Στο νέο «Θέατρο Μαβίλη» θα δούμε το έργο οι «Λευκές Νύχτες ενός κλόουν» από τις 19 Οκτωβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Ο συγγραφέας του έργου Βασίλης Κατσικονούρης και ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Ζουγανέλης με τα σημειώματά τους μάς ενημερώνουν για το έργο που θα παρουσιάσουν.
***
Ο Γιάννης Ζουγανέλης και η Τάνια Ρόκκα γράφουν για την παράστασή τους
«Το θέατρο είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι συναντιούνται για να θυμηθούν ότι κανείς δεν είναι μόνος.
Οι ήρωες στις “Λευκές Νύχτες ενός κλόουν” κουβαλούν τις μοναξιές τους, τις προσδοκίες τους και τις μικρές τους ήττες, όμως δεν παύουν να ονειρεύονται.
Η δική μας σκηνοθετική προσέγγιση αναζητά το φως που κρύβεται μέσα σε αυτή τη μοναξιά.
Κι ίσως αυτό να είναι το πιο αστείο και, ταυτόχρονα, το πιο συγκινητικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου: ότι συνεχίζει να ελπίζει, ακόμη κι όταν η πραγματικότητα του ψιθυρίζει το αντίθετο.
Το θέατρο μας θυμίζει ότι η πιο μεγάλη ανθρώπινη πράξη είναι να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε.
Εκεί γεννιέται το γέλιο· όχι ως φυγή από τον πόνο, αλλά ως ο πιο γενναίος τρόπος να τον κοιτάξεις στα μάτια.
Ο κλόουν πέφτει, σηκώνεται και ξαναδοκιμάζει. Ίσως γι’ αυτό τον αγαπάμε.
Γιατί μέσα στην αδέξια προσπάθειά του αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας.
Και όσο υπάρχει αυτή η προσπάθεια, υπάρχει και ελπίδα».
***
Βασίλης Κατσικονούρης: Στις «Λευκές Νύχτες» ταξιδεύουμε αναζητώντας κάποια τρυφερότητα
«Πρόκειται για ένα νέο θεατρικό έργο βασισμένο στις Λευκές Νύχτες του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, μία κλασική -υπόκωφα συνταρακτική- νουβέλα, και όχι απλώς για μία διασκευή: Κρατήθηκε φυσικά η κύρια ιστορία και συνθήκη, της μοναξιάς μέσα σε μια άδεια πόλη το καλοκαίρι. Το πνεύμα των μονολόγων του -συνεπαρμένου από την δυνατότητα αποδοχής του- αφηγητή διατηρήθηκε σε ξαναγραμμένους διαλόγους, υπονομευμένο από ένα λοξό χιούμορ. Υπάρχει στο θεατρικό έργο η καταλυτική μετατόπιση του κεντρικού ήρωα -από μόνιμος κάτοικος της Αγίας Πετρούπολης σε κλόουν- που βρέθηκε και παρέμεινε στην πόλη από όπου το περιοδεύον τσίρκο του έφυγε και τον ξέχασαν πίσω εκεί. Παραμένει, έτσι, σε μια εκκρεμότητα, ανεπίδοτος και ανέστιος.
Η κατάστασή του αυτή μας φέρνει πιο κοντά στη συνθήκη ενός άλλου σπουδαίου έργου, «Τα φώτα της πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο κλαυσίγελως του Τσάπλιν από το τελευταίο πλάνο της ταινίας ορίζει και την τονικότητα του έργου και της παράστασης. Σε αυτή την τροχιά κινείται το έργο: Από την ανθρώπινη ύπαρξη ως δράμα μέχρι την εκδοχή της ως τσίρκο και αντίστροφα. Εδώ υπάρχει ακόμα μία ενδιαφέρουσα μετατόπιση όσον αφορά τις ηλικίες των δύο κύριων ηρώων της νουβέλας που τονίζει ακόμα περισσότερο τη μοναχικότητα τους και την αίσθηση του ανεπίδοτου. Ακόμη, η ευγένεια, η ευθραυστότητα των ανθρώπινων αισθημάτων και η σιωπηλή εγκαρτέρηση της ματαίωσής τους είναι έννοιες και καταστάσεις που αποτελούν τον πνευματικό στόχο της παράστασης. Τα Νυχτερινά του Σοπέν μαζί με «τσιρκολάνικες» μουσικές συνοδεύουν αυτό το ταξίδι στην αναζήτηση κάποιας τρυφερότητας».
***
Παπαλάμπρου και Στεφόπουλος στις «Λευκές Νύχτες ενός κλόουν» του Βασίλη Κατσικονούρη
