Θυμάμαι πράγματα που έζησα μαζί σου και για πολύ καιρό δεν μπορούσα να ερμηνεύσω, αλλά τελικά ψάχνοντας νομίζω πως βρήκα την άκρη, έμαθα και κατάλαβα εν τέλει.
Ήσουν βρέφος και ορφανό όταν σε έφερα στο σπίτι. Μικρός πολύ, ημερών δηλαδή, ολόξανθος, με απίστευτη όρεξη για φαγητό και αυτοπεποίθηση. Νερό καθάριο και γλυκό, νερό χαριτωμένο. Εισέβαλες στο χώρο μας, τρυφερός, πήγες στη βεράντα, πήγες στην κουζίνα και τελικά κατέλαβες το σπίτι μας και την καρδιά μας για τουλάχιστον 20 χρόνια.
Φεγγάρι ολόγιομο το πρόσωπό σου, θωριά γίγαντα Βίκινγκ η θωριά σου. Αγέρωχος και ατρόμητος στις επιθέσεις σου –δε γνώρισες φόβο ποτέ–, ευπροσάρμοστος συν τω χρόνω, ρίζωσες στους τόπους που κατέκτησες και αγάπησες.
Με θεράπευσες τόσες φορές, με έκανες να γελάσω, μοιράστηκα κομμάτι κοτόπουλου μαζί σου…
Ήσουν φως στη ζωή μας και τώρα που σε ένιωσα να φεύγεις είναι σαν να αφήνω να φύγει ένα τόσο όμορφο κομμάτι της ζωής μου.
Ήσουν πολύ περισσότερο από ένα απλό κατοικίδιο· ήσουν ο σύντροφός μου στις στιγμές μοναξιάς, η στήριξή μου σε δύσκολες ώρες, και το γέλιο μου όταν έλειπε η χαρά.
Σ’ αγαπώ τόσο πολύ και πονάει τόσο πολύ που δεν σε βλέπω εδώ τριγύρω.
Περίμενέ με στον παράδεισο των γατών και συχώρεσέ, γλυκέ μου. Ξέρεις εσύ γιατί.
