Του Παναγιώτη Μήλα
Ο Αλέξης Σταμάτης γιόρταζε κάθε χρόνο στις 30 Αυγούστου. Φέτος έκανε την έκπληξη καθώς φρόντισε να γιορτάσει πολύ νωρίτερα. Την Παρασκευή 24 Ιουλίου.
Συγκεντρωθήκαμε σ’ αυτή τη μεγάλη γιορτή. Δίπλα του ήταν όλοι όσοι τον αγαπούσαν πολύ. Και τον αγαπούσαν πολλοί.
Μεγάλη γιορτή σε ένα ήσυχο περιβάλλον. Ένα περιβάλλον που σε οδηγούσε μόνο σε σκέψεις. Σε αναμνήσεις. Σε απολογισμούς.
Την ώρα που άκουγα τον Φίλιππο Καλύβα να παίζει στο πιάνο αγαπημένες μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι, έριξα γύρω μου μια ματιά…
Είδα…
Τον Γιάννη Λουκά, από το «Μπαρ Φλωμπέρ».
Τη Λήδα Λοΐζου, που είχε έρθει «Σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα».
Από την «Οδό Θησέως» δεν άργησαν να φτάσουν ο Στέφανος και η Ελένη.
Ήταν όμως και η Ζωή με τον Αντρέα, από τη «Ζωή».
Σε μια άκρη καθόταν διακριτικά ο Άλκης φυλλομετρώντας τη «Μητέρα στάχτη».
Πριν μπω μέσα είδα στον χώρο στάθμευσης ότι είχε παρκάρει μια Φορντ και μια μαύρη Μάστανγκ. Κρυφοκοίταξα στη θέση του οδηγού όπου ήταν αφημένη μια «Αμερικάνικη φούγκα».
Δεν έλειψε ο Θάνος από τη «Βίλα Κομπρέ».
Εκεί που καθόμουν, κάποια στιγμή ο κινηματογραφιστής Άρης Μανιάτης, έσκυψε και μου ψιθύρισε: «Σκότωσε ό,τι αγαπάς».
Τότε είδα ότι μαζί έφτασαν ο Βασίλης και ο Πέτρος από την «Κυριακή».
Ο προγραμματιστής Ορέστης Πολίτης με ρώτησε: «Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό»; Είχα άλλα στο νου μου και τελικά δεν απάντησα στην ερώτηση.
Ο Ρομάν και η Θίντα άφησαν για λίγο το «Μοτέλ Μορένα» και ήρθαν μαζί μας.
Η Έντα και η κυρία Φλόρα κλείδωσαν το «Λευκό δωμάτιο» πριν φτάσουν κοντά μας.
Από τα «Μελίσσια» είδα την Αγάπη.
Χάρηκα πολύ όταν συνάντησα στην ομήγυρη δύο «Αθώα πλάσματα», τον ιδιωτικό ερευνητή Στέφανο μαζί με τη Μαριάννα.
«Το παιδί και ο Άγγελος», ήταν στον χώρο, όμως με δυσκολία τους αναγνώρισα. Κυρίως τη μυστηριώδη μορφή του Αγγέλου.
Επειδή η συνάντησή μας έγινε νωρίς το μεσημέρι μπόρεσε να έρθει και η Λυδία με την «Ταλεντίνα».
Τέλος ευτυχώς ο ανώνυμος νεαρός αφηγητής δεν μπήκε στην αίθουσα του αποχαιρετισμού. Παρέμεινε έξω όπως ακριβώς του ζήτησε «Ο έβδομος ελέφαντας».
***
Ο Αλέξης Σταμάτης επέλεξε να γίνει ο αποχαιρετισμός του «χωρίς λόγια». Μόνο με νότες. Μόνο με σκέψεις. Μόνο με αναμνήσεις…
Αυτή τη φορά μπροστά σε μια λευκή σελίδα βρισκόμαστε εμείς.
Στη λευκή σελίδα ο Αλέξης είχε βάλει μια άνω τελεία κι εμείς έπρεπε να γράψουμε τη συνέχεια.
Στο τελευταίο του βιβλίο, στο «Υπήρξα τόσοι άλλοι», μάς έδωσε τη συμβουλή: «Βλέπουμε. Μιλάμε, γράφουμε. Και νικάμε»…
Και αυτό κάναμε και κάνουμε. Αυτό κάνω κι εγώ τώρα. Για να τον τιμήσω…
***
*Ο Αλέξης Σταμάτης γεννήθηκε την Τρίτη 19 Ιουλίου του 1960 και έφυγε από τη ζωή την Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026. Ο αποχαιρετισμός του έγινε την Παρασκευή 24 Ιουλίου. Την Κυριακή 30 Αυγούστου ήταν η γιορτή του…
