Ο Γιάννης Φλέσσας, έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 90 ετών, έχοντας αφιερώσει 60 ολόκληρα χρόνια στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ, όπου διακρίθηκε μιας και κατάφερε να πάρει συνεντεύξεις από σπουδαίες προσωπικότητες, εγχώριες και ξένες.
Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του πολιτιστικού και καλλιτεχνικού ρεπορτάζ στην Ελλάδα, ένας δημοσιογράφος παλαιάς κοπής που αφιέρωσε περισσότερες από έξι δεκαετίες στη δημοσιογραφία, στον κινηματογράφο και στη μουσική.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του πορεία το 1962 από την «Αθλητική Ηχώ», ως κριτικός κινηματογράφου. Από πολύ νωρίς φάνηκε η μεγάλη του αγάπη για την έβδομη τέχνη και ιδιαίτερα για τη μουσική του κινηματογράφου, έναν χώρο στον οποίο εξελίχθηκε σε βαθύ γνώστη και από τους πρώτους δημοσιογράφους στην Ελλάδα που ασχολήθηκαν συστηματικά μαζί του.
Υπήρξε μέλος της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου Αθηνών, την εποχή που πρόεδρός της ήταν η αείμνηστη Ελένη Βλάχου, και στη συνέχεια ακολούθησε μια μακρά και εξαιρετικά παραγωγική πορεία στον Τύπο.
Για 26 χρόνια εργάστηκε ως καλλιτεχνικός συντάκτης στην εφημερίδα «Έθνος», για πέντε χρόνια στο «Βήμα», ενώ πέρασε και από τη «Μεσημβρινή». Παράλληλα συνεργάστηκε με σημαντικά περιοδικά της εποχής, όπως: «Οπτικοακουστική», «Ήχος», «Φαντάζιο», «Γυναίκα» και «Ταχυδρόμος».
Από το 1977 έως το 1997 υπήρξε μουσικός παραγωγός στο Ραδιόφωνο της ΕΡΤ, παρουσιάζοντας επί είκοσι χρόνια εκπομπές αφιερωμένες στη μουσική του κινηματογράφου.
Η τεράστια προσωπική του συλλογή από βινύλια και CD με κινηματογραφική μουσική, πολλά από αυτά σπάνια, αποτέλεσε ένα πραγματικό πολιτιστικό αρχείο.
Στη διάρκεια της ζωής και της δημοσιογραφικής του διαδρομής πραγματοποίησε περισσότερες από 400 συνεντεύξεις με σπουδαίες προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συνάντησε ανθρώπους που καθόρισαν τον κινηματογράφο, τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία και γενικότερα τον πολιτισμό του 20ού αιώνα.
Ανάμεσά τους βρίσκονται η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Φρανκ Σινάτρα, ο Υβ Μοντάν, η Τζέιν Φόντα, ο Ρούντολφ Νουρέγεφ, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Ελία Καζάν, ο Άντονι Κουίν, ο Ομάρ Σαρίφ, ο Ζαν Πολ Μπελμοντό, η Ραφαέλα Καρά, ο Χούλιο Ιγκλέσιας, αλλά και κορυφαίες μορφές της Ελλάδας, όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, η Μελίνα Μερκούρη, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Δημήτρης Χορν και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Δεν ήταν ένας δημοσιογράφος που κυνηγούσε τη δημοσιότητα για τον ίδιο. Ήταν ένας εργάτης του πνεύματος, ένας άνθρωπος που δούλευε ασταμάτητα, με επιμονή, γνώση και σεβασμό προς τους ανθρώπους που είχε απέναντί του.
Αυτό ακριβώς του επέτρεψε να κερδίζει την εμπιστοσύνη τόσο μεγάλων προσωπικοτήτων και να αποσπά από εκείνους όχι μόνο απαντήσεις αλλά πραγματικές εξομολογήσεις.
Η μεγάλη παρακαταθήκη του δεν είναι μόνο οι εκατοντάδες συνεντεύξεις του. Είναι η ίδια η καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής του παγκόσμιου και ελληνικού πολιτισμού μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που είχε το προνόμιο να βρίσκεται εκεί, να ακούει, να ρωτά και να διασώζει ιστορίες.
Ο Γιάννης Φλέσσας υπήρξε ένας ακούραστος άνθρωπος της δημοσιογραφίας και του πολιτισμού, που χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα ή επιβράβευση, συνέχισε μέχρι το τέλος να υπηρετεί τα γράμματα και την πολιτιστική μνήμη της χώρας.
