Από την Κυριακή 26 Ιουλίου 2026 ο Όλυμπος με ομόφωνη απόφαση της UNESCO εντάχθηκε στον κατάλογο των μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η απόφαση ελήφθη στην 48η Σύνοδο της αρμόδιας επιτροπής, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Busan της Νότιας Κορέας.
Για την αναγνώριση αυτή εργάστηκαν τα υπουργεία Πολιτισμού, Περιβάλλοντος και Εξωτερικών.
***
Ακολουθεί το ποίημα του Άγγελου Σικελιάνου με τον τίτλο «Ανεβαίνοντας τον Όλυμπο».
Ο Σικελιανός γεννήθηκε στη Λευκάδα, στις 15 Μαρτίου του 1884 και έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα, στις 19 Ιουνίου 1951 σε ηλικία 67 ετών.
***
«Ανεβαίνοντας τον Όλυμπο»
Του Άγγελου Σικελιανού
Γιά νά γνωρίσω τούς Θεούς σου
άνοιξα μόνος μου τό δρόμο,
γιά όλο μου τό δρόμο
τήν απόφασή μου παίρνοντας
ώσά μονάκριβο καρπό,
γιά νά δροσίζω, στις ακρότατες στιγμές
τής δίψας μου, τά χείλια!
Όλυμπε, ανήφορε τού Δία,
τό χώμα σου είναι μαύρο,
ζυμωμένο μ’ όλα τά χινόπωρα
των καστανιών καί τών πλατάνων,
καί τό πόδι χώνεται βαθύτερα από τ’ άστραγάλι
γιά νά σ’ ανεβεί!
’Αδιάκοπα,
μέ τό μαχαίρι —
δαφνοτόμος,
κισσοτόμος —
πρέπει νά κόβει τό στενό του μονοπάτι
μέσ’ άπ’ τά παλιούρια
όποιος γυρέψει νά σέ ιδεί!
Κι απάνωθέ του, σά λυροχορδές,
οί κληματίδες αμποδάνε νά διαβεί!
***
’Έφηβε Δία!
Καθώς τά έλατα στή θεία γαλήνη τού βουνού
σέρνουν τόν αέρα καί βουίζουν άλαφρά,
ενώ λίγο παράμερα από κείνα βασιλεύει ο ήλιος
κι η σιωπή,
ιερή Εφηβότητα,
ω ιθύφαλλη, χωρίς λαγνεία,
κορφή τής μυστικής υγείας,
άνθος ορθό πού ήλιος πίνει στήν κορφή του
τήν επιθυμιά σά μιά τρεμάμενη δροσιά,
σάν τά έλατα στή θεία γαλήνη τού βουνού,
ολόρτος καί παρθένος
έσερνες όλη τή δροσιά τής γής!
***
Κι ο αϊτός σου,
τό φτεράτο καί νυχάτο σου λαγωνικό,
πριν τό γνωρίσω μέ περίμενεν ασάλευτο,
καθώς ο αϊτός όπου, ένα δειλινό,
ανεβαίνοντας γραμμή στά Σταυρωτά
μέ τούς χωριάτες
καί μέ τά μουλάρια,
πού εβογκούσαν τά κουδούνια τους στήν άσπιλη
ήσυχία,
σ’ ένα βράχο καθιστάς,
μ’ όλα τά νύχια — αγκίστρια απάνου του —
όπως είχε γυρισμένο τό λαιμό σέ μιά μεριά,
όχι ώς νά φύλαε σέ καρτέρι
άλλ’ όλος αλησμονημένος στήν καθάρια δύναμη
καί στή γαλήνη τής ελευτεριάς του, πού δέ γνώριζε,
δέ σάλεψε καθόλου,
μόλο πού περάσαμε από κάτω του λίγες όργιές,
μέ γέλια καί φωνές!
***
Πατέρα Δία άν οί ιερείς Σου κάθε χρόνο
στήν κορφή του Ολύμπου,
όπου ποτέ δεν πνέει ο άνεμος,
γράφουνε στήν απλωμένη στάχτη τών θυσιών
τήν ύψηλή τους προσευχή
καί τηνε βρίσκουν άγγιχτη τόν άλλο χρόνο,
καθώς τή στιγμή πού μέ τό δάχτυλο
εχαράξανε τά λόγια της·
κί άν οί καρποί
πού ολόγυρα απιθώνουν άφιερώματα
κρατούνε ολοχρονίς ολόδροσοι,
καθώς τήν ώρα πού εκοπήκανε άπ’ τό κλαδί,
πόσο περσότερο καλός μου Λόγος,
ποτισμένος τή δροσιά,
πού ώσά βαρύ ροδάκινο μές στό νερό
αστράφτει, όμοια ασημένια σφαίρα,
δέ θά μείνει αιώνιος
όπου κι όπως
στήν κορφή τού Ολύμπου τόν απίθωσα!
