Μαχμούτ Νταρουίς
Το ψωμί της μάνας μου
Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου,
ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της.
Φουσκώνουν μέσα μου
οι παιδικές αναμνήσεις.
Μέρα τη μέρα
πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου.
Την ώρα του θανάτου μου
πρέπει να αξίζω
τα δάκρυα της μάνας μου…
Κι αν έρθω πίσω κάποια μέρα,
βάλε με σα μαντίλι
στα βλέφαρά σου,
τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
που την αγίασαν τα βήματά σου…
Αν καταφέρω να γυρίσω,
κάνε με ξύλα ν’ ανάψεις
τη φωτιά σου,
σχοινί να απλώνεις τα ρούχα σου
στην ταράτσα του σπιτιού σου.
Δίχως την ευχή σου,
είμαι πολύ αδύναμος να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ.
Δώσε μου πίσω τους χάρτες
των αστεριών, που είχα παιδί,
για να’ βρω με τα χελιδόνια
το δρόμο πίσω, στην άδεια σου
αγκαλιά
