«Μου άρεσε το τραγούδι, ο χορός, όλα αυτά μπερδεμένα και βρήκα μια διέξοδο να κάνω αυτό που κάνω. Το επάγγελμα που κάνω το ανακάλυψα. Δεν υπήρχε πριν. Είπα ότι είμαι διασκεδαστής να τελειώνουμε.
Έπαιζα στο Θέατρο με τον Δημήτρη Χορν κι ερχόταν ένας άνθρωπος επί δύο μήνες να με δει και μου είχε πει: “Γιατί δεν πας; Δεν ξέρεις ποτέ από πού θα σου έρθει η επιτυχία”.
Πήγα και ο χώρος γέμισε από ανθρώπους του Θεάτρου. Την επόμενη χρονιά κατακόρυφη άνοδος όμως και πάλι δεν είχα αποφασίσει αν αυτός ήταν ο δρόμος μου. Δεν ήθελα να γίνω κάτι συνηθισμένο. Ήθελα να τα κάνω όλα.
Να τραγουδάω, να χορεύω, να γελάω και να κάνω τους άλλους να γελάνε.
Δεν ήθελα απλώς να πω τραγούδια.
Ήθελα να φτιάξω ένα μικρό θέατρο μέσα στη μουσική.
Κάποτε η πίστα τελείωσε για μένα. Άλλωστε είχαν αλλάξει τα πράγματα.
Αποφάσισα να κάνω τηλεόραση.
Ήθελα να υπάρξω ξανά στο χώρο.
Ένας κύκλος ανθρώπων που μ αγαπούσε, μου το χρέωσε ακριβά. Είναι όμως μερικές φορές που δεν ξέρει κανείς την ανάγκη σου.
Στην περίπτωση μου δεν ήταν οικονομική.
Αλλά δε μπορούσα να μείνω κι άλλο άπραγος. Θα πέθαινα
Προσπάθησα να αποχωριστώ το χειροκρότημα, στα 54 μου χρόνια. Αλλά ήταν νωρίς και μου ήρθε μια τρέλα γιατί η δουλειά μου καταλαμβάνει το 90% της ζωής μου.
Τώρα δε μου έρχεται τρέλα. Έδωσα ό,τι είχα να δώσω.
Ήρθε η ώρα να αγαπήσω τη σιωπή.
Θέλω να φύγω με αξιοπρέπεια.
Δεν θέλω να γίνω σούργελο.
Έχω αρχίσει να γράφω ένα βιβλίο για όλα όσα έχω ζήσει. Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα αυτό αλλά το κάνω για τον εξής λόγο:
Θέλω να γλιτώσω απ το να γράψουν άλλοι για μένα. Η βιογραφία μου θα ακυρώνει όσους θα προσπαθήσουν να με συλήσουν μετά το θάνατό μου».
Γιώργος Μαρίνος
