Η Μαίρη Ραζή υποδύεται τη «Γιαγιά» του Λευτέρη (Κώστας Νικούλι) και της Φωτεινής (Ειρήνη Αγγελοπούλου) στην τηλεοπτική σειρά του Alpha «Να μ’ αγαπάς». Εδώ σε αποσπάσματα από μια συνέντευξή της στο Catisart, το 2024.
Στο τέλος του κειμένου υπάρχει ο σύνδεσμος με το κείμενο ολοκληρωμένο έτσι όπως αναρτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2024.
Του Παναγιώτη Μήλα
Η Μαίρη Ραζή αν και έχει ήδη διανύσει έναν καλλιτεχνικό μαραθώνιο, εντούτοις έχει τη φρεσκάδα και τον δυναμισμό του δρομέα ταχύτητας. Αν και στη θεατρική της πορεία είναι πρωταθλήτρια στην άρση βαρών, παράλληλα έχει βάλει ψηλά τον πήχη και έχει την ευχέρεια του άλτη για να τον ξεπερνά ανά πάσα στιγμή.
Όμως καλύτερα να την ακούσουμε στον μονόλογο που μας χάρισε…
***
ΣΥΝΔΕΩ
Γεννήθηκα στην Κωνσταντινούπολη και έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις που με ΣΥΝδέουν με χρώματα και αρώματα. Έχω μεγαλώσει σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, στο Γαλλικό Παρθεναγωγείο. Εκεί τέλειωσα το Γυμνάσιο – Λύκειο με πολλές συμμαθήτριες διαφόρων εθνοτήτων και θρησκειών. Κάθε βδομάδα, κάθε μέρα πηγαίναμε από εκκλησία σε εκκλησία, από τζαμί σε συναγωγή, από την καθολική, στην ορθόδοξη.
Έτσι μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι βλέπουμε με μισό μάτι τις άλλες θρησκείες. Εγώ είμαι πολύ συνηθισμένη σε κάτι τέτοιο και μ’ αρέσει που έχω μεγαλώσει σε αυτό το περιβάλλον.
Ασφαλώς και έχω στενοχωρηθεί πάρα πολύ που φύγαμε από την Κωνσταντινούπολη. Το 1965 εξορίστηκε ο πατέρας μου ως συνεργάτης της ΕΟΚΑ. Μέσα σε ένα 24ωρο έφυγε με μια βαλίτσα και ήρθε στην Αθήνα. Η αδελφή μου κι εγώ πρώτα τελειώσαμε τις σπουδές μας εκεί και το 1966 ήρθαμε εδώ και συνεχίσαμε…
ΣΥΝΑΝΤΩ
Οι δάσκαλοι που ΣΥΝάντησα στην Κωνσταντινούπολη με βοηθήσανε όλα τα χρόνια που ήμουν εκεί παρόλο που δεν καθόμουνα φρόνιμη. Ήμουν άτακτη και ενώ δεν διάβαζα ιδιαίτερα εντούτοις ήμουνα άριστη μαθήτρια. Δεν παρακολουθούσα ποτέ το μάθημα. Ήμουν στην …κοσμάρα μου.
Στο Δημοτικό ήμουν λίγο πιο μαζεμένη. Ανάμεσα στις 5 – 10 καλύτερες μαθήτριες. Αλλά δεν ήμουν ο «φύτουλας». Επίσης στο Γυμνάσιο με τις καλόγριες, φωνάζανε τη μάνα μου – επειδή ήταν ιδιωτικό – για να με διώξουν. Οπότε δεν χώνευα ούτε τους δασκάλους, ούτε κανέναν.
Μέσα σε πέντε μήνες μιλούσα άψογα γαλλικά, τουρκικά και λίγα αρμένικα. Ενώ είχα πολύ κακή συμπεριφορά και κακή διαγωγή, από την άλλη ήμουν ανάμεσα στις κορυφαίες μαθήτριες.
Πάντα υπήρξα ανεξάρτητο μυαλό, με μια μεγάλη ατομική ελευθερία. Όταν μου επέβαλαν να κάνω κάτι εγώ το έκανα με βαριά καρδιά.
Πιστεύω ότι εμένα οι δάσκαλοί μου ήταν οι ίδιοι μου οι γονείς και προπαντός η γιαγιά μου, η οποία δεν σας κρύβω ήταν αγράμματη. Εγώ της έμαθα να γράφει το όνομά της. Τις αξίες της ζωής και την αξιοπρέπεια μάς τη δίδαξε η γιαγιά μου.
Στην οικογένειά μου, ο ένας στήριζε τον άλλον. Μέχρι και σήμερα στο σόι μας ο ένας πάντα βοηθά τον άλλον.
Μεγάλους δασκάλους ΣΥΝάντησα και στο Πανεπιστήμιο. Από μικρή ασχολήθηκα με εκδόσεις και μεταφράσεις.
Παράλληλα μου άρεσε πολύ ο κινηματογράφος. Τότε σκέφθηκα για πρώτη φορά να γίνω ηθοποιός.
Στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με την αδελφή και την ξαδέλφη μου κάναμε θέατρο. Εγώ έκανα μιμήσεις, χόρευα, τραγούδαγα. Παίζαμε όλες μαζί.
Έβλεπα τις σπουδαίες ταινίες του Ροβήρου Μανθούλη, του Παντελή Βούλγαρη, του Αλέξη Δαμιανού. Μετά έργα του Σταύρου Τορνέ και του Δημήτρη Κολλάτου. Έβλεπα κάθε μέρα κινηματογράφο.
Τότε αποφάσισα να γίνω ηθοποιός και έτσι γνώρισα σπουδαίους δασκάλους. Ήμουνα μαθήτρια του Καρόλου Κουν. Αλλά δεν ήμουνα άτομο πολύ πιστό.
Έφυγα από τον Κουν, κάθισα ένα χρόνο, δεν μ’ άρεσε, καταπιέστηκα. Πήγα στον Κωστή Μιχαηλίδη, αλλά έφυγα κι από εκεί. Τρία έτη, τρεις σχολές. Τελείωσα όμως τη Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Όλοι αυτοί, και ο Μιχαηλίδης, και ο Θεοδοσιάδης, και ο Κουν, και ο Θάνος Κωτσόπουλος, και η Μαίρη Αρώνη, και η Ελένη Χατζηαργύρη υπήρξαν σπουδαίοι δάσκαλοι, πολύ σπουδαίοι.
Στη διάρκεια της θεατρικής μου πορείας έχω δουλέψει με όλους τους σκηνοθέτες, με όλους τους πρωταγωνιστές, με όλους τους κωμικούς [Μουστάκα, Βέγγο, Καρακατσάνη, Χατζηχρήστο] και σε πολύ σπουδαία έργα. Δούλεψα και στην επιθεώρηση μέχρι το 1981. Μάλιστα ενώ ήμουν πρωταγωνίστρια στο «Ακροπόλ» αποφάσισα να φύγω και να πάω με τον Κώστα Καζάκο και τον Γιώργο Διαλεγμένο στο «Μάνα, μητέρα, μαμά», στο θέατρο της Τζένης Καρέζη, στην Ακαδημίας.
Συνεργάστηκα με καλλιτέχνες που τους θαύμαζα. Τότε τους ζούσα από κοντά. Ήμουν δίπλα τους επάνω στη σκηνή και μάθαινα απ’ αυτούς.
Γνώρισα έτσι τον Διαλεγμένο και μετά πήγα μαζί του στο «Θέατρο του Πειραιά» πάλι με το «Μάνα, μητέρα…» σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη.
Κάναμε τότε κάποιες επιτυχίες και στη συνέχεια συνεργάστηκα με τον Σωτήρη Τσόγκα, για λόγους συνδικαλιστικούς, όταν δούλευα στο «Όρβο» σε ένα έργο του Μπάμπη Τσικληρόπουλου. Τότε αποφασίσαμε μαζί και με τον Τάσο Δήμα να κάνουμε την εταιρεία «Α-Θέατο» στο νεοκλασικό κτήριο της οδού Ερμού 106, κάτω στο Μοναστηράκι.
Ξεκινήσαμε πάντα πιστοί στο νεοελληνικό έργο. Όλοι αυτοί υπήρξαν δάσκαλοί μου. Και ο Σωτήρης Τσόγκας, και ο Γιώργος Ρεμούνδος, και ο Αντώνης Αντωνίου. Βάλανε τα θεμέλια στην υποκριτική μου.
***
ΣΥΝΘΕΤΩ
Εμείς ιδρύσαμε τη Δραματική Σχολή το 2000. Είχαμε ξεκινήσει από την Ερμού κάτι σεμινάρια που πήγαιναν πολύ καλά και ύστερα από πολλά χρόνια μέσα στο επάγγελμα, εγώ προσωπικά ήθελα να μεταδώσω τις γνώσεις μου στους νεότερους. Να κάνω αυτή τη ΣΥΝθεση.
Βέβαια τότε που ξεκίνησα να γίνω ηθοποιός δεν πίστευα ότι θα γίνω και καθηγήτρια υποκριτικής. Δεν το είχα μέσα στα όνειρά μου.
Αλλά έτσι κι αλλιώς ήμουνα απόφοιτος της Γαλλικής Φιλολογίας, οπότε ήμουν εν δυνάμει καθηγήτρια. Μ’ άρεσε το δασκαλίκι. Ιδρύθηκε λοιπόν η Δραματική Σχολή εδώ στην Ηπείρου 39. Βρέθηκε αυτό το κτήριο και βάλαμε τα όνειρά μας, τις φιλοδοξίες μας, τους στόχους μας εδώ μέσα, επειδή το κτήριο που είχαμε στην οδό Ερμού, το θέατρο της οδού Ερμού μετά τον σεισμό του 1999 έκλεισε.
Εδώ στη Σχολή στα νέα παιδιά λέω ότι δεν υπάρχει ταλεντόμετρο. Δεν με ενδιαφέρει αν ο άλλος έχει ταλέντο ή δεν έχει. Προτιμώ έναν ατάλαντο που έχει το πάθος και δουλεύει σκληρά. Αυτό τον διαφοροποιεί πολύ από ατάλαντους αποφοίτους που επιβιώνουν σε αντίθεση με άλλους που δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις και είναι στα σπίτια τους.
ΣΥΝΟΜΙΛΩ
Θέλω να πω ότι εμείς τα τελευταία χρόνια ΣΥΝομιλούμε με το ελληνικό έργο. Μάλιστα με ελληνικό έργο ξεκινήσαμε. Με το άπαικτο έργο του Γιώργου Χασάπογλου «Η πιπίλα». Έκτοτε έχουμε παρουσιάσει 91 έργα, εκ των οποίων τα 47 είναι ελληνικά και τα υπόλοιπα από ξένο ρεπερτόριο, άλλοτε παιγμένα, άλλοτε άπαικτα.
***
Κυρία Ραζή, να είστε πάντα καλά. Χίλιες ευχές για χρόνια πολλά και δημιουργικά.
***
Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας: Δίνουμε αγώνα για να μην ψυχραίνεται ο έρωτας για το θέατρο…
