Ο Οιδίποδας που είδαμε στη Στέγη αποτελεί μια αλληγορία για τη διαφθορά, τη φιλοδοξία και την πολιτική χειραγώγηση. Η παράσταση του Ρόμπερτ Άικ λειτουργεί ως καθρέφτης της κοινωνίας και της ηθικής της κατάστασης.
Μπορεί η ιστορία του Οιδίποδα να μάς είναι γνωστή, αυτή όμως τη σύγχρονη ανάγνωση ενός αρχέγονου μύθου δεν την είχαμε φανταστεί. Το έργο του Ρόμπερτ Άικ σε γραπώνει και σε συγκλονίζει. Τι συμβαίνει όταν όλα όσα πίστευες καταρρέουν; Όταν η ίδια σου η ύπαρξη συντρίβεται μπροστά στα μάτια σου;
Το σοφόκλειο δράμα του 428 π.Χ. για την αμείλικτη δύναμη του πεπρωμένου διαβάζεται ξανά μέσα από το πρίσμα της δημόσιας εικόνας, της ευθύνης, της εξουσίας και του ανθρώπινου ορίου.
Με αμείωτη ένταση, σαρδόνιο χιούμορ και σκηνές που ακροβατούν ανάμεσα στο πολιτικό θρίλερ και την οικογενειακή τραγωδία, ο Βρετανός θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Ρόμπερτ Άικ –γνωστός στο ελληνικό κοινό από το The Doctor και τη διασκευή στο 1984 του George Orwell– επιστρέφει με έναν Οιδίποδα που συζητιέται.
Με τον Νίκο Κουρή και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στους ρόλους του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο ως Κρέοντα και τη Ράνια Οικονομίδου ως Μερόπη (ένα πρόσωπο που εισάγει ο Άικ στο έργο) αλλά και τους Κώστα Νικούλι, Σωκράτη Πατσίκα, Τάκη Σακελλαρίου, Χαρά Γιώτα, Γιώργο Ζιάκα, Γιάννη Τσουμαράκη και Δανάη-Αρσενία Φιλίδου να συγκροτούν ένα τραπέζι μιας οικογενειακής και πολιτικής συνάθροισης που εκτρέπεται οριστικά.
Σε μετάφραση στα ελληνικά από τον Νίκο Χατζόπουλο, σκηνοθετική επιμέλεια ελληνικής παραγωγής τη Lizzie Manwaring και συνεργάτη σκηνοθέτη για την ελληνική εκδοχή τον Πρόδρομο Τσινικόρη, φορτισμένη με πολιτική, κοινωνική και υπαρξιακή ένταση, μια ηλεκτρισμένη εκδοχή του μύθου του Οιδίποδα.
Το έργο που είδαμε είναι εμποτισμένο με αξίες όπως η μνήμη, η αμφισβήτηση, η δικαιοσύνη, η ταυτότητα και το πέρασμα του χρόνου. Μια σοφή παράσταση που ασχολείται με το συλλογικό τραύμα και μιλάει για την εσωτερική εξορία με παγκόσμια απήχηση.
Η πολιτική, η οικογένεια, η ιδεολογία και ο έρωτας συνυπάρχουν στο ίδιο κάδρο, όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως καθημερινές εμπειρίες που διαμορφώνουν χαρακτήρες.
Η ενηλικίωση του κεντρικού ήρωα δεν έρχεται μέσα από μια καθοριστική στιγμή. Αντίθετα, προκύπτει μέσα από μια συσσώρευση μικρών, ανεπαίσθητων απωλειών και αφελών αποκαλύψεων. Ανάμεσα στον πατέρα, τη μητέρα, τους φίλους, το κόμμα και τη σύζυγο, ο Οιδίποδας μαθαίνει να κατανοεί τον κόσμο και τον εαυτό του.
Ο σκηνοθέτης μιλά για όσα θυμόμαστε καθαρά, αλλά και για όσα επιστρέφουν θολά, σαν τραγούδι που ακούγεται από μακριά. Ο Οιδίποδας είναι μια παράσταση για τη μνήμη.
Είναι μια ωδή στα νέα ξεκινήματα και στη χάρη των μικρότερων παρορμήσεων. Είναι η ιστορία ενός ήρωα που δεν κάνει θόρυβο, αλλά ξαναμαγεύει την πραγματικότητα με άπειρη ακρίβεια.
Στο ρόλο ακριβέστατος και πιστός στην τραγικότητα του ήρωα ο Νίκος Κουρής.
H υπέροχη Ράνια Οικονομίδου μας συγκλονίζει στο ρόλο της Μερόπης.
Όσο για την εξαίσια ιέρεια της τέχνης Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, αυτό που θέλω να γράψω είναι πως αυτή εξερευνά και ασκεί το θέατρο ως ηθοποιός και φιλόσοφος.
Η Ράνια Οικονομίδου και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη είναι δύο κυρίες του θεάτρου μας που αποδεικνύουν ότι το έμφυτο ταλέντο με τα χρόνια χτίζεται ψηφίδα ψηφίδα.
Έχουν τη διορατικότητα και την έντονη διαύγεια κάποιου που έχει ζήσει ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί σε έκδοση των Onassis Publications, η οποία είναι διαθέσιμη στο Onassis Shop και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία.
***
Ο «Οιδίποδας» του Robert Icke με την Καραμπέτη και τον Κουρή στη «Στέγη»
