Ποιήματα του Κωστή Μεγάλη
***
Πάλι καλά ποτέ εμείς γεννηθήκαμε δρομείς
Πολλές φορές είν’ σαν να μην έχεις χέρια,
αφού δεν ξέρεις ν’ αγκαλιάζεις.
Πολλές φορές είναι σαν να μην έχεις στόμα,
αφού δεν ξέρεις να ουρλιάζεις.
Όταν πονάς…
Η ψυχή μου δύο αντικρυστά φεγγάρια, δύο.
Έφτασα τα είκοσι δύο.
Αν με έχεις κάνει στα είκοσι τρία θα μπορούσες να ‘σουν μάνα μου.
Πάντως είμαι ήδη γιος σου.
Πάντως είμαι ήδη γιος μου.
Μην ακούς αυτόν που σου μιλούσε χτες ήταν ο χειρότερος εαυτός μου.
Μην ακούς αυτόν που σου γράφει είναι ο σκοτεινότερος εαυτός μου…
Για την αγάπη να θυμάσαι μόνο ότι είναι φρούριο.
Κι αν δεν είναι, αγάπη δεν είναι.
Για την αγάπη να θυμάσαι μόνο ότι φρούριο.
Αυτό και τίποτα παραπάνω…
Δε συνεχίζω αυτή την τρέλα,
επειδή έγινα για μένα η δύναμη.
Αλλά, επειδή έγινα για κάποιον άλλο η δύναμη.
Κι αυτό όσο τίποτα άλλο με συναρπάζει, αλλά και με τρομάζει.
Στην αυτοκρατορία του θορύβου
άνθρωπος σιωπηλός πώς να επιβιώσει;
Για όσα χρόνια σιωπούσε τώρα ουρλιάζει.
Ουρλιάζει για όσα σκότωσε.
Μη λυπάσαι, κι αυτά τον έχουν σκοτώσει…
Κανείς μας δεν θ’ αντέξει, γιατί κανείς μας δεν είναι άτρωτος.
Αυτό σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Εγώ πάντως δεν είμαι, είμαι μια πένα ή κάτι σαν άνεμος
Γιατί οι ανθρώποι που με μεγάλωσαν δεν ήταν ανθρώποι.
Ήταν, για για να παθαίνω και ν’ αναγεννιέμαι λόγοι,
για ν’ αναγεννιέμαι τρόποι, κυρίως δρόμοι.
Εγώ πάντως δεν είμαι, είμαι μια πένα ή κάτι σαν άνεμος.
Γιατί οι ανθρώποι που με μεγάλωσαν δεν ήταν ανθρώποι:
Ο παππούς μου ήταν βιβλίο, ο πατέρας μου στέγη στη βροχή,
Η μάνα μου στη παγωνιά φωτιά ζεστή.
Κι όταν δεν ήταν εκεί, ήταν για μένα μάνα η δική μου αδερφή.
Ας τους να λένε, δεν ήταν κανείς τους εκεί.
Κανείς δεν ξέρει τι συνέβη και γίνανε τρελοί.
Πάντως εγώ θυμάμαι!
Και γι’ αυτό έχω έναν λιγότερο λόγο να φοβάμαι!
Θυμάμαι ο φόβος κάνει πάντα πορεία κυκλική
Στο κέντρο του κύκλου ο εαυτός σου, τον διαβήτη τον κρατάς εσύ.
Κι όσο κρατάς διαβήτη, κι όσο ξεκινάς να σχεδιάζεις απ’ το κέντρο,
το σχέδιο θα έχει πάντα πορεία κυκλική
Άρα ας το, μη σχεδιάσεις, ας το σχεδιάσει η θεά σου η εσωτερική.
Άρα ας το, μη σχεδιάσεις, αν αφεθείς θα σχεδιαστείς
Αυτό είναι σχέδιο κι αυτό το σχέδιο σχεδία έγινε, τετραγωνή.
Κ’ έτσι ο πρώτος εαυτός μου που ήταν δικός μου
κατάφερε στην καταιγίδα να μην πνίγει.
Αν τον δεις πουθενά ας τον να πνίγει, ας μη σωθεί!
Πρέπει να πεθάνει, για να γίνει αυτός εγώ κι ως εμένα να με βρεις εσύ.
Εσύ να μη με θυμάσαι, εγώ θα με θυμάμαι.
Εσύ να μη με θυμάσαι, γιατί σκοπεύω ν’ αλλάζω κάθε στιγμή.
Κάθε στιγμή και μια νέα ζωή.
Αλλά, κάθε στιγμή η ίδια θαλασσινή ψυχή
Παππού τη βρήκα στα δέντρα που φύτεψες στο νησί.
Μην ανησυχείς θα την προσέχω μια ζωή.
Μην ανησυχείς, όλοι μας είμαστε ασφαλείς.
Όποιος δεν έχει μυαλό, έχει πόδια.
Πάλι καλά που εμείς γεννηθήκαμε δρομείς…
***
Πώς μπορεί να ζει ο άνθρωπος σε αυτόν τον Κόσμο χωρίς…
Στο φετινό χειμώνα έκρυψα καβάτζα δέκα καλοκαίρια.
Τα βράδια μέσα μου το Φως και το Σκοτάδι παίζουν στα ζάρια τ’ αστέρια.
Καλημέρα, η καλή μέρα από το πρωί δε φαίνεται
Κι ας αρχίσει χάλια μπορείς καλά να την τελειώσεις.
Καλησπέρα, κάθε μέρα το μυαλό μπερδεύεται.
Ας το να λιώσεις, να γίνει ένα με την καρδιά σου
αν δεν μπορείς να το σκοτώσεις
Είπα αν είναι να φύγω, θα φύγω ολόκληρος.
Είδα αν είναι να φύγω, θα φύγω πρώτα νεκρός,
για να επιστρέψω ζωντανός.
Από τον μεγάλο περίπατο
Βαίνοντας τον ζεις χίλιες ζωές,
άλλες ως άνθρωπος άλλες ως θεριό ανήμερο,
θεριό ενήμερο, για τον άνθρωπο που κρύβεις μέσα του
Στης ψυχής τον κατήφορο…
Το φως και το σκοτάδι μάχονται.
Το θέμα δεν είναι ότι μάχονται.
Το θέμα είναι ότι μάχονται μέσα μου…
Κ’ η αρρώστια μου δική μου είναι και τη θέλω.
Κι αν πάω να τη διώξω απλώς την ανάποδη αρρώστια θα μου φέρω…
Πες μου απλά, τελικά τρέμει παραπάνω το χέρι μου ή η φωνή μου;
Πες μου, οποίο και να ‘ναι κάνει διαφορά;
Ακόμα δε γεννήθηκα, άρα ακόμα τίποτα δεν ξέρω για τη ζωή μου…
Ποιο φως;
Κάτσε πρώτα να βγούμε από το σκοτάδι στο Ημίφως
και βλέπουμε.
Ποιο φως;
Κάτσε πρώτα να βγούμε από το σκοτάδι στο Ημίφως,
ημίθεος ίσως να είναι ο ήρωας μέσα μας,
αλλά ισόθεος σίγουρα όχι,
σίγουρα θα πνιγώ, αφού πλησιάζω την όχθη.
Ποιο φως;
Κάτσε πρώτα να βγούμε από το σκοτάδι στο Ημίφως,
Φάρος κλειστός στην απόλυτη Άβυσσο του σκότους,
αλλά μέσα του κρύβει του σύμπαντος όλο το Φως.
Ίσως μια μέρα γίνει άστρο, φάρος αστρικός.
Αν απλώς δει πως μέσα του κρύβει του σύμπαντος όλο το Φως.
Ημίφως ε;
Ημί; Σκέψη εξ ορισμού αντιφατική, σκέψη παράλογη.
Αστείο…
Ακόμα και στη βαθύτερη κόλασή μου θυμήθηκα
πως όλο και κάποιος θα χαίρεται που γεννήθηκα.
Εγώ πάντως γιορτάζω και ουρλιάζω για όλες τις φορές, που πέθανα.
Ιδίως για όσες στον βυθό μόνος πνίγηκα.
Γιατί ήταν κι άλλοι εκεί σαν στην επιφάνεια αναρριχήθηκα.
Αόρατη θεά χωρίς να μιλήσει μου είπε πως επιτέλους αναγεννήθηκα.
Σε αυτό το επιτέλους δίνω έμφαση στης διαδρομής αυτής το τέλος…
Πώς μπορεί να ζει ο άνθρωπος σ’ αυτόν τον Κόσμο,
χωρίς να φτιάξει τον δικό του Κόσμο;
***
Βιογραφικό του ποιητή:
Η Τέχνη η τέχνη είναι το μεγαλύτερο πάθος του Κωστή Μεγάλη. Είναι 22 χρονών, αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών (όπου έμαθε τα γερμανικά σαν δεύτερη γλώσσα του μαζί με τα αγγλικά) και τώρα σπουδάζει ψυχολογία στο ΕΚΠΑ (κ’ η ψυχολογία τέχνη είναι). Τον περισσότερο χρόνο του τον περνάει γράφοντας και διαβάζοντας. Αρθρογραφεί στην ιστοσελίδα FLAG in life, όπου λατρεύει να γράφει για το θέατρο. Επίσης, έγραψε μαζί με τον υπέροχο Μάριο Ιωάννου τη διασκευή στην παράσταση «Η Τελετή του Τσαγιού» και το μουσικό κομμάτι της παράστασης. Του αρέσει να γράφει πολλά πράγματα: από θεατρικά, μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα, ψυχολογικά και φιλοσοφικά δοκίμια έως τη μουσική και τη ραπ. Γενικότερα, έχει στόχο να προσπαθήσει να εκδώσει κάποια έργα του και να ανεβάζει παραπάνω από αυτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επιπλέον, ασχολείται και με το θέατρο, το τραγούδι και περιστασιακά χαϊδεύει λίγο και το πιάνο. Μελλοντικά θα ήθελε πολύ να ασχοληθεί πέρα από όλα αυτά και με τον κινηματογράφο, αλλά και με την ψυχοθεραπεία, ατομική ή ομαδική, παραδοσιακή και εναλλακτική (π.χ. συνδυασμένη με βόλτες ή εργασία στη φύση, θέατρο, μουσική), αφού τον έχει βοηθήσει πολύ και πιστεύει πως έτσι μπορεί να βοηθήσει και άλλους. Από μικρός χανόταν συνεχώς στη φαντασία του, συνεχώς σκεφτόταν, αφηνόταν σε ερωτήσεις, μνήμες, εικόνες καθημερινές ή παραμυθένιες, και πηδούσε από φαντασιακό κόσμο σε φανταστικό κόσμο, ζώντας άπειρες ζωές, διανύοντας άπειρη απόσταση, χωρίς καν να το καταλάβει. Ήδη από τότε το σύμπαν και ο εσωτερικός του Κόσμος του φάνταζαν ένα αλλόκοτο αίνιγμα, ένα άπειρο, αχανές και ποικιλόμορφο παζλ, του οποίου τα κομμάτια ήθελε να ενώσει. Συνεχώς, λοιπόν, ρωτούσε και ρωτούσε και ρωτούσε, προσπαθούσε να καταλάβει. Κάπως έτσι, κατέληξε να ζει τις πιο εντυπωσιακές του περιπέτειες στη φαντασία, ξεπερνώντας κάθε πόνο, κάθε μοναξιά λόγω της ντροπαλής του φύσης. Ίσως ακούγεται υπερβολικό. Αλλά, η φαντασία γέννησε τον προβληματισμό ήδη από τότε: με κάποιο παράξενο τρόπο άρχισε από τόσο μικρή ηλικία να τον τρελαίνει η αλήθεια για το τι στο καλό γίνεται μέσα μας, γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε, πώς μπορούμε να αλλάξουμε και να γίνουμε ευτυχισμένοι – κι αυτή η τρέλα δεν έχει ηρεμήσει καθόλου με τα χρόνια. Μάλλον έχει δυναμώσει, επεκταθεί και πολλαπλασιαστεί εκθετικά. Έτσι, λατρεύει κάθε ενασχόληση του ανθρώπου με όλα αυτά, είτε πιο άμεση μέσω της σκέψης και της κυριολεξίας, είτε πιο έμμεση, μέσω της φαντασίας, των ιστοριών και της μεταφοράς. Τι παραπάνω μπορεί κανείς να πει για έναν άνθρωπο; Ούτε μια λέξη ούτε πολλές μπορούν να περιγράψουν οποιονδήποτε άνθρωπο. Είμαστε ταυτόχρονα τόσο απλοί, αλλά και τόσο περίπλοκοι…
