Κάποτε, λέει μια παλιά ιστορία, ο Δημάδης, ο αρχαίος ρήτορας, μιλούσε στην Αγορά για φλέγοντα θέματα της πόλης… Μάταια όμως προσπαθούσε να κάνει τους Αθηναίους ν΄αφήσουν τις κουβέντες τους και να τον προσέξουν.
Απελπισμένος σε μια στιγμή τους φώναξε: «Ακούστε τότε λοιπόν να σας πω ένα μύθο»… Οι συζητήσεις έπαψαν στη στιγμή.
Μια φορά κι έναν καιρό, άρχισε ο Δημάδης, η θεά Δήμητρα περπατούσε σ΄ένα δρόμο μαζί μ΄ένα χέλι και ένα χελιδόνι. Σε ένα σημείο, τον δρόμο έκοβε ένα ποτάμι που έπρεπε να το περάσουν με κάθε τρόπο, για να συνεχίσουν. Το χελιδόνι άνοιξε τα φτερά του και πέρασε χωρίς δυσκολία απέναντι… Το χέλι βυθίστηκε στο νερό και κολύμπησε κι αυτό ως την άλλη όχθη… Και ο ρήτορας σταμάτησε εδώ τη διήγησή του και έστρεψε το βλέμμα του αλλού αδιάφορα. Το ακροατήριο κρεμάστηκε από τα χείλη του – Τι έκανε η Δήμητρα;
Τι απόγινε η Δήμητρα; ακούστηκαν από κάτω. – Η Δήμητρα, τους κεραυνοβόλησε ο Δημάδης, θύμωσε μαζί σας, γιατί αφήνετε τις υποθέσεις του κράτους για ν’ ακούτε μύθους…
Οποιαδήποτε ομοιότητα με το σήμερα και με το σύγχρονο ακροατήριο… δεν είναι καθόλου τυχαία!
