Το μεγαλύτερο μέρος της ποίησης του Κύπριου ποιητή Κώστα Μόντη είναι η ποίηση των ταπεινών πραγμάτων. Τα παιδιά, τα εγγόνια, ένα δέντρο, μια σειρά «σκουλήκια του Μαρτιού», ένας γρύλος, τ’ αγριόχορτα, ένα γατάκι σκοτωμένο στην άσφαλτο. Ο Μόντης εξάλλου αγαπούσε πολύ αυτό το τόσο παρεξηγημένο ζώο των ποιητών και των φιλοσόφων.
Είναι πια, βέβαια, θέαμα κοινό στη λεωφόρο
τα μικρά γατάκια
που πάν να διασχίσουν και τα σκοτώνουν τ’ αυτοκίνητα.
Όμως αυτό
έτσι που άπλωσε απαλά
το μπροστινό του ποδαράκι στην άσφαλτο
σα χεράκι κοιμισμένου παιδιού στο στήθος μας,
όμως αυτό
έτσι που αγκάλιασε την άσφαλτο,
έτσι που κάτι της ζήτησε…
Κώστας Μόντης, Αγνώστω Ανθρώπω (1968)
