Πάνω: Ο Νίκος Παναγιωτίδης με την Πέτρα Τσέλιου
Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Η νέα ποιητική συλλογή του συγγραφέα και ιατρού ωτορινολαρυγγολόγου Βασίλη Καλλή, “Πριν και μετά” παρουσιάστηκε στις 7 Ιανουαρίου 2016 (ημέρα Πέμπτη, στις 7 το απόγευμα), στο θέατρο “Μπιπ” (Αγίου Μελετίου 25, Κυψέλη).
Στην ανοιχτή συζήτηση, εκτός από τον ίδιο τον συγγραφέα, συμμετείχαν και απήγγειλαν ποιήματα οι Ελισάβετ Αρσενίου, Χριστίνα Σιμάτου, Ειρήνη Αϊβαλιώτου, Βαγγέλης Σιμάτος. Επίσης διάβασαν – παίζοντας οι Νίκος Παναγιωτίδης με την Πέτρα Τσέλιου και ο Βαγγέλης Κουντουριώτης με τον Δημήτρη Δήμου. Έμμετρος λόγος νηφαλιότητας και ενθουσιασμού. Ποίηση ανάλαφρη, ευφυής, άμεση, αφιερωμένη στη μυστήρια αγάπη για τη ζωή και τη φύση. Διαβάστε ένα δείγμα από τα αφιερωμένα στα ζώα ποιήματα του Βασίλη Καλλή, όπου η ευαισθησία καταδοκεί…
Ομοϊδεάτες μου θεωρώ
Αυτούς που αγαπούν τα ζώα
***
Οι τρεις βραδύτητες
Έβαλε την πρώτη βραδύτητα,
και αν και την «πήρε» δύσκολα
ξεκίνησε σιγά σιγά να περάσει απέναντι.
Έκανε και ζέστη
Βασιζόταν, όπως πάντα, στην ευγένεια των οδηγών.
Δεν ήξερε, δεν ρώταγε κοτζάμ χελώνα!
Ο σκαντζόχοιρος συνήθιζε να ξεκινάει
με δεύτερη βραδύτητα και στην κατηφόρα,
γιατί φοβόταν μην του σβήσει.
Κάποιος απρόσεκτος όμως, μ’ ένα θεόρατο πράγμα
σαν βουνό ήρθε κι έπεσε απάνω του.
Η ανθρώπινη τροχαία φυσικά τον δικαίωσε!
Τα σαλιγκάρια όπως πάντα με τη «νεκρά».
Πολλές φορές και με σβηστή τη μηχανή
για οικονομία
Την έχουν πατήσει πολλές φορές
κυρίως με βρεγμένο διάζωμα
αλλά μυαλό δεν βάζουν.
Εν πάση περιπτώσει, δεν τους φταίει κανείς.
Να μάθουνε να είναι όλοι τους πιο προσεκτικοί.
Οφείλουν να γνωρίζουν
ποιος προηγείται σ’ αυτή τη χώρα.
Ο Έλληνας-άνθρωπος δεν αστειεύεται
Εντάξει;
***
Βρεγμένη εικόνα
Η σκυλοπαρέα ήρεμη και βρεγμένη ως το κόκαλο,
στην τρίγωνη νησίδα της λεωφόρου,
προσπαθούσε να καταλάβει πότε θα ήταν καλύτερα
γι’ αυτήν να περάσει απέναντι.
Τα αυτοκίνητα περνούσαν βιαστικά.
Και οι άνθρωποι μέσα τους κοιτούσαν απλανώς μπροστά.
Μπροστά, Απέναντι, η διαφορά.
Μπροστά πάντα μπροστά τα’ ανθρωπάκια και στεγνά,
πολύ στεγνά…
***
Οι αδικημένοι
Δίνουν ραντεβού το καλοκαίρι,
στα Πευκάκια συνήθως.
Τον χειμώνα τι κάνουν άραγε;
Τα θυμόμαστε όλοι από τις σχολικές μας εκδρομές
στο Ζούμπερι.
Διακριτικοί φωνακλάδες,
οπερετικοί,
ανιδιοτελείς,
καμουφλαρισμένοι,
εναλλακτικοί.
Παρά τη ζέστη. Xωρίς AC.
Κι εμείς;
Tι κάνουμε απέναντι σ’ αυτά,
που ενώ σκάνε
ακόμα τραγουδάνε.
Γιατί τόση συνήθεια πια στην ομορφιά;
***
ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΔI μόνο
Αχ αυτά τ’ αδέσποτα σκυλιά.
Πάντα βιαστικά.
Λες και πάνε πουθενά.
Μόλις τα φωνάξεις όμως,
την ξεχνάνε την δουλειά.
Kι έρχονται κοντά σου.
Κουνώντας την ουρά.
Ποιος δεν θα ξέχναγε πού πάει.
Μόνο για ένα χάδι;
***
Fish & Poet
(Ύμνος εις την Ελευθερίαν)
Οι πιο πολλοί άνθρωποι τον ξέρουν μόνο σαν
Καπνιστό,
Ψητό,
Νορβηγικό,
η Σκωτσέζικο, πιο ακριβό.
Εγώ νομίζω, ότι ο συνονόματός του,
θα μπορούσε έστω ένα τετράστιχο
ν’ αφιερώσει και σ’ αυτόν
τον σεμνό επαναστάτη.
που κόντρα στο ρεύμα και τις συμβάσεις,
θέλει να φθάσει και ν’ αφήσει
την τελευταία του πνοή,
σ’ ό, τι αξίζει πιο πολύ.
Θα ’θελα να ’χα το θάρρος του κι εγώ,
τη ζωή μου έτσι να διαβώ.
Κι αφού ένα μεγάλο ποτάμι
με βγάλει στον ωκεανό,
να γυρίσω μια μέρα κόντρα στον καιρό.
Πίσω στην αρχή.
Η δυναμική μου αθανασία
να δικαιωθεί
***
Φύση
Ανέμελες παίζουν.
Σε κεραμίδια και αυλές.
Οι μελλοντικές μαμάδες.
Περιμένοντας τον συμπαθή βιαστή τους…
***
Για τον Μπούι και τους άλλους
(στην Ίριδα)
Έχεις εμπειρία από ταξίδια στον αέρα εσύ
Από πτήσεις εξωτερικού και εσωτερικού
Το τελευταίο αυτό ταξίδι σου
Δεν θα σου φανεί, θα δεις
Θα ’ναι το πιο εύκολο
Χωρίς αναταράξεις και κίνδυνο ατυχήματος πια
Θα πετάξεις έτσι ασφαλής και ελεύθερος
Κι όχι μέσα σε κλουβί κι αποσκευές
Θα κατουρήσεις αν θέλεις
Όσο θέλεις
Όποιους θέλεις
Και θα φωνάξεις όσο δυνατά επιθυμείς
Δεν έχεις τώρα τίποτα να φοβηθείς
Κι όταν φθάσεις ΕΚΕΙ
Θα σε περιμένουν συγγενείς και φίλοι πολλοί
Που δεν είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις
Εδώ κάτω
Ανάμεσά τους ο Ορφέας πρώτος, πρώτος κλειδοκράτορας του άνω Άδη
Ίσως λίγο πιο παχύς αφού τελευταία δεν πρόσεχε
Η Ευρυδίκη από κοντά φυσικά
Να της πεις ότι τη χάσαμε ξαφνικά
Τόση δουλειά πια; Δεν κάνουν έτσι, ούτ’ ένα γεια;
Πάντως βαρελότα να ξέρει το κανονίσαμε
Δεν θα ’χει ποτέ ξανά
Ο κ. Παπαναστασίου διακριτικός, όπως πάντα
Και ντροπαλός
Σε απόσταση αλλά κομψός
Θα τον αναγνωρίσεις εύκολα
Από τη ριγέ γραβάτα του
Τα παπούτσια του, τα λουστρίνια
Το γιλέκο του με τη χρυσή αλυσίδα
Τη χωρίστρα του
Και η Ελπίδα; Η Ελπίδα;
Πότε πέθανε;
Τελευταία όπως λένε ή όχι
Κι ΕΚΕΙ, ΕΚΕΙ είναι όμορφα για σας
Γιατί κανείς δεν θα σας μαλώνει πια
Κανείς δεν θα σας κυνηγάει
Κανείς δεν θα σας κλωτσάει
Τη δικαιούστε αυτή την ομορφιά, την αξίζετε
Γι’ αυτό και όλοι εσείς όταν φεύγετε
Πάτε ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΕΡΗ
* Το βιβλίο του Βασίλη Καλλή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΦΙΛΟΤΥΠΟΝ”.
* Φωτογραφίες: catisart.gr
