36.5 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Τζον Χόλλαντ Καζάλ, ο μεγάλος έρωτας της Μέριλ Στριπ που έφυγε νωρίς

Το 1978, μια νεαρή με το όνομα Μέριλ Στριπ βρισκόταν στα πρόθυρα του να γίνει η μεγαλύτερη ηθοποιός της γενιάς της. Ήταν, επίσης, και έτοιμη, εν αγνοία της, να χάσει τον έρωτα της ζωής της.
Γεννημένος το 1935 στη Βοστόνη, ο ιταλικής καταγωγής Αμερικανός ηθοποιός Τζον Χόλλαντ Καζάλ σπούδασε στις δραματικές σχολές του Oberlin College και του Πανεπιστημίου της Βοστόνης και διακρίθηκε αρχικά για τις ερμηνείες του σε παραστάσεις στο θέατρο του Μπροντγουέι όπως το “The Indian Wants the Bronx” και το “The Line”.

Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1962 στην ταινία μικρού μήκους του Μάρβιν Στάρκμαν “The American way”. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1972, ύστερα από παρότρυνση του παιδικού του φίλου Αλ Πατσίνο, συμμετέχει στην οντισιόν του Φράνσις Φορντ Κόπολα για τον ρόλο του Φρέντο Κορλεόνε στην ταινία “Ο Νονός”. Ο Κόπολα, ενθουσιασμένος από την ερμηνεία του Καζάλ στην πρώτη ταινία, γράφει για αυτόν έναν κεντρικότερο ρόλο στο “Ο Νονός ΙΙ”, που γυρίστηκε το 1974. Ενδιάμεσα την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ταινία “The conversation” μαζί με τους Τζιν Χάκμαν και Χάρισον Φορντ.
Το 1975, στη βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα “Σκυλίσια Μέρα” του Σίντνεϊ Λουμέτ, υποδύθηκε τον συνεργό του Σάνι (Αλ Πατσίνο), Σαλ, σε μια αποτυχημένη απόπειρα ληστείας τράπεζας που μετατράπηκε σε πρώτο θέμα στους τηλεοπτικούς σταθμούς της εποχής. Αυτή του η ερμηνεία του χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία του Καλύτερου Β’ Ανδρικού ρόλου.
Το 1978, κατά τη διάρκεια της τελευταίας του ταινίας “Ο Ελαφοκυνηγός” και ενώ είχε ήδη διαγνωστεί ότι έπασχε καρκίνο των οστών, αρραβωνιάστηκε τη συμπρωταγωνίστριά του Μέριλ Στριπ. Μόλις η εταιρεία που γύριζε την ταινία πληροφορήθηκε πως ο Καζάλ νοσούσε, απαίτησε την αποπομπή του από το καστ, γεγονός που αποφεύχθηκε καθώς η Μέριλ Στριπ απείλησε πως εάν έφευγε ο Καζάλ τότε η ίδια θα παραιτείτο. Τελικά ο Τζον Καζάλ απεβίωσε λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας, τις 12 Μαρτίου του 1978, στη Νέα Υόρκη.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι και οι πέντε μεγάλου μήκους ταινίες στις οποίες συμμετείχε ο Καζάλ, ήταν υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, με τρεις από αυτές (Ο Νονός, Ο Νονός ΙΙ, Ο Ελαφοκυνηγός) να το κερδίζουν.
“Δεν μιλάει πολύ για αυτό”, είπε ο Michael Schulman, ο συγγραφέας που φέρει νέα στοιχεία για τη ζωή της ηθοποιού στη βιογραφία της “Her Again”. “Αλλά εκείνη η χρονιά ήταν τόσο εξωφρενικά δραματική στη ζωή της. Ήταν καθοριστική για αυτό που θα γινόταν ως άνθρωπος και ως ηθοποιός”.
Η Στριπ ήταν 29 ετών, μια φέρελπις ηθοποιός στο θεατρικό κόσμο της Νέας Υόρκης. Ζούσε σε μια σοφίτα στην οδό Franklin οδό με το φίλο της, τον ηθοποιό Τζον Καζάλ. Ήταν 14 χρόνια μεγαλύτερός της και ένας μύθος μεταξύ των συναδέλφων του. “Έμαθα περισσότερα για την υποκριτική από τον Τζον από οποιονδήποτε άλλο” έχει πει ο Αλ Πατσίνο. “Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι παντοτινός συμπρωταγωνιστής του για το υπόλοιπο της ζωής μου”, συμπλήρωσε.
Η Στριπ και ο Καζάλ συναντήθηκαν το 1976, όταν είχαν συναντηθεί στη σκηνή στο Measure for Measure στο Central Park. Ο Καζάλ δεν ήταν ακόμη σταρ αλλά όλοι τον θεωρούσαν ένα σπάνιο ταλέντο, έναν άντρα ηθοποιό που κάθε μεγάλος σκηνοθέτης της εποχής τον ήθελε για πρωταγωνιστή του.
“Ένα από τα πράγματα που μου άρεσε επάνω του”, είπε ο σκηνοθέτης της “Σκυλίσιας Μέρας”, Σίντνεϊ Λιούμετ, “ήταν ότι κουβαλούσε μια τεράστια θλίψη για τον ίδιο”. Οι σκηνοθέτες τον έλεγαν «Ο Κύριος Με Τις 20 Ερωτήσεις» γιατί ήθελε κάθε δυνατή λεπτομέρεια πίσω από τους χαρακτήρες του. Η ασυνήθιστη εμφάνισή του ήταν σήμα κατατεθέν του, ιδανική για τους περιθωριακούς ρόλους του κινηματογράφου στα 70s. Mεγάλο μέτωπο, έντονη μύτη, βαθιά θλιμμένα μαύρα μάτια. Η Στριπ τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα. Το ίδιο και εκείνος.
“Δεν έμοιαζε με κανέναν που είχα ήδη γνωρίσει”, έχει πει η ίδια. “Ήταν ιδιαίτερος, με μια ανθρωπιά και περιέργεια για τους συνανθρώπους του, μια συμπόνια”. Αν και ο Καζάλ ήταν γνωστός στα χρόνια της γνωριμίας τους, κανείς τους δεν έβγαζε χρήματα. Εκείνος την πήγαινε για φαγητό στα εστιατόρια της Little Italy όπου οι ιδιοκτήτες κερνούσαν δωρεάν γεύματα στον “Φρέντο”. “Ήταν υπέροχοι μαζί επειδή έμοιαζαν περίεργα αστείοι, ιδιαίτεροι. Ήταν εκείνο το είδος του ζευγαριού που σε έκανε να γυρίσεις επάνω του το βλέμμα όχι από ομορφιά αλλά επειδή δεν έμοιαζαν με τίποτα άλλο που είχες δει”, λέει στο βιβλίο ο θεατρικός συγγραφέας Israel Horovitz. Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν συγκατοικήσουν μαζί στο διαμέρισμά του στην Tribeca.

Ήταν ο φθόνος του θεατρικού κόσμου της Νέας Υόρκης, εκείνη, η πιο ταλαντούχα της γενιάς της και εκείνος, ένα διαμάντι της υποκριτικής, ακατέργαστο και ανθρώπινο. Μέχρι μια ημέρα του Μαΐου του 1977. Η αδιαθεσία του τον έκανε να χάσει κάποιες πρόβες για την παράσταση του “Αγαμέμνονα”. Μια επίσκεψη στο γιατρό ακολούθησε και άλλες. Λίγες ημέρες αργότερα η Στριπ και ο Καζάλ έμαθαν τα νέα: είχε καρκίνο του πνεύμονα. Η αρρώστια είχε εξαπλωθεί παντού μέσα του.
“Ο Τζον δεν μιλούσε”, γράφει ο Schulman. “Αλλά εκείνη δεν ήταν μια γυναίκα που θα τα παρατούσε, η Στριπ δεν υπέκυψε στην απόγνωση. Τον κοίταξε και τον ρώτησε: Λοιπόν, πού θα πάμε για φαγητό;”.
Ο Καζάλ έφυγε από το θεατρικό του, η Στριπ συνέχισε να παίζει στη σκηνή του μιούζικαλ “Χάπι Εντ” και εκείνος την έβλεπε κάθε μέρα από την πλατεία και πίσω στα παρασκήνια. Η Στριπ δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν, απλά φρόντιζε να μην υπάρχουν καπνιστές γύρω της. Ο καρκίνος ήταν το μυστικό τους και ακόμα και ο αδελφός του δεν γνώριζε τίποτα παρά μόνο όταν ύστερα από ένα δείπνο για τρεις στην Chinatown ο Τζον σταμάτησε στο πεζοδρόμιο και έφτυσε αίμα.

Ο Πατσίνο τον πήγαινε στις θεραπείες του, ο Καζάλ θέλησε να επιστρέψει στη δουλειά του, η Στριπ διαφωνούσε αλλά για χάρη του πήρε και εκείνη ένα μικρό ρόλο για να είναι μαζί του στα γυρίσματα. “Είναι εξαιρετικά παθητική, πολύ ήσυχη. Είναι μια γυναίκα συνεχώς ευάλωτη” έχει πει για τον ρόλο αυτό η ίδια. Η ταινία; Ο «Ελαφοκυνηγός» με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Η Μέριλ Στριπ υποδύθηκε κάτι που δεν ήταν σε μια ταινία που το studio πάλεψε να μην παίζει ο Καζάλ. Η ασφάλειά του θα ήταν εξωφρενικά ακριβή, κανείς ποτέ δεν θα ήθελε να πληρώνει κάποιον, έστω ταλαντούχο, με ανίατη ασθένεια.
“Με απείλησαν ότι θα σταματούσαν την παραγωγή εάν δεν τον έδιωχνα” έχει πει ο σκηνοθέτης Michael Cimino. “Ήταν απαίσιοι. Πέρασα ώρες στο τηλέφωνο, φωνάζοντας και ουρλιάζοντας για να τους αλλάξω τα μυαλά”. Τελικά ο Ντε Νίρο αποφάσισε να καλύψει το κόστος ασφάλισης για τον Καζάλ.
Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων η Στριπ το μόνο που ήθελε ήταν να σταματήσουν να δουλεύουν, να τον φροντίσει και να τον ξεκουράσει. Όμως τα έξοδα της θεραπείας του ήταν πολλά. Δεν θα είχαν χρήματα εάν εκείνη δεν έλεγε ένα αποφασιστικό “ναι” για τη συμμετοχή της σε μια μίνι σειρά εννέα επεισοδίων. Η Μέριλ Στριπ δέχθηκε να φύγει στην Αυστρία για 2μισι μήνες, κλεισμένη σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για το “Ολοκαύτωμα”. “Με το που γύρισε την τελευταία της σκηνή εξαφανίστηκε, νομίζω δεν αποχαιρετηθήκαμε ποτέ”, είχε πει ο σκηνοθέτης.
Όταν επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, ο σύντροφός της ήταν πολύ χειρότερα από ό, τι περίμενε. Εξαφανίστηκαν μέσα στο κουκούλι τους για πέντε μήνες, μακριά από όλους. Ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στα οστά, εκείνος πονούσε. Εκείνη έδειχνε σθένος αρκετό και για τους δύο. Στις αρχές του Μαρτίου το 1978, ο Καζάλ έκανε εισαγωγή στο Memorial Sloan Kettering. Η Στριπ δεν έφυγε ποτέ από δίπλα του. Στις 12 Μαρτίου 1978, στις τρεις τα ξημερώματα, την πλησίασε ο γιατρός και της είπε ότι ο Καζάλ “έφυγε”. Η Στριπ δεν ήταν έτοιμη να ακούσει κάτι τέτοιο. “Μπήκε στο δωμάτιο, τον χτύπησε στο στήθος με λυγμούς και σε μία περίεργα ανησυχητική στιγμή ο Τζον άνοιξε τα μάτια του. Της είπε: Μέριλ, όλα είναι ok και ξεψύχησε”, γράφει ο Schulman.
Eκείνη την ίδια χρονιά η Μέριλ Στριπ έγινε σταρ. Κέρδισε ΕΜΜΥ για το “Ολοκαύτωμα”, μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για τον “Ελαφοκυνηγό”, έναν ρόλο που την καθιέρωσε στο “Κράμερ εναντίον Κράμερ” και υποδύθηκε αριστουργηματικά την Κέιτ στο σαιξπηρικό “Ημέρωμα Της Στρίγκλας”.
Ήταν ένα αστέρι που έλαμψε για δύο και μια γυναίκα που είχε χάσει την αγάπη της ζωής της, κάτι που τη σμίλεψε σε αυτό τον ογκόλιθο που είναι σήμερα. Η Μέριλ Στριπ μιλάει σπάνια για όλα τα παραπάνω, γράφει η New York Post.
“Θα έκανα τα πάντα για αυτόν”, είπε τότε σε μια συνέντευξη της. “Γιατί με ρωτάτε; Θα μου κάνατε αυτή την ερώτηση αν ήμουν μια μητέρα που στάθηκε στο γιο της; Η φροντίδα είναι το μόνο πράγμα που αξίζει για αυτόν που αγαπάς. Όλοι μιλάνε για το φόβο τους μη χάσουν τον εαυτό τους μέσα στον έρωτά τους για κάποιον άλλον. Πόσος ναρκισσισμός… Καθήκον. Το καθήκον είναι η πανοπλία που φοράς επάνω σου για να παλέψεις για ό, τι αγαπάς”, είπε.
Δεκάδες υποψηφιότητες για Oscars αργότερα, η Μέριλ είναι για πάντα το κορίτσι που έμεινε για πάντα δίπλα από τον Τζον. Τουλάχιστον έτσι τη θυμάται ο Αλ Πατσίνο.
Μετά τον θάνατο του Καζάλ, η Στριπ έπαθε μελαγχολία. Αυτός που της στάθηκε ήταν ο αδερφός της και ένας φίλος του γλύπτης, κάποιος Ντον Γκάμερ. Όλοι έπαθαν σοκ όταν λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1978, έμαθαν ότι η Μέριλ και ο Ντον παντρεύτηκαν! Είπαν πως η Μέριλ είχε τρελαθεί, αλλά η πορεία του γάμου της απέδειξε το ακριβώς αντίθετο.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -