"splay:block}.en-menu{overflowm-social-a>"spla:hfixe i,lowm-social-a>"spla:hfixe lowm-social-tdb-pline-height:1;m-social-a>"spla:{wi (ehild tdim-social-tdb-p:none}.rtion:a-active.td-:middle}h tdi_13.bloc51 lowm-social-a>"spla:{wi (ehild tdim-social-a>"spla"7px)img{max-width:160pfd-pbook.comCat Is Art"spla"7px)img{max-width:160pini agram.comCat Is Art"spla"7px)img{max-width:160p .tkedi_.comCat Is Art"spla"7px)img{max-width:160ppight:est.comCat Is Art"spla"7px)img{max-width:160ptwitht:.comCat Is Art@tyle>@tyle>@tyle>@tyle>@meditdb_mobi52re{width:100%}}}_style td-element-style" 53
*)sit(.wp-1px}}@quote))sit(.ttom:r-te))sit(.ttom:full.wp-1px}}@coixe.hastrorallax))sit(.-w-a-ad){:none}.tdi_1bloc;enone}.r-iconblock}.tb_s}.tls�p}.td-h a{poilear-evle s-block}.tb_s}.tls�p}.td-h x-w-spott_dyle>_ad solc-di_cehol/styl_10 :{min-h{p}.td-heaAia (le Te>_adeighb_s}.tls�p}.td-h xid_right:_ad4pleaas{oth;b_head-right:-21foyin-bottom:0;cleartantb_s}.tls�p}.td-h xid_le>_ad imgeighb_s}.tls�p}.td-h xid_right:_ad img{b_head-right:-0tantb_s}.tls�p}.td-h xid_le>_ad .adsbygootlseighb_s}.tls�p}.td-h xid_right:_ad .adsbygootls{.tdc-columns>.vc_}solb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdi_4 eighb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdr-icoeighb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizd;clear{b_head-right:-l5pl}solb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdi_4 imgeighb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdr-ico imgeighb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizd;clear img{b_head-right:-0tantb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizd;clear{in-bottom:0;cleartantb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizd;clear img{b_head-r-iconbloc;:none}.tdi_1bloc}solb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdi_4 {float0tdi_y:none}.le>t9pl;enone}.r-icon21pl}solb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdr-ico{float0r-ico;:none}.le>t6pl;enone}.i_4 .21pl}solb_s}.tls�p}.td-h xolc-a-ad solc-di_cehol/styl_10 {){body300pl;-logo-t250pl}solb_s}.tls�p}.td-h xolc-a-ad solc-di_cehol/styl_10 :{min-h{.tdc-coluia (max-;le>t5tddp{display:fledi_2:before{coY(-5td);y:fledi_2:before{coY(-5td);b_head:bloc;,.tdi_4 ttdc-;r-top 10,.mg-wb_s}.tls�p}.td-h .tdb-1px}}@media._ttfixortant{w}-break:break-w}p,solem.12 .tdb-1px}}@media>p,swp-1px}}@column>pnght:1.1;col5pl_13" >
t1.td .tdb-logo-t15pl-active.tdt-width:76rder-top 767block_tb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdi_4 eighb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdr-icoeighb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizd;clear{b_head:0 bloc 26.t bloct--width:76rder-top 767block_tb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdi_4 {enone}.r-icon{p--width:76rder-top 767block_tb_s}.tls�p}.td-h xid_ad_p}.td-h-hpeizdr-ico{:none}.tdi_10p--width:76rder-top 767block_tb_s}.tls�p}.td-h x-w-a-ad{float0go-i;in-bottom:0;cleartantb_s}.tls�p}.td-h x-w-a-ad img{b_head-r-iconbloc;:none}.tdi_1bloc}solb_s}.tls�p}.td-h xolc-a-ad{float0go-ip--width:767px){body768blo and:76rder-top 10l8plock_tem.12,solem.12>p,solem.12 .tdb-1px}}@media>p,swp-1px}}@column>pnght:1.1;col3pl_13" >
p,solem.12 .tdb-1px}}@media>p,swp-1px}}@column>pnght:1.1;col3pl_13" >
Παναγιώτη Μήλα{widrong> [email protected]}taobtp/-rp idth:thtn-bottom:0 tdi_y"/«H ζωντανή διαλεκτική στην Ευρώπη είναι εκείνη που δεν καταλήγει σε ένα είδος ιδεολογίας, ολοκληρωτικής συνάμα και ορθόδοξης. Αυτός ο πλουραλισμός που πάντα υπήρξε θεμέλιο της έννοιας της ευρωπαϊκής ελευθερίας, μου φαίνεται ότι είναι η πιο σπουδαία συμβολή του πολιτισμού μας. Αυτός ακριβώς βρίσκεται σήμερα σε κίνδυνο και αυτόν πρέπει να προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε». Υπάρχει μια Ευρώπη αστική, ατομικίστρια, εκείνη που σκέφτεται τα ψυγεία της, τα γαστρονομικά της εστιατόρια, που λέει “εγώ δεν ψηφίζω… εμείς δεν θέλουμε ούτε ρομαντισμό ούτε υπερβολές, δεν θέλουμε να ζήσουμε στα όρια ούτε να γνωρίσουμε τη διάσπαση… Γνωρίζουμε το άκρο, το ζήσαμε, θα το ζήσουμε αν χρειαστεί, και μπορούμε να πούμε ότι το ζήσαμε γιατί περάσαμε μέσα από γεγονότα που μας επέτρεψαν να το γνωρίσουμε”. Αλμπέρ Καμί {widrong>στις 28 Απριλίου του 1955, προσκεκλημένος στην Αθήνα από τον ψυχίατρο – νευρολόγο rowrong>Άγγελο Κατακουζηνό{widrong>, πρόεδρο της Eλληνογαλλικής Πνευματικής Ένωσης. Ο Καμί ήταν το κεντρικό πρόσωπο μιας ανταλλαγής απόψεων γύρω από rowrong>«Το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού»{widrong>. Στη συζήτηση συμμετείχαν: Ο νομικός, φιλόσοφος και πολιτικός rowrong>Κωνσταντίνος Τσάτσος{widrong>, ο παιδαγωγός, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος του 20ου αιώνα Ευάγγελος Παπανούτσος, ο καθηγητής της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών rowrong>Φαίδων Βεγλερής{widrong>, ο λογοτέχνης rowrong>Γιώργος Θεοτοκάς{widrong> και ο ζωγράφος rowrong>Νικόλαος Χατζηκυριάκος – Γκίκαςrwidrong> υπό τον συντονισμό του rowrong>Άγγελου Κατακουζηνού{widrong>. Αυτή η συζήτηση καταγράφηκε από το μαγνητόφωνο του ποιητή, πεζογράφου, φωτογράφου και ψυχαναλυτή Ανδρέα Εμπειρίκου, μεταφράστηκε δε και κυκλοφόρησε σε βιβλίο. «Μέλλον του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού»{widrong> την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013 στην Οικία Κατακουζηνού, ο συγγραφέας rowrong>Θοδωρής Καλλιφατίδης{widrong> και ο δημοσιογράφος rowrong>Νίκος Βατόπουλος{widrong>. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε ανάμνηση και προς τιμήν των συμμετεχόντων στην πρώτη συζήτηση του 1955 με την πρωτοβουλία του rowrong>Ιδρύματος Κατακουζηνού{widrong> και της κ. rowrong>Σοφίας Πελοποννησίου – Βασιλάκου{widrong>. t 4px; b_head-right:- 4px;" /obtp/-rp idth:thtn-bottom:0 tdi_y"/Ο rowrong>Άγγελος Κατακουζηνός{widrong>, που ανήκε στην «παρέα του Παρισιού», ήταν εκείνος που φιλοξένησε τον Καμί στο περίφημο σπίτι των Κατακουζηνών. Σε ένα σπίτι – μουσείο, με τα ίχνη μεγάλων ζωγράφων και σπουδαίων εποχών. Η rowrong>Λητώ Κατακουζηνού {widrong>είναι εκείνη που έχει καταγράψει στο βιβλίο της rowrong>«Συντροφιά με τον Καμί»{widrong> την αγάπη του Γάλλου συγγραφέα για την Ελλάδα. Ο Καμί από το 1939 σχεδίαζε στο πρώτο ταξίδι του στην Ελλάδα, να κάνει τον περίπλου του Οδυσσέα. Τα σχέδια ματαιώνονται λόγω του πολέμου. Ταξίδεψε εν τέλει, το 1955 και το 1958. Τον είχαν συνεπάρει τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά τόσο που να δηλώσει στη Λέσβο στον Κατακουζηνό: «Άγγελε, είναι ο τόπος των θεών. Εκεί θα πάω να ζήσω, Άγγελε, στο νησί σου, ποιος ξέρει, ίσως και για πάντα». t 4px; b_head-right:- 4px;" /obtp/-rp idth:thtn-bottom:0 tdi_y"/Την ίδια και φυσικά μεγαλύτερη αγάπη για την Ελλάδα είχε και ο rowrong>Θοδωρής Καλλιφατίδης{widrong>, ο οποίος γεννήθηκε στους Μολάους Λακωνίας το 1938. Γιος δασκάλου από τον Πόντο, ήρθε στην Αθήνα το 1946 και αποφοίτησε από το 5ο Γυμνάσιο Αρρένων. Σπούδασε στη σχολή του Καρόλου Κουν και μετά τη στρατιωτική του θητεία εγκαταστάθηκε στη Σουηδία το 1964. Εκεί έφθασε με μια παπιέ μασέ βαλίτσα. Βρήκε μια ανοιχτή κοινωνία που λίγα χρόνια μετά την άφιξή του εκεί, του εμπιστεύθηκε υπεύθυνες θέσεις και του άνοιξε δρόμους. rbr /aΣπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και δίδαξε αργότερα στην ίδια σχολή. Επί τέσσερα χρόνια διηύθυνε το σημαντικότερο λογοτεχνικό περιοδικό της Σουηδίας rowrong>“Μπόνιερς Λιττερέρα Μαγκαζίν”{widrong>. Νίκο Βατόπουλο{widrong>, αδιαπραγμάτευτη ελληνική του αλήθεια είναι η ελληνική γλώσσα, την οποία λατρεύει. rbr /aΕκεί, λοιπόν, στη χώρα του Βορρά, σε αυτή την ανοιχτή κοινωνία είδε πως όλοι είναι ίσοι και πως τα άτομα και το κράτος έχουν και δικαιώματα και υποχρεώσεις. Εκεί δοκίμασε τη χαρά του διαλόγου, βίωσε την ιδέα της ελευθερίας, ένιωσε τη δημιουργία της λογικής και χάρηκε την έλλειψη της μισαλλοδοξίας.