Tης Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Αν κάτι εξακολουθεί να είναι παρήγορο και ελπιδοφόρο σ’ αυτόν τον τόπο γύρω από την πνευματική ζωή και την τέχνη, είναι το γεγονός ότι στον αντίποδα της ζοφερής κατάστασης, πέρα από τη θεσμική αδιαφορία και την έλλειψη πολιτικής για την παιδεία και τις καλές τέχνες, υπάρχουν οι ισχυρές ολιγομελείς ομάδες. Οι λαμπρές εξαιρέσεις που κινούνται σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο. Οι άνθρωποι που πάνε μπροστά σ’ αυτόν τον κόσμο και πάνε μπροστά αυτό τον κόσμο, είναι οι άνθρωποι που εγείρονται, αναζητούν τις συνθήκες που θέλουν, κι αν δεν τις βρουν, τις διαμορφώνουν μόνοι τους. Καλλιτέχνες όπως η ηθοποιός Δήμητρα Κούζα της Εταιρείας Θεάτρου Χώρος. Άνθρωποι με πνευματική καλλιέργεια και αναζητήσεις, κάπως αιρετικοί, συμπολίτες μας που -υποκινούμενοι από την πνευματική δύναμη και το χάρισμα- κατορθώνουν να μας καθηλώνουν με ό, τι δημιουργούν, κόντρα στην άγνοια και τη συντήρηση. Οδηγούμενοι από κατασταλαγμένες απόψεις του σήμερα αλλά και από παλιές τελετουργικές πηγές, αποτελούν με τη δουλειά τους το αναπλήρωμα μιας χαμένης αξιοπρέπειας που μόνο μέσα από την πνευματική δημιουργία θα μπορούσε να αναδειχθεί. Θυμάμαι πως όταν πρωτοείδα παράστασή τους, ένιωσα σαν να βρισκόμουν μπροστά σε μια ανακάλυψη που κυλούσε σαν ποτάμι. Ήμουν αμερόληπτη παρακολουθώντας τους; Νομίζω πως ναι, γιατί δεν μου άφηναν περιθώρια, αφού με τον τρόπο τους και σε αυτό που έκαναν ήταν απίστευτα άψογοι. Η ροή κίνησης αισθανόσουν πως προερχόταν από μέσα τους, ήταν ένα ρεύμα ωθήσεων που διαπερνούσε το σώμα. Το καλοκαίρι στην Επίδαυρο (2015), στον «Ορέστη» του Ευριπίδη, οι συντελεστές ήταν ενωμένοι σαν έναν και μόνον αναβάτη αλόγου, ο οποίος δεν λέει στο άλογο πού και πώς να πάει. Απλώς το παρακολουθεί να καλπάζει και μόνο το κατευθύνει. Ήταν μια προσέγγιση της ποιητικότητας αυτούσιας, με ειλικρίνεια και φυσικότητα. Μια σύγχρονη απόδοση της τραγωδίας απαλλαγμένη από αναχρονισμούς με σκοπό να γίνει κατανοητή και στον πιο απλό θεατή. Σίγουρα αυτό που χρειαζόμαστε είναι ζωντανούς ανθρώπους, ακάθεκτους, ικανούς, περήφανους γι’ αυτό που προσφέρουν. Η Δήμητρα Κούζα βρίσκεται πάντα σε καλλιτεχνική εγρήγορση, έχει αυτοπειθαρχία και θεατρικότητα. Χρόνια τώρα τη θαυμάζω. «Ερωφίλη – Άσκηση 2», «Ερωφίλη και Ερωτόκριτος», «Θέατρο σε Τροχόσπιτο – Μια νύχτα χάρισμά σου», «Λιωμένο Βούτυρο revisited», «Golfo Directors Cut», «Erofili synopsis», «Σύσσημον». Σε πλατείες, σε μπαλκόνια, σε δρόμους, σε αυλές, σε υπαίθρια θέατρα, σε αρχαία θέατρα, σε μεγάλες αίθουσες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού. Η σκηνικά γόνιμη σχέση με τον Σίμο Κακάλα έχει άρωμα χρόνων. Από τότε που τελείωσε τη σχολή του Κρατικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. Μαζί με τον Σίμο έμαθε να εργάζεται πάνω στον αυτοσχεδιασμό, την κινησιολογία, την έκφραση. Έμαθε να δουλεύει τις ακινησίες, τις μηχανικές αντιδράσεις των άκρων της, τις παύσεις, τα στοιχεία slow motion και να αγαπά τη γιόγκα. Έμαθε να αναμετράται με χαρακτήρες παραδοσιακούς, manga, goth, σκοτεινούς και μυστήριους. Έμαθε να αξιοποιεί άριστα τη μάσκα, όχι για να καλύψει τα πρόσωπό της αλλά για να πλάσει ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Η μάσκα αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο υποκριτικό κόσμο. Είναι εργαλείο τεράστιο στα χέρια του ηθοποιού και κανονικά θα έπρεπε να διδάσκεται στις σχολές. Στη μάσκα όλα μεγεθύνονται, οι φωνές, τα σώματα, τα συναισθήματα και ο ηθοποιός απελευθερώνεται. Του αποκαλύπτονται πτυχές, κόσμοι και ήρωες που διαβιούν μέσα του. Είναι ένας μαγικός κόσμος, ένας κόσμος σκοτεινός, ένας κόσμος μεγαλειώδης. Όταν η θέληση είναι μεγάλη, όπως στην περίπτωσή της, οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες. Η νίκη εκείνων που τολμούν να ονειρεύονται, να αντιστέκονται, να αμφισβητούν είναι αδιαμφισβήτητη. Ως Χορός, Ελένη, Α’ Αγγελιοφόρος Ερμιόνη, Απόλλωνας η Δήμητρα Κούζα στον «Ορέστη» κυριολεκτικά διέπρεψε, ήταν ένα θεατρικό «διαμάντι», σκληρό, λαμπερό όσο και πολύτιμο. Δυναμική, στιβαρή, ενθουσιώδης, πειστική, πολυτάλαντη, μπαινόβγαινε με «εσωτερική διαδικασία και δράση» στους ρόλους της. Η Δήμητρα «έχασε την υπομονή της και βρήκε την επιμονή της», όπως η ίδια μου εκμυστηρεύεται. Κυρίως έχει απορροφήσει με ασυνείδητη λαχτάρα και σταδιακή δουλειά μια γνώση που ήδη αντηχεί στην ύπαρξή της, την ακέραια και αυθεντική θεατρική της ύπαρξη. Όσοι την έχουμε αγαπήσει γι’ αυτό που είναι στη ζωή και στη σκηνή, γνωρίζουμε πως έχει πολλά ακόμα να μας δείξει.
Διαβάστε τη συνέντευξη.
Φωτογραφίες: cat is art
* Γεννήθηκα στη Δράμα. Το πατρικό μου σπίτι βρίσκεται σε μια γειτονιά, όπου τότε ήταν γεμάτη παλιές μονοκατοικίες, με δρόμους χωρίς την κίνηση των αυτοκινήτων. Τα καλοκαίρια βγαίναμε στις γειτονιές και ξεχνούσαμε να γυρίσουμε. Ήμασταν καμιά δεκαριά παιδιά. Παίζαμε όλα τα γνωστά ομαδικά παιχνίδια, μηλάκια, τζαμί, αγαλματάκια, αλλά επινοούσαμε και καινούρια. Η γειτονιά απαρτιζόταν από τρεις διαφορετικές: την επάνω, την κάτω και τη μεσαία, εκεί όπου έμενα εγώ. Υπήρχαν οι συνηθισμένες κόντρες και διαφωνίες μεταξύ των ενηλίκων και των τριών περιοχών. Αλλά θυμάμαι, παραδείγματος χάριν, τα καλοκαίρια όπου τηρούσαν το έθιμο με το κάψιμο του πρωτομαγιάτικου στεφανιού. Όλες οι οικογένειες και από τις τρεις γειτονιές φέρναν τα στεφάνια από τα σπίτια τους. Τα στοιβάζανε. Δημιουργούνταν ένας τεράστιος λόφος, ο οποίος έπαιρνε φωτιά. Και στη συνέχεια μικροί και μεγάλοι έπαιρναν φόρα και πηδούσαν πάνω από τη φωτιά. Όλες οι διχόνοιες και οι διαφωνίες εξανεμίζονταν.
Πώς μπήκαν η υποκριτική και το θέατρο στη ζωή σου;
* Υπήρχε πάντα στο μυαλό μου η ενασχόληση με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Στο δημοτικό είχε γίνει μια παράσταση στην οποία συμμετείχαν αρκετοί από τους συμμαθητές μου. Αργότερα μετάνιωσα πολύ που δεν συμμετείχα και η ίδια.
Τελειώνοντας το λύκειο αντικατέστησα μια κοπέλα σε μια ερασιτεχνική παράσταση στη Δράμα. Χωρίς να το σκεφτώ, τελείωσε η χρονιά και βρέθηκα να δίνω εξετάσεις στη δραματική σχολή του Κ.Θ.Β.Ε.
Ποιοι υπήρξαν οι αγαπημένοι σου δάσκαλοι;
* Είχα την τύχη να έχω φοβερούς δασκάλους. Ο Ανδρέας ο Βουτσινάς είχε τέτοια διορατικότητα. Στεκόσουν απέναντί του και γινόσουν διαφανής στα μάτια του. Τα έβλεπε όλα. Τα διέκρινε όλα. Επίσης είχα εξαιρετικούς δασκάλους στην κίνηση, στο τραγούδι και στην υποκριτική. Από τους περισσότερους έχω να θυμάμαι πράγματα που μου δίδαξαν. Αλλά αγαπημένος μου δάσκαλος υπήρξε ο κ. Βάγιας, ο οποίος μας έκανε αγωγή του προφορικού λόγου. Από τα πιο βασικά μαθήματα για έναν ηθοποιό. Η διδασκαλία του για μένα εμπεριείχε πώς να μιλάς σωστά πάνω στη σκηνή, αλλά και κάτω από αυτήν. Είχε μέθοδο, ήταν αυστηρός, υπεραγαπούσε τους μαθητές και λάτρευε αυτό που έκανε. Μέχρι και σήμερα ακολουθώ πιστά τη μέθοδο και τις ασκήσεις του.
Είσαι 10 χρόνια στην Εταιρεία Θεάτρου «Χώρος». Έχεις ακόμη τον ίδιο ενθουσιασμό της αρχής;
* Τώρα έχω ακόμα μεγαλύτερο πείσμα. Οι δυσκολίες και οι συνθήκες που ζούμε, έχουν μετατρέψει αυτόν τον ενθουσιασμό σε πείσμα και ακόμα περισσότερη πίστη στη δουλειά μας.
Ποια είναι η αίσθηση αυτού του χρόνου; Τι αποκόμισες και ποιος είναι ο απολογισμός σου;
* Αποκόμισα εμπειρία. Σταδιακά απέκτησα κάποια πίστη στις δυνάμεις μου. Αποκόμισα χαρές και απογοητεύσεις, επιβραβεύσεις και στενοχώριες. Έχασα την υπομονή μου και βρήκα την επιμονή μου.
Με ποιες λέξεις θα χαρακτήριζες τον Σίμο Κακάλα;
* Ο Σίμος είναι η κεφαλή, η έμπνευση, ο οδηγός. Είναι δάσκαλος.
Την Έλενα Μαυρίδου;
* Η Έλενα είναι ανεξάντλητη πηγή πάθους και πίστης στους ρόλους. Δημιουργεί χαρακτήρες τόσο ζωντανούς που σου μένουν μια ζωή.
Tι θα έλεγες για τον Δημήτρη Λάλο που συνεργαστήκατε φέτος και τον Μιχάλη Βαλάσογλου;
* Ο Δημήτρης είναι πολύ ταλαντούχος. Ταυτόχρονα δεν εγκαταλείπει ποτέ. Δεν αφήνει τον εαυτό του να απογοητευθεί. Είναι μαχητής. Και αυτό είναι κάτι που θαυμάζω. Ο Μιχάλης έχει μοναδικό ταλέντο, φοβερές σωματικές και φωνητικές ικανότητες και τεράστιο πάθος για τη δουλειά. Είμαι πολύ τυχερή που δούλεψα και με τους δύο.
Τι θα ήθελες να πεις, εκ των υστέρων, για την παράσταση «Ορέστης» που παρουσιάσατε στην Επίδαυρο;
* Είμαι πολύ περήφανη. Χαίρομαι πολύ για τον κόσμο που την κατάλαβε και είτε την εκτίμησε πολύ είτε λίγο. Χαίρομαι ιδιαίτερα για την εργασία που έγινε πάνω στο λόγο, στο λόγο της τραγωδίας, στο λόγο του Ευριπίδη και, τέλος, στο λόγο του Τσαρούχη. Μια προσέγγιση της ποιητικότητας αυτούσιας, με ειλικρίνεια και αμεσότητα. Μια σύγχρονη απόδοση της τραγωδίας απαλλαγμένη από αναχρονισμούς με σκοπό να γίνει κατανοητή και στον πιο απλό θεατή.
Για την παρουσίαση του «Ορέστη» σε ποιες θεατρικές πρακτικές βασιστήκατε;
* Καταρχήν υπήρξε όλη αυτή η εργασία που προανέφερα, όσον αφορά το λόγο, προσπαθώντας να αποτινάξουμε από πάνω μας οτιδήποτε περιττό και στομφώδες. Δουλέψαμε σκληρά προς μια κατεύθυνση εκφοράς του λόγου βάση της ποιητικότητάς του, του ρυθμού που δημιουργείται στην εκάστοτε σκηνή και της μελωδίας του. Ο λόγος εμπεριέχει δράση και δημιουργεί δράση και σασπένς και οδηγηθήκαμε από αυτόν.
Παράλληλα εργαστήκαμε πάνω στους χαρακτήρες του έργου με βάση το ίδιο το έργο και κυρίως τη μετάφραση του Τσαρούχη και φυσικά τις μάσκες.
Πώς θα χαρακτήριζες τη δεύτερη εμπειρία της Επιδαύρου σε σχέση με την πρώτη;
* Η Επίδαυρος έχει από μόνη της μια ιδιαίτερη ενέργεια. Κάθε φορά που την επισκέπτομαι είτε σαν θεατής είτε σαν ηθοποιός την αισθάνομαι. Τη δεύτερη φορά που είχα τη χαρά να είμαι εκεί ως ηθοποιός ένιωσα ακόμα περισσότερο το μεγαλείο της. Είναι ένα θέατρο που σου προκαλεί δέος αλλά ταυτόχρονα και οικειότητα. Ό, τι του δώσεις θα στο επιστρέψει απλόχερα πίσω.
Το κωμικό ενέχει τραγικότητα; Ή ισχύει το αντίθετο;
* Στη ζωή η χαρά με τη λύπη απέχουν μια ανάσα. Λειτουργούν συμπληρωματικά. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πρόσφατα μάλιστα είδα μια εξαιρετική ταινία της Pixar/ Disney, το «Inside out», όπου παρουσιάζεται μοναδικά η ιδιαίτερη και αλληλοεξαρτώμενη σχέση χαράς και λύπης.
Στο θέατρο πολλοί από τους μεγαλύτερους κωμικούς ηθοποιούς πάσχουν από κατάθλιψη. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό έχει συμβάλλει στην κωμική τους ευφυΐα. Μια εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή των κλόουν. Αν αφαιρέσεις τα φώτα, το έντονο μακιγιάζ και τα αστεία κοστούμια μπορεί να διακρίνεις βαθιά τραγικές και μοναχικές φιγούρες.
Πώς θα χαρακτήριζες τους καλλιτέχνες της γενιάς σου;
* Η δική μου η γενιά έχει πολύ μεγαλύτερη πρόσβαση σε γνώση, σε τεχνικές, σε υποδομές από ότι οι παλαιότερες. Υπάρχει πληθώρα παραστάσεων που μπορεί κανείς να παρακολουθήσει είτε από κοντά είτε μέσω Ίντερνετ, να απολαύσει εξαιρετικές ερμηνείες, να παρακολουθήσει παραστάσεις που έρχονται στη χώρα μας από όλο τον κόσμο. Το πώς χρησιμοποιείς βέβαια τα ερεθίσματα αυτά, είναι που διαφοροποιεί τον καθένα.
Λειτουργείς με το συναίσθημα ή με τη λογική;
* Λειτουργώ κυρίως με τη λογική. Και σε πολλούς τομείς της ζωής μου βρίσκω ότι μου αποφέρει κυρίως καλό. Το συναίσθημα βέβαια είναι πάντα ένας κρυφός οδηγός και σύμβουλος. Προσπαθώ να το αφουγκράζομαι και να το ακολουθώ περισσότερο απ’ ό, τι έκανα στο παρελθόν, γιατί πιστεύω ότι μια σωστή αναλογία μεταξύ τους είναι αυτό που χρειάζεται τελικά.
Τι ωραίο θα ήθελες να δανειστείς;
* Την υποκριτική ικανότητα της Μέριλ Στριπ!
Ο ηθοποιός συχνά παίρνει ρίσκα. Δεν το φοβάσαι αυτό; Δεν σε κουράζει;
* Το ρίσκο είναι συνυφασμένο με το φόβο. Είναι το συναίσθημα του άγνωστου, το σημείο όπου ακόμα δεν ξέρεις πού ακριβώς θα σε οδηγήσει η απόφαση που έχεις πάρει. Δεν ξέρεις ακόμα αν αυτή η απόφαση θα είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Αλλά νομίζω μεγαλώνοντας αρχίζω και αγαπώ περισσότερο το ρίσκο απ’ ό, τι παλιότερα. Το βρίσκω προτιμότερο και πιο δημιουργικό από το να κάθομαι και να σκέφτομαι και να υπολογίζω τις κινήσεις μου σε συνθήκες πλήρους ασφάλειας. Νιώθω ότι χάνεται πολύτιμος χρόνος έτσι και ενέργεια.
Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε έχουμε ανάγκη την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση;
* Θεωρώ ότι πάντα είναι απαραίτητη η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση ανάμεσα στους ανθρώπους. Και θα ήταν ιδανικό να είναι χαρακτηριστικά στοιχεία, δεδομένα της ανθρώπινης φύσης.
Επιθύμησες ποτέ να είσαι σε μια παράσταση με εντυπωσιακά κοστούμια, μεγαλοπρεπή σκηνικά, σε μεγάλο θέατρο;
* Με το «Χώρο» μέσα στα 10 αυτά χρόνια είχα την τύχη να παίξω από πλατείες, μπαλκόνια, αυλές έως μεγάλα θέατρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού. Νιώθω πολύ χαρούμενη γι’ αυτό, γιατί οι συνθήκες ενός μεγάλου θεάτρου και μιας πλατείας του δρόμου είναι εντελώς διαφορετικές, αλλά εξίσου χρήσιμες. Την εμπειρία που μπορεί να σου προσφέρει ένα μεγάλο θέατρο δεν μπορεί να σου τη δώσει ο δρόμος και αντίστροφα. Είμαι πολύ ευγνώμων που έχω την τύχη να έχω βρεθεί σε αυτούς τους τόσο διαφορετικούς κόσμους.
Όποιες και να ’ναι οι συνθήκες πρωταρχική προϋπόθεση για μένα είναι να συμμετέχω σε παραστάσεις που βασίζονται στην ειλικρίνεια.
Τι αγαπάς περισσότερο στη ζωή;
* Το γεγονός ότι υπάρχουν άπειρες κατευθύνσεις και ευκαιρίες και εξαρτάται από εμένα να τις αναγνωρίσω και να τις επιλέξω.
Τι απεχθάνεσαι;
* Δεν μου αρέσει καθόλου όταν συναντώ ανθρώπους αγενείς, ανειλικρινείς και βαθιά εγωπαθείς.
Τι θαυμάζεις;
* Τους ανθρώπους που παραδέχονται τις αδυναμίες και τα λάθη τους. Θαυμάζω ανθρώπους με ταλέντο που κρατούν το εγώ τους σε φυσιολογικά επίπεδα. Τους ανθρώπους που έχουν τη γενναιότητα να προσφέρουν σε συνανθρώπους τους που έχουν μεγαλύτερες ανάγκες από τους ίδιους. Ένα ωραίο δημιούργημα. Ένα ωραίο τοπίο. Ανθρώπους με χιούμορ.
Με τι διασκεδάζεις;
* Με τη συντροφιά αγαπημένων προσώπων.
Τι σε συγκινεί;
* Μια όμορφα ειπωμένη ιστορία.
Τι σε έχει κάνει (κάποτε) να… ντραπείς;
* Η απρόσμενη συνάντηση με έναν παιδικό μου έρωτα.
Ως καλλιτέχνης έχεις νιώσει να βρίσκεσαι σε αδιέξοδο;
* Φυσικά και έχω βρεθεί σε αδιέξοδο. Όταν έρχεται στα χέρια σου ένας ρόλος, άλλες φορές μπορεί να σου αποκαλυφτεί πολύ γρήγορα κι άλλες να σε παιδέψει. Αλλά το αδιέξοδο για μένα στο τέλος φέρνει θετικά αποτελέσματα, γιατί με πεισμώνει και μπορεί να με οδηγήσει σε καινούργιους δρόμους που δεν φανταζόμουν καν ότι υπήρχαν!
Ποιον ήρωα του αρχαίου δράματος θα ήθελες να υποδυθείς;
* Την Ιώ από τον «Προμηθέα Δεσμώτη».
Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;
* Στη λογοτεχνία ένας από τους αγαπημένους μου είναι ο Ζοζέ Σαραμάγκου. Το χιούμορ του και η κυνικότητά του με συγκλονίζουν. Μ’ αρέσουν πολύ οι πίνακες του Πόλοκ. Στον κινηματογράφο και στο θέατρο είναι πάρα πολλοί που θαυμάζω και νομίζω θα ήταν άδικο να αναφέρω απλώς κάποιους.
Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;
* Ένα από τα πράγματα που ονειρεύομαι είναι να έχω τη δυνατότητα να ταξιδεύω και να γνωρίζω καινούργιους τόπους και τρόπους ζωής.
Έχεις ελεύθερο χρόνο και πώς τον αξιοποιείς;
* Δεν έχω ιδιαίτερα ελεύθερο χρόνο. Αλλά όταν έχω θα επιδιώξω να βρεθώ κάπου κοντά στη θάλασσα. Να δω καμιά ταινία στον κινηματογράφο. Να διαβάσω κάποιο βιβλίο. Να ασχοληθώ με τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική, κάτι που με χαλαρώνει απίστευτα πολύ. Κυρίως βασικά επιδιώκω να βρεθώ με αγαπημένα πρόσωπα.
Οι Έλληνες είμαστε δημοκράτες στην πράξη;
* Η έννοια της δημοκρατίας έχει χαθεί, νομίζω, κάπου στα βάθη της Ιστορίας. Σκέφτομαι το εξής απλοϊκό. Παρατηρώ σε παρέες 3-4 ατόμων ότι είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί επί της ουσίας μια συζήτηση. Ο καθένας βρίσκει χρήσιμο μόνο το να μιλήσει και όχι και το να ακούσει. Δεν υπάρχει αληθινό ενδιαφέρον να ακουστούν όλες οι απόψεις, μήπως και προκύψει κάτι το οποίο θα πάει τις σκέψεις ολωνών παραπέρα. Ακόμα και κάτι αντικειμενικά χρήσιμο να ειπωθεί ή να προταθεί από κάποιον, ο υπέρτατος εγωισμός των υπολοίπων θα το νικήσει. Και αυτό νομίζω διαφαίνεται σε κάθε είδους σχέσεις. Φιλία, οικογένεια, έρωτας, πολιτική.
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
Έχω δύο γατούλες τις οποίες υπεραγαπώ, την Mystique και τον Iggy. Πάντα είχαμε κατοικίδια και στο πατρικό μου σπίτι. Σκυλάκια, γατάκια. Παλιότερα είχα αδυναμία στα σκυλιά και μια λίγο παρεξηγημένη αντίληψη για τις γάτες. Τα τελευταία χρόνια οι γάτες έχουν κερδίσει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη θέση στη ζωή μου. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της.
Ορέστης – Επίδαυρος. Δείτε το βίντεο
