Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Χορός των Κρινολίνων, Αληθινή Φύση των Νερών, Αρχαίος Κήπος, Κοιλάδα των Γιγάντων, Λαχανόκηπος του Νησιού. Μερικοί από τους ευφάνταστους ποιητικούς τίτλους των παρεμβάσεων του Γιώργου Βαφιά σε “εφήμερες” εκδηλώσεις. 17 Απριλίου, Μέγαρο Μουσικής, Νύχτα στην Αβάνα: αποικιακά ανάκλιντρα, ρούχα απλωμένα σε σχοινιά, καπέλα Παναμά, υφάσματα που ανεμίζουν, πούρα σε πολυελαίους, μια Μπουίκ του ’50 μας μεταφέρουν στην καρδιά της Αβάνας. Επινοήσεις και ευρήματα του Γιώργου Βαφιά, τέχνης μάγου και θαυματοποιού. Σκηνογράφος, αρχιτέκτονας, ενδυματολόγος, ειδικευμένος σε διαμορφώσεις υπαίθριων χώρων, εγκατεστημένος από το ’84 στο Παρίσι, συνεργάτης του Διεθνούς Κέντρου Κήπων και Τοπίου στο Chaumont sur Loire, που ίδρυσε ο Ζακ Λανγκ. Ασχολείται με τον αστικό σχεδιασμό, την πλατεία, το πάρκο, το δρόμο, το θέατρο και σπίτια φίλων. Αρχιτεκτονικά έργα του βρίσκονται στο Παρίσι, τις Βερσαλλίες, τη Μασσαλία, το Λουξεμβούργο, το Μπαχρέιν. Τον διασκεδάζει η αλλαγή χρήσης στα υλικά. Επιθυμία του να εγείρει αισθήματα άνεσης, χαράς, οικειότητας, προστασίας. Πιστεύει πως την αξία στα πράγματα τη δίνουμε εμείς. Υπεραγαπά τα ζώα και αναρωτιέται πόσα θα είχε χάσει αν δεν είχε ζήσει μαζί τους. Στη φωτογραφία η πλατεία του Μουσείου Manama, στο Μπαχρέιν. ‘Η αλλιώς η ανατροπή της ξηρασίας. Aίσθηση ονείρου με τρεχούμενα νερά, κήπους και χρώματα.
Ακολουθεί συνέντευξη:
Ήπειρος
* Γεννήθηκα στην ΄Ηπειρο, στην ΄Αρτα. Σχολικά χρόνια στην Αθήνα, σπουδές αρχιτεκτονικής στη Θεσσαλονίκη, πολεοδομία – σκηνογραφία στο Παρίσι.
Αλλαγή χρήσης
* Τα αγαπημένα μου υλικά πρώτα απ’ όλα είναι αυτά που βρίσκω στον κάθε τόπο. Η ντόπια πέτρα και το μάρμαρο από το νταμάρι της περιοχής, το μέταλλο και το ξύλο έτσι όπως ξέρει ο καλός τεχνίτης να δουλεύει, τα ειλικρινή χρώματα, το ύφασμα. Με διασκεδάζει ιδιαίτερα η αλλαγή χρήσης στα υλικά, κάτι που πολύ συχνά σοφιζόμαστε στο θέατρο, στα σκηνικά ή τα κοστούμια. Εφαρμογές τέτοιου είδους συχνά ξενίζουν τους πελάτες μου, με αποτέλεσμα να πραγματοποιώ τις περισσότερες μόνο στο σπίτι μου.
Κέλυφος δράσης
* Οταν αναλαμβάνω ένα έργο, επικεντρώνω το ενδιαφέρον μου στο τι έχω απέναντί μου. Προσπαθώ να υπηρετήσω τη δραματουργία της παραγγελίας. Προσπαθώ να φανταστώ με ποιον τρόπο θα ζήσει ο χώρος και με ποια μέσα θα καταφέρω να διεγείρω τον χρήστη στο να βελτιώσει την καθημερινότητά του. Να δημιουργήσω το κέλυφος της δράσης του.
Κρυμμένη πειθαρχία
* Αν η αρχιτεκτονική χρειάζεται πειθαρχία; Νομίζω μεγάλη, αλλά κρυμμένη.
Ποιητικός χώρος
* Οταν πραγματοποιώ ένα αρχιτεκτονικό έργο, θέλω να εγείρω αισθήματα άνεσης, χαράς, οικειότητας, προστασίας. Στη σκηνογραφία στο θέατρο ψάχνω να αποκαλύψω τα κλειδιά και να τείνω τα νήματα του ποιητικού χώρου.
Σωστό χρώμα
* Το φως και το χρώμα στην αρχιτεκτονική είναι σχεδόν το παν. Απ’ το φως στην Ελλάδα δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο. Το δύσκολο είναι να το αρπάξεις. Το χρώμα διαλεγμένο σωστά βοηθάει πολύ σ’ αυτό, αλλά μπορεί και να σκοτώσει τα πάντα.
Οπτική παρενόχληση
* Στην Αθήνα θα καθάριζα πολύ καλά ό, τι φορτίζει τον ορίζοντα του πεζού: πινακίδες, κακοκολλημένες αφίσες, υπερπληροφόρηση και οπτική παρενόχληση, να ανασάνει το μάτι. Θα αφαιρούσα τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια απ’ τα πεζοδρόμια για να μπορώ να περπατώ, τις σπασμένες πλάκες και τρύπες για να μη σκοτωθώ, τους πανβρώμικους κάδους σκουπιδιών για να μην αρρωστήσω. Θα πρόσθετα ελεύθερο χώρο για να καθίσω, να παίξουν τα παιδιά, λίγο πράσινο και κανένα δέντρο για να το έχω σύντροφο.
Αγάπη για το υλικό
* Η υψηλή αισθητική δεν σημαίνει σώνει και καλά χλιδή. Είναι η έλξη για τα καλοσχεδιασμένα αντικείμενα, τα πράγματα που φτιάχτηκαν με αγάπη για το υλικό, τα δωρισμένα από αγαπημένο πρόσωπο. Την αξία τη δίνουμε εμείς στα πράγματα με τον τρόπο που τα συνδυάζουμε και τα αγαπάμε. Το έργο τέχνης απαιτεί φυσικά ιδιαίτερη οικονομική ευχέρεια για ν’ αποκτηθεί, μπορεί όμως να θαυμαστεί στις γκαλερί και τα μουσεία, μπορεί να γίνει κτήμα μας μέσα απ’ τα βιβλία, μια αφίσα, ένα χαρακτικό. Δεν νιώθω ιδιαίτερα δυστυχής που δεν διαθέτω Πικάσο ή Ροντέν. Το έργο τέχνης δεν μπορεί να είναι δείγμα επίδειξης του πλούτου.
Σηκουάνας
* Ο αγαπημένος μου περίπατος είναι στον Σηκουάνα με την ανατολή του ήλιου, την άνοιξη.
Μολύβι Faber Νο 2
* Μου αρέσουν πολύ τα ταπεινά αντικείμενα, τα ψάχνω τις Κυριακές στα παλιατζίδικα και τα παζάρια, στα ταξίδια μου. Πράγματα ετερόκλητα, χαμηλής αξίας, ομαδοποιημένα μέσα από επινοημένους από εμένα (και για μένα;) κανόνες: αντικείμενα με το ίδιο χρώμα, σκεύη με χερούλι, παιχνίδια από τσίγκο, πράγματα που αγαπώ πολύ, πράγματα μαλακά, οτιδήποτε θυμίζει ή έχει τη μορφή ζώου… Για μένα αξία έχει η μεταξύ τους σχέση. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα: μολύβι Faber Νο 2.
Ενας καλός λόγος
* Οι απλές αλλά πολύτιμες χαρές της ζωής είναι μια βραδιά με φίλους γύρω από ένα ποτήρι καλό κρασί, το κυκλαδίτικο φως. Μια καλή παράσταση (τόσο σπάνιο) ή μια ωραία ταινία, μια μεταμεσονύκτια βόλτα με τον σκύλο, ένας καλός λόγος, η μουσική.
Γλυκιά ανάμνηση
* Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα θα είχα χάσει αν δεν είχα ζήσει με ζώα. Η μοναδικότητα της σχέσης, η ανταλλαγή παιχνιδιού και χαράς, η αγάπη και η ζήλια, η συντροφικότητα, η ζεστασιά, η παρέα, ο σεβασμός. Δυστυχώς έρχεται και η στιγμή της λύπης, πρέπει να φύγει και να μείνει η γλυκιά ανάμνηση, χρειάζομαι ακόμα χρόνο.
