Ένα κορίτσι με πυκνή και ένθερμη εσωτερικότητα, που όταν τη δεις μία και μόνο φορά στη σκηνή ή στην οθόνη δεν την ξεχνάς. Το καλοκαίρι του 2015 Τέκμησσα (“Αίας” του Σοφοκλή), σκηνοθετημένη από τη Σύλβια Λιούλιου στη Μικρή Επίδαυρο. Υπόδειγμα αφοσιωμένης συζύγου, που συντροφεύει τον Αίαντα στην τρέλα του πονώντας για το κατάντημά του και προσπαθώντας με όλο της το είναι να τον μεταπείσει από το να δώσει τέρμα στη ζωή του. Το καλοκαίρι του 2016 μία από τις Λυσιστράτες του Μιχαήλ Μαρμαρινού στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Διάφανη μέσα στην πράσινη μουσελίνα της, εντυπωσιακότατη με τα γεμάτα λιακάδα μαλλιά της και τη λυγερή κορμοστασιά της. Πορσελάνινη και εύθραυστη, θυμίζει -εκ πρώτης όψεως- ηρωίδα του Μανέ. Λεπτή, κοκκινομάλλα, µε απαλό αλλά διαπεραστικό βλέµµα. Το χαριτωμένο μουτράκι της εκπέμπει, από μόνο του, την εικόνα ενός ανήσυχου μυαλού, ενός πλάσματος παραμυθένιου, με μυστηριώδεις δυνάμεις ή από… άλλο κόσμο! Παιδί περνούσε τα καλοκαίρια της, σαν αφρόκρινο, στη Χίο. Σε ένα χωριό με ένα καφενείο και τρεις εκκλησίες, με το πέλαγος μπροστά της να φρικιά και τον αέρα να μυρίζει ναυτοσύνη κι ανθούς μανταρινιάς. Τυχερό ήταν όμως να γίνει γνωστή μέσω ενός άλλου νησιού με ωκεάνιο ιστορία, της σεβάσμιας Άνδρου, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Μικρά Αγγλία». Μέσα σε ένα συγκρατημένα μελαγχολικό πλαίσιο, που περιγράφει αδρά το νησιώτικο προπολεμικό μικρόκοσμο του μυθιστορήματος της Ιωάννας Καρυστιάνη, η Σοφία Κόκκαλη κράτησε το ρόλο της Μόσχας Σαλταφέρου. 
Της μικρότερης αδελφής, που -δυναμική και γεμάτη όνειρα- επιθυμεί να φύγει από την Άνδρο. Να αποδράσει από τη μοίρα των γυναικών του νησιού οι οποίες παντρεύονται ναυτικούς που όλο λείπουν ή θαλασσοπνίγονται. Πανέμορφη και ευθυτενής, με φίνα χαρακτηριστικά και ανάγλυφη έκφραση κοιτώντας με τόλμη το φακό, έμοιαζε με ένα συνεχές πάρε-δώσε ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και στην πραγματικότητα. Το πρόσωπό της έδειχνε σαν ένα παστέλ που συγχωνεύει χρώματα, αντιθέσεις και ορμή. Η Σοφία Κόκκαλη είναι επίσης μέλος της πιο εξωστρεφούς ελληνικής ομάδας της νεότερης θεατρικής γενιάς. Μιας ομάδας που αντιμετωπίζει το θέατρο σαν ένα εργοτάξιο οικοδόμησης ουτοπιών. Πρόκειται για την πρωτοποριακή ομάδα Blitz, που σχηματίστηκε με βάση την κοινή πεποίθηση ότι το θέατρο είναι ένας χώρος ουσιαστικής συνάντησης ανθρώπων και ανταλλαγής ιδεών και όχι πια ένας χώρος επίδειξης δεξιοτήτων. Τον Οκτώβριο (2016) έπαιξε, στη Νέα Υόρκη, λαμβάνοντας ενθουσιώδεις κριτικές, στην παράσταση «Antigone – Lonely Planet», η οποία δημιουργήθηκε από τη Λένα Κιτσοπούλου ειδικά για το φετινό Φεστιβάλ «Antigone Now», που διοργάνωσε το Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο της Νέας Υόρκης. Επρόκειτο για την κορυφαία στιγμή του αφιερωμένου στην Αντιγόνη φεστιβάλ, τόσο για το ελληνικό κοινό που παρευρέθηκε και είχε το προνόμιο της αμεσότητας λόγω γλώσσας, όσο και για τους ξένους θεατές που αντιλήφθηκαν γρήγορα το κιτσοπούλειο χιούμορ και ύφος. Αναμένουμε να παιχτεί και εντός Ελλάδος για να την απολαύσουμε. Τον Απρίλιο του 2017 θα δούμε την αγαπητή Σοφία Κόκκαλη σε κάτι επίσης πολύ ενδιαφέρον, στον “Λεντς” του Γκέοργκ Mπύχνερ σε σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη. Ένα έργο που είναι η μήτρα πολλών μεταγενέστερων λογοτεχνικών κειμένων και ψυχιατρικών μελετών με κεντρικό άξονα το βύθισμα στην τρέλα. Η Σοφία είναι ένα πλάσμα γεμάτο σφρίγος και πλούτο σκέψης. Από όλα, τα πάντα, ζητά τη ζωή, τη δυνατότητα να κάνει τέχνη… Κι ας μοιάζει η κοινωνία “να ζητάει σήμερα απ’ την τέχνη, περισσότερο, φθηνότερο και κενότερο θέαμα”. Αυτή με πάθος συγκεντρώνεται σε ό, τι έχει επιλέξει και σε όσα αγαπάει.
Διαβάστε τη συνέντευξη.
* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Τα καλοκαίρια τα περνούσα στο χωριό μου στη Χίο. Είναι ένα απομονωμένο παραθαλάσσιο μέρος με τεράστια κύματα, ένα καφενείο και τρεις εκκλησίες. Εκεί είναι οι πρώτες αγαπημένες μου αναμνήσεις. Θυμάμαι να είμαστε μέσα στα κύματα βουτιά για να σωθούμε, κουφόβραση και βόλτες με ποδήλατα, εξερεύνηση σε στοιχειωμένα σπίτια.
Πότε και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο;
* Από πολύ μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός, ένιωθα ότι εκεί θα βρω χαρά και δημιουργία. Ασχολήθηκα με διάφορα πράγματα μέχρι να το πάρω απόφαση. Στα 22 μου έδωσα εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Ποιοι ήταν οι αγαπημένοι σου δάσκαλοι στο Εθνικό και με ποια πρόσωπα έχεις συνδεθεί συναισθηματικά από τα χρόνια της σχολής;
* Η Αμάλια Μπένετ, ο Ακύλας Καραζήσης, ο Νίκος Χατζόπουλος και ο Πέτρος Σεβαστίκογλου είναι αγαπημένοι δάσκαλοι και άνθρωποι που συνδέθηκα και συνδέομαι ακόμα. Και με συμμαθητές και φίλους.
Συμμετέχεις στην ομάδα Blitz. Πώς η ομάδα στήνει μια παράσταση και από πού αντλεί έμπνευση;
* Μπορεί να ξεκινήσουν από έναν τίτλο, μια εικόνα, μπορεί από μια αίσθηση ή μια ιδέα. Άλλες φορές πιο αφαιρετικά, άλλες πιο συγκεκριμένα. Διαλέγουν τους ανθρώπους με τους οποίους θέλουν να το κάνουν και όλοι μαζί από κοινού ψάχνουν και φτιάχνουν την παράσταση. Η έμπνευσή τους προέρχεται από οτιδήποτε είναι εκεί την κάθε φορά και τους εμπνέει. Δεν είναι μια συγκεκριμένη πηγή και κάθε φορά διαφέρει.
Πέρυσι στη Μικρή Επίδαυρο με τον «Αίαντα», φέτος στο μεγάλο αρχαίο θέατρο με «Λυσιστράτη». Αισθάνεσαι ικανοποίηση, αυτοπεποίθηση, ευθύνη;
* Είναι ωραίο να παίζεις σε αυτά τα θέατρα, φέρουν μια ατμόσφαιρα και μια αίσθηση που είναι πάντα παρούσα στη διαδικασία της πρόβας ακόμα και αν εκεί βρίσκεσαι μόνο μία βδομάδα πριν από την παράσταση. Από κει και πέρα, η ικανοποίηση, η αυτοπεποίθηση και η ευθύνη είναι πράγματα που μπορεί να αισθανθώ και σε τελείως διαφορετικές καταστάσεις πιο μικρής κλίμακας ή διαφορετικής λογικής. Έχει να κάνει με τους ανθρώπους που συνεργάζομαι και με το πόσο πολύ συνδέομαι με το έργο.
Άνδρος, ένας τόπος – ορόσημο για τη σταδιοδρομία σου. Τι ανάμνηση σου έχει αφήσει;
* Είναι μια από τις πιο αγαπημένες αναμνήσεις. Μεγάλη συγκίνηση, έκσταση και αγάπη. Θυμάμαι να έχω αναλάβει πρώτη φορά κάτι αρκετά μεγάλο και να το αντιμετωπίζω με χαρά μικρού παιδιού. Τεράστια αίσθηση ελευθερίας, τρυφερότητα και πολλή δουλειά. Μια ομάδα πολλών ατόμων που ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα φαντασιακό παρόν και ζούσαμε τις ζωές μας σε σχέση με αυτό.
Αν σου ζητούσαν να επιλέξεις, θα διάλεγες θέατρο ή κινηματογράφο;
* Δεν θα ‘θελα ποτέ να διαλέξω. Και νομίζω ότι δεν χρειάζεται. Θέλω ακόμα πιο πολύ να μπορώ να τα κάνω και τα δύο. Να τελειώνω μια παράσταση και η επόμενη δουλειά να είναι σινεμά και το αντίθετο. Καμιά φορά βέβαια πρέπει και είναι ωραίο να αφοσιώνεσαι μεγαλύτερες περιόδους στο ίδιο, αλλά εξαρτάται και σε τι φάση είσαι. Είναι δύο χώροι τελείως διαφορετικοί που είναι τέλειο να τους γνωρίζεις και τους δύο. Το σινεμά με ενδιαφέρει περισσότερο σαν μέσο και τέχνη και μου προκαλεί τεράστιο ενθουσιασμό και ορμή. Το θέατρο είναι πιο βραδυφλεγές και μπορεί να σε ακουμπήσει άμεσα και βαθιά. Διαλέγω πιο προσεκτικά εκεί τις δουλειές.
Η υποκριτική είναι η ίδια στο θέατρο και στον κινηματογράφο; Υπάρχουν διαφορές;
* Νομίζω η υποκριτική είναι μία. Δεν είμαι άλλος ηθοποιός στο θέατρο και άλλος στο σινεμά. Σίγουρα υπάρχουν βασικές και γνώριμες διαφορές που τις έχεις υπ’ όψιν σου και τις ακολουθείς ή τις μαθαίνεις, τεχνικές, ή λογικής ή π.χ. ίσως στο θέατρο να δείχνεις περισσότερα ενώ στο σινεμά πολλές φορές κρύβεις αλλά όλα αυτά αυξομειώνονται και αλλάζουν ανάλογα με το έργο, με αυτό που θέλεις να αφηγηθείς ανεξαρτήτως μέσου.
Τι ζητάει σήμερα η κοινωνία από την τέχνη;
* Η κοινωνία μοιάζει να ζητάει σήμερα απ’ την τέχνη, περισσότερο, φθηνότερο και κενότερο θέαμα. Η τέχνη απ’ την άλλη ενώ δεν χρειάζεται να το κάνει μοιάζει να ικανοποιεί πολύ καλά τις προσδοκίες της κοινωνίας. Το πρόβλημα είναι βαθύ και ξεκινάει τη στιγμή που διαχωρίζουμε την τέχνη από την κοινωνία. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο περισσότερα θα έχει να προσφέρει η τέχνη στην κοινωνία και το αντίθετο.
Στη διαδρομή σου στο θέατρο ποιο είναι το πρώτο πράγμα που αναζητάς;
* Νομίζω στο θέατρο το πρώτο πράγμα που με κινεί είναι οι άνθρωποι που συναντώ και γνωρίζω. Μετά, το έργο, την ποίηση, τη χαρά.
Τι φοβάσαι περισσότερο;
* Φοβάμαι πολύ τις κατσαρίδες και το υπαρξιακό κενό.
Τι τίτλο θα έβαζες στη ζωή σου;
* Με αγχώνουν οι τίτλοι.
Υπάρχει μια συλλογική απογοήτευση γύρω μας. Τι μπορεί να τη νικήσει;
* Δεν ξέρω. Εμένα με βοηθάει πολλές φορές το να συγκεντρώνομαι πολύ σε αυτά που κάνω και σ’ αυτά και αυτούς που αγαπάω.
Ποια είναι τα αμέσως επόμενα σχέδιά σου και πού θα σε δούμε το φθινόπωρο και το χειμώνα που μας έρχεται;
* Με τη Λένα Κιτσοπούλου και τον Θέμη Πάνου φτιάξαμε μια παράσταση, Antigone-Lonely Planet που θα την παίξουμε στη Νέα Υόρκη. Αργότερα τον Απρίλη θα συμμετέχω στην παράσταση του Χάρη Φραγκούλη στο Bios, «Λεντς» του Μπύχνερ.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο;
* «Ο ξένος» του Καμύ και όλα του Παπαγιώργη.
Σε ποια κλασική ταινία θα ήθελες να είχες πρωταγωνιστήσει;
* Στην «Casablanca».
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
* Απολαμβάνω πολύ τη σχέση μου με τα ζώα αλλά δεν έχω κάποιο κατοικίδιο. Ίσως αργότερα αποκτήσω.
