Cat Is Art

Το ταμπούλε – Σκέψεις για τον Λίβανο από τη Χριστίνα Δενδρινού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η ηθοποιός και φωτογράφος Χριστίνα Δενδρινού γράφει για την άλλη της πατρίδα, τον Λίβανο:

Η μητέρα μου είναι Λιβανέζα. Θυμάμαι από μικρή τον παππού και τη γιαγιά να πηγαινοέρχονται στην Ελλάδα από το Λίβανο. Είχανε πόλεμο εκεί. Συνέχεια. Κάθε τρεις και λίγο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Η γιαγιά μου με ζάχαρο και προβλήματα υγείας, μια νύχτα σε νοσοκομείο της Βηρυτού είχε δίπλα της ένα παλικαράκι, έναν στρατιώτη τραυματισμένο που αργοπέθαινε και φώναζε όλη νύχτα και οι γιατροί δεν του έδιναν μορφίνη γιατί ήταν Ισραηλινός, με τους Ισραηλινούς, ή τελοσπάντων ήταν σε κείνη τη φάση με τους άλλους, τους εχθρούς. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Ο παππούς μου και η γιαγιά μου κάνα δυο απ’ τις πολλές φορές που ξαναγυρνούσαν σπίτι τους στο Λίβανο, τους είχαν καταλάβει το σπίτι τους Παλαιστίνιοι. Μπορεί και παραπάνω από δύο φορές..! Επιστρέφεις στο σπίτι σου και αν δεν έχει βομβαρδιστεί, μένουν άλλοι μέσα… έτσι απλά… γιατί… γιατί πόλεμος! Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Ο παππούς και η γιαγιά ερχόντουσαν όχι μόνο για επίσκεψη στα εγγόνια αλλά γιατί πάλι π.χ. κάνανε επίθεση άλλοτε Ισραηλινοί, άλλοτε Χεζμπολάχ, άλλοτε ούτε που ξέρω ποιος. Είχαν και Εμφύλιο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί.

 

 

Η Βηρυτός το 2004 είχε παραγκουπόλεις με γυναίκες με τσαντόρ και σκουπίδια τριγύρω και λίγο πιο πέρα, δίπλα, υπήρχαν καταστήματα Christian Dior με όμορφες καλοντυμένες κοπέλες και πολυτελή κτήρια δίπλα σε βομβαρδισμένα και μισογκρεμισμένα κτήρια… τεράστιες αντιθέσεις… τα δύο άκρα… Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί… Η κοιλάδα Μπεκάα, η εύφορη αυτή κοιλάδα το 2004 ήταν ένας απέραντος σκουπιδότοπος με αφίσες με Χεζμπολάχ τύπους με μούσια, μαντίλες και αυτόματα στα χέρια… Ο υπέροχος Ναός του Ηλίου στο Μπαάλμπεκ βομβαρδίστηκε πρόπερσι. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί.

 

 

Όταν επισκέφθηκα τον Λίβανο το 2004 για να τον γυρίσουμε, έπρεπε κάθε τρεις και λίγο να δίνουμε αναφορά σε (τύπου) διόδια με στρατιώτες κάθε φορά άλλης παράταξης και κράτους. Απλά περνώντας για να πάω σαν να λέμε από τη Βούλα στην Κηφισιά περνούσαμε από δυο τρία φυλάκια στα οποία ένας στρατιώτης μας έδινε έγκριση να συνεχίσουμε. Με ένα νεύμα, αλλά έπρεπε να του δώσουμε λογαριασμό και να του δείξουμε πως χάρη σε αυτόν μπορούμε να μετακινούμαστε, πως αυτός μας το επιτρέπει και έχει τη δύναμη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί… Όταν πήγα να φωτογραφίσω ένα φυλάκιο από μακριά ο παππούς μου είχε πει: τρελάθηκες; Κρύψε τη φωτογραφική μπορούν να σε συλλάβουν. Μπορεί να θεωρηθείς κατάσκοπος! Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί…

Όσα χρόνια ζω θυμάμαι τον Λίβανο σε πόλεμο. Να χτίζει, να γκρεμίζονται, να ξαναχτίζει, να ξαναγκρεμίζονται… τόσα χρόνια θυμάμαι την άλλη πατρίδα μου να προσπαθεί να ορθοποδήσει. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί.

 

 

Όταν ο πατέρας μου ρώτησε κάποιον Λιβανέζο τι γίνεται στην πατρίδα του και τι αφορά ο πόλεμος εκεί τόσα χρόνια, εκείνος του απήντησε: Ξέρεις το ταμπούλε (σαλάτα με ψιλοκομμένο μαϊντανό, ντομάτα, αγγούρι, κρεμμύδι και ψιλό πλιγούρι, τη συνταγή τη δίνουμε σε λάτρεις του αυθεντικού ταμπούλε) πώς είναι; Μπορείς να ξεχωρίσεις τα συστατικά του;
-Όχι, του είπε ο πατέρας μου.
-Μπορείς να τα ξεχωρίσεις… αν κάτσεις, ένα ένα, τσίκι τσίκι θα ξεχωρίσεις το κάθε κομματάκι, σιγά σιγά και με υπομονή… θα σου πάρει πολύ χρόνο αλλά στο τέλος θα τα ξεχωρίσεις… Ε το θέμα του Λιβάνου δεν μπορείς, τόσο μπλεγμένο που είναι…

 

 

Εκεί λοιπόν κατάλαβα κάτι: ότι δεν έχω καταλάβει τίποτα! Ο ίδιος ο κόσμος έχει ξεχάσει γιατί πολεμάει, γιατί κάθε τρεις και λίγο έχουν εκρήξεις, γιατί έχει διεκδικήσεις ο καθένας από αυτήν τη χώρα… για τους δικούς του λόγους ο καθένας… γιατί έχουν επιθέσεις, εισβολές, εκρήξεις, πολέμους…! κατάλαβα πως απλά δεν ξέρουμε τίποτα… και στο μεταξύ υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τον κίνδυνο να γίνει κάθε τρεις και λίγο κάτι τέτοιο, μια έκρηξη, μια επίθεση, μια εισβολή, ένας πόλεμος… γιατί αυτή είναι η καθημερινότητά τους εδώ και πόσα χρόνια και έχουν ξεχάσει και το γιατί… γιατί κάποιοι έχουν χάσει το λόγο που τσακώνονται, έχουν χάσει το λόγο που πεθαίνουν, άρα και τον λόγο που ζουν…

 

 

Ίσως αν ήξεραν το γιατί να ‘ταν κάπως πιο κατανοητό… όχι ότι η αιτία δικαιολογεί το αποτέλεσμα, τον πόλεμο… αλλά να… ένα μεγάλο γιατί υπάρχει… γιατί τόση βία, γιατί τόσος θάνατος, τόση δυστυχία, τόση πίεση στον κόσμο; Γιατί στον Λίβανο τόσα χρόνια τέτοια ταλαιπωρία; ποτέ δεν κατάλαβα γιατί… και τώρα αυτό! Μια έκρηξη, χιλιάδες τραυματίες, δεν ξέρουμε πόσοι νεκροί… και ατύχημα να ήταν και επίτηδες, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί γιατί ταλαιπωρούν τον Λίβανο, γιατί ταλαιπωρούν τον κόσμο.
Γιατί; Για τι;
Ποτέ δεν κατάλαβα και ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί…

 

 

*Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο χρονολόγιο της Χριστίνας Δενδρινού στο F/B. / Oι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο της γράφουσας

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο ταμπούλε – Σκέψεις για τον Λίβανο από τη Χριστίνα Δενδρινού

Related Posts