Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου  Έχω ακόμα στη μνήμη μου σαν όνειρο μια παράσταση που κινείτο ανάμεσα στην αφήγηση και στην υπόκριση. Μια θύμηση δεκαπενταετίας. Ένα λιτό σκηνικό από δύο καθρέφτες που κινούνταν σαν πόρτες και δημιουργούσαν προοπτικές και έναν τρίτο, στο βάθος. Στο πάτωμα υπήρχε νερό και στη μέση ένα νησάκι, όπου βρισκόταν εγκλωβισμένη μια γυναίκα, … Συνεχίστε να διαβάζετε το Αργύρης Ξάφης: «Με τη συνενοχή δουλεύει σωστά ο μηχανισμός της παράστασης».