Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κλείνει οριστικά ο κύκλος του «Άμλετ» αλλά και του «Αμφι-Θεάτρου»

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020 στις 4 το απόγευμα έγινε η τελετή απονομής των Θεατρικών Βραβείων Κοινού από το περιοδικό «Αθηνόραμα».
Λίγες ώρες μετά διαβάσαμε με έκπληξη το παρακάτω κείμενο στο Facebook στην προσωπική σελίδα της Κατερίνας Ευαγγελάτου:

***

29 Νοεμβρίου 2020. Το Βραβείο Σκηνοθεσίας από τους αναγνώστες του περιοδικού “Αθηνόραμα” δίνεται από τον Γιώργο Παπαγεωργίου στην Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ένα βραβείο που… βρέθηκε στην καταπακτή της σκηνής. Ένα βραβείο ποτισμένο από τον ιδρώτα εκατοντάδων ηθοποιών και αμέτρητων παραστάσεων. Ένα βραβείο – θεμέλιος λίθος στο ιστορικό “Αμφι-Θέατρο”. Ένα βραβείο που σφραγίζει μια ολόκληρη εποχή και έχει τις υπογραφές του Σπύρου Ευαγγελάτου, της Λήδας Τασσοπούλου και της Κατερίνας τους. Ένα βραβείο που σηματοδοτεί τη δυναμική συνέχεια από την Κατερίνα Ευαγγελάτου.

«Έξι βραβεία απέσπασε ο “Άμλετ” στα σημερινά βραβεία Κοινού του περιοδικού “Αθηνόραμα”:

Καλύτερης Παράστασης, Σκηνοθεσίας, Ανδρικού Ρόλου για τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, Ηχητικού Σχεδιασμού και Μουσικής Σύνθεσης για τον Σταύρο Γασπαράτο και Φωτισμού για τον Σίμο Σαρκετζή.
Με αυτά κλείνει ο κύκλος της παράστασης, αλλά και του Αμφι-Θεάτρου οριστικά.

Η παράσταση δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να ξαναπαρουσιαστεί. Δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και σε αυτή την περίπτωση το φορτίο είναι λίγο πιο βαρύ.
Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου όλες και όλους τους συνεργάτες πάνω και γύρω από τη σκηνή, τους καλλιτέχνες, ηθοποιούς, τεχνικούς, τους παραγωγούς μας, όλους αυτούς που κόπιασαν ώστε να επανακατοικήσουμε το Αμφι-Θέατρο και να ανεβάσουμε την παράστασή μας.

Ευχαριστώ το κοινό που αγκάλιασε με θέρμη και ιδιαίτερη ευαισθησία το εγχείρημά μας από την πρώτη στιγμή. Αυτός ο «Άμλετ» ήταν ανάγκη να αναρωτηθεί για το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε αυτό τον συγκεκριμένο χώρο.

***

Τώρα που αδειάζουμε το «Αμφι-Θέατρο», η μνήμη της παράστασης είναι ανατριχιαστική, η προσωπική μας αναμέτρηση με τη θνητότητα του σώματος και το εφήμερον της τέχνης μας, δεσπόζει στο μυαλό μας.
Να είμαστε όλοι καλά, να ξαναμπούμε στην περιπέτεια της Τέχνης, να ξαναχτίσουμε θέατρα, να ξανανιώσουμε τις ανάσες των θεατών. Τη λαχτάρα μας δεν θα τη χάσουμε ποτέ»!