Cat Is Art

«Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς». Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Ολοκαύτωμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι ζωές των παιδιών που επέζησαν του Άουσβιτς – πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Ολοκαύτωμα, και πλήθος τεκμηριωμένων πληροφοριών για το θέμα. Νομίζουμε ότι ξέρουμε, αλλά δεν ξέρουμε αρκετά.
Ένα συγκλονιστικό βιβλίο του Άλβιν Μέγιερ με τον τίτλο «Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς», από τις «Εκδόσεις Καπόν» και μια μετάφραση – μαμούθ – με τέσσερα χέρια: Από την Καρίνα Λάμψα και την Παυλίνα Δηράνη.

 

«Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς». Του Meyer Alwin. Μετάφραση: Καρίνα Λάμψα, Παυλίνα Δηράνη. Εκδόσεις Καπόν

Για αυτά τα παιδιά τα πρώτα τους χρόνια ήταν γεμάτα από φως, ευτυχία και οικογενειακή θαλπωρή. Ύστερα, ήρθε ο πόλεμος και ο εκτοπισμός στο Άουσβιτς, ενώ μερικά παιδιά γεννήθηκαν εκεί. Χωρισμός από γονείς και αδέλφια στους «παιδικούς τομείς» στο στρατόπεδο, πειράματα, διαρκής πείνα, νοσταλγία για την οικογένεια, για ένα ζεστό κρεβάτι, για στοργή…

Τα παιδιά στο Άουσβιτς: είναι η πιο σκοτεινή κηλίδα μιας σκοτεινής ιστορίας. Εκτοπίστηκαν με τους γονείς τους στο Άουσβιτς ή γεννήθηκαν εκεί, κάτω από αδιανόητες συνθήκες. Λίγα επιβίωσαν. Για όλη τους τη ζωή φέρουν τα σημάδια του πόνου, στο σώμα και στην ψυχή τους. Μεγαλώνουν μαζί με τον αριθμό κρατουμένου, που έχει ανεξίτηλα σημαδέψει το χέρι τους ή τον μηρό τους. Το Άουσβιτς είναι πάντα εδώ. Την ημέρα, το βράδυ, τη νύχτα: ο αποχωρισμός από τους γονείς και τα αδέλφια, τα λεγόμενα “μπλοκ των παιδιών” στο στρατόπεδο, τα πειράματα στα οποία υποβλήθηκαν, η μόνιμη πείνα, η λαχτάρα για την οικογένεια, για ένα ζεστό πάπλωμα, για ασφάλεια.

Μετά την απελευθέρωσή τους, κάποια από αυτά δεν γνώριζαν το όνομά τους, ούτε την ηλικία τους ή την καταγωγή τους. Σχεδόν όλα ήταν ορφανά. Για πολύ καιρό δεν εμπιστεύονταν πια κανέναν άνθρωπο, φύλαγαν τις δυνάμεις τους, ήταν γεμάτα φόβο. Πώς να ζήσεις μετά το Άουσβιτς;

Για ολόκληρες δεκαετίες, ο Άλβιν Μέγιερ έψαξε, με μεγάλη υπομονή και ευαισθησία, να βρει τα παιδιά του Άουσβιτς, μίλησε με ενσυναίσθηση μαζί τους και κέρδισε την εμπιστοσύνη τους. Ορισμένα από αυτά μίλησαν για πρώτη φορά για τη ζωή στο στρατόπεδο, για την παιδική τους ηλικία, όπου ο θάνατος ήταν μονίμως παρών αλλά ποτέ φυσικός.

Μίλησαν για τις εμπειρίες μιας παιδικής ζωής ανεξίτηλα σημαδεμένης από τον θάνατο και τον αγώνα τους να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα και να αποκτήσουν και πάλι πίστη στη ζωή.

Εκτύπωση
Παναγιώτης Μήλας«Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς». Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Ολοκαύτωμα

Related Posts