26 C
Athens
Παρασκευή 24 Μαΐου 2024

Ηλιάνα Μαυρομάτη: «Ντρέπομαι όταν βλέπω γύρω μου την εξαθλίωση…»

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ο ποταμός κυλάει, ο αόριστος, ο ενεστώτας και ο μέλλοντας ενώνονται. Η Ηλιάνα Μαυρομάτη αυτή τη στιγμή είναι απέναντί μου και μου μιλά με ωριμότητα και ενθουσιασμό. Ο Λάμπης, το γλυκύτερο σκυλάκι του κόσμου, κυριολεκτικά κρέμεται από τα χείλη της. Τη γνωρίζω εδώ και χρόνια, και ξέρω ότι κρατάει γερά το τιμόνι, δεν χάνει τον εξάντα της, ακολουθεί μια πυξίδα ακριβείας. Ανακαλύπτει. Αποκαλύπτει. Εκπλήττει. Είναι ριψοκίνδυνη και συνετή. Δεν έχει ιδιοτροπίες… Φέτος, παράλληλα με την ηρωίδα – αφηγήτρια “Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17”, μια έφηβη που δεν γεννήθηκε ηρωίδα αλλά τη διαμόρφωσαν έτσι οι καταστάσεις, πρωταγωνιστεί και στις «Ιδιοτροπίες της Μαριάννας». Το λαμπρό έργο του Αλφρέ ντε Μυσσέ, ενός δανδή όσο και παράφορου συγγραφέα, που ανεβαίνει στο θέατρο «Πόρτα». Ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος εμβαθύνει στον εκρηκτικό κόσμο του ρομαντικού συγγραφέα μέσα από ένα κείμενο τρυφερό και ευαίσθητο, αλλά συνάμα ξεδιάντροπα σαρκαστικό. Εδώ δοκιμάζεται σε μια πολύ διαφορετική ερμηνεία από όσες την έχουμε συνηθίσει. Εκπροσωπεί το μάταιο της ανθρώπινης ύπαρξης, μοναδική τροφή της οποίας είναι ο πόνος. Αντιπροσωπεύει το αισθαντικό ξεγέλασμα της καρδιάς, που στήνει στους ανθρώπους ανά τους αιώνες πότε υπέροχα παιχνίδια και πότε οδυνηρές παγίδες, υφαίνοντας το πεπρωμένο τους. Υποδύεται μια πανέμορφη, αλλά απλησίαστη, αλαζονική και κακομαθημένη νεαρή παντρεμένη γυναίκα, τη Μαριάννα. Απελπισμένα ερωτευμένος μαζί της είναι ένας ονειροπόλος νέος. Όταν ο καλύτερός του φίλος θα μεσολαβήσει για χάρη του, τα πάντα θα ανατραπούν. Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας θα βγουν στη φόρα, η αποκαθήλωση δεν θα αργήσει να έρθει και η αγάπη και ο έρωτας θα περάσουν μέσα από σκοτεινά μονοπάτια. Ο Μυσέ, το «τρομερό παιδί» του γαλλικού ρομαντισμού, καταγράφει με συγκίνηση και λεπτό χιούμορ τις περιστροφικές κινήσεις του ερωτικού κυκλώνα. Πρόκειται για ένα έργο αντισυμβατικό και τολμηρό που ταυτόχρονα δικαιώνει τον όρο «κλασικό» μέσα από την ορμητική δύναμη της ιδιάζουσας ποιητικότητάς του και την αγέραστη πρωτοτυπία του. Εν τω μεταξύ η “Αθηνά Χατζηεσμέρ”, στο θέατρο “Επί Κολωνώ” (Black Box), συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της παίρνοντας παράταση μέχρι τον Μάρτιο. Ξεκίνησε από μια ανάγκη της προσωπική να συνδεθεί με την ιστορία της οικογένειάς της και της Ελλάδας. Μελέτησε τα χρόνια της αντίστασης στη γερμανική κατοχή, το πώς οργανώθηκαν τότε οι άνθρωποι για να αντιμετωπίσουν τον κατακτητή, συνδέθηκε με τα όνειρά τους. Έμαθε τον τρόπο που αντιστάθηκαν, ανάπλασε τις κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες, τα βιώματά τους, τα πιστεύω τους, τα ιδανικά τους, τις δυσχέρειές τους, τις ελπίδες τους, τους στόχους τους. Έψαξε τον αληθινό τους εχθρό πίσω από το προπέτασμα καπνού που μερικές φορές σκορπά η Ιστορία. Θέλησε να ανακαλύψει το νήμα που συνδέει το τότε με το σήμερα. Από τα χρόνια της Αντίστασης μέχρι σήμερα. Όλα αυτά οδήγησαν στην απόφαση να παρασταθεί η ιστορία ενός άσημου λαϊκού κοριτσιού που έτυχε να γνωρίζει μέσα από τις διηγήσεις της γιαγιάς της. Συνοδοιπόροι της Ηλιάνας Μαυρομάτη έγιναν η Θαλασσιά Αντωνοπούλου, η Φαίδρα Σούτου, ο Ισίδωρος Πάτερος. Η “Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17” αποτελεί θεατρική μεταφορά και αφηγηματική αποκρυστάλλωση της σύντομης αλλά γενναίας και γεμάτης μόχθο ζωής μιας μικρής Ελληνίδας στην Κατοχή. Εξομολογητική βιογραφία, το έργο αυτό διακρίνεται για την ένταση των συναισθημάτων, την αναζήτηση του ιδεώδους και τη θυσία της ηρωίδας. Η Ηλιάνα μπορεί εξίσου καλά να εκφράζει τα ξεσπάσματα του πάθους αλλά και το εσωτερικό δράμα μιας έφηβης επαναστάτριας, τον πειρασμό της ακολασίας αλλά και τη νοσταλγία της ηρωικής αθωότητας, τον αγώνα για την απελευθέρωση αλλά και το πνευματώδες ειρωνικό παιχνίδι που κατοικούν στη ματωμένη καρδιά, τη γεμάτη φλόγα, αγάπη και λύπη μιας γυναίκας. Γιατί όλα υπάρχουν μέσα μας.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Ειρήνη Αϊβαλιώτου: Ηλιάνα, το 2016 τι άλλο κάνεις εκτός από την «Αθηνά Χατζηεσμέρ»;

Ηλιάνα Μαυρομάτη: Είμαι στο θέατρο «Πόρτα» στο έργο «Ιδιοτροπίες της Μαριάννας» του Αλφρέ Ντε Μυσσέ. Ένα πολύ ενδιαφέρον γαλλικό κλασικό έργο, σχετικά άγνωστο στο ελληνικό κοινό. Σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου με μια πολύ ωραία ομάδα. Παίζουν η Ξένια Καλογεροπούλου, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, ο Χρήστος Σαπουντζής, ο Ντένης Μακρής, ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, ο Παντελής Βασιλόπουλος κι εγώ.

Με τον Θωμά Μοσχόπουλο δεν έχεις συνεργαστεί ξανά…

* Τον γνώρισα μέσα από ένα σεμινάριο οπότε μπόρεσα σε αυτό το μικρό διάστημα που συναναστραφήκαμε να καταλάβω πολλά πράγματα γι’ αυτόν. Πρόκειται για έναν άνθρωπο πολύ καλλιεργημένο, πολύ ευγενικό, πολύ βαθύ στη σκέψη του και στον τρόπο που αντιμετωπίζει το θέατρο. Επίσης είναι πολύ καλός δάσκαλος υποκριτικής. Κι επειδή πάντα είναι ανάγκη να μαθαίνω στο θέατρο από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι -νομίζω ένας ηθοποιός δεν το σταματάει αυτό ποτέ- νιώθω πολύ τυχερή γιατί με τον Θωμά μαθαίνω πάρα πολλά πράγματα από τη συνεργασία μας και σε επίπεδο υποκριτικής και σε επίπεδο καλλιτεχνικής ιδεολογίας, αλλά και σε επίπεδο τεχνικής.

Παρακολουθήσαμε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Επιδαύρου τη δική του «Ιφιγένεια στη Χώρα των Ταύρων». Γράφτηκαν πολλά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την παράσταση. Για παράδειγμα, ότι σε μια τραγωδία δεν πρέπει κάποιος να γελάει…

* Δεν έκανε παρωδία της τραγωδίας ο Θωμάς Μοσχόπουλος.

Νομίζω ότι απλώς τόνισε ορισμένα στοιχεία που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν στην τραγωδία.

* Υπάρχουν και έντονα κωμικά στοιχεία, όπως και σε όλα τα καλογραμμένα έργα. Το στοιχείο της τραγωδίας εμπλέκεται με το στοιχείο της κωμωδίας. Είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο.

Και μάλιστα αυτό το συναντάμε στα έργα του Ευριπίδη…

* Ναι, όντως στις λιγότερο επικές τραγωδίες, δηλαδή.

Τον Τσέχωφ κάποτε δεν τον θεωρούσαν τραγικό συγγραφέα και πάρα πολύ σοβαρό, ενώ κι ο ίδιος ήθελε τα έργα του να παρουσιάζονται ως κωμωδίες.

* Ειδικά ο «Γλάρος» θεωρώ πως είναι από τα πιο αστεία πράγματα που έχω διαβάσει στο θέατρο. Οι σκηνές που δημιουργεί μεταξύ των χαρακτήρων είναι κωμικοτραγικές «σε βαθμό κακουργήματος».

Θα ήθελες να παίξεις Νίνα στον “Γλάρο”;

* Βέβαια θα ήθελα να παίξω. Όλα αυτά τα όνειρα για τους ρόλους και τα έργα προϋποθέτουν καλούς συνεργάτες. Δεν θέλω να παίξω ένα έργο μόνο για να παίξω τον ρόλο. Στη συνεργασία κρίνεται το πόσο μπορείς να βαθύνεις ή να ερευνήσεις το κάθε έργο και τον κάθε ρόλο, τον κάθε χαρακτήρα, οπότε δεν είναι αυτοσκοπός. Στη συνεργασία είναι η ουσία.

Γενικότερα τι περιμένεις από το μέλλον σου;

* Να είμαι υγιής, να έχω τα μυαλά μου στη θέση τους, να είμαι δημιουργική, να βρίσκω όλο και περισσότερο χώρο για να είμαι δημιουργική και να αξιοποιώ τις συνεργασίες μου στο θέατρο. Να μπορώ να εξελίσσομαι σαν άνθρωπος και να μην κολλήσω πουθενά. Να κάνω παιδιά, να μάθω περισσότερο και καλύτερα να αγαπώ τους ανθρώπους, να βαθαίνω τις σχέσεις μου μαζί τους, και κάποια στιγμή στα βαθιά μου γεράματα να σβήσω χωρίς να το καταλάβω.

Παρατηρώντας σε, βλέπω να έχεις πάντα μια ηρεμία και μια αρμονία, μια ψυχολογική συμμετρία και, ως εκ τούτου, σκέφτομαι: Θυμώνεις ποτέ;

* Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμώνω πάρα πολύ συχνά, πιο συχνά αγχώνομαι ή στενοχωριέμαι, αλλά ναι θυμώνω κιόλας, εκνευρίζομαι περισσότερο, δεν θυμώνω συχνά όμως, ούτε συγκρούομαι πολύ συχνά.

Δεν νομίζω ότι είσαι συγκρουσιακός τύπος.

* Όχι ιδιαίτερα.

Αν καταπατούν τα δικαιώματα και την προσωπικότητά σου;

* Αυτές είναι οι στιγμές που θυμώνω και προσπαθώ να βρω τον τρόπο να προστατευτώ από αυτό, σε πρώτη φάση και από την άλλη προσπαθώ να βρω τον τρόπο να το αλλάξω, αλλά δευτερευόντως.

Η καθημερινότητά σου πώς είναι;

* Ήσυχη είναι. Διαβάζω, δουλεύω, βλέπω τους ανθρώπους μου, προσπαθώ να περνάω χρόνο μαζί τους, να φροντίζω το χώρο που ζω. Επίσης περπατάω.

Ασκείσαι γενικώς;

* Ναι. Τώρα το έχω αφήσει λίγο αλλά ασκούμαι, μαγειρεύω, πηγαίνω σινεμά, αλλά συνήθως βλέπω ταινίες στο σπίτι, δεν βγαίνω συχνά.

Τι άλλο κάνεις στο σπίτι;

* Ασχολούμαι με τον σκύλο μου, τον Λάμπη. Τον λατρεύω, μου μαθαίνει πάρα πολλά για τη ζωή και για την καλοσύνη των πλασμάτων, για την αλήθεια και την ειλικρίνεια που πρέπει να έχει ένα πλάσμα και τη γενναιοδωρία που μπορεί να έχει στα συναισθήματά του. Πολύ τυχερή νιώθω που έχω τον Λάμπη, που είναι παράλληλα πανέξυπνος αλλά και πολύ ευαίσθητος…

Αλήθεια τι διάβασες τελευταία και είχε ενδιαφέρον;

* Το καλοκαίρι διάβασα, άσχετα από την παράσταση βέβαια, τον «Επαναστατημένο άνθρωπο» του Αλμπέρ Καμύ. Διάβαζα τέσσερα πέντε βιβλία το καλοκαίρι γι’ αυτό τα έχω χάσει. Θεατρικά έργα διάβαζα, όπως πάντα, επίσης μια μόνιμη ασχολία μου αυτή, να ανακαλύπτω και να διαβάζω θεατρικά έργα από το παγκόσμιο ρεπερτόριο και κλασικά και καινούργια, άπαιχτα. Μ’ αρέσει πολύ να μπαίνω και να βλέπω το τι γράφεται τώρα, γι’ αυτό είμαι πολύ χαρούμενη με την «Αθηνά Χατζηεσμέρ» της Θαλασσιάς Αντωνοπούλου. Επειδή διαβάζω αρκετά σύγχρονα έργα, ξένα και ελληνικά, θεωρώ πως το κείμενό της είναι από τα καλύτερα. Επίσης διάβασα κι ένα βιβλίο του Κώστα Βάρναλη, περί αισθητικής, κι είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει.

Είναι αυτό με τον τίτλο «Αισθητικά Κριτικά» Α και Β του 1958;

* Ναι. Εξαιρετικό βιβλίο, ειδικά στο θέμα της αισθητικής, αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς. Επίσης βρήκα και διάβασα ένα βιβλίο με κάποια ημερολόγια του Βάρναλη από την εξορία.

Ήθελα να ρωτήσω για τη σχέση σου με τον κινηματογράφο. Έχεις κάνει μια ταινία μεγάλου μήκους.

* Κάναμε μια μεγάλου μήκους ταινία με τον Νικόλα Τριανταφυλλίδη, τους «Αισθηματίες», πέρυσι κι έχω κάνει και κάποιες μικρού μήκους ταινίες με νέους σκηνοθέτες. Ωραίος είναι ο κινηματογράφος. Πάρα πολύ ωραίος…

Άλλη αίσθηση;

* Άλλη τεχνική, άλλη αίσθηση για τον ηθοποιό, από τελείως διαφορετική θέση. Ενδιαφέρουσα τέχνη. Μακάρι να μου δοθεί η ευκαιρία και στο μέλλον να συμμετάσχω και σε άλλες δουλειές ώστε να τον ανακαλύψω περισσότερο γιατί είναι πολύ μικρή η εμπειρία μου στον κινηματογράφο.

Ασφαλώς…

* Αυτά μου φαίνονται και λίγο μακρινά γιατί το μυαλό μου αυτό τον καιρό είναι στο θέατρο. Μόνο αν μου προκύψουν θα μπω στη διαδικασία να τα ονειρευτώ.

Είσαι πολύ αφοσιωμένη στο θέατρο. Ο κινηματογράφος βέβαια είναι μια άλλη τέχνη.

* Δεν είναι τυχαίο που βλέπεις πως οι περισσότεροι ηθοποιοί είτε ασχολούνται περισσότερο με το ένα, είτε με το άλλο. Θέλουν αφοσίωση και οι δύο τέχνες, δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα για τον ηθοποιό και απαιτούν και οι δύο μελέτη και επένδυση. Οπότε το να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα είναι δύσκολο, εγώ δεν μπορώ να το κάνω…

Η δουλειά του ηθοποιού δεν σταματάει ποτέ, είναι όπως ενός απαιτητικού επιστήμονα. Ένας χειρουργός δεν πρέπει να σταματάει ποτέ να μαθαίνει, το ίδιο κι ο ηθοποιός.

* Έτσι είναι, ακριβώς έτσι. Αν αντιμετωπίσει κανείς την υποκριτική ως επιστήμη -που έχει πάρα πολλά τέτοια χαρακτηριστικά- βλέπει ότι οι μέθοδοι και οι τρόποι δουλειάς εξελίσσονται μέσα στα χρόνια. Δηλαδή από τα χρόνια του Στανισλάφσκι μέχρι σήμερα η τεχνική του ηθοποιού έχει εξελιχθεί πάρα πολύ και συνεχίζει να εξελίσσεται. Και υπάρχει κι ένα άλλο κομμάτι στον ηθοποιό -πέρα δηλαδή από την επιστημονικότητα της αντιμετώπισής του στην υποκριτική που έχει να κάνει με την προσωπική του εξέλιξη ως ύπαρξη- που είναι μια ταυτόχρονη διαδρομή στην οποία ούτε το ένα μπορείς να αμελήσεις ούτε το άλλο, αν θες να συνεχίσεις να είσαι ζωντανός στην τέχνη σου.

Έχει συμβεί ποτέ κάτι που να σε έκανε να ντραπείς, στη ζωή σου;

* Δεν ντρέπομαι τόσο σε προσωπικό επίπεδο για πράγματα, φροντίζω δηλαδή να μη φτάνω στο σημείο να ντρέπομαι. Πιο πολύ ντρέπομαι για πράγματα που γίνονται γύρω μου. Ντρέπομαι όταν βλέπω την εξαθλίωση, ντρέπομαι όταν βλέπω ανθρώπους να πεινάνε, ανθρώπους να ξεπουλιούνται, να μην αντιστέκονται, να δέχονται, να υποδουλώνονται. Αυτά με κάνουν να ντρέπομαι. Όχι για πράγματα τα οποία μπορούν να συμβούν σε εμένα. Αλλά για πράγματα που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου, ντρέπομαι. Ως άνθρωπος ντρέπομαι.

Για εμάς τους Έλληνες ντρέπεσαι;

* Όχι, δεν θεωρώ ότι είμαστε κατώτεροι ή σε κατώτερο επίπεδο από άλλους λαούς. Η ανθρωπότητα γενικά βρίσκεται σε έναν μεσαίωνα, σε έναν σκοταδισμό. Δεν διαχωρίζω τον ελληνικό λαό από τους υπόλοιπους. Επειδή νιώθω ότι έχουμε τα φόντα ως λαός, πολύ θα ήθελα να πάμε καλύτερα από αυτό που είμαστε τώρα. Το ονειρεύομαι, αλλά όπως το ονειρεύομαι για όλους τους λαούς. Μπορώ να πω ότι σε πολλά νιώθω περήφανη για το λαό μας. Και για την ιστορία του, και για τους αγώνες τους, και για τη γλώσσα του, και για το ταμπεραμέντο του, για πολλές πλευρές του λαού μας νιώθω περήφανη. Αλλά δεν ντρέπομαι γι’ αυτόν όσο ντρέπομαι για όλη την ανθρωπότητα.

Τι νομίζεις ότι μας ανέκοψε την πρόοδο και την ανάπτυξη;

* Στην ιστορία της ανθρωπότητας κατά καιρούς υπάρχουν πισωγυρίσματα, δηλαδή νιώθω ότι συμβαίνει αυτό το «δυο βήματα μπροστά, ένα πίσω». Αυτό λοιπόν πιστεύω ότι ζούμε εμείς, το «ένα βήμα πίσω» μέχρι να συμβεί κάτι και να πάρουμε πάλι μπρος.

Ας πάμε τώρα «δύο βήματα μπροστά»: Σκέφτεσαι αργότερα να ασχοληθείς με την πολιτική;

* Όχι δεν το σκέφτομαι, δεν νομίζω ότι θα το σήκωνε ο οργανισμός μου, προτιμώ αυτό το μετερίζι. Νομίζω ότι μου ταιριάζει πολύ περισσότερο, σχεδόν δεν το καταλαβαίνω δηλαδή, δεν μπορώ να μπω μέσα σε αυτό, με αγχώνει, με ταράζει, θέλω να μπορώ να υπάρχω μέσα από την τέχνη μου, να συνεχίζω να εξελίσσομαι, να προσπαθώ να βρίσκω καλύτερους τρόπους να επικοινωνώ με τον κόσμο, να βαθαίνω κι εγώ τις σκέψεις μου και μακάρι να φτάσω σε μια ηλικία 50-60 και να μπορώ να δηλώσω: «είμαι ηθοποιός». Γιατί ακόμα νιώθω ότι είμαι μαθητευόμενη. Δεν μπορώ να πω ακόμα ότι είμαι ηθοποιός, μου φαίνεται πολύ δύσκολο, νομίζω ότι μπορείς να το πετύχεις ύστερα από πολλά χρόνια, αν φτάσεις ποτέ εκεί. Μπορεί να είμαι από τις καλύτερες μαθητευόμενες της γενιάς μου.

Σκέπτεσαι με σύνεση…

* Βλέποντας μεγαλύτερους ηθοποιούς από εμένα και ανθρώπους που θαυμάζω στο θέατρο, μπορώ πάρα πολύ εύκολα να διακρίνω την ανεπάρκειά μου μπροστά σε εκείνους, οπότε μόνο η μαθητεία μου μένει εδώ, όχι κάτι άλλο. Σε όλα τα επίπεδα βέβαια, όχι μόνο στην τεχνική.

Σε τι νομίζεις ότι είσαι ευάλωτη;

* Στην τεχνική μου: Σίγουρα μαθαίνω πράγματα κι έχω κατακτήσει κάποια άλλα. Φυσικά νιώθω ότι έχω μπροστά μου πάρα πολλά ακόμα να μάθω. Στη σκέψη μου, στον τρόπο που δουλεύω, στον τρόπο που συνεργάζομαι με τους ανθρώπους γύρω μου, στον τρόπο που διαμορφώνω την ιδεολογική μου κατεύθυνση στο θέατρο, στον τρόπο που επικοινωνώ με τον κόσμο, σε αυτό που είμαι εγώ ως άνθρωπος. Είμαι αρκετά ανώριμη σε σχέση με έναν καλλιεργημένο κι εξελιγμένο άνθρωπο μιας μεγαλύτερης ηλικίας που μπορεί να πατήσει και με σιγουριά να μοιραστεί κάποια πράγματα με τον κόσμο. Περισσότερο θα έλεγα ότι βιώνω τον εαυτό μου ως έναν ενθουσιώδη νέο άνθρωπο που προσπαθεί και δουλεύει στο θέατρο και σιγά σιγά, πετραδάκι πετραδάκι, εξελίσσομαι.

Πες μας δυο λόγια για τις «Ιδιοτροπίες της Μαριάννας», την παράσταση στο θέατρο «Πόρτα», στην οποία πρωταγωνιστείς.

* Το πρώτο αριστούργημα του Μυσσέ καταγράφει με συγκίνηση και λεπτό χιούμορ τους στροβίλους της ερωτικής δίνης μέσα στην οποία περιπλέκονται ένα ή και περισσότερα ερωτικά τρίγωνα.

Ποια εποχή γράφτηκε;

* Οι «Ιδιοτροπίες της Μαριάννας» γράφτηκαν από τον Μυσσέ το 1832 όταν ήταν μόλις 22 χρονών, η αξία του έργου όμως δεν αναγνωρίστηκε την εποχή εκείνη. Ένας από τους λόγους είναι ότι συγκαταλέγεται στα έργα που δύσκολα μπορεί κανείς να κατατάξει.

Σπάνια βλέπουμε στην Ελλάδα έργα του Μυσσέ.

* Ο Ντε Μυσσέ είναι ελάχιστα παιγμένος στην Ελλάδα και ενώ στην εποχή του τα έργα του θεωρήθηκαν κατάλληλα μόνο για ανάγνωση, αποδεικνύεται πολύ πιο σύγχρονος από πολλούς ομότεχνούς του, οι οποίοι, αν και ξεσήκωσαν θύελλες στη θεατρική σκηνή της εποχής τους, σήμερα αργοσβήνουν στην αφάνεια.

Τελικά το έργο παίχτηκε τότε;

* Αρκετά χρόνια μετά την έκδοσή του, το έργο παρέμενε άπαιχτο. Προκειμένου να παιχτεί ζητήθηκε αργότερα από τον συγγραφέα του να αυτολογοκρίνει το κείμενό του, κόβοντας βλάσφημες αναφορές και αφαιρώντας τα στοιχεία του τολμηρού ερωτισμού που το χαρακτήριζαν.

Και ο Μυσσέ τι έκανε;

* Υπάκουσε, είτε γιατί είχε «ηττηθεί» από τη ζωή, όπως εν τέλει οι ήρωές του, είτε γιατί κατάλαβε ότι η πραγματική τόλμη του έργου κρυβόταν κάπου αλλού. Από τότε και μέχρι σήμερα η «Μαριάννα» είχε θριαμβευτική πορεία, ενώ στη συνέχεια έδωσε την έμπνευση σε μια ταινία που συγκαταλέγεται στις σπουδαιότερα κινηματογραφικά δημιουργήματα όλων των εποχών: Τον «Κανόνα του Παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ του 1939.

Ποια είναι η άποψη του σκηνοθέτη σας, του Θωμά Μοσχόπουλου, για τις «Ιδιοτροπίες»;

* Πως πρόκειται για ένα μικρό κομψοτέχνημα που σκιαγραφεί το πανόραμα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Είναι ο κόσμος του πρώτου «εκρηκτικού» ρομαντισμού που μακράν απέχει από τη μετέπειτα «ζαχαρένια» επιφάνεια που του έχει προσδοθεί στις μετέπειτα μεταλλάξεις του. Ένας κόσμος εκρηκτικός, βίαιος, ιλιγγιώδης, σαρδόνιος, μηδενιστικός και λάγνος, ένας κόσμος όπου το πάθος αποτελεί τη μόνη πιθανότητα χαράς, ζωής και απόλαυσης, ένας κόσμος όπου η ανάγκη για αλήθεια παλεύει λυσσαλέα πριν την καταπιεί πλήρως η λήθη και η άρνηση. Κι όμως όσο σκοτεινά κι αν ακούγονται όλα αυτά, ο Μυσσέ, με τη λεπτή του προσωπική ειρωνεία, καταφέρνει να καθιστά τον κόσμο αυτό ανάλαφρο και παιγνιώδη, σαν ένα πρόσκαιρο μεθύσι, μια φαιδρή εξαπάτηση της σοβαροφάνειάς μας.

Ευχαριστώ πολύ Ηλιάνα!

* Κι εγώ ευχαριστώ!

• Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι του catisart.gr

* Αποσπάσματα από το βιβλίο του «Εξομολόγηση ενός τέκνου του αιώνα», στα οποία ο ίδιος ο Μυσσέ δίνει την πιο πειστική απάντηση γιατί παραμένει πάντα επίκαιρος:
«Όπως όταν πλησιάζει μια καταιγίδα, φυσάει μέσα στα δάση ένας αέρας τρομερός που κάνει τα δέντρα να ανατριχιάζουν κι ύστερα ακολουθεί μια βαθιά σιωπή, έτσι ακριβώς ο Ναπολέων είχε συνταράξει ολόκληρο τον κόσμο στο πέρασμά του. Οι βασιλείς που ένιωσαν να ταλαντεύεται το στέμμα τους, όταν έφεραν τα δυο τους χέρια στο κεφάλι τους το μόνο που έπιασαν ήταν τα μαλλιά τους τα ορθωμένα από το φόβο. Ο Πάπας είχε διανύσει τριακόσιες λεύγες για να τον ευλογήσει στο όνομα του Θεού και να του φορέσει το διάδημά του κι εκείνος, του το άρπαξε από τα χέρια. Έτσι ακριβώς είχαν ταρακουνηθεί τα πάντα στο ζοφερό δάσος της γηραιάς Ευρώπης κι έπειτα έπεσε σιωπή.
…Μπροστά στον Ναπολέοντα το μεγαλείο του θρόνου ολόκληρο είχε κάνει την κίνηση εκείνη που οδηγεί στην πλήρη κατάρρευση και δεν ήταν μόνο αυτό το μεγαλείο που κατέρρευσε, αλλά μαζί του κατέρρευσε και η θρησκεία, η αριστοκρατία, η κάθε θεϊκή και ανθρώπινη εξουσία. Ήταν σαν μια συνολική άρνηση των πάντων σε γη και σε ουρανό, την οποία θα μπορούσες να την ονομάσεις απογοήτευση ή ακόμα και απελπισία, λες και η ανθρωπότητα είχε πέσει σε λήθαργο και εκείνοι που της έπαιρναν το σφυγμό την θεώρησαν νεκρή. Όπως εκείνος ο στρατιώτης που τον ρώτησαν παλιά «σε τι πιστεύεις»; Κι εκείνος απάντησε αμέσως: «Στον εαυτό μου» έτσι και η νεολαία της Γαλλίας, ακούγοντας την ίδια ερώτηση απάντησε αμέσως «Σε τίποτα απολύτως».
…Έτσι οι πλούσιοι σκέφτονται: Μόνο ο πλούτος είναι αληθινός, όλα τα άλλα είναι ένα όνειρο. Ας χαρούμε κι ας πεθάνουμε. Όσοι έχουν μικρότερη περιουσία σκέφτονται: Η αλήθεια υπάρχει μόνο στη λήθη, όλα τα άλλα είναι ένα όνειρο, ας ξεχαστούμε κι ας πεθάνουμε. Και οι φτωχοί λένε: Η μόνη αλήθεια είναι η δυστυχία, όλα τ’ άλλα είναι ένα όνειρο, ας βλασφημήσουμε κι ας πεθάνουμε.
Είπανε λοιπόν στους φτωχούς: κάνεις υπομονή ως την ώρα της κρίσης μια και δικαιοσύνη δεν υπάρχει και περιμένεις την αιώνια ζωή για να απαιτήσεις την εκδίκησή σου- αιώνια ζωή όμως δεν υπάρχει. Εσύ συσσωρεύεις τα δάκρυά σου και τα δάκρυα των δικών σου, τις κραυγές των παιδιών σου και τα αναφιλητά της γυναίκας σου, για να τα εναποθέσεις στα πόδια του Θεού την ώρα του θανάτου σου. Μα Θεός δεν υπάρχει.
Αν όμως ο φτωχός, έχοντας καταλάβει κάποια στιγμή ότι οι παπάδες τον ξεγελούν, ότι οι πλούσιοι τον κλέβουν, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα, ότι ο πλούτος υπάρχει σε τούτον μόνο τον κόσμο και ότι η αθλιότητά του δεν είναι δείγμα ευσέβειας, αν ο φτωχός έχοντας πίστη πλέον μόνο στον εαυτό του, στα δυο του χέρια και σε τίποτε άλλο, πει μια ωραία μέρα: Πόλεμο στους πλούσιους! Έχω κι εγώ δικαίωμα στις απολαύσεις αυτού του κόσμου, αφού άλλος κόσμος δεν υπάρχει! Δική μου ολόκληρη η γη, αφού ο ουρανός είναι άδειος, δική μου όπως και όλων, αφού είμαστε όλοι ίσοι! Τότε, ω εσείς εξαίσιοι στοχαστές, εσείς που τον οδηγήσατε ως εκεί, τι θα του πείτε, εάν στο τέλος νικηθεί;
Όλη η αρρώστια του αιώνα αυτού προέρχεται από δύο αιτίες, ο λαός που πέρασε τόσα και τόσα κουβαλάει στην καρδιά του δύο πληγές: Ότι εκείνο που ήταν δεν είναι πια κι εκείνο που θα ‘ρθει δεν έχει φτάσει ακόμη. Μην αναζητάτε αλλού το μυστικό των δεινών μας».
«Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας»

Συντελεστές

Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Δραματουργική συνεργασία: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαίρ Μπρέσγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Μουσικός Συνεργάτης: Κορνήλιος Σελαμσής
Βοηθός σκηνοθέτη: Θάλεια Γρίβα
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Χανδρά

Η διανομή, με σειρά εμφάνισης

Σιούτα: Ξένια Καλογεροπούλου
Μαριάννα: Ηλιάνα Μαυρομάτη
Σέλιο (+Ορσίνι): Ντένης Μακρής/ Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος
Κλαύδιος: Χρήστος Σαπουντζής
Τιμπία: Παντελής Βασιλόπουλος
Οκτάβιος: Γιώργος Παπαγεωργίου
Ερμεία: Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου

Πληροφορίες

Θέατρο «Πόρτα»
Μεσογείων 59,
τηλέφωνο: 210- 77.11.333
Παραστάσεις
Πέμπτη 21:15
Παρασκευή 21:15
Κυριακή 18:30
Ενώ από 20 Φεβρουαρίου 2016
Και το Σάββατο 21:15

Τιμές εισιτηρίων
Κανονικό 15 ευρώ
Φοιτητικό, AMEA, άνω των 65, πολυτέκνων 10 ευρώ
Ανέργων 8 ευρώ

 

Σύνδεσμοι για την “Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17”

 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 

“ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ”

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -