27.7 C
Athens
Τρίτη 21 Μαΐου 2024

24 Απριλίου: «Arsac, Arous, Simon, Hovsep – είμαστε όλοι Αρμένιοι»…

Του Παναγιώτη Μήλα

Ένας έφηβος Αρμένιος φιλοξενήθηκε από τους γονείς μου στο πατρικό μου σπίτι, στην Πλατεία Κυνοσάργους στον Νέο Κόσμο. Έμεινε μαζί μας περίπου 2 χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 – όπως και πολλοί άλλοι Αρμένιοι – μετανάστευσε με δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στην Αμερική. Το όνομά του ήταν Arsac Torossian…

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, στο Δημοτικό Σχολείο της Μελπομένης Παπαϊωάννου, στο Κουκάκι, μια από τις καλές μου συμμαθήτριες ήταν εκείνη με την οποία – ύστερα από δύσκολη αναζήτηση – καταφέραμε πριν από λίγους μήνες να συγκεντρώσουμε περίπου 15 παιδιά από την τάξη μας. Το όνομά της είναι Arous Nikotian…

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, είχαμε την τιμή και τη χαρά να βαφτίσουμε ένα 24χρονο Αρμένιο που είχε έρθει με την οικογένειά του στην Ελλάδα μετά τον μεγάλο καταστροφικό σεισμό τον Δεκέμβριο του 1988 στην Αρμενία. Σήμερα είναι ένας περίφημος οδοντοτεχνίτης. Το όνομά του είναι Simon Mikaelian…

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 γνωρίσαμε έναν πολύ καλό συνάδελφο δημοσιογράφο που έδινε ένα σκληρό αγώνα για τα δίκαια του λαού του. Με τα κείμενά του κρατούσε ζωντανή την ελπίδα των ομοεθνών του για την πολυπόθητη αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Το όνομά του ήταν Hovsep Barazian…

-Με τον Arsac Torossian, μιλούσα τακτικά στο τηλέφωνο όταν ζούσε στην Αμερική. Είχε ασχοληθεί με τα κοσμήματα. Στις αρχές του ’90 ήρθε στην Ελλάδα. Έφτασε στην παλιά γειτονιά που ήταν αγνώριστη. Αναζήτησε τους δικούς μου. Συναντήθηκαν, θυμήθηκαν τα παλιά, έκλαψαν, χώρισαν και πάλι. Για πάντα αυτή τη φορά…

-Με την Αρούς Νικοτιάν, που η οικογένειά της αλλά και η ίδια έχει βάλει το δικό της λιθαράκι στο χώρο της μουσικής, μιλάμε συχνά πυκνά. Με τις αναμνήσεις και τις συζητήσεις όλα τα …παιδιά εκείνης της τάξης, δίνουμε και παίρνουμε δύναμη. Συνεχίζουμε…

-Με τον Simon Mikaelian, επικοινωνούμε συχνά. Είναι πλέον βασικός συνεργάτης σε κορυφαίους οδοντιάτρους και ειδικές κλινικές. Μαθαίνουμε για την – αλματώδη – πρόοδό του και καμαρώνουμε μιας και βοηθήσαμε να πάρει τον δρόμο του…

-Με τον Hovsep Barazian χαθήκαμε οριστικά. Ο αγαπημένος συνάδελφος «πέρασε στην απέναντι όχθη» απρόσμενα και μας άφησε τις μνήμες από τις καθημερινές του προσπάθειες να απαλύνει τις πληγές του λαού του και να κάνει γνωστά σε όλους τα πάθη των προγόνων του… Ο Hovsep υπήρξε ακούραστος αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Azad or» (Ազատ օր), δηλαδή «Ελεύθερη ημέρα». Επί 40 συνεχή χρόνια εργάστηκε ως αρχισυντάκτης και 10 χρόνια ως συνεργάτης της εφημερίδας, ταυτίζοντας τη ζωή του και το έργο του με την «Azad or» (Ազատ օր)…

Το «δέσιμο» με τους Αρμενίους είχε και έχει σχέση με τους ήχους, τα αρώματα και τις γεύσεις. Μπορεί αυτό να ακούγεται πολύ… πεζό όμως δεν είναι. Το αντίθετο θα έλεγα.

-Ο ήχος από ένα πιάνο Steinweg (φυσικά με ουρά) του Οίκου Νικοτιάν (από το 1929) και οι δασκάλες μας, η Έλλη Μαγκούλια και Μαίρη Καμπύση, μας άνοιξαν μελωδικούς δρόμους στον πολιτισμό. Δρόμους που εκείνα τα χρόνια ήταν εντελώς άγνωστοι και σκοτεινοί για τους περισσότερους. Όλα αυτά στο Δημοτικό Σχολείο της Μελπομένης Παπαϊωάννου και του Αναστάσιου Γεωργαντόπουλου στην οδό Δράκου 9 στο Κουκάκι…

-Μετά τους ήχους έρχονται τα αρώματα. Ως παιδιά είχαμε για μοναδική διασκέδαση τον περίπατο στις γειτονιές των φίλων και συμμαθητών. Τότε τα αρώματα από τα «στραγαλατζίδικα» των Αρμενίων ήταν πόλος έλξης. Όταν έμπαινες στα μικρά τους μαγαζάκια δεν ήξερες τι να πρωτοδιαλέξεις από τον πλούτο των ξηρών καρπών που – για πρώτη φορά – έφερναν στην αγορά. Κυρίως στην περιοχή του Νέου Κόσμου οι Αρμένιοι είχαν βάλει τα …γευστικά στέρεα θεμέλια για να στηριχτεί η φιλία μας.

-Τα αρώματα συνοδεύονταν από τις γεύσεις. Στα πρώτα γυμνασιακά μας χρόνια, στο Παράρτημα του ΣΤ’ Γυμνασίου Αρρένων στην οδό Ζαν Μωρεάς, στο Κουκάκι, οι μικροπωλητές που έρχονταν στα διαλείμματα ήταν Αρμένιοι. Πουλούσαν ζεστές τραγανιστές τυρόπιτες γεμάτες τυρί και όχι …φύλλο. Για λιχουδιές έφερναν το περίφημο «χαλβαδάκι» που το έκοβαν σε κομμάτια, μικρά ή μεγάλα, με το ειδικό κοπίδι που έμοιαζε με μικρό σφυράκι.

 

 

 

 

 

-Λίγο αργότερα, όταν είχαμε την εβδομαδιαία νεανική μας «έξοδο», βρίσκαμε διέξοδο στα «Αρμένικα», εκεί που χτίστηκε στις αρχές του 1980 το ξενοδοχείο Intercontinental. Εκεί αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, μέχρι την πλατεία του ΙΚΑ στον Νέο Κόσμο βρίσκαμε τα καταπληκτικά σουβλάκια. Αυθεντική γεύση που παρόμοια δεν συνάντησα ποτέ από τότε. Χαρακτηριστικό γεγονός όμως είναι ότι στο Κουκάκι, στο κηπάκι της οδού Γεωργίου Ολυμπίου ο αξεπέραστος «Αρμένης» μας φιλοξενούσε στο παταράκι του κάθε φορά που ένας φίλος από την παρέα έφευγε για να κάνει τη στρατιωτική του θητεία. Με τα σουβλάκια του «Αρμένη» αποχαιρετούσαμε τον φίλο που από την επομένη θα είχε στο γεύμα του μόνο τις «πατάτες μπλουμ»…

-Με τον Simon, αμέσως μετά τη βάφτισή του στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων στα Βριλήσσια, πήγαμε σε ένα παραδοσιακό αρμένικο στέκι στη Νίκαια για να γιορτάσουμε. Εκεί ο Simon και η μητέρα του Zana μας έμαθαν τη σαλάτα «περέτς». Εκεί δοκιμάσαμε το «μπλιντσίκ», με γέμιση κιμά που μοιάζει σαν συκώτι τυλιγμένο σε πίτα. Απολαύσαμε τη γιαουρτοτυρόπιτα «χατζαπούρι» και τα λαχματζούν με διπλή, τραγανή, δαντελένια χειροποίητη πίτα. Κλείσαμε με το «χοροβάτς» με αρνί, ένα πολύ τρυφερό σουβλάκι αλλά δεν είπαμε όχι στα μοναδικά κεμπάπ κοτόπουλου με μαϊντανό…

-Το ταξίδι στη γεύση ολοκληρώθηκε στον αποχαιρετισμό του Hovsep Barazian σε έναν ήσυχο μικρό δρόμο του Νέου Κόσμου, στον Ιερό Ναό του Αγίου Καραμπέτ (Σουρπ Καραμπέτ). Εκεί – στο μνημόσυνο του συναδέλφου – μας δόθηκε η ευκαιρία να μάθουμε τα έθιμα που τηρούν οι Αρμένιοι στη μνήμη των αγαπημένων τους. Διαπιστώσαμε ακόμα κάτι πολύ σημαντικό, το ότι οι Αρμένιοι – ανεξαρτήτως ηλικίας – τηρούν με ευλάβεια τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων τους και μεταφέρουν στις νέες γενιές όλα όσα ενδυναμώνουν την πίστη τους ότι ο αγώνας τους θα δικαιωθεί…

Ο αγώνας αυτός διαρκεί 105 χρόνια. Σήμερα, 24 Απριλίου 2020, συμπληρώνονται 105 χρόνια από την Γενοκτονία των Αρμενίων, την πρώτη χρονικά γενοκτονία του 20ου αιώνα, με τη συστηματική εξόντωση 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων από τις Οθωμανικές αρχές κατά την τριετία 1915 – 1918. Οι Αρμένιοι έμελλε να είναι η πρώτη και δυστυχώς όχι η μοναδική από τις εθνότητες που θα δοκίμαζαν το μένος του Οθωμανικού εθνικισμού, ο οποίος έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις ιδίως μετά την επικράτηση του κινήματος των Νεότουρκων. Μία γενοκτονία που δυστυχώς όχι μόνο παρέμεινε ατιμώρητη αλλά και αποτέλεσε τον προάγγελο ενός ακόμα φρικωδέστερου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Του ολοκαυτώματος των Εβραίων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

 

 

 

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -