Δώρα Στυλιανέση: Έχασα πολλά, κέρδισα ό,τι μπορούσα, περιμένω τα πάντα…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Δώρα Στυλιανέση

Τι έχασα, τι κέρδισα, τι περιμένω. Κέρδισα, παρόλο το χαμό, να περιμένω. Αν χρειαζόταν, θα μπορούσα να περιμένω περισσότερο. Αν δεν υπήρχαν οι απώλειες. Θα κέρδιζα κάτι. Όμως, η πανδημία είναι συνώνυμη τής απώλειας. Πώς λοιπόν, να κερδίσεις κάτι όταν χάνονται τόσα; Πώς να πεις ότι βγαίνω κερδισμένος; Τι να περιμένεις μετά από τόση δυστυχία; Μετά από τόσο φόβο, πώς να ξεκινήσεις να ελπίζεις, να περιμένεις;
Αλλά η ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά.
Θα περιμένω. Την προσμονή. Μόνο η προσμονή μπορεί να με κάνει να ξεχάσω τις απώλειες. Και να κερδίσω κάτι. Να ξεχάσω το χαμό. Να περιμένω το καινούργιο. Που θα αναδυθεί μέσα από τις στάχτες της απώλειας. Τουλάχιστον να μην τα χάσω όλα. Τουλάχιστον να μην χάσω την ανθρωπιά μου. Που κινδύνεψε κι αυτή να χαθεί. Μαζί με τους ανθρώπους που χάθηκαν.
Εύχομαι, να τα καταφέρω να περιμένω.
Να παραμείνω λίγο άνθρωπος.
Τουλάχιστον.
Έχασα πολλά, κέρδισα ό, τι μπορούσα, περιμένω τα πάντα.
Αν το επιτρέψουν οι συνθήκες της πανδημίας, το χειμώνα θα ξαναπαιχτεί η παράσταση «Η αδερφή μου» του Σταύρου Ζουμπουλάκη, σε σκηνοθεσία Περικλή Μουστάκη, στην οποία συμμετέχω.