Χριστίνα Δενδρινού: Δεν χρειάζεται να περιμένουμε για να αλλάξουμε…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Χριστίνα Δενδρινού

ΕΧΑΣΑ… ανθρώπους αγαπημένους που έφυγαν είτε για τον άλλον κόσμο, είτε γιατί κλείσανε τον κύκλο τους στη ζωή μου.
Έχασα χρόνο να στενοχωριέμαι για πράγματα που δεν θα έπρεπε να με στενοχωρούν, έχασα την ψυχραιμία μου θυμώνοντας με ανθρώπους που δεν σέβονται τίποτα.
Έχασα την υπομονή μου με ψεκασμένους κάθε λογής. Έχασα την πίστη μου ότι κάτι μπορεί να γίνει διαφορετικά περιμένοντας τον κόσμο να αλλάξει.
Έχασα την ελπίδα μου πως ο κόσμος θα σταματήσει να είναι διχασμένος, λες και η ζωή είναι ποδοσφαιρικός αγώνας και όποιος δεν είναι μαζί μας είναι απέναντι μας…

ΚΕΡΔΙΣΑ… όλα τα παραπάνω που έχασα, καινούριους ανθρώπους, φίλους και πλάσματα στη ζωή μου. Κέρδισα χρόνο γιατί πλέον τον εκτιμώ περισσότερο και δεν τον αφήνω να περάσει έτσι οπότε απολαμβάνω τη κάθε στιγμή όσο μπορώ.
Κέρδισα υπέροχους συνεργάτες που θεωρώ πλέον φίλους. Που τους έχω στη καρδιά μου και τους σέβομαι απεριόριστα.
Κέρδισα: την πίστη ότι τα πράγματα αλλάζουν όταν αλλάζουμε πρώτα οι ίδιοι.
Κέρδισα προσωπικές αλλαγές, και μάχες με τον εαυτό μου, κέρδισα το δικαίωμα να συνεχίσω να μάχομαι τους δαίμονες μου και τους φόβους μου.
Κέρδισα αγάπη για τον φόβο μου και τα ελαττώματα μου. Κέρδισα την αναγνώριση για την αυτοεκτίμηση, την αυταξία και τον αυτοσεβασμό μου. Κέρδισα την πολύτιμη γνώση ότι μια σχέση αγάπης, αληθινής αγάπης, δεν μπορεί να περιλαμβάνει κάποιο άτομο «μισό» που περιμένει το «άλλο μισό» να έρθει να το ολοκληρώσει, η αληθινή αγάπη και η υγιής σχέση είναι μεταξύ τριών: θέλει τις δύο ολοκληρωμένες μονάδες καθεμιά από τις οποίες είναι τόσο αυτάρκης, που μπορεί να συμπορευθεί με μια άλλη ολοκληρωμένη μονάδα και να φτιάξουν με την συνένωση τους, τη σχέση.
Όταν αγαπάς τον εαυτό σου, θα βρεις κάποιον που αγαπάει τον εαυτό του και τότε θα είσαι ικανός να τον αγαπήσεις και να σε αγαπήσει.
Τότε φτιάχνετε τη σχέση.
Πολύς κόσμος έχει την απαίτηση απ τον άλλον να έρθει να τον αγαπήσει περισσότερο από όσο αγαπάει ο ίδιος τον εαυτό του. Περιμένει να έρθει ο άλλος να τον σώσει. Δεν είναι έτσι. Η αληθινή αγάπη έχει ελευθερία και σεβασμό. Όχι απαιτήσεις και καταπίεση.
Κέρδισα αγάπη, πολλή αγάπη που υπήρχε ήδη γύρω μου, αλλά πλέον ξέρω να την διακρίνω, να την παίρνω γιατί την αξίζω και την εκτιμώ… Κέρδισα ψυχραιμία, απαραίτητη για τους καιρούς που διανύουμε.
Κέρδισα περισσότερη και υγιή ενσυναίσθηση. Την ενσυναίσθηση κατά την οποία το πρόβλημα του άλλου το υπολογίζεις αλλά δεν το επωμίζεσαι ως δικό σου. Κέρδισα συγκρότηση, κέρδισα ενδοσκόπηση, κέρδισα φίλους, κέρδισα την αποχώρηση κάποιων φίλων (Και η αποχώρηση είναι κέρδος) και κέρδισα το βασικότερο όλων των αγαθών: Ελευθερία, εξίσου βασικό αγαθό με την αγάπη. Άλλωστε σύμφωνα με μία από τις ετυμολογικές ερμηνείες της η ελευθερία… Η πιο όμορφη λέξη…

***

«Ελευθερία» προκύπτει «παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τις», δηλαδή «να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει/επιθυμεί».
(ἐλεύθω= ἐρχομαι, πορεύομαι / ἐρῶ= αγαπώ -> ἔρως)
«Ελευθερία» λοιπόν δεν είναι, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξεως, το να μην είσαι σκλάβος ή δούλος, αλλά το να πράττεις εν γένει σύμφωνα με ό,τι σου γεννά έρωτα στην ψυχή σου…

***

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

Εδώ νιώθω ότι πρέπει να διευκρινίσω τί εννοώ, μιας και οι συνθήκες της πανδημίας για κάποιους ήταν το ακριβώς αντίθετο της ελευθερίας. Κατάλαβα ότι η ελευθερία μας είναι μέσα μας. Στο μυαλό μας. Είναι επιλογή. Μπορεί να είναι κάποιος κλεισμένος σε ένα κελί και να σκέφτεται πώς θα αυτοκτονήσει και πόσο άδικη είναι η ζωή του ως φυλακισμένος και κάποιος άλλος να γράψει τον Δον Κιχώτη όπως έκανε ο Θερβάντες (για τον Γ’ τόμο) αν δεν απατώμαι. Η Ελευθερία είναι επιλογή μου. Μπορεί να έχεις όλες τις ελευθερίες του κόσμου και να ζεις την πιο σκλαβωμένη ζωή, νομίζοντας ότι το να κάνεις ό,τι σου καπνίσει χωρίς συνέπειες, χωρίς περιορισμούς και χωρίς πλαίσια είναι η ελευθερία, ενώ η ελευθερία είναι επιλογή μας. Και πάντα έχουμε επιλογή. Και αντίθετα με αυτό που πιστεύουμε δεν είναι μόνο δύο. Είναι εκατομμύρια οι επιλογές μας. Και είναι επιλογή σου το αν όντας κλεισμένος ή περιορισμένος, θα είσαι ελεύθερος ή όχι…
Και είναι επιλογή σου αν όντας κλεισμένος θα είσαι ευτυχής ή όχι. Και αυτό είναι ελευθερία. Ναι η ζωή δεν είναι εύκολη, δεν υπάρχει θάλασσα χωρίς κύμα και φουρτούνα, δεν μπορεί να έχει μόνο νηνεμία, δεν μπορεί να έχουμε μόνο καλοκαίρι, ή μόνο λιακάδα και αυτή είναι η ομορφιά της. Γιατί έχουμε την ελευθερία της επιλογής. Της επιλογής του πώς να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα. Του πώς να ανταπεξέλθουμε σε όσα συμβαίνουν.
Άρα γενικά περισσότερο κέρδισα παρά έχασα μπορώ να πω. Ή καλύτερα, χάνοντας κέρδισα πολλά.

***

«ΠΕΡΙΜΕΝΩ» να μην περιμένω τίποτα. Η περισσότερη δυστυχία υπάρχει επειδή οι άνθρωποι περιμένουμε πράγματα. Περιμένουμε πράγματα να γίνουν, περιμένουμε από τους άλλους να είναι κάπως και να κάνουν κάτι. Έχουμε προσδοκίες και απαιτήσεις απ’ τους άλλους όμως στο τέλος απογοητευόμαστε όταν δεν πραγματοποιούνται. Περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν ενώ για να αλλάξουμε οι ίδιοι δεν χρειάζεται να περιμένουμε.

Αυτό δεν σημαίνει να μην ονειρευόμαστε, να μην έχουμε στόχους, να μην σκεφτόμαστε το μέλλον, αλλά περισσότερο να παίρνουμε αυτό που μας δίνεται στη ζωή, να προσαρμοζόμαστε και αν είναι αρνητικό, να προσπαθούμε να το μετατρέψουμε σε καύσιμο. Να ζούμε τη στιγμή.
Αν δεν είμαστε ευέλικτοι, τότε οποιαδήποτε αλλαγή και εμπόδιο είναι ζόρικα.
Είναι ψευδαίσθηση το ότι μπορούμε να ελέγξουμε τη ζωή ή το μέλλον. Μπορούμε να προγραμματίσουμε αλλά δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως αυτά που προγραμματίσαμε δεν θα ανατραπούν.
Για παράδειγμα πόσος κόσμος ήταν προετοιμασμένος για αυτό που έγινε με την πανδημία; Σε ποιά άλλη συνθήκη δεν θα πετούσαν καν αεροπλάνα;
Σε ποιες άλλες συνθήκες θα σταματούσαν όλα ακόμα και η αδηφάγα οικονομία; Τη φύση, δεν μπορεί να την ελέγξει κανείς! Ούτε τον θάνατο μπορεί κανείς να τον κοροϊδέψει ή να τον αποφύγει.
Ούτε ο πιο ισχυρός και πλούσιος άνθρωπος στη γη. Κανείς! Όσο και να νομίζουμε, πως τα έχουμε όλα υπό έλεγχο, καταλάβαμε χάρη σε έναν τόσο δα ιό πως είναι όλα μια ψευδαίσθηση. Και στην τελική δεν είναι ενδιαφέρον να ελέγχεις τα πάντα.
Οπότε το «περιμένω» με την έννοια της προσδοκίας και της απαίτησης, προσπαθώ να το μετριάσω.

Τώρα το «περιμένω« με την έννοια των σχεδίων και της υλοποίησης στόχων ή τον ενθουσιασμό μου για κάποια πράγματα που θα ήθελα να έρθουν τον έχω.
Περιμένω λοιπόν πώς και πώς να βουτήξω στα κρυστάλλινα και καταγάλανα νερά κάποιου κυκλαδίτικου νησιού. Περιμένω με ανυπομονησία να πάω στο θερινό σινεμά. Περιμένω να πάρω μιαν ανάσα από τον μακρινιτσιώτικο αέρα με θέα το Βόλο.
Περιμένω με χαρά την Επίδαυρο με την υπέροχη ατμόσφαιρα της. Και περιμένω με χαρά να ανταμώσω φίλους μου αγαπημένους που μου έχουν λείψει όπως την Ειρήνη…
Περιμένω με χαρά να μπορώ να αγκαλιάσω τους γονείς μου και τους φίλους μου.
Περιμένω τα επόμενα θεατρικά σχέδια με τους αγαπημένους μου συνεργάτες. Είτε γίνουν είτε δεν γίνουν, έχω κερδίσει και μόνο από τη γνωριμία μας. Πάντα θα υπάρχει η δυναμική και η δημιουργικότητα.
Βασικά δεν περιμένω, είμαι ανοιχτή στα πράγματα που θα έρθουν… είτε είναι όμορφα είτε όχι…
Υγιείς να ‘μαστε να τα ζούμε και να τα αντιμετωπίζουμε όλα όσα έρχονται.
Δεν περιμένω, προχωρώ.
Προχωρώντας όμως περιμένω και τα όμορφα. Αν έρθουν είμαι προετοιμασμένη να τα καλοδεχτώ. Αν όχι, προχωρώ και θα ‘ρθουν άλλα.