Βιβλιοστάτης

«Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς». Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Ολοκαύτωμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι ζωές των παιδιών που επέζησαν του Άουσβιτς – πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Ολοκαύτωμα, και πλήθος τεκμηριωμένων πληροφοριών για το θέμα. Νομίζουμε ότι ξέρουμε, αλλά δεν ξέρουμε αρκετά.
Ένα συγκλονιστικό βιβλίο του Άλβιν Μέγιερ με τον τίτλο «Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς», από τις «Εκδόσεις Καπόν» και μια μετάφραση – μαμούθ – με τέσσερα χέρια: Από την Καρίνα Λάμψα και την Παυλίνα Δηράνη.

 

«Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς». Του Meyer Alwin. Μετάφραση: Καρίνα Λάμψα, Παυλίνα Δηράνη. Εκδόσεις Καπόν

Για αυτά τα παιδιά τα πρώτα τους χρόνια ήταν γεμάτα από φως, ευτυχία και οικογενειακή θαλπωρή. Ύστερα, ήρθε ο πόλεμος και ο εκτοπισμός στο Άουσβιτς, ενώ μερικά παιδιά γεννήθηκαν εκεί. Χωρισμός από γονείς και αδέλφια στους «παιδικούς τομείς» στο στρατόπεδο, πειράματα, διαρκής πείνα, νοσταλγία για την οικογένεια, για ένα ζεστό κρεβάτι, για στοργή…

Τα παιδιά στο Άουσβιτς: είναι η πιο σκοτεινή κηλίδα μιας σκοτεινής ιστορίας. Εκτοπίστηκαν με τους γονείς τους στο Άουσβιτς ή γεννήθηκαν εκεί, κάτω από αδιανόητες συνθήκες. Λίγα επιβίωσαν. Για όλη τους τη ζωή φέρουν τα σημάδια του πόνου, στο σώμα και στην ψυχή τους. Μεγαλώνουν μαζί με τον αριθμό κρατουμένου, που έχει ανεξίτηλα σημαδέψει το χέρι τους ή τον μηρό τους. Το Άουσβιτς είναι πάντα εδώ. Την ημέρα, το βράδυ, τη νύχτα: ο αποχωρισμός από τους γονείς και τα αδέλφια, τα λεγόμενα “μπλοκ των παιδιών” στο στρατόπεδο, τα πειράματα στα οποία υποβλήθηκαν, η μόνιμη πείνα, η λαχτάρα για την οικογένεια, για ένα ζεστό πάπλωμα, για ασφάλεια.

Μετά την απελευθέρωσή τους, κάποια από αυτά δεν γνώριζαν το όνομά τους, ούτε την ηλικία τους ή την καταγωγή τους. Σχεδόν όλα ήταν ορφανά. Για πολύ καιρό δεν εμπιστεύονταν πια κανέναν άνθρωπο, φύλαγαν τις δυνάμεις τους, ήταν γεμάτα φόβο. Πώς να ζήσεις μετά το Άουσβιτς;

Για ολόκληρες δεκαετίες, ο Άλβιν Μέγιερ έψαξε, με μεγάλη υπομονή και ευαισθησία, να βρει τα παιδιά του Άουσβιτς, μίλησε με ενσυναίσθηση μαζί τους και κέρδισε την εμπιστοσύνη τους. Ορισμένα από αυτά μίλησαν για πρώτη φορά για τη ζωή στο στρατόπεδο, για την παιδική τους ηλικία, όπου ο θάνατος ήταν μονίμως παρών αλλά ποτέ φυσικός.

Μίλησαν για τις εμπειρίες μιας παιδικής ζωής ανεξίτηλα σημαδεμένης από τον θάνατο και τον αγώνα τους να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα και να αποκτήσουν και πάλι πίστη στη ζωή.

Παναγιώτης Μήλας«Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς». Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Ολοκαύτωμα
Περισσότερα

«Επίσκεψη στη γενέθλια γη» του ποιητή Πάνου Νιαβή με την «Τριγωνομετρία των παθών»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κυδωνιές, βερικοκιές, αχλαδιές αλλά και μια μουριά που δεν κάνει καρπό και είναι μόνο για ίσκιο βρίσκονται στην αυλή του σπιτιού του.
Στον κήπο υπάρχουν πασχαλιές, δάφνες και βεβαίως πολλά πολύχρωμα, ευωδιαστά τριαντάφυλλα ενώ σε μια σειρά γλάστρες πολλές ορτανσίες χαρίζουν ένα ιδιαίτερο χρώμα.

Όλα αυτά στον Μάραθο Ευρυτανίας στο σπίτι του ποιητή Πάνου Σ. Νιαβή. Εκεί είναι η γενέτειρά του. Εκεί γεννήθηκε το 1956.
Τελικά ο ποιητής κατάφερε να φτιάξει το σπίτι που ονειρευόταν από χρόνια. Είναι ένα σπίτι που το έχτισε με τον παλιό τρόπο και από χέρια ντόπιων μαστόρων.

Όπως ο Πάνος Σ. Νιαβής καμαρώνει το σπίτι του έτσι και οι αναγνώστες καμαρώνουν και απολαμβάνουν τα ποιήματά του.
Η πρώτη του ποιητική συλλογή ήταν «Ο μαύρος κότσιφας στο χιόνι», (Εκδόσεις S@mizdat 2015) ενώ τώρα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία η δεύτερη συλλογή του με τον τίτλο «Η τριγωνομετρία των παθών», από τις Εκδόσεις «Μελάνι».

Ήδη έγινε η παρουσίαση αυτού του βιβλίου. Μίλησε ο ζωγράφος Γιάννης Αδαμάκης και ο ποιητής Πάνος Κυπαρίσσης ενώ ποιήματα απήγγειλε η ηθοποιός Μαριάννα Πολυχρονίδη.

***

«Ο ακήρυχτος πόλεμος»

Λιώνουν και σβήνουν οι Κυριακές σαν ρεστία
στις ακτές
ενίοτε σαν λέξεις που δεν συλλαβίστηκαν
κι άλλοτε σαν τη θλιμμένη νότα ενός τραγουδιού
που ακούστηκε μέσα από ένα περαστικό αυτοκίνητο.
Ανακατεύεται η Νύχτα με τα αστέρια
το Λυκόφως με την απουσία του Θεού
για μια Λέξη που δεν μου είπες
έτσι άλαλη σε καταπίνει η Νύχτα!
Ίδια «η Μπάρμπαρα» του ποιητή Ζακ Πρεβέρ,
χαμένη στη Βρέστη μες στην ηττημένη Κυριακή
ενός φρικτού βάρβαρου πολέμου.
Αφού κάθε μέρα, καλή μου,
μέρα ενός ακήρυχτου πολέμου είναι…

***

Στην έκδοση αυτή υπάρχουν τα εξής ποιήματα:

Ο Μαύρος κότσυφας στον κήπο, Μάταιη αναμονή, Η Τριγωνομετρία των Παθών, Η Γλώσσα της Ποίησης, Ο ακήρυχτος πόλεμος, Μια λεκτική μας διαμάχη, Μαγιάτικο σούρουπο στον κήπο, Μαγιάτικη Σελήνη, Το ελάχιστο Φως μου, Ικεσία στα αστέρια, Στα Γούπατα εδώ και χρόνια το ‘χει στρώσει ερημιά, Αφέντρα τούτων των στίχων είσαι Εσύ, Η Διαθήκη μου, Λύπη από σύννεφο, Τα μικρά άτιτλα του Αυγούστου, Χωρίς την άδειά μου, Μια νύχτα στην Οδησσό, Κοκκινίζει κι άλλο το ρόδι, Τα θροΐσματα της Λύπης, Βρες μου ένα στίχο να κρυφτώ, Πικρή Αντίστιξη, Πανσέληνος Νοεμβρίου με ρεστία, Μόνο αμαρτάνοντας αναριγεί η Ζωή, Σε ονειρεύομαι και Χριστουγεννιάτικες καμινάδες.

Τα ερωτικά ποιήματα του Πάνου Σ. Νιαβή που υπάρχουν στο βιβλίο έχουν του τίτλους:

Η Ελεονώρα στα όνειρά μου, Ο έρωτας νικάει πάντα τον θάνατο, Κόκκινα ή μαύρα φιλιά, Μόνο μια Νύχτα Αυγούστου, Φθίνω, Το επίορκο Πάθος, Το φως του Φάρου, Απόψε θα κοιμηθείς χωρίς το βάρος του χρόνου, Δεν φορούσε τίποτα, Η Δαμασκηνή γυναίκα της Οδησσού, Νυχτερινές αμαρτίες, Τώρα από τα χρόνια εκείνα, Λατρεύω το Τσάι, Ξημερώνει και πάλι Απουσία, Ο ναυαγός της αγκάλης σου, Φοβάμαι, Τα Σάββατα των τεφρών, Φλεβάρης στη Θεσσαλονίκη, Ανήμερα των Φώτων, Εξομολόγηση, Σήματα SOS, Δεν έχω άλλη επιλογή, Διχάσαμε την Αγάπη χτες βράδυ, Αντινομία, Σούρουπο Μάρτη στην οδό Σταδίου, Ασύλητη Δευτέρα, Όλα φεύγουν βιαστικά, Βρέχει επίμονα και Επιμύθιο ονείρου.

Τέλος στα ποιήματα που αναφέρονται στις μνήμες, στον χρόνο, στην πατρίδα και στο θάνατο οι τίτλοι είναι οι παρακάτω:

Της Ελένης, Ο Χριστός νεκρός, Της Υπαπαντής, Άφωνος Χειμώνας, Νυχτερινές αφηγήσεις, Το παλιό καράβι, Επιτυχής έκβαση, Καμιά φορά ο χρόνος σταματά, Δεν θα βάλεις ποτέ μυαλό, Έρχομαι από πολύ μακριά, Το λένε οι κούκοι στα βουνά, Αντέχει ακόμη η Μνήμη, Πρώτη του Μάρτη στο παράθυρο, Αφανίστηκα από τις διαιρέσεις μου, Άκαρδος γιος, Τι μήνας κι αυτός, Και τα Πάθη μαραίνονται, Η μηλιά γέρασε, Επίσκεψη στη γενέθλια Γη, Νύχτες αβάστακτες, Μεγάλη βδομάδα των Παθών, Η σαύρα προς τον ήλιο γυρισμένη, Θα τρυπήσω το τζάμι, Το γεράκι των Αγράφων, Ανεπίδοτα γράμματα, Έτσι θα ήθελα το καλοκαίρι, Η Σιωπή του Θεού, Λύπης μεγαλείο, Η χειραψία των Χριστουγέννων, Επιμύθιο στην πόρτα του Άδη, Ξημέρωμα φθινοπωρινής Κυριακής, Η επιστροφή στην Πόλη, Ο καιρός της σποράς, Επίλογος 1, Επίλογος 2 και Η φλόγα του κεριού.

***

 

Κλείνουμε με τον ποίημα του Πάνου Σ. Νιαβή που έχει τον τίτλο

«Μάταιη αναμονή»

Ενώ σε περιμένω μέρες, μήνες, χρόνια, μη σου πω και αιώνες, Εσύ, ενώ ξεκινάς να με βρεις δεν φτάνεις ποτέ σε μένα. Κρύφτηκα κι εγώ σ’ ένα στίχο κάτω από την επικείμενη βροχή και περίμενα να δω που χάνεσαι. Φτάνεις κάθε σούρουπο στο σκοτεινό τοπίο της έμπνευσης κι αντί να μπεις και να μου παραδοθείς αμαρτωλή κι αθώα πρόστυχη ο εγωισμός σου σε γυρίζει πίσω! Εμένα με παίρνει ο ύπνος και ξημερώνομαι σταθμάρχης τρένων λίγο έξω από το Λιανοκλάδι ή στο σκοτεινό Κίελο χειμώνα καιρό -μένει πάντα αδιευκρίνιστο- στη σκοτεινή φύση των ονείρων μου!

Παναγιώτης Μήλας«Επίσκεψη στη γενέθλια γη» του ποιητή Πάνου Νιαβή με την «Τριγωνομετρία των παθών»
Περισσότερα

Μένιος Σακελλαρόπουλος. Γράφει «κινηματογραφικά» για τους αναγνώστες και για τον εαυτό του…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Μια βροχερή ημέρα του 1983 ο Μένιος Σακελλαρόπουλος βρίσκεται στο γραφείο του Διευθυντή της εφημερίδας «Έθνος» Αλέκου Φιλιππόπουλου.

Εκεί ο μεγάλος – χωρίς αμφισβήτηση – δημοσιογράφος κοίταξε αυστηρά τον Μένιο και του είπε:

«Αν δεν βάλουν όλοι πάθος στα κείμενά τους, οι εφημερίδες μια μέρα θα πεθάνουν».

Στη συνέχεια τον αγκάλιασε στοργικά σαν πατέρας και πρόσθεσε:

«Γράψε κινηματογραφικά. Μη διστάζεις και μη φοβάσαι κανέναν. Πρώτα γράφεις για σένα και μετά για τους αναγνώστες».

 

***

 

 

Αυτή τη συμβουλή – συνταγή του έδωσε και ο Μένιος Σακελλαρόπουλος την τηρεί χωρίς εκπτώσεις.
Μια δεύτερη συμβουλή – συνταγή του είχε δώσει ο Ανδρέας Μπόμης, Διευθυντής στο Αθλητικό τμήμα της εφημερίδας: «Να γράφεις δια των προσώπων. Πάντα να έχεις ένα πρωταγωνιστή στα κείμενά σου»…

Και αυτή την οδηγία χρήσης ακολουθεί ο Μένιος βάζοντας όμως και τρία δικά του στοιχεία: Πρώτα, την ιδιαίτερη και περίτεχνη γραφή του. Στη συνέχεια το πάθος του και το «μικρόβιο του ρεπορτάζ» που είναι η κινητήρια δύναμή του. Τέλος, το τρίτο και πιο βασικό στοιχείο στην ολοκλήρωση αυτής της συνταγής είναι ο σεβασμός που έχει ο Μένιος προς τους αναγνώστες του. Σεβασμός που αναδεικνύεται από βιβλίο σε βιβλίο, από σελίδα σε σελίδα, από παράγραφο σε παράγραφο και από λέξη σε λέξη…

Βέβαια αυτόν τον σεβασμό τον αναγνωρίζουν οι αναγνώστες του και τον ανταποδίδουν με τον τρόπο τους.
Αρκεί να σας πω ότι στην παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου με τον τίτλο «Πικρό γάλα» που έγινε στα Γιάννενα πήγαν περισσότερα από 1.200 άτομα.

Από το 2015 ο Μένιος Σακελλαρόπουλος συνεργάζεται με τις «Εκδόσεις Ψυχογιός» και κάθε χρόνο τον Οκτώβριο μας δίνει ραντεβού με το καινούργιο του βιβλίο.

 

***

 

Ακολουθούν δυο λόγια για το «Πικρό γάλα», στη συνέχεια μια μικρή υπενθύμιση για τα βιβλία του «Η πυραμίδα της οργής», «Ο χορός των συμβόλων», «Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι» και «Το σημάδι».

Άλλο ένα χαρακτηριστικό του Μένιου είναι ότι με τα βιβλία του μας «ταξιδεύει» και στους τόπους όπου διαδραματίζεται το κάθε έργο, τους τόπους από τους οποίους εμπνεύστηκε το θέμα του: Την Πάτρα, την Κρήτη, τον Αυλώνα, τα Διαβατά, την Κασσαβέτεια, τα Γιάννενα…

 

***

 

ΠΙΚΡΟ ΓΑΛΑ

 

Γιάννενα, 1960. Το νήμα της ζωής, τυλιγμένο με αγκάθια και πόνο, ενώνει απρόσμενα δύο πιτσιρίκια σε μια από τις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης, τον Ζηρό.

Ο Φώτης κι ο Διονύσης περνάνε μαζί με την Ελλάδα τον δικό τους Γολγοθά.

Δύο τρομοκρατημένες παιδικές ψυχές γνωρίζουν σκληρούς επιτηρητές και ομαδάρχες, μακριά από την αγκαλιά και την ασφάλεια της μάνας.

Γίνονται σταυραδέλφια και προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον.

Ο Φώτης μετατρέπεται σε αγρίμι κι η ζωή του σημαδεύεται από αποδράσεις, μετέωρες σκέψεις, αγάπη και μίσος για τη μάνα του, αμφισβήτηση της ίδιας της ζωής. Όλα στην κόψη του ξυραφιού, δίπλα στη λίμνη της κυρα-Φροσύνης.

Τα δύο παιδιά χάνονται μέσα στον χρόνο.

Η ζωή δεν έχει πει την τελευταία λέξη…
Ένα μοναδικό ταξίδι στην Ιστορία της Ελλάδας, στα χρόνια της βασιλείας, της δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης.

Μια αληθινή σπαρακτική ιστορία, μέσα από τα μάτια του αγριμιού της Ηπείρου, που συγκλονίζει και τον πιο ψυχρό αναγνώστη.

 

 

***

 

Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

 

Ένα περίστροφο που μυρίζει οργή.

Ο συγγραφέας μας ενημερώνει για δύο υπουργούς που δωροδοκούνται.

Παρουσιάζει μια εταιρεία που ψυχορραγεί και ξεσκεπάζει έναν αδίστακτο εργοδότη.

Κουβεντιάζει με τετρακόσιες οικογένειες που παρά τις προσπάθειές τους παραμένουν έρμαια του φόβου και της αγωνίας για το σήμερα και το αύριο.

Ως αθλητικός ρεπόρτερ ο συγγραφέας βλέπει που υπάρχουν “στημένα παιχνίδια”.

Παρακολουθεί ένα κοριτσάκι στη μέση του κυκεώνα.

…ενώ ο πυροβολισμός που αλλάζει τα πάντα.

Κι η Νέμεση που έρχεται για να ξεμπερδέψει το θλιβερό κουβάρι.

Την ίδια στιγμή οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και παραμένουν μπλεγμένες με έρωτες και προδοσίες.

Μια συνταρακτική, καθηλωτική, ανθρώπινη ιστορία που κόβει την ανάσα.

Μια ιστορία που αγγίζει τις ψυχές, προκαλώντας μεγάλη συγκίνηση. Είναι μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι αληθινή…

 

 

***

 

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ

 

Το χάρισμα του Νικήτα Σαββάκη στα μαθηματικά προοιωνίζεται ένα λαμπρό μέλλον.

Ωστόσο η μοίρα διαλύει την ανεμελιά και τον φέρνει αντιμέτωπο με μια σκληρή πραγματικότητα.

Οι γονείς του μένουν άνεργοι κι αμέσως μετά έχουν ένα σοβαρό ατύχημα.

Έτσι αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του και να εγκαταλείψει τα όνειρά του.

Συντετριμμένος ψυχολογικά, ξεκινάει να δουλεύει ως σερβιτόρος και, στη συνέχεια, ως μεταφορέας.

Σκέφτεται πληγωμένος τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα.

Παρ’ όλα αυτά, η λατρεία του στην επιστήμη του θα τον οδηγήσει να αποδεχτεί μια μεγάλη πρόκληση, που ξεπερνάει ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα.

Περνώντας από συμπληγάδες κι έχοντας τη βοήθεια της αγαπημένης του Έλενας, θα ακολουθήσει μια πορεία που θα τον οδηγήσει ψηλά.

Ένα μαγικό ταξίδι ψυχής από τον Ψηλορείτη και τα Χανιά ως το Κέιμπριτζ και το Όσλο.

Είναι ένας χορός των δυσνόητων αριθμών, μια ωδή στη δύναμη και τη θέληση, κόντρα στη μοίρα και στους καιρούς.

 

***

 

 

ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

 

Στα σαράντα δύο του χρόνια ο Αλέξανδρος Παυλής, πολιτικός μηχανικός, βρίσκεται βυθισμένος στην απελπισία της αναδουλειάς και της ανασφάλειας.

Αλλά τα μεγάλα του προβλήματα και η σοβαρή κρίση στη μακρόχρονη σχέση του με την Άννα είναι ένα τίποτα μπροστά στο παιχνίδι της μοίρας, αφού από ένα σφοδρό αυτοκινητικό ατύχημα χάνει το φως του.

Το σοκ είναι τεράστιο και το σκοτάδι του τον τραβάει στην αυτοκαταστροφή.

Κι εκεί που πιστεύει ότι όλα έχουν τελειώσει γι’ αυτόν, ανακαλύπτει έναν καινούργιο κόσμο, άγνωστο, δύσκολο αλλά και μαγικό.

Η δασκάλα του στη γραφή Μπράιγ, η Μαργαρίτα, τυφλή εκ γενετής, τον βοηθάει να σταθεί στα πόδια του. Νιώθει να ξαναγεννιέται.

Αλλά και στη νέα του ζωή τα εμπόδια είναι τεράστια.

Πάλι η μοίρα σκηνοθετεί κάτι αδιανόητο. Κι εκεί πια θα μιλήσει η δύναμη της ψυχής.

Ένα συγκλονιστικό ταξίδι στον κόσμο του σκοταδιού, εκεί όπου το φως παίρνει μια νέα διάσταση. Μια ιστορία για τον θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης.

 

 

***

 

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ

 

Βουτηγμένος στο δηλητήριο του μυαλού του, ο Στέφανος Δημητρίου, φοιτητής Ιατρικής με λαμπρές προοπτικές, χρειάστηκε μόνο ένα λεπτό για να καταστρέψει ολάκερη τη ζωή του.

Το πάθος του για την αγαπημένη του Ελβίρα, μια ψευδαίσθηση που τον τύλιξε ασφυκτικά, τον οδήγησε σε μια αποτρόπαια πράξη που θα πλήρωνε ακριβά.

Ένοχος για έναν φόνο και μια απόπειρα στην πιο τρυφερή ηλικία του, άρχισε να περιδιαβαίνει τις φυλακές της χώρας. Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια έγιναν το σπίτι του, μια κόλαση που διέλυσε τον ίδιο, την οικογένειά του κι όσους βρέθηκαν δίπλα του.

Πάλεψε με τις ερινύες του για να μείνει όρθιος, τιμωρώντας κι ο ίδιος τον εαυτό του.

Ωστόσο, τα συρματοπλέγματα δεν ακούμπησαν την ψυχή του, που αναγάλλιασε όταν η μοίρα αποφάσισε να σκηνοθετήσει ένα νέο έργο στη ζωή του.

Και οι εξελίξεις;

Ένας χείμαρρος ορμητικός!

Μια σπαρακτική ανθρώπινη ιστορία με συγκλονιστική εξέλιξη που καθηλώνει και συγκινεί.

 

***

 

 

***

 

ΕΔΩ H ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕΝΙΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ CATISART

 

Ο ΜΕΝΙΟΣ  …ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΛΑ

Παναγιώτης ΜήλαςΜένιος Σακελλαρόπουλος. Γράφει «κινηματογραφικά» για τους αναγνώστες και για τον εαυτό του…
Περισσότερα

Αρισταίνετος, Ερωτικαί Επιστολαί – Διαβάστε ένα απόσπασμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με το όνομα του Αρισταίνετου μας παραδίδεται μια συλλογή από 50 μυθοπλαστικές επιστολές, που περιλαμβάνουν θελκτικές ερωτικές ιστορίες.

Ένας άγνωστός μας ελληνόφωνος λόγιος της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κοντά στο λυκόφως του αρχαίου κόσμου, όταν ο χριστιανισμός έχει εγκαθιδρυθεί, γράφει επιστολική λογοτεχνία, ακολουθώντας παλαιά μανιέρα και γλώσσα, με θεματικό άξονα τον έρωτα· και μάλιστα σε μια ποικιλία εκδοχών που ευρίσκονται επί το πλείστον στο εκτός γάμου και μονογαμίας πεδίο.

Πραγματεύεται δηλαδή έναν από τους σκληρούς πυρήνες που διαφοροποιούν ιδεολογικά τον ελληνικό κόσμο από εκείνον του χριστιανισμού. Σε μια εποχή κατά την οποία η θρησκεία ανάγεται σε καθοριστικό παράγοντα συγκρότησης της ταυτότητας, ο Αρισταίνετος, τολμηρός και ελευθεριάζων, επιστρέφει στο ελληνικό παρελθόν· προβάλλει τον έρωτα ως τον μεγάλο εξουσιαστή του ανθρώπινου βίου. Αποκλείει, ωστόσο, από τη μυθοπλασία του τον «παιδικό» και τον ομοφυλόφιλο εν γένει έρωτα – σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης όμως, τον υπαινίσσεται συνεχώς. Οι επιστολές του αποτελούν μια μαρτυρία για τη λογοτεχνική αισθητική και την ερωτική ηθική της ύστερης αρχαιότητας· εποχής που υπήρξε καθοριστική για τη διαμόρφωση της δυτικής σεξουαλικότητας.
Το βιβλίο αποτελεί την πρώτη σχολιασμένη έκδοση των επιστολών του Αρισταίνετου στην ελληνική βιβλιογραφία.

***

Αρισταίνετος

Ερωτικαί Επιστολαί

Εισαγωγή – Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια
Βασίλειος Π. Βερτουδάκης

***

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2019 και ώρα 8.00 μ.μ. στο Polis Art Café (Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα).

Ομιλητές:

Κώστας Κουτσουρέλης
Συγγραφέας

Δημήτρης Κυρτάτας
Καθηγητής Ύστερης Αρχαιότητας,
Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Αμφιλόχιος Παπαθωμάς
Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας – Παπυρολογίας, ΕΚΠΑ

Διαβάζει η ηθοποιός Μαρίνα Καλογήρου.

Συντονισμός:  Ηλίας Μαγκλίνης, Δημοσιογράφος
***

Διάβασε ένα απόσπασμα

 

Εκδόσεις Gutenberg

Διδότου 37, 106 80 – Αθήνα | Τηλ. 210 36 42 003
E-mail: info@dardanosnet.gr
www.GutenbergBooks.gr

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑρισταίνετος, Ερωτικαί Επιστολαί – Διαβάστε ένα απόσπασμα
Περισσότερα

Αλέξανδρος Μπάρας, «Η “Κλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κι η “Θεοδώρα”»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα κάθε βδομάδα,
στην ορισμένη μέρα,
πάντα στην ίδιαν ώρα,
τρία βαπόρια ωραία,
η “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κι η “Θεοδώρα”,
ανοίγουνται απ’ την προκυμαία
στις εννέα,
πάντα για τον Περαία,
το Mπρίντιζι και το Tριέστι,
πάντα.

Xωρίς μανούβρες κι ελιγμούς
και δισταγμούς
κι ανώφελα σφυρίγματα,
στρέφουνε στ’ ανοιχτά την πρώρα,
η “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κι η “Θεοδώρα”,
σαν κάποιοι καλοαναθρεμμένοι
που φεύγουν από ένα σαλόνι
χωρίς ανούσιες χειραψίες
και περιττές.

Aνοίγουνται απ’ την προκυμαία
στις εννέα,
πάντα για τον Περαία,
το Mπρίντιζι και το Tριέστι,
πάντα — και με το κρύο και με τη ζέστη.

Πάνε
να μουντζουρώσουν τα γαλάζια
του Aιγαίου και της Mεσογείου
με τους καπνούς των.
Πάνε για να σκορπίσουνε τοπάζια
τα φώτα τους μέσ’ στα νερά
τη νύχτα.
Πάνε
πάντα μ’ ανθρώπους και μπαγκάζια…

H “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κι η “Θεοδώρα”,
χρόνια τώρα,
κάνουν τον ίδιο δρόμο,
φτάνουν την ίδια μέρα,
φεύγουν στην ίδιαν ώρα.

Mοιάζουν υπάλληλοι γραφείων
που γίνανε χρονόμετρα,
που η πόρτα της δουλειάς,
αν δεν τους δει μια μέρα να περάσουν
από κάτω της,
μπορεί να πέσει.

(Όταν ο δρόμος είναι πάντα ίδιος
τί τάχα αν είναι σε μια ολόκληρη Mεσόγειο
ή απ’ το σπίτι σ’ άλλη συνοικία;)
H “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κι η “Θεοδώρα”
είναι καιρός και χρόνια πάνε τώρα
του βαρεμού που ενοιώσαν την τυράννια,
να περπατούν πάντα στον ίδιο δρόμο,
να δένουνε πάντα στα ίδια λιμάνια.

Aν ήμουν εγώ πλοίαρχος,
ναι —si j’étais roi!—
αν ήμουν εγώ πλοίαρχος
στην “Kλεοπάτρα”, τη “Σεμίραμη”, τη “Θεοδώρα”,
αν ήμουν εγώ πλοίαρχος
με τέσσερα χρυσά γαλόνια
κι αν μ’ άφηναν στην ίδια αυτή γραμμή
τόσα χρόνια,
μια νύχτα σεληνόφεγγη,
στη μέση του πελάγου,
θ’ ανέβαινα στο τέταρτο κατάστρωμα
κι ενώ θ’ ακούγουνταν η μουσική
που θα ‘παιζε στης πρώτης θέσης τα σαλόνια,
με τη μεγάλη μου στολή,
με τα χρυσά μου τα γαλόνια
και τα χρυσά μου τα παράσημα,
θα ‘γραφα μιαν αρμονικότατη καμπύλη
από το τέταρτο κατάστρωμα
μέσ’ στα νερά,
έτσι με τα χρυσά μου,
σαν αστήρ διάττων
σαν ήρως ανεξήγητων θανάτων.

[Πηγή: Αλέξανδρος Μπάρας, Ποιήματα 1933-1953, Ίκαρος, Αθήνα 1954, σ. 9-11]

Ο Αλέξανδρος Μπάρας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Μενέλαου Αναγνωστόπουλου, 1906-1990) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε στην Αθήνα. Στα εφηβικά του χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή έζησε για περισσότερο από δύο χρόνια στο Κάιρο της Αιγύπτου κοντά σε συγγενείς του.

Γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να αποφοιτήσει ποτέ. Εργάστηκε για τριάντα πέντε χρόνια ως υπάλληλος του Διπλωματικού Σώματος στο ελληνικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης και από το 1966 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξίδεψε ανά τον κόσμο. Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε με δημοσιεύσεις ποιημάτων σε εφημερίδες του Καΐρου και της Κωνσταντινούπολης.

Το 1929 έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους με τη δημοσίευση στο περιοδικό “Αλεξανδρινά Γράμματα” του ποιήματος “Η Κλεοπάτρα, η Σεμίραμις και η Θεοδώρα”, που θεωρήθηκε πρωτοποριακό για την εποχή και το 1933 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του “Συνθέσεις”.

Συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά “Ρυθμός”, “Νέα Εστία”, “Νεοελληνικά Γράμματα”, “Πειραϊκά Γράμματα”, “Ποιητική Τέχνη”, “Τέχνη”, “Πυρσός” κ.ά. Ασχολήθηκε επίσης με την ποιητική μετάφραση (Ορχάν Βελή, Μπωντλαίρ, Ρεμπώ κ.α.), την πεζογραφία, την αρθρογραφία και την ταξιδιωτική λογοτεχνία. Οι μελετητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας τοποθετούν το έργο του Αλέξανδρου Μπάρα στο μεταίχμιο ανάμεσα στη μεσοπολεμική και τη νεότερη ελληνική ποίηση, η οποία συνδυάζει επιρροές από την ειρωνεία του Καβάφη, τον κοσμοπολιτισμό του Κώστα Ουράνη, το πικρό χιούμορ του Καρυωτάκη και τις τάσεις της γαλλικής συμβολιστικής ποίησης.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

  • Πίνακας: René Magritte (1898-1967), Le seducteur, 1951
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑλέξανδρος Μπάρας, «Η “Κλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κι η “Θεοδώρα”»
Περισσότερα

Bρεττός Π. Ιωάννης – «Περιηγητές του 19ου αιώνα στο µοναστήρι του Αγίου Γερασίµου» της Κεφαλονιάς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Περιηγητές του 19ου αιώνα στο µοναστήρι του Αγίου Γερασίµου

Πώς σχολίασαν τις θρησκευτικές αντιλήψεις των κατοίκων

Τι έγραψαν για άλλες μονές και εκκλησίες της Κεφαλονιάς

  • Πώς ήταν τα μοναστήρια του Αγίου Γερασίμου και των Αγίων Φανέντων πριν από 150-200 χρόνια;
  • Πώς μπορούσε κάποιος να φτάσει μέχρι εκεί;
  • Πώς γινόταν η Θεία Λειτουργία στο μοναστήρι του Αγίου;
  • Τι συνέβαινε στο πανηγύρι του;

Σε αυτά και σε άλλα πολλά ερωτήματα οι απαντήσεις δίνονται μέσα από τις περιγραφές των περιηγητών που βρέθηκαν τότε στην Κεφαλονιά.

Παρότι η κρίση τους είναι συχνά αυστηρή και υποκειμενική, η ζωντάνια των περιγραφών τους μας βοηθά να ταξιδέψουμε στο χρόνο και να βρεθούμε στην Κεφαλονιά του 19ου αιώνα.

***

Bρεττός Π. Ιωάννης – “Περιηγητές του 19ου αιώνα στο µοναστήρι του Αγίου Γερασίµου”

Εκδόσεις Κοντύλι

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουBρεττός Π. Ιωάννης – «Περιηγητές του 19ου αιώνα στο µοναστήρι του Αγίου Γερασίµου» της Κεφαλονιάς
Περισσότερα

Τιμητική παρουσίαση του δημοφιλούς βιβλίου του Γιάννη Φιλιππίδη «Κρατάς μυστικό;»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

O συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης και η Άνεμος εκδοτική προσκαλούν το αναγνωστικό κοινό στην τιμητική παρουσίαση του μυθιστορήματός του με τίτλο «Κρατάς μυστικό;».

Για τo βιβλίο θα μιλήσει η Κλειώ Τσαλαπάτη, οικονομολόγος-κριτικός-επιμελήτρια.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα ερμηνεύσει η ηθοποιός Μάγδα Κατσιπάνου.

Στα keyboard η μουσικοσυνθέτης Μαρία Πανοσιάν.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2019 στις 19:00, στον Πολυχώρο «Αίτιον», Τζιραίων 8-10, Metro Ακρόπολη.

Για περισσότερες πληροφορίες: Άνεμος εκδοτική • Αιγίνης 14 • Αθήνα• τηλ.: 210 82 23 574
• www.anemosekdotiki.gr • anemosekdotiki@yahoo.gr

 

 

«Μια ύπαιθρο λαχτάρησα. Κάμπο ατελείωτο. Ν’ αρπάξω ένα σοφό άλογο, να δραπετεύσω ως τη δύση του ήλιου. Να σφίγγω τα γόνατά μου στη ράχη του, να μου επιτρέπει να το οδηγώ. Να φύγω με ταχύτητα μεγάλη, ώσπου να γίνω κουκκίδα σ’ ένα τεράστιο πλάνο σινεμασκόπ, αυτό ναι. Να μη με ξαναδεί ποτέ κανείς από κοντά. Να φεύγω, να χαλαρώνω και να επιτρέψω στο μυαλό μου να σκέφτεται. Να μη φοβάται και να αφήσει πια ελεύθερα τα μάτια μου. Χιλιάδες μίλια πιο χαμηλά απ’ τον Θεό. Ή μια ανάσα μόνο μακριά Του».

Όταν στα δώδεκα της χρόνια η Άννα, αποφασίζει να κλέψει για πρώτη φορά, από φόβο πως θα ξεπέσουν αυτή κι η μάνα Αλεξάνδρα σε ιδρύματα, αδυνατεί να εκτιμήσει πόσες επιπλοκές θα προκαλέσει μια ζωή, που στήνεται στα ψέματα. Δώδεκα χρόνια αργότερα, εκείνο το άφοβο κορίτσι δείχνει να ’χει στοιχειώσει τα πιο απλά και τα πιο παράτολμά του όνειρα. Για κείνη, και τη φιλότιμη Αλεξάνδρα, που ζει ανυποψίαστη μια φτωχή ζωή, τα αμέτρητα κρυμμένα χρήματα δε δείχνουν ικανά να παίξουν κάποιο ρόλο.
Αποφασισμένες να ζήσουν όπως ονειρεύτηκαν, θα χρειαστεί να χαρτογραφήσουν πολλές φορές απ’ την αρχή το μέλλον, για όσα θέλησαν και δε συνέβησαν στην ώρα τους. Πλάι τους, ο επιπόλαιος κι άπιστος Αντώνης, ο γοητευτικός και φιλαλήθης Μάρκος, η επαναστάτρια Ελευθερία και το από μηχανής δαιμόνιο της ζωής τους, η Λαμπρινή. Η γυναίκα που ’χει απορρίψει πρώτη τον εαυτό της και μια νύχτα θα χαθεί εξαφανίζοντας όλα τα έμβια ίχνη της. Ένα απροσδόκητο παιχνίδι αισθημάτων για έξι κύριους παίχτες, που διαχειρίζονται την έννοια του μοιραίου.
Είν’ όμως προτιμότερο κάποιες αλήθειες, να παραμένουνε καλά κρυμμένες.

***

Γιάννης Φιλιππίδης
«Κρατάς μυστικό;»
Χιλιάδες μίλια πιο χαμηλά από τον Θεό.
Ή μια ανάσα μόνο μακριά Του…
Μυθιστόρημα
5η έκδοση

ISBN: 978-960-997-531-5
Σελ.: 600
Σχήμα: 14×20.5 cm

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Γιάννης Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και υπεύθυνος εκδόσεων της Άνεμος Εκδοτική. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και επώνυμες ιστοσελίδες. Από το 2013 αρθρογραφεί κι είναι αρχισυντάκτης στο www.anemosmagazine.gr

Εργογραφία

Aπό την Άνεμος εκδοτική κυκλοφορούν τα βιβλία του:
«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου», μυθιστόρημα, 2006.
«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”», μυθιστόρημα, 2008.
«Μα, το ψάρι είναι φρούτο», οχτώ απρόβλεπτες ιστορίες για ενήλικους αναγνώστες, 2011.
«Κρατάς μυστικό;», μυθιστόρημα, 2011.
«Ζωή με λες», παιχνίδια πεζογραφίας, 2011.
«Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης», μυθιστόρημα, 2012.
«Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης», μυθιστόρημα, 2014.
«Το ασανσέρ των οκτώμισι», θεατρικό, 2015.
«Κωδικός ελευθερία», παιχνίδια πεζογραφίας, 2015.
«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων», μυθιστόρημα, 2017.
«Είχε λιακάδα σήμερα», μυθιστόρημα, 2019.

Πολυσυμμετοχικά
«Το προσωπικό μου θέατρο σκιών», ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011.
«Προσωπογραφίες», ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤιμητική παρουσίαση του δημοφιλούς βιβλίου του Γιάννη Φιλιππίδη «Κρατάς μυστικό;»
Περισσότερα

Ο νέος κύκλος μαθημάτων περσικής γλώσσας στην Αθήνα ξεκίνησε

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στις 28 Σεπτεμβρίου 2019 οι νέοι μαθητές της περσικής γλώσσας στην Αθήνα παρευρέθησαν στην τελετή έναρξης των μαθημάτων και ξεκίνησαν επισήμως τη διδακτική χρονιά.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το Μορφωτικό Κέντρο της πρεσβείας του Ιράν διοργανώνει δωρεάν μαθήματα περσικής γλώσσας για κάθε ενδιαφερόμενο Έλληνα ή
ξένο.

Η προθεσμία ηλεκτρονικής αίτησης ήταν από τις 15 έως 25 Σεπτεμβρίου και κατόπιν των εγκρίσεων έγιναν συνολικά δεκτά 60 άτομα τα οποία ξεκίνησαν στο τμήμα αρχαρίων.

Το Μορφωτικό Κέντρο της πρεσβείας του Ιράν διαθέτει συνολικά 120 μαθητές οι οποίοι βρίσκονται σε διάφορα επίπεδα εκμάθησης της περσικής γλώσσας. Ο κύκλος μαθημάτων της περσικής γλώσσας διαρκεί 4 χρόνια. Στο τέλος κάθε εξαμήνου πραγματοποιούνται εξετάσεις και όσοι επιτυγχάνουν λαμβάνουν την αντίστοιχη βεβαίωση γνώσης για το επίπεδό τους.

Στη φετινή τελετή έναρξης των μαθημάτων παρευρέθηκε και ο Δρ. Χελμί, Μορφωτικός Σύμβουλος της Ιρανικής πρεσβείας κάνοντας λόγο για τη σημασία εκμάθησης της
περσικής γλώσσας και για την ιστορία της.

Ο Δρ. Χελμί, αναφερόμενος στη σημασία της γλώσσας, είπε:

“Σήμερα σε πολλές χώρες εκτός από το Ιράν τα φαρσί θεωρούνται η βασική γλώσσα, όπως στο Αφγανιστάν, Τατζικιστάν κ.α. και πάνω από 120 εκατομμύρια άνθρωποι μιλούν αυτή τη στιγμή αυτή τη γλώσσα”.

Ο Δρ. Χελμί επίσης τόνισε ότι “το ενδιαφέρον του ελληνικού λαού για την εκμάθηση της περσικής γλώσσας δείχνει τα αμοιβαία αισθήματα των δύο λαών και τα κοινά πολιτιστικά στοιχεία που υπάρχουν ανάμεσά τους. Πέρα από το Μορφωτικό Κέντρο καταφέραμε σε συνεργασία με το Πάντειο Πανεπιστήμιο και το ΑΠΘ να διοργανώσουμε μαθήματα περσικής γλώσσας ενταγμένα μέσα στις δραστηριότητες των εν λόγω πανεπιστημίων”.

Στο τέλος ο Δρ. Χελμί ευχήθηκε καλή διδακτική χρονιά στους νέους μαθητές και εξέφρασε τη χαρά και την ελπίδα του για τη συνέχιση της εκμάθησης της περσικής γλώσσας.

  • Πηγή: Μορφωτικό Κέντρο της πρεσβείας του Ιράν στην Αθήνα
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ νέος κύκλος μαθημάτων περσικής γλώσσας στην Αθήνα ξεκίνησε
Περισσότερα

Σίντνεϊ Κις, «Ποιητής πολέμου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Είμαι ο άνθρωπος που αναζητούσα την ειρήνη και βρήκα
Τα μάτια μου στο συρματόπλεγμα,
Είμαι ο άνθρωπος που ψαχούλευα τις λέξεις και βρήκα
Στο χέρι μου ένα βέλος καρφωμένο.
Είμαι ο χτίστης που οι στέρεοι τοίχοι του ζώνουν
Μια γη γλιστερή.
Σαν αρρωστήσω ή τρελλαθώ
Μη με περιγελάτε και μη μ’ αλυσσοδένετε·
Σαν θα πλησιάζω τον άνεμο
Μη με ρίχνετε χάμω·
Μ’ όλο που η όψη μου είν’ ένα βιβλίο καμμένο
Και μια ερειπωμένη πολιτεία.

Μτφ. Κλείτος Κύρου

[Πηγή: Ανθολογία της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ποιήσεως, εκλογή και επιμέλεια Κλέων Β. Παράσχος, πρόλογος Νάσος Βαγενάς, Παρουσία, Αθήνα 1999, σ. 51]

  • Πίνακας: Francisco de Goya, El tres de mayo de 1808 en Μαδρίτη
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣίντνεϊ Κις, «Ποιητής πολέμου»
Περισσότερα

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Ο Δρόμος Της Πνευματικότητας Φύλλα Πορείας V”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τα λουλούδια θα ανθίσουν στον κήπο σου, αλλά αν δεν ανοίξεις το παράθυρο δεν θα χαρείς ποτέ το άρωμά τους.

Φόβοι και περιορισμοί

Το να καλυπτόμαστε πίσω από απειράριθμες ερωτήσεις, είναι μια τακτική για να παραστήσουμε ότι προχωράμε χωρίς να προχωράμε. Να λέμε ότι βρισκόμαστε καθ’ οδόν, ενώ στην πραγματικότητα μένουμε αδρανείς. Αποτελεί ακόμη μια απόπειρα να απαλλαγούμε από κάποιους φόβους ή να ελαχιστοποιήσουμε την επίδρασή τους στη ζωή μας.

Η ακινησία είναι, πολλές φορές, έκφραση κάποιων άλυτων φόβων:

ο φόβος της αμφισβήτησης, όσων ξέρω,

ο φόβος μήπως δεν ανήκω κάπου,

ο φόβος μήπως δεν μπορέσω να γυρίσω πίσω,

ο φόβος της αποτυχίας – που συχνά μπερδεύεται με το φόβο της επιτυχίας,

και σ’ αυτό το επίπεδο, ο φόβος μήπως τρελαθώ.

Ωστόσο, αν βρισκόμαστε εδώ, είναι γιατί ξέρουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους φόβους αποτελούν δημιουργήματα του μυαλού μας και επινοήσεις, προκειμένου να ανασταλεί η πορεία μας προς τα εμπρός και να απομακρυνθούμε από τις όποιες αλλαγές.

Αν η επιθυμία μας να πάμε μπροστά είναι πιο ισχυρή από το φόβο μας, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι, ναι μεν όλοι έχουμε όρια και αδυναμίες, όμως, κάποιοι απ’ αυτούς τους περιορισμούς δεν είναι κατ’ ανάγκην παντοτινοί.

Σήμερα μπορεί να βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα εμπόδιο που δεν σ’ αφήνει να προχωρήσεις, και αύριο μπορεί να συναντήσεις κι άλλο. Αν όμως σκεφτείς τον εαυτό σου από τη σκοπιά ενός επιπέδου χωρίς σύνορα και μιας αέναης ανάπτυξης, θα πρέπει να παραδεχτείς ειλικρινά ότι δεν υπάρχουν όρια στις δυνατότητές σου.

Το Κόκκινο Σύννεφο ο περίφημος αρχηγός της φυλής των Ινδιάνων Σιού, φωνάζει μια μέρα μπροστά του, τους τρεις γιους του. Αισθάνεται ότι γερνάει και πρέπει να διαλέξει διάδοχο. Η φυλή δεν μπορεί να έχει τρεις αρχηγούς. Αν του συμβεί κάτι, ένας και μόνο θα πρέπει να τον διαδεχθεί, κι είναι δική του ευθύνη να αποφασίσει ποιος.   “Παιδιά μου, τους λέει μόλις παρουσιάζονται μπροστά σου, σας κάλεσα εδώ για να διαλέξω ανάμεσά σας τον διάδοχό μου. Για να μπορέσω να διαλέξω σωστά, αποφάσισα να σας θέσω μια δοκιμασία. Θ’ ανεβείτε στο Ιερό Βουνό, τον τεράστιο βράχο που κανένας μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να υποτάξει. Αυτός που πρώτος θα το καταφέρει, θα είναι ο εκλεκτός μου”.

Ορίζεται η δοκιμασία και τα παιδιά δέχονται την πρόκληση του πατέρα τους, περισσότερο από σεβασμό παρά από φιλοδοξία.

Μια βδομάδα μετά, τη μέρα της Νέας Σελήνης, τη νύχτα των καλύτερων οιωνών, οι τρεις νέοι αρχίζουν να σκαρφαλώνουν με πολλή όρεξη και με το όνειρο να νικήσουν το βουνό.

Εντούτοις, ο ένας πρώτα και οι άλλοι μετά, γυρίζουν ηττημένοι. Η ανάβαση στο βουνό είναι πραγματικά αδύνατη.

Ένας ένας, παρουσιάζονται μπροστά στον πατέρα τους για να παραδεχτούν την ήττα τους.

Έχοντας απέναντί του το τρίτο από τα παιδιά του, ο αρχηγός αφήνει να φανεί η απογοήτευσή του.

“Βλέπω ότι το Ιερό Βουνό σε νίκησε και σένα…”

“Ναι, και λυπάμαι, πατέρα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Προς το παρόν με νίκησε ο Βράχος…”

“Προς το παρόν; θέλεις να πεις, δηλαδή, ότι έφτασες πολύ κοντά στο στόχο; έτσι είναι;” ρωτάει ο αρχηγός.

“Όχι… δεν έφτασα ούτε στα μισά της πλαγιάς του βουνού”, λέει αυτός που αργότερα θα γινόταν ο αρχηγός της φυλής. “Ξέρω, όμως, ότι εκείνο έχει ήδη φτάσει στο τελικό του μέγεθος, ενώ εγώ… ακόμη μεγαλώνω”.

Στο ξεκίνημα αυτού του δρόμου προς την αυτογνωσία, δεν είναι πολύ πιθανό να δούμε κάποια άμεση αλλαγή, κι αν είμαστε ανυπόμονοι, τότε ενδέχεται να χρειαστεί ακόμη περισσότερη αναμονή. Σίγουρα, όμως, μια μέρα, ενώ θα έχουμε ξεχάσει εντελώς αυτό το ζήτημα και θα σκεφτόμαστε κάποιο  -οποιοδήποτε- πρόβλημα, θα νιώσουμε άξαφνα ότι κάτι μέσα μας έχει αλλάξει, και θα ξέρουμε πως αυτή η αλλαγή θα ισχύει για πάντα. Σε άλλους συμβαίνει νωρίτερα και σε άλλους αργότερα.

Τα λουλούδια θα ανθίσουν στον κήπο σου, αλλά αν δεν ανοίξεις το παράθυρο δεν θα χαρείς ποτέ το άρωμά τους.

Τα χελιδόνια θα ξανάρθουν την Άνοιξη, αλλά αν μείνεις κλεισμένος στο υπόγειο δεν θα ξέρεις καν πως τελείωσε ο χειμώνας.

Ο ήλιος σίγουρα θα ξαναβγεί αύριο, αλλά αν δεν σηκώσεις τα μάτια στον ουρανό οι ακτίνες δεν θα σου φωτίσουν το πρόσωπο.

Αν μείνεις ακίνητος, υπερβολικά ακίνητος παύεις να είσαι άνθρωπος, γίνεσαι άγαλμα και η ζωή παύει να κυλάει μέσα σου…

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑπόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Ο Δρόμος Της Πνευματικότητας Φύλλα Πορείας V”
Περισσότερα