Συνεντεύξεις

Nalyssa Green: …Άρχισα να γράφω μουσική για να τραγουδήσω αυτά που έγραφα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Είχα ακούσει τραγούδια της και με είχε προσελκύσει η ανέμελη μελαγχολία τους, η μοντέρνα μελωδικότητα, η απαλότητα και ο ρομαντισμός τους. Μέχρι που κάποτε την παρακολούθησα στο συγκλονιστικό «4.48 Ψύχωση» σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου με το Θέατρο Δωματίου στο Bios. Επρόκειτο για το τελευταίο και τραγικό έργο της Σάρα Κέιν, γνήσιας εκπροσώπου του «In – yer – face theatre».
Η μουσική της Nalyssa Green υπογράμμιζε κάθε ανάσα. Η ίδια, ένα πλάσμα σχεδόν νεραϊδένιο, ένα πραγματικά πολυσχιδές ταλέντο, χειριζόταν ένα περίεργο μουσικό όργανο που παρήγαγε ήχους με την παρεμβολή των χεριών στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Μια αίσθηση χαρμονής και αναμονής δημιουργούσε στο θεατή η θαυμάσια διασκευή που έκανε η Nalyssa πάνω στο «Nothing Compares To U» και που έπαιζε σπαρακτικά.
Από τότε έγινα θαυμάστριά της, παρακολουθούσα τις δουλειές της και πραγματικά τις απολάμβανα. Μέχρι που η τύχη το έφερε, αλλά και η σκηνοθέτις Άντζελα Μπρούσκου, να συνεργαστούμε κιόλας. Όταν έγραφε τη μουσική για την παράσταση «Hedda Gabler», στην οποία υποδυόμουν τη Γιούλε Τέσμαν. Γνώρισα ένα κορίτσι πανέμορφο, γλυκό, αρχοντικό, με απίστευτο επαγγελματισμό, με δυνατότητες, με υπευθυνότητα. Ένα κορίτσι με όμορφα «ιριδίζοντα μάτια»!
Θαυμάζω τη δουλειά της Nalyssa Green γιατί χαρακτηρίζεται από τρία βασικά, βασικότατα, επιτεύγματα. Έχει βρει τον εαυτό της ή, θα λέγαμε αλλιώς, την ταυτότητά της. Έχει ανακαλύψει τον κόσμο της. Και έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό την εκφραστική και στιχουργική της σφραγίδα.
Ο ρυθμός ανήκει στη φύση και στον άνθρωπο, ρυθμό έχει η αναπνοή μας, η καρδιά μας, ο λόγος μας, ο χορός μας, τα τραγούδια μας. Ρυθμό έχει η κίνηση της Γης. Ρυθμό έχει το σύμπαν. Έναν υπέροχο ρυθμό έχει και το σύμπαν της Nalyssa, καθώς απέκτησε με τον καιρό μια αναγνωρίσιμη ποιητική και μουσική προσωπικότητα. Καθώς κατέκτησε την επαφή του με τα πράγματα. Στις ιστορίες της… «ο χρόνος λες πως σταματά/ νερό να μην ξεχνάς να πίνεις/ κάτι βαθιά σου να κυλά».
Η νεανικότητα, η φρεσκάδα και το πλέξιμο των στίχων είναι εξαιρετικά. Η ειλικρίνεια, η ωριμότητα της αφήγησης μοναδική. Φαντάζεσαι πως παρακολουθείς ταινία ατμοσφαιρική, βαθιά ερωτική…
«Με μπέρδεψες με τα μάτια σου/ με μπέρδεψες και με τον ήλιο/ που ξαφνικά έγινε ροζ/ έτσι απλά για να ξαφνιάσει», τραγουδά στο «Πέφτοντας». Ή «κι όλο περνάνε κάτι άσπρα γαμωσμάρτ / και κάτι πλάτες που θυμίζουν τη δική σου /πάλι καλά που ακόμα δε σε ξέρω /σκέψου αν σ’ ήξερα /πόσο ακόμα θα μπορούσα να αγαπήσω» στο «Πάλι Καλά».

Ένας λόγος χαμηλότονος, λιτός και σχεδόν κουβεντιαστός, ελεύθερος, που κάνει λαμπερά τα χρώματα του γύρω κόσμου. Από την πρώτη στιγμή νιώθεις σαν μήνυμα συντροφιάς τα τραγούδια της, κι έπειτα σε συνεπαίρνουν και βυθίζεσαι στη γοητεία τους. Και είναι αυτή η δροσερή και λυρική αύρα που δημιουργούν οι μουσικές της. Μια ποίηση, εντέλει, της ανθρώπινης εμπειρίας, όπου οι συγκινήσεις συρρικνώνονται και ό,τι πονάει αποτυπώνεται ανάλαφρα, ζωτικά και ζωογόνα στη μουσική. Σαν μια παπαρούνα, σαν παρτιτούρα, σαν ένας γαλάζιος ουρανός, σαν «τα δέντρα που μυρίζουνε τη γεύση σου».
Ο καινούργιος δίσκος της λέγεται «Μπλουμ» και κυκλοφορεί με επιτυχία από τον Οκτώβριο. Όπως μας εξηγεί, «ο τίτλος είναι ένα παιχνίδι μεταξύ βουτιάς και ανθοφορίας (από το αγγλικό ομόηχο bloom). Είναι μια συλλογή 10 ελληνόφωνων τραγουδιών που μιλάνε για πράγματα που συμβαίνουν ή θα μπορούσαν να συμβαίνουν μέσα μας. Είναι ένας δίσκος εσωτερικός με μια τάση εξωστρέφειας. Φτιάχτηκε με πολλή αγάπη και τώρα που είναι εκεί έξω και τραβάει τον δρόμο του, μου γυρνάει πίσω πολλή αγάπη επίσης».

Αυτό τον καιρό η Nalyssa Green κάνει συναυλίες, γράφει, συνθέτει, πρόκειται να συνεργαστεί με την εφηβική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σχεδιάζει να παρουσιάσει και στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του έτους το δίσκο της και προετοιμάζεται για την επόμενη θεατρική δουλειά της Άντζελας Μπρούσκου, στην οποία θα γράψει τη μουσική. Πρόκειται για τον «Ιβάνωφ» (Ivanov), ένα δράμα του Άντον Τσέχωφ σε τέσσερις πράξεις.

 

Φωτογραφία: Βαγγέλης Μακρυγιάννης

 

Έχεις καταγωγή από τη Μάνη και μεγάλωσες στη Νίκαια του Πειραιά. Ποιες είναι οι αγαπημένες σου αναμνήσεις από τα παιδικά σου χρόνια;

* Τα παιχνίδια με τους φίλους μου από τη γειτονιά στον πεζόδρομο δίπλα στο σπίτι μου. Τα παραμύθια «άμπρα κατάμπρα» που άκουγα στο σαλόνι με ακουστικά. Τα χορευτικά με την αδερφή μου με υπόκρουση βινύλια των γονιών μας.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου καλλιτεχνικές επιρροές;

* Ίσως εκείνα τα βινύλια.

Πότε αντιλήφθηκες ότι το μέλλον σου βρίσκεται στη μουσική;

* Σχετικά μεγάλη, ήμουν γύρω στα 23 όταν συνειδητοποίησα ότι έχω ανάγκη να ασχοληθώ πολύ σοβαρά με τη μουσική. Τα επόμενα 2-3 χρόνια μου έκαναν ξεκάθαρο ότι αυτό έχει έρθει για να μείνει.

Τι θα ήθελες να μας πεις για τον καινούργιο σου δίσκο;

* Λέγεται Μπλουμ. Ο τίτλος είναι ένα παιχνίδι μεταξύ βουτιάς και ανθοφορίας (από το αγγλικό ομόηχο bloom). Είναι μια συλλογή 10 ελληνόφωνων τραγουδιών που μιλάνε για πράγματα που συμβαίνουν ή θα μπορούσαν να συμβαίνουν μέσα μας. Είναι ένας δίσκος εσωτερικός με μια τάση εξωστρέφειας. Φτιάχτηκε με πολλή αγάπη και τώρα που είναι εκεί έξω και τραβάει τον δρόμο του, μου γυρνάει πίσω πολλή αγάπη επίσης.

Συνήθως γράφεις και τους στίχους των τραγουδιών σου. Πάντα είχες σχέση με το γράψιμο;

* Ναι. Από πολύ μικρή έγραφα. Μπορεί η μουσική να άργησε σχετικά να μπει στη ζωή μου, ο λόγος και η γοητεία του ήταν ανέκαθεν εδώ. Ουσιαστικά νομίζω ότι άρχισα να γράφω μουσική για να τραγουδήσω αυτά που έγραφα.

Ποιες είναι οι πηγές της έμπνευσής σου;

* Η ζωή μου. Η πραγματικότητα γύρω μου. Από εκεί αντλώ θέματα και ιδέες. Όπως όλοι.

Τι είναι αυτό που σου έχει μάθει η ζωή;

* Να ακολουθώ το ένστικτό μου, να διεκδικώ και να μπορώ να απολαμβάνω.

 

Από τις πρόβες του «Άγγελου εξολοθρευτή». Φωτογραφία: Άντζελα Μπρούσκου

 

Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεσαι με την Άντζελα Μπρούσκου, γράφοντας μουσική για τις παραστάσεις της. Πώς θα περιέγραφες αυτή τη συνεργασία και την προσωπικότητα της Άντζελας;

* Νιώθω τυχερή που συνάντησα την Άντζελα Μπρούσκου. Τη θεωρώ πάρα πολύ ταλαντούχα, πιστεύω πολύ στο όραμά της και στην αισθητική της. Η τέχνη της είναι μελετημένη αλλά πηγαία, ελεύθερη και ειλικρινής. Το θέατρο που κάνει είναι τραχύ, αληθινό και βαθιά ποιητικό. Νομίζω ότι έχουμε ταιριάξει πολύ καλλιτεχνικά. Η συνεργασία μας είναι κάτι που λειτουργεί. Είναι πάντα μεγάλη χαρά και ικανοποίηση να ντύνω μουσικά έργο της Άντζελας γιατί ο καλλιτεχνικός της τρόπος με αφορά πλήρως.

Γράφοντας μουσική για το θέατρο, τι προσφέρεις στον εαυτό σου;

* Ταξιδεύω και εγώ μέσα από κάθε ιστορία. Εξερευνώ τα βαθιά ζητήματα που απασχολούν το θέατρο και κάθε άνθρωπο. Έρχομαι σε επαφή με το μέσα μου. Συνεργάζομαι και απολαμβάνω τους υπόλοιπους συνεργάτες άλλων ειδικοτήτων. Και σαφώς εξελίσσω την τέχνη και την τεχνική μου μιας και κάθε παράσταση είναι μια καινούργια πρόκληση που με κάνει να ανεβαίνω ένα ακόμη σκαλί.

 

«Άγγελος εξολοθρευτής». Φωτογραφία: Εύη Φυλακτού

 

Το καλοκαίρι, στο Φεστιβάλ Αθηνών και στην παράσταση «Άγγελος Εξολοθρευτής», σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου, δοκίμασες τις δυνάμεις σου στην υποκριτική. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

* Αν και το φοβόμουν, τελικά ήταν μια εμπειρία που απόλαυσα πάρα πολύ. Ήταν από τις πολύ δυνατές στιγμές στη ζωή μου αυτές οι τέσσερις παραστάσεις. Ήταν μια δουλειά που αγάπησα πάρα πολύ.

Με τι είδος μουσικής έντυσες την παράσταση «Hedda Gabler», η οποία παίχτηκε πρόσφατα στο Μπάγκειον;

* Το βασικό soundtrack της Hedda Gabler ήταν αρκετά ατμοσφαιρικό, υπαινικτικό και σκοτεινό. Είχε κάτι το κρύο και το ανοίκειο αλλά συνάμα και κάτι γοητευτικό. Συνήθως έπαιζε ως χαλί δρώντας σα συνέχεια του σκηνικού χώρου μέσα στο οποίο διαδραματιζόταν η σκηνή. Σε αντίθεση με αυτό υπήρχε το βαλς της Hedda, ένα τρελό ξέσπασμα αλήθειας και φυσικότητας μέσα σε ένα περιβάλλον δυσφορίας.

 

«Άγγελος εξολοθρευτής». Φωτογραφία: Εύη Φυλακτού

Ποια θα είναι τα επόμενα βήματά σου στη δισκογραφία και το θέατρο;

* Μόλις κυκλοφόρησε ο νέος μου δίσκος, οπότε τώρα θέλω να τον παρουσιάσω λάιβ και να κάνω αρκετές συναυλίες. Σιγά σιγά γράφω καινούργια κομμάτια που ίσως κάποια στιγμή αποτελέσουν έναν επόμενο δίσκο, αλλά είναι νωρίς να μιλήσουμε για αυτό ακόμα. Θεατρικά, θα γράψω τη μουσική για την επόμενη δουλειά της Άντζελας Μπρούσκου, και θα γράψω για το έργο που θα παιχτεί με τη νέα χρονιά στην εφηβική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Μαρίας Σαββίδου.

Τι είναι αυτό που σου δίνει χαρά στη δουλειά σου και σε κάνει να την αγαπάς;

* Η ενασχόλησή μου με τη μουσική μού προσφέρει ψυχική ηρεμία μέσω της έκφρασης όταν γράφω, και ικανοποίηση μέσω της εκπλήρωσης της επικοινωνίας όταν παίζω ή δημοσιοποιώ έργα μου. Είναι μια ανάγκη μου η ενασχόλησή μου με αυτή τη δουλειά, και όσο την εκπληρώνω είμαι ευτυχής.

Προς τα πού θεωρείς πως βαδίζει το τραγούδι σήμερα; Πόσο έχει επηρεαστεί η μουσική από την τεχνολογία;

* Νομίζω ότι στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε μια στιγμή που τα καλά τραγούδια ίσως να σπανίζουν άλλα μάλλον δε βγαίνουν και προς τα έξω, προς το ευρύ κοινό. Μέσα σε μια κοινωνία σε κρίση μάλλον ο κόσμος, και ο μηχανισμός που του δείχνει τι μουσική να ακούσει, αναλώνεται σε ακούσματα επιφανειακά, ανώδυνα, σε μια λογική ωχαδερφισμού, και βεβιασμένης ευτυχίας ή γλεντιού, για να μη σκεφτόμαστε και να υποκρινόμαστε ότι όλα πάνε καλά. Όσον αφορά την τεχνολογία, αυτή έχει κάνει εύκολη την παραγωγή μουσικής οπότε αυτή ανοίγει σε περισσότερους ανθρώπους. Έχει γίνει προσβάσιμη, πιο φτηνή και εύκολα μεταδιδόμενη. Αυτό είναι επανάσταση. Προσωπικά δε θα είχα κάνει ούτε τα μισά από αυτά που έχω κάνει αν ζούσα σε μια εποχή λιγότερο εξελιγμένη τεχνολογικά. Αυτό προφανώς έχει και τις αρνητικές του εκφάνσεις γιατί πλέον ο όγκος της πληροφορίας είναι ανεξέλεγκτος και ο ακροατής μπορεί εύκολα να χαθεί μέσα του.

 

«4.48 Ψύχωση». Φωτογραφία: Σταύρος Χαμπάκης

 

Ποια είναι η θεματολογία και η υφολογία των τραγουδιών της εποχής μας;

* Νομίζω ότι τα τραγούδια της εποχής μας που μας αφορούν, μιλούν για αυτή την εποχή, για το τώρα, για αυτά που μας συμβαίνουν.

Πώς νομίζεις ότι θα ήταν η ζωή σου αν δεν είχες πάρει το δρόμο της μουσικής;

* Δεν μπορώ να το φανταστώ αυτό το σενάριο. Υποψιάζομαι πως αν δεν ήμουν μουσικός θα ασχολιόμουν με κάτι άλλο καλλιτεχνικό πάλι.

Αρκεί το ταλέντο για να κάνει κανείς σήμερα σταδιοδρομία στο τραγούδι;

* Εξαρτάται για τι κλίμακα μιλάμε. Πάντως σίγουρα το ταλέντο δε χάνεται. Κάπου θα σε πάει.

Ποιους σύγχρονους καλλιτέχνες θεωρείς «συγγενείς» σου;

* Μουσικά νιώθω καλλιτεχνική οικειότητα με αρκετούς όπως π.χ. ο Τhe Boy, ο Kristof, η δεσποινίς Τρίχρωμη και η Nefeli Walking Undercover.

Βαθμιαία αλλάζει ο κόσμος που ζούμε;

* Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει είμαστε άλλοι. Δεν είμαστε ποτέ το ίδιο. Τα πάντα είναι δυναμικά και αλλάζουν κάθε στιγμή.

 

«4.48 Ψύχωση». Φωτογραφία: Σταύρος Χαμπάκης

Ενημέρωσέ μας για τις εμφανίσεις σου αυτή την εποχή.

* Στις 24 Νοέμβρη παρουσίασα το δίσκο μου «Μπλουμ» στο Ρομάντσο. Σχεδιάζω να τον παρουσιάσω και στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του επόμενου έτους.

Ως λαός εκτιμάμε τη λαϊκή μας παράδοση στη μουσική ή την υποτιμάμε;

* Νομίζω ότι έχουμε κάποιες σχέσεις με την παραδοσιακή μας μουσική. Μάλλον όταν αυτή παρεισφρέει ως επιρροή σε κάτι μοντέρνο. Δηλαδή δεν είμαστε πολύ κοντά στην κλασική παραδοσιακή μουσική αυτήν καθ’ εαυτήν αλλά όταν συναντούμε αναφορές της μέσα σε πιο σύγχρονα είδη νομίζω το απολαμβάνουμε.

Προσωπικά γιατί είσαι περήφανη;

* Για τους τρεις δίσκους μου και τις περισσότερες από τις θεατρικές δουλειές μου.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ποιητές;

* Δε διαβάζω πολλή ποίηση. Μικρή αγαπούσα τον Καρυωτάκη και τον Ουράνη. Τελευταία διάβασα και αγάπησα τη Sylvia Plath.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συνθέτες;

* Από κλασικούς Sergei Rahmaninov και Antonio Vivaldi.

Ποιους συγγραφείς διαβάζεις;

* Τελευταία διαβάζω Αμάντα Μιχαλοπούλου.

Τι σε κάνει να γελάς;

* Οι φίλοι μου.

Τι μπορεί να σε κάνει να πονέσεις;

* Η πλήρης έλλειψη ενσυναίσθησης.

Τι σε πληγώνει περισσότερο στην Ελλάδα σήμερα;

* Η αμορφωσιά και ο φασισμός.

Θα μου περιγράψεις τον εαυτό σου με τρεις λέξεις;

* Ήσυχη, αγχώδης, επιρρεπής.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ενασχόληση όταν έχεις ελεύθερο χρόνο;

* Να μαγειρεύω.

Θέλεις να μου μιλήσεις για τη σχέση σου με τα ζώα. Έχεις κατοικίδιο;

* Έχω έναν γατούλη που τον λατρεύω. Αγαπώ πολύ τα ζώα, έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις γάτες γιατί είναι ή εξωγήινοι ή μάγισσες (δεν εξηγούνται αλλιώς).

  • Η βασική φωτογραφία είναι του Βαγγέλη Μακρυγιάννη

***

Η Nalyssa Green είναι συνθέτης, τραγουδοποιός και τραγουδίστρια. Είναι αυτοδίδακτη και παίζει πλήκτρα, κιθάρα, ακορντεόν και θέρεμιν. Έχει εκδώσει δύο προσωπικούς δίσκους: Barock (2010, self-released), The Seed (2012, Inner Ear). Από το Σεπτέμβριο του 2010 έχει δώσει σε Αθήνα, επαρχία και εξωτερικό πολλές συναυλίες.
Από το 2014 ασχολείται με τη σύνθεση πρωτότυπης μουσικής για θεατρικές παραστάσεις. Τα τελευταία χρόνια έχει κυκλοφορήσει δύο ελληνόφωνα singles, το «Κοκτέιλ» (2016) και το «Κρεβάτι» (2017) τα οποία έχουν κερδίσει την προσοχή και την αγάπη του κοινού.
Τον Μάιο του 2018 κυκλοφόρησε το digital single «Παπαρούνα» που περιέχεται στο νέο της album «Μπλουμ» που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο από την Inner Ear.

Δείγμα της θεατρικής δουλειάς της είναι οι παραστάσεις:
– Hedda Gabler (2018)
Μπάγκειον Ξενοδοχείο
– Άγγελος εξολοθρευτής (2018)
Πειραιώς 260
– Το ευχαριστημένο (2018)
Πορεία
– Ροστμπίφ (2018)
Οδού Κεφαλληνίας – Σκηνή Β’
– Κακά θηλυκά, κι Ανάποδα, οι Γυναίκες μια χειρονομία πάνω στην ποίηση του Γιώργου Βέλτσου (2018)
Δημοτικό θέατρο Πειραιά
– Η αγριόπαπια ή η διαλεκτική της μετα-αρετής (2017)
Πορεία
– Φιλουμένα (2017)
Διάνα
– 4.48 Ψύχωση (2017)
Θησείον, Ενα Θέατρο Για Τις Τέχνες
– Για μια ανάσα… (2016)
Διάνα
– Ο θάνατος του εμποράκου (2016)
Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλλερ Κεντρική Σκηνή
– Dogville (2015)
Ακροπόλ
– Άγριες νότες (Η εξέγερση της σιωπής) (2015)
Αγγέλων Βήμα
– Φιλουμένα (2015)
Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλλερ Κεντρική Σκηνή
– Φιλουμένα (2015)
Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλλερ Κεντρική Σκηνή
– Το τρελό αίμα (2015)
Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Φρυνίχου
– Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ (2014)
Μικρό Ρεξ-‘Κατίνα Παξινού’

eirini aivaliwtouNalyssa Green: …Άρχισα να γράφω μουσική για να τραγουδήσω αυτά που έγραφα
Περισσότερα

Ευσταθία: «Στο θέατρο αισθάνομαι σαν έφηβος που μόλις έχει ανακαλύψει τον έρωτα»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Τη χαρακτηρίζει ένα ιδιαίτερο στυλ σε όλες της τις δραστηριότητες. Οι στίχοι της έχουν μια μοναδική ανατρεπτικότητα, η μουσική της ρυθμό, μυστήριο και χάρη, η βελούδινη χροιά της φωνής μαγεύει και απογειώνει το κοινό της, με το οποίο αναπτύσσει μια απόλυτα προσωπική σχέση. Συνεννοείται και με την ανάσα και με την παύση και με τη μελωδία. Είναι ο λόγος ανάμεσα στα τραγούδια, η παρουσία της, το υποδόριο χιούμορ, η αίσθηση του αναπάντεχου και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί αυτά που την κάνουν να ξεχωρίζει; Πάντως η προσωπική συμπεριφορά της Ευσταθίας εναρμονίζεται με το περιεχόμενο και τη φόρμα της δημιουργικότητάς της, βρίσκοντας η ίδια στον εαυτό της, από διαίσθηση, αυτό που κανείς δεν μπορεί να διδάξει ή να μάθει από οποιονδήποτε. Η αφοσίωσή της στην τέχνη και το γεγονός ότι μελέτησε αλλά και συνεχίζει να μελετά την Ιστορία, τους ρυθμούς και τις μελωδίες, της δίνει τη δύναμη της συναισθηματικής νεότητας και αέναης εξέλιξης.
Η Ευσταθία είναι μια καλλιτέχνιδα με γαλήνη αλλά και μαχητικότητα, με ανησυχία αλλά και πληρότητα. Μια αυθεντική ερμηνεύτρια – τραγουδοποιός. Τα τραγούδια της ξεχειλίζουν από αγάπη και η υπέροχη γραφή της την καθιστά μοναδική. Είναι μια εξαιρετική πειραματίστρια διαφορετικών αφηγηματικών τρόπων, με περιγραφική επιμέλεια στο έργο της, αρμονία και ενότητα σκέψης. Το στυλ της μετριέται από τη δύναμη, από τη λεπτότητα, από το πάθος και, αν είναι αναγκαίο, ακόμη κι από την απελπισία με την οποία εκφράζει αυτό που αισθάνεται.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται όλο και περισσότερο με το θέατρο, με μάτια ανοιχτά και άγρυπνα, καλλιεργεί σπόρους γραφής που ωριμάζουν αργά και βλασταίνουν ακόμη πιο αργά αλλά πλούσια, κάτω από την προστατευτική σκιά της έρευνας και την τρυφερή αγκαλιά της μουσικής.
Αυτή τη θεατρική περίοδο παίζεται στο θέατρο «Σταθμός» το θεατρικό έργο «Η Απολογία της Μαρί Κιουρί» σε κείμενο και μουσική δική της και σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Κίρκης Καραλή με την ηθοποιό Πέγκυ Τρικαλιώτη.
Επιπλέον, πρόκειται να παρουσιάσουν ξανά με την Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, τον Χάρη Μπότση και τη Νίκη Μαυροειδή, την «Εφημερίδα Των Κυριών» από τις 15 Δεκεμβρίου και για πέντε συνεχόμενα Σάββατα στην Οικία Κατακουζηνού.
Ακόμη, στις 28 Νοεμβρίου, στο Half Note, θα ανεβάσει τη νέα μουσικοθεατρική της παράσταση, που τη χαρακτηρίζει και ως ένα «μεταμοντέρνο κωμειδύλλιο» με τον τίτλο «Ο ταραχώδης βίος της Ριρίκας Σβάιτσερ», στην οποία θα συνεργαστεί με την εκ Κύπρου ορμώμενη ηθοποιό και σοπράνο Έλενα Χατζηαυξέντη.
Όσο για το καινούργιο της cd single, αυτό θα κυκλοφορήσει μέχρι την Άνοιξη και αποτελεί μια έκπληξη.

Πώς αισθάνεται στο θέατρο; «… σαν έφηβος που μόλις έχει ανακαλύψει τον έρωτα. Επίσης έχω την ελευθερία που προέρχεται από την άγνοια του κινδύνου και το άλλοθι ότι προέρχομαι από άλλο χώρο και μπορώ να «αλωνίζω» ανυποψίαστη. Δεν ξέρω, αλλά το θέατρο μού δίνει μια αίσθηση ελευθερίας και την άγρια χαρά της εξερεύνησης ενός άγνωστου τοπίου», λέει στη συνέντευξή της στο catisart.

 

 

 

 

Ευσταθία, πότε αντιλήφθηκες ότι το μέλλον σου βρίσκεται στη μουσική;

* Όταν έγραψα τα πρώτα μου τραγουδάκια. Μετά το σχολείο. Δε φαντάστηκα βέβαια ότι αυτό θα είναι το μέλλον μου, απλά συνειδητοποίησα πόσο με γέμιζε αυτή η διεργασία.

Αυτή τη θεατρική περίοδο παίζεται στο θέατρο «Σταθμός» το θεατρικό έργο «Η Απολογία της Μαρί Κιουρί» σε κείμενο και μουσική δική σου και σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Κίρκης Καραλή με την ηθοποιό Πέγκυ Τρικαλιώτη. Τι θα ήθελες να μας πεις για την παράσταση;

* Ότι είμαι ευτυχής που βρέθηκα σε μια τέτοια συγκυρία και άφησα το έργο μου σε τόσο ικανά και άξια χέρια της Κίρκης, της Πέγκυς, του Κωνσταντίνου και της Αγγελικής (σ.σ.: πρόκειται για την ηθοποιό Αγγελική Πασπαλιάρη και το χορευτή Κωνσταντίνο Παπανικολάου). Επίσης αισθάνομαι δικαίωση για έναν αγώνα που ξεκίνησα από το 2015, της συγγραφής του έργου αυτού μετά την παρότρυνση της Πέγκυς Τρικαλιώτη, έχοντας μεγάλη πίστη σ’ αυτό και προσήλωση. Ναι, είμαι πολύ χαρούμενη που ο κόσμος το αγάπησε τόσο πολύ, ήθελα πολύ να το αγαπήσει. Έχουμε ανάγκη από πρότυπα. Γυναικεία πνευματικά πρότυπα.

Εκτός από στίχους, γράφεις και θεατρικά έργα. Πάντα είχες σχέση με τη γραφή;

* Πάντα είχα σχέση με τη γραφή, εκτός από την έκθεση στο σχολείο που βασανιζόμουν ιδιαίτερα, γενικά μου άρεσε να γράφω. Το να γράφεις στίχο είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Προσπαθείς να χωρέσεις αλήθειες μέσα σε δυο κουπλέ κι ένα ρεφραίν που πρέπει να χουν κι ένα κάποιο μέτρο. Στο να γράφεις θεατρικά υπάρχει μια άλλη ελευθερία. Γενικά η ελευθερία είναι κάτι που με απασχολεί και στη ζωή και στην τέχνη.

Έχεις γράψει για τη Δανάη, την Καλλιρρόη Παρέν (Εφημερίδα των Κυριών), τη Μαρί Κιουρί. Διακρίνω μια προτίμηση στις βιογραφίες;

*Από μικρό παιδί μου άρεσαν οι βιογραφίες. Όχι όλες μα εκείνες που είχαν κάτι να μου πουν, που με συγκινούσαν. Οι ζωές των ανθρώπων που θέλουν να κάνουν την υπέρβασή τους και παλεύουν και πέφτουν και ξανασηκώνονται αλλά στο τέλος έχουν να μας διηγηθούν μια ωραία ιστορία, το βίο τους. Έχω ανάγκη από ωραίες ιστορίες. Μου δίνουν κουράγιο και αισθάνομαι λιγότερη μοναξιά.

Ποιες είναι οι πηγές της έμπνευσής σου;

* Η Αθήνα, οι ποιητές της, οι λογοτέχνες της, ένα παγκάκι σκαλισμένο μπροστά στο παλιό μου σχολείο, το χαμόγελο ενός αγνώστου, το καναρίνι μου, τα γατιά μου, τα όνειρα των ανθρώπων, οι ιστορίες τους, ο έρωτας, η καψούρα, τα μπουζούκια, τα πάντα.

Τι είναι αυτό που σου έχει μάθει η ζωή;

* Να ζω την κάθε της στιγμή.

Γράφοντας για το θέατρο, τι προσφέρεις στον εαυτό σου;

* Δυνατές συγκινήσεις. Αισθάνομαι σαν έφηβος που μόλις έχει ανακαλύψει τον έρωτα. Επίσης έχω την ελευθερία που προέρχεται από την άγνοια του κινδύνου και το άλλοθι ότι προέρχομαι από άλλο χώρο και μπορώ να «αλωνίζω» ανυποψίαστη. Δεν ξέρω, αλλά το θέατρο μού δίνει μια αίσθηση ελευθερίας και την άγρια χαρά της εξερεύνησης ενός άγνωστου τοπίου.

 

 

 

 

Ποια θα είναι τα επόμενα βήματά σου στη δισκογραφία και το θέατρο;

* Θα παρουσιάσουμε με την Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, τον Χάρη Μπότση και τη Νίκη Μαυροειδή, την «Εφημερίδα Των Κυριών» από τις 15 Δεκεμβρίου και για 5 συνεχόμενα Σάββατα στην Οικία Κατακουζηνού (15, 22, 29 Δεκεμβρίου 2018 και 5, 12 Ιανουαρίου 2019, ώρα 18.30). Πρόσφατα, στις 27 Οκτωβρίου, την παρουσιάσαμε στον Παρνασσό, στην αίθουσα «Κωστής Παλαμάς». Είμαστε πολύ χαρούμενοι για την αποδοχή. Είναι μια παράσταση που την έχουμε φροντίσει πολύ, την έχουμε αγαπήσει πολύ και που την περασμένη σεζόν «έσκισε» στην αγαπημένη μας Οικία Κατακουζηνού. Στις 28 Νοεμβρίου 2018 στο Half Note θα παρουσιάσω τη νέα μου μουσικοθεατρική παράσταση την οποία χαρακτηρίζω και ως ένα «μεταμοντέρνο κωμειδύλλιο» με τον τίτλο «Ο ταραχώδης βίος της Ριρίκας Σβάιτσερ». Θα έχω τη χαρά να συνεργαστώ με την εκ Κύπρου ορμώμενη ηθοποιό και σοπράνο Έλενα Χατζηαυξέντη. Για λίγες παραστάσεις και με εξαιρετικούς συνεργάτες. Τέλος, σκέφτομαι να βγάλω ένα καινούργιο cd single μέχρι την Άνοιξη όσον αφορά τη μουσική.

Τι είναι αυτό που σου δίνει χαρά στη δουλειά σου και σε κάνει να την αγαπάς;

* Την αγαπώ γιατί μέσα απ’ αυτήν εξελίσσομαι, και σε καλλιτεχνικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο. Η χαρά της δημιουργίας είναι η απώτατη χαρά. Και κάθε μέρα είναι διαφορετική, με τις δικές της προκλήσεις, τις δικές δυσκολίες και έτσι δε βαριέμαι ποτέ. Δε βαλτώνει η σχέση.

Προς τα πού θεωρείς πως βαδίζει το τραγούδι σήμερα; Πόσο έχει επηρεαστεί η μουσική από την τεχνολογία;

* Περισσότερο πια από κάθε άλλη εποχή μετράει η τεχνολογία στην παραγωγή ενός ηχογραφήματος. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Κακό είναι όταν την έμπνευση την αντικαθιστούν οι τεχνολογικές γνώσεις. Ο στίχος έχει υποβαθμιστεί τελείως καθότι δεν υπάρχει κανείς να τον ακούσει με αποτέλεσμα το τραγούδι να γίνεται πολύ ανούσιο και επιφανειακό.

Ποια είναι η θεματολογία και η υφολογία των τραγουδιών της εποχής μας;

* Τα τραγούδια της εποχής μας έχουν ως θέμα τους κυρίως την καψούρα που δεν είναι βεβαίως κακό αλλά ο έρωτας είναι άλλο πράγμα.

 

 

 

 

 

Πώς νομίζεις ότι θα ήταν η ζωή σου αν δεν είχες πάρει το δρόμο της μουσικής και της τέχνης;

* Θα έβρισκα άλλου είδους τέχνη να εκφραστώ. Όταν ήμουν μικρή, π.χ. ζωγράφιζα. Ειλικρινά δεν μπορώ να με φανταστώ αλλιώς.

Αρκεί το ταλέντο για να κάνει κανείς σήμερα σταδιοδρομία στο τραγούδι και το θέατρο;

* Όχι βέβαια. Θέλει δουλειά, πειθαρχία, συνέπεια και ειλικρίνεια. Και κάποιο ταλέντο, στο τέλος, σαν την τύχη.

Βαθμιαία αλλάζει ο κόσμος που ζούμε;

*Θα το ήθελα να αλλάζει αλλά πιστεύω ότι είναι ίδιος στον πυρήνα του και αλλάζει μόνο το περιτύλιγμά του. Βέβαια, υπάρχουν κάποιες τάσεις μιας παγκόσμιας αφύπνισης αλλά θα δείξει…

Ως λαός εκτιμάμε τη λαϊκή μας παράδοση στη μουσική ή την υποτιμάμε;

* Υπάρχει ένα μεγάλο κοινό που στηρίζει αυτήν την παράδοση και χαίρομαι γι’ αυτό. Τώρα αν κάποιοι την υποτιμούν, έχουν πρόβλημα με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής ψυχαγωγίας την εποχή της κρίσης;

* Είναι ζωτικός όπως και σε κάθε περίοδο κρίσης. Η μουσική είναι σαν τον έρωτα, μια συναρπαγή από τη σκληρή πραγματικότητα.

 

 

 

 

Προσωπικά γιατί είσαι περήφανη;

* Είμαι περήφανη για αυτά που κατάφερα, αυτά τα λίγα, τα μικρά, δεν έχει σημασία, είναι οι δικές μου κορυφές που τις κατέκτησα με τίμιο αγώνα.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ποιητές;

* Οι Δ. Σολωμός, Ρεμπό, Μποντλέρ, Κ. Καβάφης, Κ. Καρυωτάκης, Τ. Παπατσώνης και πολλοί άλλοι.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συνθέτες;

* Ποιον να πρωτοπώ: Αττίκ, Γιαννίδης, Σουγιούλ, Χατζιδάκις, Κλάρα Σούμαν, Σοπέν, Λιστ, Ζαμπέτας, Άντριου Λόυντ Βέμπερ και εκατοντάδες άλλους.

Ποιους συγγραφείς διαβάζεις;

* Παπαδιαμάντη, Ντοστογιέφσκι, Γκυ ντε Μωπασάν, Χρηστομάνο, Νιρβάνα, Ξενόπουλο, Ζατέλη, Χατζηγιαννίδη, Άιντ Ραντ, Λικ Φερί, Ρολάν Μπαρτ, Ίρβιν Γιάλομ, Άλντους Χάξλεϊ.

Τι σε κάνει να γελάς;

* Κάθε είδους σαχλαμάρα.

Τι μπορεί να σε κάνει να πονέσεις;

* Η αδιαφορία των ανθρώπων.

Τι σε πληγώνει περισσότερο στην Ελλάδα σήμερα;

* Το ότι προβληματιζόμαστε μόνο για τους οικονομικούς δείκτες και καθόλου για την παιδεία μας και τον πολιτισμό μας.

Ποια είναι η πιο μεγάλη ανησυχία σου;

* Η καταστροφή του περιβάλλοντος.

Θα μου περιγράψεις τον εαυτό σου με τρεις λέξεις;

* Μια περιπλανώμενη οντότητα, μέσα σ’ αυτή τη φρικτά παράλογη και απροσδιόριστα λατρεμένη ζωή, όπως όλοι.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ενασχόληση όταν έχεις ελεύθερο χρόνο;

* Να συναντώ τους φίλους μου.

Πώς κρίνεις τον τρόπο που φέρεται ο Έλληνας στο περιβάλλον;

* Νομίζω ότι τα πράγματα, αν και είμαστε ακόμα πολύ πίσω, ωστόσο έχουν φτιάξει κάπως σε σχέση με το παρελθόν. Υπάρχει μια ευαισθησία παραπάνω για θέματα που αφορούν το περιβάλλον. Και μια γενικότερη αφύπνιση όσον αφορά την κακοποίηση των ζώων που παλιότερα δεν υπήρχε καθόλου.

Θέλεις να μου μιλήσεις για τη σχέση σου με τα ζώα;

* Λατρεύω τα ζώα, έχω ζώα (δύο γάτες κι ένα καναρίνι), ασχολούμαι πολύ μαζί τους, και ιδιαίτερα τις γάτες και τα αιλουροειδή γενικώς. Δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να έχω γάτες γιατί cat is art!

 

 

 

 

***

 

Η Ευσταθία (πλήρες όνομα Ευσταθία Μαντζούφα) γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Θεολογική σχολή Αθηνών. Γρήγορα όμως ασχολήθηκε με το τραγούδι, γράφοντας αρχικά στίχους και μουσική και τραγουδώντας στη συνέχεια.
Ένα από τα πρώτα δείγματα γραφής της, το τραγούδι «Δεισδαιμόνα», το 1999, συμμετείχε στον κύκλο παραστάσεων με τίτλο «Όλοι μαύρα κι ένα Πιάνο» του Σταμάτη Κραουνάκη και της ομάδας «Σπείρα – Σπείρα».

*

Ευρύτερα γνωστή έγινε το 2005, όταν μετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι Χωρίς εσένα, το οποίο απέσπασε το 3ο βραβείο. Έχει συνεργαστεί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Γιάννη Ζουγανέλη, την Τάνια Τσανακλίδου, τον Μιχάλη Δέλτα, τον Νίκο Ζιώγαλα, το Στάθη Δρογώση. τον Φίλιππο Πλιάτσικα, τη Μελίνα Τανάγρη, τον Βαγγέλη Γερμανό και άλλους, ενώ για τις σόλο εμφανίσεις της δημιούργησε το συγκρότημα Ασταθείς.

*

-Το Μάρτιο του 2011 εκδόθηκε το βιβλίο με τους στίχους της και άλλα πρωτότυπα κείμενα με τίτλο «Τέρμα για σήμερα ο μύθος» από τις εκδόσεις Ιανός ο μελωδός.

-Τον χειμώνα του 2011-2012 ανεβάζει την πρώτη της μουσικοθεατρική παράσταση σε κείμενα και τραγούδια δικά της με τίτλο «Το υγιές βλάπτει σοβαρά την υγεία». Μαζί της επί σκηνής η ηθοποιός Ανδρομάχη Μαρκοπούλου.

-Το Νοέμβριο του 2012, η τραγουδοποιός ανεβάζει το πρώτο της θεατρικό έργο «Ο Διάδρομος» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Μάνιας Παπαδημητρίου και μουσική (πρωτότυπη) Λένας Πλάτωνος. Το έργο παίχτηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά το χειμώνα του 2013-2014 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

*

Παράλληλα ασχολείται με το ελαφρό τραγούδι των δεκαετιών ’30, ’40 και ’50 ξεκινώντας μια σειρά ζωντανών εμφανίσεων με τον γνωστό μαέστρο και δημοσιογράφο Δαυίδ Ναχμία. Τον Ιούνιο του 2014 ανεβαίνει μια μουσικοθεατρική παράσταση σε κείμενο δικό της, μουσική επιμέλεια Δαυίδ Ναχμία και σκηνοθεσία Δ. Μαλισσόβα με τον τίτλο «Συνέντευξη με τη Δανάη» με θέμα τη ζωή της τραγουδίστριας του ελαφρού τραγουδιού Δανάης με τους Άννα Φόνσου, Αλέξανδρο Μπουρδούμη και την ίδια την Ευσταθία.

*

-Tο Σεπτέμβριο του 2014 γράφει τους ελληνικούς στίχους για το musical Shrek που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο τον Οκτώβριο του ίδιου έτους σε σκηνοθεσία Άγγελου Μέντη.

-Το καλοκαίρι του 2015 κυκλοφορεί το cd single «Διακριτικά».

-Το φθινόπωρο του 2016 κυκλοφορεί το «Σε θέλω», διασκευή του γνωστού τραγουδιού του Elvis Costello «I want you». Συμμετέχει η ηθοποιός Μαρία Κίτσου.

-Το 2017 – 2018 παρουσιάζει με τη Μαρία Κίτσου τη μουσικοθεατρική παράσταση «Σε θέλω». Από το Νοέμβριο του 2017 η Οικία Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού φιλοξενεί την παράστασή της με τίτλο «Εφημερίς των Κυριών» που έχει ως θέμα το πρώτο φεμινιστικό έντυπο που εκδόθηκε από την Καλλιρρόη Παρρέν το 1887. Μαζί της, επί σκηνής και στη σκηνοθεσία, η Ανδρομάχη Μαρκοπούλου.

-Την ίδια θεατρική περίοδο (2017-18) ανεβαίνει στο θέατρο «Σταθμός» το θεατρικό έργο «Η Απολογία της Μαρί Κιουρί» σε κείμενο και μουσική δική της και σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Κίρκης Καραλή με την ηθοποιό Πέγκυ Τρικαλιώτη.

 

eirini aivaliwtouΕυσταθία: «Στο θέατρο αισθάνομαι σαν έφηβος που μόλις έχει ανακαλύψει τον έρωτα»
Περισσότερα

Ομάδα «Ludus»: Τα παιδιά μάς εμπνέουν και είναι οι πιο ειλικρινείς καθρέφτες για έναν ηθοποιό…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η κινητήρια δύναμη για την ομάδα «Ludus» είναι η χαρά του παιχνιδιού, για μικρούς και μεγάλους, άλλωστε γι’ αυτό και τα μέλη της την ονόμασαν Ludus που στα Λατινικά σημαίνει Παιχνίδι. Φίλοι και ηθοποιοί όλοι, μια όμορφη και χαριτωμένη συντροφιά, συναντήθηκαν ξανά και ξανά, μοιράστηκαν τις σκέψεις τους και τις ανησυχίες τους, τον κόπο τους, τις νεανικές τους έγνοιες, τις ελπίδες και την τόλμη τους. Και κάπου στα μισά του ταξιδιού, οι Σταυρούλα Καρτσακλή, Ανεστίνα Κοκκίνου, Ιωάννα Κοσσένα, Μηνάς Σπανάκης, Μάνος Τσεκούρας έσβησαν τα εμπόδια απ’ το χάρτη και έβαλαν πλώρη για τη δημιουργία. «Έτσι κι αλλιώς, ομάδα ήμασταν πολύ πριν βαφτιστούμε. Μια ιδέα, πως ταξιδεύουμε σε τέσσερις τροχούς με ένα βανάκι, ως μπουλούκι άλλης εποχής, μας άνοιξε το δρόμο!», λένε οι ίδιοι.
Η απόφαση πάρθηκε, τα σχέδια προχώρησαν και από την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2018 η ομάδα Ludus παρουσιάζει, στο θέατρο «Άβατον», την παράσταση για παιδιά «Το νερό που σε καλεί», ένα έργο – εγκώμιο στην αγάπη, εμπνευσμένο από τη «Νεράιδα» του Ζαν Ζιρωντού.
Ένα έργο σαν όνειρο παράξενο, σαν παραμύθι, αφού όλα έγιναν κάποτε… Έναν καιρό που οι νεράιδες, τα ξωτικά και οι άγγελοι ήταν ακόμα ορατοί και οι άνθρωποι ζούσαν μαζί τους. Κάπως έτσι, μια νεράιδα -κόρη του υδάτινου κόσμου και του δάσους- ερωτεύτηκε έναν κοινό θνητό, έναν ιππότη…
Ο Ζαν Ζιρωντού, όπως και άλλοι δραματουργοί της δεκαετίας 1930-1940, «ξαναέγραψε» τους παλιούς μύθους ιδωμένους από μια σύγχρονη οπτική. Έπλεξε το τραγικό με το ονειρικό σε ασυνήθιστες εικόνες απαράμιλλης κομψότητας και ποίησης.
Η παραμυθένια διάσταση του έργου μάγεψε από την πρώτη κιόλας ανάγνωση την ομάδα. Ο Ζιρωντού έχει σχεδιάσει τη «Νεράιδα» με αγάπη προς ένα ιδανικό ασύλληπτο κι όμως ενσαρκωμένο. Είναι ένα πλέγμα από ανάλαφρο χιούμορ, φαντασμαγορία, ακτινοβολία, δροσιά και αφέλεια, που μας κατευθύνει στη φωτεινή πηγή των παραμυθιών.
Οι Σταυρούλα Καρτσακλή, Ανεστίνα Κοκκίνου, Ιωάννα Κοσσένα, Μηνάς Σπανάκης, Μάνος Τσεκούρας είναι νέοι ηθοποιοί, ωραίοι και αισιόδοξοι, πολύ εύπλαστοι, μεταμορφώσιμοι, ελπιδοφόροι, ταλαντούχοι. Έχουν γερή παιδεία, ζωντάνια, καλλιέργεια, πάθος και κυρίως μια κοφτερή και άγρυπνη ευφυΐα.
Με τη θεατρική τους δουλειά θέλουν να στηρίξουν την ελπίδα των παιδιών -μικρών και μεγάλων- και την πίστη τους σε κάθε αλλαγή για προσωπική και συλλογική ευτυχία.

 

 

Πώς πήρατε την απόφαση να κάνετε θέατρο για παιδιά;

* Τα παιδιά μάς εμπνέουν και είναι οι πιο ειλικρινείς καθρέφτες για έναν ηθοποιό. Η σχέση που μπορείς να αναπτύξεις μαζί τους σε τόσο πυκνό χρόνο, αν τα κερδίσεις, είναι μάθημα ζωής. Η αλληλεπίδραση είναι άμεση κι αυτό για κάθε καλλιτέχνη είναι δώρο. Εκτιμώντας πόσο σημαντική είναι η τέχνη στην ευαίσθητη αυτή ηλικία κι έχοντας τη λαχτάρα του ταξιδιού, επιλέξαμε το παιδικό θέατρο.

Η ομάδα σας δημιουργήθηκε με στόχο το παιδικό θέατρο;

* Η αλήθεια είναι πως υπήρξαμε ομάδα πολύ πριν βαφτιστούμε «Ludus» (λατ.: παιχνίδι). Ως φίλοι και ηθοποιοί συσπειρωθήκαμε με σκοπό να μεταφέρουμε στη σκηνή την ανάγκη μας να εκφραστούμε και να δημιουργήσουμε. Ξεκινάμε με ένα έργο για παιδιά, έχοντας το σεβασμό και τη θέληση να απευθυνθούμε σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό κι ευαίσθητο κοινό. Η πορεία θα μας δείξει ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.

Γιατί επιλέξατε ως πρώτη παράσταση το ονειρόδραμα «Νεράιδα» του Ζιρωντού;

* Η «Νεράιδα» του Ζαν Ζιρωντού είναι ένα έργο για μεγάλους, όμως η παραμυθένια του διάσταση μάς μάγεψε από την πρώτη κιόλας ανάγνωση. Ίσως, μάλιστα, σφράγισε την επιθυμία μας να ανεβάσουμε παιδική παράσταση. Εμπνευστήκαμε από το ονειρόδραμα «Νεράιδα» για να γράψουμε «Το νερό που σε καλεί». Το έργο μας αγγίζει και κάποιες πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης, όπως και το πρωτότυπο. Επινοήσαμε, όμως, ένα αίσιο τέλος, όπου οι χαρακτήρες ορίζουν με ελεύθερη βούληση τη ζωή τους. Θελήσαμε, έτσι, να στηρίξουμε την ελπίδα των παιδιών και την πίστη τους σε κάθε αλλαγή προς την προσωπική και συλλογική ευτυχία.

 

 

Η Νεράιδα είναι ένα πλάσμα δροσερό, ευαίσθητο και… υπερφυσικό. Σε ποιες από τις ιδιότητές της θα δώσετε έμφαση στην παράσταση;

* Ως πλάσμα της λίμνης και του δάσους, η Νεράιδα φέρει τη δροσιά της νιότης της και του νερού. Είναι ευαίσθητη και έχει τη γοητευτική αφέλεια να λέει πάντα την αλήθεια. Αντιλαμβάνεται τον κόσμο με καθαρό βλέμμα κι εμπιστεύεται το ένστικτό της. Αυτό την κάνει τόσο αισθαντική και ξεχωριστή. Στο έργο εκπροσωπεί την ίδια τη φύση με τα «θαύματά» της, έναντι στον κόσμο των ανθρώπων. Σε όλες τις παραπάνω ιδιότητες θα δώσουμε έμφαση, κυρίως, όμως, στην τελευταία, την υπερφυσική, την οποία επιλέγει να απαρνηθεί για χάρη της αγάπης της προς το γήινο ιππότη.

Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος δεν είναι άξιος να δεχτεί τα δώρα που του προσφέρει η ζωή;

* «Οι άνθρωποι είναι εγωιστές, είναι από άλλον κόσμο! Ποτέ δεν θα καταλάβει το δικό μας ο ιππότης σου. Θα σε προδώσει, να το θυμάσαι!». Αυτή είναι η προειδοποίηση της Νεραϊδονονάς προς τη Νεράιδα, με σκοπό να την κρατήσει κοντά της στη λίμνη. Στο έργο μας θίγουμε την έλλειψη σεβασμού και την αδιαφορία του ανθρώπου απέναντι στη φύση, που τον οδήγησαν να αρνείται τα δώρα της. Δώρο της φύσης είναι η ίδια η ζωή.

Πώς θα αντιληφθούν οι μικροί θεατές τις έννοιες της απόρριψης και της προδοσίας που διαπερνούν το παραμύθι;

* Στη «Νεράιδα» του Ζαν Ζιρωντού αυτές οι έννοιες κυριαρχούν. Στο έργο «Το νερό που σε καλεί», τις αγγίξαμε επιδερμικά, ώστε να τις αναγνωρίσουν τα παιδιά, αλλά τελικά τις καταρρίψαμε για να υπερνικήσει η αγάπη. Θελήσαμε τα παιδιά να αντιληφθούν πως υπάρχει στη ζωή δρόμος χωρίς τέτοιου είδους εμπόδια, ψέμα κι εγωισμό και μπορούν να τον επιλέξουν.

Ποια στοιχεία οφείλει να έχει μια παράσταση που θα παρουσιαστεί σε παιδικό κοινό;

* Τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές, αν βαρεθούν θα στο δείξουν αμέσως! Πρέπει ο ηθοποιός να είναι πολύ συγκεντρωμένος στη σκηνή, άμεσος και αληθινός για να τους κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον. Επίσης, μια παιδική παράσταση οφείλει να έχει γρήγορο ρυθμό και έξυπνες εναλλαγές σκηνών, για να μη γίνεται κουραστική. Απευθυνόμενοι σε ένα τόσο ευαίσθητο κοινό, πολλές φορές νιώσαμε το βάρος της ευθύνης που μας αναλογεί. Εξετάσαμε τον τρόπο έκφρασης στο κείμενο, ώστε τα μηνύματα που περνάμε μέσ’ από αυτό να είναι καθαρά. Δώσαμε έμφαση στα κοστούμια, στα σκηνικά, στα τραγούδια και στις χορογραφίες. Θεωρήσαμε ότι σε αρμονία μεταξύ τους συνθέτουν μια παράσταση ελκυστική για τα παιδιά. Πολύτιμη υπήρξε η συμβολή της Αναστασίας Κωνσταντάκου, εικαστικού και σκηνογράφου και της μουσικού μας, Σταματίας Χωρεψιμά.

Τα παιδιά ως κοινό είναι ανεκτικό ή απαιτητικό;

* Είναι πολύ απαιτητικό κοινό, το στοίχημα είναι να κερδίσεις την προσοχή των παιδιών. Αν βαρεθούν, δε θα περιμένουν να τελειώσει η παράσταση, θα αρχίσουν να διαμαρτύρονται με διάφορους τρόπους. Η παιδική ηλικία, ωστόσο, απαιτεί σεβασμό και άλλου είδους προσέγγιση από την πλευρά του ηθοποιού, ούτως ή άλλως.

 

 

Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ένας ηθοποιός παίζοντας μπροστά σε παιδιά;

* Η βασική δυσκολία όταν απευθύνεσαι σε παιδιά, είναι να διαχειριστείς την ανησυχία και την υπερκινητικότητά τους, κερδίζοντας την προσοχή τους. Ωστόσο, επειδή εκείνα δεν φορούν το καλό τους πρόσωπο, όπως οι ενήλικες, λειτουργούν και ως καθρέφτες. Άμεσα θα το αντιληφθείς αν κάτι πάει στραβά και θα προσπαθήσεις να το «σώσεις». Αυτό σε κρατά σε εγρήγορση και είναι θετικό. Οι μικροί θεατές είναι πανέξυπνοι και πρέπει οι ηθοποιοί να είναι ετοιμόλογοι και διαθέσιμοι για τυχόν λειτουργικές αλλαγές ανά πάσα στιγμή, χωρίς να επηρεάσουν τη ροή του έργου.

Ποια είναι η ευθύνη των καλλιτεχνών που απευθύνονται στις μικρές ηλικίες;

* Η τέχνη αποτελεί δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στον εκπρόσωπό της και τον θεατή. Όταν ο δέκτης είναι μικρής ηλικίας, οι ισορροπίες και η προσέγγιση του καλλιτέχνη είναι διαφορετικές. Πρέπει να εστιάσει στα μηνύματα που θέλει να περάσει και στο λόγο για τον οποίο μοιράζεται τις συγκεκριμένες σκέψεις του και ανησυχίες. Οφείλει να έχουν χαρακτήρα παιδαγωγικό και να ενισχύουν την ελπίδα του παιδιού και την πίστη του σε βασικές αρετές και ιδανικά, όπως η ελευθερία, η αγάπη, η αποδοχή, η εξέλιξη.

Είναι χρήσιμο οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι καλλιτέχνες να συζητούν μετά την παράσταση για το έργο και τα νοήματά του;

* Φυσικά για εμάς αυτός είναι ο στόχος και είμαστε ανοιχτοί για εποικοδομητικές συζητήσεις και επικοινωνία με τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Όταν ο καλλιτέχνης βγαίνει μπροστά από το έργο του και δεν κρύβεται πίσω από αυτό, συμβαίνει κάτι μαγικό. Αποχωρίζεται το ρόλο και φορά το αληθινό του πρόσωπο, αποκτά διττή διάσταση. Αυτή η «μεταμόρφωση» έχει ιδιαίτερη απήχηση στον δέκτη. Δίνει τη δυνατότητα στον ηθοποιό να σχολιάσει, ως ειδήμων, το έργο του, ώστε να εμπεδωθούν οι βασικές του έννοιες.

Τα παιδιά ακολουθούν τις συμβουλές ή το παράδειγμα;

* Θεωρούμε πως ακολουθούν το παράδειγμα, γι’ αυτό και είναι χρήσιμο να βλέπουν παιδικές παραστάσεις. Αν καταφέρουν οι ηθοποιοί να κερδίσουν το ενδιαφέρον και την εμπιστοσύνη τους, θα τα επηρεάσουν θετικά. Είναι πιο εύκολο να πιστέψουν σε κάτι που πραγματώνεται επί σκηνής, παρά σε κάτι θεωρητικό και υποθετικό.

Πόσο σημαντική είναι η τέχνη για τα παιδιά; Πώς το σχολιάζετε;

* Η τέχνη έχει χαρακτήρα λυτρωτικό, παρηγορητικό, ψυχαγωγικό και εκπαιδευτικό, χωρίς διδακτισμούς. Ο τρόπος που ο καθένας την αντιλαμβάνεται είναι καθαρά προσωπικός. Στην τρυφερή παιδική ηλικία μπορεί να προκαλέσει ερεθίσματα που προάγουν την κριτική σκέψη, τη φαντασία, την πνευματική καλλιέργεια και ενισχύουν τη δημιουργικότητα. Είναι σημαντικό τα παιδιά στον ελεύθερο χρόνο τους να έχουν παράλληλες με το σχολείο δραστηριότητες, όπως η ζωγραφική, ο χορός, η μουσική. Το θέατρο συνδυάζει πολλές μορφές τέχνης και αν το αγαπήσουν οι μικροί θεατές στην τρυφερή τους ηλικία, θα θελήσουν να εξερευνήσουν από νωρίς το μαγικό κόσμο του.

Μια παράσταση για παιδιά πρέπει να λαμβάνει υπόψη της και την εποχή που παίζεται;

* Σίγουρα είναι καλό να είναι ενημερωμένοι οι ηθοποιοί σχετικά με τα ενδιαφέροντα της τρέχουσας γενιάς των παιδιών, τις ανάγκες τους και τη σχέση τους, ίσως, με την τεχνολογία, η οποία εξελίσσεται ραγδαία. Παρ’ όλα αυτά, ο ρόλος τους είναι να δημιουργήσουν επί σκηνής μια παράλληλη πραγματικότητα. Αν αυτή είναι ενδιαφέρουσα, μπορεί να διατηρήσει και στοιχεία άλλων εποχών, αποκτώντας εκπαιδευτικό χαρακτήρα.

Είστε αισιόδοξοι για τη γενιά που έρχεται;

* Την απόφασή μας να ασχοληθούμε με το θέατρο και να ανεβάσουμε αυτή την παράσταση, την οφείλουμε καθαρά στην αισιοδοξία μας. Σε πείσμα των καιρών, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το όνειρό μας. Είμαστε αισιόδοξοι για τη γενιά που έρχεται, όπως και για τη δική μας. Τα παιδιά είναι παρηγοριά και έμπνευση για κάθε καλλιτέχνη. Έχουν φρέσκια ματιά, ιδέες κι ευαισθησία.

 

 

 

ι έχετε να ευχηθείτε για τον τόπο μας;

* Ευχόμαστε να επενδύσουν οι Έλληνες περισσότερο στην προσωπική τους καλλιέργεια και ενημέρωση, γιατί στην ημιμάθεια ελλοχεύουν οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι, κοινωνικού και πολιτικού επιπέδου. Η τέχνη είναι ένας τρόπος ενίσχυσης της φαντασίας, της ελπίδας και ασφαλής συνοδοιπόρος στην ανάπτυξη και εκπαίδευση των νέων. Αν δοθεί βάση στην παιδεία, τότε τα πράγματα ίσως πάψουν να είναι δυσοίωνα.

Πότε θα παρουσιαστεί η παράσταση, ποιες μέρες και ώρες και σε ποιο χώρο;

* Η παράστασή μας θα παρουσιάζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή, 15.00 και 15.30 αντίστοιχα, από τις 24 Νοεμβρίου 2018, στο θέατρο Άβατον (Ευπατριδών 3, Γκάζι).

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια της ομάδας σας;

* Δε γνωρίζουμε ποια θα είναι η επόμενη παράσταση, ελπίζουμε, όμως και θέλουμε να υπάρξουν πολλές ακόμα!

 

***

«Το νερό που σε καλεί»
Εμπνευσμένο από το έργο «Νεράιδα» του Ζαν Ζιρωντού
Ομάδα LUDUS
Στο θέατρο ΑΒΑΤΟΝ από το Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2018

«Η Νεράιδα» του Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ζαν Ζιρωντού (1882-1944) είναι ονειρόδραμα που απευθύνεται σε ενήλικες. Η δική μας προσέγγιση, διατηρεί την παραμυθένια του διάσταση, αλλά ταυτόχρονα προβάλλει διαχρονικές αλήθειες για την αγάπη, το σεβασμό προς τη φύση, τη διαφορετικότητα και την ελευθερία. Στόχος μας είναι τα καθαρά μάτια των παιδιών να αναγνωρίσουν αυτές τις αξίες. «Το νερό που σε καλεί» αγγίζει και κάποιες πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης, όπως και το πρωτότυπο έργο. Ωστόσο, επινοήσαμε ένα αίσιο τέλος, όπου με ελεύθερη βούληση οι χαρακτήρες ορίζουν τη ζωή τους. Μ’ αυτό τον τρόπο θέλουμε να στηρίξουμε την ελπίδα των παιδιών και την πίστη τους σε κάθε αλλαγή προς την προσωπική και συλλογική ευτυχία.

Το έργο μας πραγματεύεται τη σύνδεση δύο διαφορετικών κόσμων και κατ’ επέκτασιν τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Από τη μια πλευρά, τα αιθέρια πλάσματα του νερού κι απ’ την άλλη οι υπόλοιποι ήρωες, εκπρόσωποι των ανθρώπων. Όλα ξεκινούν, όταν μια Νεράιδα συναντά έναν Ιππότη και ερωτεύονται. Η αγάπη τους δοκιμάζεται μέχρι να γίνει αποδεκτή. Μέσα από τα εμπόδια και τις δυσκολίες, στο τέλος υπερισχύει και η δύναμή της γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ των δύο κόσμων.

Συντελεστές

Κείμενο – σκηνοθεσία: Ομάδα Ludus
Μουσική: Σταματία Χωρεψιμά
Φωτογραφία: Αντώνης Παναγόπουλος
Αφίσα: Σοφία Μπακιρτζή
Ερμηνεύουν: Σταυρούλα Καρτσακλή, Ανεστίνα Κοκκίνου, Ιωάννα Κοσσένα, Μηνάς Σπανάκης, Μάνος Τσεκούρας

Η Ομάδα Ludus ευχαριστεί θερμά το Ίδρυμα «Το Σπίτι του Ηθοποιού» και την Αναστασία Κωνσταντάκου για την προσφορά – συμβολή της στα σκηνικά και τα κοστούμια.

Πληροφορίες

Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο στις 15:00 και Κυριακή στις 15.30
Πρεμιέρα: Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2018
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3412689
Ειδικές κρατήσεις (σχολεία, ομάδες κτλ.): 6988479720
Τιμές εισιτηρίων 8€ κανονικό, 6€ & 5€ μειωμένο
Θέατρο Άβατον, Ευπατριδών 3, Γκάζι (πλησίον Μετρό Κεραμεικού)
Τηλ.: 210 34 12689
web: www.theatroavaton.com | e-mail: avatontheatre@gmail.com | FB: /Theatro Avaton

eirini aivaliwtouΟμάδα «Ludus»: Τα παιδιά μάς εμπνέουν και είναι οι πιο ειλικρινείς καθρέφτες για έναν ηθοποιό…
Περισσότερα

Μάκης Γαζής: Το «πειραγμένο» ελληνικό DNA μπορεί και δημιουργεί θαύματα κάποιες στιγμές…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Επικοινωνιακός, κοσμοπολίτης, με χιούμορ πηγαίο και ευγένεια. Άνθρωπος με ορμή ζωής που τη μοιράζεται μέσα από τη δημιουργία. Γεμάτος ζωντάνια και λάμψη, σαν φλέβα που πάλλεται. Ικανός να δει την ομορφιά και να βρει το ταλέντο ακόμα και στις πιο καθημερινές στιγμές. Τολμηρός στις απόψεις του και απολύτως ειλικρινής στη διατύπωσή τους. Μα, κυρίως, χαρακτήρας τρυφερός, ζεστός, φιλικός, έτοιμος να προσέξει και την παραμικρή λεπτομέρεια.
Ο casting director Μάκης Γαζής για περισσότερο από μια εικοσαετία έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, έχει αναδείξει αξιοσημείωτους Έλληνες ηθοποιούς και έχει συνδέσει το όνομά του με επιτυχημένες ελληνικές και διεθνείς κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Για αρκετά χρόνια διδάσκει την τεχνική της Ολοκληρωμένης Ακρόασης σε νέους, αλλά και επαγγελματίες ηθοποιούς, οι οποίοι έχουν τη διάθεση να βελτιώσουν την ποιότητα της επικοινωνίας τους αποκτώντας την απαραίτητη γνώση για να διαχειριστούν με επιτυχία όλα τα είδη ακροάσεων.
Ένα μίνι σεμινάριο 90 λεπτών με όλες τις πληροφορίες για την Ολοκληρωμένη Ακρόαση παραδίδει κι αυτή την εποχή (15/11, 21/11, 29/11, 6/12 2018) στο θέατρο Tempus Verum. Οι ενδιαφερόμενοι μπορείτε να επιλέξετε ημερομηνία, ώστε να διδαχτείτε τους κανόνες της επιτυχημένης ακρόασης και τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δοκιμαστικού Self-Tape από τον ίδιο τον ηθοποιό. Tο σεμινάριο απευθύνονται σε καλλιτέχνες -επαγγελματίες ηθοποιούς και σπουδαστές υποκριτικής. Στόχος να εξοπλιστούν ως ηθοποιοί με τις δεξιότητες και τη γνώση για να δημιουργήσουν την καλύτερη εντύπωση σε κάθε επαγγελματική τους συναναστροφή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ο Μάκης Γαζής, ο Έλληνας casting director που το πρόσωπό του κρύβεται πίσω από τις μεγαλύτερες συμφωνίες Ελλήνων ηθοποιών σε παραγωγές του Χόλιγουντ, μιλά στο catisart.gr για τη δουλειά του, για τη ζωή και τη συμπεριφορά αλλά και για τους Έλληνες καλλιτέχνες.

 

 

Θα ήθελες να μας περιγράψεις μια σκηνή ή ένα γεγονός από την παιδική σου ηλικία;

* Μοναχοπαίδι με άπειρα Lego σε ένα παλιό νεοκλασικό του Μεταξουργείου που δυστυχώς δόθηκε για αντιπαροχή…

Υπάρχει κάποια ιστορία γύρω από την αφορμή της ενασχόλησής σου με το χώρο του θεάματος;

* Πάντα αγαπούσα τον κινηματογράφο και το θέατρο. Ήταν 1985, πήγαινα Β΄Λυκείου και οι καθηγητές των Ελληνικών μας έπεισαν να ανεβάσουμε με τα παιδιά του τμήματος μια θεατρική παράσταση στο αμφιθέατρο του σχολείου. Τους πήγα το «Λεωφορείο ο Πόθος» στη μετάφραση του Μάτεσι από τον Γκοβόστη για να το σκηνοθετήσω εγώ, ενθουσιάστηκαν με το τολμηρό κίνητρο και το Υπουργείο Πολιτισμού με υπουργό Πολιτισμού τη Μελίνα Μερκούρη ύστερα από αίτηση του σχολείου χρηματοδότησε την παράσταση με 100.000 δρχ. Δεν κατάφερε να έρθει η ίδια, ήταν στο Παρίσι για τις διαδικασίες της έναρξης του θεσμού της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας με πρώτη την Αθήνα, αλλά μας έστειλε κάτι ανθοδέσμες και το μισό υπουργείο να μας δει. Νομίζω ότι τότε αποφάσισα πως θέλω να ασχοληθώ με τον χώρο του θεάματος…

Υπάρχουν δάσκαλοι στους οποίους οφείλεις και τι;

* Σίγουρα οι καθηγητές των Ελληνικών που είχα στο Λύκειο, ο φιλόλογός μου και ποιητής Απόστολος Ζώτος και μια ξεχωριστή γυναίκα με την οποία ακόμα διατηρώ σχέσεις στοργής, γιατί με συνδέει με το τότε, με ένα τρυφερό κομμάτι του εαυτού μου, το όνομά της Λίτσα Μοσχοπούλου, η οποία με το χιούμορ της και με τη δημοκρατική της ματιά, μας έμαθε ότι ο κόσμος δεν είναι ακριβώς έτσι όπως μας τον έδειχναν οι γονείς μας, μπορούσε να είναι και διαφορετικός… Και φυσικά στη δουλειά μου ο μεγαλύτερος δάσκαλος που είχα ποτέ και αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που μαθήτευσα δίπλα του για πολλά χρόνια ήταν ο μοναδικός Γιώργος Πανουσόπουλος.

Τι ακριβώς κάνει ένας casting director;

* Διαμορφώνει την εικόνα μιας κινηματογραφικής ή θεατρικής παραγωγής μέσω των συνδυασμών του έμψυχου υλικού των ηθοποιών που μπορεί να προτείνει σε έναν παραγωγό και σε ένα σκηνοθέτη για να συντελεστεί η ολοκλήρωσή της.

Τι ιδιότητες πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει ένας καλός casting director;

* Να τον χαρακτηρίζει μια ευρύτερη παιδεία, να τον αφορά γενικά η Ιστορία της Τέχνης και ειδικά η ιστορία του κινηματογράφου και να έχει βασικές γνώσεις κοινωνιολογίας. Χαρακτηριστικά θα έλεγα ότι θα πρέπει είναι φυσιογνωμιστής, να έχει καλή μνήμη, να συνδέει ένα όνομα με ένα πρόσωπο και να έχει γνώσεις υποκριτικής.

Η ετοιμότητα και η ψυχραιμία είναι βασικά στοιχεία για ένα casting ή μια audition;

* Φυσικά, είναι προϋπόθεση επιτυχίας…

Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι από casting περνάμε όλοι και παντού;

* Ανάλογα με τα κίνητρα που έχουμε στη ζωή μας…

Το ταλέντο και οι στοιχειώδεις σπουδές αρκούν για να κάνει κάποιος τέχνη;

* Πάντα υπάρχει η προϋπόθεση του οράματος και της έμπνευσης. Αυτά πάνε με το ταλέντο. Οι σπουδές μπορεί να ακολουθήσουν για να θεμελιώσουν καλύτερα την προσωπικότητα του καλλιτέχνη.

Τι σημαίνει να ασκεί κάποιος το επάγγελμά σου στην Ελλάδα της κρίσης;

* Σημαίνει ότι το αγαπάει πολύ, αγαπάει τους ηθοποιούς και αγαπάει τον κινηματογράφο, χωρίς να ζει με τις αμοιβές και τα προνόμια αντίστοιχων συναδέλφων του σε άλλες χώρες.

Η Αθήνα έχει την καλλιτεχνική ζωή που της αξίζει;

* Τα τελευταία χρόνια η Αθήνα μετά τη δημιουργία των δύο σημαντικών Ιδρυμάτων, της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών και του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου με όλη την καλλιτεχνική κινητικότητα που έχει δημιουργηθεί εκεί, με τη συνεχή σημαντική παρουσία διεθνών καλλιτεχνών στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου αλλά και με άλλες ιδιωτικές πρωτοβουλίες για τη διοργάνωση συναυλιών διεθνών ονομάτων και άλλων καλλιτεχνικών γεγονότων έχει γίνει σίγουρα πόλος έλξης τουριστών.

Πώς θα χαρακτήριζες τους Έλληνες καλλιτέχνες;

* Έξυπνους και ικανούς ώστε να μπορούν να ελίσσονται…

Σε τι υστερούν σε σχέση με τους ξένους συναδέλφους τους και σε τι υπερτερούν;

* Είναι γονιδιακή η διαφορά των Ελλήνων καλλιτεχνών από τους ξένους συναδέλφους τους. Το «πειραγμένο» ελληνικό DNA μπορεί και δημιουργεί θαύματα κάποιες δεδομένες στιγμές και σε άλλες μπορεί να φτάσει τον καλλιτέχνη σε καταστροφικά αποτελέσματα…

Τι απολαμβάνεις;

* Απολαμβάνω μια ταινία ή μια παράσταση χωρίς επιτηδευμένο handicap η οποία γίνεται μόνο και μόνο με στόχο τα φεστιβάλ και στη συνέχεια την ενδεχόμενη αποδοχή του κόσμου, απολαμβάνω μια ταινία ή μια παράσταση με αισθητική άποψη και με συναίσθημα για αληθινούς ανθρώπους, είτε της δίπλα πόρτας είτε για ανθρώπους ενός άλλου διαφορετικού κόσμου από τον δικό μας, που όμως δεν τους χαρακτηρίζει αποκλειστικά το «weird» και η «αρρώστια», έτσι, ως άποψη ζωής…

Τι ψάχνεις;

* Το ταλέντο από όπου και να προέρχεται…

Τι… ζηλεύεις;

* Την αξιοκρατία που μπορεί να είναι περισσότερο ορατή στο εξωτερικό από ό,τι στη χώρα μας.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου δημιουργοί;

* Είναι αυτοί που δεν μένουν εγκλωβισμένοι στην ασφάλεια μιας συγκεκριμένης φόρμας της δουλειά τους και τολμάνε σε δημιουργικές προτάσεις με έμπνευση έχοντας εμπιστοσύνη στο καλλιτεχνικό τους ένστικτο…

Πώς ενημερώνεσαι; Από το Διαδίκτυο ή και από τον παραδοσιακό Τύπο (εφημερίδες, περιοδικά);

* Μόνο από το Διαδίκτυο χρόνια τώρα. Ούτε καν από την τηλεόραση…

Ποια από τα γεγονότα της επικαιρότητας σε έχουν ευαισθητοποιήσει τελευταία;

* Η αντιμετώπιση των συνανθρώπων προσφύγων στα άθλια camps. Είναι θλιβερό όλο αυτό που συμβαίνει.

Τι εύχεσαι για τη χώρα μας;

* Αισθάνομαι ότι η χώρα μας είναι σαν ένα boutique hotel το οποίο δεν έχει το κατάλληλο προσωπικό για να παρέχει το κατάλληλο service, σε θέσεις – κλειδιά, με αποτέλεσμα να δημιουργείται το πατροπαράδοτο ελληνικό μπάχαλο. Παντού! Άρα εύχομαι να έρθει εκείνη η μέρα που θα υπάρξουν οι σωστοί άνθρωποι σε καίριες θέσεις και θα μπουν σημαντικά πράγματα σε μια σειρά. Επίσης να γίνει το θαύμα και να διατηρηθεί το μεσογειακό κλίμα της, ώστε να γίνει περισσότερο θελκτική ως location για διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές.

Πώς θα χαρακτήριζες τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς το δημόσιο χώρο;

* Η οικονομική κρίση -η οποία δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και κρίση αξιών είναι και πολιτισμική, είναι και πολιτική- έχει σαφέστατα επηρεάσει αρνητικά τη συμπεριφορά των συμπολιτών μας. Είμαι μάρτυρας καθημερινών περιστατικών αγένειας, αγανάκτησης, θυμού, ασέβειας, αδιαφορίας, απόγνωσης ανθρώπων στα δυσάρεστα πεζοδρόμια της πόλης και οδηγών όμως, στους γεμάτους λακκούβες δρόμους της Αθήνας.

Ποια εικόνα στην Αθήνα σε θλίβει περισσότερο;

* Αν εξαιρέσουμε την κομψή εικόνα δύο οικοδομικών τετραγώνων του κέντρου της Αθήνας, η καθαριότητα της πόλης και η γενικότερη εικόνα της είναι σε άθλια κατάσταση σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες…

Πώς κρίνεις τον τρόπο που φέρονται οι Έλληνες στα ζώα;

* Αν παραβλέψουμε κάποια μεμονωμένα περιστατικά άθλιας κακοποίησης ζώων -ειδικά στην ελληνική επαρχία- πιστεύω ότι οι Έλληνες αγαπάνε τα ζώα, είναι φιλόζωοι, φροντίζουν τα αδέσποτα και τα τελευταία χρόνια υιοθετούν περισσότερο από το να αγοράζουν κατοικίδια από pet shop.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Μίλησέ μας για το κατοικίδιό σου!

* Υιοθέτησα ένα αδέσποτο πεταμένο στα σκουπίδια jack russel/terrier, τον Smile, πριν από δύο χρόνια περίπου, μου άλλαξε τη ζωή. Στην καθημερινότητά μου έχω ένα λόγο παραπάνω να προσέξω τον εαυτό μου, γιατί αν πάθω κάτι εγώ, τι θα απογίνει ο μικρός; Tον ευγνωμονώ.

***

Σεμινάριο του Μάκη Γαζή για μια Ολοκληρωμένη Ακρόαση

Μέσα από μια σειρά μαθημάτων με τον Μάκη Γαζή, με τη μορφή προσωπικών (ιδιαίτερων) ή ομαδικών σεμιναρίων μπορείτε να αποκτήσετε τις γνώσεις:
-Πώς να αποφεύγετε τα εμπόδια που υπάρχουν ώστε να φτάσετε κοντά στο να κερδίσετε εσείς τον ρόλο.
-Πώς να αποκτήσετε την τεχνική της Επικοινωνίας με τους Casting Directors, τους παραγωγούς και τους σκηνοθέτες. Η Επικοινωνία είναι το παν. Μάθετε τον τρόπο «να ακούτε» και να επεξεργάζεστε όλες τις πληροφορίες ώστε να έρθετε περισσότερο κοντά στον επιθυμητό ρόλο.
-Πώς να αποφεύγετε καταστροφικές συμπεριφορές και λάθη τα οποία σας στοιχίζουν χαμένους ρόλους.
-Πώς να δημιουργήσετε ένα ολοκληρωμένο βιογραφικό σημείωμα το οποίο σας αντιπροσωπεύει 100% χωρίς να γίνεται εμπόδιο στην Ακρόασή σας.
-Πώς να δημιουργήσετε/διαλέξετε την πιο αντιπροσωπευτική φωτογραφία σας για να συνοδεύσετε το βιογραφικό σας σημείωμα, αποφεύγοντας λάθη και διορθώνοντας προσωπικές ατέλειες της εικόνας σας.
-Πώς να δημιουργήσετε την πρώτη θετική εντύπωση μέσα από την πρακτική εφαρμογή κανόνων του Self-Management.
-Πώς να προβάλετε τη δουλειά σας και το βιογραφικό σας διεθνώς, μέσα από αντίστοιχα διεθνή websites.
-Επίσης σε ένα μάθημα 90 λεπτών μάθετε τους κανόνες του σωστού δοκιμαστικού το οποίο καλείστε να δημιουργήσετε οι ίδιοι (Self-Τape Casting), αν σας ζητηθεί από τους casting directors, αποφεύγοντας λάθη, εστιάζοντας στο περιεχόμενο και στην αισθητική δομή, χωρίς να χάνεται ο προσωπικός χαρακτήρας του Ηθοποιού.

Tempus Verum / Εν Αθήναις

Ιάκχου 19, Αθήνα – Σταθμός μετρό Κεραμεικός

m.me/tempusverum.academy
***
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

 

 

  • Αρχική φωτογραφία: Ολυμπία Κραγασάκη
eirini aivaliwtouΜάκης Γαζής: Το «πειραγμένο» ελληνικό DNA μπορεί και δημιουργεί θαύματα κάποιες στιγμές…
Περισσότερα

Νίκος Αρβανίτης: Πάντα με ενδιέφεραν οι άνθρωποι που αφηγούνταν πολύ καλά μια ιστορία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Των Ειρήνης Αϊβαλιώτου – Παναγιώτη Μήλα

Ένας δοκιμασμένος ηθοποιός είναι ο Νίκος Αρβανίτης, σεμνός ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης, που οι ερμηνείες του συγκινούν και καθηλώνουν. Άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τον υψηλό προορισμό της τέχνης την οποία υπηρετεί, θεατρίνος ατόφιος στον οποίο μόνο σεβασμός και τίμια κριτική αξίζουν. Οι συνάδελφοί του και οι σκηνοθέτες που έχουν συνεργαστεί μαζί του μιλούν για έναν άψογο επαγγελματία, μια θεατρική προσωπικότητα και όλοι συμφωνούν πως κάθε ρόλος στα χέρια του γίνεται αληθινή δημιουργία.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Παραμυθιά της Ηπείρου. Από νεανική ηλικία δραστηριοποιείτο σε θεατρικές ομάδες. Είναι απόφοιτος της Σχολής Μεταλλειολόγων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή Βεάκη το 1989. Έκτοτε ερμηνεύει ρόλους αρχαίου δράματος, κλασικού και σύγχρονου ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Έχει συμπράξει σε περισσότερες από 60 θεατρικές παραγωγές και έχει εμφανιστεί σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει ερμηνεύσει σπουδαίους ρόλους, όπως Άδμητος (Άλκηστις), Φρανκ (Μόλλυ Σουήνυ/Molly Sweeney), Αίμων (Αντιγόνη), Προμηθέας (Προμηθέας Δεσμώτης), Έντγκαρ (Βασιλιάς Ληρ/Κing Lear), Βόιτσεκ (Βόιτσεκ/Woyzek) κ.ά. Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο του Νότου, το Θέατρο Στοά, το Θεσσαλικό Θέατρο,  το Απλό Θέατρο, το Αμφι-θέατρο, το Ίδρυμα Μείζωνος Ελληνισμού, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης κ.ά. Διασκεύασε και σκηνοθέτησε το μυθιστόρημα «Τους τα λέει ο Θεός» του Σωτήρη Δημητρίου (Φεστιβάλ Αθηνών 2006-07), έγραψε και παρουσίασε την πολιτικο-θεατρική πλατφόρμα ‘’Stand up economy’’, έναν μονόλογο για την κρίση βασισμένο στις διαλέξεις του οικονομολόγου Rick Wolff. Το 2014 σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο το έργο των Τζόζεφ Ρόμπινετ και Ρον Τζόουνς «Το Τρίτο Κύμα». Έχει ερμηνεύσει ρόλους σε πολλές ελληνικές τηλεοπτικές σειρές και έχει παίξει σε ταινίες των Γιώργου Πανουσόπουλου, Νίκου Παναγιωτόπουλου, Βασίλη Μαζωμένου κ.ά. Με την Εθνική Λυρική Σκηνή συνεργάστηκε ερμηνεύοντας ρόλο πρόζας στο «Μικρόβιο του έρωτα» του Κώστα Γιαννίδη (Ακροπόλ, 2009-10).

Πέρυσι τον απολαύσαμε στη «Βούβα» της Ελένης Γκασούκα και το καλοκαίρι του 2018 τον θαυμάσαμε ως Αγγελιαφόρο στην Ηλέκτρα του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.

Φέτος, τον συναντάμε στην παράσταση «Κόσμος / Γωνία»του Αλέξη Σταμάτη, στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας (Β’ Σκηνή), με το μονόλογο «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο». Η παράσταση, που σκηνοθετεί ο Άρης Τρουπάκης, διαπραγματεύεται τη μοναξιά και τον εγκλεισμό. Ο Νίκος Αρβανίτης υποδύεται τον μοναχικό Φώτη, ο οποίος «κλέβει» το νεότερο εαυτό του για να δημιουργήσει ένα έργο.

Επίσης, πρωταγωνιστεί στο έργο «Πουλιά στον Αέρα» του Georges Feydeau (θέατρο «Αλίκη»), το οποίο υπογράφει σκηνοθετικά ο Νίκος Μαστοράκης.

 

 

***

Αν, όπως ο Φώτης που υποδύεστε στην παράσταση «Κόσμος / Γωνία», άκουγε κάποιος τις κασέτες από το δικό σας παρελθόν τι θα μάθαινε για το έναυσμα που σας οδήγησε στην υποκριτική και στο θέατρο;

«Το θεριό του Ταύρου», το έργο που συγκίνησε τον Νίκο Αρβανίτη και τον έφερε στον χώρο του θεάτρου.

* Αυτά τα πράγματα με την υποκριτική έρχονται κάπως απρόσμενα. Δεν μεγάλωσα μέσα στα θέατρα. Το αντίθετο: Ήμουνα σε μια κωμόπολη της επαρχίας, στην Παραμυθιά της Θεσπρωτίας, στην Ήπειρο. Εμένα πάντα με ενδιέφεραν οι άνθρωποι που αφηγούνταν πολύ καλά μια ιστορία. Στην πόλη μου είχαμε διάφορους τέτοιους οι οποίοι αφηγούνταν πάρα πολύ καλά ιστορίες. Ενδεχομένως ίσως από κει να μπήκε αυτό το σαράκι το οποίο εκδηλώθηκε πολύ αργότερα όταν ήμουνα φοιτητής. Στα 17 μου είχα δει κάποιες παραστάσεις. Τότε όμως παρακολούθησα και μια πρόβα θεατρική όταν ο Οργανισμός Ηπειρωτικού Θεάτρου προετοίμαζε το έργο «Θεριό του ταύρου» του Αζίζ Νεσίν, στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Αυτή η διαδικασία του μπες – βγες των ηθοποιών, οι παρατηρήσεις του σκηνοθέτη, αυτό το χτίσιμο της παράστασης μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Έτσι έγινε η αρχή…

Κάπως έτσι, απρόσμενα, πήρατε και την απόφαση για την απόκτηση του πτυχίου 23 χρόνια μετά τη διακοπή των σπουδών σας;

* Στην ουσία είναι ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών. Είναι μια διαρκής νεότητα που προκύπτει μέσα κι από τη δουλειά του ηθοποιού. Είναι το ότι μένω απέναντι και βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου ότι μπορώ να ξαναδιαβάσω Μαθηματικά. Το κέρδος ήτανε τρομερό. Δεν το συζητώ. Για ένα εξάμηνο πήγαινα στη Σχολή στις εννέα παρά τέταρτο το πρωί και έφευγα αργά το απόγευμα για να πάω μετά στην πρόβα ή στην παράσταση. Η απόφαση για την επιστροφή μού έδωσε φτερά, διαπίστωσα ακόμη ότι ο χρόνος δεν υπάρχει σ’ αυτά. Στην ουσία καταργείς τον χρόνο. Η διαρκής σπουδή, σε οτιδήποτε βάζεις μπροστά σου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα «κροσέ», που είναι το πιο δυνατό χτύπημα στην πυγμαχία. Είναι ένα «κροσέ» στον χρόνο. Εκεί που σ’ έχει στριμώξει στα σκοινιά ο χρόνος εσύ του δίνεις ένα «κροσέ», του ρίχνεις και μία ανάποδη και έτσι ταρακουνιέται το σύμπαν.

Η μεταλλουργική και η υποκριτική που σπουδάσατε συνδυάζονται; Έχουνε καλή σχέση;

* Ασφαλώς και έχουν. Είναι όμως μια σχέση μεταφυσική. Έχουν σχέση όπως έχουν όλα κράματα. Και οι ρόλοι και οι άνθρωποι κράματα είναι και μίξεις, είναι μέταλλα και σκληρά και μαλακά. Στο Πολυτεχνείο και στη Δραματική Σχολή έμαθα πώς δενότανε το ατσάλι. Η υπόθεση Πολυτεχνείο, μου ήτανε έτσι κι αλλιώς χρήσιμη και ουσιαστική σε πάρα πολλά πράγματα. Κυρίως στον τρόπο που οργανώνω μια σκέψη. Έμαθα να μπαίνω στη διαδικασία της σωστής κίνησης, των σωστών και γρήγορων αποφάσεων. Όμως πρέπει να πω ότι η επιστήμη στην ουσία ρίχνει ένα θανάσιμο πλήγμα σε έναν ηλίθιο ανορθολογισμό και μια μεταφυσική της χαρτορίχτρας, ας πούμε, η οποία δεν βοηθάει ούτε το θέατρο. Δεν βοηθάει το σύγχρονο θέατρο. Αυτός είναι ένας ανορθολογισμός, υπάρχει μία τεράστια βλακεία και αμορφωσιά που κυκλοφορεί και με μια πεποίθηση που λέει: «Έλα μωρέ τώρα, γιατί να μαθαίνουμε τώρα;». Εγώ δεν συμφωνώ μ’ αυτό. Δεν με είχε εντυπωσιάσει αυτό ποτέ, δεν έχω βρει εκεί κάποιο στοιχείο ώστε να πω «κοίτα ρε παιδί μου, ναι… είδες;».

Ας πούμε λοιπόν ότι κάποιος που είναι έξω απ’ όλα αυτά ή έχει αυτούς τους ανορθολογισμούς και τις προλήψεις. Έχει έναν αχταρμά στο κεφάλι του, δεν ανοίγει ποτέ ένα βιβλίο και πιστεύει ότι έχει μια αυθεντικότητα ή ένα ένστικτο πηγαίο το οποίο τον στηρίζει. Ε, σας πληροφορώ ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει στη ζωή μας.

Η απόφασή σας για αποκλειστική αφοσίωση στο θέατρο ήταν δύσκολη;

* Αυτή δεν ήταν απόφαση μιας στιγμής. Αυτό έρχεται και χτίζεται. Με τη διαρκή σπουδή…

Στη φαρέτρα του ηθοποιού αρκεί το ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες ή μήπως χρειάζεται και κάτι άλλο;

* Όλα χρειάζονται, τα πάντα όλα. Όλα. Χρειάζεται και η φαντασία και η καθημερινή δουλειά. Όπως λέει ο Ελύτης: «Εγώ δεν ξέρω τίποτα από το εμπόριο, αλλά πόσες φορές έχω ξυπνήσει για μία απόχρωση του μωβ»… Έτσι κι εγώ δεν μπορώ να μην έχω το θέατρο στο νου μου όλο το 24ωρο. Το θέατρο κυκλοφορεί σαν το αίμα και σίγουρα αυτό μου δίνει δύναμη. Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί δεν μπορείς να μπεις αλλιώς στον πυρήνα αυτής της τέχνης. Μιλάμε για μία σπουδαία τέχνη. Και για καθετί σπουδαίο είναι απαραίτητη η αφοσίωση πέρα από τα όρια.

Θυμάστε με συγκίνηση κάποιον από τους ρόλους που έχετε υποδυθεί;

* Ασφαλώς. Δεν έχει νόημα τώρα να τους αναφέρω επειδή όλοι οι ρόλοι με τρέφανε για πολύ καιρό ακόμα και μετά που τους είχα αφήσει ήταν δίπλα μου και με στήριζαν. Όλοι οι ρόλοι.

Ως δάσκαλος τι θα λέγατε σε έναν νέο επίδοξο ηθοποιό;

* Καλό κουράγιο.

Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό σας;

* Σίγουρα είναι το πείσμα σε ό,τι κάνω.

Πώς βλέπετε το μέλλον της νέας γενιάς;

* Τα παιδιά σήμερα έχουνε τρομερά προβλήματα, αλλά και τρομερά εφόδια. Οπωσδήποτε είναι απαλλαγμένα από τις αγκυλώσεις που είχαμε εμείς την εποχή που ήμουνα εγώ νέος. Σήμερα μπορούνε να σκεφτούνε πραγματικά ελεύθερα, να αμφισβητήσουνε καθετί που είναι καθιερωμένο. Όμως ζουν σε έναν κόσμο που έχει μια τρομαχτική αβεβαιότητα και τα σημάδια κυριαρχίας των ισχυρών που τα αποδεκατίζουν. Πρόκειται για ένα εκρηκτικό μείγμα. Αλλά η νέα γενιά δεν έχει κανένα πρόβλημα, γιατί έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, ακριβώς επειδή είναι νέα. Αυτό δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Οπότε μαζί με το πείσμα προχωρείς. Σε εμάς, ας πούμε, αν μας λέγανε: «Πάρε άλλα είκοσι χρόνια πίσω», θα τρέχαμε όλοι. Ουρές θα κάναμε έξω από αυτό το σούπερ μάρκετ…

Για τον τόπο μας τι εύχεστε;

* Ο τόπος μας εύχομαι να συνεχίσει να υπάρχει και να έχει μεγαλύτερη πίστη. Να είναι ένας τόπος όπου θα ανθεί η ανεκτικότητα, θα ανθεί η φιλία, θα ανθεί ο διάλογος, γιατί μιλάμε και για δημοκρατία, μιλάμε και για θέατρο, μιλάμε για τα πάντα. Εύχομαι να εμπεδωθεί στη χώρα ένας διάλογος. Όπου υπάρχει διάλογος εκεί υπάρχει και δημιουργία. Λοιπόν, όχι κραυγές και παλινορθώσεις.

Οι μνήμες και το παρελθόν δίνουν λύσεις σε ένα ενεστώτα που καίει;

* Το παρελθόν από μόνο του δεν αρκεί. Πρέπει να κάνεις ανάγνωση του παρελθόντος. Τώρα βέβαια υπάρχουν πολλαπλές αναγνώσεις του παρελθόντος, οπότε εξαρτάται ποια μηνύματα θα πάρεις από τη δική σου ανάγνωση…

Ποια είναι η συμβουλή σας για να ζήσουμε σε έναν τέλειο κόσμο;

* Δεν υπάρχει τέλειος κόσμος. Δεν θα ζήσουμε ποτέ σε έναν τέλειο κόσμο, οπότε θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με τις αντιφάσεις μας. Θα πρέπει να τις δεχτούμε σαν μέρος, ζωτικό μέρος του παιχνιδιού. Η ζωή δεν προχωράει ούτε με τελειότητες, ούτε με τις αντιφάσεις της. Η ζωή έχει συνέχεια γι’ αυτό πάντα θα ‘χουμε μπροστά μας δίπολα, τα οποία όμως οφείλουμε να τα αναγνωρίσουμε σαν υπαρκτές δυνάμεις και όχι να τα ξορκίζουμε…

Ο κόσμος πηγαίνει σαν «σπείρα». Έχει περιόδους που είναι σε ακμή και περιόδους που είναι σε παρακμή. Ημέρα και νύχτα είναι. Αυτό το πράγμα έρχεται και στην ψυχή μας, έρχεται και στη σκέψη μας. Λειτουργούν δύο δυνάμεις μέσα μας. Μία δύναμη που θέλει να πετάξει και μία δύναμη υπαρκτή που θέλει να κάτσει στον καναπέ. Θέλει να αράξει, θέλει να μην κάνει τίποτα, θέλει να αφεθεί στην τύχη της.

Τι έχετε να μας πείτε για τον Φώτη που τον γνωρίσατε μέσα από το κείμενο του Αλέξη Σταμάτη;

* Ο Φώτης είναι ένας μοναχικός τύπος ο οποίος έχει πέσει στην παγίδα, ας πούμε, της ροής του. Καταγράφει στιγμές από τη ζωή του και από τις ζωές των άλλων νομίζοντας ότι αυτό είναι ένα υλικό το οποίο ως συγγραφέα θα τον πάει μπροστά. Τελικά παγιδεύεται μέσα σ’ αυτό, όπως όλοι οι άνθρωποι όταν φύγει κάτι από τη σφαίρα της αφοσίωσης και γίνει μανία. Τότε αρχίζουν και μπλέκονται τα χαρακτηριστικά και γυρίζουνε μπούμερανγκ στον εαυτό μας.

 

Νίκος Αρβανίτης – Νίκος Αλεξίου

 

Η «μεταφορά» του κειμένου του Αλέξη Σταμάτη από το χαρτί στη σκηνή πώς ήταν;

* Αυτόν τον μονόλογο, το «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο», τον αντιμετώπισα πριν από πέντε χρόνια. Το ενδιαφέρον σ’ αυτό το ανέβασμα είναι ότι οι δύο μονόλογοι δεν λέγονται χωριστά. Ο δικός μου και «Η Τελευταία Μάρθα», που ερμηνεύει ο Νίκος Αλεξίου, είναι «μπλεγμένοι» σε μία ενιαία παράσταση. Αυτό ήτανε ιδέα του σκηνοθέτη μας, του Άρη Τρουπάκη. Έχει πολύ ενδιαφέρον και αυτό είναι το καινούργιο στοίχημα ότι έχουμε δύο φωνές οι οποίες είναι ασύμπτωτες μεν, αλλά ταυτόσημες. Σε μια άλλη διάσταση, αποδεικνύουν ότι έχουν τρομερές συμπτώσεις. Ενώ φαίνονται ασύμπτωτες αυτές οι δύο ξεχωριστές ιστορίες, τελικά με έναν μεταφυσικό τρόπο δημιουργικό και θεατρικό μας παρουσιάζουν πολλές συμπτώσεις. Αυτό είναι το ενδιαφέρον.

Όλα αυτά σε έναν χώρο στον οποίο το μεγάλο του προσόν είναι αυτή η τελείως άμεση σχέση με το κοινό. Είναι αυτό που λέμε θέατρο δωματίου… Πιστεύω ότι τα προτερήματα αυτού του χώρου είναι για τον θεατή κυρίως, επειδή νιώθει πιο πολύ κοντά την ανάσα του ηθοποιού.

Τα επόμενα σχέδιά σας;

* Ήδη είμαι και στο θέατρο «Αλίκη» όπου ανεβάσαμε το έργο του Ζορζ Φεϊντό «Πουλιά στον αέρα» σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη με τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και τη Βίκυ Σταυροπούλου. Ακολουθεί – καλώς εχόντων των πραγμάτων – στις αρχές του νέου χρόνου στο Bios το πολύ σπουδαίο έργο της Σίριλ Τσέρσιλ, «Ένας αριθμός». Πρόκειται για τη συνάντηση ενός πατέρα με τους κλωνοποιημένους γιους του.

Κλείνοντας θα μπορούσατε να μας πείτε πώς κρίνετε τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς τα ζώα;

* Οι Έλληνες δεν έχουν καλή σχέση με τα ζώα. Για την ακρίβεια αυτοί που δεν έχουν καλή σχέση είναι πιο φωνακλάδες από αυτούς που έχουν καλή σχέση και τελικά οι πρώτοι δίνουν τον τόνο. Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος ο οποίος έχει από ένα κατοικίδιο στο σπίτι. Κάποιοι είναι αφοσιωμένοι όντως και το φροντίζουν. Κάποιοι άλλοι όμως βαριούνται, το παραμελούν και τελικά το παρατάνε. Τότε το πρόβλημα είναι πολύπλοκο…

Εσείς αν έχετε κατοικίδιο;

* Έχω ένα σκυλάκι, τη «Ραλλού», την οποία τη βρήκαμε από το Internet πριν από εφτά χρόνια. Πάντα είχαμε ζώα στο σπίτι, από τα παιδικά μου χρόνια. Ήταν ζωτική οικογενειακή ανάγκη. Στα σπίτια είχαμε αυλές εκείνη την εποχή και με τα ζώα υπήρχε ουσιαστική σχέση.

Κύριε Αρβανίτη, σας ευχαριστούμε πολύ.

* Κι εγώ σας ευχαριστώ.

***

ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

***

ΣΤΟ «ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ» – Β’ ΣΚΗΝΗ

ΚΟΣΜΟΣ / ΓΩΝΙΑ

Του Αλέξη Σταμάτη

Ο Σάκης και ο Φώτης είναι δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι που τους ενώνουν όμως πολλά. Το κύριο είναι η μοναξιά και ο εγκλεισμός. Και οι δυο ζουν μόνοι στο μικρό σπίτι – φωλιά τους όπου ταΐζουν τις φαντασιώσεις και τις μνήμες τους. Ο μεν Σάκης («Η Τελευταία Μάρθα»), με ονειροφαντασίες που προβάλλει στον απέναντι ψιλικατζή ο δε Φώτης («Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο»), πλαισιωμένος από κασέτες που καταγράφουν όλο του το παρελθόν, «κλέβει» το νεότερο εαυτό του για να δημιουργήσει ένα έργο. Δύο χαρακτήρες που ολισθαίνουν στο δίπολο φαντασία – πραγματικότητα και από τα σπαράγματα της μνήμης – κατασκευασμένης η μη – δημιουργούν πραγματικές συνθήκες σ έναν ενεστώτα που καίει.

Μονόλογος «Η Τελευταία Μάρθα»

Κείμενο: Αλέξης Σταμάτης

Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης

Ερμηνεία: Νίκος Αλεξίου

*

Μονόλογος «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο»

Κείμενο: Αλέξης Σταμάτης

Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης

Ερμηνεία: Νίκος Αρβανίτης

***

Λήξη παραστάσεων: 18 Δεκεμβρίου 2018

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

Τα έργα θα κυκλοφορήσουν από τις Εκδόσεις Σοκόλη

Εισιτήρια από 10 έως 15 ευρώ

***

Θέατρο οδού Κεφαλληνίας

Κεφαλληνίας 16

Αθήνα 113 61

Τηλέφωνο: 210-883.87.27

***

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ

 

***

…ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΑΛΙΚΗ»

«ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ»

(Le dindon)

Georges Feydeau

 

 

Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βίκυ Σταυροπούλου, Νίκος Αρβανίτης. Πιάνουν «Πουλιά στον αέρα» στο Θέατρο «Αλίκη».

 

 

Ο Georges Feydeau έγραψε την πονηρή φάρσα «Le Dindon» το 1896 και ο Νίκος Μαστοράκης, στην πρώτη του συνεργασία με τα Αθηναϊκά Θέατρα, το διασκευάζει, το σκηνοθετεί και το μεταφέρει στο 2018 με τον τίτλο «Πουλιά στον αέρα».

Στη σκηνή ένας απολαυστικός θίασος πρωταγωνιστών που φλερτάρει, ερωτεύεται, απατάει και ψεύδεται: Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Θεοδώρα Τζήμου, Ιωάννης Παπαζήσης, Χριστίνα Τσάφου, Νίκος Αρβανίτης, Μαρία Κωνσταντάκη, Γιώργος Χρανιώτης, Κωνσταντία Χριστοφορίδου, Δημήτρης Λιόλιος, Μαριλού Κατσαφάδου, Γιάννης Ρούσσος.

Η υπόθεση απλή. Και η φράση που χαρακτηρίζει την αρχή του κακού: Απαντάς «δέχομαι» επειδή σε κοιτάει ο κόσμος και μετά που ο κόσμος φεύγει, ανακαλύπτεις ξαφνικά, πως έχεις μείνει μόνος, με μια γυναίκα, παντρεμένος!

 

Χριστίνα Τσάφου, Νίκος Αρβανίτης

 

Συντελεστές

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης

Χορογραφίες: Φωκάς Ευαγγελινός

Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης

Κοστούμια: Κατερίνα Παπανικολάου

Αρχική μετάφραση: Μαριαλένα Κωτσάκη

Σχεδιασμός Φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου

Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δανάη Καλαχώρα, Μαριλένα Μόσχου

Βοηθός Σκηνογράφου: Ελίνα Δράκου

Βοηθός Ενδυματολόγου: Μαριάννα Ζαχαριάδου

Βοηθός Σχεδιασμού Φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση

Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΘΕΑΤΡΑ Α.Ε.

*

Πρωταγωνιστούν: Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Θεοδώρα Τζήμου, Ιωάννης Παπαζήσης, Χριστίνα Τσάφου, Νίκος Αρβανίτης, Μαρία Κωνσταντάκη, Γιώργος Χρανιώτης, Κωνσταντία Χριστοφορίδου, Δημήτρης Λιόλιος, Μαριλού Κατσαφάδου, Γιάννης Ρούσσος.

*

Θέατρο Αλίκη

Αμερικής 5, Αθήνα

Μετρό σταθμός «Σύνταγμα»

Ημέρες – ώρες παραστάσεων

Τετάρτη, Κυριακή : 20:00
Πέμπτη, Παρασκευή : 21:00
Σάββατο 18:00 & 21:00
Διάρκεια παράστασης: 100΄
Εισιτήρια : Από 16 ευρώ

Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΘΕΑΤΡΑ Α.Ε.

Διεύθυνση Marketing & Επικοινωνίας: Ελίνα Λαζαρίδου,
lazaridou@a-th.gr, 211 10 26263
Γραφείο Τύπου : Ελένη Κ. Μαγγίνα,
press@a-th.gr, 211 10 26265

***

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ

 

 

 

 

 

eirini aivaliwtouΝίκος Αρβανίτης: Πάντα με ενδιέφεραν οι άνθρωποι που αφηγούνταν πολύ καλά μια ιστορία
Περισσότερα

Νικόλας Παπαγιάννης: Η τέχνη δεν είναι κρατική υπόθεση, είναι εθνική. Έθνος χωρίς τέχνη είναι ένα σάπιο κράτος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου / catisart.gr

Η τέχνη μπορεί να ασκήσει σημαντική επίδραση στη σχέση ενός ανθρώπου με την πραγματικότητα. Έχω παρατηρήσει πως οι καλοί ηθοποιοί είναι σαν τους ευγενικούς επισκέπτες ή τους φιλόξενους οικοδεσπότες. Διακριτικοί, φιλικοί, αβροί, ευδιάθετοι, θετικοί, υπαινικτικοί, ψιθυρίζουν τις μεγάλες αλήθειες τους.
Έτσι είναι και ο Νικόλας Παπαγιάννης. Απόφοιτος του Μουσικού Λυκείου Παλλήνης και της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, με σπουδές κλασικού τραγουδιού στο Ωδείο Αθηνών, είναι ένας ηθοποιός που διέπεται από αστραφτερή διαχρονικότητα και αυθεντική ποιότητα, διάφανος και ουσιαστικός. Ένας ηθοποιός που έχει μέσα του τον θεατρικό δαίμονα.
Παρακολουθώντας τον επί σκηνής έχεις την αίσθηση πως ανασαίνει μέσω των ηρώων που υποδύεται και το κοινό ακούει την ανάσα τους καθώς το οξυγόνο τους είναι θεραπευτικό για την πεινασμένη ψυχή του.

Αυτή την εποχή υποδύεται τον δικαστή Μπρακ στην «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν που σκηνοθετεί η Άντζελα Μπρούσκου στο ιστορικό Μπάγκειον της Ομονοίας. Μια παράσταση που επανατοποθέτησε την εμβληματική πλατεία στον πολιτιστικό χάρτη της Αθήνας.
Η ερμηνεία του είναι δυνατή και άμεση, με ευαισθησία και σκληρότητα, με αίσθηση του τραγικού αλλά και της κωμικής ρήξης. Πρόκειται για ένα χαρακτήρα ισχυρό και κυνικό, για έναν παλλόμενο άνθρωπο, που δίνει στον λόγο σώμα και φωνή. Όπως λέει ο ίδιος, ο δικαστής Μπρακ είναι «ο άνθρωπος που όλοι επιθυμούμε και όλοι φοβόμαστε να έχουμε στη συντροφιά μας».
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Νικόλας έχει πρωταγωνιστήσει ξανά στο αριστούργημα του Ίψεν, το 2009. Τότε ερμηνεύοντας τον ανερμάτιστο συγγραφέα Ejlert Lövborg, στην Αίθουσα «Λήδα Τασοπούλου» στο «Αμφι-Θέατρο», σε σκηνοθεσία του αείμνηστου Σπύρου Α. Ευαγγελάτου.
Εν τω μεταξύ, προετοιμάζεται για τα γυρίσματα της ταινίας «Echoes of the past», που η υπόθεσή της αφορά το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, με συμπρωταγωνιστές τους Max Von Sydow, Astrid Roos, Δανάη Σκιάδη και guest star τον Richard Chamberlain σε σκηνοθεσία Νικόλα Δημητρόπουλου από την Foss Productions και την Terra Magma.
Στο θέατρο έχει ξεκινήσει τις επόμενες πρόβες με τον Θάνο Παπακωνσταντίνου στο σημαντικό κλασικό έργο «Μαρία Στιούαρτ» του Φρήντριχ Σίλλερ, που θα παρουσιαστεί το 2019 στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων.
Επίσης, με τον σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη θα συναντηθούν στο θέατρο «Ολύμπια» (πρώην Λυρική Σκηνή) στη ρομαντική κωμωδία του Γουίλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», σε μουσική του Φέλιξ Μέντελσον.
Ο Νικόλας Παπαγιάννης προέρχεται από θεατρική οικογένεια. Είναι το μεσαίο από τα έξι παιδιά της οικογένειας Παπαγιάννη, ένα από τα πέντε αγόρια του επίσης ηθοποιού Δημήτρη Παπαγιάννη. Γεγονός που τον κάνει υπερήφανο. «Πριν φτάσω εγώ στο θέατρο, το θέατρο βρισκόταν σπίτι μου», μας λέει χαρακτηριστικά.
Είναι το αναμφισβήτητο ταλέντο του; Είναι η βαθιά του καλλιέργεια; Η εσωτερικότητά του; Είναι η γεμάτη αξιοπρέπεια και μειλιχιότητα συμπεριφορά του; Είναι η συνεργάσιμη προσωπικότητά του; Είναι η επικοινωνία του με τους αρίστους της προηγούμενης γενιάς οι οποίοι του κληροδότησαν τις ανησυχίες τους, τη γνώση τους και τις σκέψεις τους, που του έχει προσδώσει ήθος, σεμνότητα και υπευθυνότητα; Ό,τι κι αν είναι αυτό το φως που εκπέμπει στο σανίδι, σημασία έχει πως εμείς νιώθουμε τυχεροί κάθε φορά που τον βλέπουμε στη σκηνή…

 

 

Αυτή την εποχή σε βρίσκουμε να κάνεις πρόβες για την «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου. Τι ήθελες να μας πεις για την παράσταση και το έργο;

* Είναι ευτυχής για κάθε καλλιτέχνη η συνάντησή του με ένα σπουδαίο συγγραφέα και το σπουδαίο έργο του. Έχω την τύχη να ταξιδεύω στα μονοπάτια της Έντα Γκάμπλερ, ενός έργου που αγαπώ από τα πρώτα σπουδαστικά μου χρόνια. Νιώθω πολύ όμορφα που συμμετέχω στη συγκεκριμένη παράσταση την οποία διακρίνει μια πολύ ιδιαίτερη ματιά και αισθητική.

Τι έχεις να μας πεις για τη σκηνοθέτιδα Άντζελα Μπρούσκου και τη συνεργασία σας;

* Την Άντζελα τη γνωρίζω πολλά χρόνια μέσα από την καλλιτεχνική της δραστηριότητα αλλά δεν είχε τύχει μέχρι τώρα να συνεργαστούμε. Τη θαυμάζω και χαίρομαι πολύ που είμαστε παρέα σε αυτό το εγχείρημα.

Η «Έντα Γκάμπλερ», εκτός από την ψυχολογική ακρίβεια για την οποία διακρίνεται, θεωρείται και ένα από τα υποδειγματικότερα τεχνικώς έργα του σύγχρονου θεάτρου. Θα ήθελες να το σχολιάσεις;

* Και δικαίως. Είναι ένα έργο αριστοτεχνικά φτιαγμένο από τα βαθύτερα υλικά του ανθρώπου. Γεμάτο σασπένς και αδιέξοδο.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας που υποδύεσαι στην παράσταση;

* Είναι αυτός του δικαστή Μπρακ. Ο άνθρωπος που όλοι επιθυμούμε και όλοι φοβόμαστε να έχουμε στη συντροφιά μας.

Τι εκπροσωπεί ο δικαστής Μπρακ;

* Εκπροσωπεί την τάξη και την ηθική, δύο αξίες που είναι συνεχώς μετακινούμενες σύμφωνα με το προσωπικό συμφέρον. Δηλαδή, υψηλή πολιτική. Δυστυχώς.

Γιατί η η Έντα προσπαθεί να γίνει χειριστική;

* Μήπως η ίδια η ζωή είναι χειριστική με την Έντα; Αναρωτιέμαι συχνά…

Πότε ξεκίνησε η σχέση του δικαστή Μπρακ με την Έντα;

* Πιθανολογώ ότι θα πρέπει να δώσουμε μια φανταστική απάντηση, οπότε θα έλεγα στο χορό του γιατρού Κόργκεν, πρόπερσι το καλοκαίρι. Ήταν ένα υγρό βράδυ Ιουνίου. Συνεννοήθηκαν με την πρώτη ματιά. Μια επικίνδυνη σχέση είχε μόλις ξεκινήσει.

Γιατί ο δικαστής Μπρακ προτιμά να είναι ο «αιώνιος τρίτος» σε μια σχέση;

* Το ρόλο σου στη ζωή δεν τον επιλέγεις πάντα, αλλά μαλακώνει την πραγματικότητα να τον δέχεσαι σαν επιλογή σου.

Το κοινωνικό περιβάλλον που ζούσε τού επέτρεπε να έχει αυτό το είδος ζωής;

* Το κοινωνικό περιβάλλον δεν ορίζει αυτό που θα σε καθορίσει. Όπως λέει και ο Μπρακ «Έτσι, σε γενικές γραμμές…».

Ο Μπρακ νιώθει να απειλείται από τον Λέβμποργκ;

* Ο Λέβμποργκ μετατρέπει το τρίγωνο σε τετράγωνο, κάτι που ο Μπρακ δεν μπορεί να κατανοήσει και το εισπράττει ως την απόλυτη απειλή.

Αν και ο χαρακτήρας του έργου είναι δραματικός πέρα για πέρα, ωστόσο συνυπάρχουν και κωμικά στοιχεία σε αυτό;

* Στο μεγαλείο του Ίψεν συνυπάρχουν και τα δύο αυτά στοιχεία, και το δραματικό και το κωμικό, που είναι ίσως και τα δύο βασικά συστατικά της ζωής όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι.

 

 

Ποιος είναι ο πρώτος κανόνας στη δουλειά σου;

* Η σωστή συμπεριφορά.

Ως δάσκαλος υποκριτικής, τι συμβουλή θα ήθελες να δώσεις σε ένα νέο ηθοποιό;

* Να μη χάσει χρόνο σε μια τέχνη που δεν συγχωρεί.

Το κράτος οφείλει να στηρίζει την τέχνη;

* Αναμφισβήτητα η τέχνη δεν είναι κρατική υπόθεση, είναι εθνική. Έθνος χωρίς τέχνη είναι ένα σάπιο κράτος.

Τα περιορισμένα οικονομικά μέσα σήμερα περιορίζουν το καλλιτεχνικό όραμα ή είναι μια δημιουργική άσκηση;

* Είναι δομικό λάθος και ατόπημα να πιστεύουμε σήμερα πως η τέχνη μπορεί να υπάρχει χωρίς πόρους, χωρίς χρήματα. Οι άνθρωποι που ασκούν την τέχνη του θεάτρου πρέπει και να μπορούν να ζουν από την τέχνη του θεάτρου. Δεν φτάνει μόνο το κέφι. Και να σας πω και κάτι; Ακόμα και η δημιουργικότητα πεινάει.

Πώς θυμάσαι τον άνθρωπο με τον οποίο είχες συνεργαστεί στα πρώτα σου βήματα, τον αείμνηστο Σπύρο Ευαγγελάτο;

* Τον Σπύρο Ευαγγελάτο θα τον θυμάμαι πάντα ως μια αξία του ελληνικού θεάτρου αλλά κυρίως ως τον πατέρα της αγαπημένης μου φίλης Κατερίνας. Μου λείπει. Και στο θέατρο λείπει.

 

 

 

Ποιες θα είναι οι επόμενες συνεργασίες σου;

* Στον κινηματογράφο, θα παίξω στην ταινία «Echoes of the past», μια ταινία για το Καλαβρυτινό Ολοκαύτωμα, με συμπρωταγωνιστές τους Max Von Sydow, Astrid Roos, Δανάη Σκιάδη και guest star τον Richard Chamberlain σε σκηνοθεσία Νικόλα Δημητρόπουλου από την Foss Productions και την Terra Magma.
* Στο θέατρο, θα ξεκινήσω πολύ σύντομα πρόβες με τον Θάνο Παπακωνσταντίνου στο έργο «Μαρία Στιούαρτ» του Σίλλερ στο θέατρο της οδού Κυκλάδων.
* Επίσης με τον Βασίλη Νικολαΐδη θα συναντηθούμε στο θέατρο «Ολύμπια» (πρώην Λυρική Σκηνή) στο έργο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ και μουσική του Μέντελσον. Τα περιμένω όλα και το καθένα ξεχωριστά με πολλή χαρά.

Ποιους ήρωες θα ήθελες να υποδυθείς;

* Αυτούς που θα μου κλείσουν ξαφνικά το μάτι.

Γεννήθηκες σε μια οικογένεια ηθοποιών. Ποιες είναι οι πρώτες σου αναμνήσεις;

* Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου συνδεδεμένο με την τέχνη με έναν τρόπο αυτονόητο. Πριν φτάσω εγώ στο θέατρο, το θέατρο βρισκόταν σπίτι μου.

Τι σημαίνει για σένα η μουσική;

* Ακουστική ευαισθησία και ακρίβεια. Εν αντιθέσει με το θέατρο, εδώ τα πράγματα είναι αντικειμενικά και με κανόνες. Η νότα σολ είναι η νότα σολ. Στο θέατρο όλα είναι ό,τι να ‘ναι. Με αναστατώνει αυτός ο υποκειμενισμός.

Σε τι θα έλεγες «όχι» ασυζητητί;

* Στα κομματικά δρώμενα.

 

 

 

Τι θα ήθελες να ευχηθείς για τον τόπο μας;

* Να διαβάσει Ιστορία. Που είναι, για μένα, η πιο ασφαλής οδός για το μέλλον.

Πώς κρίνεις τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς τα ζώα;

* Εξαρτάται πάντα από τον άνθρωπο. Σίγουρα νιώθω ότι είναι καλύτερη από ό,τι στο παρελθόν. Τελευταία μαθαίνω, υπάρχουν και νόμοι επιτέλους.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Η μεγάλη μου αγωνία είναι ποια είναι η σχέση των ζώων μαζί μου. Εύχομαι να μ’ αγαπούν και να με εκτιμούν. Συγκατοικούμε με τον υπέροχο γάτο μας, τον Λιόντα, που έχει τα πιο όμορφα πατουσάκια του κόσμου. Στο εξοχικό μας, τον περιμένει πάντα ο θείος του ο Νόρις, ένα ευαίσθητο ροντβάιλερ και η Μάργκο, ένα ευγενέστατο λυκόσκυλο. Και άλλα έντεκα γατάκια. Μερικές κότες και ενίοτε και χήνες, όταν δεν τις τρώει η αλεπού.

Ευχαριστώ πολύ, Νικόλα!

* Κι εγώ σας ευχαριστώ.

***

  • Στις φωτογραφίες, ο Νικόλας Παπαγιάννης (Δικαστής Μπρακ) με την Παρθενόπη Μπουζούρη (Έντα Γκάμπλερ) στην παράσταση Hedda Gabler του Ίψεν σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου (Μπάγκειον).

 

  • Τα φωτογραφικά «κλικ» ανήκουν στην Άντζελα Μπρούσκου.

 

 

 

Ηedda Gabler / Πληροφορίες παράστασης

Ο Henrik Ibsen είναι ο μεγαλύτερος θεατρικός συγγραφέας που έβγαλε ποτέ η Νορβηγία και όχι μόνο. Η χρεοκοπία, η παρακμή και η ταξική πτώση της οικογένειας, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στο έργο του. Αυτός ήταν άλλωστε και ο βασικότερος λόγος που ο Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας συνήθιζε να θίγει ευαίσθητα θέματα της εποχής του, όπως τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τις επιπτώσεις που συνεπάγεται η προσπάθεια διατήρησης της ευμάρειας και του κοινωνικού status, καθώς και ζητήματα ηθικής τάξης. Σε ηλικία 20 χρονών έγραψε το πρώτο του δράμα (Catilina 1848), ενώ μερικά μόνο από τα μεγαλύτερα έργα του είναι τα εξής: Η κωμωδία του έρωτα (1864), Πέερ Γκιντ (1867), Το Σπίτι της Κούκλας (1879), Βρικόλακες (1881), Ο Εχθρός του Λαού (1882), Αγριόπαπια (1884), Έντα Γκάμπλερ (1890). Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της ζωής του είναι ότι έπινε σχεδόν καθημερινά την μπίρα του στο γνωστό στέκι του Όσλο «Grand Cafe» του πολυτελούς ξενοδοχείου «Grand Hotel» και ότι έκανε το συνηθισμένο του περίπατο στην πόλη. Έφυγε από τη ζωή στις 23 Μαΐου του 1906.

***

Με τον Ίψεν, όπως παραδέχονται όλοι οι μελετητές του, ξεκινάς γι’ αλλού και καταλήγεις αλλού. Το σύμπαν του είναι ένα σύμπαν που μας καθηλώνει ως ατμόσφαιρα και ως ψυχή. Η αθηναϊκή σκηνή -μέσω της Άντζελας Μπρούσκου– διαθέτει φέτος, εν μέσω κρίσης, μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στον Ίψεν. Πρόκειται για την Ηedda Gabler σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα που επιστρέφει -μετά τη χειμερινή επιτυχία της- από τις 11 Οκτωβρίου 2018 στο ιστορικό Μπάγκειον της Ομονοίας.

***

Τα θεατρικά έργα του Χένρικ Ίψεν είναι βεβαίως πολύ δημοφιλή στην Ελλάδα και έχουν όλα μεταφραστεί στα ελληνικά. Η πρώτη παράσταση θεατρικού έργου του Ίψεν στην Ελλάδα παρουσιάστηκε πριν από έναν αιώνα και, έκτοτε, έργα του παίζονται συχνά.
Ο Μπέρναρντ Σω στο βιβλίο του «Η Πεμπτουσία του Ιψενισμού», χωρίς αμφιβολία κάνει μια διεισδυτική ανάλυση του Ίψεν ως θεατρικού συγγραφέα και δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να καταλάβει πιο βαθιά τόσο τη φιλοσοφία που βρίσκεται κάτω από τα έργα του όσο και την τεχνική που υιοθέτησε για να την προβάλει. Ο ίδιος επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Ίψεν, τον οποίο χαιρέτισε ως ανανεωτή του θεάτρου.
Συγκεκριμένα γράφει: «Έχω δει πολλές ιψενικές παραστάσεις, σε διάφορα μέρη του κόσμου, και εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι το πόσο διαφορετικά οι ηθοποιοί μπορούν να παίζουν τους ρόλους τους, βρίσκοντας όμως πάντα βάση για τις ερμηνείες τους στο κείμενο του θεατρικού έργου. Μου φαίνεται ότι το μυστικό της μεγάλης επιτυχίας του Ίψεν είναι πως κάτω από την επιφάνεια μιας νορβηγικής κοινωνίας, στα τέλη του περασμένου αιώνα, μπορεί πάντα κανείς να βρει παγκόσμια ανθρώπινα προβλήματα που τον ενδιαφέρουν και σήμερα. Όταν το έργο παίζεται σωστά, οι θεατές μπορούν να ταυτισθούν μ’ αυτό που παρασταίνεται στη σκηνή ανεξάρτητα από τόπο και χρόνο».
Και συμπληρώνει: «Ο Ίψεν έμαθε το μυστικό του από τους κλασικούς Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Για τον Ίψεν η αρχαία Ελλάδα ήταν μια από τις κύριες καλλιτεχνικές του ρίζες».

Γράφοντας σε μια εποχή διανοητικού αναβρασμού, όταν οι ιδέες του Μαρξ, του Δαρβίνου και του Νίτσε άλλαζαν τον κόσμο, ο Ίψεν φαίνεται να αγωνίζεται για να αρθρώσει ένα νέο όραμα της ανθρώπινης ελευθερίας. Αυτό που ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, στο δοκίμιό του αποκαλεί «η αυτοκρατορία του Ανθρώπου που επιβεβαιώνει το αιώνιο κύρος της δικής του θέλησης».

***

 

Η «Hedda Gabler» του Henrik Ibsen, λοιπόν, του κορυφαίου θεατρικού συγγραφέα του κριτικού κοινωνικού ρεαλισμού, παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά από την Άντζελα Μπρούσκου και το Θέατρο Δωματίου στο μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο «Μπάγκειον».
Η παράσταση που τράβηξε σαν μαγνήτης την περασμένη σεζόν το ενδιαφέρον του κοινού, επιστρέφει από τις 11 Οκτωβρίου 2018 με ανανεωμένη διανομή, στον χώρο όπου η παρουσίασή της τον Φεβρουάριο του 2018 συνέβαλε στην ανανέωση της πολιτιστικής ζωής της πόλης στην περιοχή της Ομόνοιας.
Το ξενοδοχείο – σύμβολο στο κέντρο της Αθήνας, αρχιτεκτονικής Ερνέστου Τσίλερ, χτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, την ίδια περίοδο όπου ο Ibsen γράφει την Hedda Gabler, γίνεται ο τόπος εξέλιξης του δράματος της ηρωίδας που καταρρέει σε ένα περιβάλλον μεγαλοαστικής παρακμής.
Η Hedda Gabler αρνείται να συμβιβαστεί στη νέα πραγματικότητα που της επιβάλλει η κοινωνική της κατάρρευση, ασφυκτιά σε έναν γάμο που ενέχει την προοπτική «ευτυχίας» έτσι όπως την επιβάλλουν τα κοινωνικά πρότυπα και παραμένει ρομαντικά προσκολλημένη στον ανεκπλήρωτο έρωτα. Με λίγα λόγια η ηρωίδα του Ibsen αψηφά την επιτέλεση του φύλου της, σε μια εποχή σημαίνουσας σημασίας του ρόλου της γυναίκας στην οικογενειακή και κοινωνική συνοχή.

*** 

 

 

Η Άντζελα Μπρούσκου σημειώνει τα εξής:
Απεικονίζοντας την παθολογία, μιας απογοητευμένης γυναίκας, ο Ibsen με την Hedda Gabler καταθέτει την πιο ισχυρή διαμαρτυρία απέναντι σε μια διεφθαρμένη κοινωνία, αποφασισμένη να θυσιάσει χάριν των δικών της συμφερόντων, την ελευθερία και την ατομική έκφραση των πιο χαρισματικών μελών της. Σήμερα η HeddaGabler διαγράφει μέσα από τους αιώνες την επιτέλεση του φύλου της. Τα πάντα είναι «προσποίηση».

Η παράσταση αποτελεί μια καταβύθιση σ’ έναν χαμένο κόσμο αίγλης και φθοράς, μια εμπειρία που με τίποτα δεν θα θέλατε να χάσετε!

  • Οι άνδρες και οι γυναίκες δεν ανήκουν στον ίδιο αιώνα – Henrik Ibsen

 

Συντελεστές παράστασης

Σκηνοθεσία – εικαστική άποψη: Άντζελα Μπρούσκου
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Μουσική: Nalyssa Green
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Παραγωγή: Ευάγγελος Κώνστας – Constantly Productions

Ηθοποιοί: Παρθενόπη Μπουζούρη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου, Θάνος Παπακωνσταντίνου, Νικόλας Παπαγιάννης, Ειρήνη Αϊβαλιώτου και η Άντζελα Μπρούσκου.

Πληροφορίες

Πρεμιέρα: 11 Οκτωβρίου 2018
Παραστάσεις: Πέμπτη – Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:30 (μέχρι τις 11 Νοεμβρίου)
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ), 5 ευρώ (ατέλειες)

Προπώληση:

Κρατήσεις θέσεων: 693 8500457 (5 μ.μ. – 8 μ.μ.)
Διάρκεια: 135 λεπτά

Μπάγκειον Ξενοδοχείο
Πλατεία Ομονοίας 18, Αθήνα

Μετρό Ομόνοια / Έξοδος Αθηνάς – Σταδίου

Προβολή – επικοινωνία: Δημήτρης Χαλιώτης

eirini aivaliwtouΝικόλας Παπαγιάννης: Η τέχνη δεν είναι κρατική υπόθεση, είναι εθνική. Έθνος χωρίς τέχνη είναι ένα σάπιο κράτος
Περισσότερα

Μάριος Λεβέντης: Να πετάμε γαρίφαλα προσευχής στα μάτια του κακού που χορεύει κι όλα θα πάνε καλά!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Συμβολική γραφή, υπαινικτική, με βαθιές νεανικές ανησυχίες. Δημιουργική πένα, ακάματη. Ο Μάριος Λεβέντης με την ποίησή του αποδίδει την εποχή του μέσα από τους ανθρώπους της, τις ιστορίες τους, τα πάθη τους. Από τις εκδόσεις ‘Οδός Πανός’ του Γιώργου Χρονά, κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο με τίτλο «αυτόγραφο». Οι άνθρωποι που συναντά του δίνουν το λευκό χαρτί για να γράψει. Το μελάνι είναι της ψυχής του. Η ποίηση γι’ αυτόν είναι «η τέχνη της θυσίας». Μια «αποστολή που έχει προτεραιότητα τον άλλο», τον πλησίον, τον συνάνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνον όταν είναι συνάνθρωπος.

Ο Μάριος Λεβέντης, μέσα από τη συνεχή και διακριτική πορεία του, εξελίσσεται σε μία από τις σταθερές παρουσίες της σημερινής γραφής. Καταθέτει ποιήματα – αντανακλάσεις ενός ιδιαίτερου λογοτεχνικού βλέμματος. Λειτουργεί με τους δικούς του όρους και κανόνες γραφής και σε συνάρτηση με τα προσωπικά του ποιητικά βιώματα και σύμβολα.

Η ποίησή του αλλάζει μορφές, γίνεται αφοπλιστικά οικεία, αινιγματική, με φιλοπαίγμονα στάση, με πλευρές σκοτεινές και φωτεινές. Με τις λέξεις ζωγραφίζει φιγούρες εύπλαστες και εύθραυστες, γεμάτες κρυμμένη ειρωνεία και καυστικό χιούμορ.

Ο Μάριος είναι ένας νέος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας με καταγωγή από το Ηράκλειο Κρήτης, που μας εκπλήττει με τη ζωντάνια και τη διεισδυτικότητα του γραπτού λόγου του, γεμάτος έμπνευση, ταλέντο και ενθουσιασμό για συγγραφή και δημιουργία…

 

Μάριε, το καινούργιο βιβλίο σου «αυτόγραφο», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός του Γιώργου Χρονά…

* Η μεταγραφή μου στην Οδό Πανός ήταν ευλογημένη στιγμή. Ο Γιώργος Χρονάς σπάει την παράδοση του εκδότη. Είναι ουσιαστικός, με μια βαθιά καλοσύνη. Σπάνιες εξαιρέσεις στους κανόνες του εμπορίου.

Τι νιώθεις για την κυκλοφορία του;

* Λαχτάρα υπάρχει στην πρόβα – στην προετοιμασία. Στην κυκλοφορία νιώθω ακόμα μεγαλύτερη την ευθύνη μου. Όσο περνούν τα χρόνια, οι αφηρημένες έννοιες γίνονται συγκεκριμένες. Ένα έργο που απευθύνεται στον κόσμο, είναι πάνω απ’ όλα υπόσχεση. Και θα την κρατήσω.

Σε ποιους θα έδινες αυτόγραφο;

* Στο βιβλίο μου με τον ομώνυμο τίτλο, δίνω «αυτόγραφο» στους πολύ δικούς μου ανθρώπους και τους αναγνώστες μου.

Πού και πότε θα γίνει η επίσημη πρώτη παρουσίαση του βιβλίου σου;

* Ξεκινάω την 1η Δεκεμβρίου 2018 από το Ηράκλειο, τη γενέθλια πόλη μου.

Σε ποιο ποίημα από τη συλλογή αυτή έχεις ιδιαίτερη προτίμηση;

* Μπορώ να ξεχωρίσω τα δάκτυλα από την παλάμη μου; Δεν θα μπορούσα να χαρίσω ούτε χάδι…

Οι άνθρωποι που συναντάς σου δίνουν υλικό για να γράψεις;

* Όταν συμβαίνει, μου δίνουν το λευκό χαρτί. Το μελάνι είναι της ψυχής μου.

Αν μπορούσες να καλέσεις για καφέ κάποιους δημιουργούς που θαυμάζεις, ζώντες ή τεθνεώτες, ποιοι θα ήταν;

* Θα καλούσα τον Νίκο Γκάτσο για έναν μονό ελληνικό και τον Κάρολο Κουν για μια παρτίδα σκάκι.

Ποιος ήρωας λογοτεχνίας θα ήθελες να είσαι;

* Θέλω να είμαι ανθρώπινος.

Ποια βιβλία έχεις στο κομοδίνο σου αυτό τον καιρό;

* Αυτό τον καιρό, το προηγούμενο έργο μου «Τελευταία απόστροφος», διώχνει κάθε χνούδι από το «αυτόγραφο».

Γιατί γράφεις;

* Έχω την αίσθηση πως μια απόλυτη απάντηση, θ’ αδικούσε την ίδια την ερώτηση. Αν σέβομαι αυτό το «γιατί;», πρέπει να το αφήσω να με ρωτάει αδιάκοπα, δύστροπα και δύσκολα. Το ευγνωμονώ αυτό το ερωτηματικό. Είναι φορές που η τελεία δεν είναι καθόλου ταπεινή. Προκαλεί.

Τι σημαίνει ποίηση για σένα;

* Είναι η τέχνη της θυσίας. Μια αποστολή που έχει προτεραιότητα τον άλλο.

Γιατί ο άνθρωπος έχει ανάγκη την ποίηση;

* Γιατί κατά βάθος έχει ανάγκη τον σπαραγμό. Θέλει να ξεσπάσει, να συγκινηθεί. Γιατί έχει ανάγκη την αναβίωση του ρομαντισμού. Που είναι ικανός να μεταφέρει την αλύγιστη πραγματικότητα, ευάλωτη. Ψάχνει με ακρίβεια το κατάλληλο σε ακατάλληλους καιρούς. Εκείνο το κατάλληλο, που θέλουμε να πούμε, αλλά δεν ξέρουμε την προφορά.

Ποια μπορεί να είναι η σχέση του μέσου αναγνώστη με την ποίηση σήμερα, σε μια εποχή αναρίθμητων ψηφιακών αντιπερισπασμών;

* Από δύσκολη έως κι αδιάφορη. Το αληθινά καλό, θεωρείται μια πολυτέλεια που αποφεύγουμε, γιατί φέρνει πάντα μαζί του έναν καθρέπτη. Και δεν μας αρέσουν αμακιγιάριστα τα ελαττώματά μας.

Πώς εκτιμάς τη σημερινή κοινωνική κατάσταση;

* Μα η ίδια η κατάσταση δεν μας εκτιμά. Η κοινωνία αγνοείται.

Έχει συμβεί κάτι να αποθαρρύνει τη δημιουργικότητά σου;

* Το πιο ισχυρό πείσμα μου είναι η αισιοδοξία. Και η ελπίδα που πεθαίνει τελευταία, μας αφήνει μια διαθήκη ονείρου στα συρτάρια της θέλησης.

Τι έχεις να ευχηθείς για τον τόπο μας;

* Να πετάμε γαρίφαλα προσευχής στα μάτια του κακού που χορεύει κι όλα θα πάνε καλά!

***

 

Ο Μάριος Λεβέντης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1997. Σπουδάζει στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα ελληνικά γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 2015 με το θεατρικό έργο «Μωβ με γκρι» (Διάνυσμα). Τα έτη 2016 και 2017 ακολούθησαν η ποιητική συλλογή «Η δεύτερη άνοιξη» και το δεύτερο θεατρικό έργο του «Τελευταία απόστροφος» (Γαβριηλίδης). Το 2018 τον εμπιστεύεται ο Γιώργος Χρονάς, δημοσιεύοντας το βιβλίο «Αυτόγραφο» (Εκδόσεις Οδός Πανός). Έγραψε κείμενα στήλης στον διαδικτυακό στίβο δημοσιογραφίας και τέχνης. Μελοποιήθηκαν τραγούδια του, ενώ τιμήθηκε πολλές φορές σε ανθολόγια ποίησης.

***

Οι ερωτήσεις έγιναν άνθρωποι.

Οι απαντήσεις φιλοσοφία.

Οι λύσεις δοκιμασίες.

Η πίστη αναπνοή.

Η πληγή επιβίωση

και τα ποιήματα αντιδράσεις.

Μάριος, 2018

 

  • Το καινούργιο βιβλίο του Μάριου Λεβέντη «αυτόγραφο», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός του Γιώργου Χρονά.
eirini aivaliwtouΜάριος Λεβέντης: Να πετάμε γαρίφαλα προσευχής στα μάτια του κακού που χορεύει κι όλα θα πάνε καλά!
Περισσότερα

Γιώργος Ψυχογυιός: Είναι πολύ μεγάλη ιστορία και να παίρνεις και να δίνεις… Είναι ένα μάθημα ζωής…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Πράγματι οι ηθοποιοί είναι και απρόβλεπτοι αλλά και με πολλές δυνατότητες και επιδεξιότητες. Μπορούν να κάνουν τα πάντα με τόση ευκολία που σε κάνουν να λες: «Αυτό μπορώ να το κάνω κι εγώ»…

Το παρατήρησα άλλη μια φορά όταν συναντήθηκα με τον Γιώργο Ψυχογυιό. Έναν ηθοποιό ο οποίος από το ξεκίνημά του στο θέατρο έχει τα χαρακτηριστικά του βασικού στυλοβάτη σε έργα συνόλου.

Τον θυμάμαι στο μοναδικό «Θέατρο Καισαριανής» όταν το 1985 ο συμμαθητής μου στο ΣΤ’ Γυμνάσιο Αρρένων της Αθήνας, Γιάννης Διαμαντόπουλος, σκηνοθέτησε την επιθεώρηση «H Kρυστάλλω ήταν άντρας», σε κείμενα του Γιώργου Μανιώτη, μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, χορογραφίες της Ρεγγίνας Καπετανάκη και σκηνικά – κοστούμια της Έρσης Δρίνη. Έπαιζαν οι ηθοποιοί: Γιάννης Χριστογιάννης, Μελίνα Σαουσοπούλου, Θανάσης Θεολόγης, Έφη Καλογεροπούλου, Ηλιάνα Παναγιωτούνη, Σωτήρης Χατζάκης και Γιώργος Ψυχογυιός. Για αυτή την επιθεώρηση γράφτηκαν πολλά. Και άσχημα και καλά. Για μένα όλοι οι συντελεστές ήταν ξεχωριστοί. Πάντα θα τους θυμάμαι…

 

***

 

 

Όπως δεν θα ξεχάσω και τον Γιώργο Ψυχογυιό σε έναν ιδιαίτερο μονόλογο που μου έδωσε την ευκαιρία να απολαύσω. Αυτό δεν έγινε σε κάποια θεατρική σκηνή αλλά σε ένα φασαριόζικο καφέ στην περιοχή των Ιλισίων όταν συναντηθήκαμε για τη συνέντευξη…

Αξίζει να παρακολουθήσετε κι εσείς αυτόν τον μονόλογο:

 

***

 

 

 

ΣΥΝΔΕΩ

 

«Γεννήθηκα σε λαϊκό προάστιο του Πειραιά, στην Παλιά Κοκκινιά, με μπαμπά οικοδόμο που ήταν ο κλασικός πάτερ-φαμίλιας. Δούλευε όλη μέρα και τίποτε άλλο. Διασκέδαση μηδέν, για να προσφέρει στην οικογένεια, γιατί τότε οι εποχές ήταν δύσκολες γύρω στο ’60 και στο ’70 που ήμουν μικρός ακόμη. Μισός από τη Μονεμβασιά και μισός Πειραιά, μεγάλωσα σε γειτονιά με μνήμες πολύ όμορφες αλλά και δύσκολες συνθήκες ζωής. Οι γονείς μου δεν είχαν κάποια σχέση με τις τέχνες. Όμως μία γειτονοπούλα όταν είχα αρχίσει να ψάχνομαι, μου έδωσε τα πρώτα βιβλία. Ήταν θεατρικά έργα του Μολιέρου που τα διάβαζα κρυφά. Έτσι κάπως ξεκίνησε όλο αυτό, χωρίς να το πολυλέω στους δικούς μου.

Στο γυμνάσιο και στο λύκειο οι καθηγητές μου καταλάβανε και από τις εκθέσεις μου, και από τη συμμετοχή μου στις σχολικές γιορτές ότι έχω μία ιδιαίτερη έφεση στο να απαγγείλω ένα ποίημα ή να κάνω κάποιο σκετς.
Εκεί στο Επαγγελματικό Λύκειο που ήταν στον Λόφο του Βώκου, στα Μανιάτικα που λένε, είχα μία φιλόλογο πολύ σπουδαία γυναίκα. Μας ενέπνεε πάντοτε με το μάθημά της και μας έδινε ελπίδα για το αύριο. Μας δυνάμωνε με όσα μας έλεγε.

Το ίδιο πετύχαινε και ο παπάς της ενορίας μας. Ο εκκλησιασμός κάθε Σάββατο ήταν υποχρεωτικός και πηγαίναμε βαρετά. Εκείνος όμως είχε έναν τρόπο να μας κερδίσει. Περνούσε με ένα δισκάκι και ρίχναμε μέσα ερωτήσεις χωρίς όνομα. Εκείνος με κλήρο τραβούσε στην τύχη κάποια από αυτά τα χαρτάκια και έτσι κάναμε συζήτηση. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Βοηθούσε τη σκέψη. Βοηθούσε στη συζήτηση.

Έτσι, παρά την πολύ μεγάλη προσωπική μου συστολή, διαπίστωσα ότι έχω μία κλίση προς το θέατρο. Ήρθαν όλα πολύ πολύ ήσυχα και ομαλά. Κρυφά βέβαια επειδή αυτό ήταν το πρώτο μου μέλημα. Δεν σπούδασα κάτι. Τελείωσα το γυμνάσιο και μετά το επαγγελματικό λύκειο. Στη συνέχεια πήγα στον στρατό κατευθείαν έχοντας υπόψη μου να κερδίσω χρόνο και τελικά 20 χρονών μπήκα στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Ήθελα τόσο πολύ να συνδέσω την υπόλοιπη ζωή μου με αυτό το επάγγελμα και γι’ αυτό δεν περίμενα το Εθνικό Θέατρο για επαναληπτικές ή το Θέατρο Τέχνης».

 

 

ΣΥΝΑΝΤΩ

 

«Στον Πειραϊκό Σύνδεσμο είχα εξαιρετική τύχη αφού εκεί συνάντησα υπέροχους καθηγητές: Την Πίτσα Καπιτσινέα, τον Νίκο Φιλιππόπουλο, τον Κοράη Δαμάτη, τον Θόδωρο Σαρρή. Ήταν μία εξαιρετική σχολή και οι άνθρωποι υπέροχοι. Ήταν αμέσως μετά την εκκαθάριση του «Εθνικού» το ’81, που ήταν και λίγο πικραμένοι. Η Πίτσα Καπιτσινέα με τον Γκίκα Μπινιάρη είχαν ιδρύσει τη Σχολή πολύ νωρίτερα. Ήξερα ότι εκεί πάω στα σίγουρα. Ήξερα ότι θα βρω ανθρώπους που είναι ταγμένοι, που θα μάθω πράγματα. Ήταν μία Σχολή που δούλευε λίγο έξω από τα φώτα της δημοσιότητας και ίσως αυτή ήταν και η δυσκολία στα πρώτα χρόνια για να προχωρήσω, αλλά δόξα τω Θεώ δεν το μετάνιωσα.

Ένα μόνο παράπονο εκφράζω στον Νίκο Φιλιππόπουλο όταν τον συναντώ: «Νίκο μου, ποτέ δεν μας είπατε πόσο δύσκολη είναι η δουλειά και πόσο δύσκολος είναι ο χώρος» κι εκείνος απαντά: «Μα, αυτό σας το λέγαμε από την αρχή και δεν το είχατε καταλάβει».

Όμως όλους αυτούς τους δασκάλους μου δεν παύω να τους ευγνωμονώ. Ήταν πολύ σπουδαίοι δάσκαλοι και σπουδαίοι άνθρωποι. Τους χρωστάω πολλά.

Έτσι ήρθαν οι δουλειές και μάλιστα από το 2ο έτος μπορούσα να δουλεύω με πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Θυμάμαι τότε, το 1984, έκανα αντικατάσταση στον Στάθη Λιβαθινό που ήταν σε μία παράσταση του Κοραή Δαμάτη, στον «Δον Ζουάν».

Την ίδια χρονιά ζητούσε κομπάρσους ο Αλέξης Σολομός για το «Κούρος ή Θησέας» του Νίκου Καζαντζάκη με τον Νίκο Τζόγια, τον Χρήστο Πάρλα, τον Δημήτρη Τσούτση και τη Βέρα Κρούσκα στο Ηρώδειο. Τότε βέβαια ήμασταν τόσο νεοσσοί. Στην πρόβα του ήμασταν άγγελοι. Ήταν εμπειρία το να είσαι δίπλα σε αυτούς τους ηθοποιούς, νομίζαμε ότι ζούμε σε άλλη σφαίρα.

Στη συνέχεια είχα συμμετοχή στην παράσταση «Δον Κιχώτης: ο ιππότης της ελεεινής μορφής» που σκηνοθέτησε ο Ανδρέας Βουτσινάς συνεργαζόμενος τότε με το Θέατρο Καισαριανής. Σε ένα καλοκαίρι λοιπόν αυτά, χωρίς να έχω τελειώσει τη Σχολή. Ήμουν πάρα πολύ τυχερός στο ξεκίνημά μου, αν και όποτε μπορούσα δούλευα παράλληλα στα «Μπισκότα Παπαδοπούλου» για τα προς το ζην…

Εν τω μεταξύ στο σπίτι έμαθαν ότι σπούδαζα στη Δραματική Σχολή, αν και υπήρχε συμφωνία να γίνω ψυκτικός ή υδραυλικός για να μπορώ να ζω. Τελικά η μητέρα μου, μου έδωσε τα εύσημα μόνο το 1998 όταν με είδε στην τηλεόραση, στη σειρά «Βίος ανθόσπαρτος» της Κάκιας Ιγερινού με τους Γιάννη Φέρτη, Γιάννη Μπέζο, Ναταλία Τσαλίκη, Τίτο Βανδή, Γρηγόρη Βαλτινό και πάρα πολλούς συναδέλφους. Βέβαια μέχρι τότε με παρακολουθούσαν όποτε έπαιζα στο θέατρο και καμάρωναν πολύ γι’ αυτό, όμως στα μάτια τους με καθιέρωσε η τηλεόραση, όταν κάθε Πέμπτη στις 9 η ώρα το βράδυ είχε σύναξη στο σπίτι όλη η γειτονιά.

Ο πατέρας μου καμάρωνε και αυτός χωρίς να το εκδηλώνει. Ήταν ένας πολύ ήσυχος άνθρωπος με πολύ βαθιές αξίες. Τον θυμάμαι με πολλή αγάπη, ήταν αριστερός και γι’ αυτό δεν τρώγαμε γλυκό ψωμί. Εκείνα τα χρόνια που ήμουν παιδί ήταν δύσκολα»…

 

 

ΣΥΝΘΕΤΩ

 

«Όσο περνούν τα χρόνια όλες οι εμπειρίες της ζωής και της σκηνής παντρεύονται. Αυτό το θεωρώ σύνθεση και σύνθεση στον ρόλο. Μπορεί να παίζεις από τον μεγαλύτερο έως και τον πιο ασήμαντο ρόλο σε μία παράσταση, όμως και στις δύο περιπτώσεις γίνεται σύνθεση. Ας πούμε τώρα στη «Μαντάμ Σουσού» παίζουμε και ρόλους βωβούς. Δεν έχουμε κείμενο, το πώς θα βγεις στη σκηνή, πώς να κάνεις έναν ήρωα του ’50 ο οποίος είναι από το πρωί μεθυσμένος μέχρι το βράδυ χωρίς αυτό να είναι σχήμα μόνο. Αυτό θεωρώ ότι είναι σύνθεση.

Ακόμη κι αν κάποιος δεν συμμετέχει στη σκηνή με λόγια, συμμετέχει με την έκφρασή του, με τη στάση του σώματος, με την γκριμάτσα και με τη συνέπειά του στο ρόλο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες που κάνουν πολύ ωραία σύνολα. Κάνουν σύνθεση μιας σκηνής. Υπάρχουν οι ρόλοι. Π.χ. υπάρχει μία σκηνή στη «Σουσού» που «μιλάει» ο συγγραφέας της, ο Δημήτρης Ψαθάς και λέει: «Δεν άλλαξε τίποτα στον Μπίθουλα, όλα έμειναν ίδια»… Τη στιγμή εκείνη όλο το σύνολο των ανθρώπων της γειτονιάς βρίσκεται σε μία στάση παγωμένη μέσα σε σκέψη και ξεπαγώνοντας αυτή η εικόνα, ο Ψαθάς μου λέει: «Γιώργο ρίξε μία ματιά κι εσύ φεύγοντας»… Είμαι σχεδόν πλάτη προς το κοινό, φεύγω από τη σκηνή και κοιτάω τον Δημήτρη Ψαθά που λέει: «Τι είναι αυτός τώρα που μιλάει;». Κάνω πολύ κέφι αυτή την ασυνήθιστη σκηνή έτσι όπως την έστησε ο σκηνοθέτης μας, ο Γιάννης Κακλέας.

Πρόκειται για ένα σχόλιο που ακόμα και ο μη μυημένος θεατής θα το καταλάβει»…

 

 

 

ΣΥΝΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ

 

«Μέσα στο παιχνίδι της δουλειάς μας είναι και ο συναγωνισμός. Ο υγιής συναγωνισμός. Αξίζει κανείς να το κάνει. Φυσικά είναι θέμα εμπειρίας, είναι θέμα αισθητικής αλλά και καλής διάθεσης. Η συνεργασία είναι το άπαν, ιδίως σε μας που κάνουμε μία δουλειά συνόλου. Ό,τι και να φέρει κανείς, όποιους εγωισμούς και υπέρ-εγώ να μεταφέρει, που τα έχει αυτά η δουλειά μας στο έπακρο, αν δεν αφεθείς και δεν συνεργαστείς με τον άλλον που έχεις απέναντί σου, δεν θα συμβεί τίποτα».

 

ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΩ

 

«Αυτό το ρήμα το έμαθα τα τελευταία 11 χρόνια. Από το 2009 το ένιωσα αυτό. Χάσαμε τους φίλους μας. Μπορεί κάποιοι να κλειδώθηκαν στα σπίτια τους, κάποιοι άλλοι όμως συνεισφέρουμε με όποιον τρόπο μπορούμε. Και με ένα απλό τηλεφώνημα συμπαράστασης αλλά και με τα μάτια της κουζίνας που ανάβουμε για φίλους. Είναι αυτό που έμεινε τελικά. Το λέω τώρα για κάποιους συναδέλφους που περνάνε δύσκολα. Η κατάσταση είναι δύσκολη και έχω υποστεί τις συνέπειες. Βρέθηκα και από τις δύο πλευρές. Και έδωσα και πήρα. Η συνεισφορά λοιπόν σε αυτά τα χρόνια είναι το μοναδικό φάρμακο.
Από τη στιγμή που απλώνεις το χέρι και προσφέρεις κερδίζεις και εσύ. Γιατί και να παίρνεις και να δίνεις είναι πολύ μεγάλη ιστορία. Είναι μάθημα ζωής».

 

 

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΙ

 

«Η συνεργασία στο χώρο μας δεν είναι και κάτι πάντοτε εύκολο. Πάντα τη «συνταγή» τη φτιάχνει ο σκηνοθέτης. Υπάρχουν άνθρωποι πολλοί ταλαντούχοι σ’ αυτό. Τον τελευταίο καιρό συνεργάζομαι με τον Γιάννη Κακλέα που ξέρει από ομάδες γιατί είχε πάντα ομάδες. Εκεί λοιπόν μπορεί να δουλεύεις ιδρυματικά για 7 μήνες και να μην ανοίξει μύτη. Γιατί; Γιατί η πάστα των ανθρώπων είναι τέτοια και η πίστη για τη δουλειά οπότε η συνεργασία είναι προστατευμένη, είναι δεδομένη. Αν παρόλα αυτά κάτι άλλο συμβεί ή το αντίθετο, τότε πρέπει εγώ να εφεύρω τρόπους να μπορώ να συνεργαστώ με κάποιον άνθρωπο που ίσως να μην είναι της αρεσκείας μου, ή εγώ να μην είμαι της δικής του και αυτό πάντα η εμπειρία το… διορθώνει. Η σκηνή είναι κάτι πάρα πολύ σκληρό, δεν το ξέρει ο κόσμος και νομίζει ότι είναι ένα επάγγελμα πολύ ελαφρύ. Όμως το επάγγελμά μας είναι πολύ βαρύ. Πρέπει να τ’ αφήσω όλα στην πάντα τα δικά μου προσωπικά, τις δικές μου αγωνίες, να φύγω από τον εαυτό μου ώστε να μπορώ να συνεισφέρω στη διασκέδαση και στην ψυχαγωγία του ανθρώπου που έχει πληρώσει. Παράλληλα πρέπει να είμαι ανοιχτός στον συνάδελφο που θα έχω απέναντί μου, είτε μου είναι αρεστός, είτε όχι. Και αυτό είναι δύσκολο, αλλά λέω και πάλι, δεν θυμάμαι να έχω υποφέρει.

Μπορεί να υπάρχουν μικρότητες που μπορεί κάποιος να σου τις πει στο τέλος της παράστασης, τη στιγμή της υπόκλισης, όμως ό,τι και να συμβεί μεταξύ των συναδέλφων δεν επηρεάζει την κρίση των θεατών που ξέρουν να εκτιμούν και να τιμούν κάθε τι καλό που βλέπουν.

Πάνω απ’ όλα βάζω τον θεατή. Οι μικρότητες της δουλειάς δεν με πτοούν, ξέρω να τις αντιμετωπίζω άμεσα και αποτελεσματικά γιατί η δουλειά είναι πολύ μεγαλύτερη από τα εγώ μας».

 

 

 

ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΩ

 

«Θα ήθελα να συνοδοιπορούσα με μαθητές μιας Δραματικής Σχολής. Θα το ήθελα πάρα πολύ. Θα μπορούσα να είμαι ένας καλός αγωγός συναισθημάτων. Πολύ θα μου άρεσε. Αν δεν ήμουν ηθοποιός, θα μπορούσα να ήμουν δάσκαλος. Θα μπορούσα πραγματικά να βρεθώ με νέους ανθρώπους και να τους εμφύτευα «το ταλέντο να ζεις». Αυτό θα μπορούσα να το κάνω με μεγάλη ευκολία. Γι’ αυτό λέμε ότι όλα είναι αποστάγματα εμπειρίας και βαθέων συναισθημάτων. Είναι πολύ σημαντικό να μπορεί να μεταδίδει κάποιος την εμπειρία του σε αυτόν που έρχεται και ο άλλος να έχει τη διάθεση να το αποδεχθεί. Μόνο αν υπάρχει καλή διάθεση αυτό θα μπορεί να συμβαίνει αυτόματα, να συμβαίνει ίσως άμα τη εμφανίσει. Όμως δεν ξέρω αν διδάσκεται αυτό.

Ξέρω όμως πως ένιωσα τη συγκίνηση της δημιουργίας όταν είχαμε ένα αυτοσχεδιαστικό μάθημα με τη χορογράφο Νάτασα Ζούκα. Χωρίς ενδοιασμούς μας έλεγε: «Σήκω να μας πεις μία ιστορία από τη ζωή σου, χορεύοντας, ή ανέβα πάνω στο τραπέζι και πες μας κάτι, ή μην πεις τίποτα». Αυτό ήταν κάτι που εμένα κάθε φορά με συγκλόνιζε, για κάποιους όμως ήταν σοκαριστικό.

Με τον ίδιο σεβασμό και αυτοσυγκέντρωση πήρα μέρος σε σεμινάρια χορού. Έκανα άσκηση για το σώμα μου από μικρό παιδί, από 16 χρονών. Ο χορός είναι ένα απαραίτητο εργαλείο στη δουλειά μας. Πάντα κρατούσα το σώμα μου σε μία εγρήγορση, σε μία φόρμα. Πάντα το φρόντιζα και με την άσκηση και με τη διατροφή. Το σώμα μου είναι το εργαλείο της δουλειάς μου και πρέπει να το σέβομαι. Ξέρω πως αν δεν το προσέξω μετά θα χάσω την μπάλα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει με τα βοηθήματα διατροφής και όλα αυτά τα σχετικά αλλά προτιμώ να είναι μακριά από μένα τέτοιες λύσεις. Έριξα τη χοληστερίνη μου με μοναστηριακή διατροφή και τώρα, δόξα τω Θεώ, μπορώ να συνυπάρχω με 20χρονους ανθρώπους στο χορό και σε κάποιο μπαλέτο και τα καταφέρνω ακόμα στα 55 μου».

 

 

 

ΣΥΝΕΧΙΖΩ

 

«Πολλοί εγκατέλειψαν τον αγώνα. Τον εγκατέλειψαν γιατί δεν άντεχαν ούτε το να μην είναι πρώτοι, ούτε να μην είναι σε καλές δουλειές. Εγώ όμως συνεχίζω. Συνεχίζω συνειδητά. Συνεχίζω με πολύ μεγάλη δυσκολία πια αλλά κάνοντας παράλληλα πράγματα, όπως έκανα και στα 21 μου. Δηλαδή είμαι και σε μία σούπερ εμπορική δουλειά, αλλά παράλληλα δεν ξεχνάω τον ομφάλιο λώρο που είναι τα μεγάλα κείμενα. Ελπίζω αυτό να μη με καταβάλει. Αντίθετα νιώθω αυτή η παράλληλη ενασχόλησή μου να μου δίνει τεράστια δύναμη. Βέβαια μπερδεύεται ο κόσμος πάρα πολύ και διερωτάται: «Πού ανήκει αυτός ο άνθρωπος»;

Αλλά δεν θέλω να ανήκω πουθενά. Θέλω να είμαι ελεύθερος. Ξέρω ότι πολλούς τους προβληματίζει αυτό και τους θυμώνει. Σου λέει, αυτός τι θέλει και εδώ και εκεί; Μας έχει μπερδέψει, αλλά μ’ αρέσει αυτό να «αμολάω μελάνι». Μου δίνει μεγάλη δύναμη. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω φίλους να απορούν: «Μα τι θέλεις τώρα εκεί πέρα, απλήρωτες δουλειές κ.λπ. και με κόπο και εξάωρες πρόβες;». Λέω: «Άσε, κάτι θα βγάλει αυτό και πάντα κάτι φέρνει. Ίσως όχι αμοιβή, αλλά ανταμοιβή, όπως λέει και ο Βασίλης Παπαβασιλείου», ο άνθρωπος που με βοήθησε να ανοίξουν οι ορίζοντές μου. Όποιος δεν έχει δουλέψει με τον άνθρωπο αυτό είναι όντως τυφλός»…

 

 

 

ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΩ

 

«Ο απαραίτητός μου άνθρωπος είναι ο Ρούντι. Συγκατοικώ μαζί του. Είναι ένα βελγικό λυκόσκυλο που μένουμε μαζί τα τελευταία 7 χρόνια. Ήταν ορφανό και από μαμά και από μπαμπά. Είναι ένα υπέροχο πλάσμα, όπως ήταν υπέροχα όλα τα σκυλιά που είχα. Πάντα αδέσποτα που τα μάζευα. Όταν έχω περιοδεία τον αφήνω για λίγες μέρες στην αδελφή μου, στην οικογένειά μου. Τον αγαπούν, γιατί αυτός είναι αγαπητός ιδιαίτερα, τους έχει μάθει κιόλας, αγαπάει τα ανίψια μου πολύ. Περνάει ώρες προσαρμογής και εκεί, αλλά και όταν γυρίζω στο σπίτι περνούν μία – δύο μέρες για να συνηθίσουμε ξανά τη συμβίωση. Μου είναι απαραίτητος. Είναι πολύ μεγάλη παρηγοριά να είσαι με ένα σκυλί, ή με μία γάτα. Εγώ ήμουν πάντα σκυλο-μπαμπάς οπότε τα λάτρεψα αυτά τα ζώα, μπορούν να σου μιλήσουν, να συναισθανθούν, μπορεί να κλάψουν. Έχει κλάψει σκύλος δίπλα μου. Ειδικά το βλέμμα των σκύλων είναι κάτι το ασύλληπτο. Με τον τρόπο που σε κοιτάει καταλαβαίνεις χίλια πράγματα».

***

Άλλα χίλια πράγματα καταλάβαμε κι εμείς παρακολουθώντας τον μονόλογο του Γιώργου Ψυχογυιού. Ήταν ένας μονόλογος – όαση  και γι’ αυτό τον ευχαριστούμε που μας έδωσε την ευκαιρία να τον παρακολουθήσουμε…

 

***

 

ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΨΥΧΟΓΥΙΟ

 

***

 

 

Δυο φίλοι και συνάδελφοι από τα παλιά: Γιώργος Κιμούλης και Γιώργος Ψυχογυιός.

 

ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
Από την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018

*

«ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ»
Του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ
Σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη

*

Ένα τρυφερό ποίημα για το γελοίο της ανθρώπινης παραίτησης. Για πολλά χρόνια ο Βάνιας και η ανιψιά του Σόνια ζουν ήρεμα και αρμονικά στην επαρχία συντηρώντας τα χτήματα και την περιουσία της οικογένειας. Όταν όμως ένα καλοκαίρι ο πατέρας της Σόνιας έρχεται από την πρωτεύουσα μαζί με τη νέα του γυναίκα, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες και οι κρυφές αντιπαλότητες της οικογένειας έρχονται στην επιφάνεια και καταστρέφουν κάθε ηρεμία. Η κρίση της μέσης ηλικίας, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, τα οικονομικά συμφέροντα του καθενός, οι ενδοοικογενειακοί ανταγωνισμοί οδηγούν σε μία αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας. Είναι ο θυμός που δημιουργείται στον κάθε άνθρωπο, απ’ τη στιγμή που άλλο ήθελε να γίνει κι άλλο έγινε. Μία ιδιαίτερα ανθρώπινη ιστορία του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ, όπου η ψευδαίσθηση και η απόγνωση ανταγωνίζονται το χιούμορ και την ελπίδα. Πώς ζούμε; Ζούμε όπως θα θέλαμε; Ή όπως θέλουν οι άλλοι; Ένα τρυφερό ποίημα για το γελοίο της ανθρώπινης παραίτησης.

*
Μετάφραση – σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης
Σκηνικά: Χριστίνα Κωστέα
Κοστούμια: Σοφία Νικολαΐδη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

*

 

Στα παρασκήνια του Θείου Βάνια. Αριστερά: Σερεμπριάκωφ, ο Γιώργος Ψυχογυιός, στο κέντρο Σόνια, η Χαρά Μάτα Γιαννάτου και δεξιά Τελέγκιν, ο Κώστας Κοράκης.

 

Παίζουν

Βάνιας: Γιώργος Κιμούλης
Αστρωβ: Τάσος Νούσιας
Έλενα: Στέλλα Καζάζη
Σερεμπριάκωφ: Γιώργος Ψυχογυιός
Μαρίνα: Χριστίνα Κουτσουδάκη
Σόνια: Χαρά Μάτα Γιαννάτου
Μαρία: Μαίρη Νάνου
Τελέγκιν: Κώστας Κοράκης

*

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή 20:30
Σάββατο 18:00 και 21:00
Κυριακή 19:00
Εισιτήρια
Διακεκριμένη: 30 ευρώ – Φοιτητικό-Ανέργων: 25 ευρώ
Α’ Ζώνη: 25 ευρώ – Φοιτητικό-Ανέργων: 20 ευρώ
B’ Ζώνη: 20 ευρώ – Φοιτητικό-Ανέργων: 15 ευρώ
Γ’ Ζώνη: 15 ευρώ – Φοιτητικό-Ανέργων: 10 ευρώ

*

ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ

*

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Λεωφόρος Ηρώων Πολυτεχνείου 32
Πειραιάς 185 35
Ταμείο Θεάτρου:210- 414.33.10
Ώρες: Δευτέρα έως Παρασκευή: 10.00 – 14.00

Παναγιώτης ΜήλαςΓιώργος Ψυχογυιός: Είναι πολύ μεγάλη ιστορία και να παίρνεις και να δίνεις… Είναι ένα μάθημα ζωής…
Περισσότερα

Παναγιώτης Νάτσης: Πίσω από τα γεγονότα, όσο βάρβαρα και φρικιαστικά κι αν είναι, υπάρχουν χιλιάδες ιστορίες…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ο Παναγιώτης Νάτσης είναι ηθοποιός, απόφοιτος του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Με τις σημαντικές του συμμετοχές σε παραστάσεις όπως «Extra Long – XL» της Πέρσας Σταματοπούλου και «Άμλετ» του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης 2011), «Η ζωή μου στην τέχνη» στο θέατρο «Αργώ» (σκηνοθεσία: Θοδωρή Βουρνά), έχει αποκτήσει μεγάλη εμπειρία στη σκηνή και το θεατρόφιλο κοινό τον έχει πια ξεχωρίσει. Ένας από τους κυριότερους σταθμούς τής μέχρι τώρα σταδιοδρομίας του ήταν ο «Διχοτομημένος Υποκόμης» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, μια μουσικοθεατρική παράσταση εμπνευσμένη από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Ίταλο Καλβίνο.
Επίσης, έχει κάνει τηλεοπτικές και διαδικτυακές διαφημίσεις και έχει δανείσει τη φωνή του σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές.
Η τελευταία παράσταση που έπαιξε ήταν το «Στα σκοτεινά making movies» του Γιώργου Ηλιόπουλου σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά στο θέατρο Cartel.
Φέτος κάνει μια ακόμη συνεργασία με τον Θοδωρή Βουρνά, αφού έχει παίξει και στην ταινία μικρού μήκους «Ο θεατής» του εξαιρετικού σκηνοθέτη.

Πρωταγωνιστεί στο «BU21» του Stuart Slade, το οποίο μετά τον επιτυχημένο κύκλο παραστάσεών του τον περασμένο χειμώνα, επιστρέφει ανανεωμένο στο Θέατρο 104 από τις 22 Οκτωβρίου 2018, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15.

Πρόκειται για ένα πραγματικά ρηξικέλευθο έργο, σύγχρονο και ιδιαίτερο, που ανέβηκε στο Trafalgar Studios στο West End του Λονδίνου αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Το «BU21» αγγίζει το φαινόμενο της τρομοκρατίας με έναν πρωτότυπο, δυναμικό και καυστικά ρεαλιστικό τρόπο μέσα από τις ιστορίες έξι επιζώντων ενός τρομοκρατικού χτυπήματος.

***

 

Από την παράσταση «Η ζωή μου στην τέχνη». Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς

 

Παναγιώτη, θέλεις να μας πεις πού γεννήθηκες;

* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Τρίπολη. Στην Αθήνα ήρθα ως φοιτητής και έκτοτε ζω μόνιμα εδώ.

Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχεις αντιμετωπίσει έως τώρα στον επαγγελματικό σου χώρο;

* Οι περισσότερες δυσκολίες μου αφορούν την έλλειψη χρόνου για να κάνω τα πράγματα που θέλω.

Τι έχεις να πεις για τον Θοδωρή Βουρνά με τον οποίο συνεργάζεσαι για μια ακόμη φορά;

* Με τον Θοδωρή έχουμε αναπτύξει έναν κώδικα επικοινωνίας, που δεν χρειάζονται πολλά πολλά για να καταλάβει ο ένας τον άλλο. Υπάρχει εμπιστοσύνη και δίνεται τεράστια ελευθερία κινήσεων, πράγμα που με βοηθάει πάρα πολύ ως ηθοποιό και ελπίζω να διευκολύνω κι εγώ τη δουλειά του ως σκηνοθέτης.

Τι πρέπει να γνωρίζουν οι θεατές για την παράσταση BU21, πριν την παρακολουθήσουν;

* Ότι πίσω από τα γεγονότα, όσο βάρβαρα και φρικιαστικά κι αν είναι, υπάρχουν χιλιάδες ιστορίες.

Ποιος είναι ο ρόλος σου στην παράσταση;

* Υποδύομαι τον Γκράχαμ. Έναν χαμηλού πνευματικού επιπέδου εθνικιστή.

Ποια είναι η πρόκληση αυτού του ρόλου;

* Ότι δεν είμαι εθνικιστής και πρέπει να πάω προς τα εκεί για να μπορέσω να τον υποδυθώ όσο καλύτερα γίνεται.

Πράγματι, έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι θα γινόταν αν αυτό που βλέπεις στις ειδήσεις συνέβαινε σε εσένα;

* Πάρα πολλές φορές και σε οτιδήποτε παρακολουθήσω. Ωστόσο, δεν ξέρω εάν είναι στη φύση του ανθρώπου ή απλώς χαρακτηριστικό δικό μου, ταυτίζομαι και μου προκαλούν περισσότερο το ενδιαφέρον τα πιο δραματικά γεγονότα. Γνωστός μου, ο οποίος έχει μια ιστοσελίδα, υποστηρίζει ότι τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα έχουν οι ειδήσεις που αφορούν τα τροχαία ατυχήματα και τα άσχημα καιρικά φαινόμενα.

Η δουλειά στην τηλεόραση τι σου έχει προσφέρει;

* Μου έχει προσφέρει εμπειρία στο να παίζεις μπροστά στην κάμερα και να είσαι πάντα σε ετοιμότητα και εγρήγορση. Για την αναγνωρισιμότητα δεν θα μιλήσω γιατί εκτός του ότι δεν με απασχολεί καθόλου, δεν έχω κάνει και τόσες δουλειές για να είμαι αναγνωρίσιμος.

Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σου, αναζητά ο θεατής όταν πηγαίνει στο θέατρο;

* Ένας θεατής πηγαίνοντας σε μια θεατρική παράσταση, εντάσσεται αυτόματα σε μια ομάδα. Μια ομάδα η οποία θα δημιουργηθεί, θα ωριμάσει και θα διαλυθεί μέσα σε μιάμιση-δύο ώρες. Κατά τη διάρκεια αυτή, θα δημιουργηθούν «σχέσεις» τόσο μεταξύ των θεατών όσο και μεταξύ ηθοποιών και θεατών. Έτσι, λοιπόν, ένας θεατής αναζητά αυτές τις σχέσεις που θα τον κάνουν να περάσει ευχάριστα, να επικοινωνήσει και να αισθανθεί ελεύθερος.

 

 

 

Η τέχνη -και ειδικά το θέατρο- πόση πειθαρχία χρειάζεται;

* Η πειθαρχία που απαιτεί το θέατρο είναι πολύ περισσότερη από όσο μπορεί κάποιος να φανταστεί. Απλώς θα αναφέρω ότι ο Στανισλάφσκι την παρομοιάζει με στρατιωτική.

Το περιβάλλον στο οποίο κινείσαι επαγγελματικά και καλλιτεχνικά, θεωρείται πολύ ανταγωνιστικό. Είναι πράγματι, κατά τη γνώμη σου;

* Βέβαια και είναι ανταγωνιστικό, αλλά από την άλλη εάν έχεις στόχο, ξέρεις πραγματικά ποιος είσαι και δουλέψεις σκληρά, τότε υπάρχει άπλετος χώρος για όλους.

Σε τι θα έλεγες ασυζητητί «όχι»;

* Στο να κάνω πράγματα χωρίς λόγο.

Τι απολαμβάνεις;

* Την οικογένειά μου.

Πώς ενημερώνεσαι; Από το Διαδίκτυο ή και από τον παραδοσιακό Τύπο (εφημερίδες, περιοδικά);

* Από το Διαδίκτυο. Πιο γρήγορο και έχεις όλη την πληροφορία μπροστά σου.

Σε ευαισθητοποιούν τα γεγονότα της επικαιρότητας;

* Εννοείται. Αλλά προσπαθώ κάθε φορά να φιλτράρω τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται.

Πώς θα χαρακτήριζες τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς το δημόσιο χώρο;

* Δυστυχώς χρήζει βελτίωσης.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

* Δεν κάνω ποτέ σχέδια. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ τώρα και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

Ποια εικόνα στην πόλη σε θλίβει περισσότερο;

* Δύο πράγματα με στενοχωρούν στην πόλη μας. Από τη μία είναι οι άστεγοι που προσπαθούν να επιβιώσουν στα αυτοσχέδια σπίτια τους στα υπόστεγα του κέντρου της πόλης κι από την άλλη, η εικόνα της άχαρης πολυκατοικίας που έχει πάρει τη θέση ενός νεοκλασικού.

Πώς κρίνεις τον τρόπο που φέρονται οι Έλληνες στα ζώα;

* Με χαροποιεί αφάνταστα που βλέπω όλο και περισσότερο κόσμο να ευαισθητοποιείται κυρίως για τα αδέσποτα. Ωστόσο, δε θα αναφερθώ καθόλου σε αυτούς που πληρώνουν μεγάλα ποσά για να πάρουν ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι ή ένα παπαγαλάκι κ.ο.κ. απλώς και μόνο για να κάνουν το κομμάτι τους.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Συνειδητά δεν έχω, αν και θα το ήθελα πάρα πολύ. Αλλά, δε θα ήμουν συνεπής απέναντί του, λόγω έλλειψης χρόνου.

 

 

 

BU-21 – Πληροφορίες

Συγγραφέας: Stuart Slade
Μετάφραση: Λυδία Τριγώνη
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Τριγώνη
Production Design: Κασσιανή Λεοντιάδου
Κινησιολογία: Ντέπυ Γοργογιάννη
Φωτογραφίες & Artwork: Γιώργος Γιαννίμπας
*
ΠΑΙΖΟΥΝ
Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Χρηστίνα Γαρμπή, Παναγιώτης Νάτσης, Αντώνης Πριμηκύρης, Βαγγέλης Σαλευρής, Λία Τσάνα
*
Παραστάσεις
Από τη Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2018 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15
Εισιτήρια: 12 κανονικό και 8 μειωμένο
Διάρκεια: 90 λεπτά
* * *
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3455.020
Μετρό, σταθμός «Κεραμεικός»

* * *

 

Λίγα λόγια για την παράσταση

Τι θα γινόταν αν αυτό που βλέπεις στις ειδήσεις συνέβαινε σε εσένα;

Το έργο, που ανέβηκε στο Trafalgar Studios στο West End του Λονδίνου αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές, αγγίζει το φαινόμενο της τρομοκρατίας με έναν ιδιαίτερο και καυστικά ρεαλιστικό τρόπο μέσα από τις ιστορίες έξι επιζώντων ενός τρομοκρατικού χτυπήματος.

«Αν δεν μπορείς να το χλευάσεις, θα σε κάνει κομμάτια».

Ένας πύραυλος χτυπά απ’ το πουθενά ένα επιβατικό αεροπλάνο. Ακολουθεί μία τεράστια έκρηξη και το BU21 πέφτει σ’ έναν κεντρικό δρόμο του Λονδίνου. Έξι άνθρωποι αφηγούνται τις απώλειες εκείνης της μέρας, το τραύμα και τη διαδικασία επούλωσής του…
Τι θα έκανες αν ήσουν ένας από αυτούς; Αν αυτές οι εικόνες που μοιάζουν σαν σκηνές από ταινία εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια σου;

Έγραψαν για το «BU21» του Stuart Slade:

«90 έντονα λεπτά που αρέσκονται στο να μας εκπλήσσουν και να μας διαψεύδουν». – Evening Standard
«Μια προσεκτική, συγκλονιστική και πικρά αστεία μελέτη για το πώς αντιμετωπίζουμε την τραγωδία» – The Guardian.
«Είναι φανερό ότι ο Stuart Slade αγαπάει τους χαρακτήρες του: με όσες ρωγμές και αν έχουν, μας κάνει να τους καταλάβουμε όλους. Αποτελεί μία αυθεντικά συναρπαστική νέα φωνή.» – Time Out London
«Ο Stuart Slade είναι ένας συγγραφέας με την ικανότητα να φτάνει στις πιο σκοτεινές τρύπες και να τραβάει από μέσα το νήμα της ζωής. Για να βρει το χιούμορ στα πιο απίθανα μέρη…» – The Stage
«Αν η τρομοκρατία είναι ένα μέρος της ζωής, τότε η ζωή μας πρέπει να αποτελεί και κομμάτι της τρομοκρατίας, με τις όποιες αντιφάσεις της. Οι άνθρωποι ακόμη ερωτεύονται, ακόμη κάνουν έρωτα…» – What’s on Stage

• Θέατρο 104: theatre104@gmail.com | http://www.104.gr/
www.facebook.com/BU21.theatro104

Εισιτήρια εδώ: 

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-104/bu21/

eirini aivaliwtouΠαναγιώτης Νάτσης: Πίσω από τα γεγονότα, όσο βάρβαρα και φρικιαστικά κι αν είναι, υπάρχουν χιλιάδες ιστορίες…
Περισσότερα

Ελένη Στεργίου – Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Η γενιά μας είναι υποχρεωμένη να κάνει ένα άλμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Μπορεί οι άνθρωποι να είναι αθύρματα αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην τους, μπορεί η αυτοκριτική να είναι μια διαδικασία που αφορά πάντοτε τους άλλους, μπορεί το πέρασμα στην ενηλικίωση και στην κατηγορία του πολίτη να παραμένει υποσημείωση στην ιστορία της κρίσης. Μπορεί τα στερεότυπα να είναι μέρος της ελληνικής κοινωνίας, όμως υπάρχουν ακόμα καλλιτέχνες, δημιουργοί της νέας γενιάς, που κουβαλούν αξεχώριστα την κοινή ευθύνη για τη ζωή τους, την τέχνη τους, τον πολιτισμό μας.
Ανοιχτοί, καθαροί, με γόνιμο νου, με ιδέες, με ερευνητικότητα και ευρηματικότητα, με πάθος και προσήλωση, οι Ελένη Στεργίου και ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος έκαναν πράξη τα όνειρά τους ιδρύοντας το 2012 την Ομάδα Θεάτρου «This Famous Tiny Circus theater group». Από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα η ομάδα δουλεύει με έναν σταθερό πυρήνα ηθοποιών, μουσικών, εικαστικών και άλλων καλλιτεχνών – συνεργατών που αργά αλλά σταθερά αυξάνει ή μετασχηματίζεται με σκοπό τη δημιουργία μιας ομάδας εργασίας με κοινό κώδικα προσέγγισης της τέχνης της υποκριτικής και του θεάτρου, αλλά και με κοινή αισθητική και στόχους. Η ομάδα έχει παρουσιάσει, μέχρι τώρα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Αισχύλεια 2013», στο παλαιό ελαιουργείο της Ελευσίνας την performance «Eumenidae – A Reading», σε σκηνοθεσία και ρυθμική διδασκαλία Κωνσταντίνου Μάρκελλου, βασισμένη στα χορικά του τρίτου μέρους της «Ορέστειας» του Αισχύλου και στη μετάφραση του Κώστα Τοπούζη, αλλά και τη δική της εκδοχή για τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (Απρίλιος-Μάιος 2015). Παρουσίασε, επίσης, το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του παγκοσμίου φήμης Καταλανού συγγραφέα Σέρτζι Μπελμπέλ «Οφσάιντ – Εκτός Παιδιάς» (2016), στη βραβευμένη μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ (βραβείο Eurodram 2015) και σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μάρκελλου. Μάλιστα η επίσημη πρεμιέρα του έργου -στην οποία είχα την τύχη να παρευρίσκομαι- δόθηκε παρουσία του ίδιου του συγγραφέα. Την επόμενη σεζόν η ομάδα συμμετείχε στο 6ο Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ Θεατρικών Αναλογίων με το έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν «Αλυσιδωτές Λέξεις», ενώ παρουσίασε στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας το μονόπρακτο της Λούλας Αναγνωστάκη «Η Παρέλαση» σε συμπαραγωγή με το Δη.Πε.Θε Ιωαννίνων. Μετά την απόλυτα επιτυχημένη παράσταση «Παρέλαση», που εντυπωσίασε το κοινό και περιόδευσε στην Αθήνα και διάφορες πόλεις της Ελλάδας, οι This Famous Tiny Circus καταδύθηκαν στον γλαφυρό και ανατρεπτικό κόσμο της Λένας Κιτσοπούλου, ζωντανεύοντας επί σκηνής δύο ήρωες από τη συλλογή διηγημάτων της «Το μάτι του ψαριού», τον «Καραφλομπέκατσο» και τη «Σπυριδούλα» σε ενιαία παράσταση. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος, με πρωταγωνιστές τον Θύμιο Κούκιο (στην περσινή παράσταση ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης) και την Ελένη Στεργίου.
Η δημιουργικότητά τους βυθίζεται στο βάθος των περιστάσεων, αναζητούν εκείνα που δεν ξέρουν, επινοούν αυτά που νοσταλγούν, θυμούνται αυτά που ξέχασαν και ξεχνούν αυτά που ήδη ξέρουν. Ξεχνούν τα σίγουρα και τις ευκολίες.

Φέτος, ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος σκηνοθετεί, με βοηθό την Ελένη Στεργίου, το νέο βραβευμένο έργο της Πένυς Φυλακτάκη «Φύκι στο Βυθό» στη σκηνή του skrow.theater, ένα έργο που μας διηγείται μια παράξενη ιστορία. Επίσης η ομάδα επαναλαμβάνει τον «Καραφλομπέκατσο και τη Σπυριδούλα» στο θέατρο «Σταθμός».

Ακόμα συγγράφουν ένα πρωτότυπο έργο βασισμένο σε μία αληθινή ιστορία αγάπης με κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις που στάθηκε η αφορμή παραλίγο να ξεσπάσει εμφύλιος το 1950 στην Κρήτη. Πρόκειται για μία ιστορία που τους έχει συγκινήσει πολύ από την πρώτη στιγμή που πληροφορήθηκαν γι’ αυτή και όλο το καλοκαίρι εργάστηκαν ερευνώντας την. Έχουν συγκεντρώσει πολύ και πρωτότυπο ιστορικό υλικό για την «Απαγωγή της Τασούλας», όπως είναι ο τίτλος της παράστασης, η οποία θα παρουσιάζεται στο Θέατρο Σταθμός κάθε Τετάρτη και Πέμπτη από 6 Φεβρουαρίου 2019.

Ανάγκη αλλά και χρέος κάθε καλλιτεχνικής γενιάς είναι η αναζήτηση ενός δικού της νέου τρόπου έκφρασης. Αναζήτηση για την ουσιαστική αισθητική εξέλιξη της τέχνης, με αφομοιωμένη γνώση των αξιών των προηγούμενων αισθητικών ρευμάτων και εμπλουτισμένη με τον προβληματισμό της δικής της γενιάς. Αυτές τις αισθητικές κατευθύνσεις αντανακλούν οι παραστάσεις των Κωνσταντίνου Μάρκελλου και Ελένης Στεργίου, που αναζητούν και προτείνουν πραγματικά σημαντικούς νέους τρόπους έκφρασης. Είμαι βέβαιη πως αυτοί οι δύο μπορούν να κάνουν θαύματα στο ελληνικό θέατρο και θα το δούμε σύντομα…

 

 

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου: Θα θέλατε να μας περιγράψετε μια σκηνή ή ένα γεγονός από την παιδική σας ηλικία;

Ελένη Στεργίου: Τη χρονιά που θα πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού, η μαμά μου, μαθηματικός στο επάγγελμα, δεν πήρε τη συνηθισμένη της απόσπαση στα Ιωάννινα, τον τόπο καταγωγής και διαμονής μας και αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε για έναν χρόνο στην Κοζάνη, εκεί όπου ήταν η οργανική της θέση. Όλα καλά, μέχρι που πήγα πρώτη μέρα στο σχολείο. Όλα τα παιδιά είχαν φτιάξει τις παρέες τους και παρόλο που κατά γενική ομολογία ήμουν ένα κοινωνικό παιδί, δεν υπήρχε χώρος για μένα. Ένιωθα ξένη. Κάθε μέρα γύριζα σπίτι και έκλαιγα, δεν ήθελα να πάω στο σχολείο. Ένα κορίτσι, η Κάτια Σαραφίδου, άρχισε να μου μιλάει, να με καλεί στο σπίτι του, διαβάζαμε μαζί, γίναμε φίλες κι έτσι μου έδωσε ένα βήμα να με δεχτούν και οι υπόλοιποι. Ένα χρόνο μετά, η μαμά μου πήρε και πάλι την απόσπασή της κι έπρεπε να γυρίσουμε στα Ιωάννινα. Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω ούτε να αποχωριστώ τη φίλη. Από τα 6 χρόνια του δημοτικού πιο πολύ θυμάμαι την Τετάρτη, ως μια όμορφη περίοδο κι αυτό λόγω της Κάτιας η οποία με αποδέχτηκε και με έκανε να αισθανθώ ασφάλεια. Είμαστε μέχρι σήμερα φίλες καλές. Συνειδητοποιώ με τον καιρό πως ό,τι βιώνουμε ως δύσκολο μέσα σε μια κατάσταση, δεν είναι απαραίτητα και άσχημο όταν το βλέπεις από απόσταση. Ήταν μία εμπειρία που με έμαθε να αγαπάω τις αλλαγές και να προσαρμόζομαι εύκολα.

Τι είναι αυτό που κάνει τόσο γοητευτικούς τον «Καραφλομπέκατσο» και τη «Σπυριδούλα»;

Ε.Σ.: Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα βγαίνουν στη σκηνή για να πουν τα βάσανά τους. Να μας κάνουν να δούμε όλες τις πλευρές της ζωής. Στην πρώτη ιστορία συναντάμε έναν άντρα που τον παράτησε η γυναίκα του και στο δεύτερο έναν άντρα που τον παράτησε ο άντρας του. Και οι δύο αυτοί άνθρωποι υποφέρουν και απελπίζονται. Τους συναντάμε λοιπόν στην πιο αντιερωτική φάση της ζωής τους. Η ερωτική απόρριψη τούς φέρνει αντιμέτωπους με τον καλό και τον κακό τους εαυτό, με το παρελθόν τους και το μέλλον τους, με την οικογένειά τους, την κοινωνία, τη ρίζα τους, με τον θάνατο. Παλεύουν απεγνωσμένα να ορίσουν την ταυτότητά τους, να βρουν τη δική τους θέση μέσα στον κόσμο και αποτυγχάνουν, αλλά παλεύουν κι έχουν μεγάλη δύναμη, ακόμη κι αν την αγνοούν. Όταν η δύναμη έρχεται ύστερα από μια απόρριψη, φέρνει τόλμη και γοητεία.

 

Τι κοινό έχουν μεταξύ τους και τι κοινό έχουν με όλους εμάς;

Ε.Σ.: Επιλέξαμε να πούμε αυτές τις δύο ιστορίες σαν μία γιατί η θεματολογία τους είναι κοινή. Δεν συνδέονται σε επίπεδο πλοκής. Οι έννοιες της αγάπης, του έρωτα, της απόρριψης, της απώλειας, της μοναξιάς, της έλλειψης αποδοχής, είναι έννοιες κοινές για όλους μας. Αφορούν κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, που έχει ανάγκη να σχετίζεται, να αγαπάει και να αγαπιέται.

Ποια είναι τα επόμενα θεατρικά σας σχέδια, μετά τον «Καραφλομπέκατσο και τη Σπυριδούλα»;

Ε.Σ.: «Ο Καραφλομπέκατσος & Η Σπυριδούλα» θα συνεχίσουν για δεύτερη χρονιά και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στο Θέατρο Σταθμός. Επίσης θα συγγράψουμε με τον Κωνσταντίνο, ένα πρωτότυπο έργο βασισμένο σε μία αληθινή ιστορία αγάπης με κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις που στάθηκε η αφορμή παραλίγο να ξεσπάσει εμφύλιος το 1950 στην Κρήτη. Τη δραματουργική επιμέλεια θα κάνει ο Ανδρέας Στάικος. Είναι μία ιστορία που μας έχει συγκινήσει πολύ από την πρώτη στιγμή που μάθαμε γι’ αυτή και πάνω στην οποία κάναμε έρευνα το καλοκαίρι. Έχουμε συγκεντρώσει πολύ υλικό και μετά τις 10 Οκτωβρίου θα ξεκινήσουμε πρόβες. Πρόκειται για την «Απαγωγή της Τασούλας», η οποία θα παρουσιάζεται στο Θέατρο Σταθμός κάθε Τετάρτη και Πέμπτη από 6 Φεβρουαρίου 2019.

Η τέχνη -και ειδικά το θέατρο- πόση πειθαρχία χρειάζεται;

Ε.Σ.: Τα πράγματα δεν προκύπτουν εύκολα ή ακόμα και αν προκύψουν από τύχη μια φορά, τότε πρέπει να τα αποδομήσεις και να τα φτιάξεις από την αρχή. Αυτό απαιτεί επιμονή, υπομονή, πείσμα, θάρρος, θράσος, συνεργασία, επανάληψη, πολλές ώρες δουλειάς και να μην παίρνεις τα πράγματα προσωπικά, να πηγαίνεις παρακάτω. Να αντέχεις να αποτυγχάνεις συνέχεια και να βρίσκεις το κουράγιο να το πάρεις πάλι από την αρχή.

Το περιβάλλον στο οποίο κινείστε επαγγελματικά και καλλιτεχνικά, θεωρείται πολύ ανταγωνιστικό. Είναι πράγματι;

Ε.Σ.: Όταν ζητάς το καλύτερο για τη δουλειά σου, είναι τόσο μεγάλος ο φόρτος εργασίας που δεν προλαβαίνεις να ανταγωνιστείς. Ο χρόνος που έχεις να την ολοκληρώσεις φτάνει ίσα ίσα. Πολλές φορές δεν είναι αρκετός για να εξελίξεις -μέσα στο πλαίσιο της δουλειάς- τα ίδια τα μέσα σου, να γίνεις καλύτερος, να σκεφτείς τα επόμενα βήματά σου. Υπάρχουν τόσοι αξιόλογοι καλλιτέχνες που οφείλεις να τους παρακολουθείς, να τους θαυμάζεις και να λες «κοίτα τι ωραία που το κάνουν». Αυτό σε κάνει αυτόματα να αγαπάς κι αυτό που κάνεις εσύ. Να θέλεις να συνεχίσεις. Αντί να ανταγωνιστείς είναι πιο συμφέρον να κρατήσεις τον πολύτιμο χρόνο σου να εμπνευστείς, να ζηλέψεις και να «κλέψεις» δημιουργικά.

 

 

 

Πώς κρίνετε το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

Ε.Σ.: Παρατηρώ ένα άγχος να κάνουμε πολλά, να υπάρχουμε συνέχεια, να είμαστε παραγωγικοί. Δεν υπάρχει τόση ζήτηση όση προσφορά. Δεν προλαβαίνεις να μάθεις για μία παράσταση κι έχει κατέβει. Γίνονται πράγματα με σύντομη ημερομηνία λήξης, είτε στη δημιουργία τους είτε στην έκθεσή τους.

Η Αθήνα έχει την καλλιτεχνική ζωή που της αξίζει;

Ε.Σ.: Και με το παραπάνω. Υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες που δημιουργούν σπουδαία πράγματα και διαμορφώνουν ένα ενδιαφέρον καλλιτεχνικό τοπίο.

Σε τι θα λέγατε ασυζητητί «όχι»;

Ε.Σ.: Στη βία που έζησε ο Ζακ και όλοι οι Ζακ του κόσμου.

Υπάρχει «λάθος» στην τέχνη;

Ε.Σ.: Στη ζωή κάνουμε συνεχώς λάθη. Λάθη που δημιουργούν εμπόδια. Και μας μετατοπίζουν. Γινόμαστε πιο έξυπνοι αναζητώντας λύσεις για να επιβιώσουμε. Στην τέχνη τα λάθη είναι εξίσου πολύτιμα. Το λάθος γίνεται έναυσμα για να πας εκεί που το λογικό σου δεν είναι ικανό να σε πάει. Είναι μια ευκαιρία. Αν κάνεις πως δεν το βλέπεις και σταματήσεις για να πας εκεί που η λογική σου συμβατικά σε οδηγεί, είναι πολύ πιθανό να κάνεις κάτι που σε ικανοποιεί και που μπορεί να είναι πολύ ωραίο, έξυπνο, ευφάνταστο. Αν όμως δεν το πετάξεις, αλλά το λάβεις υπ’ όψιν σου και το χρησιμοποιήσεις τότε μπορεί να σε βγάλει έξω από τα νερά σου και να αξιωθείς να δημιουργήσεις ένα έργο τέχνης που δεν είναι απόλυτα κάτω από τον έλεγχό σου.

Τι πιστεύετε ότι πρόκειται να δει και να ζήσει η γενιά σας;

Ε.Σ.: Η γενιά μου είναι υποχρεωμένη να κάνει ένα άλμα. Να ζήσει την ένωση που οι προηγούμενες γενιές λόγω εικονικής ευημερίας απόδιωξαν από πάνω τους γιατί ο καθένας είχε σε αφθονία ό,τι χρειαζόταν και δεν είχε ανάγκη κανέναν άλλον. Όπως λέει και η Σπυριδούλα, πρέπει να αφήσουμε «…τις αηδίες και τα ξεφτιλίκια και να δούμε την αλήθεια κατάματα…».

Τι ψάχνετε;

Ε.Σ.: Προσπαθώ να καλλιεργήσω το ειλικρινές αίσθημα της χαράς σε ό,τι κάνω.

Από τι και πώς δραπετεύετε;

Ε.Σ.: Από τη βιασύνη και το γεγονός ότι πρέπει να είμαι παραγωγική. Όταν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι έχω μπει σε μια κατάσταση όπου όλα γυρνάνε γύρω από τη δουλειά και από το πόσο σημαντικά πράγματα έχω αναλάβει και είμαι «υποχρεωμένη» να κάνω, το σώμα μου αντιδρά. Έτσι το καταλαβαίνω. Παίρνω απόσταση και αναθεωρώ μέχρι να καταφέρω να επαναφέρω την αργή αναπνοή μου χωρίς ενοχές.

Σας ευαισθητοποιούν τα γεγονότα της επικαιρότητας;

Ε.Σ.: Επιφανειακά με ευαισθητοποιούν. Είναι τόσο μεγάλη η πληροφορία που νομίζω ότι δεν προλαβαίνεις να εμβαθύνεις. Είσαι ένα από τα γεγονότα της επικαιρότητας, είσαι το πιο κοντινό σου. Συμβαίνει κάτι, δεν προλαβαίνεις να το χωνέψεις και συμβαίνουν άλλα δέκα μεγαλύτερα. Αν ουσιαστικά ήμουν ευαισθητοποιημένη θα έπρεπε να είμαι όλη την ημέρα στον δρόμο και να βοηθάω κόσμο. Δεν καθαρίζουμε με μία πονετική ανάρτηση στα μέσα. Ούτε και με την αποχή βέβαια. Εάν αρκεστώ στο πόσο λυπάμαι ή πόσο χαίρομαι από το σπίτι μου σε σχέση με τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μου θα έλεγα εκ του ασφαλούς ότι είμαι πολύ ευαισθητοποιημένη. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Θέλω να βοηθάω και το κάνω όσο μπορώ, αλλά ξέρω μέσα μου ότι θα μπορούσα περισσότερο.

Υπάρχουν «ήρωες» σήμερα;

Ε.Σ.: Ήρωας είναι αυτός που παρά τις αντιξοότητες της ζωής καταφέρνει να στέκεται στα πόδια του δείχνοντας μια δύναμη παραπάνω από τη συνηθισμένη. Υπερβαίνει εαυτόν γιατί έχει έναν στόχο που κυνηγάει, κι αυτό είναι ικανό να του μειώνει τους φόβους. Δεν επαναπαύεται και δεν κλαίει τη μοίρα του λέγοντας «…αχ, εμένα δεν μου δόθηκε η ευκαιρία, δεν είχα τις κατάλληλες προϋποθέσεις, συνθήκες κ.λπ…», αλλά είναι αυτός που ακόμα κι αν δεν του ανοίγουν τις πόρτες, δημιουργεί ο ίδιος τις προϋποθέσεις για τον εαυτό του, κι όλη αυτή η πορεία τον κάνει ατρόμητο. Ούτε κι αυτός πολλές φορές δεν ξέρει πού την είχε κρυμμένη τόση δύναμη. Δεν έχει επίγνωση. Υπάρχει μία ανάγκη που τον κινεί. Συνεπώς ξέρω πολλούς ήρωες προσωπικά. Ζουν ανάμεσά μας.

Πώς θα χαρακτηρίζατε τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς το δημόσιο χώρο;

Ε.Σ.: Πλέον ο δημόσιος χώρος έχει διασταλεί, ως επακόλουθο της εξέλιξης της κοινωνίας μας. Είναι πολύ εύκολο να δημιουργηθεί διάλογος αλλά και να διαλυθεί πολύ γρήγορα με τον ίδιο εύκολο τρόπο. Συνήθως στις τοποθετήσεις των ανθρώπων αναγνωρίζεις πολύ καλά προετοιμασμένους παράλληλους μονολόγους. Δεν ακούμε ο ένας τον άλλον γιατί είναι πιο σημαντικό αυτό που έχω να πω ΕΓΩ. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι συμφωνούμε θα πρέπει να διαφωνήσουμε πρώτα μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι μιλάμε τελικά για το ίδιο πράγμα, ή έστω να ακούσουμε πραγματικά αυτό που λέει ο άλλος.

***

 

 

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου: Ποια ήταν τα παιδικά σας αναγνώσματα και οι πρώτες καλλιτεχνικές σου επιρροές;

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Τα παραμύθια του Άντερσεν, Τομ Σόγιερ και Χακ Φιν, Χωρίς Οικογένεια, Το Καπλάνι της Βιτρίνας είναι τα βιβλία που έχουν καταγραφεί μέσα μου, κουβαλάω ακόμη εικόνες από τις σελίδες τους και οι εικόνες αυτές με συνδέουν με την παιδική μου ηλικία. Καλλιτεχνικές επιρροές που να σχετίζονται με τη δουλειά μου ήρθαν αρκετά αργότερα και είναι πολλές. Ισχυρότερες ο Ζαν Ζενέ, ο Μπουνιουέλ, ο Τζον Κούτζι, ο Αλμοδόβαρ και ο Σορεντίνο.

Μετά τον Μολιέρο και τους Καταλανούς, δύο χρονιές στη σειρά με δύο Ελληνίδες συγγραφείς και μάλιστα σύγχρονες, τη Λούλα Αναγνωστάκη και τη Λένα Κιτσοπούλου. Πώς επιλέγετε το ρεπερτόριό σας;

Κ.Μ.: Διαβάζουμε πολύ πριν αποφασίσουμε ποιο έργο θα ανεβάσουμε. Το καθοριστικότερο κριτήριο επιλογής μας είναι τελικά ο βαθμός στον οποίον το έργο μάς αφορά ή μάς δίνει ερεθίσματα να ανακαλύψουμε ανεξερεύνητες περιοχές και να εξελίξουμε τα σκηνικά μας εργαλεία. Τα τελευταία δύο χρόνια βρεθήκαμε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με νεοελληνικά έργα. Φαίνεται πως εμφανίστηκε μια βαθύτερη ανάγκη να επιστρέψουμε στις ρίζες μας. Και να τις ξαναβρούμε, να τις επαναπροσδιορίσουμε.

Ποιες είναι οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές μεταξύ των δύο συγγραφέων;

Κ.Μ.: Η γραφή και των δύο έχει ανθρωποκεντρική βάση. Γράφουν με έγνοια και κατανόηση για τον άνθρωπο και τη φύση του, και βυθοσκοπούν τις πλέον ιδιωτικές του στιγμές για να τον τοποθετήσουν στο «εδώλιο» του κοινωνικού γίγνεσθαι, χωρίς βέβαια διάθεση να τον καταδικάσουν. Η κάθε μια από τη σκοπιά της και μέσα από το φίλτρο της εποχής της χρησιμοποιεί εντελώς διαφορετική γλώσσα. Η έκφραση των συναισθημάτων, παρόλα αυτά είναι -και στις δυο περιπτώσεις- ακραία.

Ποια ανάγκη σας έσπρωξε να δημιουργήσετε την Ομάδα Θεάτρου «This Famous Tiny Circus theater group»;

Κ.Μ.: Η ανάγκη να ερευνούμε ελεύθερα και συγκροτημένα, μέσα σε ένα πλαίσιο κοινής αισθητικής αντίληψης για το θέατρο.

Υπάρχει ουσιαστική πολιτιστική αποκέντρωση στο χώρο της θεατρικής τέχνης;

Κ.Μ.: Υπάρχει μεγάλη ανάγκη από την πλευρά των κατοίκων της ελληνικής επαρχίας. Το ζήσαμε κατά τη διάρκεια των δύο μεγάλων περιοδειών που κάναμε με την «Παρέλαση» και με το «Ο Καραφλομπέκατσος & Η Σπυριδούλα». Η προσφορά, όμως, δεν είναι ανάλογη της ζήτησης. Θέλουμε, κατά το δυνατόν, να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε τις παραστάσεις μας σε όλο και περισσότερα μέρη, ιδιαιτέρως στα πιο απομακρυσμένα της ελληνικής υπαίθρου και στα νησιά της «άγονης γραμμής», με τα οποία διατηρούμε στενούς δεσμούς τα τελευταία δύο χρόνια.

Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κάνει πιστευτή στους θεατές την πραγματικότητα της σκηνής;

Κ.Μ.: Αναλαμβάνοντας την ευθύνη κάθε βράδυ στον ίδιο ακραίο βαθμό (με την απολυτότητα ενός παιδιού που παίζει με το αγαπημένο του παιχνίδι), να εμπλέκεται με την ιστορία που αφηγείται.

Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, αναζητά ο θεατής όταν πηγαίνει στο θέατρο;

Κ.Μ.: Το θέατρο δανείζεται από τη ζωή. Είναι η συμπυκνωμένη έκφραση της περιπέτειας του βίου. Αν μελετήσει κανείς προσεκτικά τον πραγματικό κόσμο, θα βρεθεί μπροστά σε κραυγαλέες αντιφάσεις: Μέσα στην πλέον δραματική στιγμή ενός ζωντανού ανθρώπου κρύβεται ένα αστείο. Μπορούμε να γίνουμε πολύ αστείοι σε ακραία δραματικές καταστάσεις, όπως σε μια κηδεία. Το ίδιο το κωμικό, όπως στη ζωή έτσι και στο θέατρο, προκύπτει συνήθως από την αδυναμία του προσώπου να διαχειριστεί μια δύσκολη στιγμή. Συνθήκη έτσι κι αλλιώς από τη φύση της δραματική. Ο κάθε θεατής προσέρχεται στο θέατρο με μία ανάγκη. Να δει να προβάλλονται στη σκηνή, στον ήρωα, στην «κατάσταση», στη θεατρική στιγμή κομμάτια από το πλήθος όλων όσων ο ίδιος δυσκολεύεται να χωνέψει μέσα στην καθημερινότητά του. Οι ζωές κάποιων φανταστικών προσώπων, οι στιγμές τους, δραματικές ή κωμικές λειτουργούν ως ξόρκια ενάντια στα «οικεία δεινά».

Η εκπαίδευση στη χώρα μας προωθεί την τέχνη;

Κ.Μ.: Αναφέρομαι μόνο στο Θέατρο, υπάρχει περίσσεια ταλέντου, αλλά έλλειψη κατάρτισης και μεθοδολογίας στους δασκάλους, τους σκηνοθέτες, και σε όσους ασχολούνται με την παραγωγή. Κάνουμε τα πράγματα με αυτοθυσία κι από ένστικτο. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια τάση να ανοίξουμε τους ορίζοντες. Δημιουργήθηκε κρατική σχολή σκηνοθεσίας, οι σχολές συνεργάζονται με αξιόλογους καλλιτέχνες από το εξωτερικό, και όλο και περισσότεροι ταξιδεύουμε και γεμίζουμε εμπειρίες, ενημερωνόμαστε και εξελίσσουμε τη δουλειά μας.

Τι ρόλο παίζει η προσωπικότητα του ηθοποιού κατά τη διάρκεια των δοκιμών μιας παράστασης;

Κ.Μ.: Η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι, έτσι κι αλλιώς, το έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί να ανθήσει η τεχνική, η εμπειρία, η γνώση, η κατανόηση του κειμένου και των κρυμμένων νοημάτων του. Είναι το όχημα για να εισπράξει ο θεατής το κείμενο, την παράσταση, το πνεύμα του συγγραφέα με τρόπο που να «μιλήσουν» όλα αυτά στο μυαλό και τις αισθήσεις του. Και είναι υποχρέωση όλων κατά την προετοιμασία της παράστασης (σκηνοθέτη, ηθοποιών, λοιπών συντελεστών) να δώσουν χώρο να συμβεί αυτή η αποκάλυψη.

Το ταλέντο βαραίνει περισσότερο στη ζυγαριά για έναν επαγγελματία ηθοποιό; Ή η δράση, η εργατικότητα, η αφοσίωση;

Κ.Μ.: Η εργατικότητα, η αφοσίωση και η αυτοπειθαρχία.

Οι σωστές επιλογές είναι ένας τομέας που απαιτεί ταλέντο και στρατηγική;

Κ.Μ.: Στην τέχνη δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Στη δε αγορά εργασίας, ειδικότερα στην ελληνική, δεν μπορείς να κάνεις ασφαλείς προβλέψεις. Μπορεί, λοιπόν, μια φαινομενικά «σωστή» επιλογή έργου, ρόλου, συνεργατών, θεατρικής σκηνής είτε να αποτύχει καλλιτεχνικά, είτε να μη βρει αποδοχή από το κοινό. Η ρευστότητα των πραγμάτων είναι κάτι με το οποίο μαθαίνεις να ζεις. Ενστικτωδώς ή διαισθητικά ακολουθείς κάθε φορά μια κατεύθυνση, που όσο πιο συνεπής είναι με την εσωτερική σου ανάγκη, τόσο σε φέρνει πιο κοντά στους στόχους σου.

Πώς ενημερώνεστε; Από το Διαδίκτυο ή και από τον παραδοσιακό Τύπο (εφημερίδες, περιοδικά);

Κ.Μ.: Κυρίως από το Διαδίκτυο.

Ποια είναι η σχέση σας με τα ζώα; Έχετε κατοικίδιο;

Κ.Μ.: Τον λένε Άμλετ. Κι είναι ένας αλήτης του δρόμου με πριγκιπική διαγωγή.

 

 

***

«Ο Καραφλομπέκατσος και Η Σπυριδούλα» ερωτεύονται, ελπίζουν κι απελπίζονται για 2η χρονιά

Ο Θύμιος Κούκιος ντύνεται «Καραφλομπέκατσος» και μαζί με την Ελένη Στεργίου, γνωστή και ως «Σπυριδούλα», ανεβαίνουν για 2η χρονιά στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός.
Η παράσταση, που σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος για λογαριασμό των This Famous Tiny Circus theater group, η οποία άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις τη θεατρική σεζόν που μας πέρασε, θα κάνει πρεμιέρα στις 8 Οκτωβρίου 2018 και θα παίζεται στο Θέατρο Σταθμός, στο Μεταξουργείο, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15.

Ο «Καραφλομπέκατσος» και η «Σπυριδούλα» είναι δύο ιστορίες σύγχρονων ανθρώπων που αναπνέουν, τραγουδούν, κραυγάζουν εγκλωβισμένοι μέσα στα όρια του αστικού κενού τους. Προσώπων που ερωτεύονται, ελπίζουν κι απελπίζονται χτυπώντας με φόρα στα προσωπικά, οικογενειακά και κοινωνικά αδιέξοδα που τους προσφέρει η συμβατική ζωή τους, ενώ ταυτόχρονα απο-γυμνώνουν την καταπιεσμένη ύπαρξή τους από κάθε ιδέα, μορφή και περιεχόμενο. Αλλάζουν σπίτι, αλλάζουν ρούχα, αλλάζουν δέρμα, αλλάζουν φύλο, αλλάζουν ζωή, φλερτάρουν το θάνατο για να ανακαλύψουν και πάλι άλλο ένα, καινούριο αδιέξοδο. Μα πάντα τραγουδώντας.

Ο Δημήτρης Καραόλης (ή Καραφλομπέκατσος), ένας παντελώς άγνωστος μουσικός που αποφάσισε στα πενήντα να πάρει τη ζωή στα χέρια του και η Σπυριδούλα η Ζήλια (η επί γης πρασινωπή ενσάρκωση του ζιζανίου της ζήλιας και της απελπισίας που έπληξε τον χορτοφάγο και όχι αρκετά αρρενωπό γιο ενός παραδοσιακού στρατιωτικού επειδή τον άφησε η αγάπη του, ο κύριος Άρης) θα δώσουν παραμονές της Απόγνωσης και της Πρωτοχρονιάς το μεγαλύτερο ρεσιτάλ της ζωής τους. Θα περάσουν από την άλλη μεριά του… μπαλκονιού τους, θα βρεθούν μετέωροι στην κορυφή της προσωπικής τους απελπισίας, σχοινοβάτες σε ένα θέαμα για λοβοτομημένους γείτονες κι αδιάφορους περαστικούς υπό τους ήχους κλασικών μελωδιών του Μπαχ και δακρύβρεχτων λαϊκών ασμάτων. Κι η μόνη τους δύναμή θα είναι να μη μας πουν αν τελικά θα «πέσουν» απ’ τη σκηνή πριν καν αρχίσει η Μεγάλη τους Παράσταση.

Η μόνη τους δύναμη θα είναι να κρατηθούν ακόμη μια φορά με τ’ ακροδάχτυλα απ’ τη ζωή κι από τα κάγκελα του μπαλκονιού τους, αναβάλλοντας για λίγο τη στιγμιαία άρση των χειρών που θα σημάνει την είσοδο του τελευταίου «Andante».

***

  • Μια υπέροχη μικρή διατριβή πάνω στη μοναξιά και στην αποξένωση των ανθρώπων. Προλάβετε αυτή την παράσταση!
    ΕΙΡΗΝΗ ΑΪΒΑΛΙΩΤΟΥ – Catisart.gr (Απόσπασμα από την κριτική παρουσίαση)

Διαβάστε ΕΔΩ: Κριτική παρουσίαση από το catisart.gr

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιώργος Βαφιάς
Σχεδιασμός Φωτισμών: Μελίνα Μάσχα
Μουσική: Γιώργος Κασαβέτης
Επιμέλεια Κίνησης-Χορογραφίες: Βαγγέλης Πιτσιλός
Σχεδιασμός Ήχου: Μανώλης Ανδρεάδης
Κατασκευή Σκηνικών: Γαβριήλ Τσακλίδης
Μακιγιάζ: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες Promo: Γιάννης Πουλημένος
Φωτογραφίες Παράστασης: Nίκος Πανταζάρας
Σχεδιασμός Αφίσας: Στέφανος Σάμιος, Ειρήνη Ματθαίου
Trailer: Κώστας Στάμου & Χάρις Καρακουλίδου | ArtLaborProductions

Παίζουν: Θύμιος Κούκιος, Ελένη Στεργίου
Φιλική Συμμετοχή: Νίκος Στεργίου

Παραγωγή: This Famous Tiny Circus theater group

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Πρεμιέρα: Δευτέρα 08 Οκτωβρίου της 21:15
Παραστάσεις: Για 10 ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ |Από 8 Οκτωβρίου ως 6 Νοεμβρίου 2018
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη της 21:15
Εισιτήριο: 15€ (Κανονικό), 12€ (Φοιτητικό), 10€ (Ανέργων, ΑΜΕΑ, Άνω των 65, Ομαδικές Κρατήσεις άνω των 10 ατόμων)
Διάρκεια: 90 λεπτά
Χώρος: Θέατρο Σταθμός
Διεύθυνση: Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα (Μετρό Μεταξουργείο)
Τηλ.: 210 52 30 267

Προπώληση εισιτηρίων:
Στο site της VIVA
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-stathmos/o-karaflompekatsos-kai-i-spyridoula/
ΠΡΟΣΦΟΡΑ 8€ για ηλεκτρονικές αγορές ως 5/10

Για να επικοινωνήσετε με το Θέατρο Σταθμός: info@sthatmostheatro.gr/
Η ιστοσελίδα: http://stathmostheatro.gr/
Η σελίδα στο facebook: https://www.facebook.com/stathmostheatro/
Ακολουθήστε στο Instagram: https://www.instagram.com/theatro_stathmos/

eirini aivaliwtouΕλένη Στεργίου – Κωνσταντίνος Μάρκελλος: Η γενιά μας είναι υποχρεωμένη να κάνει ένα άλμα
Περισσότερα