Animal stories

«Ιστορία ορνιθώνος», Εμμανουήλ Ροΐδης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είμαι, πιστεύω, ο μόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόμαζαν ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν. Όσον συναναστρέφομαι τα ζώα, τόσον μάλλον πείθομαι, ότι δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και των ανθρώπων καμμία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά μόνον ότι τα πράγματα, κατά τα οποία διαφέρομεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν.
Το κυρίως διακρίνον αυτά από ημάς είνε ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να μιμηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία. Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού η οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είνε μικρά’ δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τί θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέμους, αλλά μόνον μονομαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αμέσως και προσωπικώς, περί της νομής λ. χ. πολυχλόου τινός λειμώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός ομοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας. Και αυτούς τους οικογενειακούς δεσμούς περιώρισαν εις μόνους τους αναγκαίους και τους μη οχληρούς. Έχουσι μεν πατέρα και μητέρα, ούτε θείους όμως ούτε εξαδέλφους ούτε πάππους ούτε εγγόνους, και το κυριώτερον ούτε πενθερούς ούτε πενθεράς.
Ζώντα κατά το ευαγγελικόν παράγγελμα με ό,τι στείλη εις αυτά η πρόνοια του Θεού, δεν υπόκεινται εις την υποχρέωσιν να συντάξωσι διαθήκην και αγνοούσιν ότι υπάρχουσιν εις τον κόσμον συμβολαιογράφοι, όπως και δήμιοι, δικαστήρια, ιατροί, ειρκταί, στρατώνες, νοσοκομεία, πτωχοκομεία και οικονομικά μαγειρεία. Ταύτα λέγων ουδόλως εννοώ ν’ αμφισβητήσω των πραγμάτων τούτων την χρησιμότητα και την ανάγκην, αλλά να είπω ότι δύσκολον είνε να μακαρίσωμεν τον άνθρωπον δι’ όσα κατέστησεν αναγκαία η κακή ποιότης του σώματος και της ψυχής του, ή να θεωρήσωμεν ως μικρόν πλεονέκτημα των ζώων το να δύνανται να τρώγουν χωρίς μαγείρους, να ενδύωνται χωρίς ράπτας, να νυμφεύωνται χωρίς παπά, να γεννώνται άνευ της βοηθείας μαμμής και ν’ αποθνήσκουν άνευ της συμπράξεως τον ιατρού ή του δημίου.
Τα ανωτέρω αρκούσι, πιστεύομεν, ν’ αποδείξωσι πόσον απατώνται οι θεωρούντες άλογα τα ζώα. Αληθές είνε, ότι πλησιάζει να εκλείψη η γενεά των φιλοσόφων θεωρούντων αυτά ως είδος μηχανών, κινουμένων υπό μυστηριώδους τινός δυνάμεως, καθ’ ον περίπου τρόπον κινεί ο ατμός τας μηχανάς των ατμόπλοιων ή, στρέφει ο άνεμος τας πτέρυγας των ανεμομύλων. Την δύναμιν ταύτην ωνόμασαν ένστικτον, κατά την συνήθειαν των σοφών ν’ αρκώνται να βαπτίζωσιν όσα δεν δύνανται να εξηγήσωσι, και εθεώρουν αυτήν ως ουδέν έχουσαν κοινόν προς την ψυχήν και την διάνοιαν των ανθρώπων και εκ τούτου ανεπίδεκτον αθανασίας. Η γνώμη αύτη απηρχαιώθη πριν ή γηράση, πολλοί όμως απομένουσιν ακόμη οι στέργοντες μεν να παραδεχθώσιν ότι έχουσι και τα ζώα ψυχήν, αλλά πεισματικώς ισχυριζόμενοι ότι τα πάθη, και τα αισθήματα της ζωικής ταύτης ψυχής ουδέν έχουσι κοινόν προς τα της ανθρωπίνης. Προς πλήρη απόδειξιν ότι και κατά τουτο απατώνται, ότι όχι μόνον εν συνόλω και χονδρικώς, αλλά και εις αυτάς τας λεπτότατας του αισθήματος αποχρώσεις ομοιάζουσι πολλάκις ως δίδυμοι αδελφαί αι ψυχαί των ζώων και των ανθρώπων, νομίζω αρκούσαν την κατωτέρω εκ του ορνιθώνος μου ιστορίαν. Εις τον ορνιθώνα ή μάλλον την αυλήν του αγροτικού εν Χίω πύργου, όπου έμενα το θέρος πριν το κρημνίση ο σεισμός, συνέζη χαριτωμένον και αγαπημένον ανδρόγυνον, αποτελούμενον εκ πετειναρίου και ορνιθούλας, του είδους το οποίον ονομάζουν λειόπτερον οι ορνιθολόγαι και αγνοώ πως οι ορνιθοτρόφοι. Διακριτικά αυτού σημεία είνε το μικρόν μάλλον ανάστημα, το λευκόν χρώμα, η μεταξίνη των πτερών απαλότης, η χάρις και η ευκινησία. Όταν εκούρνιαζαν κρύπτοντα την κεφαλήν των, ενόμιζε τις ότι βλέπει δυο βώλους χιόνος και τα ανορθωμένα πτερά των ωμοίαζον όταν έσειεν ο άνεμος νιφάδας.
Μόνος ο αγαπών τα ζώα και τερπόμενος εις την λεπτομερή παρατήρησιν, ουχί μόνον των γενών και των ειδών ως ο επιστήμων, αλλά και των ατόμων, κατορθώνει διά του χρόνου να διακρίνη εις την φυσιογνωμίαν και τας εξής αυτών παραλλαγάς, εκ των οποίων δύναται ασφαλώς να εικασθή εκάστου ζώου, όπως και εκάστου ανθρώπου, ο ηθικός χαρακτήρ. Ούτω λ. χ. η λευκή ορνιθούλα μου ήτο τύπος καλής συζύγου και οικοκυράς τιμίας, σεμνής, πάντοτε καθαράς και καλοκτενισμένης, άνευ όμως πολυτελείας ή περισσής φιλαρέσκειας. Ο πετεινός απ’ εναντίας ήτο τύπος λιμοκοντόρου, δανδή, καλλωπιστού, λέοντος, λεβέντη ή όπως άλλως ονομάζονται κατά καιρούς και τόπους οι αγαπώντες να κορδώνωνται, να καμαρώνωνται και να λαμβάνωσιν ήθος καρδιοσφάκτου και κατακτητού. Πλην της συμπεριφοράς και αυτός ο τόνος της φωνής του τον έκαμνε να ομοιάζη λιγωμένον τενορίνον.
Και τοιούτος όμως ων έζη καλά με την όρνιθά του, την επεριποιείτο, την συνώδευεν εις τον περίπατον, και κατά την ώραν του δείπνου την άφινε να πρωτοφάγη. Εις την τοιαύτην διαγωγήν του συνετέλει κατά πολύ και η έμφυτος συνήθεια των πετεινών και των ορνίθων να μη σμίγωσιν, ως οι σκύλοι, με άλλας του γένους των φυλάς παρά μόνον εν ελλείψει ομοφύλων, άλλη δε λειόπτερη κόττα δεν υπήρχεν εις την αυλήν εκείνην καμμία.
Το έμφυτον όμως τούτο φυλετικόν αίσθημα δεν ήτο, ως φαίνεται, ικανώς ανεπτυγμένον, ώστε να υπερνικήση τας εφόδους του διεστραμμένου του πετεινού μου ατομικού χαρακτήρος. Πολλά σημεία μ’ έκαμναν από τίνων ημερών να υποπτεύω, ότι το αχρείον πετεινάρι, του οποίου εθαύμαζα την συζυγικήν πίστιν, ήρχιζε να κυνηγά μίαν μικράν όρνιθα, η οποία δεν ήτο βεβαίως ομόγυλος του, αλλ’ ανήκεν εις άλλην κάπως συγγενή φυλήν την λεγομένην περιβολάρικην. Δεν ήτο μεν όσον η σύζυγος του εύμορφη, αλλά εύχαρις, ζωηρά, πλουμιστή ως πέρδικα και από το πρωί υαλιστή και συγυρισμένη επεριπάτει με κεφαλήν υψηλά, εσείετο ως σεισούρα και πολύ περισσότερο παρά φρόνιμη κόττα ωμοίαζε κοκότα.
Ο άστατος εγλυκοσάλιαζε κατ’ αρχάς με κάποιαν συστολήν, αλλά βαθμηδόν κατήντησε να μη φοβήται τίποτε και να μη εντρέπεται κανένα.
Ηκολούθει την πλουμισμένην εις όλας τας γωνίας, εξελαρυγγίζετο εκφωνών τους ωραιότερους του σκοπούς και εσκάλιζε το χώμα διά να εύρη σκουλήκια διά την αγαπημένην του. Την εξέθεσε τόσον πολύ, ώστε έπαυσαν να την συναναστρέφονται όσαι όρνιθες εφρόντιζαν διά την υπόληψίν των.
Η εγκαταλειφθείσα σύζυγος θα υπέφερε βεβαίως πολύ, αλλ’ η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια αυτής της επέβαλλαν να κρύπτη την λύπην της. Δεν ηδυνάμην να μη την θαυμάσω όταν την έβλεπα να βηματίζη εις την αυλήν πάντοτε μόνη και να περνά πλησίον του απίστου και της ερωμένης του, υποκρινομένη ότι μόνη δεν βλέπει όσα εβλεπον όλοι. Πολλάκις μ’ ήλθεν όρεξις να τουφεκίσω απ’το παράθυρον την αμαρτωλήν όρνιθα διά ν’απαλλάξω την ενάρετον από τα βάσανα της εγκαταλείψεως και της ζηλείας, αλλά μ’ επρόλαβεν η θεία δίκη.
Από το πολύ ίσως τσιμποφίλημα εξύπνησεν ένα πρωί η παραλυμένη κόττα με ορνιθοκόρυζαν ή, ως την λέγουν οι Χίοι, τσίφναν, κακήν αρριώστειαν δι’ όλα τα πτερωτά. Λησμονήσας τας παρεκτροπάς αυτής εξ ελέους προς τα βάσανα της διέταξα την υπηρέτριαν να κάμη ό,τι ημπορεί διά να την σώση. Αληθές είνε ότι πρό τινων ημερών είχα όρεξιν να τουφεκίσω την μοιχαλίδα, αλλ’ εις ταύτα δεν υπάρχει αντίφασις καμμία. Οι καλοί άνθρωποι, μετά των οποίων έχω την αξίωσιν να συγκαταλέγωμαι, είνε ικανοί να πράξωσι τα πάντα εν τω βρασμώ της οργής των κατά των αχρείων, αλλά δεν δύνανται να βλέπουν να υποφέρη κανένας.
Η χειρούργισσα έκαμε την εγχείρησιν της τσίφνας καθ’ όλους τους κανόνας της τέχνης, εξαιρέσασα διά βελόνης τον φράσσοντα την αναπνοήν υμένα ή λεπάκι, καυτηριάσασα την πληγήν δι’ όξους και αλείψασα έπειτα αυτήν διά μίγματος μέλιτος και βουτύρου.
Ουδέν όμως ωφέλησε και η αμαρτωλή εξέπνευσε το εσπέρας εντελώς όμως ιατρευμένη, ως ελεγεν ο ιατρός τον Μολιέρου, οσάκις συνέβαινεν ο ασθενής του ν’ αποθάνη.
Την επιούσαν ευρέθη ο άπιστος πετεινός χήρος της ερωμένης του και μαλωμένος με την νόμιμον σύζυγόν του. Η θέσις του ήτο αληθώς αξιολύπητος.
Κατά την ώραν του προγεύματος ήλθε να κλωθογυρίση περί την άσπρην όρνιθα, μετά δειλίας όμως και συστολής, ως σύζυγος αισθανόμενος ότι έχει όλα τα άδικα και μη βέβαιος αν θα συγχωρηθώσιν. Εκείνη εκαμώνετο ότι δεν τον βλέπει. Κατά το γεύμα ήλθε να λάβη την πρώτην παρά την πλευράν της συνήθη θέσιν του, έτι μάλλον ταπεινός και ζαρωμένος, αλλά και πάλιν έμεινε ψυχρά τρώγουσα με μεγάλην όρεξιν τα πίτυρα και το σιτάρι και υποκρινομένη ότι δεν εννοεί την όρεξιν συμφιλιώσεως του μετανοούντος.

Πάντα ταύτα όμως ήσαν κωμωδία, της οποίας εύκολον ήτο να μαντεύση τις την ευτυχή λύσιν. Προ της δύσεως τω όντι του ηλίου ετελείωσεν η παράστασις της κωμωδίας και εισήλθον μαζί εις το αυτό διαμέρισμα του ορνιθώνος. Φαίνεται ότι είχαν πολλά να ειπούν, διότι όταν εξήλθε την επιούσαν εφαίνετο η ορνιθούλα πολύ μεν ευχαριστημένη, αλλά και κάπως κουρασμένη.
Μετά την ανωτέρω αψευδή διήγησιν δύναμαι να ερωτήσω τους υποτιμητάς του πνεύματος των ζώων, ποίαν άλλην αξιοπρεπεστέραν της όρνιθας ταύτης διαγωγήν θα ηδύνατο πολύπειρος μήτηρ να συμβουλεύση την θυγατέρα της εις ομοίαν περίστασιν να τηρήση;

Δημοσίευση: «Σκριπ» 1 Ιανουαρίου 1897.

Εμμανουήλ Ροΐδης (1836 –1904)
ΣΥΡΙΑΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
Ιστορία ορνιθώνος

  • Πίνακας: Mary Ann Rogers
eirini aivaliwtou«Ιστορία ορνιθώνος», Εμμανουήλ Ροΐδης
Περισσότερα

«Το μαύρο πρόβατο» (La pecora nera) – Ίταλο Καλβίνο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Το μαύρο πρόβατο» (La pecora nera) είναι ένα μικρό διήγημα-αλληγορία του Ιταλού πεζογράφου και δημοσιογράφου Ίταλο Καλβίνο (1923-1985). Γράφτηκε στην Ιταλία στα τέλη της φασιστικής περιόδου, εκδόθηκε οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το 1993, στη συλλογή διηγημάτων Λίγο πριν πεις «Εμπρός» (Prima che tu dica «Pronto», ed. Mondadori).

«Υπήρχε μια χώρα όπου όλοι ήταν κλέφτες.

Τη νύχτα κάθε κάτοικος έβγαινε με αντικλείδια κι ένα φανάρι και πήγαινε να διαρρήξει το σπίτι ενός γείτονα. Επέστρεφε την αυγή φορτωμένος κι έβρισκε το σπίτι του διαρρηγμένο. Κι έτσι όλοι ζούσαν αρμονικά και χωρίς προβλήματα, αφού ο ένας έκλεβε τον άλλον, κι αυτός έναν άλλον ακόμα και ούτω καθεξής, μέχρι να έρθει η σειρά του τελευταίου που έκλεβε τον πρώτο.

Το εμπόριο σε εκείνη τη χώρα ασκείτο με τη μορφή της απάτης, τόσο από την πλευρά εκείνου που πουλούσε όσο και από την πλευρά εκείνου που αγόραζε. Η κυβέρνηση ήταν μια εταιρία που εγκληματούσε σε βάρος των πολιτών, και οι πολίτες, από τη μεριά τους, νοιάζονταν μόνο να εξαπατούν την κυβέρνηση. Έτσι η ζωή συνεχιζόταν χωρίς δυσκολίες, και δεν υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί.

Τότε, κανείς δεν ξέρει πώς, βρέθηκε στη χώρα ένας τίμιος άνθρωπος. Τη νύχτα, αντί να βγαίνει με τον σάκο και το φανάρι, έμενε στο σπίτι του να καπνίζει και να διαβάζει μυθιστορήματα. Έρχονταν οι κλέφτες, έβλεπαν το φως αναμμένο και δεν ανέβαιναν.

Αυτή η κατάσταση διήρκεσε για λίγο· μετά έπρεπε να τον κάνουν να καταλάβει ότι εάν ήθελε να ζει χωρίς να κάνει τίποτα, αυτός δεν ήταν λόγος να μην αφήνει τους άλλους να κλέβουν. Για κάθε νύχτα που αυτός περνούσε στο σπίτι του, μία οικογένεια δεν έτρωγε την επόμενη ημέρα.

Μπροστά σε αυτά τα επιχειρήματα, ο τίμιος άνθρωπος δεν μπορούσε να εναντιωθεί. Άρχισε κι αυτός να βγαίνει το βράδυ και να γυρίζει την αυγή, όμως, να κλέψει δεν πήγαινε. Τίμιος ήταν, δεν υπήρχε τίποτα να κάνει. Πήγαινε μέχρι τη γέφυρα κι έμενε να κοιτάζει το νερό να περνάει από κάτω. Επέστρεφε στο σπίτι του και το έβρισκε διαρρηγμένο.

Σε λιγότερο από μία εβδομάδα, ο τίμιος άνθρωπος βρέθηκε απένταρος, χωρίς να έχει τίποτα να φάει, με το σπίτι άδειο. Όμως, μέχρι εδώ, μικρό το κακό, γιατί η ευθύνη ήταν δική του. Το πρόβλημα ήταν ότι με αυτόν τον τρόπο που έπραττε δημιουργείτο ένα χάος. Γιατί άφηνε τους άλλους να του κλέβουν τα πάντα, ενώ αυτός δεν έκλεβε κανέναν· έτσι, υπήρχε πάντα κάποιος που επιστρέφοντας την αυγή στο σπίτι του το έβρισκε άθικτο γιατί ήταν το σπίτι που έπρεπε να διαρρήξει αυτός.

Γεγονός είναι ότι μετά από λίγο, εκείνοι που δεν έπεφταν θύματα κλοπής βρέθηκαν να είναι πιο πλούσιοι από άλλους και να μη θέλουν πλέον να κλέβουν. Κι αυτοί που πήγαιναν να κλέψουν το σπίτι του τίμιου ανθρώπου, το έβρισκαν πάντα άδειο· έτσι γίνονταν φτωχοί. Εν τω μεταξύ, εκείνοι που έγιναν πλούσιοι απέκτησαν κι αυτοί τη συνήθεια να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα να κοιτάζουν το νερό που περνούσε από κάτω. Αυτό μεγάλωσε το χάος, γιατί υπήρξαν πολλοί άλλοι που έγιναν φτωχοί.

Τότε, οι πλούσιοι είδαν ότι, με το να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα, θα γίνονταν φτωχοί μετά από λίγο. Και σκέφτηκαν: «Να πληρώσουμε τους φτωχούς να πηγαίνουν να κλέβουν για λογαριασμό μας». Έκαναν τα συμβόλαια, ορίστηκαν οι μισθοί, τα ποσοστά· φυσικά, πάντα κλέφτες ήταν, και προσπαθούσαν να εξαπατήσουν οι μεν τους δε. Όμως -όπως συνήθως συμβαίνει- οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Υπήρχαν πλούσιοι τόσο πλούσιοι που δεν είχαν πια ανάγκη να κλέβουν και να βάζουν άλλους να κλέβουν για να συνεχίζουν να είναι πλούσιοι. Όμως, εάν σταματούσαν να κλέβουν, θα γίνονταν φτωχοί γιατί οι φτωχοί τούς έκλεβαν. Πλήρωσαν, λοιπόν, τους πιο φτωχούς από τους φτωχούς για να προφυλάσσουν την περιουσία τους από τους άλλους φτωχούς, κι έτσι ίδρυσαν την αστυνομία και δημιούργησαν τις φυλακές.

Με αυτόν τον τρόπο, λίγα μόλις χρόνια μετά την άφιξη του τίμιου ανθρώπου, κανείς δεν μιλούσε πια για κλοπές, αλλά μόνο για πλούσιους ή φτωχούς, παρότι ήταν πάντα όλοι κλέφτες. Τίμιος υπήρξε μόνο εκείνος ο ένας που πέθανε σύντομα. Από πείνα».

Μετάφραση: Μαρία Π. Βαγγέλη

Ο Ίταλο Καλβίνο (1923-1985) γεννήθηκε στην Κούβα, αλλά σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στην Ιταλία. Το 1943 προσχωρεί στους παρτιζάνους της ιταλικής αντίστασης. Πρωτοεμφανίστηκε στα ιταλικά γράμματα το 1947 με το μυθιστόρημα «Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές» με θέμα την Αντίσταση, θέμα που πραγματεύεται και στο επόμενο βιβλίο του, μια συλλογή από διηγήματα με γενικό τίτλο «Τελευταίο έρχεται το κοράκι». Ακολουθεί η τριλογία που τον έκανε διάσημο, τρία σύντομα μυθιστορήματα που συνθέτουν τον κύκλο «Οι πρόγονοί μας: Ο διχασμένος υποκόμης», «Ο αναρριχώμενος βαρόνος» και «Ο ανύπαρκτος ιππότης». Ακολουθεί, το 1956, μια συλλογή ιταλικών λαϊκών παραμυθιών που μετέγραψε ο συγγραφέας με τον τίτλο «Ιταλικοί μύθοι», ενώ δυο χρόνια αργότερα εκδίδει τα «Διηγήματα», συλλογή που περιέχει και την πολύ γνωστή ενότητα διηγημάτων «Οι δύσκολοι έρωτες». Ακολουθούν δύο σύντομα μυθιστορήματα, το «Μαρκοβάλντο ή οι εποχές στην πόλη» και το «Η μέρα ενός εκλογικού αντιπροσώπου» (1963) που ολοκληρώνουν τη «νεορεαλιστική» του φάση. Το 1965 και το 1967 εκδίδει δύο συλλογές «φανταστικών» διηγημάτων με τίτλους «Τα κοσμοκωμικά» και «Ταυ με μηδέν», ενώ το 1969 εκπλήσσει όλο τον κόσμο με το «Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων». Ακολουθούν τα έργα «Οι αόρατες πόλεις» (1972), «Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης» (1979) και «Πάλομαρ» (1983). Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα έργα «Κάτω απ’ τον ιαγουάρο ήλιο», «Σχετικά με το παραμύθι» (δοκίμιο), «Αμερικανικά μαθήματα» (δοκίμιο), «Ο δρόμος του Σαν Τζιοβάνι», «Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς» (δοκίμιο) και «Πριν να πεις «εμπρός».

  • Πίνακας: Jan Bedijs Tom (1813-1894)
eirini aivaliwtou«Το μαύρο πρόβατο» (La pecora nera) – Ίταλο Καλβίνο
Περισσότερα

Ψήφισμα εναντίον της θανάτωσης και της ευθανασίας των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα και στην Ε.Ε.

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Παρακαλούμε βοηθήστε να αποτρέψετε την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει την οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέρ των μαζικών δολοφονιών αδέσποτων ζώων και την εγκατάσταση σε όλη την ελληνική επικράτεια καταφυγίων θανάτωσης (Killing Shelters) με την υπογραφή αυτού του ψηφίσματος!

Ο αυξανόμενος αριθμός εγκαταλελειμμένων κατοικίδιων ζώων (κυρίως σκύλων και γάτων) έχει γίνει «πρόβλημα» σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλαδας και των Βαλκανίων. Όλο και περισσότερο αντιμετωπίζουμε τρομακτικές ειδήσεις και εικόνες ζώων που έχουν δηλητηριαστεί ή άλλως σκοτωθεί και ζώα που έχουν υποστεί τρομερή κακοποίηση. Οι ακτιβιστές για την προστασία των ζώων προσπαθούν εδώ και πολλά χρόνια να βελτιώσουν την κατάσταση των αδέσποτων και έχουν καταβάλει μεγάλες προσωπικές και οικονομικές προσπάθειες για να το κάνουν. Στις πληγείσες χώρες η νομική προστασία των κατοικίδιων ζώων είτε λείπει, είτε είναι ανεπαρκής, είτε σπάνια εφαρμόζεται.

Τον τελευταίο καιρό σε ολόκληρο τον κόσμο και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες τα αδέσποτα ζώα έχουν κριθεί υπεύθυνα για τη διάδοση της λύσσας και άλλων ασθενειών. Σε ορισμένες χώρες, έχουν ήδη γίνει μαζικές δολοφονίες σκύλων και γάτων σε πτήση υπό την προϋπόθεση αυτή.

Τον Μάιο του 2008, η Ευρωπαϊκή Ένωση δημοσίευσε το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με μια νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI)). Εκτός από άλλες πτυχές, η στρατηγική αυτή προβλέπει ισχυρή εξάρτηση από το «Σχέδιο κατευθυντήριων γραμμών για τον έλεγχο του πληθυσμού αδέσποτων σκύλων» της Παγκόσμιας Οργάνωσης για την Υγεία των Ζώων (OIE) που διατυπώθηκε από την Επιτροπή Προτύπων για την Υγεία των Χερσαίων Ζώων (Έκθεση Οκτώβριος 2008). Όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ είναι επίσης μέλη του ΔΓΕ.

Η λύση του προβλήματος των αδέσποτων σκύλων σύμφωνα με το ΔΓΕ

Το σχέδιο κατευθυντήριων γραμμών του OIE έχει ήδη αποδεχθεί μεθόδους που χρησιμοποιούνται από διάφορες μη ευρωπαϊκές χώρες. Οι κατευθυντήριες γραμμές του ΟΙΕ επικεντρώνονται σε οικονομικές πτυχές. Καθορίζουν σαφώς τις μεθόδους που απαιτούνται για την εφαρμογή της συγκράτησης της λύσσας που συνδέεται με το αδέσποτο πρόβλημα. Το OIE, των οποίων οι κυριότεροι επίτροποι προέρχονται από χώρες που έχουν προβλήματα με αδέσποτα, υποστηρίζουν φυσικά την άμεση εξάλειψη του προβλήματος. Η ταχύτερη λύση για την επίλυση του αδέσποτου προβλήματος σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΓΕ είναι η ευθανασία των ζώων – ειδικά όσον αφορά το νομισματικό κόστος, την υποδομή και την «ακαταλληλότητα» των ζώων.

Οι «ανθρώπινες» μέθοδοι που έγιναν αποδεκτές από το ΔΓΕ για την εξάλειψη των αδέσποτων πληθυσμών κυμαίνονται από την εισαγωγή ενός αιχμηρού μπουλονιού στο κεφάλι, ακολουθούμενου από τη γέννηση πριν από την αφαίμαξη – έως το θάνατο σε θαλάμους αερίων ή με ηλεκτροπληξία.

Σύμφωνα με το ΔΓΕ, η ευθύνη για την απόφαση σχετικά με την τύχη των αδέσποτων που ζουν σε μια συγκεκριμένη περιοχή μεταφέρεται μόνο από τις τοπικές αρχές. Οι κτηνίατροι και οι οργανώσεις προστασίας των ζώων υποβαθμίζονται σε «gophers» των τοπικών αρχών και των πολιτικών τους.

Αυτό το τρομακτικό έγγραφο του ΟΙΕ δεν σημαίνει μόνο μια ποινή θανάτου για τα αδέσποτα σκυλιά παγκοσμίως, αλλά και η πλειοψηφία των εκπροσώπων της ΕΕ, σύμφωνα με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας τους σχετικά με το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI)) «.

Όμως, επειδή η ΕΕ υπέβαλε αίτηση για ένταξη στο ΔΓΕ και επειδή όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι επίσης μέλη του ΔΓΕ, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος η Ευρώπη να τα σκοτώσει μέσα σε καταφύγια, εφαρμόζοντας ταυτόχρονα μαζικές δολοφονίες αδέσποτων ζώων από τον υπάρχοντα εχθροζωικό νόμο. Αυτό δυστυχώς εφαρμόζεται σε όλες τις Βαλκανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Τέτοιες δολοφονίες δεν θα εκτελούνται μόνο σε περιόδους οξείας λύσσας σε ορισμένες περιοχές. Μπορούν να διεξαχθούν επίσης σε περιπτώσεις όπου τα ανθρώπινα όντα αισθάνονται ενοχλημένα ή παρενοχλούνται από περιττώματα και θόρυβο ή όταν τα ζώα φοβούνται ότι είναι η αιτία της παρεμπόδισης της κυκλοφορίας. Ένας σκύλος μπορεί να ευθανατωθει εάν λέγεται ότι είναι επικίνδυνος ή αν μια πόλη ή ένας δήμος δεν έχει επαρκείς οικονομικούς πόρους για εμβολιασμούς ή στειρώσεις, ή για να κρατήσει τα ζώα σε καταφύγιο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όλοι γνωρίζουμε τι μπορεί να συμβεί αν οι τοπικές αρχές είναι οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων (βλ. Π.χ. Ελλάδα, Ρουμανία, Σερβία, Τουρκία κ.λπ.)!

Αντί να σταματήσει η μαζική αναπαραγωγή κατοικίδιων ζώων, η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή και η μαζική εισαγωγή γατών και κουταβιών, το ΔΓΕ επιτρέπει σε τέτοιους «εκτροφείς» να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους ατιμώρητα. Το ΟΙΕ επιθυμεί μόνο οι εκτροφείς και οι έμποροι σκύλων να ενθαρρυνθούν να σχηματίσουν ή να ενταχθούν σε μια κατάλληλη ένωση. Η ευθανασία των ζώων συντροφιάς μας γίνεται μια λύση για ένα ανθρωπογενές πρόβλημα που οι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να λύσουν. Για να εξαλειφθεί το αδέσποτο «πρόβλημα», οι άνθρωποι πρέπει να αναπτύξουν συμπόνια ή ευθύνη. Αλλά στην πραγματικότητα οι άνθρωποι θα ενθαρρύνονται να ενεργούν ανεύθυνα αν τους δοθεί το δικαίωμα να σκοτώσουν τα κατοικίδια ζώα.

Το δικαίωμα στην εξάσκηση της ευθανασίας προκειμένου να εξαλειφθεί ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε από μόνο του, καθιστά τα πράγματα εύκολα για τους πολιτικούς και αποτρέπει την αναγκαιότητα διδασκαλίας των πολιτών τους για τη θεραπεία των ζώων με σεβασμό. Τα υψηλά πρότυπα για την καλή μεταχείριση των ζώων στην Ευρώπη και οι δεκαετίες προσπαθειών για την επίτευξη καλύτερης καλής μεταχείρισης των ζώων από πολλά άτομα δεν θα χάνουν τίποτα. Η βαρβαρότητα των ανθρώπων προς τα ζώα συντροφιάς τους θα είναι άλλη μια συνέπεια.

Ορισμένες χώρες, όπου υπάρχει σήμερα μια αποτελεσματική διαβίωση των ζώων, θα πρέπει να συνηθίσουν τη νομιμοποιημένη και αυθαίρετη θανάτωση των κατοικίδιων ζώων τους από τη δικτατορία των τοπικών αρχών. Κατά τον ίδιο τρόπο τα ζώα θα αντιμετωπίζονται όλο και περισσότερο ως αναλώσιμα από ανεύθυνους ανθρώπους.

Όσον αφορά τα ζώα που έχουν υποστεί κακοποίηση, μαζικούς δηλητηριασμούς και εγκατάλειψη, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε για τη νομοθεσία που νομιμοποιεί τη δολοφονία ζώων συντροφιάς και αδέσποτων ζώων. Στόχος του εν λόγω ψηφίσματος είναι να αποφευχθεί η εφαρμογή μιας τέτοιας εχθρικής προς τα ζώα νομοθεσίας και να διασφαλιστεί η βελτίωση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ζώων συντροφιάς (Στρασβούργο, 13.XI.1987).

Αυτό το ψήφισμα υποστηρίζει μια νομοθεσία που προστατεύει τα αδέσποτα ζώα στην Ευρώπη και δεν τα παραδίδει για να ευθανατωθούν από τις τοπικές αρχές της Ελλάδας.

Ευχαριστούμε όλους εκείνους που υπογράφουν αυτό το ψήφισμα και αγωνίζονται για να βοηθήσουν την αδέσποτη ζωή στην Ελλάδα.

Γραπτή δήλωση σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων, σύμφωνα με το άρθρο 116 του Κανονισμού των βουλευτών Alain Hutchinson, David Hammerstein και Neil Parish σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//NONSGML+WDECL+P6-DCL-2009-0012+0+DOC+PDF+V0//EN&language=EN

Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με μια νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI))

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2008-0235+0+DOC+XML+V0//EN

Παγκόσμιος Οργανισμός για την Υγεία των Ζώων (OIE) · «Σχέδιο κατευθυντηρίων γραμμών ελέγχου πληθυσμού των αδέσποτων σκύλων και των χερσαίων ζώων». Πρότυπα Υγείας Έκθεση της Επιτροπής Οκτώβρης 2008

 

https://www.aphis.usda.gov/aphis/ourfocus/importexport

 

Υγεία των ζώων: η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία

 

https://ec.europa.eu/food/animals/health_en

 

Γραπτές παρατηρήσεις της Κοινότητας σχετικά με τον Κώδικα Υγείας των Χερσαίων Ζώων του ΔΓΕ μετά τη συνάντηση της Επιτροπής Τυποποίησης για τα Χερσαία Ζώα τον Οκτώβριο του 2008 και πριν από την επόμενη συνεδρίασή του τον Μάρτιο του 2009.

 

https://ec.europa.eu/food/safety/international_affairs_en

 

Η νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων – Η πρόοδος της στρατηγικής

 

https://ec.europa.eu/food/animals/health_en#principles

 

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΕ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Παρίσι, 2-6 Μαρτίου 2009

 

https://www.oie.int/doc/ged/D5948.PDF

©Οι ευθανασίες δεν αποτελούν λύση, αλλά… λύσσα απέναντι στη ζωή…

ΓΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΕΔΩ

©Οι ευθανασιες δεν αποτελουν λυση, αλλα… λυσσα απεναντι στη ζωη…Οσον αφορα τις ευθανασιες, δεν ειναι ευκολη λυση….

Δημοσιεύτηκε από ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ στις Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ-ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Προς την Ελληνική Κυβέρνηση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο σύνολο των εκπροσώπων του των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης

 

Ψήφισμα σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων στην Ευρώπη

Σύμφωνα με τη γραπτή δήλωση των Alain Hutchinson, David Hammerstein και Neil Parish σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων καθώς και με γνώση της ισχύουσας Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ζώων συντροφιάς (CETS αριθ. 125), και έχοντας πλήρη επίγνωση του άρθρου 116 του Κανονισμού του, ζητάμε από την Ελληνική Κυβέρνηση, τον Πρωθυπουργό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Επιτροπή και το Συμβούλιο και τον Πρόεδρό του:

  1. Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν υπάρχει ενιαίο ή ειδικό κείμενο σχετικά με την προστασία των κατοικίδιων ζώων και των αδέσποτων ζώων που ισχύει για όλα τα κράτη – μέλη,

Β. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς είναι ελλιπής και δεν έχει υπογραφεί από όλα τα κράτη – μέλη,

Γ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι σε πολλά κράτη – μέλη εξακολουθούν να υπάρχουν περιπτώσεις κακομεταχείρισης ζώων συντροφιάς και αδέσποτων ή εγκαταλελειμμένων ζώων, όπως και μαζικές εξοντώσεις σε όλη την Ελλάδα.

  1. να εισαγάγουν μέτρα ώστε τα κράτη – μέλη να επιβάλλουν αυστηρές ποινές σε άτομα που εγκαταλείπουν, κακοποιούν ή δηλητηριάζουν ένα κατοικίδιο ζώο ή αδέσποτο ζώο και να αναθέσουν στα κράτη – μέλη τη θέσπιση συστήματος διαχείρισης σε εθνικό επίπεδο για τη περισυλλογή, τη στείρωση και τον εμβολιασμό τους.

 

  1. να καλέσει όλα τα κράτη – μέλη να υπογράψουν την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς και να εγκρίνουν τα νέα μέτρα ·

3. να κυρώσουν τα κράτη – μέλη που δεν συμμορφώνονται με την προαναφερόμενη σύμβαση και τα νέα μέτρα που πρέπει να ληφθούν ·

 

  1. να διαβιβάσει την παρούσα δήλωση μαζί με τα ονόματα των υπογραφόντων στα κοινοβούλια των κρατών – μελών, στο Συμβούλιο και στην Επιτροπή.

Πάνω από αυτή τη γραπτή δήλωση σχετικά με την καλή διαβίωση των κατοικίδιων ζώων και των αδέσποτων ζώων και γνωρίζοντας το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με μια νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI))

ισχυριζόμαστε

1) η εφαρμογή αυτών των μέτρων δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να πραγματοποιηθεί με πλήρη ή μερική υιοθέτηση ή σύμφωνα με το συνιστώμενο «πρόγραμμα ευθανασίας» του Παγκόσμιου Οργανισμού για την Υγεία των Ζώων (OIE) (που ονομάζεται: «STRAY DOG POPULATION CONTROL» την Επιτροπή Προτύπων για την Υγεία των Χερσαίων Ζώων (Έκθεση Οκτώβριος 2008) και αναθεωρήθηκε τον Μάρτιο του 2009).

2) Να μην εγκρίνει ή να εγκρίνει την εφαρμογή θανάτων ή θανάτωσης μέσα σε καταφύγια ή καταυλισμούς υποδοχής όπου σκοτώνονται τα ζώα, καθώς και δράσεις θανάτωσης απέναντι σε αδέσποτα ζώα και ελεύθερα περιαγώδη ζώα συν τη δολοφονία ζώων συντροφιάς και αδέσποτων ζώων σε καταφύγια ή καταυλισμούς έπειτα από ορισμένο χρονικό διάστημα 15 ημερών.

3) να απαγορεύσει τη θανάτωση ζώων συντροφιάς και κατοικίδιων ζώων στον τομέα των μη εδώδιμων τροφίμων σύμφωνα με το πρότυπο του ΔΓΕ, όπως η χρήση μεθόδων αιχμαλωτισμού με βίδες και εξώθηση, εκτόξευση αερίων, εκτόξευση ή κλαμπ και επιπλέον δηλητηρίαση, θανάτωση, σύρμα και άλλες επώδυνες απάνθρωπες μεθόδους.

4) να απαγορεύσει τη θανάτωση ζώων συντροφιάς και κατοικίδιων ζώων στον τομέα των μη εδώδιμων ειδών με κυνήγι ·

5) για την απαγόρευση όλων των δραστηριοτήτων των κυνηγών ζώων

6) ΔΕΝ να παραδώσει τη διαιτησία σχετικά με τη θανάτωση κατοικίδιων ζώων και αδέσποτων ζώων στις τοπικές διοικητικές αρχές των νομών, των δήμων, αλλά να χρησιμοποιήσει για τέτοιες περιπτώσεις εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό όπως οι κτηνίατροι:

7) να περισυλλέγουν τα αδέσποτα μόνο για τους σκοπούς του εμβολιασμού, της στείρωσης, της επανατοποθέτησης ή της υιοθεσίας τους σε νέους κηδεμόνες

8) την απαγόρευση της περισυλλογής των αδέσποτων με σκοπό την παράδοση ή την πώληση σε ερευνητικά ή / και πειραματικά εργαστήρια,

9) για τη θέσπιση ολοκληρωμένων προγραμμάτων εμβολιασμού και στείρωσης,

10) να ορίσει μέτρα παρακολούθησης για τον έλεγχο των εκτροφέων κατοικίδιων ζώων και άλλων ζώων στον τομέα που δεν προορίζεται για τη διατροφή ·

11) την εφαρμογή καθολικά έγκυρων κατευθυντήριων γραμμών για τις ενώσεις κτηνοτρόφων ·

12) να απαγορεύσει την αναπαραγωγή κατοικίδιων ζώων και άλλων κατοικίδιων ζώων (σκύλοι, γάτες, κουνέλια, ινδικά χοιρίδια, χάμστερ, αρουραίοι κ.λπ.) με καθαρό εμπορικό και κερδοσκοπικό σκοπό ·

13) για την απαγόρευση της εκτροφής ή της πώλησης κατοικίδιων ζώων και κατοικιδίων ζώων των εκτροφέων που δεν είναι οργανωμένοι από τις κοινοτικές οργανώσεις που έχουν αποδεχθεί (απαιτεί αριθ. 11)) και οι οποίοι φυλάσσουν / εκτρέφουν τα ζώα καταχρηστικά.

14) για την απαγόρευση μαζικών παραγωγών ζώων, π.χ. οι λεγόμενες κουταβοπαραγωγές (puppy mills)

15) να απαγορεύσει την εισαγωγή κουταβιών (σκύλων) και γατών (γατών)

16) να υποστηρίξει τα καταφύγια ζώων και τις οργανώσεις για την καλή διαβίωση των ζώων σε δράσεις καλής διαβίωσης των ζώων όπως προγράμματα στείρωσης ή εκπαιδευτική διαφήμιση στο πλαίσιο της ιθαγένειας ·

17) να εφαρμόσουν την καλή μεταχείριση των ζώων ως θέμα στα σχολεία,

18) τη θέσπιση εκπαιδευτικών προγραμμάτων σχετικά με την υπεύθυνη ιδιοκτησία κατοικίδιων ζώων για τη διασφάλιση υπεύθυνου και προσεκτικού χειρισμού των ζώων,

19) να παραιτηθεί από την προσχώρηση ως μέλος του ΔΓΕ, να διασφαλίσει την ανεξαρτησία και την αυτονομία της Ελλάδας και της ΕΕ από οποιεσδήποτε ομάδες συμφερόντων και να εξασφαλίσει στο μέλλον υψηλό επίπεδο προστασίας των ζώων στην Ελλάδα και στην ΕΕ.

Σας ευχαριστούμε που εξετάσατε τις αξιώσεις μας!

Με εκτίμηση,

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ-ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

 

Ψηφίστε ΕΔΩ

eirini aivaliwtouΨήφισμα εναντίον της θανάτωσης και της ευθανασίας των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα και στην Ε.Ε.
Περισσότερα

Τη νύχτα που με ακολούθησε ένας ωραίος νέος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ιστορία που ακολουθεί είναι πέρα για πέρα αληθινή: 1997. Φθινόπωρο. Επιστρέφω σπίτι. Περπατώντας αργά μέσα στη νύχτα. Αίφνης νιώθω κοντά μου μια παρουσία. Γυρνώ να κοιτάξω. Κάποιος με ακολουθεί. Παρατηρώ καλύτερα. Είναι νέος, ωραίος.Θεέ μου! Τι θέλει από μένα;
Ανοίγω το βήμα και επιταχύνω. Κάνει κι αυτός το ίδιο. Φτάνω στην είσοδο της πολυκατοικίας. Κοιτάζω πίσω μου κλεφτά. Με ακολουθεί ακόμα. Ξεκλειδώνω. Καλώ τον ανελκυστήρα. Τον βλέπω πάλι, έχει σταθεί δίπλα μου, αθόρυβος. «Μέχρις εδώ. Μην τολμήσεις», του λέω όσο πιο αυστηρά μπορώ. Στρέφει το κεφάλι του από την άλλη, με μια κίνηση περιπαιχτική. Σαν να μου υποδηλώνει την ανωτερότητά του. Διάβασα στη λαμπερή ματιά του την αυτοπεποίθηση και λίγο εμπαιγμό: «Νομίζεις πως θα γλιτώσεις; Αργά ή γρήγορα θα υποκύψεις».

Ώσπου να φτάσω στον τέταρτο, δεν αντέχω. Ένας μαγνητισμός ακατανίκητος με σπρώχνει να πατήσω το stop και να βρεθώ ξανά στο ισόγειο. Περίμενε στο ίδιο ακριβώς σημείο. «Έλα» του λέω, πειθήνια πια.
Όταν μπήκε στο σπίτι, το έψαξε παντού, σε κάθε γωνιά. Εξεταστικά. Ίσως για να διαπιστώσει αν πληροί τις προδιαγραφές για άνετη διαβίωση. Του πρόσφερα ένα νερό κι ένα μεζέ. Ύστερα, όταν θέλησε να φύγει, του άνοιξα την πόρτα. Τις επόμενες μέρες κυριαρχούσε στη σκέψη μου. Nαι, πρέπει να τον είχα ερωτευτεί. Έρωτας κεραυνοβόλος. Έρωτας με μια ματιά. «Full for love», που λέει και ο Σέπαρντ.
Κάθε βράδυ, όταν γυρνούσα, σάρωνα με το βλέμμα μου το δρόμο. Μήπως πάλι εμφανιστεί. Υπέφερα. Πέρασε μια βδομάδα. Εκείνη τη νύχτα έβρεχε. Τότε τον είδα. Ήταν εκεί. Ακίνητος. Μέσα στο σκοτάδι και τη βροχή. Το βλέμμα του, που φωσφόριζε, ήταν στυλωμένο επάνω μου. Επίμονα. «Επιτέλους», του λέω, «σε περίμενα, πάμε σπίτι μας».
Έτσι έγινε και μπήκε στη ζωή μας ο μοιραίος και ωραίος Ζιζής. Και η καθημερινότητά μας έγινε αφάνταστα συναρπαστική. Κάθε μέρα, καινούργια μέρα. Μαζί του.

* Πίνακας: Night street, Valery Rybakow.

diaxeiristisΤη νύχτα που με ακολούθησε ένας ωραίος νέος
Περισσότερα

Ήρθε η άνοιξη και μαζί της το Πασχαλιάτικο Bazaar του Stray.Gr για τα Αδέσποτα Ζώα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το νιαουρίζειν εστί σκυλοσοφείν και το bazaarεύειν μονόδρομος για άλλη μία χρονιά και ναι, ήρθε επιτέλους η ώρα να σας προσκαλέσουμε και φέτος, εμείς, οι εθελοντές του Σωματείου Περίθαλψης & Προστασίας Αδέσποτων Ζώων Stray.Gr, στο Πασχαλιάτικο Bazaar μας, το Σάββατο 31 Μαρτίου και την Κυριακή 1 Απριλίου 2018, 10:00-20:00.

Πρρρροσοχή όμως τώρα, γιατί μπορεί να την πατήσετε και μετά την απομάκρυνση εκ της παρούσας ανακοίνωσης ουδεμία ευθύνη φέρουμε! Φέτος το ραντεβού μας αλλάζει μέρος! Το Bazaar μας θα γίνει σε έναν ολοκαίνουργιο (για μας) χώρο τέχνης, που αγαπήσαμε με την πρώτη ματιά, το Trii Art Hub (Δράκου 9, α-κ-ρ-ι-β-ώ-ς 50 μέτρα από τη στάση μετρό Συγγρού Φιξ).

Μη μας χάσετε, θα σκυλιάσετε, γιατί στο Πασχαλιάτικο Bazaar μας θα βρείτε:

• Πασχαλινές λαμπάδες που δεν καίνε τα μαλλιά του μπροστινού και μεταφέρουν το Άγιο Φως με επιτυχία 100% μέχρι την πόρτα σας, φτιαγμένες από τους εθελοντές μας με πολλή αγάπη!
• Κοσμήματα με γάτες-σκύλους-κόκαλα-ψαροκόκαλα-πατούσες και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή του φιλόζωου κοινού μας -φυσικά δεν λείπουν και τα πιο κλασικά κοσμήματα για να κάνετε δώρο στους λιγότερο σκυλογατοκεντρικούς φίλους σας
• Είδη για τον σκύλο σας και τη γάτα σας – έλατε, μην ντρέπεστε, εκτός από το βαφτιστήρι, παίρνει και κάποιος άλλος, τριχωτός και με πατούσες, δώρο το Πάσχα
• Δώρα και διακοσμητικά αντικείμενα, χειροποίητα και μη
• Βιβλία καινούργια και μεταχειρισμένα σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, διότι το πνεύμα είναι το ήμισυ του παντός
• Όλα τα υπέροχα προϊόντα του Stray.Gr, φούτερ και t-shirts για μικρούς και μεγάλους, κούπες και τσάντες
• Και φυσικά, τον πλούσιο μπουφέ μας με καφέ, αναψυκτικά και υπέροχα σπιτικά φαγητά και γλυκά απ’ τα χεράκια των εθελοντών μας (και των μαμάδων τους!), τα οποία θα μπορέσετε να απολαύσετε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του μπιστροκαφενείου μας!
Ελάτε με τον σκύλο σας μια υπέροχη βόλτα στο κέντρο της πόλης, κάντε τις αγορές σας και βοηθήστε τα αδέσποτα ζώα!

Από τα Bazaar μας προέρχεται η βασική χρηματοδότηση του ετήσιου έργου μας, δεδομένου ότι δεν λαμβάνουμε καμία οικονομική στήριξη από την πολιτεία ή άλλους φορείς.

Για περισσότερες πληροφορίες: info@stray.gr και 6947 421521

eirini aivaliwtouΉρθε η άνοιξη και μαζί της το Πασχαλιάτικο Bazaar του Stray.Gr για τα Αδέσποτα Ζώα
Περισσότερα

«Η Τίγρη» του William Blake

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Η Τίγρη» (από τα Τραγούδια της Εμπειρίας)

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Τίγρη, τίγρη, που καις λαμπρά στα
δάση της νύκτας.
Ποιο αθάνατο χέρι ή μάτι σχεδίασε
την τρομερή σου συμμετρία;
Σε τι απύθμενα βάθη ή μακρινούς ουρανούς
έκαιγε η φωτιά των ματιών σου;
Σε τι φτερά ήθελε Εκείνος να πετάξει;
Ποιο χέρι τόλμησε να πιάσει τη φωτιά σου;
Ποιο το στέρνο και ποια η τέχνη
ν’ ανοίξει θα μπορούσε την ενέργεια της καρδιάς σου;
Κι όταν η καρδιά σου άρχισε να χτυπά,
ποιο φοβερό χέρι; και ποιο φοβερό πόδι;
Ποιο σφυρί, ποια αλυσίδα,
Σε ποιο καμίνι ήταν το μυαλό σου;
Σε ποιο
θα τολμούσε να πνίξει τους θανάσιμους φόβους του;
Όταν τα άστρα έριχναν κάτω στη γη
τα φωτεινά τους ξίφη και έβρεχαν
τους ουρανούς με τα δάκρυά τους,
Χαμογελούσε Εκείνος, που έβλεπε το έργο του;
Εκείνος που έκανε το πρόβατο, έκανε κι εσένα;
Τίγρη, τίγρη, που καις λαμπρά στα δάση της νύκτας
Ποιο αθάνατο χέρι ή μάτι σχεδίασε
την τρομερή σου συμμετρία!

Songs Of Experience (1794)*
THE TYGER by William Blake

  • Εικόνες: Η «Τίγρη», ποίημα του Ουίλιαμ Μπλέικ και παράδειγμα της μεθόδου εκτύπωσης που επινόησε.
eirini aivaliwtou«Η Τίγρη» του William Blake
Περισσότερα

Η τίγρη – Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η τίγρη

Την τίγρη ακολουθήσαμε στη φωλιά της
νυχιές στο χώμα και τις στάλες βροχής απ΄ τη μουσούδα της.
Όπως σηκώνει το πόδι και διαλέγει το φύλλο
ή σκύβει στο ζώο το συντροφεύει ως την εξαφάνιση και φοβάται το φως
– τοπία ξεχασμένα πίσω απ΄τις φωνές της λείας και του έρωτα –
την τίγρη τη νυχτερινή τη μάνα πώς ελαφροπατεί
και την ημέρα σε λήθαργο ονειρεύεται τ αστέρια…
Η πλάτη της ξεδιπλώνει όπως ο νοτιάς.
Άγνωστη η θάλασσα στην τίγρη
κι όμως ωραία τής μοιάζει στην κίνηση,
στα μάτια που έρχονται πάντα από πέρα.
Το φεγγάρι! Και τινάχτηκε. Όλο και πιο πολύ κατεβαίνει στα μυστικά…
Βρίσκει τη σιωπή τη σηκώνει με το νύχι την τοποθετεί σε ό,τι αγγίζει.
Τι τρυφερή η τίγρη στη σιωπή!
Ποια μουσική ακούει με το τέταρτο πόδι στον αέρα…
Σταματά το χρόνο μπρος στην πεταλούδα πηδάει
έπειτα στη μέση του κύκλου δροσιά, μεσάνυχτα δίψα και ξημερώματα.

***

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Νότια Γαλλία και την Ελβετία. Έχει εκδώσει περίπου 20 ποιητικές συλλογές και έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το 2014 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου της.

– Πίνακας: Eugène Delacroix (1798–1863), Royal Tiger
eirini aivaliwtouΗ τίγρη – Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Περισσότερα

Ζαχαρίας Παπαντωνίου, «Το άλογο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το άλογο
Συγγραφέας: Ζαχαρίας Παπαντωνίου
(1931)

Ένα κάρρο ανέβαινε από τα σφαγεία. Μέσα έφερνε ένα βώδι σφαγμένο με τα πόδια στον ουρανό. Απάνω στο σφαχτό καθόταν ο καρροτσέρης, ένας άνθρωπος μελαχροινός με ψαρά γένεια και το παιδί του. Το κάρρο κυλιώταν αργά, νωθρά μέσα στη γαλήνη.
Ήταν Απρίλης, είχε πέσει το βράδυ κι΄ άναβαν τα φώτα. Από το καμουτσίκι, ένα μαδημένο σκοινί, μπορούσε να καταλάβη κανείς πως ο καρροτσέρης αγαπούσε τ΄ άλογο. Το καμουτσίκι έπεφτε στα καπούλια πολύ ελαφρά σαν παιγνίδι. Και σ΄ όλον τον ανήφορο από τα σφαγεία ίσα με την πόλη αυτό το άλογο δεν άκουσε βρισιά, μήτε προσταγή, παρά τη φωνή: «Έλα Κύρκο, άϊντε Κύρκο». Έτσι μ΄ αυτό το χάδι ανέβαινε και σέρνοντας το κάρρο, ένα σφαχτό και δυό ανθρώπους.
-Που λες, είπεν ο γέρος καρροτσέρης και φτύνοντας καπνό, που λες, ο Κύρκος έχει φιλότιμο. Να τ΄ ακούς εσύ, που κάποτε το χτυπάς. Δεν τα δέρνουν τα ζα. Το ζω είναι άνθρωπος. Και τέτοιο άλογο πού το βρίσκεις; Σαν τούτο! Μας τρέφει όλους, που λες. Δίνει ψωμί εμένα, εσένα και της μάνας σου, των αδελφιών σου, του σπιτιού. Ένα ζω να θρέφη οκτώ ανθρώπους!… Θα πης εγώ δουλεύω. Αμ΄ αυτό δουλεύει πρώτα κ΄ ύστερα ΄γω. Γιατί αυτό είναι δουλευτής που δε βρίσκεται. Είν΄ από τη Σερβία. Χρεωθήκαμε να το πάρουμε. Δεν τα ξέρεις εσύ.
Πέρασε κάμποση ώρα σιωπής.
Το παιδί έπαιζε με την ουρά του βωδιού. Ο γέρος έφτυνε τον καπνό λέγοντας πότε-πότε: Φτου φαρμάκι! Έπειτα ξανάρχισε:
-Που λες…. Πόσες αραμπαδιές έφερε ο Κύρκος απ΄ τα νταμάρια… Κανένα άλογο δεν κουβάλησε τόση πέτρα, τόσο λιθάρι. Δώδεκα δραχμές την ημέρα. Μας έσωσε. Κι΄ απ΄ την Πεντέλη, πριν πάρουμε κάρρο δικό μας, είχε ζευτεί και τράβαγε μάρμαρο και κακό. Να μάρμαρο! Θεώρατο, για αγάλματα, που λες. Και να πης πως δεν ήτανε άγριο! Ήταν, όμως εγώ του μιλώ. «Κύρκο», να του πης, ακούει αυτός, γιατί το ζω καταλαβαίνει. Τα βάσανά μας, τη φτώχεια… όλα. Και πως εγώ είμαι άρρωστος, το ξέρει κι΄ αυτό.
Το κάρρο πήγαινε βαρειά. Οι ρόδες βροντούσαν με το ρυθμό τους, εκείνο το ρυθμό που ξέρετε, που τον ακούτε κάποτε τη νύχτα, μόνον αυτόν, μέσα στην πόλη. Ξανάρχισε ο γέρος:
– Άκου. Αύριο τα΄ άλογο και το κάρρο και τη δουλειά θα την πάρης εσύ. Εγώ δεν μπορώ. Ξέρεις που η μέση μου πονεί. Να, θα πέσω. Μούπε ο γιατρός να μη δουλεύω. Και τι να κάμης, έλα ντε. Ζήσε χωρίς δουλειά μια φαμίλια οχτώ στόματα. Έ! Που καταντήσαμε. Να κουβαλούμε απ΄τα σφαγεία δυόμισυ δραχμές την ημέρα. Τι να κάμης, πως ν΄ ανεβής σε νταμάρι, άρρωστο κορμί; Κ΄ η αδελφή σου κίτρινη σε κακό χάλι! Ναι. Η Βγενιώ την είδες πώς είναι; Αυτά θέλουν γιατρούς, παράδες… – Είμαστε δυστυχισμένοι, άκου παιδί μου. Κύττα να δουλέψης. Μην το κάνης σαν το αφιλότιμο το μεγαλείτερο. Ο Θεός να τον παιδέψη αυτόν. Κύτταξε συ να πάρης τη δουλειά. Να πάρης τον Κύρκο να τον ξαναπάς στα νταμάρια, να βγάλουμε ψωμί. Να γιατρευτώ κι΄ εγώ. Και η μάννα σου να μη ξενοπλένη, κι΄ η Βγενιώ να κάνη χρώμα που βήχει το κορίτσι…. Βήχει τα΄ ακούς; Να τον βγάλης εδώ τον ανήφορο! Έλα σιγά! Χάϊδευέ τον στο λαιμό. Άϊντε Κύρκο…
Το παιδί πήδησε κάτω, έπιασε τα΄ άλογο και τραβούσε. Ο γέρος έβλεπε με ανάπαυση τη λιγερή σκιά του παιδιού, το τολμηρό του χέρι που κρατούσε τα λουριά, έβλεπε τη συνέχειά του. Αυτό το παιδί θα γενή καλός καρροτσέρης. Ναι! Είναι τόσο δύσκολο να ιδή κανείς το παιδί του να μπαίνει στον ίσιο δρόμο, να παίρνη την πατρική δουλειά και να την σέρνει στο μέλλον, να την κάνη κάτι αιώνιο, σαν νάναι ο ίδιος ο γέρος ξαναγεννημένος!
Πέρασαν εμπρός από κάποιο εικόνισμα του δρόμου. Ο γέρος έβγαλε την ψάθα του και σταυροκοπήθηκε μέσα στο σκοτάδι. Ήταν άρρωστος, σακατεμένος, όμως δε σταυροκοπήθηκε για τον εαυτό του. Είπε: «Θέ μου, κάμε να μη βήχη το κορίτσι η Βγενιώ. Κάμε τούτο το παιδί να πάρη στα χέρια του το κάρρο με τον Κύρκο. Και για μένα, ό,τι πεις».
Έπειτα συλλογίστηκε το σπίτι του, ένα άθλιο χάλασμα στους Αέρηδες και μέσα τα παιδιά του που φώναζαν, η γυναίκα του επάνω σε μια σκάφη, το κορίτσι του σ΄ ένα κρεββάτι μ΄ εκείνο το βήχα, που δεν μπορείς να τον ακούς, κι΄ ο γιατρός νάρχεται να λέη «φάρμακα, αέρας, λουτρά», όλα τα πράμματα που δεν γίνονται. Τα συλλογίστηκε όλα.


Το κάρρο είχε προχωρήσει πολύ μέσα στην πόλη, όταν άκουσε μια φωνή:
-Άλτ!
Η φωνή ερχόταν από μακρυά και δεν κατάλαβε πως ήταν γι’ αυτόν. Όμως το «Άλτ»! ξανακούστηκε. Το κάρρο σταμάτησε. Τρεις στρατιώτες του πυροβολικού κι΄ ένας δεκανέας με τα όπλα στον ώμο, πλησίασαν.
-Έλα, κατέβα κάτω, είπε ο δεκανέας.
-Σ΄ εμένα το λες;
-Άειντε, γειά σου, κατέβα να μη χάνουμε καιρό.
-Και γιατί;
-Κουβέντα θέλεις, πατριώτη; Το κάρρο θα το πάμε στον στρατώνα. Επιστρατεία έχομε. Τώρα το μαθαίνεις;
-Επιστρατεία…
-Ναι, γειά σου. Αναγκαστική εισφορά. Πιάστε από κει να ξεφορτώσουμε…Άειντε γειά σου. Τι έχεις μέσα…
-Κοτζάμ βώδι!
-Να το ρίξης κάτω.
-Έτσι μες στο δρόμο; Για στάσου, βρέ παιδί, τ΄ είναι τούτα; Θα το πάω στην αγορά. Έχω δουλειά, έχω μεροκάματο.
-Το μεροκάματο κυττάς, καημένε, ή που φεύγει απόψε το σύνταγμα; χωρατεύεις;
-Για εξήγα μου, χριστιανέ μου… Για πές… πώς παίρνεις έτσι τα΄ άλογο τ΄ αλλουνού, απ΄ το δρόμο… Έτσι το λέει ο νόμος.!
-Τώρα θα σου ξηγήσω και το νόμο; Εμπρός βοηθάτε από δω. Σύντομα.
Είπεν ο δεκανέας κι΄ οι στρατιώτες ανέβηκαν στις ρόδες. Πιάνοντας κι΄ οι τρεις έσυραν το βώδι
προς τα έξω. Το μαύρο σφαχτό έπεσε με βρόντο βαρύ κάτω στο πεζοδρόμιο.
– Έλα μάρς! Είπεν ο δεκανέας. Κόπιασε κοντά, πατριώτη.
– Πού κοντά;
– Στον στρατώνα να πάρης τον αριθμό σου. Κι΄ ύστερ΄ απ΄ τον πόλεμο, αν γίνη πόλεμος, ύστερ΄ απ΄ την επιστρατεία τέλος πάντων, νάρθης να πάρης τ΄ άλογό σου και το κάρρο, ή να πληρωθής απ΄το δημόσιο αν σκοτωθή το ζω.
Ο γέρος γύρισε και κύτταξε το βώδι πούταν πεσμένο στο δρόμο. Είπε στο παιδί του: «Κάτσε αυτού ως που ναρθώ».Το παιδί έπεσε απάνω στο βώδι και ξεκουραζόταν. Ο γέρος ακολουθούσε το κάρρο. Δεν έλεγε τίποτα. Ένας στρατιώτης εκεί που πήγαιναν χωρίς καμμιά κουβέντα, γύρισε και τούπε: -Άμ ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, πατριώτη, θα το δώσουμε για την πατρίδα.
Ο γέρος μετά κάμποση ώρα του απήντησε:
-Ποιος λέει όχι. Για την πατρίδα είν΄ όλα. Μα ο Θεός δίνει σε κάποιους, βλέπεις, έξη παιδιά. Κ΄ ετούτη η δόλια καρδιά που έχουμε, σάμπως μπορείς να την κάμης όποτε θέλεις πέτρα στο νταμάρι; Για να μην ακούη; Πάντα καρδιά είναι.
-Καραβάσης! Εφώναξε ο δεκανέας στον στρατιώτη πούσερνε το άλογο. Τράβα γρήγορα.
Φτάσανε στον στρατώνα κι΄ έμπασαν το κάρρο στην αυλή φωνάζοντας «έ! ώ! ‘ιπ!». Το σύνταγμα ετοιμαζόταν. Θάφευγε τα μεσάνυχτα. Ο γέρος στάθηκε κι άκουγε το θόρυβο της αυλής. Οι έφεδροι χόρευαν, πηδούσαν, τάραζαν τον κόσμο από τις φωνές. Τα τραγούδια, τα λιανοτράγουδα, τα λησμονημένα, τα παληά, ηχούσαν τόσο χαρωπά, σε τόνο που ποτέ δεν τους έδωκε το κρασί, ποτέ τα πανηγύρια. Τούτο το μεθύσι και ο χάρος κεραστής, πρώτη φορά τώβλεπεν ο γέρος. Έβλεπε του χορού τους τρελλούς γύρους, το χορευτή πούτρεμε το κορμί του στον αέρα, το πηλήκιο που σφενδονιζότανε ψηλά. Ανάμεσα στο τραγούδι, χίλιοι θόρυβοι, της καινούργιας αρβύλας το βιαστικό πάτημα, η προσταγή, το κάρφωμα κασσονιών, το φόρτωμα, πετάλων χτυπήματα στη γη, προσταγές ωργισμένες, τρεξίματα άφηναν ν΄ ακούγεται το μεγάλο λαχάνιασμα της επιστρατείας. Πολίτες έμπαιναν μέσα ψάχνοντας για δικούς των, φωνάζοντας ονόματα στο σωρό. Και διαβάτες και χαμίνια. Και φούστες μεταξένιες έκαναν θόρυβο, ακολουθώντας κάποιο παιδί, έφεδρο, που πήγαινε να φορέση το σάκκο, πλέοντας μέσα στην πλατειά στολή. Κάποιοι κρατούσαν εκεί στην άκρη μια σημαία. Ένας παππάς από κάτω, φορώντας φυσεκλίκια σταυρωτά στο στήθος, μιλούσε στους άλλους για την ελευθερία και το Χριστό. Ένας έφεδρος στο φανάρι διάβαζεν εφημερίδα. Κι΄ άλλος έγραφε στο γόνα με το μολύβι. Το τραγούδι χυνόταν δυνατό από στόματα που γελούσαν.
Μέσα στο σάλαγο σκιές, δυό-δυό, γλιστρούσαν κοντά στον τοίχο, στο σκοτάδι, χέρια έπεφταν απάνω σε ώμους, απελπισμένα. Τα λόγια γίνονταν συντρίμματα μέσα στα δάκρυα, κι΄ ένοιωθες τους μεγάλους χωρισμούς, που έχουν τη σιωπή και την επισημότητα του τέλος του θανάτου. Χέρια ζαρωμένα έσφιγγαν τα ζωντανά κορμιά των εφέδρων μ΄ όση δύναμη αγκαλιάζει κανείς μια ενθύμηση, ένα σημάδι, μια σκιά, κάτι που έπαυσε ποια να υπάρχη. Τα δάκρυα έτρεχαν και τα μαντήλια έπιναν. Άκουγες ένα φιλί, μια καρδιά που χτυπούσε στο σκοτάδι.
Ο γέρος ήταν μόνος σ΄ αυτό το πανηγύρι. Κανένα δεν ήξερε και δεν τον ήξερε κανένας. Όμως προχώρησε στο βάθος εκεί που ήταν αραδιασμένα κάμποσα κάρρα και το δικό του μαζί. Ο Κύρκος σήκωσε το κεφάλι προς αυτόν και φύσηξε με τα πλατιά του ρουθούνια. Ο γέρος άπλωσε τα χέρια και τον έπιασε απ΄ το λαιμό.
Κι΄ εκεί στη γωνιά παράμερα, ένας άνθρωπος μιλούσε μ΄ ένα άλογο.
-Δε θα σε ξαναϊδώ… ‘Ε, δουλευτή… Έ, παλληκάρι… Και στο σπίτι δεν ξέρουν τίποτα. Μήτε η κυρά σου. Μήτε η Βγενιώ, κατάλαβες. Μια φαμίλια σε χάνει… Ήμουν άρρωστος, βρε Κύρκο, μα τώρα είμαι πεθαμένος. Πας στο καλό. Κι΄ ό,τι θα σ΄ έδινα στο γιό μου, κατάλαβες… Στα νταμάρια ν΄ ανεβής…Να κατεβάσης αραμπαδιές. Δουλευτή, έ δουλευτή… Θα σε πάρουνε… Και ποιός ξέρει πού θα πεθάνης… και πως…στρατιώτης … Κύρκο… βρε… έ, Κύρκο, που μας αφίνεις!
Ένας στρατιώτης πλησιάζει ψάχνοντας στο σκοτάδι:
-Άειντε, καϋμένε γέρο! Τη δουλειά σου θάχωμε; Άειντε να πάρης τον αριθμό.
Ο γέρος μπήκε σ΄ ένα γραφείο, πήρε κάποιο χαρτί, το έβαλε στον κόρφο. Έπειτα βρέθηκε στο δρόμο. Πήγαινε αργά, νωχελικά με το κεφάλι κάτου προς το μέρος που άφησε το σφαχτό με το παιδί.
Πολλοί γύριζαν απ΄ το στρατώνα, μοναχοί, μα μέσα σ΄ αυτούς ο καρροτσέρης ο πεζός, ο γέρος, ήταν ο πιο μοναχός.

  • Πίνακας: Head of a grey horse by Henri de Toulouse-Lautrec, 1882.
eirini aivaliwtouΖαχαρίας Παπαντωνίου, «Το άλογο»
Περισσότερα

«Σάρου». Παραμύθι του Αναστάση Πινακουλάκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

To catisart.gr δημοσιεύει το παραμύθι του Αναστάση Πινακουλάκη για τα Χριστούγεννα της Σάρου, της άσπρης γατούλας που ζέστανε μία ολόκληρη πολυκατοικία.

The-white-cat (1912). Franz Marc

Σάρου

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, Νοέμβρης ή Δεκέμβρης δεν μπορώ να θυμηθώ, γεννήθηκε η Σάρου. Γεννήθηκε δύσκολα, αλλά πιο δύσκολα πέρασε τις πρώτες της μέρες. Μονάχα να την έβλεπες, θα απορούσες:

«Πόσο σκληροί μπορεί να είναι οι άνθρωποι;».

Ήταν αργά. Ο Μιχάλης γυρνούσε από τη δουλειά του. Σκεφτόταν, πόσο κόσμο εξυπηρετούσε καθημερινά στο κατάστημα παιχνιδιών που εργαζόταν και πόσο μόνος κατέληγε να νιώθει όταν στο άδειο του σπίτι έφτανε. Μιλούσε, μιλούσε ακατάπαυστα για να μην πει το παραμικρό.

Οι φίλοι τον περνούσαν για τρελό που αντί να βγαίνει τη νύχτα στα καφέ και τα μπαρ, προτιμούσε να κάθεται σπίτι. Και σε ποιο σπίτι δηλαδή; Μία τρύπα ήταν, μια φωλιά, που δεν χωρούσε άλλον άνθρωπο πέρα από το Μιχάλη, άντε κι άλλον έναν. Καθόταν αραχτός στον καναπέ του και διάβαζε Λαπαθιώτη ή παραμύθια του Άντερσεν. Κι ας κρύωνε, θέρμανση δεν έβαζε. Του αρκούσαν μια κουβέρτα και μία κούπα ζεστό καφέ.

Αργά ήταν, τη νύχτα που ο Μιχάλης τη Σάρου συνάντησε για πρώτη φορά. Όταν συστηθήκαν δηλαδή, όνομα δεν είχε. Την είδε με τα παραπονιάρικα της μάτια, να του ζητά μία αγκαλιά. Ο Μιχάλης που δεν αγκαλιαζόταν με τους φίλους του ούτε σε ειδική περίσταση,  τώρα, τη Σάρου λαχταρούσε στην αγκαλιά του να βάλει.

Δίχως να χάσει λεπτό, την πήρε στην αγκαλιά του και μέσα στο μπουφάν του την έκρυψε. Στο σπίτι του, που ίσα χωρούσε εκείνος, τώρα θα χωρούσαν δυο! Την άφηνε να κοιμάται πλάι του, να φοράει τα ρούχα του, να τρώει από το φαγητό του. Προτού το καταλάβει, ο Μιχάλης είχε βαθιά ερωτευτεί.

Έφευγε για τη δουλειά κι ένιωθε τύψεις, που τη Σάρου του μόνη της άφηνε. Στη δουλειά εξυπηρετούσε βιαστικά τους πελάτες κι ύστερα κοιτούσε το ρολόι του. Μεγάλη που ήταν η μέρα πια. Σχολούσε κι έτρεχε στο σπίτι. Αν είχε κίνηση στο δρόμο, κατέβαινε από το λεωφορείο και πήγαινε με τα πόδια. Γιατί να χάσει χρόνο από τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς;

Με το που έμπαινε στο σπίτι, τραγουδούσε στη Σάρου τραγούδια που άκουγε στο κατάστημα κι ύστερα ρεμπέτικα που θυμόταν από τον μπαμπά του που ζούσε σε άλλη πόλη. Μια νύχτα, πάνω που τραγουδούσε με μπρίο, άκουσε το κουδούνι να χτυπά.

Ήταν η κυρά Φρόσω-η Φροσύνη, η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας. «Κύριε Ευθυμίου, είναι η ιδέα μου ή ακούω νιαουρίσματα στο διαμέρισμά σας;». Ο Μιχάλης φοβήθηκε τότε ν’ απαντήσει, μα η Σάρου που νόμιζε πως η κυρά Φρόσω ήθελε να παίξει μαζί της, άρχισε να νιαουρίζει το όνομά της. Ήξερε από savoirvivre η Σάρου, μα δεν ήξερε πως στην πολυκατοικία είχε βγει νόμος να μη μένουν κατοικίδια. Ανόητοι νόμοι! Η Σάρου δεν ήταν κατοικίδιο, ήταν η αγκαλιά του.

Με άσχημο τρόπο, είπαν όλοι στην πολυκατοικία η Σάρου να φύγει. Αδύνατον! Αν έφευγε η Σάρου, έπρεπε να φύγει κι αυτός. Λυπημένος πήγαινε στη δουλειά του και λυπημένος επέστρεφε.

Στην Αθήνα χιόνισε, και οι άνθρωποι πια δεν είχαν όρεξη να πάνε στα μαγαζιά. Τα παιδιά είχαν όρεξη για χιονοπόλεμο, μα οι γονείς τους δεν τ’ άφηναν. Ο Μιχάλης κοιμόταν όταν ένιωσε μία ζεστή μουσούδα πάνω στη δική του. Άνοιξε τα μάτια του και είδε τη Σάρου να του χαμογελά. Ήταν σα να του ‘πε «μη λυπάσαι Μιχάλη μου, μαζί θα ‘μαστε τα Χριστούγεννα κι ύστερα βλέπουμε».

Φόρεσε το κασκόλ του και έκανε να πάει στη δουλειά, αλλά που! Οι δρόμοι ήταν κλειστοί. Χαμός! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά σταμάτησε και η θέρμανση να λειτουργεί. Πήρε ο Μιχάλης τη Σάρου στην αγκαλιά του για να ζεσταθεί κι άρχισε να της τραγουδά.

Προτού ολοκληρώσει όμως το ρεπερτόριο του, άκουσε την πόρτα να χτυπά. Ήταν η κυρά Φρόσω-η Φροσύνη.

«Συγγνώμη, κυρά Φρόσω, θα σταματήσω να τραγουδώ αν σας ενοχλεί και με τη Σάρου μου θα φύγουμε», ψέλλισε ο Μιχάλης.

Η γηραιά διαχειρίστρια δεν απάντησε. Τη Σάρου πήρε στην αγκαλιά της για να ζεσταθεί. Αντί να μιλά, άρχισε να μουγκρίζει από ευχαρίστηση. Μέχρι να μεσημεριάσει, όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας είχαν περάσει από το διαμέρισμα του Μιχάλη. Δεν έλεγαν φυσικά, πως ήθελαν να ζεσταθούν από την αγκαλιά της Σάρου, μα προφάσεις. Τι μελομακάρονα τον κέρασαν! Τι κουραμπιέδες! Τι τσουρέκι γεμιστό με κάστανο.

Μέχρι να λιώσουν τα χιόνια, άλλαξε κι ο νόμος στην πολυκατοικία. Όχι μόνο δεν απαγορευόντουσαν πια τα κατοικίδια, αλλά απαγορευόταν να απαντάς με αγένεια στο νιαούρισμα μίας γάτας, είτε κατοικίδιας, είτε αδέσποτης. Ο Μιχάλης κι η Σάρου έζησαν πια ελεύθεροι και ερωτευμένοι. Κανένας πια στην πολυκατοικία τους δεν ένιωσε ποτέ ξανά μόνος. Αναστάσης Πινακουλάκης

Διαβάζει ο ηθοποιός Σταύρος Τσουμάνης, που θα παίξει στο μονόλογο του Αναστάση Πινακουλάκη «Το αγόρι της οδού Αμερικής», 5-7 Ιανουαρίου 2018.

Το βίντεο γύρισε ο Thanos Spiliopoulos.

Εντάσσεται στο project «Τα παραμύθια της πόλης που τη λένε Αθήνα», όπου 9 αγαπημένοι ηθοποιοί διαβάζουν παραμύθια του συγγραφέα με θέμα τη ζωή στη σύγχρονη Αθήνα. Ανέβηκαν όλα στο youtube τα Χριστούγεννα του 2017.

 

  • Διαβάστε ακόμα:

«Το αγόρι της οδού Αμερικής»

 

eirini aivaliwtou«Σάρου». Παραμύθι του Αναστάση Πινακουλάκη
Περισσότερα

«Οικογενειακά Χριστούγεννα», Παύλος Νιρβάνας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Χριστούγεννα.

Στο μεγάλο δρόμο περπατούσε, σκυφτός, ένας γηραλέος. Αν τον ρωτούσε κανείς πού πάει, δε θα μπορούσε ν’ απαντήσει, γιατί κι ο ίδιος δεν το ήξερε. Ίσως να ήταν ο μόνος άνθρωπος, από τους διαβάτες του μεγάλου δρόμου, που δεν ήξερε πού πήγαινε. Έρημος στον κόσμο, τέτοια μεγάλη μέρα, είχε βγει από την καμαρούλα του και τριγύριζε, όπου τον έσερναν τα πόδια του.

Ζύγωνε το μεσημέρι.

Οι άνθρωποι περνούσαν βιαστικά σιμά του, καθένας με το δρόμο του, σαν τα πλεούμενα που έχουν βγάλει πλώρη, για κάπου και ταξιδεύουν, κρατώντας τη γραμμή τους. Αυτός μονάχα έμοιαζε με πλεούμενο που το σέρνουν, ξυλάρμενο, τα κύματα κι όπου το βγάλουν κι όπου το ρίξουν.

Καθώς περπατούσε αργά στο μεγάλο δρόμο, κοίταζε τους άλλους, που περνούσαν. Ένας μπήκε μέσα σ’ ένα ζαχαροπλαστείο και σε λίγο βγήκε μ’ ένα δίσκο γλυκά. Έστριψε στη γωνία του δρόμου και τράβηξε ίσια τον ανήφορο. Κάπου πήγαινε. Και ήξερε πού πήγαινε. Είτε στο σπίτι του, είτε σε σπίτι φίλου.

Άλλος βγήκε από ένα ανθοπωλείο, φορτωμένος μια αγκαλιά τριαντάφυλλα. Φώναξε ένα αμάξι που περνούσε, μπήκε μέσα, ακούμπησε με προσοχή τα λουλούδια του κι έδωκε μια διεύθυνση στον αμαξά. Ήξερε κι αυτός πού πήγαινε.

Ένας κύριος, με μια κυρία και δυο παιδάκια περίμεναν στη γωνιά του πεζοδρομίου να περάσει το αυτοκίνητο λεωφορείο. Όταν πέρασε, το σταμάτησαν και μπήκαν μέσα. Χωρίς άλλο, το λεωφορείο θα πήγαινε κατά τη γειτονιά τους και θα τους έβγαζε κοντά στο σπίτι τους, όπου τους περίμενε, ύστερ’ από τον περίπατο που έκαναν, το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Ο κύριος, καθώς έμπαινε, κοίταξε το ρολόγι του για να βεβαιωθεί πως δε θ’ αργήσουν να φτάσουν.
.
Ένας ζητιάνος, που καθόταν στα μαρμαρένια σκαλοπάτια ενός μεγάλου σπιτιού, σηκώθηκε έξαφνα, και τράβηξε κουτσαίνοντας τον κατήφορο. Είχε στρώσει κι αυτός το δρομολόγιό του. Σε κάποια φτωχογειτονιά θα είχε ο φτωχός το σπιτάκι του και κάποιος θα τον περίμενε.

Ο ζητιάνος φαινόταν βιαστικός και ευχαριστημένος. Και με το δεκανίκι του περπατούσε πιο γρήγορα από γερός, γιατί ο άνθρωπος περπατεί περισσότερο με την ψυχή του, παρά με τα πόδια του.

Τα αυτοκίνητα, οι άνθρωποι, τα λεωφορεία, τα τραμ, ό,τι περνούσε απ’ το μεγάλο δρόμο, το μεσημέρι εκείνο της μεγάλης γιορτής, όλα ήξεραν πού να πάνε. Έστριβαν, γύριζαν, λοξοδρομούσαν, καθένα μ’ ένα σκοπό κάπου να φτάσει. Μια γάτα πήδηξε από το πεζούλι ενός τοίχου, πέρασε βιαστικά το δρόμο και χώθηκε στην πόρτα του αντικρινού σπιτιού. Ήξερε κι αυτή πού πήγαινε.

-Εγώ πού να πάω; είπε από μέσα του ο γηραλέος.

Κανένας δε θα μπορούσε να τον πληροφορήσει πού πάει και, λιγότερο απ’ όλους, ο εαυτός του.

Ωστόσο, τραβώντας το δρόμο του, βγήκε σε μια εξοχική λεωφόρο. Και, χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει, εξακολούθησε να περπατεί, να πηγαίνει, όπου τον έσερναν τα πόδια του.

Καθώς πήγαινε, είδε ένα σκύλο να τρέχει. Ο σκύλος, με την ουρά κάτω από τα σκέλια του, καθώς τραβούσε μπροστά, σταματούσε άξαφνα, κοίταζε δεξιά και αριστερά, σα να είχε χάσει το δρόμο του και σταματούσε πάλι, κοίταζε εδώ κι εκεί σα σαστισμένος.

-Χωρίς άλλο -είπε από μέσα το ο γηραλέος- και το δυστυχισμένο αυτό ζώο δεν ξέρει πού να πάει. Ή θα ‘χασε το σπίτι του ή δε θα είχε ποτέ σπίτι. Καλή ώρα σαν κι εμένα.

Η σκέψη πως είχε βρει ένα σύντροφο στην ερημιά του, του έκανε καλό. Μια στιγμή, που ο σκύλος -ένας μεγάλος σκύλος κανελής, που έφεγγαν τα πόδια του από την αδυναμία- γύρισε και τον κοίταξε, τον φώναξε με καλοσύνη.

-Έλα δω, Λέων, έλα δω…

Του είχε δώσει το όνομα ενός αγαπημένου σκυλιού από τον καιρό που είχε κι αυτός παιδιά και σκυλιά. Ο σκύλος άκουσε στο ξένο όνομα. Ζύγωσε κοντά του και άρχισε να του κουνάει την ουρά. Ο γηραλέος του χάιδεψε το κεφάλι και του είπε:

-Έρημος εσύ, έρημος κι εγώ, πάμε να κάνομε μαζί Χριστούγεννα.

Ο σκύλος του κούνησε πάλι την ουρά του, σα να είχε καταλάβει τα λόγια του και σα να έλεγε:

-Πολύ ευχαρίστως, πολύ ευχαρίστως.

Και τον ακολούθησε.

Γύρισαν μαζί στην πόλη. Ο γηραλέος μπήκε σ’ ένα μαγέρικο, παράγγειλε να του βάλουν στο χαρτί δυο μερίδες ψητό, δυο μερίδες χριστόψωμο και δυο κουραμπιέδες. Πήρε τα ψώνια του και μαζί με τον σύντροφό του, που κουνούσε όλη την ώρα την ουρά του, πανηγυρίζοντας τη μεγάλη μέρα, τράβηξε στην έρημη καμαρούλα του. Κανείς δεν είδε πώς κάθισαν στο τραπέζι ο άνθρωπος και ο σκύλος. Μπορεί όμως να το καταλάβει πως κι οι δυο έρημοι γιόρτασαν, αυτή τη χρονιά, οικογενειακά Χριστούγεννα.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ

  • Εικόνα: Antonio Rotta (1828 – 1903). A man and his dog
eirini aivaliwtou«Οικογενειακά Χριστούγεννα», Παύλος Νιρβάνας
Περισσότερα