Προσωπολατρία

Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Μια κακή φωτογραφία δεν μπορεί να κρύψει το καλό κλίμα…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Μίλησαν όλοι για το αυτονόητο, που δεν το γνωρίσαμε τα χρόνια που πέρασαν.
Μίλησαν όλοι για τον πολιτικό πολιτισμό στην αλλαγή σκυτάλης, που επίσης δεν είδαμε τα χρόνια που πέρασαν.
Δυστυχώς όλοι είχαν απόλυτο δίκιο…

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2019, ώρα 11 το πρωί. Στα γραφεία του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, στην οδό Ηπίτου, η Κατερίνα Ευαγγελάτου παρέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο.
Μια σύντομη τελετή παρουσία της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη και του γενικού γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη.

Μια ζεστή ατμόσφαιρα λόγω χώρου και συνωστισμού.
Από το να μη γίνει καθόλου, καλύτερα που έγινε έστω και έτσι. Χίλιες φορές καλύτερα.

 

***

 

 

Μια κακή φωτογραφία – όπως η αρχική – δεν μπορεί να κρύψει το καλό κλίμα… Μια μεγάλη αγκαλιά – όπως η παραπάνω – φανέρωσε πως όταν γίνεται με επιτυχή τρόπο η αλλαγή σκυτάλης, τότε η ομάδα τρέχει προς τη νίκη.

 

***

 

Η Κατερίνα, όταν πήγαινε ακόμη στο δημοτικό σχολείο, έμπαινε διακριτικά, με απόλυτη ησυχία και περισσή προσοχή στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου μόλις έσβηναν τα φώτα κρατώντας το χέρι του πατέρα της Σπύρου Ευαγγελάτου και καθόταν δίπλα του στην πρώτη κερκίδα δεξιά, στην άκρη της πρώτης σειράς…
Τώρα η Κατερίνα αγέρωχη, με ένα πλατύ χαμόγελο και μια μεγάλη αγκαλιά μπήκε στο γραφείο του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου όταν άναψαν οι προβολείς των τηλεοπτικών συνεργείων και των φωτορεπόρτερ.
Δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στο φεστιβάλ και στο υπουργείο έδωσαν το “παρών”. Όσοι χώρεσαν, μπήκαν στο μικρό γραφείο και οι υπόλοιποι στο αίθριο.

 

***

 

 

 

Η υπουργός Λίνα Μενδώνη έκανε μια σύντομη αναφορά στην ιστορία του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ευχαρίστησε τον κ. Θεοδωρόπουλο και ευχήθηκε καλή δύναμη στην κ. Ευαγγελάτου, θύμισε ότι η αλλαγή σκυτάλης έγινε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μέσα στη λογική ενός φεστιβάλ, δηλαδή μιας γιορτής, μιας γιορτής του υψηλού που θέλησαν να καθιερώσουν το 1955 οι εμπνευστές του.
Επεσήμανε δε ότι στόχος είναι το 2022 οι καλλιτεχνικοί διευθυντές του Εθνικού Θεάτρου και του Φεστιβάλ Αθηνών, να συνεργαστούν με τους επόμενους ή με τον εαυτό τους, αν οι ίδιοι είναι υποψήφιοι στην προκήρυξη ή στην ανοιχτή πρόσκληση που θα απευθύνει το υπουργείο.

 

***

 

 

 

Ο κ. Θεοδωρόπουλος θύμισε πως σήκωσε τη σκυτάλη που είχε πέσει κάτω την άνοιξη του 2016 και ανέφερε πως η τελετή παράδοσης τώρα γίνεται με όρους υγιείς και συναδελφικούς. Σημείωσε δε: «Οι υπουργοί Πολιτισμού δεν αντιλαμβάνονται κατά κανόνα τι σημαίνει για τη δουλειά μας η έγκαιρη τοποθέτηση του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή, ώστε αυτός να συνυπάρξει για κάποιο διάστημα με τον προηγούμενο και να ενημερωθεί, για να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος σε βάρος του καλλιτεχνικού έργου. Αλλά κι εμείς, οι καλλιτεχνικοί διευθυντές που θέλουμε να μείνουμε δια παντός στη θέση μας, όταν μας αντικαθιστούν, είτε έχει λήξει η θητεία μας είτε όχι, δεν διανοούμαστε να συμπαρασταθούμε και να βοηθήσουμε τον διάδοχο στο έργο του».

 

***

 

Η κ. Ευαγγελάτου υπογράμμισε: «Έχω τη διάθεση να δώσω όλη μου τη δημιουργική ορμή, παράλληλα με τις καλλιτεχνικές μου δραστηριότητες, σε αυτό τον θρυλικό θεσμό, που τον αντιμετωπίζω ως μια μεγάλη καλλιτεχνική πρόσκληση. Δεν είναι η στιγμή να κάνω αναγγελίες. Υπάρχει ένας χρόνος ενημέρωσης που ακολουθεί, πρέπει να συσταθεί η δημιουργική ομάδα, είμαστε ήδη σε αυτές τις διαδικασίες. Για εμάς το φεστιβάλ είναι ένας τρόπος να ανακαλύψουμε τον κόσμο. Είναι ένας ανοιχτός διάλογος της σύγχρονης καλλιτεχνικής ελληνικής δημιουργίας με την παγκόσμια. Είναι μια απόλυτη γιορτή. Μια συμπυκνωμένη περιπέτεια. Και σίγουρα μια γέφυρα σύνδεσης του παρελθόντος με το μέλλον, στην τέχνη, την αισθητική, την καλλιέργεια. Θα θέλαμε να είναι και μία εξαίρεση στους χειμερινούς ρυθμούς και τρόπους της καλλιτεχνικής μας ζωής, μια εκρηκτική εξαίρεση».

 

***

 

 

Τέλος, ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Νικόλας Γιατρομανωλάκης έκλεισε την τελετή δηλώνοντας: «Δουλειά μας είναι να βοηθήσουμε το φεστιβάλ με τα εργαλεία και τους τρόπους που απαιτούνται προκειμένου να επιτελέσει το έργο του. Έχουμε σαφή εικόνα για τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει το φεστιβάλ για να προσελκύσει επισκέπτες».

Παναγιώτης ΜήλαςΦεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Μια κακή φωτογραφία δεν μπορεί να κρύψει το καλό κλίμα…
Περισσότερα

Δημήτρης Λιγνάδης: Δεν έρχομαι στο Εθνικό για να γκρεμίσω όσα έχτισαν οι προηγούμενοι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Δεν μπορεί κανείς να γνωρίσει την ψυχή, το φρόνημα και τη γνώμη κανενός ανθρώπου, αν αυτός δεν δοκιμαστεί στην εξουσία και την τήρηση των νόμων».

Με αυτή τη φράση του Κρέοντα από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή επέλεξε να ξεκινήσει το σύντομο λόγο του ο Δημήτρης Λιγνάδης στην τελετή παράδοσης και παραλαβής της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης του Εθνικού Θεάτρου.

Εμφανώς συγκινημένος, ο απερχόμενος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου Στάθης Λιβαθινός άνοιξε την τελετή, κάνοντας λόγο για μια ημέρα «χαρούμενης λύπης». Επίσης τόνισε χαρακτηριστικά: «Εδώ ξεκινάμε από το χάος και φτάνουμε προς το αυτονόητο». Ακόμη εξέφρασε την ευχή να δημιουργηθεί από εδώ και πέρα μια παράδοση έμπρακτης έκφρασης πολιτικού πολιτισμού, καθώς τέτοιες ενέργειες δεν είναι τόσο αυτονόητες στη χώρα μας.

 

Η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη και ο Γενικός Γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού, Νικόλας Γιατρομανωλάκης, παρέστησαν στην τελετή παραλαβής – παράδοσης της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης του Εθνικού Θεάτρου στον Δημήτρη Λιγνάδη από τον Στάθη Λιβαθινό.

 

Όλα αυτά το μεσημέρι της Πέμπτης 29 Αυγούστου 2019 στην Κεντρική Σκηνή του κτηρίου Τσίλλερ, όπου η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη και ο Γενικός Γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού, Νικόλας Γιατρομανωλάκης, παρέστησαν στην τελετή.

Ο κ. Λιβαθινός, που χειροκροτήθηκε θερμότατα από τους παρευρισκόμενους, αφού ευχαρίστησε την Πολιτεία, τους εργαζόμενους του Θεάτρου, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, τους δημοσιογράφους και τους θεατές, καλωσόρισε τον Δημήτρη Λιγνάδη, τονίζοντας πως πρόκειται για έναν «ταλαντούχο άνθρωπο, που ξέρουμε πόσο αγαπάει το Εθνικό Θέατρο».

Δεν παρέλειψε, πάντως, να εκφράσει δημοσίως και μια παραίνεση: «Θέλουμε η Πολιτεία να μην αιφνιδιάζεται και να μην αιφνιδιάζει. Ας είμαι ο τελευταίος Διευθυντής στην ιστορία του Εθνικού που ενημερώνεται για τη μη συνέχιση της θητείας του είκοσι μέρες πριν από την λήξη της» (*) και συμπλήρωσε πως το ιδανικό θα ήταν κάθε νέος διευθυντής να εργάζεται για τουλάχιστον έξι μήνες δίπλα στον απερχόμενο ώστε να μαθαίνει τη λειτουργία του θεάτρου.

Απευθυνόμενος στον Δημήτρη Λιγνάδη, τόνισε πως του παραδίδεται ένα «υπέροχο, δύσκολο δώρο»: ένα θέατρο με υγιή οικονομικά, με δύο νέες σκηνές (Πειραματική Σκηνή, Μικρό Εθνικό), ισχυρό κοινωνικό προφίλ και με μια αξιοζήλευτη δραματική σχολή όπου λειτουργεί το νεοσύστατο τμήμα σκηνοθεσίας.

 

***

 

Ο Στάθης Λιβαθινός καλωσόρισε τον Δημήτρη Λιγνάδη, τονίζοντας πως πρόκειται για έναν «ταλαντούχο άνθρωπο, που ξέρουμε πόσο αγαπάει το Εθνικό Θέατρο».

 

 

Ο Δημήτρης Λιγνάδης στην ομιλία του δεν παρέθεσε λεπτομέρειες σχετικά με τον προγραμματισμό του για τη νέα περίοδο του Εθνικού, αλλά ανανέωσε το ραντεβού με τους εκπροσώπους του Τύπου εντός του προσεχούς εικοσαημέρου. Επεσήμανε, πάντως, πως δεν έρχεται με σκοπό να γκρεμίσει ό,τι έχουν χτίσει οι προηγούμενοι, αλλά να συνεχίσει το έργο τους μέσω του δικού του προσωπικού οράματος.

Το όραμα αυτό έχει να κάνει με την ψυχαγωγία του θεατή, λέξη που χρησιμοποίησε με την αρχαιοελληνική της σημασία ως αγωγή της ψυχής, ενώ ιδιαιτέρως τόνισε τον εκπαιδευτικό ρόλο που θεωρεί πως πρέπει να έχει το Εθνικό Θέατρο, καλύπτοντας τα κενά ή τις ελλείψεις της ελληνικής εκπαίδευσης.

Επίσης, ανακοίνωσε πως τη θέση της Αναπληρώτριας Καλλιτεχνικής Διευθύντριας (θέση που κατείχε ο Θοδωρής Αμπαζής) αναλαμβάνει η δραματολόγος Έρι Κύργια.

 

***

 

Η κυρία Λίνα Μενδώνη με τον Στάθη Λιβαθινό, τον Δημήτρη Λιγνάδη και τον Νικόλα Γιατρομανωλάκη στην τελετή παραλαβής – παράδοσης της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης του Εθνικού Θεάτρου.

 

 

Από την πλευρά της Πολιτείας, η Υπουργός Λίνα Μενδώνη τόνισε πως στόχος του Υπουργείου είναι ο αντικαταστάτης του Δημήτρη Λιγνάδη να έχει οριστεί τουλάχιστον έξι μήνες πριν από τη λήξη της θητείας του.

Σχετικά με αυτό το θέμα, ήρθε η παρέμβαση του Γ. Γ. Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη ο οποίος μίλησε «για τα αυτονόητα», δηλαδή για τη δημιουργία -κατόπιν επαφών με τον καλλιτεχνικό κόσμο και με μελέτη καλών διεθνών πρακτικών- του οργανωμένου πλαισίου με βάση το οποίο θα γίνεται από εδώ και πέρα η πλήρωση των διευθυντικών θέσεων των πολιτιστικών οργανισμών.

Επίσης η κυρία Μενδώνη επισφράγισε τα λεγόμενα του Στάθη Λιβαθινού με την επισήμανση πως υπάρχει έμπρακτη πρόθεση από το Υπουργείο να καθιερωθεί μια ουσιαστική πολιτιστική διαδικασία κατά την αλλαγή της σκυτάλης στα πρόσωπα των οργανισμών και τόνισε πως αλλαγή σκυτάλης δεν σημαίνει διακοπή δεσμών, αλλά συνέχεια.

 

***

 

Από την πλευρά του, το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου, με πρόεδρο τον Βασίλη Πουλαντζά, παρέδωσε τη σκυτάλη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης στον Δημήτρη Λιγνάδη, «ευχόμενο κάθε επιτυχία στο έργο που αναλαμβάνει και ευελπιστώντας σε μια καλή και γόνιμη συνεργασία μαζί του». Παράλληλα ευχαρίστησε θερμά τον απερχόμενο Καλλιτεχνικό Διευθυντή Στάθη Λιβαθινό, τονίζοντας ότι «με το όραμα, την εργατικότητα και τις τολμηρές πρωτοβουλίες του συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη και πρόοδο του Εθνικού μας Θεάτρου».

Τέλος το ΔΣ του Εθνικού Θεάτρου ευχαρίστησε τον Αναπληρωτή Διευθυντή Θοδωρή Αμπαζή και τους συνεργάτες του για την ευτυχή σύμπραξη των τελευταίων χρόνων.

***

(*) Η ενημέρωση του κ. Λιβαθινού για την μη παράταση τη θητείας του έγινε στις 19 Μαρτίου 2019 από την τότε υπουργό Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά.

  • Διαβάστε επίσης

Δημήτρης Λιγνάδης – Ποιος είναι ο νέος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου

“Οιδίπους Τύραννος” – Η οδυνηρή πορεία από την άγνοια στην αλήθεια και την αυτογνωσία

 

Παναγιώτης ΜήλαςΔημήτρης Λιγνάδης: Δεν έρχομαι στο Εθνικό για να γκρεμίσω όσα έχτισαν οι προηγούμενοι
Περισσότερα

«Δημήτρη, υπήρξες ακάματος. Όταν όλοι απελπίζονταν εσύ επέμενες και στο τέλος πετύχαινες το στόχο σου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Μαρίας Αντωνιάδου, Προέδρου της ΕΣΗΕΑ (*)

Αγαπητέ μας Δημήτρη,

Κάθε φορά που φτάνει αυτή η στιγμή η συγκίνηση είναι μεγάλη. Αποχαιρετούμε σήμερα έναν εκπρόσωπο από την παλιά χρυσή εποχή της ελληνικής δημοσιογραφίας. Ένα συνάδελφο που άφησε βαθύ το αποτύπωμά του, που έχαιρε καθολικής αναγνώρισης, που κατάφερε να έχει παγκόσμιες αποκλειστικότητες.

Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος είδε το φως της ζωής στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1925. Τη δημοσιογραφία ξεκίνησε αμέσως μετά τον πόλεμο, στην αρχή ως αθλητικός συντάκτης στο «Εμπρός» και από το 1959 στο «Έθνος». Αργότερα ήλθαν πολλές συνεργασίες με περιοδικά αλλά και ο «Ελληνικός Βορράς» και η «Απογευματινή».

Η καριέρα σου υπήρξε μυθική. Έζησες, συνεργάστηκες και πήρες συνεντεύξεις από προσωπικότητες παγκοσμίου φήμης. Σου εμπιστεύτηκαν ειδήσεις, αποκλειστικότητες, πληροφορίες και παρακολούθησες τη δράση τους από κοντά. Ήσουν έτσι όχι απλά ένας δημοσιογράφος αλλά ένας αυτόπτης μάρτυρας σε γεγονότα που τώρα πια για εμάς είναι μυθικά.

Παρ’ όλα αυτά υπήρξες ευγενής, συναδελφικός, πρόθυμος να μοιραστείς όσα γνώριζες, όσα είδες και να διδάξεις πάνω απ’ όλα ότι για να βγει η είδηση χρειάζεται μεράκι και σθένος. Υπήρξες ακάματος. Όταν όλοι απελπίζονταν εσύ επέμενες και στο τέλος πετύχαινες το στόχο σου.

 

Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Μια ολόκληρη ζωή εφημεριδάς. Ο θρυλικός “Αντιμόνιος”…

 

Μετά τα ρεπορτάζ ήλθε η συγγραφική σου παραγωγή όπου παρουσίασες τις μεγάλες προσωπικότητες που γνώρισες στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Το πλούσιο αρχείο σου παρουσιάζει όσα με πολύ κόπο κατάφερες και είναι ιστορική πηγή που παρουσιάζει πτυχές της κοινωνικής ζωής στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης σε τίμησε για τη μακρόχρονη πορεία σου σε ειδική τιμητική εκδήλωση στις 28 Φεβρουαρίου 2018.

 

Τρεις Πριγκίπισσες και δύο πρίγκιπες. Από δεξιά: Στο θρόνο η Γκρέις Κέλλυ, στο πάλκο η Μαίρη Λίντα, στη σκηνή η Μαρία Κάλλας, στις πενιές ο Μανώλης Χιώτης και στην ελεύθερη πένα του ρεπορτάζ ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος.

 

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Οι συνάδελφοι που σε γνώρισαν και το αναγνωστικό κοινό που παρακολούθησε τη σπάνια πορεία σου γνωρίζουν καλά ότι υπήρξες ένας από τους πλέον πετυχημένους ρεπόρτερ της εποχής σου.

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ενώσεως υποκλινόμαστε με σεβασμό στη μνήμη σου και σου απευθύνουμε το στερνό αντίο.

Καλό ταξίδι Δημήτρη!

***

(*) Ο επικήδειος λόγος – αποχαιρετισμός στον Δημήτρη Λιμπερόπουλο, την Πέμπτη 22 Αυγούστου, στο Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου, στις 5 μ.μ.

 

 

 

Παναγιώτης Μήλας«Δημήτρη, υπήρξες ακάματος. Όταν όλοι απελπίζονταν εσύ επέμενες και στο τέλος πετύχαινες το στόχο σου»
Περισσότερα

Σταυρούλα Τσολακίδου: Η παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σκάκι κέρδισε και υποτροφία για τις ΗΠΑ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 2000. Από τα 8 της χρόνια έπαιζε σκάκι με τη μεγαλύτερη αδελφή της. Έμαθε από τον πατέρα της τους βασικούς κανόνες και στη συνέχεια άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα σκακιού στο Σχολείο της, στο 2ο Δημοτικό Καβάλας.

Από εκεί και πέρα οι διακρίσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Έτσι η Σταυρούλα Τσολακίδου τον Ιανουάριο του 2016 με την εξαιρετική της απόδοση στο ισχυρό τουρνουά της Μόσχας συμπλήρωσε τις απαραίτητες νόρμες ώστε να της απονεμηθεί από την FIDE ο τίτλος της Γκραν-Μετρ Γυναικών.

***

Το σπίτι έχει γεμίσει κύπελλα και μετάλλια και είναι ακόμη μόλις 19 χρόνων.

• Αναδείχθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Κορασίδων κάτω των 14, στα Αραβικά Εμιράτα, το 2013.
• Αναδείχθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Κορασίδων κάτω των 16 ετών, στη Χαλκιδική, το 2015.
• Αναδείχθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Νεανίδων κάτω των 18 ετών, στη Ρωσία, το 2016.
• Διεκδικεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μέχρι 20 ετών, στο Νέο Δελχί της Ινδίας, από τις 14 έως και τις 26 Οκτωβρίου 2019.

***

 

 

 

 

Όμως τη μεγάλη κίνηση την έκανε πέρυσι, το 2018, όταν πήρε μέρος στο μεγάλο τουρνουά σκάκι του Σεντ Λούις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Σε αυτή τη διοργάνωση συμμετέχουν κάθε χρόνο μόνο 10 επιλεγμένοι σκακιστές και σκακίστριες απ’ όλο τον κόσμο.

Ανάμεσά τους ήταν και η Σταυρούλα.

Όπως είπαν οι διοργανωτές, δεν τη γνώριζαν καλά πριν από τους αγώνες. Μετά όμως άλλαξαν γνώμη: Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια κατάφερε να ξεχωρίσει στη σπουδαία αυτή διοργάνωση, κατακτώντας την 2η θέση, αντιμετωπίζοντας 4 Γκραντ Μετρ, 4 Ιντερνάσιοναλ Μετρ και μια Γυναίκα Γκραντ Μετρ.

Αποτέλεσμα αυτής της επιτυχίας ήταν να κερδίσει μια πλήρη υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Λούις των ΗΠΑ.
Την απόφαση αυτή πήρε ο μεγάλος χορηγός των αγώνων, ο οποίος -σύμφωνα με πληροφορίες- έχει ως στόχο να καταστήσει το Σεντ Λούις σκακιστική πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Σταυρούλα Τσολακίδου αποφοίτησε από το 1ο Λύκειο Καβάλας με βαθμό απολυτηρίου Άριστα 19,4 και στη συνέχεια πέρασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Όμως φέτος αποφάσισε να κάνει το μεγάλο άλμα προς τις ΗΠΑ, συνδυάζοντας τις σπουδές της στην ψυχολογία, με την παρουσία της σε μια σκακιστική ομάδα υψηλότατου επιπέδου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο για την εξέλιξή της στο πνευματικό αυτό άθλημα, όσο και την επιστημονική της σταδιοδρομία.

***

 

 

Η Σταυρούλα πρώτα θα πάει στο Σεντ Λούις, προκειμένου να προσαρμοστεί και να ξεκινήσει τις σπουδές της στις αρχές Σεπτεμβρίου. Στη συνέχεια θα πάει στο Δελχί για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μέχρι 20 ετών.

Ακολουθεί το Μπατούμι της Γεωργίας (από τις 23 Οκτωβρίου έως και τις 3 Νοεμβρίου 2019), όπου θα αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών.

***

Αξίζει εδώ να θυμίσουμε μια «μονομαχία» της Σταυρούλας Τσολακίδου με τον Νατάν Σαράνσκι, έναν από τους λίγους ανθρώπους που έχουν καταφέρει να νικήσουν τον Γκάρι Κασπάροφ.

Το τελικό σκορ ήταν 2,5 – 1,5 υπέρ της Σταυρούλας η οποία μετά τον αγώνα είπε: «Ήταν πολύ καλός, παίζει πολύ επιθετικά, μου άρεσε το παιχνίδι που κάναμε, αν και προτιμώ τους αγώνες χωρίς χρονόμετρα».

***

Η Σταυρούλα Τσολακίδου αγωνίζεται στον Σκακιστικό Όμιλο Καβάλας, σε έναν σύλλογο που χρόνια τώρα τιμά το ελληνικό σκάκι δημιουργώντας μία παράδοση επιτυχιών σε όλες τις διασυλλογικές διοργανώσεις που συμμετέχει και έχοντας αναδείξει πλήθος αξιόλογων σκακιστών.

Παναγιώτης ΜήλαςΣταυρούλα Τσολακίδου: Η παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σκάκι κέρδισε και υποτροφία για τις ΗΠΑ
Περισσότερα

Εμείς με τη «Σερενάτα» και η Αρλέτα με τον άγνωστο ερωτευμένο γάτο της…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Μια Φορά Θυμάμαι» τότε που «Τα Ήσυχα Βράδια» πηγαίναμε στο «Καφενείο» για να πιούμε «Τσάι Γιασεμιού» και να ακούσουμε «Το Τραγούδι Της Δραχμής». Την ίδια εποχή «Τα Μικρά Παιδιά», όπως «Το Λέει Και Το Τραγούδι», τα φόβιζε «Ο Λύκος». Όταν μεγαλώσαμε παίρναμε το «Λεωφορείο το 2», πηγαίναμε στο «Μπαρ το Ναυάγιο». Εκεί όταν βλέπαμε να «Έρχεται Κρύο» ζητούσαμε «Batida de Coco». Πάντα είχαμε μαζί μας τη «Σερενάτα» που τη στριφογύριζε ένας ερωτευμένος «Γάτος».

 

***

Αρλέτα
«Ο γάτος»

1981

Στίχοι: Αρλέτα
Μουσική: Αρλέτα

 

Ψάχνοντας σε παλιά χαρτιά
σε βρήκα κάπου ανάμεσα
σ’ ένα εισιτήριο του ΟΣΕ
κάτι παλιούς λογαριασμούς
κι ένα ντοσιέ με γράμματα

Ίσως έχεις κρατήσει μια φωτογραφία
κάπου μαζί με άλλες, να μη φαίνεται
αλήθεια, ήτανε μια όμορφη εκδρομή
πάντα σε τρόμαζαν τα μακρινά ταξίδια

Για σένα ήταν μια εκδρομή
για μένα ένα ταξίδι
μ’ ατέλειωτες αναμονές
σε μικρούς σκοτεινούς σταθμούς
σε ξύλινα παγκάκια

Αν ήτανε να σου χαρίσω ένα τραγούδι
θά `τανε για μια νύχτα με βροχή
να πέφτει σε μια τσίγκινη σκεπή
κι ένας ερωτευμένος γάτος να ουρλιάζει…

 

***

 

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΑΡΛΕΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ “ΓΑΤΟ” ΤΗΣ

 

***

 

Η Αρλέτα γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου 1945. Πέθανε στην Αθήνα: 8 Αυγούστου 2017.

Παναγιώτης ΜήλαςΕμείς με τη «Σερενάτα» και η Αρλέτα με τον άγνωστο ερωτευμένο γάτο της…
Περισσότερα

Μίκης Θεοδωράκης: Ἑνωμένοι κάτω ἀπό τά κοινά λάβαρα πού γράφουν: Ἐλευθερία-Δημοκρατία-Ἑλλάδα!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Μίκης Θεοδωράκης, γιος του Γιώργη Θεοδωράκη και της Ασπασίας Πουλάκη, γεννήθηκε στη Χίο στις 29 Ιουλίου 1925.

 

Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από τον Γαλατά στα Χανιά της Κρήτης και της μητέρας του από το Τσεσμέ της Μικράς Ασίας. Οι γονείς του συναντήθηκαν στη Μικρά Ασία, λίγο πριν από την καταστροφή. Το ζεύγος Θεοδωράκη απέκτησε δύο παιδιά, το Μιχάλη και τον μικρότερό του Γιάννη.

 

 

***

 

Με αφορμή την επέτειο της γέννησής του δημοσιεύουμε εδώ στο catisart.gr μια δήλωσή του που έκανε μόλις δύο ημέρες μετά την επιβολή της Δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967.

 

 

***

 

 

 

Δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη, πρώην βουλευτού.

 

Πρός τή διεθνῆ κοινή γνώμη, τόν ξένο Τύπο καί τίς ξένες πρεσβεῖες

 

Ἀθήνα, 23.4.1967.

 

Ὁ βασιλιάς, συνωμότες ἀξιωματικοί καί ἐπίορκοι δικαστικοί,σέ συνεργασία μέ τούς Ἀμερικανούς ἰμπεριαλιστές, κατέλυσαν τή δημοκρατία στήν Ἑλλάδα. Ἡ προδοτική αὐτή ἐνέργεια εἶναι ἀποτέλεσμα πανικοῦ καί θά ὁδηγήσει ἀναπόφευκτα, καί σύντομα, στήν ὁριστική ἐκκαθάριση τῆς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς κρίσης, μέ τό ξερίζωμα τοῦ θρόνου καί ὅλων τῶν προστατῶν καί παραφυάδων του ἀπό τή χώρα μας. Μέ τήν πράξη τους αὐτή, τά θλιβερά ὄργανα τῶν ξένων ἔθεσαν τόν ἑαυτό τους ἐκτός τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.

Ὁ ἑλληνικός λαός τούς ἔχει καταδικάσει. Τό τέλος τους, πού δέν θ’ ἀργήσει, θά εἶναι τό τέλος πού ἐπιφυλάσσουν οἱ ἐλεύθεροι λαοί στούς τυράννους των. Ἡ χώρα μας στρατοκρατεῖται. Σέ δεκάδες χιλιάδες ἔχουν φτάσει οἱ συλλήψεις.
Ἑκατοντάδες χιλιάδες εἶναι οἱ καταζητούμενοι. Κανείς δέν γνωρίζει τόν ἀκριβῆ ἀριθμό τῶν θυμάτων. Οἱ κρατούμενοι, πού ἀνάμεσά τους βρίσκονται ἡγετικοί παράγοντες τῆς Ἀριστερᾶς, τῆς Ἕνωσης Κέντρου, ἀκόμα καί τῆς Δεξιᾶς, βασανίζονται ἀπάνθρωπα. Οἱ δήμιοι τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ λαοῦ μας ἑτοιμάζουν καινούργια στρατόπεδα θανάτου καί ἔκτακτα στρατοδικεῖα.

Ὁ φασισμός ξαναχτύπησε, ὕστερα ἀπό τριάντα χρόνια, τήν Εὐρώπη. Χτύπησε τό λίκνο τοῦ πολιτισμοῦ, τήν καρδιά τῆς δημοκρατίας. Χτύπησε τή φωτεινή καί περήφανη ἀκρόπολη τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Κάνουμε ἔκκληση σέ ὅλους τούς δημοκράτες τοῦ κόσμου, καί ἰδιαίτερα τῆς Εὐρώπης, νά σταθοῦν ἀποφασιστικά στό πλευρό τοῦ μαχόμενου ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Ὡστόσο, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες πατριῶτες ὀργανώνουμε τήν πατριωτική δημοκρατική ἀντίσταση μέ αἰσιοδοξία καί πίστη στίς ἀκατάβλητες δυνάμεις τοῦ λαοῦ μας. Μεγάλη καί ἔνδοξη εἶναι ἡ ἱστορία τῆς χώρας μας. Ἀναμετρηθήκαμε δεκάδες φορές μέ σιδερόφρακτους ἐχθρούς καί νικήσαμε. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ καινούργια ἱστορική μάχη θά εἶναι τόσο δύσκολη καί σκληρή ὅσο ἀποφασιστική καί ὡραία. Γιατί θά μᾶς ὁδηγήσει σέ περίλαμπρη νίκη. Στήν ἐλευθερία, στήν ἀβασίλευτη, πραγματική δημοκρατία, στήν ἐθνική ἀνεξαρτησία, στήν πατριωτική ἑνότητα τοῦ λαοῦ μας καί στήν ἐθνική ἀναγέννηση.

Οἱ Ἕλληνες ἐργάτες, ἀγρότες, ὑπάλληλοι, ἐπιστήμονες, βιοτέχνες, διανοούμενοι, οἱ πατριῶτες Ἕλληνες ἀξιωματικοί, φαντάροι, ναῦτες, ἀεροπόροι, χωροφύλακες, ἀστυνομικοί, ἡ περήφανη ἑλληνική νεολαία, ἄνδρες καί γυναῖκες, νέοι καί γέροι, ὅλοι οἱ Ἕλληνες πατριῶτες σηκώνονται, σάν ἕνας ἄνθρωπος, μπροστά στούς καταλυτές τῶν ἐλευθεριῶν καί παραμερίζουν τίς πολιτικές διαφορές.

 

 

 

Ἑνώνονται κάτω ἀπό τά κοινά λάβαρα πού γράφουν: Ἐλευθερία-Δημοκρατία-Ἑλλάδα! Ἑνώνονται μαχητικά μέσα σέ ἕνα Ἐθνικό Πατριωτικό Ἀντιδικτατορικό Μέτωπο. Γιά μᾶς δέν ὑπάρχει τώρα παρά ἕνα κοινό ἰδανικό, ἕνας σκοπός: πῶς θά βγάλουμε τήν Ἑλλάδα ἀπό τήν ντροπή τῆς τυραννίας. Μέ κάθε θυσία!

 

Τίς καρδιές μας φλογίζει τό πύρινο μίσος γιά τούς τυράννους. Οἱ καταλυτές τοῦ Συντάγματος, οἱ βιαστές τῆς δημοκρατίας, οἱ ἐχθροί τῆς ἐλευθερίας, οἱ προδότες τοῦ ἔθνους, πού πίστεψαν ὅτι θά γονατίσουν μέ τή βία τόν ἀδούλωτο λαό μας, ἄς εἶναι βέβαιοι πώς σέ λίγο θά τρέμουν μπροστά στήν ὀργή τοῦ γίγαντα ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καί τότε δέν θά βρεθεῖ γωνιά τῆς ἑλληνικῆς γῆς γιά νά τούς κρύψει. Στή χώρα πού γεννήθηκε ἡ δημοκρατία, πεθαίνουν οἱ τύραννοι!

 

Κάτω ἡ βασιλοφασιστική δικτατορία!

Ἔξω ἡ ξένη ἀκρίδα!
Κάτω ὁ μπόγιας Κόλλιας!
Ζήτω ἡ δημοκρατία!
Ζήτω ὁ ἑλληνικός λαός!

Παναγιώτης ΜήλαςΜίκης Θεοδωράκης: Ἑνωμένοι κάτω ἀπό τά κοινά λάβαρα πού γράφουν: Ἐλευθερία-Δημοκρατία-Ἑλλάδα!
Περισσότερα

Χριστόφορος Λιοντάκης. «Ο μεγάλος δρόμος» του ποιητή έφθασε στο «τέρμα της πλάνης»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Στην αυλή της μονοκατοικίας της οδού Θέωνος, στον Νέο Κόσμο, χαιρόμασταν ακούγοντας τον Χριστόφορο Λιοντάκη να μας διαβάζει τα πρώτα του ποιήματα.

Η Σοφία και ο Άγγελος, ο Μπάμπης, ο Λάκης και ο Νίκος «μεταφερόμαστε» στους τόπους που «έχτιζε» ο Χριστόφορος «με το φως» της ήσυχης γειτονιάς, μέσα στα χειρόγραφά του, ανάμεσα στις μυρωδιές από την κουζίνα της κυρίας Ειρήνης και τα αρώματα από τη μαντζουράνα και τα γιασεμιά της μικρής αυλής του κυρίου Γιάννη που ήταν το οχυρό μας εκείνα τα ανέμελα χρόνια.

«Το τέλος του τοπίου» από το αγαπημένο του Ηράκλειο πέρασε και η εποχή της ανόδου, της καταξίωσης και της επιβράβευσης του ποιητή δεν άργησε. Από τους ροδώνες με τους χωροφύλακες και τους χωμάτινους δρόμους, έφθασε σε δρόμους ανοιχτούς και πολύβουους.

Έφθασε και στον μεγάλο του δρόμο που από την αρχή αυτής της χρονιάς τον ταλαιπώρησε. Τον κούρασε και τελικά τον νίκησε το ξημέρωμα της Παρασκευής 26 Ιουλίου 2019.

Σαν σήμερα κάναμε πάντα όλοι μαζί τη βόλτα στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα, στην παραπόταμο τότε, στην οδό Καλλιρρόης.

Φέτος θα πάμε μόνοι για να ανάψουμε ένα κερί στη μνήμη του Χριστόφορου που θα τον αποχαιρετήσουμε τη Δευτέρα 29 Ιουλίου στις 4.30 μ.μ. στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.

 

***

 

Ο Χριστόφορος Λιοντάκης γεννήθηκε το 1945 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, στο Παρίσι.

Ανήκει στην αποκαλούμενη Γενιά του ’70, μαζί με άλλους συγγραφείς που άρχισαν να δημοσιεύουν τα έργα τους κατά τη δεκαετία του 1970, και κυρίως προς το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Το 1973 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Το τέλος του τοπίου». Η συλλογή του «Με το φως», 1999, τιμήθηκε ταυτόχρονα με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και με το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω», το 2000.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και αγγλικά και έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό «Harvard Review».

Ο Θάνος Μικρούτσικος έχει μελοποιήσει ποιήματά του που έχουν κυκλοφορήσει σε CD με τίτλο «Ποίηση με μουσική: Κωνσταντίνος Καβάφης-Χριστόφορος Λιοντάκης».

Το ποίημα που ακολουθεί είναι από αυτόν τον δίσκο.

 

***

 

Το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας ονόμασε τον Χριστόφορο Λιοντάκη Ιππότη της Τάξεως Γραμμάτων και Τεχνών και ο Δήμος Ηρακλείου του απένειμε το «Βραβείο Νίκου Καζαντζάκη». Το 2012 τιμήθηκε με το βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου του.

Νʼ αλλάξει αίμα

 

Ν’ αλλάξει αίμα
Νʼ αλλάξει σάρκα
Ιδού τι θέλει

Νʼ αλλάξει αίμα
Νʼ αλλάξει σάρκα
Ιδού τι θέλει

Νʼ απαλλαγεί από κείνο
Το κρυφό φανερό
Που όλα τα διχάζει

Νʼ απαλλαγεί από κείνο
Το κρυφό φανερό
Που όλα τα διχάζει

Ίδιες κινήσεις
Ίδιες αντιδράσεις
Ίδιες κηλίδες
Ίδια σχήματα

Ξέρει τι αρρώστιες τον περιμένουν
Ξέρει τη μνήμη των κυττάρων
Ξέρει τα χρωματοσώματα

Είναι το πεπρωμένο του

Νʼ αλλάξει αίμα
Νʼ αλλάξει σάρκα
Ιδού τι θέλει

Νʼ αλλάξει αίμα
Νʼ αλλάξει σάρκα
Ιδού τι θέλει

 

***

 

Μερικά από τα έργα του Χριστόφορου Λιοντάκη: Ο ροδώνας με τους χωροφύλακες, Εκδόσεις Καστανιώτη (1991), Νυχτερινό γυμναστήριο, Εκδόσεις Καστανιώτη (1993), Ο μινώταυρος μετακομίζει, Εκδόσεις Καστανιώτη (1996), Υπόγειο γκαράζ, Κέδρος (1999), Με το φως, Εκδόσεις Καστανιώτη (2000), Αθηναϊκό μειδίαμα, Εκδόσεις Γαβριηλίδης (2009), Στο τέρμα της πλάνης, Εκδόσεις Καστανιώτη (2010), Εικόνες που επιμένουν, Εκδόσεις Γαβριηλίδης (2012) και Ποιήματα 1982-2010, Εκδόσεις Γαβριηλίδης (2015).

 

***

 

 

***

 

Το 2017 κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο με τον τίτλο «Ο μεγάλος δρόμος», από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης. Πρόκειται για μια συγκινητική καταγραφή των παιδικών του χρόνων όπως τα έζησε εκεί που γεννήθηκε, στο χωριό Ίνι, στην ανατολική Μεσσαρά στην Κρήτη από το 1945 ως το 1956, δηλαδή τα μεταπολεμικά χρόνια.

Στο βιβλίο αυτό ο Λιοντάκης καταγράφει τα προσωπικά του βιώματα με λιτό και επιγραμματικό τρόπο ζωντανεύοντας τις παιδικές μνήμες με τρόπο μοναδικό…

«Ο μεγάλος δρόμος» μας οδηγεί σε μια φύση γεμάτη από τα αρχαιολογικά ερείπια της αρχαίας πόλης των Αρκάδων, όπου ο ποιητής κυκλοφορεί ανάμεσα σε πρόσωπα αγαπημένα.

Σε πρόσωπα που δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ…

Παναγιώτης ΜήλαςΧριστόφορος Λιοντάκης. «Ο μεγάλος δρόμος» του ποιητή έφθασε στο «τέρμα της πλάνης»…
Περισσότερα

Τζορτζ Γκέρσουιν. Οι κριτικοί απέρριψαν το «Summertime» στην πρώτη του παρουσίαση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την τρίπρακτη όπερα Πόργκυ και Μπες (Porgy and Bess) την παρουσίασε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1935 στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ.

Ακολούθησαν 124 παραστάσεις, οι οποίες ωστόσο δεν κάλυψαν οικονομικά τα έξοδα για το ανέβασμα του έργου. Η όπερα δέχθηκε σκληρή κριτική. Από την πρώτη στιγμή, μετά την πρεμιέρα της, αμφισβητήθηκε η οπερατική καταγωγή του έργου, ενώ κατά πολλούς η αξία του βρισκόταν σε μεμονωμένα μουσικά κομμάτια και λιγότερο στο δομημένο σύνολό του.

Η άποψη αυτή ενισχύθηκε από την επιτυχία που είχαν τραγούδια της όπερας ερμηνευμένα ανεξάρτητα, όπως το «Summertime».

 

 

 

Η αρνητική κριτική εστίασε επίσης στον στερεότυπο τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι χαρακτήρες και εν γένει η ζωή των μαύρων της Αμερικής, σε μια εποχή που η αφροαμερικανική κοινότητα εξακολουθούσε να υπόκειται σε ρατσιστικές διαθέσεις.

Το γεγονός πως η όπερα βασίστηκε στο μυθιστόρημα ενός λευκού και συντέθηκε από έναν επίσης λευκό μουσικό με έδρα τη Νέα Υόρκη, αποτέλεσε επίσης πρόσφορο έδαφος για αμφισβήτηση της αυθεντικότητάς της.

***

Όταν ο Τζορτζ Γκέρσουιν συνέθεσε και παρουσίασε αυτή την όπερα ήταν 37 χρονών. Η καθολική αρνητική υποδοχή τον κατέβαλε και δύο χρόνια μετά σοβαροί πονοκέφαλοι και προσωρινή απώλεια μνήμης ήταν τα πρώτα μηνύματα που τον ανησύχησαν.

Μέσα σε λίγους μήνες έχασε πολύ βάρος με αποτέλεσμα να χρειάζεται υποστήριξη για να περπατήσει.
Όλα αυτά τον οδήγησαν, την Παρασκευή 9 Ιουλίου του 1937, στο νοσοκομείο Cedars of Lebanon στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια. Εκεί υπέπεσε σε κώμα. Τότε μόνον διαγνώστηκε ότι έχει όγκο στον εγκέφαλο.

Την Κυριακή 11 Ιουλίου οι γιατροί προχώρησαν σε εγχείρηση για την αφαίρεση του όγκου. Η πολύωρη επέμβαση δεν είχε ευτυχή κατάληξη.

Ο Γκέρσουιν πέρασε στην απέναντι όχθη όταν ήταν μόλις 39 χρόνων.

Ο πρόωρος θάνατός του συγκλόνισε την αμερικανική κοινή γνώμη, σε μία περίοδο που βρισκόταν στην ακμή του και ενώ προετοίμαζε αρκετές νέες συνθέσεις.

Πρόλαβε και έγραψε μουσική για μιούζικαλ, όπερα, κλασική μουσική και τραγούδια, αρκετά από τα οποία έγιναν κλασικά.

 

***

 

 

 

Το κλασικό έργο για ορχήστρα και πιάνο «Rhapsody in Blue» είναι το «σήμα-κατατεθέν» της συνθετικής ιδιοφυΐας του σπουδαίου Αμερικανού δημιουργού.

Παράλληλα λένε ότι το «Summertime» αποτελεί ένα από τα πλέον διασκευασμένα μουσικά θέματα στην ανθρώπινη ιστορία (μαζί με το «Yesterday» των Beatles), αγγίζοντας πλέον τις 33.000 διαφορετικές εκτελέσεις.

 

***

 

Το «Summertime» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βοστόνη το 1935 και αποτελούσε τμήμα της φολκ όπερας «Πόργκι και Μπες» (Porgy and Bess) που ήταν η πρώτη αμερικανική όπερα που εκτελέστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου.
Δανειζόμενος στοιχεία από τη θρησκευτική μουσική των μαύρων, ο Γκέρσουιν παρουσιάζει ένα νανούρισμα που τραγουδά η ηρωίδα της όπερας, Μπες, στην κόρη της. Είναι μια από τις πιο τρυφερές στιγμές του έργου, το οποίο χαρακτηρίζεται από τη βία και το εμπόριο ναρκωτικών των αμερικανικών γκέτο.

Το «Πόργκι και Μπες» διηγείται ιστορίες από τη ζωή των απογόνων των σκλάβων, που μετατρέπονται σε μισθωτούς σκλάβους. Αυτή η όπερα αντιμετώπισε από την αρχή πολλές δυσκολίες μέχρι να γίνει αποδεκτή από το κοινό.
Ο Τζορτζ Γκέρσουιν δεν είχε την τύχη να ζήσει τη μεταστροφή της άποψης των κριτικών και του κοινού. Μόνο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η όπερα και συγκεκριμένα το «Summertime» γνώρισαν την αποδοχή που τους άξιζε.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 μάλιστα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ χρηματοδοτεί την περιοδεία στην Ευρώπη ενός θιάσου Αμερικανών που θα φτάσουν μέχρι τη Μόσχα. Είναι η πρώτη καλλιτεχνική αποστολή στη Σοβιετική Ένωση από την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Επίσης είναι η πρώτη αμερικανική όπερα που παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου.
Εκτός από το «Summertime», άλλες δημοφιλείς συνθέσεις του ήταν: «I Loves You Porgy», «Let’s Call the Whole Thing Off» και το «They Can’t Take That Away from Me».

Πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες ηχογράφησαν συνθέσεις του Γκέρσουιν. Ανάμεσά τους ήταν οι: Fred Astaire, Louis Armstrong, Dean Martin, Al Jolson, Bobby Darin, Janis Joplin, John Coltrane, Frank Sinatra, Billie Holiday, Ella Fitzgerald, Sam Cooke, Diana Ross, Miles Davis, Herbie Hancock και Nina Simone.

 

***

 

Ο Τζορτζ Γκέρσουιν (George Gershwin) γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 26 Σεπτεμβρίου του 1898 και πέθανε στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας, στις 11 Ιουλίου 1937. Ήταν γόνος Ρώσων μεταναστών εβραϊκής καταγωγής από την Αγία Πετρούπολη, που εγκαταστάθηκαν στην Αμερική τη δεκαετία του 1890.

Συγκαταλέγεται στους δημοφιλέστερους και πιο επιτυχημένους Αμερικανούς συνθέτες όλων των εποχών. Συνδύασε τις τεχνικές και τις φόρμες του κλασικού τραγουδιού με το είδος της τζαζ, ενώ παράλληλα το ύφος του σημαδεύτηκε από πρωτότυπες μετατροπίες και περίπλοκους ρυθμούς.

Κύριος συνεργάτης του και στιχουργός πολλών συνθέσεών του υπήρξε ο αδελφός του, Άιρα Γκέρσουιν.

 

***

 

 

 

Ο πατέρας του, Μόρις Γκέρσβιν (Moshe Gershvin), εργάστηκε σε βιοτεχνία γυναικείων παπουτσιών και σε σύντομο χρονικό διάστημα ανελίχθηκε σε θέση προϊσταμένου. Αργότερα, διηύθυνε διάφορες επιχειρήσεις, όπως εστιατόρια, αρτοποιεία καθώς και ένα ξενοδοχείο, τις οποίες όμως εγκατέλειπε σε σύντομο χρονικό διάστημα όταν έχανε το ενδιαφέρον του.

Με τη σύζυγό του, Ρόζα Μπρούσκιν, απέκτησε συνολικά τέσσερα παιδιά, τα οποία είχαν ως μητρική γλώσσα την Αγγλική, καθώς δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ ρωσικά ή γίντις.

Σε μικρή ηλικία, ο Γκέρσουιν χαρακτηριζόταν ως παιδί του δρόμου που αποστρεφόταν το σχολείο και ήταν απείθαρχος. Το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον του δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως στενά δεμένο με τη μουσική, ωστόσο ο ίδιος ανέπτυξε ενδιαφέρον σε νεαρή σχετικά ηλικία.

Η μουσική του εκπαίδευση ξεκίνησε περίπου το 1910, όταν οι γονείς του αγόρασαν ένα μεταχειρισμένο πιάνο, το οποίο προοριζόταν για χρήση από τον αδελφό του Άιρα. Δύο χρόνια αργότερα, έγινε δεκτός ως μαθητής του διακεκριμένου πιανίστα και δασκάλου Charles Hambitzer, ο οποίος διέκρινε τις δεξιότητες του Γκέρσουιν και τον μύησε στο χώρο της κλασικής μουσικής, συνοδεύοντάς τον σε κοντσέρτα αλλά και μέσα από τη διδασκαλία κλασικών έργων στο πιάνο, συνθετών όπως ο Φρεντερίκ Σοπέν και ο Φραντς Λιστ.

Η πίστη του Hambitzer στις δυνατότητες του νεαρού Γκέρσουιν αναδεικνύεται από το γεγονός πως αρνήθηκε να λάβει χρήματα για την εκπαίδευσή του, καθώς και μέσα από επιστολή του προς την αδελφή του, στην οποία τον περιέγραφε ως ιδιοφυή.

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, εγκατέλειψε το γυμνάσιο και εργάστηκε για περίπου τρία χρόνια ως πιανίστας διαφημιστής τραγουδιών του Τιν Παν Άλι, για τη μουσική εταιρεία του Τζερόμ Ρέμικ. Η πολύωρη και καθημερινή εξάσκησή του στην εκτέλεση τραγουδιών επέδρασε ευεργετικά στο παίξιμό του, το οποίο βελτιώθηκε σημαντικά μέσα από την εμπειρία που αποκτούσε.

Σε εφηβική ακόμα ηλικία, αναγνωριζόταν ως ένας από τους πλέον ταλαντούχους πιανίστες της Νέας Υόρκης και σύντομα ανέλαβε τη συνοδεία στο πιάνο δημοφιλών τραγουδιστών της εποχής.

Την ίδια περίπου περίοδο, ξεκίνησε να γράφει δικά του τραγούδια ενώ παράλληλα, εργάστηκε ως πιανίστας στις πρόβες έργων του Μπρόντγουεϊ (Broadway) και σύντομα άρχισε να αναγνωρίζεται για τις ικανότητές του στη σύνθεση.
Από το 1918, τραγούδια του συνόδευαν σόου του Μπρόντγουεϊ, ενώ στις 26 Μαΐου του 1919, παρουσιάστηκε το έργο La La Lucille σε μουσική εξολοκλήρου γραμμένη από τον ίδιο.

 

***

 

Στα τέλη του 1923, ο διευθυντής ορχήστρας Πωλ Γουάιτμαν ζήτησε από τον Γκέρσουιν να συνθέσει ένα έργο για ένα πολυδιαφημισμένο κοντσέρτο, το οποίο περιγραφόταν ως «Πείραμα στη Μοντέρνα Μουσική».

Αποτέλεσμα της συνεργασίας τους ήταν το έργο για πιάνο και ορχήστρα με τίτλο «Rhapsody in Blue», που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 12 Φεβρουαρίου 1924 στο Aeolian Concert Hall της Νέας Υόρκης, και κατάφερε να εξασφαλίσει θερμή υποδοχή από το κοινό και τους κριτικούς.

Σύμφωνα με ένα θρύλο, ο Γκέρσουιν είχε ξεχάσει την παραγγελία του Γουάιτμαν και συνέθεσε γρήγορα το έργο, σε διάστημα τριών εβδομάδων, αφού διάβασε την αναγγελία της συναυλίας στον ημερήσιο τύπο.

Η δεκαετία 1924-34 υπήρξε εν γένει μία περίοδος ευμάρειας για τον Γκέρσουιν, κατά την οποία αποκτούσε ολοένα μεγαλύτερη φήμη, καταλαμβάνοντας μοναδική θέση μεταξύ των Αμερικανών συνθετών της εποχής.
Την ίδια περίοδο ταξίδεψε αρκετά και γνωρίστηκε με σημαντικούς συνθέτες σύγχρονης κλασικής μουσικής, όπως τους Σεργκέι Προκόφιεφ, Μωρίς Ραβέλ και Άλμπαν Μπεργκ.

 

 

 

Μετά την επιτυχία του Rhapsody in Blue, αφοσιώθηκε κυρίως σε ορχηστρικά έργα, χωρίς ωστόσο να εγκαταλείψει και τη σύνθεση τραγουδιών για το θέατρο. Στιχουργός των περισσότερων υπήρξε ο αδελφός του, Άιρα Γκέρσουιν, του οποίου οι πνευματώδεις στίχοι – συχνά ενσωματώνοντας αργκό εκφράσεις και λογοπαίγνια – αναγνωρίζονται εξίσου με τις μελωδίες του Τζορτζ Γκέρσουιν.

 

Το 1925, ο Walter Damrosch τού ανέθεσε τη σύνθεση ενός κοντσέρτου, για τη συμφωνική ορχήστρα της Νέας Υόρκης. Για το σκοπό αυτό, ο Γκέρσουιν ολοκλήρωσε το Κοντσέρτο σε Φα μείζονα, έργο για πιάνο και ορχήστρα που αποτελείται από τρία μέρη (Allegro, Adagio – Andante con moto και Allegro agitato) και συνιστά τη μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεσή του.
Αν και δεν γνώρισε την ίδια αποδοχή σε σύγκριση με το Rhapsody in Blue, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του, γραμμένο για συμφωνική ορχήστρα χωρίς όργανα της τζαζ, και αποτελεί πιθανώς το πιο δημοφιλές κοντσέρτο για πιάνο Αμερικανού συνθέτη.

 

Το συμφωνικό ποίημα An American in Paris, σύνθεση που ολοκληρώθηκε το 1928, αντανακλά τις εντυπώσεις του Γκέρσουιν από τα ταξίδια του στο Παρίσι και απεικονίζει μουσικά την ατμόσφαιρα της πόλης όπως την εισέπραξε ο ίδιος. Θεωρείται έργο που αντλεί στοιχεία από την παράδοση των μπλουζ, ενώ με τους εναλλασσόμενους ρυθμούς του και την ελεύθερη δομή του παραπέμπει επίσης στο είδος του μπαλέτου.

 

Την περίοδο 1932-36, κατά την οποία παρακολούθησε μαθήματα υπό τον συνθέτη και θεωρητικό της μουσικής Joseph Schillinger, ολοκλήρωσε την Κουβανική Εισαγωγή (Cuban Overture, 1932), μία σειρά από παραλλαγές για πιάνο και ορχήστρα πάνω στη δική του προγενέστερη σύνθεση I got rhythm (1914), καθώς και την τρίπρακτη όπερα Πόργκυ και Μπες (Porgy and Bess, 1935).

 

Για τη σύνθεση της όπερας, ο Γκέρσουιν εμπνεύστηκε από το μυθιστόρημα του DuBose Heyward Porgy (1925) και για ένα διάστημα ταξίδεψε στον αμερικανικό Νότο προκειμένου να έρθει σε επαφή με την αφροαμερικανική μουσική παράδοση. Το λιμπρέτο του έργου, το οποίο ο ίδιος χαρακτήριζε ως μία αμερικανική φολκ όπερα, πραγματεύεται τη ζωή των μαύρων στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας και γράφτηκε από τον αδελφό του, σε συνεργασία με το ζεύγος DuBose και Dorothy Heyward.

 

***

 

ΕΔΩ Ο ΓΚΕΡΣΟΥΙΝ ΣΤΟ ΠΙΑΝΟ ΤΟ 1931

 

Παναγιώτης ΜήλαςΤζορτζ Γκέρσουιν. Οι κριτικοί απέρριψαν το «Summertime» στην πρώτη του παρουσίαση
Περισσότερα

Η Εθνική Ελλάδας Κωφών Γυναικών Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στο μπάσκετ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωφών Γυναικών, κατέκτησε η Εθνική Ελλάδας, επικρατώντας με 51-42 της Λιθουανίας στον τελικό της διοργάνωσης, το απόγευμα του Σαββάτου 6 Ιουλίου 2019 στο Λούμπλιν της Πολωνίας.

Η Στεφανία Πατέρα αναδείχτηκε η κορυφαία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η έμπειρη αθλήτρια του ΚΑΟ Μελισσίων, αγωνίζεται τα τελευταία χρόνια στην Α2 Γυναικών.

Η εθνική μας είναι η κορυφαία ομάδα του κόσμου, εδώ και μια τριετία. Μάλιστα κατέκτησε τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο της απέναντι στην ίδια αντίπαλο.

Το 2016 η Εθνική Κωφών Γυναικών κατέκτησε την πρώτη θέση στο EuroBasket της Θεσσαλονίκης, το 2017 πήρε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σαμψούντας.

Οι αθλήτριες της Αθηνάς Ζέρβα έφτασαν στη νίκη έχοντας τον έλεγχο του ρυθμού και του σκορ στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης.

Αφού πήραν μια μικρή διαφορά στο δεύτερο δεκάλεπτο, την αύξησαν στο τρίτο και έφτασαν με άνεση στη νίκη απέναντι στις Λιθουανές από τις οποίες είχαν γνωρίσει βαριά ήττα στην πρεμιέρα της διοργάνωσης (62-48).

Τα δεκάλεπτα: 9-9, 20-15, 34-25, 51-42

Τα ομαδικά στατιστικά της Ελλάδας: 10/28 δίποντα, 8/24 τρίποντα, 7/14 βολές, 35 ριμπάουντ (28 αμυντικά – 7 επιθετικά), 12 ασίστ, 10 κλεψίματα, 2 κοψίματα, 15 λάθη.

MVP του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος αναδείχθηκε η Στεφανία Πατέρα, η οποία οδήγησε την Εθνική Κωφών Γυναικών στην κορυφή για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση. Στην καλύτερη πεντάδα και η Ανθή Χαϊνά.

 

 

ΕΛΛΑΔΑ (Ζέρβα): Χαϊνά 10 (1), Σαρακατσάνη 3 (1), Αγαγιώτου 5 (1), Κοτσιρέα, Σπίνου 7 (8 ριμπάουντ), Μελίνη, Βεράνη 1, Βουδούρη, Κοτσιάφτη 10 (1 τρίποντο, 9 ριμπάουντ, 1 ασίστ, 1 κλέψιμο, 1 μπλοκ), Πατέρα 15 (4/8 τρίποντα, 5 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 3 κλεψίματα)

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Εθνική Ελλάδας Κωφών Γυναικών Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στο μπάσκετ
Περισσότερα

Βάλτερ Γκρόπιους: «Η γλυπτική και η ζωγραφική είναι τμήματα του οικοδομείν»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

Ο αρχιτέκτων Walter Gropius πέθανε την 5η Ιουλίου 1969 στη Βοστόνη, σε ηλικία 86 ετών, γνωρίζοντας μία μοναδική αναγνώριση: Το Bauhaus και το όραμά του, θα επηρεάζουν για χρόνια την αρχιτεκτονική.

Ο Γκρόπιους πίστευε πως οι καλλιτέχνες και οι τεχνίτες πρέπει να έχουν την ίδια, θεμελιακή, αισθητική μόρφωση και ανάπτυξη. Στο μανιφέστο του αναφέρει: «Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις εφαρμοσμένες τέχνες, τη γλυπτική και τη ζωγραφική, είναι όλα τμήματα του οικοδομείν».

 

***

 

 

 

Οι κάτοικοι της Αθήνας από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 γνώρισαν το έργο και τη φιλοσοφία του Γερμανού αρχιτέκτονα βλέποντας να χτίζεται το εμβληματικό κτήριο της πρεσβείας των ΗΠΑ.

 

Τα έργα άρχισαν το 1959 και ολοκληρώθηκαν το 1961, με συνολικό κόστος 1,5 εκατομμύριο δολάρια.
Ο αρχιτέκτονας Περικλής Σακελλάριος ήταν ο άνθρωπος που είχε αναλάβει την επίβλεψη του έργου, συντονίζοντας τους περίπου 350 μηχανικούς και εργάτες που έφεραν εις πέρας τις εργασίες.

 

Η πρεσβεία των ΗΠΑ εγκαινιάστηκε με μία λαμπρή τελετή στις 6 Σεπτεμβρίου του 1961.

 

Ύστερα από 56 χρόνια και συγκεκριμένα από τον Σεπτέμβριο του 2018 στο εσωτερικό της άρχισαν εργασίες ανακαίνισης του κτηρίου. Το κόστος τους θα αγγίξει τα 345 εκατομμύρια δολάρια. Θα ολοκληρωθούν το 2022.

 

Την αρχιτεκτονική επίβλεψη του έργου, έχει η εταιρεία Ann Beha Architects, με έδρα τη Βοστόνη. Το κατασκευαστικό κομμάτι θα φέρει εις πέρας η εταιρεία Caddell Construction Company.

 

Το έργο προβλέπει την κατασκευή νέων χώρων γραφείων, αναβάθμιση της δομής του αρχικού κτηρίου της πρεσβείας και του παρακείμενου παραρτήματος, αλλά και την εγκατάσταση ηλεκτρονικών και μηχανολογικών συστημάτων τα οποία θα ανταποκρίνονται στα σύγχρονα κατασκευαστικά κριτήρια.

 

Στόχος των εργολάβων είναι να διατηρήσουν πολλά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του κτηρίου, όπως το κύριο λόμπι, τη μαρμάρινη πρόσοψη και τις μοναδικές σκάλες.

 

 

 

 

Επίσης, πρόκειται να κατασκευαστεί ένας νέος, αντιπροσωπευτικός χώρος για την πρεσβεία, ο οποίος θα συνδέει το αρχικό κτήριο με το μεταγενέστερο παράρτημα.

 

Περισσότεροι από 620 άνθρωποι θα απασχοληθούν στο έργο, εκ των οποίων οι 500 θα είναι εργαζόμενοι στην ελληνική αγορά, ενώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η συνεισφορά στην τοπική οικονομία θα είναι της τάξεως του 1,2 εκατομμυρίου ευρώ το μήνα.

 

Ο σχεδιασμός του έργου θα είναι φιλικός προς το περιβάλλον, με βασικό στόχο την εξοικονόμηση ενέργειας. Για το σκοπό αυτό, το νερό της βροχής θα χρησιμοποιείται ξανά για να καλύπτονται οι ανάγκες ποτίσματος, μειώνοντας το κόστος ύδρευσης.

 

***

 

Ο Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius) γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 18 Μαΐου 1883. Ήταν το τρίτο παιδί του Βάλτερ Άντολφ Γκρόπιους και της Manon Auguste Pauline Scharnweber. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μόναχο και στο Πολυτεχνείο στο Σαρλόττενμπουργκ του Βερολίνου.

 

Το 1911, παντρεύτηκε τη χήρα του διάσημου συνθέτη Γκούσταβ Μάλερ, Άλμα Μάλερ, με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Μανόν. Η Μανόν πέθανε το 1935 από πολιομυελίτιδα. Ο Βάλτερ Γκρόπιους και η Άλμα χώρισαν το 1920. Το 1923, παντρεύτηκε την Ise Frank. Μαζί ζήσανε μέχρι τον θάνατό του. Το ζευγάρι, υιοθέτησε μία κόρη, την Beate Gropius, γνωστή ως Ati.

 

Το 1908 o Γκρόπιους βρήκε απασχόληση στην εταιρεία του Πέτερ Μπέρενς (Peter Behrens), ενός από τους πρώτους βιομηχανικούς σχεδιαστές. Ανάμεσα στους συναδέλφους του συγκαταλέγονταν οι Μις φαν ντερ Ρόε (Mies van der Rohe) και Ντίτριχ Μαρκς.

 

Το 1910 o Γκρόπιους άφησε την εταιρεία Μπέρενς και μαζί με το συνάδελφό του Άντολφ Μέγερ άνοιξε ένα γραφείο στο Βερολίνο.

 

 

 

 

 

Μαζί μοιράστηκαν τις ιδέες για ένα από τα δημιουργικά νεωτεριστικά κτήρια που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το εργοστάσιο παπουτσιών Φάγκους στο Άνφελντ της Γερμανίας, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά στοιχεία άγνωστα και πρωτοποριακά για την αρχιτεκτονική της εποχής, όπως το γυαλί. Τα αρμόδια μέλη της UNESCO αποφάσισαν να αποδώσουν σε αυτό το κτήριο, τον τίτλο του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

 

Οι γυάλινοι τοίχοι-κουρτίνες αυτού του κτηρίου κατέδειξαν και τη νεωτεριστική ανησυχία ότι η μορφή απεικονίζει τη λειτουργία και την υποστήριξή του για την εργατική τάξη. Άλλες εργασίες αυτής της πρόωρης περιόδου περιλαμβάνουν το κτήριο για την έκθεση Werkbund στην Κολωνία, το 1914.

 

***

 

Στόχος του ήταν «να κτίσει το μέλλον» και σε όλη τη του ζωή εργάστηκε προς αυτή την κατεύθυνση.
Με την κήρυξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ιδρυτής και διευθυντής της σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών, Bέλγος ζωγράφος – αρχιτέκτονας Ανρί βαν ντε Βέλντε που δέσποζε στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης, διόρισε διάδοχό του τον Βάλτερ Γκρόπιους στη θέση του διευθυντή της σχολής όταν θα επαναλειτουργούσε.

 

 

 

 

Το 1919 η σοσιαλιστική συμμαχία της Θουριγκίας με πρωτεύουσα τη Βαϊμάρη, έδωσε άδεια στον Γκρόπιους να συγχωνεύσει τη Σχολή των Εφαρμοσμένων Τεχνών και την Ακαδημία Καλών Τεχνών, δημιουργώντας έτσι το Μπαουχάουζ (Bauhaus), όπου όλες οι τέχνες συνέκλιναν με την αρχιτεκτονική.

 

 

Διάσημο είναι το χερούλι πόρτας που σχεδίασε ο Γκρόπιους το 1922 με τον Adolf Meyer και το οποίο αποτελεί μόνιμο έκθεμα του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στην Ν.Υ (ΜοΜΑ).

Από το 1923, αρχίζει η κοινή πορεία του Γκρόπιους και του Μις βαν ντερ Ρόε, στο Bauhaus.
Ήδη, από τα τέλη του 1919, οι αρχές της Βαϊμάρης κατηγόρησαν το Μπαουχάουζ ότι είχε αριστερίζουσες πολιτικές κατευθύνσεις, και είχαν εν μέρει δίκιο, αν και ο Γρόπιους προσπαθούσε να αποφεύγει κάθε πολιτική σχέση με τα κόμματα, καθώς πίστευε ότι με αυτόν τον τρόπο προστάτευε τη σχολή.

 

Οι αρχές από την πλευρά τους κατέκριναν τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του Μπαουχάουζ, λέγοντας ότι προτιμούσε τους Eβραίους και τους «ξένους» από τους Γερμανούς.

 

Από τους πρώτους «ξένους» δασκάλους που διάλεξε ο Γκρόπιους ήταν ο γερμανο-αμερικανικής καταγωγής ζωγράφος Λάιονελ Φάινινγκερ και ο αυστριακός ζωγράφος Γιοχάνες Iτεν, ενώ λίγο αργότερα εντάχθηκαν στα εργαστήρια ο Pώσος Βασίλι Καντίνσκυ, ο Eλβετός Πάουλ Κλέε και ο Oύγγρος Λάζλο Μοχόλυ-Νάγκυ.

 

Το 1925, η σχολή Bauhaus, επαναλειτουργεί στη πόλη Ντεσσάου. Ο δήμαρχος της πόλης Φριτς Xέσσε, προσδοκώντας ότι η πόλη του θα αποκτήσει αίγλη, χρηματοδότησε και την κατασκευή των νέων κτιρίων όπου θα στεγαζόταν η σχολή.
Οι νέοι χώροι σχεδιάστηκαν από τον Γκρόπιους και ολοκληρώθηκαν το 1926. Το αρχιτεκτονικό αυτό σύμπλεγμα με τη ρευστότητα, τη διαφάνεια και την ασυμμετρία του, αποτέλεσε το πραγματικό μανιφέστο της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.

 

Ο Γκρόπιους αρνήθηκε την αμοιβή του για να κατασκευαστεί το αρχιτεκτονικό ατελιέ που δεν υπήρχε μέχρι τότε, το οποίο ανέλαβε το 1927 να σχεδιάσει ο Χανς Μάιερ.

 

Το 1928 αποχωρεί ο Γκρόπιους από το Bauhaus και εγκαθίσταται ως ελεύθερος αρχιτέκτων στο Βερολίνο.

 

 

***

 

 

 

 

Το 1934 αρχίζει προπαγάνδα των ναζί ενάντια στον κύκλο των αρχιτεκτόνων, οι οποίοι χαρακτηρίζονται «εβραιο-μπολσεβίκοι» και το Bauhaus περιγράφεται ως «εκκλησία του μαρξισμού».

 

***

 

 

 

 

Η παραγωγικότερη και σημαντικότερη αρχιτεκτονικά περίοδος της ζωής του ήταν η δεκαετία 1923-1934.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 κατάφερε να αποδράσει από το ναζιστικό καθεστώς. Πήγε πρώτα στην Αγγλία και λίγα χρόνια αργότερα, το 1937, εγκαταστάθηκε στην Αμερική. Εκεί γίνεται καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Χάρβαρντ ενώ παράλληλα εργάζεται ως ελεύθερος αρχιτέκτων.

 

Το 1945 ίδρυσε το γραφείο The Architects Collaborative (TAC) στο Κέιμπριτζ.

 

***

 

 

 

Από το 1950 επανέρχεται επαγγελματικά στη Γερμανία και αναλαμβάνει τη σχεδίαση κτιριακών συγκροτημάτων στο Βερολίνο. Το 1960 κατασκευάζει στο Βερολίνο την «πόλη του Γκρόπιους» (Gropiusstadt).

 

Τα έργα του δρομολόγησαν αλλαγές στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Ο δημιουργός του Bauhaus, σχεδίασε προϊόντα, σπίτια, εργοστάσια, νοσοκομεία, παιδικούς σταθμούς, πανεπιστήμια, ουρανοξύστες και μια ολόκληρη πόλη στη Γερμανία. Όλα στη σχεδιαστική φιλοσοφία που ο ίδιος οραματίστηκε.

 

***

 

ΕΔΩ, ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ CATISART  ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΛΤΕΡ ΓΚΡΟΠΙΟΥΣ

Παναγιώτης ΜήλαςΒάλτερ Γκρόπιους: «Η γλυπτική και η ζωγραφική είναι τμήματα του οικοδομείν»
Περισσότερα