Προσωπολατρία

Πέγκυ Αγγούρη. Μεγάλο γλέντι από το Σοποτό των Καλαβρύτων μέχρι το Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

«Η κόρη μου η Πέγκυ από σήμερα αναλαμβάνει τη θέση της Αντιπροέδρου στο αμερικανικό πανεπιστήμιο William and Mary».

Αυτή τη χαρμόσυνη είδηση θα μας ανακοίνωνε με βουρκωμένα μάτια ο Γιάννης Αγγούρης έχοντας στην αγκαλιά την άλλη του κόρη, την Τζίνα, μόλις θα είχε ολοκληρώσει την τηλεφωνική επικοινωνία του με την Πέγκυ.

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Αγγούρης ήταν ο αρχισυντάκτης μου στη «Ναυτεμπορική» με διευθυντή τον Νίκο Σαρανταένα όταν πήγα στη Λένορμαν το 1992.

Ο κύριος Γιάννης – μετά το «κλείσιμο» της ύλης της εφημερίδας – μαζί με την αγαπημένη του κυρία Φωτεινή, θα διοργάνωνε γλέντι που θα άρχιζε από το λατρεμένο του Σοποτό των Καλαβρύτων και θα έφτανε μέχρι το Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια.

Δεν είναι λίγο να βλέπεις το παιδί σου στην κορυφή του δεύτερου παλαιότερου ακαδημαϊκού ιδρύματος στις ΗΠΑ, μετά το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Αναφέρομαι στο Πανεπιστήμιο William and Mary που βρίσκεται στο Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια το οποίο ιδρύθηκε το 1693.

 

***

 

Στη «Ναυτεμπορική» από εκείνα τα χρόνια ο Γιάννης Αγγούρης και η Τζίνα συχνά πυκνά μοιράζονταν μαζί μας τις επιτυχίες της κόρης και αδελφής.

Η Πέγκυ Αγγούρη μετά το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο προχώρησε στο Swiss Federal Institute of Technology της Ζυρίχης. Μετά ήρθε το Ohio State University και το Πανεπιστήμιο του Maine. Στη συνέχεια η Πέγκυ έγινε πρύτανης του Κολεγίου Επιστημών στο George Mason University και τώρα από την 1η Ιουλίου 2019 η βραβευμένη Ελληνίδα ερευνήτρια θα αναλάβει τα νέα της καθήκοντα ως Αντιπροέδρου (Provost) στο αμερικανικό πανεπιστήμιο William and Mary.

 

***

 

Η Δρ. Πέγκυ Αγγούρη. Είναι παντρεμένη με τον καθηγητή Αντώνη Στεφανίδη. Κόρη τους η Χλόη που πάει στο Γυμνάσιο και ενώ έχει γεννηθεί και μεγαλώνει στις ΗΠΑ, μιλάει πολύ καλά ελληνικά και έχει ήδη πάρει τρία πτυχία ελληνομάθειας. Μοναδικό μειονέκτημα της Πέγκυς; Υποστηρίζει την ΑΕΚ…

Στην επίσημη ανακοίνωση του Πανεπιστημίου η Κάθριν Ρόουι, Πρόεδρος του William and Mary, αναφέρει πως «η Δρ. Αγγούρη φέρνει ένα τεράστιο εύρος εμπειριών ως καθηγήτρια, ακαδημαϊκός και ερευνήτρια. Θα είναι μια εξαιρετική αντιπρόεδρος και την καλωσορίζουμε με ενθουσιασμό στην πανεπιστημιούπολη».

 

***

 

Τον ίδιο ενθουσιασμό νιώθουμε σήμερα και όλοι εμείς που ζήσαμε από κοντά τις προσπάθειες του Γιάννη Αγγούρη να δώσει στις κόρες του ό,τι καλύτερο μπορούσε. Τον ίδιο ενθουσιασμό νιώθει και η ίδια η Δρ. Πέγκυ Αγγούρη, η οποία δήλωσε:

«Είναι τιμή μου που επιλέχθηκα να ηγηθώ του ακαδημαϊκού τμήματος ενός τέτοιου εξαιρετικού ιδρύματος, το οποίο είναι αφοσιωμένο στη διδασκαλία και την έρευνα και του οποίου το ταλαντούχο εκπαιδευτικό προσωπικό μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη δύναμη των σπουδαστών του. Η οικογένειά μου και εγώ είμαστε ενθουσιασμένοι που γινόμαστε μέρος της κοινότητας του William & Mary».

 

***

 

Κλείνοντας αυτή τη μικρή αναφορά στην επιτυχία της, αξίζει να βάλω εδώ δυο λόγια από τη συνέντευξη που έδωσε η Πέγκυ Αγγούρη στον δημοσιογράφο Αχιλλέα Κουρεμένο στην εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» της Νέας Υόρκης, στις 30 Απριλίου 2019.

«Ε.Κ.»: Θα μπορούσατε να συγκρίνετε το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με το αντίστοιχο αμερικανικό;

Δρ Πέγκυ Αγγούρη: Η μεγαλύτερη διαφορά που βλέπω μεταξύ του ελληνικού και του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι ότι ενώ στις ΗΠΑ η πορεία των μαθητών προς τα πανεπιστήμια και την ολοκλήρωση της μάθησης είναι μαραθώνιος, στην Ελλάδα είναι αγώνας sprint, με μόνο σκοπό τη βαθμολογία των πανελλήνιων και την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Πιο συγκεκριμένα, στις ΗΠΑ η επιλογή γίνεται με βάση τις συνολικές (πολυετείς) επιδόσεις των μαθητών κατά τη διάρκεια της σχολικής τους πορείας καθώς και τις δραστηριότητές τους εκτός της τάξης (μουσική, αθλητισμός, εθελοντισμός). Έτσι τα πανεπιστήμια αποκτούν μια ολοκληρωμένη εικόνα της προσωπικότητας του μαθητή-υποψηφίου και οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να χτίσουν γερά πολύπλευρη και βαθύτερη γνώση. Στην Ελλάδα αντίθετα, η προσπάθεια του μαθητή επικεντρώνεται στην τελευταία τάξη και ο υποψήφιος καταλήγει να κριθεί από την επίδοσή του σε 4-5 μαθήματα σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αυτός ο τρόπος εισαγωγής και αξιολόγησης δεν επιτρέπει στα ελληνικά πανεπιστήμια να εισάγουν πολύπλευρους φοιτητές και είναι επιπλέον άδικος για τους μαθητές που έχουν διαγράψει σταθερή και αξιοσημείωτη πορεία μέσα και έξω από την τάξη σε όλη τη διάρκεια των σχολικών σπουδών τους.

 

Η Πέγκυ και ο Αντώνης έχουν άλλα δύο παιδιά στην οικογένεια:  Τον Ronny ή “Μπάτλερ” με τις λευκές πατουσίτσες του και την ήρεμη δύναμη, τη Luna.

 

Τέλος σε ερώτηση του Αχιλλέα Κουρεμένου για την απώλεια ικανών επιστημόνων (brain drain) από το δυναμικό της χώρας μας η Δρ. Πέγκυ Αγγούρη είπε μεταξύ άλλων πως αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται «στην ηθελημένη κατά το πλείστον απροθυμία της χώρας μας να αξιοποιήσει εποικοδομητικά το τεράστιο πνευματικό δυναμικό που παράγει».

 

 

Η Luna και ο Ronny περιμένουν να δουν τη μαμα – Πέγκυ στην τηλεόραση.

 

 

Πρόσθεσε δε κλείνοντας πως: «Είμαι σίγουρη ότι όλοι οι Έλληνες επιστήμονες εντός και εκτός Ελλάδας, έχουμε την πρόθεση και τη θέληση να συμβάλουμε και πιο συστηματικά και οργανωμένα στην πρόοδο της πατρίδας μας όπως και όταν μας ζητηθεί. Αυτό που πρέπει να διερωτηθούμε όμως είναι αν η Ελλάδα έχει τη διάθεση να δεχθεί τη συμβολή μας και με ποιο τρόπο. Η δικαιολογία της ιδιαίτερης «ελληνικής πραγματικότητας» έχει παλιώσει, αλλά ατυχώς τα εμπόδια στη συμμετοχή μας στην ανάπτυξη της χώρας παραμένουν ακόμα αξεπέραστα».

 

***

Πέγκυ, σε ευχαριστούμε που μας έκανες υπερήφανους με την επιτυχία σου. Συγχαρητήρια και ευχές για ένα γλέντι τον Δεκαπενταύγουστο, τη μέρα της γιορτής σου, στο Σοποτό.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΠέγκυ Αγγούρη. Μεγάλο γλέντι από το Σοποτό των Καλαβρύτων μέχρι το Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια
Περισσότερα

Κώστας Γραμματόπουλος. Ο Μάιος μας έφθασε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Άννα, η Λόλα, η Έλλη και ο Μίμης συντρόφεψαν χιλιάδες παιδιά. Η παρέα αυτή μιλούσε στην ψυχή δασκάλων, μαθητριών, μαθητών και γονιών. Η Νίνα, η Λιλή, ο Ρήγας κι ο Γιωργάκης έδωσαν σε όλους χαρά και ελπίδα και μέχρι σήμερα παραμένουν οικείοι και αγαπητοί, συνεχίζοντας την πορεία τους στον χρόνο. Είναι «Τα καλά παιδιά» του Κώστα Γραμματόπουλου ο οποίος πριν από 70 χρόνια έκανε την εικονογράφηση στο ομώνυμο Αλφαβητάριο του δημοτικού του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων. Το 1956 πήρε το πρώτο βραβείο, μεταξύ 44 χωρών, στη Διεθνή Έκθεση Διδακτικού Βιβλίου στο Λέκεν του Βελγίου. Αυτό το Αναγνωστικό διδάχτηκε μέχρι το 1978, με εξαίρεση την περίοδο της δικτατορίας.

Τα χρώματα του Γραμματόπουλου είναι γαλάζια, γκρίζα και γαιώδη, «χρώματα εγκεφαλικά» κατά τον Παντελή Πρεβελάκη, αυτό όμως που χαρακτηρίζει τα έργα του καλλιτέχνη είναι η χρήση του λευκού. Όπως έλεγε ο Γραμματόπουλος: «Η καινοτομία στη δουλειά μου και στη ζωγραφική και στην ξυλογραφία είναι η ανακάλυψη του λευκού χρώματος. Ως τότε το χρησιμοποιούσαν σε ανάμειξη μαζί με άλλα χρώματα. Εγώ το χρησιμοποιώ αυτούσιο για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για να εκφράσω το ελληνικό φως και το ελληνικό τοπίο».

Παναγιώτης ΜήλαςΚώστας Γραμματόπουλος. Ο Μάιος μας έφθασε…
Περισσότερα

Αλέκος Παναγούλης. O άνθρωπος που έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Υπήρξε ο άνθρωπος που προχώρησε στην κορυφαία αντιδικτατορική ενέργεια, στις 13 Αυγούστου 1968, όταν επιχείρησε να δολοφονήσει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, στη λεωφόρο Αθηνών – Σουνίου, κοντά στο Λαγονήσι, όπου βρισκόταν η πολυτελής βίλα στην οποία διέμενε ο δικτάτορας.
Το ηλιόλουστο μεσημέρι της Πρωτομαγιάς του 1976, ο Αλέκος Παναγούλης βρισκόταν στο τιμόνι του Fiat Mirafiori που του είχε κάνει δώρο η σύντροφός του, η διάσημη Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Οριάνα Φαλάτσι. Προορισμός του ένα φιλικό σπίτι στη Γλυφάδα, κοντά στο πατρικό του, όπου ήταν καλεσμένος.

 

Εδώ έκλεισε ο κύκλος της ζωής του Αλέκου Παναγούλη.

 

Στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος του Αγίου Δημητρίου, το αυτοκίνητο ξαφνικά εκτρέπεται από την πορεία του, βγαίνει από τον δρόμο και συντρίβεται καθώς καρφώνεται στη ράμπα ενός υπόγειου συνεργείου αυτοκινήτων. Ο θάνατος του ήρωα ήταν ακαριαίος.

Η κηδεία του έγινε στις 5 Μαΐου στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Το σεντόνι που σκέπαζε το φέρετρο ήταν κεντημένο από τα χέρια της ηρωίδας μάνας του και σε μία ταινία γραφόταν: «Ο Αλέξανδρος Παναγούλης καταδικάσθηκε σε θάνατο γιατί έψαξε την ελευθερία. Το 1976 πέθανε γιατί έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε».

 

***

 

Ο Αλέκος Παναγούλης με την Οριάνα Φαλάτσι.

Οι πρώτοι νεκροί

(Πάλης ξεκίνημα) – 1974

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης

*

Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι νεκροί.

*

Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
λευτεριάς λίπασμα
οι πρώτοι νεκροί.

*

Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι νεκροί.

*

Απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα για να ‘βρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί.

***

ΕΔΩ ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ

 

Παναγιώτης ΜήλαςΑλέκος Παναγούλης. O άνθρωπος που έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε…
Περισσότερα

Μιχάλης Γεωργιάδης. «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ταινία «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας» είναι διάρκειας 94 λεπτών. Συγκεντρώθηκε υλικό 1.700 λεπτών στη διάρκεια ενός χρόνου από τον σκηνοθέτη Μιχάλη Γεωργιάδη (στη φωτογραφία). Την έρευνα έκανε ο Χρύσανθος Χρυσάνθου και ο Πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Αιχμαλώτων 1974 Βάσος Χρήστου, άναψε το πράσινο φως για να υλοποιηθεί αυτό το μεγαλεπήβολο όνειρο. Όσοι είδαν την ταινία αυτή έχουν την πίστη ότι: «Δεν ήταν πόλεμος, ήταν προδοσία. Δεν ήταν μόνο προδοσία, αλλά και ένα καλοστημένο σχέδιο διχοτόμησης της Κύπρου». Λένε ακόμη ότι «τον Ιούλιο του 1974 έγινε η αρχή της αιχμαλωσίας της χώρας, που βιώνει την προδοσία μέχρι και σήμερα».

 

Μιλούν αιχμάλωτοι στον τόπο που είχαν συλληφθεί τότε.

 

***

 

Στο ντοκιμαντέρ ακούμε αφηγήσεις που προκαλούν ανατριχίλα. Μαρτυρίες που κόβουν την ανάσα.

Παναγιώτης ΜήλαςΜιχάλης Γεωργιάδης. «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας»
Περισσότερα

Κώστας Αριστόπουλος. Για το «Κρανίου Τόπος» εν μέσω δικτατορίας αρνήθηκε τη βράβευση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τα πάθη του Χριστού ενέπνευσαν πολλούς καλλιτέχνες και συγκίνησαν ακόμη και ένθερμους άθεους. Στην Ελλάδα ένας εξαιρετικός και αθόρυβος σκηνοθέτης, ένας σεμνός δημιουργός ο Κώστας Αριστόπουλος, μας χάρισε μια ταινία μοναδική σε σύλληψη και ύφος.

Τίτλος της «Κρανίου Τόπος».

Όπως διαβάζουμε στο ενημερωτικό υλικό του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου: «Οι κάτοικοι ενός χωριού της Μάνης, εργάτες και αγρότες στην πλειοψηφία τους, προσκαλούνται από ένα κινηματογραφικό συνεργείο να εργαστούν ως ερασιτέχνες ηθοποιοί, αναπαριστώντας τα Πάθη και τη Σταύρωση του Χριστού στην ύπαιθρο της περιοχής τους. Παράλληλα, μέσα από συνεντεύξεις, παρουσιάζονται οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και τα οικονομικά αδιέξοδα των κατοίκων των χωριών, στην ελληνική επαρχία των αρχών της δεκαετίας του ’70».

 

Ο σκηνοθέτης Κώστας Αριστόπουλος.

Πρόκειται για μια λυρική αναπαράσταση των Παθών στη σύγχρονη Μάνη, όπου το Θείο Δράμα παραλληλίζεται με εκείνο των κατοίκων της περιοχής. Αναφορές κι επιρροές από τον Μπρεχτ και τον Παζολίνι χαρακτηρίζουν αυτό το ιδιαίτερο και μοναδικό έργο.

 

***

 

Σκηνοθεσία και σενάριο: Κώστας Αριστόπουλος. Φωτογραφία του Γιώργου Αρβανίτη. Παίζουν: Γιώργος Διαλεγμένος, Τάκης Κοιλάκος, Μπάμπης Πεθυμήσης. Συμμετέχουν πολλοί κάτοικοι του Χωσιαρίου της Μάνης ως κομπάρσοι. Γλώσσα: Ελληνικά. Διάρκεια: 90΄

***

Η ταινία προβλήθηκε στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1973 όπου απέσπασε τιμητικές διακρίσεις τόσο για τη φωτογραφία του Γιώργου Αρβανίτη όσο και για το καλλιτεχνικό ήθος με το οποίο αντιμετώπισε το θέμα της ο Κώστας Αριστόπουλος. Ο δημιουργός της όμως – εν μέσω δικτατορίας – εξέπληξε με την απόφασή του να αρνηθεί την τιμητική διάκριση που του έγινε από τον κρατικό κινηματογραφικό θεσμό, με το αιτιολογικό ότι «η ανακαλυφθείσα φόρμουλα του καλλιτεχνικού ήθους δεν του λέει τίποτα και συνεπώς δεν την αποδέχεται».

 

***

 

 

 

Ο Κώστας Αριστόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης και του London Film School. Εργάστηκε στο θέατρο, στην όπερα και στην τηλεόραση. Έχει σκηνοθετήσει σειρά πορτραίτων σημαντικών προσωπικοτήτων. Στο βιογραφικό του υπάρχουν οι ταινίες: 2003 Μεταμφιεσμένη γυναίκα, 2002 Lα ναιωε (μικρού μήκους), 1993 Έναστρος θόλος, 1973 Κρανίου τόπος και το 1971 Οι δράκοι (μικρού μήκους).

Παναγιώτης ΜήλαςΚώστας Αριστόπουλος. Για το «Κρανίου Τόπος» εν μέσω δικτατορίας αρνήθηκε τη βράβευση…
Περισσότερα

Μίμης Φωτόπουλος: …πόσα όνειρα ωραία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κυριακή των Βαΐων, στις 20 Απριλίου του 1913, γεννήθηκε ο Μίμης Φωτόπουλος, στη Ζάτουνα της Γορτυνίας. Πέθανε ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς, στις 29 Οκτωβρίου του 1986. Εκτός από σπουδαίος ηθοποιός ήταν και λογοτέχνης.

Έγραψε τέσσερις ποιητικές συλλογές: «Μπουλούκια» (κυκλοφόρησε στις 28 Οκτωβρίου 1940), «Ημιτόνια» (1960), «Σκληρά τριολέτα» (1961) και «Ο θάνατος των ημερών» (1976). Τρία αυτοβιογραφικά: «25 χρόνια θέατρο» (1958), «Το ποτάμι της ζωής μου» και «Ελ Ντάμπα – Όμηρος των Εγγλέζων» (1965) και δύο θεατρικά έργα: «Ένα κορίτσι στο παράθυρο» (1966) και «Πελοπίδας ο καλός πολίτης» (1976).

Στην περίοδο της Δικτατορίας ασχολήθηκε, επίσης, με τη ζωγραφική. Είχε μείνει μόνος με τις δύο κόρες του, αφού η γυναίκα του, Μαργαρίτα Τσάλα, είχε εξοριστεί στη Γυάρο. Τότε ήταν που άρχισε να φτιάχνει πίνακες με γραμματόσημα, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ. Συνολικά έγιναν δέκα εκθέσεις των έργων του.

 

 

 

Η νέα έκθεση θα γίνει στην Πινακοθήκη Νίκαιας – Ρέντη. Τα εγκαίνια την Παρασκευή 3 Μαΐου 2019, στις 7.30 μ.μ. Θα παρουσιαστεί επίσης και το βιβλίο του «Ελ Ντάμπα». Διάρκεια της έκθεσης μέχρι και την Πέμπτη 23 Μαΐου 2019

Δημοτική Πινακοθήκη Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη “Ντίνος Κατσαφάνας”
Ραιδεστού 32 και Π. Τσαλδάρη

184 53 Νίκαια

Τηλέφωνο: 210-491.35.88

 

***

 

«Τα μπουλούκια»
Του Μίμη Φωτόπουλου

*

Είμαστε όλοι πολύ μικροί.
Δίχως φίρμα,
Μπουλούκι μας λένε.

*

Άγνωστοι θεατρίνοι.
Ένας Μίμης, μια Κατινίτσα,
Κάποια Ίρμα
Κι άλλοι πολλοί ακόμη, θλιμμένοι Αρλεκίνοι.

*

Αποχαιρετήσαμε κάθε χαρά μας κοινή.
Και τραβήξαμ’ έν άγνωστο δρόμο.
Μα με τον καιρό πνίξαμε τα όνειρά μας
κι ένα βαρύ σταυρό επήραμε στον ώμο.

*

Τώρα η θλίψη μας συντροφεύει κι η πείνα πάντα.
Στα χείλη ποτέ πια δε θ΄ ανθίσει χαρά.

*

Τα προχτές μια μικρή μπαλαρίνα – ένα ρόδο χλωμό
– τη θέρισ΄ η φθίση.

*

Ποιος ξέρει αλήθεια, καθενός ο πατέρας
Πόσα όνειρα ωραία, για τον γιό του έχει πλέξει.

Να γινόταν της επιστήμης αστέρας!

Μ’ αυτός στο ζάρι τη ζωή του έχει παίξει!

*

Και σεις πέρα κει, στις μακριές επαρχίες
που τα «Μπουλούκια» σας διώχνουν την πλήξη,
αν μαθαίνατε τις θλιβερές μας ιστορίες
ο πόνος, την καταφρόνια θα ΄χε πνίξει.

 

***

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Παναγιώτης ΜήλαςΜίμης Φωτόπουλος: …πόσα όνειρα ωραία
Περισσότερα

Σόνια Ιλίνσκαγια. Μια ζωή αφιερωμένη στην Ελλάδα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Oι «Εκδόσεις Γκοβόστη» πραγματοποιούν τιμητική βραδιά για τη Σόνια Ιλίνσκαγια ως ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης της προσφοράς της στα νεοελληνικά γράμματα για μισό και πλέον αιώνα.
Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη, 17 Απριλίου, στις 7 μ.μ. στο Βιβλιοπωλείο De Profundis για να τιμηθεί η φωτισμένη ακαδημαϊκός, η σπουδαία μεταφράστρια, η εξαίρετη συγγραφέας και νεοελληνίστρια.
Φίλοι και συνεργάτες της θα δώσουν το στίγμα της τεράστιας πνευματικής προσφοράς της. Μεταξύ των άλλων θα συμμετάσχουν: Χρίστος Αλεξίου, Αλέξης Ζήρας, Θάνος Ζήσης, Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Ευγενία Κριτσέφσκαγια, Παναγιώτης Νούτσος, Έρη Σταυροπούλου, Μαρία Ψάχου

***

Βιβλιοπωλείο
De Profundis

Ζωοδόχου Πηγής 73
Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-381.54.33

***

 

Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος με τη Σόνια Ιλίνσκαγια στο σανατόριο Σοφράνοβο της Μπασκιρίας (1959). Η φωτογραφία είναι από το περιοδικό “Διαβάζω”, τεύχος 501, Νοέμβριος 2009.

 

Η Σόνια Ιλίνσκαγια γεννήθηκε στη Μόσχα το 1938 και σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Lomonosov με παράλληλη ειδίκευση στη νεοελληνική και τη ρωσική φιλολογία. Ασχολήθηκε με τη διάδοση –μελέτη και μετάφραση– της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Έχει εκλεγεί τακτικό μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της ΕΣΣΔ ως κριτικός και μεταφράστρια της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας. Το 1959 παντρεύτηκε τον συγγραφέα Μήτσο Αλεξανδρόπουλο. Το 1971 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή της με θέμα «Συμβολή στη μελέτη της μεταπολεμικής ποίησης στην Ελλάδα. Η μοίρα μιας γενιάς». Μέχρι το 1983 διετέλεσε ερευνήτρια του Ινστιτούτου Σλαβικών και Βαλκανικών Μελετών της Ακαδημίας Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ. Το 1983 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα και δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Είναι ομότιμη καθηγήτρια Νέας Ελληνικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 2002 η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών της απένειμε τον τίτλο Doctorat d’ Etat για το σύνολο των καβαφικών μελετών της.
Έχει εκδώσει τα εξής βιβλία: Η μοίρα μιας γενιάς. Συμβολή στη μελέτη της μεταπολεμικής πολιτικής ποίησης στην Ελλάδα. [Μόσχα 1974, Αθήνα 1976], Κ.Π. Καβάφης. Οι δρόμοι προς το ρεαλισμό στην ποίηση του 20ού αιώνα. [Αθήνα 1983, Μόσχα 1984], Γιάννης Ρίτσος. Η ζωή και το έργο του. [Μόσχα 1986], Μιχαήλ Λυκιαρδόπουλος. Ένας Έλληνας στο χώρο του ρωσικού συμβολισμού. [Αθήνα, 1989], Επισημάνσεις. Από την πορεία της ελληνικής ποίησης του 20ού αιώνα. [Αθήνα 1992], Ο Κ.Π. Καβάφης και η ρωσική ποίηση του «αργυρού αιώνα». [Αθήνα 1995, 2004], Ρωσική Καβαφειάδα. (Επιλογή, εισαγωγή, μέρος μεταφράσεων, μονογραφία Κωνσταντίνος Καβάφης, κύκλος δοκιμίων Ο Κ.Π. Καβάφης και η ρωσική ποίηση του «αργυρού αιώνα»). [Μόσχα 2000], Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 στον καθρέφτη της ρωσικής ποίησης (Επιλογή, εισαγωγή, επιμέλεια), [Αθήνα 2001], Κ.Π. Καβάφης. Άπαντα τα ποιήματα. (Εισαγωγή, επιμέλεια), [ Αθήνα 2003], Κ.Π. Καβάφης. Τα Πεζά. (Επιλογή, εισαγωγή, μέρος μεταφράσεων). [Μόσχα 2003], Ελληνορωσικά συναπαντήματα, [Αθήνα 2004], Η ρωσική λογοτεχνία στην Ελλάδα. 19ος αιώνας, [Αθήνα 2006].
Διακρίσεις: παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας (2007), βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» της Εταιρείας Συγγραφέων (2007), Διάσημα Τιμής για τη συμβολή στην υπόθεση φιλίας των λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2008).

Παναγιώτης ΜήλαςΣόνια Ιλίνσκαγια. Μια ζωή αφιερωμένη στην Ελλάδα
Περισσότερα

Ναταλία Μελά: Για ένα τούβλο πήγα στον… Άρη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Ναταλία Μελά”, του Γιώργου Μαυροΐδη. 1949. Λάδι σε καμβά. 30 Χ 40 εκ. (Συλλογή Αλεξάνδρας Τσουκαλά).

«Με τον Άρη Κωνσταντινίδη γνωριστήκαμε χάρις σ’ ένα… τούβλο που έπεσε στο εργαστήριό μου και παρ’ ολίγον… Ο ζωγράφος Γιώργος Μαυροΐδης, τότε, νοίκιασε ένα διαμέρισμα στο δικό μας κτήριο και ο Άρης το επισκεύαζε. Κατά λάθος έφυγε του εργάτη το τούβλο. Βγήκα στην αυλή, φώναξα… Ο Άρης κατέβηκε να γυρέψει συγγνώμην και με κάλεσε για μπάνιο. Κατεβαίναμε για μπάνια στην Πειραϊκή, τα ήξερε όλα. Παίζοντας με ένα κρόκαλο, είδα πως το έπιανε ακριβώς όπως κι εγώ. Κατάλαβα πως θα ταιριάζαμε, θα ευτυχούσαμε αν παντρευόμασταν, και του το πρότεινα. Ξαφνιάστηκε. Ήταν υφηγητής τότε στον Δημήτρη Πικιώνη, που προς τιμήν του μου είπε: “Ορθώς τον ερωτεύθηκες. Ο Κωνσταντινίδης είναι καλύτερος από εμένα!”. Με τον Άρη παντρευτήκαμε τον άλλο χρόνο, το 1951».

***

Στη βασική φωτογραφία η Ναταλία Μελά στο εργαστήριό της με τον Άρη Κωνσταντινίδη.

***

Ο αποχαιρετισμός της Ναταλίας Μελά θα γίνει την Τετάρτη 17 Απριλίου 2019 στο Α’ Νεκροταφείο και ώρα 2 μ.μ.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΝαταλία Μελά: Για ένα τούβλο πήγα στον… Άρη
Περισσότερα

Η Joy Alpuerto Ritter έρχεται στην Καλαμάτα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Για πρώτη φορά εμφανίζεται στην Ελλάδα η Joy Alpuerto Ritter (Τζόι Αλπουέρτο Ρίτερ) με το έργο της Babae. Στο Στούντιο του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας την Παρασκευή 19 Ιουλίου και το Σάββατο 20 Ιουλίου 2019 στις 7.30 μ.μ. θα τη δούμε σε μία σόλο παράσταση εμπνευσμένη από τον Χορό των Μαγισσών (Witch Dance) της Mary Wigman. Το Babae, που σημαίνει «γυναίκα» στα Tagalog (γλώσσα των Φιλιππίνων), πρωτοπαρουσιάστηκε στο Witch Dance Project (Sophiensaele, Βερολίνο) το 2016. Μεγαλωμένη στη Γερμανία, με σπουδές στον κλασικό χορό, η Alpuerto Ritter εξετάζει τα λεξιλόγια που έχουμε κληρονομήσει, επαναπροσδιορίζοντας τη σημασία της επίκλησης της δύναμης και των μυστικιστικών πρακτικών της γυναίκας ως μάγισσας.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Joy Alpuerto Ritter έρχεται στην Καλαμάτα
Περισσότερα