Προσωπολατρία

Άλμπερτ Μπουρλά: «Κάντε εχθρό σας τη μετριότητα, μην περιορίζετε τα όνειρά σας». [Δείτε το video]

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Κάντε εχθρό σας τη μετριότητα. Βάζετε καθημερινά πολύ ψηλά τον πήχη. Όχι στον μέσο όρο. Αλλά στο καλύτερο προηγούμενο άλμα. Κι όταν τον ξεπεράσετε, βάλτε τον πήχη ψηλότερα. Ξανά, ξανά και ξανά…

»Μην περιορίζετε τα όνειρά σας, αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει δικός σας. Αλλά για να πετύχετε τα όνειρα του αύριο, επικεντρωθείτε στο να κάνετε άριστα τη δουλειά του σήμερα…

»Το Αριστοτέλειο διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου και ολοκλήρωσε την προσωπικότητά μου στην πιο κρίσιμη γι’ αυτό δεκαετία της ζωής μου. Από τα 18 μέχρι τα 28 μου χρόνια. Μέσα στους κόλπους του δεν απέκτησα μόνον γνώσεις, αλλά κυρίως κουλτούρα, αξίες και ιδανικά, που με έκαναν αυτό που είμαι και με έφεραν στη θέση που βρίσκομαι σήμερα…

»Διαχειρίστηκα αποφάσεις που επηρέασαν σημαντικά την παγκόσμια υγεία. Και πρόσφατα μου ανατέθηκε η ύπατη ευθύνη να ηγηθώ μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου. Όμως ποτέ δεν ξέχασα από πού ξεκίνησα και σε ποιους οφείλω. Και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είναι ένας από αυτούς».

 

***

 

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από την ομιλία του CEO της Pfizer Δρ Άλμπερτ Μπουρλά προς τους φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατά την τελετή αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα στις 18 Δεκεμβρίου 2019, στην αίθουσα τελετών της Φιλοσοφικής Σχολής.

Στην τελετή, ο Πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Καθηγητής Νικόλαος Γ. Παπαϊωάννου, στην προσφώνησή του, είχε χαρακτηρίσει τον CEO της Pfizer «βέρο Θεσσαλονικιό», που για τους φίλους του είναι «Άκης» και «η οικογενειακή ιστορία του οποίου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ποικίλες εκφάνσεις της Θεσσαλονίκης ανά τους αιώνες, αλλά και με την εποχή του ναζιστικού ολέθρου».

 

***

 

Ο Άλμπερτ Μπουρλά γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1961. Είναι κτηνίατρος και επιχειρηματίας. Από τον Ιανουάριο του 2020 είναι Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Pfizer. Εντάχθηκε στην εταιρεία το 1993 και κατείχε διευθυντικούς ρόλους σε διάφορα παραρτήματά της.

Ο Δρ Μπουρλά προχώρησε στη διαμόρφωση ενός επιθετικού χρονοδιαγράμματος για την ανάπτυξη ενός εμβολίου κατά της ασθένειας κορονοϊού 2019 από την Pfizer. Αποφάσισε την παραγωγή ενός πιθανού εμβολίου ρισκάροντας, καθώς δεν είχε εγκριθεί από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα τέλη Ιουλίου 2020, η εταιρεία ήταν μεταξύ των κορυφαίων κατασκευαστών ενός πιθανού εμβολίου, σε συνεργασία με την BioNTech. Το εμβόλιο BNT162b2 μπήκε και βρίσκεται ήδη στην τελευταία φάση δοκιμών.

 

***

 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ»:

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΆλμπερτ Μπουρλά: «Κάντε εχθρό σας τη μετριότητα, μην περιορίζετε τα όνειρά σας». [Δείτε το video]
Περισσότερα

Υπάρχουν και καλά νέα: Λιβανέζα γιαγιά 106 ετών νίκησε τον κορονοϊό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Δύσκολα τα πράγματα στο Λίβανο όσον αφορά την πανδημία, με τον αριθμό των κρουσμάτων και τα μέτρα ασφαλείας να αυξάνονται και 160 περιοχές ήδη σε lockdown. Αλλά, μαζί με τις αναφορές των κρουσμάτων, και τα καλά νέα διαδίδονται γρήγορα.

Η κυρία στη φωτογραφία λέγεται Alya Meghames, είναι 106 χρονών και ζει στο χωριό Deir Dourit της επαρχίας El Chouf, στο Λίβανο. Όπως και πολλοί άλλοι ηλικιωμένοι άνθρωποι, κόλλησε, ανέπτυξε κάποια συμπτώματα, διαγνώστηκε θετική στον κορονοϊό και επέζησε. Δεν είναι καν η μόνη άνω των 100 ετών που κόλλησε και επιβίωσε. Η ιστορία της όμως είναι λίγο διαφορετική, όπως αναφέρει το λιβανέζικο ειδησεογραφικό πρακτορείο “The961”.

Δεν έχω δει λεπτομέρειες για τη ζωή της κυρίας Alya, γράφει σε ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο καθηγητής Πολιτικής της Υγείας του London School of Economics Ηλίας Μόσιαλος, αλλά δεν θα με παραξένευε αν είχε δει πολλά και είχε επιβιώσει από πολλά περισσότερα στη ζωή της. Η κυρία Alya λοιπόν, διαγνώστηκε με κορονοϊό έπειτα από διάφορα συμπτώματα, όπως πυρετό και ξηρό βήχα. Μπήκε στο νοσοκομείο, έμεινε στην καραντίνα για 3 ημέρες, αλλά παρά τον πόνο και την ταλαιπωρία, αρνήθηκε να μείνει περισσότερο μακριά από το σπίτι της. Πρέπει να είναι μια γυναίκα με πολύ δυναμική προσωπικότητα και “τσαγανό” παρά την ηλικία της, γιατί τελικά πέρασε το δικό της. Τα παιδιά της αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν με την επιλογή της και την έφεραν πίσω στο σπίτι της, κι αυτή συνεχίζει τη θεραπεία της εκεί. Όλα ως τώρα πάνε καλά. Δεν μπορεί να κάνει όλα αυτά που έκανε πριν και πρέπει να ξεκουράζεται πιο συχνά, αλλά το τελευταίο διαγνωστικό τεστ που έκανε ήταν αρνητικό για τον ιό. Το σημαντικό είναι πως επέστρεψε στη ρουτίνα της.

Alya στα αραβικά σημαίνει ουρανός ή παράδεισος και στα εβραϊκά ανύψωση. Η ιστορία της κυρίας Alya με το ωραίο όνομα, είναι μια από αυτές τις ελπιδοφόρες ιστορίες, που ευτυχώς κάνουν το γύρο του κόσμου. Οι μεγάλοι άνθρωποι έχουν και πείσμα αλλά και πολλή δύναμη μέσα τους. Υπάρχουν πάρα πολλές ιστορίες με ωραίο τέλος.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΥπάρχουν και καλά νέα: Λιβανέζα γιαγιά 106 ετών νίκησε τον κορονοϊό
Περισσότερα

Στον Δημήτρη Καρανικόλα αποχαιρετισμός – χρυσάφι από τον Λευτέρη Μιαούλη μόνο μέσα σε 125 λέξεις

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ο Δημήτρης Καρανικόλας ήταν ο φίλος μου, ο συνάδελφός μου. Εκείνος με το παπί κι εγώ με τη βέσπα, καλύψαμε χιλιάδες ρεπορτάζ, απίστευτα χιλιόμετρα, μέρες και νύχτες.

Επεισόδια, τροχαία, δολοφονίες, τρομοκρατία, φωτιές, πλημμύρες και σεισμούς.

Ψύχραιμος και σοβαρός, δεν συμμετείχε πάντα στις χοντροκομμένες πλάκες που έκανα στα ΜΑΤ και στον χάρο.

Προστατεύαμε ο ένας τον άλλον στα δύσκολα, τον είχα στον νου μου πάντα μέσα σε σύννεφα δακρυγόνων και καθώς οι μπουνιές πέφτανε βροχή. Κι εκείνος εμένα. Πάντα.

Άλλοι μάθανε τη δουλειά σε σχολεία και τηλεοράσεις, άλλοι δεν τη μάθανε ποτέ, εμείς τη μάθαμε μεταξύ μας.

Στους δρόμους γεμάτους θάνατο και αίμα, στα πολύ δύσκολα, ο άνθρωπός μου, η στήριξή μου, ήταν πάντοτε ο Καρανικόλας.

Τούτη τη φορά μου ξέφυγε.
Γεια σου αδελφέ».

Λευτέρης Μιαούλης

 

***

 

Το κείμενο είναι από τη σελίδα του Λευτέρη Μιαούλη στο Facebook. Οι δύο φωτογραφίες είναι από το εορταστικό λεύκωμα «Το Έθνος στα χέρια σας. Η πρώτη εξαετία 1981 – 1987». Του Δημήτρη, στη σελίδα 51 και του Λευτέρη, στη σελίδα 67.

 

***

Ο αποχαιρετισμός του Δημήτρη Καρανικόλα θα γίνει την Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020, σε στενό οικογενειακό κύκλο. Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί στεφάνων να διατεθούν δωρεές στον Σύλλογο Φίλων Παιδιών με καρκίνο «Ελπίδα».

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΣτον Δημήτρη Καρανικόλα αποχαιρετισμός – χρυσάφι από τον Λευτέρη Μιαούλη μόνο μέσα σε 125 λέξεις
Περισσότερα

Η φωνή του Μάνου Κατράκη, …αυτό το θαύμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Όπως σ’ ένα μεγάλο έργο τέχνης χρειαζόμαστε απανωτές αναγνώσεις για να το κατανοήσουμε, όπως σε κάθε έργο, τυχαία η συνειδητά διαλέγουμε ένα δρόμο για να διεισδύσουμε στα γνωστικά του, σ’ έναν πίνακα το χρώμα ή το σχέδιο, σε μία γλωσσική σύνθεση το ηχόχρωμα, το ρυθμό ή την αρχιτεκτονική του, σ’ ένα ποίημα τις λέξεις, τους ρυθμούς ή τις εικόνες, έτσι και με ένα μεγάλο ηθοποιό, φτάνουμε στην ουσία της τέχνης του από διάφορες πύλες εισόδου…
[…] μία από αυτές τις πύλες είναι η φωνή του. Η φωνή του Μάνου Κατράκη. Έγραψα κι αλλού γι’ αυτό το θαύμα και τόνισα την αίσθηση της συνέχειας της γλώσσας που μετέφερε. Ο Κατράκης με τη φωνή του κατάργησε την τυπογραφία. Ξαναέκανε τη γλώσσα μουσική της αγοράς του λαού, έδωσε στη γλώσσα που οι περιπέτειες της αστικοποίησης και της κατανάλωσης την έκαναν εργαλείο συναλλαγής, τη διάσταση της ψυχικής επικοινωνίας που είχε πάντα στην συνείδηση του λαού μας. Την ουσίωσε. Την πήρε από τα μάτια των αναγνωστών και την ακούμπησε στα αυτιά των ανθρώπων. Από το λίχνο της μοναχικής παρηγοριάς μετέφερε την νεοελληνική ποίηση στην Εκκλησία του Δήμου. Η φωνή του, ένα φυσικό προϊόν που έγινε, με το συναίσθημα, την εμπειρία και την καλλιέργεια, πολιτιστικό φαινόμενο, αποκατέστησε την σχέση των ποιητών με τους φυσικούς τους αποδέκτες, το λαό».

 

***

 

Ο Μάνος Κατράκης γεννήθηκε στο Καστέλι Κισσάμου, στην Κρήτη στις 14 Αυγούστου 1908 και πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1984, λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ταξίδι στα Κύθηρα».

Ο Κατράκης ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης. Πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα καθώς οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και θεώρησαν πως η πρωτεύουσα θα προσέφερε περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες από τη Μεγαλόνησο. Κάποια στιγμή σε νεαρή ηλικία αναγκάζεται να γίνει ο προστάτης της οικογένειας, καθώς ο πατέρας του λείπει πια συνεχώς και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιάννης κατοικεί στην Αμερική.

Στα νεανικά του χρόνια ο Κατράκης έπαιξε ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ μπακ στην ανεξάρτητη ομάδα του «Κεραυνού Πολυγώνου». Το 1925 μεταπήδησε στον Αθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Αθήνας το 1924-25 και το 1925-26.

 

***

 

Ο Κατράκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή στην Αθήνα το 1927. Ο σκηνοθέτης Κώστας Λελούδας ενθουσιάστηκε από τη δυναμικότητά του. Έναν χρόνο μετά, το 1928, έπαιξε στην πρώτη ελληνική βουβή ταινία με τίτλο «Το λάβαρο του ’21». Παράλληλα συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις τοπικών θιάσων, μεταξύ των οποίων ο «Θίασος Νέων» του Ανδρέα Παντόπουλου και ο θίασος της Μαρίκας Κοτοπούλη. Το 1931 μπήκε στο Εθνικό Θέατρο.

Τη δεκαετία του 1930 γνωρίστηκε με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο και έγιναν φίλοι. Από το 1933 έπαιξε κατά σειρά με τους θιάσους Λουδοβίκου Λούη, Μήτσου Μυράτ, Βασίλη Αργυρόπουλου και Μαρίκας Κοτοπούλη μέχρι το 1935, όταν επαναπροσλήφθηκε από το Εθνικό Θέατρο.

 

***

Το 1943, όταν ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών συνέβαλε στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης.

***

Το αρχικό κείμενο είναι από το βιβλίο «Προσωπολατρία» του Κώστα Γεωργουσόπουλου. Το απόσπασμα είναι από το αφιέρωμα στον Μάνο Κατράκη με τον τίτλο «Ο Σηματωρός». Εκδόσεις Έκτυπο, Αθήνα 1992.

***

Το γραμματόσημο των Ελληνικών Ταχυδρομείων [ΕΛΤΑ] είναι έργο του ζωγράφου Κώστα Ι. Σπυριούνη και ανήκει στην αναμνηστική σειρά του 2009 για τους Έλληνες ηθοποιούς.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ φωνή του Μάνου Κατράκη, …αυτό το θαύμα
Περισσότερα

Μίλτον Γκλέιζερ: Δεν αισθάνομαι 90, δουλεύω σε καθημερινή βάση και αυτό μου δίνει ζωή…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η παραπάνω φωτογραφία είναι μέσα στο ατελιέ του την ημέρα των 90ων γενεθλίων του. Όταν τον φωτογράφιζαν ο Μίλτον Γλέιζερ (Milton Glaser) είπε: Δεν αισθάνομαι 90. Δουλεύω σε καθημερινή βάση και τίποτα δεν θα μπορούσε να με ευχαριστήσει περισσότερο.

Ήταν 26 Ιουνίου 2019 όταν έλεγε αυτά τα λόγια ο γραφίστας Μίλτον Γκλέιζερ ο οποίος είχε γεννηθεί στις 26 Ιουνίου 1929, στο Μπρονξ, της Νέας Υόρκης.

Ύστερα από ένα χρόνο, μερικά τετράγωνα πιο κάτω, στο Μανχάταν και πάλι την ημέρα των γενεθλίων του, των 91ων αυτή τη φορά, ο διάσημος και εμβληματικός γραφίστας «επέλεξε να βγει από το κάδρο».

***

Ανήμερα της γιορτής η σύζυγός του Σίρλεϊ Γκλέιζερ ανακοίνωσε τον θάνατό του στους New York Times. Σύμφωνα με την ίδια, οφείλεται σε εγκεφαλικό επεισόδιο.

 

 

Ο Γκλέιζερ έγινε γνωστός σε κάθε γωνιά του πλανήτη για το λογότυπο «I love NY».

 

Το 1977, έπειτα από αίτημα της δημοτικής αρχής για τις ανάγκες μιας τουριστικής καμπάνιας, ο Γκλέιζερ δημιούργησε το logo το οποίο έγινε τόσο δημοφιλές, που «ξεπέρασε κάθε προσδοκία», όπως εξηγούσε ο ίδιος σε μια συνέντευξη που παραχώρησε το 2018.

Εκτός του διάσημου «I love NY», με την κόκκινη καρδιά στο λευκό φόντο, ο Γκλέιζερ δημιούργησε, επίσης, το περίφημο πόστερ του Μπομπ Ντίλαν με τα ψυχεδελικά μαλλιά και το αντίστοιχο πορτρέτο της Αρίθα Φράνκλιν.

 

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

Ο σχεδιαστής – ο οποίος ήταν συνιδρυτής του New York Magazine – τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών το 2009, το οποίο του απένειμε ο τότε πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα. Έγινε έτσι ο πρώτος γραφίστας που βραβεύτηκε με την υψηλότερη διάκριση που δίνει η αμερικανική κυβέρνηση στους καλλιτέχνες.

 

 

«Αυτό που ο Μίλτον Γκλέιζερ προσέφερε στη Νέα Υόρκη θα παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα έπειτα από εκείνον. Το «I love NY» ήταν το τέλειο λογότυπο εκείνη την εποχή και εξακολουθεί και σήμερα. Χάσαμε έναν εξαιρετικό σχεδιαστή και έναν μεγάλο Νεοϋορκέζο», δήλωσε ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης Άντριου Κουόμο.

Παναγιώτης ΜήλαςΜίλτον Γκλέιζερ: Δεν αισθάνομαι 90, δουλεύω σε καθημερινή βάση και αυτό μου δίνει ζωή…
Περισσότερα

Ο διάσημος dj Avicii αποκτά μετά θάνατον το δικό του Μουσείο ενώ η Μαρία Κάλλας ακόμα περιμένει…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ασφαλώς και ο τίτλος, και ο πρόλογος είναι λάθος. Κυρίως επειδή «μπλέκω» την είδηση με το σχόλιο. Επίσης ένα άλλο βασικό λάθος είναι το γεγονός ότι αυθαίρετα κάνω σύγκριση δύο ανόμοιων προσώπων. Σύγκριση δύο διαφορετικών εποχών. Σύγκριση δύο διαφορετικών αντιλήψεων για τον πολιτισμό και – για να το πω κυνικά – σύγκριση δύο διαφορετικών πολιτιστικών προϊόντων. Όμως εκ του αποτελέσματος είναι σαφές ότι χάσαμε πριν καν αρχίσει ο αγώνας…
Ο διάσημος Σουηδός dj Avicii πέθανε το 2018, σε ηλικία 28 ετών και ύστερα από 2 χρόνια η πατρίδα του τον τιμά με τη δημιουργία ενός Μουσείου.
Η παγκόσμια Diva Μαρία Κάλλας πέθανε το 1977, σε ηλικία 54 ετών και ύστερα από …43 χρόνια η πατρίδα της, την έχει ολοσχερώς ξεχάσει.

Παν. Μήλας

***

Ας έρθω τώρα στην είδηση έτσι όπως τη μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων:

***

Μουσείο προς τιμήν του αείμνηστου DJ Avicii πρόκειται να ανοίξει τις πύλες στη γενέτειρά του τη Στοκχόλμη, στη Σουηδία το καλοκαίρι του 2021.
Ο διάσημος dj Avicii βρέθηκε νεκρός σε ξενοδοχείο του Ομάν τον Απρίλιο του 2018. Τώρα το «Avicii Experience» θα επιτρέψει στους επισκέπτες να έχουν πρόσβαση σε ακυκλοφόρητη μουσική του DJ και παραγωγού, το πραγματικό όνομά του οποίου ήταν Τιμ Μπέργκλινγκ, καθώς και φωτογραφίες, αναμνηστικά και άλλα.
«Θα υπάρξει μια ιστορία για τη ζωή του Τιμ», δήλωσε ο Περ Σουντίν, διευθύνων σύμβουλος της Pophouse Entertainment, «από το δωμάτιο των παιδικών του χρόνων, όπου έπαιζε World of Warcraft με τους φίλους του, τα πρώτα του τραγούδια, τα πρώτα demos».
Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν τη δημιουργική διαδικασία και τις πολλές συνεργασίες του Avicii με μουσικούς καλλιτέχνες.
Το Μουσείο θα στεγαστεί στο κέντρο ψηφιακού πολιτισμού Space και είναι από κοινού συνεργασία της Pophouse Entertainment Group και του Ιδρύματος Τιμ Μπέργκλινγκ, που δημιούργησαν οι γονείς του, Κλας Μπέργκλινγκ και Άνκι Λιντέν, με στόχο την ευαισθητοποίηση για την ψυχική υγεία και την αποτροπή αυτοκτονιών.
Ο Avicii θεωρούνταν ένας από τους καλύτερους DJ του κόσμου και είχε γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό κυρίως με το τραγούδι «Wake me up» του 2013 στο οποίο συνεργάστηκε με τον Aloe Blacc.
Στην καριέρα του είχε συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του καλλιτεχνικού χώρου όπως με τη Μαντόνα και το συγκρότημα Coldplay.
Τα τελευταία χρόνια ο Σουηδός δεν είχε κρύψει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η υγεία του, όπως η παγκρεατίτιδα που είχε πάθει εξαιτίας της υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ.
Το 2014 είχε αναγκαστεί να ακυρώσει τις εμφανίσεις του για να αφαιρέσει τη χολή του και τη σκωληκοειδίτιδα.
Ο Avicii πέθανε το 2018 σε ηλικία 28 ετών.
Ο θάνατός του αποδόθηκε σε αυτοκτονία, ενώ το άλμπουμ του, TIM, κυκλοφόρησε μετά θάνατον.

Ένα ίδρυμα για την ψυχική υγεία

Ο πατέρας του Avicii, Κλας Μπέργκλινγκ, δημιούργησε το Ίδρυμα Tim Bergling, το οποίο φέρει το πραγματικό όνομά του γιου του.
«Θα επικεντρωθούμε στην ψυχική υγεία και θα αποτρέψουμε την αυτοκτονία, αυτός είναι ο σκοπός του Ιδρύματος», εξήγησε ο Κλας Μπέργκλινγκ. «Η επιθυμία μου είναι να υπάρξει αλλαγή, οι νέοι μπορούν να έχουν βοήθεια πολύ νωρίς, όταν τα προβλήματα είναι μικρά», επισήμανε.
Για τον θάνατο του γιου του είπε: «Η θεωρία μας είναι ότι δεν σχεδίαζε την αυτοκτονία – περισσότερο ότι ήταν σαν ένα τροχαίο δυστύχημα. Πολλά πράγματα συνέβησαν και συσσωρεύτηκαν και τον έβγαλαν εκτός ελέγχου».
«Ως DJ ή καλλιτέχνης πρέπει να κάνεις πολλά πράγματα που δεν θέλεις να κάνεις, (και) στο τέλος σου παίρνει ένα κομμάτι του εαυτού σου», είπε ο πατέρας του Avicii. «Παίρνουν ένα κομμάτι από αυτούς τους ανθρώπους – τα ταξίδια, η αναμονή στα αεροδρόμια, τα ξενύχτια», παρατήρησε.

Παναγιώτης ΜήλαςΟ διάσημος dj Avicii αποκτά μετά θάνατον το δικό του Μουσείο ενώ η Μαρία Κάλλας ακόμα περιμένει…
Περισσότερα

Ξενοφών Ζολώτας. Όταν μιλούσε ελληνικά τον καταλάβαιναν όλοι οι ξένοι ακροατές του…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ο Ξενοφών Ζολώτας, είχε εκφωνήσει στην Ουάσιγκτον, στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 και στις 2 Οκτωβρίου 1959, δύο λόγους που έχουν χαρακτηριστεί ιστορικοί.

Αν και μίλησε… ελληνικά τον κατάλαβαν όλοι οι ξένοι ακροατές του. Ο Ζολώτας χρησιμοποίησε αγγλικές λέξεις με ελληνική ρίζα και προέλευση. Παράλληλα έκανε χρήση λίγων συνδέσμων, άρθρων και προθέσεων. Οι ομιλίες του έκαναν μεγάλη εντύπωση και πέτυχαν απόλυτα τον στόχο του ο οποίος ήταν να υπενθυμίσει την ύπαρξη της Ελλάδας στους κορυφαίους τραπεζίτες, οικονομολόγους και ισχυρούς της παγκόσμιας οικονομίας.

Ήταν η εποχή που η Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί και πάλι στα πόδια της…

***

Ο πρώτος λόγος εκφωνήθηκε στο κλείσιμο της 12ης ετήσιας συνεδρίασης της Παγκόσμιας Τράπεζας, τον Οκτώβριο του 1957 στη Νέα Υόρκη, όπου παραβρέθηκε ως Διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος.
Ξεκίνησε την ομιλία του στα αγγλικά, αλλά με ελληνογενείς λέξεις.

«Πάντα ήθελα να απευθυνθώ σε αυτή τη Συνέλευση στα ελληνικά, αλλά συνειδητοποίησα ότι αν το έκανα θα ήταν ακαταλαβίστικα. Ανακάλυψα, ωστόσο, ότι θα μπορούσα να κάνω την ομιλία μου στα ελληνικά, η οποία θα ήταν ακόμα αγγλική σε όλους. Με την άδειά σας, κύριε πρόεδρε, θα το κάνω τώρα και θα χρησιμοποιήσω ελληνικές λέξεις, με εξαίρεση τα άρθρα και τις προθέσεις», είπε ο Ξενοφών Ζολώτας.
Με αυτό τον τρόπο θέλησε να στρέψει το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης στη λαβωμένη από τον Εμφύλιο Ελλάδα. Με ύφος εύστοχο μίλησε στην πρώτη ομιλία για όσα πρέπει να γίνουν για την καταπολέμηση του πληθωρισμού. «Έχουμε τη δύναμη να προγραμματίσουμε θεραπευτικές πρακτικές ως έναν τρόπο προφύλαξης από το χάος και την καταστροφή», είπε μεταξύ άλλων.

 

***

 

Δημοσίευμα για την ομιλία του...

Ο Ξενοφών Ζολώτας.

 

Ακολουθεί η πρώτη ομιλία:

«Kyrie, I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas. With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized. Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is charateristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia».

***

Δύο χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1959, και μετά τη μεγάλη εντύπωση που προκάλεσε ο πρώτος λόγος, ο Ξενοφών Ζολώτας αποφάσισε να επαναλάβει το εγχείρημα και να περιγράψει τα προβλήματα που προκαλεί «η Σκύλλα του πληθωρισμού και η Χάρυβδη της οικονομικής ύφεσης».

***

Ακολουθεί η δεύτερη ομιλία:

 

«Kyrie, It is Zeus’ anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonize the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic, but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies have to be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been anti-economic. In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monophonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological. But this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Numismatic symmetry should not hyper-antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic. Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didymus organizations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, I sympathize, although not without criticism on one or two themes, with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them. I apologize for having tyrannized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers».

 

***

 

Συνομιλία δύο σταρ. Εκείνη, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, στον κινηματογράφο. Εκείνος, ο Ξενοφών Ζολώτας, στην οικονομία. Δεξίωση προς τιμήν της το 1958 στην Αθήνα. © Πηγή: Ιστορικό Αρχείο της Τράπεζας της Ελλάδος.

 

Ο Ξενοφών Ζολώτας (26 Απριλίου 1904 – 10 Ιουνίου 2004) υπήρξε πολύπλευρη προσωπικότητα και ήταν ο μακροβιότερος Διοικητής στην ιστορία της Τράπεζας της Ελλάδος. Διετέλεσε καθηγητής Πανεπιστημίου (1928-1968) και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (1955-1967 και 1974-1981). Επίσης είχε καταλάβει κορυφαίες θέσεις σε διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, όπως το ΔΝΤ, τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, τη Νομισματική Επιτροπή και την Οικονομική Επιτροπή της Ευρώπης. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1952-2004), υπουργός υπηρεσιακών κυβερνήσεων (1952, 1974) και Πρωθυπουργός (από τις 23 Νοεμβρίου 1989 έως και τις 11 Απριλίου 1990).

Παναγιώτης ΜήλαςΞενοφών Ζολώτας. Όταν μιλούσε ελληνικά τον καταλάβαιναν όλοι οι ξένοι ακροατές του…
Περισσότερα

Ασπασία Παπαθανασίου. «Έφυγε» αφού πρώτα ταξίδεψε το αρχαίο δράμα σε ολόκληρο τον κόσμο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μία από της σημαντικότερες μορφές της αναβίωσης του αρχαίου δράματος, η σπουδαία ηθοποιός και συγγραφέας Ασπασία Παπαθανασίου, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 102 ετών και θα ταφεί σε στενό φιλικό κύκλο.
Υπήρξε μία από τις γνωστότερες Ελληνίδες τραγωδούς, η οποία ταξίδεψε το αρχαίο δράμα σε ολόκληρο τον κόσμο κερδίζοντας μεγάλες τιμητικές διακρίσεις για την ανεκτίμητη προσφορά της στον πολιτισμό.

***

Η Ασπασία Παπαθανασίου γεννήθηκε το 1918 στην Άμφισσα και ήταν κόρη του καθηγητή γυμνασίου Ευθύμιου Παπαθανασίου. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με άριστα και πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1940, με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ακολούθησαν οι συνεργασίες με τους θιάσους Κατερίνας Ανδρεάδη, Ενωμένων Καλλιτεχνών, Τζαβάλα Καρούσου, με τον οποίο ίδρυσαν και την Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου, Μάνου Κατράκη, Σπύρου Μουσούρη και Κρινιώς Παπά κ.ά.

Η Ασπασία Παπαθανασίου, το 1962, ως Μήδεια.

Στο Πειραϊκό Θέατρο του Δημήτρη Ροντήρη ερμήνευσε, από το 1957 έως το 1966, κορυφαίους τραγικούς ρόλους όπως αυτοί της Μήδειας, της Ηλέκτρας, της Κλυταιμνήστρας κ.α., στην Ελλάδα αλλά και σε δεκάδες χώρες του εξωτερικού όπου επίσης διέπρεψε. Ανάμεσα στα ξένα θέατρα με τα οποία συνεργάστηκε ήταν το Θέατρο Μαγιακόφσκι της Μόσχας, ο θίασος Μαρτανιβίλι της Τιφλίδας και το Ακαδημαϊκό Ουκρανικό Θέατρο του Κιέβου. Στη Μόσχα, εξάλλου, βρισκόταν όταν επιβλήθηκε στην Ελλάδα η Δικτατορία εξαιτίας της οποίας αναγκάστηκε να μείνει αυτοεξόριστη στην Ευρώπη ως το 1974.

***

Το 1975 ίδρυσε, μαζί με τον σύντροφό της Κώστα Μαυρομάτη, την Πνευματική και Καλλιτεχνική Εταιρεία «Δεσμοί», με βασικό στόχο τη θεατρική και πολιτιστική αποκέντρωση, μέσω της οποίας παρουσίασε πολλές παραστάσεις αρχαίου δράματος σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το 1991 οι «Δεσμοί» ίδρυσαν το Κέντρο Έρευνας και Πρακτικών Εφαρμογών του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος στο οποίο ανέλαβε νευραλγικά πόστα.

***

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και για την επόμενη 20ετία πρωταγωνίστησε σε μεγάλες παραγωγές αρχαίου δράματος που ανέβασαν, μεταξύ άλλων, το Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, ο ιαπωνικός θίασος Toho, το Εθνικό Θέατρο, το ΔΗ.ΠΕ,ΘΕ Καλαμάτας κ.α.

Πολυβραβευμένη, τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τον τίτλο του Officier της Τάξεως των Τεχνών και των Γραμμάτων από τη Γαλλική Κυβέρνηση, το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος, το Α’ Βραβείο του Φεστιβάλ του Θεάτρου των Εθνών, το Χρυσό Μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων κ.α.

***

Παράλληλα, υπήρξε και μια εξέχουσα προσωπικότητα και αγωνίστρια της Αριστεράς στους κόλπους της οποίας είχε ενταχθεί από νεαρή ηλικία. Η κοινωνική και πολιτική της ευαισθησία παρέμενε αμείωτη μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής, ενώ δεν δίσταζε να παρεμβαίνει κατά καιρούς δημόσια μέσα από δηλώσεις και κείμενά της.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν ενταγμένη στις τάξεις του εφεδρικού ΕΛΑΣ ενώ συμμετείχε και στα Δεκεμβριανά. Μαζί με άλλους αριστερούς συναδέλφους της – κυρίως την Αλέκα Παΐζη, κατηγορήθηκε για τη δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη. Η ίδια έχει πει ότι «στο δικαστήριο βγήκε όλη η αλήθεια, ότι την Παπαδάκη τη σκότωσε ένας πράκτορας των Εγγλέζων που είχε κάνει κι άλλα πράγματα. Εμείς δώσαμε τα πάντα στον απελευθερωτικό αγώνα και μας έγραφαν έξω από το σπίτι “θα πεθάνετε κουμμούνια”.»

 

 

Το 1996 η Ασπασία Παπαθανασίου, ως Κλυταιμνήστρα με τη Λυδία Κονιόρδου (Ηλέκτρα) στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με το Εθνικό Θέατρο.

 

Η Ασπασία Παπαθανασίου πρωτοστάτησε στην αναβίωση του αρχαίου δράματος και μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, το 1975 –είχε αυτοεξοριστεί στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια της Χούντας, ίδρυσε τους «Δεσμούς» και μετέπειτα (1991), το Κέντρο Αρχαίου Δράματος. Η ίδια αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι της ζωής της στην προαγωγή της θεωρητικής μελέτης και της έρευνας γύρω από το αρχαίο δράμα καθώς και στην ανάδειξη της κληρονομιάς του.

 

 

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΑσπασία Παπαθανασίου. «Έφυγε» αφού πρώτα ταξίδεψε το αρχαίο δράμα σε ολόκληρο τον κόσμο
Περισσότερα

Κωνσταντίνος Ξενάκης. «Έφυγε» ο κοσμοπολίτης εικαστικός της ελληνικής διασποράς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός και εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου έκανε μια εικαστική αλλαγή στο γραφείο του.
Ακριβώς πίσω από το προσωπικό του γραφείο ζήτησε να τοποθετηθεί το έργο του Κωνσταντίνου Ξενάκη με τον τίτλο «Εντολές ΗΗΒ». Είναι ένα ακρυλικό σε μουσαμά διαστάσεων 100Χ81. Πρόκειται για ένα έργο με έντονους συμβολισμούς, που ο Ξενάκης δημιούργησε το 1991 ασκώντας κριτική στον τρόπο που διοχετεύεται η πληροφορία από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

***

Το Σάββατο 6 Ιουνίου 2020, ο Κωνσταντίνος Ξενάκης πέθανε σε ηλικία 89 ετών. Ο διεθνής, κοσμοπολίτης εικαστικός της ελληνικής διασποράς γεννήθηκε το 1931 στο Κάιρο, όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική. Σπούδασε στο Παρίσι (1956-1961), αρχιτεκτονική και διακόσμηση εσωτερικών χώρων, και ζωγραφική. Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στη Σουηδία (1969, Sôdertalje Konsthal). Δίδαξε στο Βερολίνο και στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε το 1973.

 

***

 

Το έργο του Ξενάκη με τον τίτλο «Εντολές ΗΗΒ», είχε τοποθετηθεί στο γραφείο του Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου.

 

Παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Ελλάδα το 1971, μέσα στη δικτατορία των συνταγματαρχών, στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην Αθήνα. Η έκθεση του είχε λειτουργήσει σαν μια τολμηρή παρέμβαση σε καλλιτεχνικό και πολιτικό επίπεδο.

Το έργο του Κωνσταντίνου Ξενάκη βρίσκεται σε διάλογο με το πολιτιστικό παρελθόν, η προσωπική του ποιητική σημειολογία δανείζεται στοιχεία από τη σύγχρονη ζωή, αλλά και από συστήματα γραφής παλιών πολιτισμών. Ήδη πριν από το τέλος της δεκαετίας του 1960 είχε ξεκινήσει την ενασχόλησή του με το κατεξοχήν χαρακτηριστικό θέμα της ώριμης δουλειάς του: τους κώδικες, τα σημεία και τα σύμβολα που μεταφέρουν μηνύματα και ορίζουν τρόπους επικοινωνίας. Ο κόσμος των ιερογλυφικών, το φοινικικό και το ελληνικό αλφάβητο αλλά και το ιαπωνικό και το λατινικό διαμορφώνουν την προσωπική εκφραστική του γλώσσα.

***

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι επισκέψεις του στην Ελλάδα πυκνώνουν και, βαθμιαία, αρχίζει να μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Το 1996, τιμώντας την αιγυπτιώτικη καταγωγή του, παρουσιάζει στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο αναδρομική έκθεση με τίτλο «Η Επιστροφή του Καλλιτέχνη», 1958-1996. Στην Ελλάδα εκθέτει σε τρία μέρη την αυτοβιογραφική σειρά με τίτλο «Το βιβλίο της ζωής» (1995, 1997, 2003), ενώ το 2003 γίνεται και αναδρομική παρουσίαση έργων του της τελευταίας εικοσαετίας (Κ.Μ.Σ.Τ., Θεσσαλονίκη).
Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει δύο μονογραφίες για το έργο του, το 1995 και το 2009.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παναγιώτης ΜήλαςΚωνσταντίνος Ξενάκης. «Έφυγε» ο κοσμοπολίτης εικαστικός της ελληνικής διασποράς
Περισσότερα

Χάρης Λυμπερόπουλος: Ο δημοσιογράφος που άλλαξε για πάντα το τοπίο του αθλητικού έντυπου Τύπου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τον Φεβρουάριο του 2018 το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών τίμησε τους σκαπανείς του αθλητικού ρεπορτάζ. Πρώτος μεταξύ ίσων ήταν ο Χάρης Λυμπερόπουλος, ο πρωταθλητής στίβου, ο οδηγός αγώνων αυτοκινήτου αλλά κυρίως ο πρωτεργάτης του αθλητικού ρεπορτάζ.

Στην εκδήλωση αυτή ο Λυμπερόπουλος ήταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων των συναδέλφων του μιας και ήταν αυτός ο οποίος άλλαξε για πάντα το τοπίο του αθλητικού έντυπου Τύπου, με την καινοτομία της τοποθέτησης ένθετου αθλητικού φύλλου μέσα σε πολιτική εφημερίδα.

 

***

 

Ο Χάρης Λυμπερόπουλος άγγιξε τα 100 χρόνια και «αποχώρησε από το γήπεδο» τη Δευτέρα 1η Ιουνίου 2020.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ εξέφρασε τη λύπη του για την απώλεια του δημοσιογράφου με την παρακάτω ανακοίνωση:

«Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με θλίψη ανακοινώνει ότι «έφυγε» από τη ζωή, πλήρης ημερών, ο παλαίμαχος δημοσιογράφος και πρωτεργάτης του αθλητικού ρεπορτάζ Χαράλαμπος (Χάρης) Λυμπερόπουλος, σε ηλικία 98 ετών.
Ο Χάρης Λυμπερόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922. Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Syracuse University των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχοντας διαγράψει μια επιτυχημένη πορεία ως αθλητής, όντας ο ίδιος πρωταθλητής Ελλάδος στο άλμα εις μήκος και το πένταθλο (1946) και μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου στα νεανικά του χρόνια, ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου αλλά και μετέπειτα οδηγός αγώνων στο Ράλι Ακρόπολις, δεν έπαψε ποτέ να ασχολείται με τον αθλητισμό. Με αυτήν την προϋπηρεσία, η ενασχόληση με την αθλητική δημοσιογραφία υπήρξε για εκείνον μονόδρομος.

 

Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στην «Αθηναϊκή» το 1951 και συνέχισε στο «Ελληνικό Μέλλον», τον «Ελεύθερο Λόγο», και από το 1959 στην «Ακρόπολη» και την «Απογευματινή» έως το 1988. Εργάστηκε παράλληλα και στον «Ελεύθερο Τύπο» ενώ διετέλεσε Διευθυντής του Αθλητικού Τμήματος της ΕΡΤ και ιδρυτικό στέλεχος του «Αθήνα 9,84». Ορόσημο στην καριέρα του αποτέλεσε η θητεία του ως Διευθυντής του Αθλητικού Τμήματος της «Απογευματινής», με εκδότη τον Νάσο Μπότση, όπου μεγαλούργησε αλλάζοντας για πάντα το τοπίο του αθλητικού έντυπου Τύπου, με την καινοτομία της τοποθέτησης ένθετου αθλητικού φύλλου μέσα σε πολιτική εφημερίδα που εδραιώθηκε το 1968.

Το Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση τον βράβευσε δύο φορές, μία το 1987 για τη δράση του στο αθλητικό ρεπορτάζ και μία το 2019 για τη συνολική προσφορά του ενώ ένα χρόνο νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2018, η δημοσιογραφική οικογένεια τον τίμησε ως έναν από τους σκαπανείς της αθλητικογραφίας και δασκάλους της νεότερης γενιάς, σε ειδική εκδήλωση του Μορφωτικού Ιδρύματος της Ενώσεως Συντακτών.

 

Ο Χάρης Λυμπερόπουλος (γνωστός και ως ο «Παρατηρητής» – ψευδώνυμο πασίγνωστο στους αναγνώστες του έντυπου αθλητικού Τύπου) υπήρξε πρωτοπόρος στον τομέα του και διακόνησε το δημοσιογραφικό λειτούργημα με ήθος, συνέπεια και αίσθημα ευθύνης. Η μακρά και πολυσήμαντη σταδιοδρομία του χαρακτηρίστηκε από μέγιστες δημοσιογραφικές επιτυχίες, με την επιτόπια κάλυψη έξι Ολυμπιακών Αγώνων, τεσσάρων Παγκοσμίων Κυπέλλων Ποδοσφαίρου και πλείστων άλλων κορυφαίων αθλητικών διοργανώσεων, ενώ διετέλεσε και Πρόεδρος της Φιλίππου Ενώσεως. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι το αθλητικό τμήμα της «Απογευματινής» που διηύθυνε, υπήρξε σχολείο για τις επόμενες γενιές αθλητικογράφων που διδάχθηκαν από εκείνον και συνέχισαν το έργο του στο αθλητικό ρεπορτάζ.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ αποχαιρετά τον εκλεκτό συνάδελφο, συλλυπείται την αγαπημένη του σύζυγο Αθηνά και εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή του στις λατρεμένες του κόρες Κατερίνα και Γκρέτα, οι οποίες συνεχίζουν στο δρόμο που χάραξε ο αξέχαστος Χάρης».

 

***

Η κόρη του Κατερίνα, η οποία είναι μέλος του Μορφωτικού της ΕΣΕΗΑ, έγραψε και την αυτοβιογραφία του πατέρα της, που θα κυκλοφορήσει σύντομα σε βιβλίο με τον τίτλο «Κοντά στον αιώνα».

***

Ο αποχαιρετισμός του Χάρη Λυμπερόπουλου έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο.

 

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΧάρης Λυμπερόπουλος: Ο δημοσιογράφος που άλλαξε για πάντα το τοπίο του αθλητικού έντυπου Τύπου
Περισσότερα