Guest Friends

Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος: «Τι θέλουμε; Να παραλαμβάνουμε και να παραδίδουμε καμένη γη;»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Έχουν την εύνοια τ’ ουρανού, όσοι μέσα στο χρόνο που τους δόθηκε να ζήσουν δεν δοκιμάσαν συμφορές. Γιατί όταν το χέρι του θεού τραντάξει το σπίτι σου τότε πια ξέρεις, πως κι απ’ τη δικιά σου ζωή, καθόλου δεν έλειψε το σκοτάδι της πλάνης και θα τη σκεπάσει για πολλές γενιές.»
Αυτό το 2ο στάσιμο μιας αρχαίας τραγωδίας, της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, ίσως μας βοηθήσει να καταλάβουμε τις ευθύνες και τα αίτια μιας σύγχρονης. Αυτής που διαδραματίστηκε στο Μάτι. Ένα σύγχρονο ολοκαύτωμα. Αγνώστου συγγραφέα.
Το δικό μας σπίτι, στο οποίο αναφέρεται ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη, είναι κατ’ αντιστοιχία στην τραγωδία που ζήσαμε, η ίδια η χώρα. Αυτά που την απαρτίζουν. Τα σπίτια, τα δάση, οι θάλασσες, τα χωράφια μας, οι άνθρωποί μας.
Μιλάει επίσης για τις ζωές μας, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σκεπαστούν απ’ τα μαύρα σκοτάδια της πλάνης μας. Που δεν βαρύνουν μόνο εμάς όμως, αλλά κι αυτούς που θα ζήσουν μετά από μας. Γιατί όσο κι αν το ξεχνάμε είμαστε θνητοί. Και στους θνητούς ο θάνατος είναι το μόνο βέβαιο.
Ίσως γι’ αυτό, μετά τη μεγάλη καταστροφή σπεύδουμε πάντα να συντρέξουμε ο ένας τον άλλον, γιατί συνειδητοποιούμε ότι ο θάνατος είναι πάντα εκεί δίπλα. Και είμαστε όλοι «ίσοι» απέναντί του. Έστω κι αν τώρα του ξεφύγαμε. Και γιατί το εγώ έχει καταρρεύσει προσωρινά, υπέρ του εμείς.
Φαίνεται λοιπόν πως ο άνθρωπος, ενώ είναι προορισμένος για την αγάπη, πολλές φορές παίρνει τον αντίθετο δρόμο. Πλανιέται, όπως ένας τυφλός που δεν βρίσκει τα σωστά σημάδια για να πορευτεί με ασφάλεια.
Όπως λοιπόν έναν άνθρωπο δεν τον χαρακτηρίζουν τα λόγια, αλλά κυρίως αυτά που πράττει στη ζωή του καθημερινά, έτσι κι έναν λαό τον χαρακτηρίζουν οι συλλογικές του πράξεις. Ο τρόπος που συλλογικά έχει δομήσει τη ζωή του μέσα από διαφανείς ή όχι διαδικασίες. Άλλωστε κάποια στιγμή όλα έρχονται στο φως. Και τότε δεν υπάρχουν πια περιθώρια για δικαιολογίες.
Στις δημοκρατίες, συνταγματικά τουλάχιστον, την κυριαρχία την έχει ο λαός. Δηλαδή όλοι εμείς. Ο καθένας μας λοιπόν είναι υπεύθυνος πρώτ’ απ’ όλα για τον εαυτό του, και κατ’ επέκτασιν για όλους τους άλλους, όπως αυτό ορίζεται απ’ τα ατομικά και τα συλλογικά του δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Η έκπτωση μιας κοινωνίας μικρής ή μεγάλης κι ενός πολιτικού συστήματος προκύπτει ακριβώς, όταν αυτή η ευθύνη των μελών που την απαρτίζουν, περιορίζονται στο ατομικό μόνο κομμάτι. Όταν ένας πολίτης πάψει πια να έχει εμπιστοσύνη στις δομές, που ο ίδιος έχει αποδεχτεί κι έχει δημιουργήσει. Όταν τις υπονομεύει επειδή δεν τον συμφέρουν, και τις θεοποιεί όταν του είναι χρήσιμες.
Όχι δεν είμαι κοινωνιολόγος, είμαι ηθοποιός. Και δεν έχω σκοπό να το παίξω κάτι που δεν είμαι. Εμείς τα έργα που παίζουμε και τις τραγωδίες, προσπαθούμε να τις προσεγγίσουμε (εκ του ασφαλούς) μόνο πάνω στη σκηνή. Η διαδικασία αυτή μας αφήνει χώρο, να φανταστούμε έστω πώς θα ήταν, αν συνέβαινε στ’ αλήθεια. Και για να γίνει αυτό πρέπει εμείς να είμαστε «καθαροί» για να μπορέσουμε να το δεχτούμε. Για να το «χωρέσουμε», έστω και ως πιθανότητα.
Αν δεν το δεχτούμε, η παράσταση θα είναι αποτυχία. Και λέω να το δεχτούμε – χρησιμοποιώ πληθυντικό – γιατί η παράσταση είναι πάντα θέμα συνόλου. Και ποτέ ενός μόνον ανθρώπου. Πρέπει λοιπόν όλοι να συμφωνήσουμε σε κάτι. Για το καλό της παράστασης. Και πρέπει να το πιστέψουμε. Και να το κάνουμε πράξη. Βέβαια ένας ηγείται. Ο σκηνοθέτης. Όμως μαγικά δεν μπορεί να κάνει, αν όλοι οι συντελεστές δεν είναι μαζί του. Από την άλλη ένας κακός σκηνοθέτης, ακόμα κι αν έχει πολύ καλούς ηθοποιούς, μπορεί να καταστρέψει μια παράσταση.
Για αυτά που έγιναν πριν από λίγες μέρες στο Μάτι, και που φτάνουν στα ύψη των τραγωδιών του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, θεωρώ με μια λέξη πως αποτύχαμε. Ατομικά και συλλογικά. Γιατί ακριβώς δεν πιστέψαμε ούτε στον εαυτό μας, και στο καλό που μπορεί να κάνει, ούτε ασφαλώς και στους άλλους. Κι όσο πιο γρήγορα αποδεχτούμε την ήττα αυτή, τόσο πιο πολλές ελπίδες υπάρχουν να μη γίνει ξανά.
Στην Ελλάδα το πρόβλημα αυτό είναι χρόνιο. Αν πιστέψουμε πως έτσι είμαστε, τότε με σιγουριά αυτό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ. Τι θέλουμε λοιπόν; Για μας, για τα παιδιά μας, για τους άλλους, γι’ αυτούς που θα ‘ρθουν. Περαστικοί είμαστε όλοι. Τι θέλουμε; Να παραλαμβάνουμε και να παραδίδουμε καμένη γη; Εις τον αιώνα τον άπαντα; Αυτό είναι το μότο μας; Στάχτη να γίνουν όλα, εγώ να ‘μαι καλά; Ντροπή. Όχι για τον Έλληνα. Για τον άνθρωπο, να σκέφτεται έτσι.
Το ότι είμαστε μαζί, κυρίως στις καταστροφές, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι, για αυτά που δεν κάνουμε τις υπόλοιπες μέρες του κοινωνικού βίου μας.
Πρέπει να τολμήσουμε να δούμε τη ζωή μας, πιο ελεύθερα. Πέρα από τη λογική του πονηρού κακομοίρη. Που γλείφει τον υποψήφιο βουλευτή, που τον βλέπει ως ψηφοδέλτιο, για να καρπωθεί μετά μια θέση, όταν αυτός γίνει υπουργός. Η πρωθυπουργός. Ας σκεφτούμε. Μπορεί να υπάρξει ποτέ σοβαρός πρωθυπουργός στο μέλλον; Πώς; Όταν ξεκινά με άλλες προοπτικές, αλλά στην πορεία συνειδητοποιεί ότι η πολιτική δεν είναι αυτό που του έμαθαν στα πανεπιστήμια του εξωτερικού αλλά κάτι πολύ χειρότερο; Όταν είναι αναγκασμένος να δημαγωγεί και εφευρίσκει ένα κάρο ψέματα που θα σου σερβίρει, για να εκλεγεί; Αν σου πει μετά αυτός, πως φταίει ο κακός σου ο καιρός, και οι υφιστάμενοί του, σου πουν πως δεν βλέπουν κανένα λάθος – τι θα πεις; Πως έχει άδικο; Ναι έχει. Αλλά έχεις κι εσύ. Πως είναι αλαζών; Ναι πολύ. Αλλά είσαι κι εσύ άλλο τόσο. Κι εγώ.
Μπορεί να υπάρξει σοβαρός δήμαρχος; Περιφερειάρχης; Νομάρχης; Διευθυντής υπηρεσιών;
Μπορεί να υπάρξει εάν δεν υπάρχουν σοβαροί πολίτες; Αν δεν είσαι σοβαρός εσύ κι εγώ;
Πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις φωτεινών πολιτών και πολιτικών. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Όμως θα καταπνίγονται μέσα στην αθλιότητα των υπολοίπων.
Αρετή και τόλμη λοιπόν, όπως το λέει ο Σολωμός. Χωρίς αυτά ελευθερία δεν υπάρχει.
Και αντίσταση. Σ’ όποιον δεν κάνει τη δουλειά του. Σ’ όποιον σ’ εκμεταλλεύεται.
Τι θέλουμε λοιπόν; Να είμαστε σκλάβοι; Αυτό; Σκλάβοι ποιων; Ας το σκεφτούμε σοβαρά; Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Η σιωπή είναι το μόνο που βοηθά σ’ αυτό. Επιτρέπει άλλωστε να ακούμε καλύτερα.
Τη φωνή της καρδιάς μας, έναν ψίθυρο απ’ τον ουρανό, τις ολοένα και πιο απομακρυσμένες φωνές αυτών που έφυγαν, τον ήχο της στάχτης.
«Ύβρις φυτεύει τύραννον», λέει ο Χορός στον Οιδίποδα. Και μιλάει γι’ αυτόν, τον «παντοδύναμο» Οιδίποδα, που έψαχνε να βρει το μίασμα και να το εξορίσει απ’ την πόλη, για να συνειδητοποιήσει στο τέλος, πως το μίασμα ήταν ο ίδιος.
Αυτό θέλουμε; Nα είμαστε τα μιάσματα της πόλης μας;
Να φυτεύουμε ολοένα αθλιότερους τυράννους, εξαιτίας της δικής μας ύβρεως;
Ας το σκεφτούμε αυτή τη φορά. Κι ας μην το αφήσουμε να χαθεί μέσα στις στάχτες και να ξεχαστεί. Όπως τις προηγούμενες φορές.
Ας αλλάξουμε λοιπόν. Αυτά και αυτούς που πρέπει. Είναι καιρός.

  • Ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή του με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.

  • Η φωτογραφία είναι από την παράσταση «Μικρό πόνι»
eirini aivaliwtouΚωνσταντίνος Γιαννακόπουλος: «Τι θέλουμε; Να παραλαμβάνουμε και να παραδίδουμε καμένη γη;»
Περισσότερα

Περικλής Μουστάκης – Ένα ψήγμα σκέψης για την τραγωδία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη»

Τι ξύλινο πλέον ακούγεται

Τι κοινότοπο, τι κούφιο

Ανάλαβε αγαπητέ

Την ευθύνη της οδύνης.

  • Ο Περικλής Μουστάκης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή του με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
eirini aivaliwtouΠερικλής Μουστάκης – Ένα ψήγμα σκέψης για την τραγωδία
Περισσότερα

Ηλιάνα Μαυρομάτη: «Η σκέψη μου γυρίζει γύρω από την ευθύνη. Την προσωπική, τη συλλογική, την πολιτική»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Μην μπορώντας ακόμα να συλλάβω την τραγωδία που συντελέστηκε στη χώρα μας, μην μπορώντας να φανταστώ τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν τους ανθρώπους τους με αυτόν τον τρόπο και σε αυτές τις συνθήκες, τα λόγια μου φαίνονται φτωχά. Η σκέψη μου γυρίζει γύρω από την ευθύνη. Την προσωπική, τη συλλογική, την πολιτική. Αναρωτιέμαι πώς αυτή η πανέμορφη χώρα, με αυτόν τον γενναιόδωρο λαό που είναι έτοιμος να δείξει τη σπουδαιότερη αλληλεγγύη, δεν μπορεί να οργανωθεί με έναν τρόπο ανθρωποκεντρικό, που θα προστατεύει και θα στηρίζει την κοινωνία, αποτρέποντας τραγωδίες σαν αυτή. Λυπάμαι βαθιά γιατί νιώθω ότι η εποχή μας αποτιμά την ανθρώπινη ζωή ως παράπλευρη απώλεια. Εύχομαι κουράγιο σε όλους και περισσότερο σε εκείνους που είχαν ανθρώπινες απώλειες. Ελπίζω η μνήμη να διατηρηθεί και να γεννήσει αλλαγή και με κάποιον, αρχαιοελληνικά τραγικό τρόπο να έρθει μια κάθαρση που θα τιμήσει εκείνους που χάθηκαν μέσα στις φλόγες».

  • Η Ηλιάνα Μαυρομάτη είναι ηθοποιός και σκηνοθέτις και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή της με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.

 

eirini aivaliwtouΗλιάνα Μαυρομάτη: «Η σκέψη μου γυρίζει γύρω από την ευθύνη. Την προσωπική, τη συλλογική, την πολιτική»
Περισσότερα

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου: «Ας διδαχθούμε μια φορά ουσιαστικά από τα λάθη μας!»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Πώς να τοποθετηθεί κάνεις απέναντι στο αδιανόητο; Φοβάμαι πως για ακόμη μια φορά χορτάσαμε από λόγια. Ο καθένας από το μετερίζι του έχει κάτι να πει…
Να κατηγορήσει, να απολογηθεί, να καταραστεί, να αφορίσει, να ουρλιάξει, να μοιρολογήσει… Αναρωτιέμαι: Μήπως τελικά ήρθε η ώρα για λίγη σιωπή; Οι εικόνες της τραγωδίας έχουν το δικό τους ήχο και είναι αυτός. Της σιωπής. Της κατάρρευσης. Του απόλυτου πόνου. Μήπως να τον αφουγκραστούμε; Θα μας ζητήσει να τελειώσουμε με τα λόγια και να περάσουμε στην πράξη. Ας τον ακούσουμε. Ας διδαχθούμε μια φορά ουσιαστικά από τα λάθη μας! Ας αναλάβουμε για μια φορά με θάρρος ο καθένας το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί αντί να κατηγορούμε για ανευθυνότητα τους άλλους. Ας βοηθήσουμε ουσιαστικά με πράξεις τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν αντί να προτρέπουμε τους άλλους να βοηθήσουν. Ας πράξουμε αντί να ευχόμαστε κάποιοι άλλοι να πράξουν για μας.
Για το μέλλον της περιοχής ας μιλήσουν οι ειδικοί και η ίδια η φύση. Και αυτή τη φορά… να ακούσουμε!».

-Στο σημείο αυτό η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου παραθέτει άρθρο του αείμνηστου καθηγητή Νίκου Μάργαρη για τα δάση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΓΑΡΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΣΗ

  • Η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου είναι ηθοποιός και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή της με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
  • Η φωτογραφία της, είναι από την παράσταση «BU21»
eirini aivaliwtouΜαρούσκα Παναγιωτοπούλου: «Ας διδαχθούμε μια φορά ουσιαστικά από τα λάθη μας!»
Περισσότερα

Τζένη Δάγλα: Οι «αθώες ψυχές»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η τραγωδία που συνέβη μας συγκλόνισε όλους -η χώρα μας έμεινε να μετρά πληγές, επιζώντες και «αθώες ψυχές»… Να είναι η μνήμη τους αιώνια, τον πόνο για τον χαμό τους θα τον νιώθουμε όλοι. Όμως οι τραγωδίες επιβάλλουν μιαν άλλη σκέψη, μια διαφορετική τοποθέτηση του κοινωνικού συνόλου, ή αλλιώς του καθενός από εμάς, ώστε να μην ξαναϋπάρξουν «αθώες ψυχές».

– Ποιες είναι αλήθεια οι «αθώες ψυχές»;

Οι αθώες ψυχές είμαστε εμείς.

– Πότε τις βλέπουμε τις «αθώες ψυχές»;

Όταν χαθούν.

Όσο ζουν οι «αθώες ψυχές», όλοι εμείς δηλαδή, υπάρχει μια εσωστρέφεια, μια μοναξιά, η κάθε «αθώα ψυχή» είναι και δρα μόνη, στον μικρόκοσμό της, στην προσωπική της χώρα. Και η χώρα αυτή διευρύνεται και γίνεται τεράστια, ας πούμε ότι αγγίζει τα σύνορα της ελληνικής επικράτειας, με κάθε φρέσκια τραγωδία: μόλις χαθούν «αθώες ψυχές», οι υπόλοιπες ψυχές ξυπνούν, εξανίστανται, κατηγορούν το κράτος, τους υπεύθυνους, την ολιγωρία των Αρχών. Μετά ο πόνος αμβλύνεται, ξεθωριάζει, και η χώρα καθενός μικραίνει πάλι, ξαναγυρίζει στα καθημερινά της μέτρα: στο μέτρο του εαυτού.

Όσο ζουν οι «αθώες ψυχές», όλοι εμείς δηλαδή, πιστεύουμε πως όλα θα πηγαίνουν καλά ερήμην μας, ως δια μαγείας, θα λειτουργούν όλα χωρίς προσωπικό μόχθο, χωρίς το μόχθο που άλλοι ευρωπαίοι πολίτες θεωρούν αυτονόητο να καταβάλλουν, για να προστατεύεται το περιβάλλον τους, για να ζουν ειρηνικά, με ασφάλεια στον τόπο τους. Υπάρχει απόσταση στη συνείδησή μας ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος, χάσμα βαθύ τα χωρίζει, από τη μια είμαστε «εμείς» κι από την άλλη «αυτοί που ψηφίσαμε» και που ασφαλώς «φταίνε για όλα». Όμως είμαστε ένα, λαός και κράτος, πολίτες όλοι,  συμ-πολίτες, συγ-κάτοικοι με ενιαία συνείδηση, αυτή που υπαγορεύει ότι δεν υπάρχει ατομική ασφάλεια και ευτυχία χωρίς τη συλλογική, και που επιτάσσει να φροντίζεις το συλλογικό σπίτι, τη Φύση σου, τη Χώρα σου, κι όχι να νοιάζεσαι -για παράδειγμα- να σπείρεις το αυθαιρετάκι, που σύντομα θα σου καεί: να φροντίζεις το σύνολο για να ευημερήσεις ως άτομο.

Θυμάμαι μια τραγωδία, δική μας πάλι, ήταν το καλοκαίρι του 2007, καιγόταν η Ελλάδα, και ήμουν λόγω δουλειάς στο Βερολίνο. Είχε προγραμματιστεί μια επίσκεψη στον υδροβιότοπο του ποταμού Spree, δύο ώρες έξω από την πόλη. Πριν μας πάνε για τη βαρκάδα στον ποταμό, μας έκαναν σύσταση να μην πειράξουμε ούτε ένα ποταμίσιο κουνούπι γιατί τα χρειάζεται το οικοσύστημά τους, μας έδειξαν σχετικό φιλμάκι, μας έδωσαν δώρο διαφημιστικά σπίρτα με το ποταμίσιο κουνούπι τυπωμένο επάνω και οι οδηγοί στις βάρκες μας έλεγαν να προσέχουμε να μη βγάζουμε έξω τα χέρια μας μην τυχόν και ενοχλήσουμε τα σμήνη από τα κουνούπια στις όχθες του ποταμού. Την ίδια ώρα η Ελλάδα καιγόταν ανελέητα, θύματα-ανθρώποι και θύματα-δέντρα, επισκέψεις υπευθύνων, αλληλοκατηγόριες, αφιερώματα -λίγο μετά το σβήσιμο της φωτιάς, έσβησε το ενδιαφέρον…

Θεωρώ ότι η επανεκπαίδευσή μας ως συμ-πολίτες και συγ-κάτοικοι με ενιαία συλλογική συνείδηση πρέπει να γίνει άμεσο προσωπικό αίτημα όλων, άρα συλλογικό: να οργανώσει η Πολιτεία σεμινάρια στους εργασιακούς χώρους, στα σπίτια μας, ή διαδικτυακά μαθήματα, να ξανακάτσουμε όλοι στα θρανία στο μάθημα της αγωγής του πολίτη, του συμ-πολίτη που δεν ανέχεται ούτε ένα τόσο δα σκουπιδάκι στο δάσος ΜΑΣ, που δεν πράττει τίποτα που να βάζει σε κίνδυνο τους συμπολίτες ΜΑΣ, τη Φύση ΜΑΣ, τη χώρα ΜΑΣ. Κι αν οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν τα πραγματοποιούν αυτά, ας μη διαμαρτυρόμαστε: είναι καθρέφτες μας, όταν θα είμαστε άλλοι εμείς, θα  γίνουν άλλοι και αυτοί…

Σήμερα, τώρα, έχουμε μια χώρα που καίγεται: «καίγεται» στα χρέη και καίγεται στην πραγματικότητα. Εύχομαι να γίνει άμεση ανάληψη ευθύνης από τον καθένα μας και έμπρακτη απόδειξη ότι «βαπτιζόμαστε» στη νέα συλλογική συνείδηση -αλλιώς θα παραμείνουμε εμπρηστές, ώσπου κάποια στιγμή να γίνουμε «αθώες ψυχές» μόλις η αδιαφορία μας για αυτό τον τόπο (ξανα)περάσει ταμείο…

  • Η Τζένη (Ευγενία) Δάγλα είναι συγγραφέας, αριστούχος της Νομικής Αθηνών και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή της με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.

 

 

eirini aivaliwtouΤζένη Δάγλα: Οι «αθώες ψυχές»…
Περισσότερα

Αθηνά Μαξίμου: «Δεν είναι αυτονόητο το να είσαι άνθρωπος!»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Θλίψη. Πόνος. Απώλεια. Άνθρωπος. Εξουσία. Ευθύνη. Αλαζονεία. Ύβρις. Ανευθυνότητα. Νομοσχέδια και νόμοι που καταπατούνται. Ασέβεια στη φύση, ασέβεια στους νόμους, ασέβεια στον συνάνθρωπο, ασέβεια στη ζωή. Δαμάζουμε τα πάντα χωρίς μέτρο, αχόρταγα. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι!
Ας το καταλάβουμε! Για ό,τι κάνουμε και για ό,τι δεν κάνουμε… Το παραμικρό «έλα μωρέ δεν βαριέσαι» που λέμε είναι η δική μας αδέσποτη πράξη, το δικό μας μερίδιο στη συμφορά, το δικό μας σκουπίδι στον κόσμο, η δική μας μυρωδιά αποσύνθεσης. Δεν είναι αυτονόητο το να είσαι άνθρωπος! Είναι κατόρθωμα, αγώνας, πάλη.
Και ο θρήνος δεν είναι αρκετός».

  • Η Αθηνά Μαξίμου είναι ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Εδώ στο catisart.gr καταθέτει την άποψή της με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
  • Η φωτογραφία είναι από την παράσταση «Αντιγόνη».
eirini aivaliwtouΑθηνά Μαξίμου: «Δεν είναι αυτονόητο το να είσαι άνθρωπος!»
Περισσότερα

Μαριτίνα Πάσσαρη: «Μόνον ο χρόνος θα απαλύνει την οδύνη»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Δεν έχουμε την επιστημονική γνώση για να μιλάμε όλοι για όλα. Να παριστάνουμε ότι γνωρίζουμε τα πάντα για δασοπροστασία, πευκοβελόνες, χρόνους εκκένωσης και οδούς διαφυγής. Δεν θα ήθελα να διαλέξω μια από τις απόψεις που εμφανίζονται στην οθόνη του κινητού, στον υπολογιστή, στην τηλεόραση, στα έντυπα, γιατί η απόφασή μου θα βασίζεται μόνο στο θυμό και το φόβο. Δεν γνωρίζω ποιες είναι οι παραλείψεις εκείνη τη μοιραία Δευτέρα. (Οι παραλείψεις δεκαετιών δεν αμφισβητούνται από κανέναν και είναι καιρός να αντιμετωπιστούν αλλά πώς θα γίνει με τόση γραφειοκρατία; Φοβάμαι ότι η εθελοντική εργασία δεν αρκεί). Για όσους ήμασταν μακριά την ώρα του κακού, η θλίψη είναι ακόμα εδώ. Μεγάλη θλίψη για όλα τα αθώα θύματα, παιδιά, νέους, γέρους, τα ζωάκια, τα δένδρα, το φυσικό περιβάλλον. (Η θλίψη για τις περιουσίες είναι άλλης τάξης, αλλά και αυτή είναι πολύ δυνατή, σε μια χώρα που οι περισσότεροι τη βγάζουμε με δυσκολία). Το πένθος είναι πιο βαρύ όταν έχει πρόσωπο. Και από χθες πήρε για όλους εμάς, τη μορφή της Χρύσας Σπηλιώτη, που όλοι -όπως αποδεικνύεται- την ξέραμε, αλλά δεν την είχαμε τιμήσει όσο της άξιζε, όσο θα θέλαμε, όταν μας χαιρετούσε πάντα χαμογελαστή και χρυσαφένια. Μόνον ο χρόνος θα απαλύνει την οδύνη. Η ζωή είναι πιο δυνατή και σε ωθεί να συνεχίσεις.

Στο Μάτι θα δυσκολευτούν πολύ. Ας βρουν τη δύναμη να συνεννοηθούν, να ρίξουν τους φράχτες και να σχεδιάσουν μαζί το μέλλον της περιοχής. Ας μην τους συνθλίψει η τραγωδία. Σε αυτό ελπίζω».

  • Η Μαριτίνα Πάσσαρη είναι σκηνοθέτις και ηθοποιός και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή της με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
eirini aivaliwtouΜαριτίνα Πάσσαρη: «Μόνον ο χρόνος θα απαλύνει την οδύνη»
Περισσότερα

Χάρης Μεγαλυνός: …μέρη περικαλλή έγιναν στάχτη απ’ την επέλαση ενός ξεκάθαρου τυχοδιωκτισμού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Η απόκοσμη μοίρα κτύπησε, δυστυχώς, ταυτόχρονα το τρίγωνο Κινέτα, Ν. Βουτζάς, Μάτι. Διηνεκώς και όχι στιγμιαίως, μέρη περικαλλή, κέντρα κατασκηνωτικά, προσκόπων, αξιωματικών, της παλαιάς κοινοτικής ζωής των Ελλήνων, εξαφανισμένων από τις δέλτους τις τουριστικές -ελέω Μυκόνου και Αντιπάρου- έγιναν στάχτη απ’ την επέλαση μιας λαθραίας φωτιάς και ενός ξεκάθαρου τυχοδιωκτισμού. Έτσι, η ερασμιότερη ακτογραμμή της Ανατολικής Αττικής, πριν τα έλη και τα τενάγη του Μαραθώνα, η ωραιότερη μεσογειακή χλωρίδα που διασχίζεται συνοπτικά απ’ τα αποψιλωμένα υψώματα της απόκρημνης Πεντέλης, τόποι ξεκούρασης από παλαιόθεν, καταρρακώθηκαν και καταπλώθηκαν απ’ την Ύβρη. Άνθρωποι, ζώα, έμψυχα και άψυχα, βρέθηκαν να λαμπαδιάζουν ανυπεράσπιστα, στο έλεος μιας τηλεοπτικής κάλυψης, που επέμενε διαβολικά -πώς αλλιώς να το πεις;- να δείχνει τόσες υπάρξεις σαν κούκλες και αντικείμενα της τύχης και της στιγμής. Μέσα σ’ αυτόν τον παραλογισμό, μετά απ’ αυτόν τον άχρηστο «πόλεμο» -ποιος πόλεμος άλλωστε είναι χρήσιμος και ορθός- ας κοιτάξουμε με κάποια λογική το μέλλον αυτών των τόπων, το αύριο μετά τον αιφνίδιο σεισμό που βρήκε την Αττική αυτού του θανατηφόρου καλοκαιριού. Και από κει και πέρα, μόνον ο ιδρώτας των ανθρώπων και η ανακούφιση που φέρνει η αύρα της θάλασσας να μας απασχολούν».

Χάρης Μεγαλυνός, 30 Ιουλίου 2018

  • Ο Χάρης Μεγαλυνός είναι ποιητής.
eirini aivaliwtouΧάρης Μεγαλυνός: …μέρη περικαλλή έγιναν στάχτη απ’ την επέλαση ενός ξεκάθαρου τυχοδιωκτισμού
Περισσότερα

Αγνή Χιώτη: «Οι άνθρωποι κρίνονται από το πώς φέρονται σε αυτόν τον οποίο δεν έχουν ανάγκη»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Αυτός ο Ιούλιος μόνο καλοκαίρι δε θύμισε. Όλη αυτή η κατάσταση με τις πυρκαγιές και με το θρήνο που ζούμε καθρεφτίζει δυστυχώς τη στάση μας απέναντι στη ζωή και στον άνθρωπο γενικότερα. Είναι μια στιγμή να κάνουμε μια ανασκόπηση και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στις ζωές μας. Και αυτό ξεκινάει από την ευαισθησία μας απέναντι στα αδέσποτα ζώα, από τη σειρά μας που δε δίνουμε στο σούπερ μάρκετ σε κάποιον που έχει ανάγκη και γενικότερα από τον τρόπο μας απέναντι σε αυτές τις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που όντως κάνουν τη διαφορά. Αν και θα έπρεπε αυτό να συμβαίνει χωρίς να μας αναγκάζουν οι καταστάσεις να τα σκεφτόμαστε. Οφείλουμε να αλλάξουμε στάση απέναντι στη ζωή και να φερόμαστε με την ίδια καλοσύνη και ευγένεια ακόμα και σε όσους δεν έχουμε ανάγκη. Γιατί για μένα οι άνθρωποι κρίνονται από το πώς φέρονται σε αυτόν τον οποίο δεν έχουν ανάγκη. Για το μέλλον της περιοχής ας συντονιστούμε όλοι όσοι μπορούμε για να υπάρξει όσο το δυνατόν ταχύτερη επανάκαμψη …για τις ψυχές όμως που χάθηκαν το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να τις τιμήσουμε είναι να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε στον κόσμο, όσο κι αν ακούγεται κλισέ αυτό. Να το πράξουμε στην ουσία του. Κι επίσης να αντιλαμβανόμαστε και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας όταν εκλέγουμε ανθρώπους να μας εκπροσωπούν. Εύχομαι να μη συνεχιστεί ο πόλεμος που ζούμε και να μη βρούμε αλλά θύματα. Οι υπόλοιποι αγνοούμενοι να βρεθούν κάπου όλοι μαζί και να είναι καλά».

  • Η Αγνή Χιώτη είναι ηθοποιός και σκηνοθέτις και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή της με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
eirini aivaliwtouΑγνή Χιώτη: «Οι άνθρωποι κρίνονται από το πώς φέρονται σε αυτόν τον οποίο δεν έχουν ανάγκη»
Περισσότερα

Ο σκηνοθέτης Χρήστος Λύγκας γράφει για την τραγωδία στο Μάτι Αττικής

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Στο νομικό σύστημα θα απαιτούσα να συνδέονται οι θέσεις ευθύνης της Περιφέρειας των δήμων αλλά και γενικότερα της πολιτικής προστασίας με βαρύτατες και άμεσα εκτελεστέες ποινές έτσι ώστε η ανάληψη καθηκόντων σε τομείς που ευθύνονται με την ανθρώπινη ζωή να είναι δίκοπο μαχαίρι για όλους τους καριερίστες της πολιτικής που αυτή την τραγική στιγμή κρύφτηκαν θρασύδειλα πίσω από τους λαβυρίνθους ενός γραφειοκρατικού μηχανισμού που διασπείρει την ευθύνη και τελικά εξασφαλίζει την ασυλία των υπευθύνων. Χρηματικά πρόστιμα και εξοντωτικές ποινές ώστε να υπάρξει επιτέλους ένα τέλος στους πολιτικούς διαχειριστές – ανδρείκελα.

Επίσης να συνοδευτούν οι νομιμοποιήσεις των αυθαιρέτων που διαχρονικά μέχρι και σήμερα συνέβησαν – φορολογώντας φυσικά συστηματικότατα τους αυθαιρετούχους – με έργα υποδομής που θα τους προστατέψουν και δεν θα αντιμετωπίσουν ταξικά αυτές τις περιοχές πατώντας στο επιχείρημα της αυθαίρετης δόμησης.

Να εφαρμοστούν επιτέλους όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία που πανάκριβα έχουν αγοράσει οι ελληνικές κυβερνήσεις χρόνια τώρα και βοηθούν την έγκαιρη αντιμετώπιση ακραίων καταστάσεων και έγκαιρης ειδοποίησης του πληθυσμού.

Αντί να δίνονται πόροι και αυξήσεις σε τομείς του δημοσίου που δεν αφορούν την προστασία της ανθρώπινης ζωής, να επανδρωθούν το Πυροσβεστικό Σώμα και η Αστυνομία. Είναι πρόσφατη και κραυγαλέα επιεικώς η περίπτωση της τροπολογίας με τις αυξήσεις των διευθυντών των ΔΕΚΟ που αποσύρθηκε άρον άρον.

Εμένα αυτό που με συγκλόνισε και με τρόμαξε περισσότερο και από τις στιγμές του τρόμου και της αγωνίας που ένιωσα, φαντάστηκα, σκέφτηκα, πέρα από την ταύτιση ή την προσπάθεια ταύτισης, τη θλίψη και την οργή είναι η τραγική διαπίστωση ότι στην Ελλάδα ίσως και σε όλο τον κόσμο σήμερα η Εξουσία χρησιμοποιεί τον κατακερματισμένο και αποδομημένο κοινωνικό ιστό ώστε να χειραγωγήσει και να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και την αλήθεια ακόμα και τη στιγμή της πτώσης αν όχι της δικής της, έστω του άλματος στο κενό ενός καιόμενου κοριτσιού. Θλίψη… Μόνο…».

  • Ο Χρήστος Λύγκας είναι σκηνοθέτης και ηθοποιός και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή του με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
eirini aivaliwtouΟ σκηνοθέτης Χρήστος Λύγκας γράφει για την τραγωδία στο Μάτι Αττικής
Περισσότερα