Guest Friends

Τίνα Αλεξοπούλου: Ευθύνη νωπή…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα μετέωρο «γιατί» καμένο θα απομείνει
ευθύνη νωπή χωρίς τιμωρία να μη μείνει…

  • Ένα σκίτσο και μια σκέψη της Τίνας Αλεξοπούλου για την τραγωδία που προκάλεσε η φονική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής, την 23η Ιουλίου 2018.

 

Η Τίνα Αλεξοπούλου είναι αριστούχος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Με υποτροφία του Ι.Κ.Υ έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Master in Performing Arts, University of Exeter. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο. Mε το συγκρότημα της έχει εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές (Half Note Jazz ClubFaust, Νομισματικό  Μουσείο κ.τ.λ.) και ερμηνεύει τραγούδια από όλο τον κόσμο σε εφτά γλώσσες. Έχει παρουσιάσει το μουσικό αφιέρωμα στη μνήμη της Μελίνας Μερκούρη με μεγάλη επιτυχία στο Παρίσι και ακολούθησε περιοδεία σε Νάντη, Μασσαλία, Νίκαια, Saint-Germain- en- Laye, Evry και Γενεύη. Παράλληλα είναι art director στην εταιρεία Lifeworks Productions που αναλαμβάνει εταιρικά events και μουσικοθεατρικές παραγωγές.

eirini aivaliwtouΤίνα Αλεξοπούλου: Ευθύνη νωπή…
Περισσότερα

Ναταλία Κατσού: Nα ακούσουμε το κύμα της επανάληψης θρεμμένο από αμέλεια, μικροσύνη και επιπολαιότητα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η πρόσφατη τραγωδία στο Μάτι και στις γύρω περιοχές ξεπέρασε, ή μάλλον λειτούργησε αθροιστικά σε σχέση με κάθε προηγούμενο. Τα συναισθήματα που μοιραζόμαστε, νομίζω όλοι, είναι μια παλίρροια εναλλασσόμενης θλίψης και θυμού και τα λόγια περιττεύουν. Η απώλεια μιας ξεχωριστής γυναίκας και χαρισματικής δημιουργού, της Χρύσας Σπηλιώτη, αποτύπωσε εντός μου πολύ έντονα το μέγεθος της καταστροφής και τον παραλογισμό. Μέσα σε αυτές τις σκηνές μιας Πομπηϊας ανθρωπογέννητης, με τον αριθμό τόσων αγνοούμενων να αυξάνεται και να τρέπεται σε καταμέτρηση πτωμάτων, η εικόνα αυτού του οικείου και πολύ αγαπητού μου ανθρώπου έδωσε ένα πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο στην αγωνία και στην απώλεια και μεγάλωσε μέσα μου την απορία.
Οι αιτίες ξεκάθαρες κι ενέχουν πολλούς υπεύθυνους, ενώ η όποια άρνηση και ο στρουθοκαμηλισμός απλώς τείνει να μεταβάλλει την τραγωδία σε παρωδία. Πρόκειται για την επανάληψη ενός μοτίβου που ενσωματώνει άλλα μοτίβα, μία εφιαλτική μπάμπουσκα που καταφέρνει να επιβιώνει και να αναπαράγει. Οι γνώμες κι οι απόψεις είναι πολλές, όλοι έχουμε από μία, και ίσως όταν κάποιες συμπίπτουν, πρόσκαιρα να ανακουφίζεται η ατομική μας σύγχυση. Όμως αυτό δεν αρκεί· κι εγώ η ίδια νιώθω ότι αυτή τη στιγμή καταχρώμαι της ελευθερίας της έκφρασης μέσα σε τόση οδύνη διότι η ουσία βρίσκεται αλλού: όχι στο να μιλήσουμε, αλλά να ακούσουμε. Να ακούσουμε τους ειδικούς που βοούσαν εν τη ερήμῳ και να τους σεβαστούμε, να ακούσουμε το κύμα της επανάληψης θρεμμένο από αμέλεια, μικροσύνη και επιπολαιότητα που θέριεψε ως εδώ, και να το σταματήσουμε. Το ότι όσα λέω αυτή τη στιγμή είναι κοινότοπα και όλοι τα έχουμε σκεφτεί, τονίζει περισσότερο την α-πορία: τότε γιατί συνέβη; Αυτή η απερίγραπτη καταστροφή μπορούσε να αποφευχθεί, όπως και όλες οι άλλες που καρκινικά διαμορφώνονται επί δεκαετίες είτε στο φυσικό τοπίο είτε στο αστικό είτε στο θεσμικό-λειτουργικό μέσα από μια νοοτροπία λερωμένη, παραμορφωμένη και αγκιστρωμένη στην προσωρινότητα και στην προχειρότητα. Με την αφελή ελπίδα ότι αυτό που ακούμε να αφρίζει και να καλπάζει καταπάνω μας, εντέλει θα υποκύψει στη μικροσκοπική μας ασημαντότητα και στη γοητεία μιας ακόμη παράκαμψης.
Να ακούσουμε τα αποκαΐδια που καπνίζουν ακόμη και τα νοήματα που αχνίζουν για τη συνέχεια. Και τη μεγάλη σιωπή για ό,τι αφήνουμε να χάνεται ανεπιστρεπτί.

  • Η Ναταλία Κατσού είναι σκηνοθέτις και συγγραφέας. Στο catisart.gr καταθέτει τις σκέψεις της για την τραγωδία που προκάλεσε η πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
eirini aivaliwtouΝαταλία Κατσού: Nα ακούσουμε το κύμα της επανάληψης θρεμμένο από αμέλεια, μικροσύνη και επιπολαιότητα
Περισσότερα

Ευσταθία: Απαιτούμε να μάθουμε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Δεν αισθανόμαστε πια ασφαλείς. Είμαστε μια βαθιά πληγείσα κοινωνία που πενθεί τους ανθρώπους της ενταγμένη στο κάθε εγκληματικό σχέδιο ανά πάσα στιγμή. Απαιτούμε πραγματική ανάληψη ευθυνών και όχι θέατρο. Απαιτούμε να μάθουμε το «ποιος» το ‘κανε και το «γιατί» το ‘κανε, για τις ψυχές που χάθηκαν, για το οικοσύστημα που εξαφανίστηκε και για μας που απομείναμε και που από δω και πέρα τίποτα δε θα είναι το ίδιο στις ζωές μας. Εύχομαι παρ’ όλα αυτά να γίνουμε πιο προνοητικοί, πιο υπεύθυνοι αλλά να μη γίνουμε περισσότερο φοβισμένοι…».

  • Η Ευσταθία είναι τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Στο catisart.gr καταθέτει τις σκέψεις της για τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι Αττικής.
eirini aivaliwtouΕυσταθία: Απαιτούμε να μάθουμε…
Περισσότερα

Όμηρος Πουλάκης: Τραγωδία. Καταστροφή για την οποία έστω και μία μόνη λέξη μοιάζει βαθιά περιττή σαν ασέβεια και σαν Ύβρις

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Η Τραγωδία είναι για να λέει μια ιστορία
Σαν αυτή που μας λένε τα βιβλία τα παλιά
Γι’ αυτόν που ζούσε ευτυχισμένος στα κραταιά του μεγαλεία
Και ξέπεσε από τα ύψη της χαράς
Μες στη μιζέρια και την απέραντη συμφορά.»

Η αφήγηση ενός Καλόγερου

Τζέφρυ Τσώσερ

• • •

Τραγωδία.

(Ενδογενής ή Εξωγενής Καταστροφή για την οποία ακόμα και όλες οι λέξεις του Κόσμου δεν θα επαρκούσαν ώστε να εκφραστεί.)

Τραγωδία.

(Ενδογενής ή Εξωγενής Καταστροφή για την οποία έστω και μία μόνη λέξη μοιάζει βαθιά περιττή σαν ασέβεια και σαν Ύβρις.)

Όμηρος Πουλάκης, 2/8/2018

  • Ο Όμηρος Πουλάκης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Στο catisart.gr καταθέτει τις σκέψεις του για την τραγωδία της 23ης Ιουλίου 2018, που προκάλεσε η πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής.

-Η φωτογραφία ανήκει στο catisart.gr

eirini aivaliwtouΌμηρος Πουλάκης: Τραγωδία. Καταστροφή για την οποία έστω και μία μόνη λέξη μοιάζει βαθιά περιττή σαν ασέβεια και σαν Ύβρις
Περισσότερα

Xάρης Βαρθακούρης: Τέτοια προσκόλληση στην εξουσία;

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Τι να πει κανείς; Δεν υπάρχουν λόγια…

Όταν, κατά σύμπτωση, πάλι μήνα Ιούλιο (του 2014), κάηκε το σπίτι μας ενώ, ευτυχώς, λείπαμε οικογενειακώς διακοπές, παρόλο που η έκθεση της Πυροσβεστικής ανέφερε ότι δεν φέραμε καμία ευθύνη, πριν από 5 μήνες κλήθηκα αυτεπάγγελτα με την κατηγορία του εμπρησμού εξ αμελείας. Δεν θα σας κρύψω ότι έτρεμα από το φόβο μου κι ας με καθησύχαζε ο δικηγόρος μου ότι τέτοιες υποθέσεις «είναι ρουτίνα».
Ήταν η πρώτη (κι εύχομαι η τελευταία) φορά που είδα δικαστήριο. Απεδείχθη όντως μια τυπική διαδικασία 10 λεπτών και το μόνο που κρατάω από αυτή την εμπειρία είναι ότι κρίθηκα αθώος.

Γιατί το γράφω όλο αυτό:
Διότι ακόμα και σε μια, αποδεδειγμένα (με πραγματογνωμοσύνη της Πυροσβεστικής) φωτιά που δεν έφταιγε κανείς παρά μόνο η… κακιά στιγμή (συνεχείς αυξομειώσεις τάσης, πολλές διακοπές ρεύματος, εκείνο το καλοκαίρι τουλάχιστον, βάλε ίσως ελαττωματικά καλώδια, φυσιολογική φθορά από το χρόνο κτλ) το κράτος έψαξε να βρει κάποιον να του αποδώσει ευθύνες. Στην τελική, ακόμα και που δεν έφταιγα, είχα ήδη «εκτίσει την ποινή μου» χάνοντας μέσα σε λίγες ώρες τους κόπους μιας ζωής.
Τίποτα όμως που δεν αντικαθίσταται, μόνο -και χτυπάω ξύλο- υλικά αγαθά.

Στην περίπτωση της τραγωδίας την περασμένη Δευτέρα, πώς γίνεται να μη φέρει ευθύνη κανείς; Πώς γίνεται αυτοί που είναι στις καίριες θέσεις να νίπτουν τας βρωμοχείρας τους; Πώς μπορούν να ισχυρίζονται ότι έκαναν εγκαίρως ό,τι ήταν δυνατό ή προβλεπόμενο;
Είναι τουλάχιστον άκομψο, όταν έχει χαθεί ΕΣΤΩ ΜΙΑ ζωή, να λες, μέσες-άκρες, «κάναμε ό,τι ξέραμε και μπορούσαμε, οπότε είμαστε εντάξει με τη συνείδησή μας».
Δεν συζητάω για την περίπτωση που οι ζωές είναι πολλές δεκάδες, που έφυγαν άδικα και μαρτυρικά, στα καλά καθούμενα, στις διακοπές τους, εν μέσω καλοκαιριού, ανεμελιάς και ξεκούρασης.

Πώς γίνεται να μην παραιτείται ένας, ΕΣΤΩ ΕΝΑΣ (!!) ΑΠΟ ΕΥΘΙΞΙΑ ρε αδελφέ;

Τέτοια εμμονή και καψούρα με την «καρέκλα»; Τέτοια προσκόλληση στην εξουσία; Στην Ιαπωνία θα είχε ήδη κάνει, δημοσίως, χαρακίρι ολόκληρη η κυβέρνηση με πρώτο τον πρωθυπουργό.

Τελικά δεν φταίει κανείς; Μόνον οι καιρικές συνθήκες, η άναρχη και αυθαίρετη δόμηση και οι… πράκτορες της Στάζι και της KGB;
Θέλω να ξέρω για να μη συγχίζομαι χωρίς λόγο, αν μη τι άλλο!

Για μια ακόμα φορά, βαθύτατα, ειλικρινέστατα και θερμότατα συλλυπητήρια σε όλο τον κόσμο που έχασε συγγενείς, φίλους, γνωστούς, γείτονες, συμμαθητές, συναδέλφους αλλά πολύ πολύ περισσότερο σε γονείς που έχασαν τα παιδιά τους. Πονάει η καρδιά μου γι’ αυτούς τους ανθρώπους και δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς. Όλες αυτές οι αθώες ψυχούλες είναι τώρα αγγελουδάκια κι εύχομαι να αναπαυθούν εν ειρήνη.
Ποτέ ποτέ ποτέ ξανά να μη συμβεί τέτοιο κακό, πουθενά και σε κανέναν… παρά μόνο σε αυτούς που έβαλαν τις φωτιές (επιτρέψτε μου και συγχωρήστε με).

 

  • Ο Χάρης Βαρθακούρης καταθέτει τις σκέψεις του στο catisart.gr για την τραγωδία από τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
  • Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στη σελίδα του καλλιτέχνη στο F/b και επαναδημοσιεύεται εδώ ύστερα από την άδειά του.
eirini aivaliwtouXάρης Βαρθακούρης: Τέτοια προσκόλληση στην εξουσία;
Περισσότερα

Μαρία Νεφέλη Δούκα: «Το καμένο χνάρι θα είναι πάντα στο δρόμο μας»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Τι μοίρα μας παραφύλαγε κι αυτό το καλοκαίρι… Στάχτη, θάνατος, απελπισία και τόσος πόνος, τόση αδιανόητη καταστροφή. Η απόλυτη αντίφαση: τη χαρά, τη χαλάρωση, την ξεγνοιασιά των διακοπών να τη διαδέχεται ο απόλυτος τρόμος και ο πανικός, η άκρα ανημπόρια μπρος στη θηριώδη επέλαση του πύρινου ολέθρου.
Με ποια λόγια να περιγράψεις όσα γίνονταν, όσα τα ΜΜΕ όλου του κόσμου έδειχναν… Ποια συναισθήματα να πρωτονιώσεις όταν βλέπεις το μέγεθος του κακού και τους συνανθρώπους σου να συνωστίζονται αλλόφρονες στις παραλίες αναζητώντας σωτηρία.
Τι να πρωτοσκεφτείς και σε ποιους να πρωτορίξεις τις ευθύνες για τις απώλειες τόσο πολλών ανθρώπων. Η αδυσώπητη φωτιά έκανε το έργο της. Κατάπιε σπίτια, δέντρα, ζωάκια, πουλιά, υπάρχοντα, περιουσίες. Πήρε μαζί της όμως παιδιά σφιχταγκαλιασμένα με τους παππούδες τους, μανούλες με τα μωρά τους, ψυχές αθώες εκεί στο Μάτι «του κυκλώνα», το μοιραίο Μάτι, Κρανίου τόπο, όπου μαρτύρησαν τόσοι συνάνθρωποί μας. Από τη μια ένα πελώριο «γιατί», από την άλλη τα διάφορα «διότι» ως άλλοθι για τις ευθύνες, τις παραλείψεις, την ανευθυνότητα όλων ανεξαιρέτως, πολιτείας και πολιτών.
Φτιάχνοντας εξοχικά σε περιοχές χωρίς σχέδιο, χωρίς ρυμοτομία για προστασία της φύσης και των ανθρώπινων έργων και περιουσιών, χωρίς έλεγχο και παρουσία των αρμόδιων αρχών και υπηρεσιών, χωρίς τα αυτονόητα μέτρα που προβλέπονται για την ασφαλή μας διαβίωση.
Η απόδοση ευθυνών το μόνο εύκολο. Και μετά τι; Πάλι τα ίδια; Θα θρηνούμε και θα ξεχνάμε;
Προσπαθώντας να ενημερωθώ από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ντράπηκα για τις αναρτήσεις επίρριψης ευθυνών από όλες τις πλευρές, ένιωσα όμως τόσο περήφανη για την αυτοθυσία και την αλληλεγγύη που ξεπήδησε μέσα από τις φλόγες. Αυτό το τεράστιο ποτάμι ανθρωπιάς και προσφοράς που είδαμε απ’ άκρη σ’ άκρη της πατρίδας μας μην ξεχαστεί ύστερα από λίγο καιρό. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για τόσο μοιραία λάθη. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, στις επόμενες γενιές… κυρίως όμως σε κείνους που χάσαμε άδικα και οδυνηρά.
Όσα μέτρα και να πάρει η Πολιτεία, όσες τεράστιες ανιδιοτελείς προσφορές σε χρήματα, είδη και ψυχή κι αν γίνουν, το καμένο χνάρι θα είναι πάντα στο δρόμο μας. Οι συγγνώμες και οι αλληλοκατηγορίες δεν οδηγούν πουθενά. Τώρα είναι η ώρα των ειδικών που η ίδια η Πολιτεία δεν ακούει εδώ και χρόνια, ξαναχτίζοντας από την αρχή και σωστά ό,τι φτιάξαμε παράνομα «με τους κόπους μιας ζωής». Ας κάνουμε το Μάτι οδηγό για το καινούργιο. Εν ανάγκη να γίνει μια ολοκληρωτική αναδιάρθρωση και στελέχωση των Πολεοδομιών και άλλων συναφών κρατικών δομών με νέους ανθρώπους, επιστήμονες, τεχνικούς, δημόσιους υπαλλήλους, άφθαρτους και αδιάφθορους.
Έχουμε τόσους πανάξιους αλλά ξενιτεμένους ειδικούς που προσφέρουν την αξιοσύνη τους σε άλλες χώρες, γιατί η δικιά μας πατρίδα με τον κομματισμό και την αναξιοκρατία τούς «έδιωξε» και αναζήτησαν αλλού την τύχη τους».

Η Μαρία Νεφέλη Δούκα είναι ηθοποιός και νομικός. Στο catisart.gr καταθέτει την άποψή της για τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι Αττικής.

  • Φωτογραφία: Olga Martzoukou Photography
eirini aivaliwtouΜαρία Νεφέλη Δούκα: «Το καμένο χνάρι θα είναι πάντα στο δρόμο μας»
Περισσότερα

Κασσάνδρα Δημοπούλου: (…) Η τέχνη νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Μπροστά σε μια επίκαιρη καταστροφή, ενώ η δημοσιογραφία των καναλιών βρίσκει έδαφος, η τέχνη νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της.
Δεν έχω φωνή να μιλήσω για τα παιδιά, τα ζώα και τα δέντρα που χάνουμε καθημερινά».

  • Η Κασσάνδρα Δημοπούλου είναι μέτζο σοπράνο και βιολοντσελίστρια. Καταθέτει στο catisart.gr την άποψή της για την τραγωδία που προκάλεσε η πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι Αττικής.

 

eirini aivaliwtouΚασσάνδρα Δημοπούλου: (…) Η τέχνη νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της
Περισσότερα

Αγγελική Καρυστινού: Το συγκινητικό αυτών των ημερών παραμένει πάντα η στάση των πολιτών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Όλο αυτό που συνέβη στο Μάτι και στην ευρύτερη περιοχή είναι μια τραγωδία άνευ προηγουμένου, που δεν πρέπει να μας βυθίσει στη σιωπή, αλλά να μας ενεργοποιήσει. Η θλίψη για τα θύματα είναι τεράστια, όμως αυτός ο πόνος πρέπει να γίνει δράση για να μην υπάρξουν στο μέλλον ακόμα περισσότερα.
Πολλά λέγονται για την πολεοδομία της περιοχής, όμως η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι οικισμοί στη χώρα είναι άναρχα χτισμένοι, άλλοι πάλι βρίσκονται εδώ και αιώνες μέσα στα δάση, πάνω στα βουνά. Τι θα κάνουμε; Θα γκρεμίσουμε όλα τα ορεινά χωριά; Προφανώς όχι. Άρα αυτό που χρειαζόμαστε είναι η πρόληψη για τη φωτιά σε μέρη με πράσινο, δηλαδή πυροσβεστικοί κρουνοί, φύλαξη κ.τλ.
Διάβασα επίσης μια συνέντευξη του καθηγητή κύριου Μπελαβίλα για το σχέδιο του ΟΛΠ με τα καζάνια στο Πέραμα που αναφέρει επακριβώς ότι αν περάσει «θα βγάζουμε τον κόσμο με ελικόπτερα». Νομίζω ότι δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή από το να γίνουν όλα τα απαραίτητα, να εξεταστεί το θέμα με σοβαρότητα, ώστε να αποφευχθεί η όποια τραγωδία… Αυτό είναι πρόληψη.
Τώρα, όσον αφορά στην περιοχή επειδή τυχαίνει να έχω φίλους εκεί και να την έχω επισκεφτεί, χρειάζεται άμεσα αυτή τη στιγμή να έρθει το νερό και το ρεύμα ώστε να μπορέσει να καθαριστεί σωστά, γιατί η ατμόσφαιρα είναι άκρως επικίνδυνη για όσους διαμένουν εκεί. Για να καταλάβετε, προσπαθήσαμε να καθαρίσουμε μια αυλή με μπιτόνια κι ένα καθαριστικό και αμέσως ανασάναμε κάπως. Πρέπει να βγουν σύντομα οι υδροφόρες των δήμων -φυσικά καταλαβαίνουμε όλοι ότι πρέπει να ολοκληρωθούν οι έρευνες- και να βοηθήσουν, γιατί δεν μπορεί αυτή η διαδικασία να γίνει με σκούπες και μπουκάλια. Αφού λυθεί αυτό το θέμα που είναι επείγον γιατί η περιοχή αυτή τη στιγμή δεν είναι βιώσιμη, πρέπει να αναλάβει η πολιτεία τις ευθύνες της και να πράξει τα δέοντα.
Το συγκινητικό πάντως αυτών των ημερών βέβαια παραμένει πάντα η στάση των πολιτών, που τρέχουν και προσφέρουν ο καθένας όπως μπορεί με όλη τους την καρδιά, ας το κρατήσουμε αυτό και να το θυμόμαστε όταν θα έρθουν καλύτερες μέρες…».

  • Η Αγγελική Καρυστινού είναι σκηνοθέτις και ηθοποιός και καταθέτει στο catisart.gr την άποψή της με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.

-Η φωτογραφία είναι από την παράσταση «Camille Claudel Mudness» 

eirini aivaliwtouΑγγελική Καρυστινού: Το συγκινητικό αυτών των ημερών παραμένει πάντα η στάση των πολιτών
Περισσότερα

Αλέξης Σταμάτης: «Εκείνο που μένει είναι ο νεκρός, πάντα αδικαίωτος και διπλά σκοτωμένος»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ήταν μια φρικτή τραγωδία που πιθανόν να ξεκίνησε από ένα ανθρώπινο λάθος και είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο τόσων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και κάποιον γνωστών μου. Το σκηνικό είναι πανάρχαιο: η δύναμη της φύσης, ενίοτε σαρωτική και αήττητη, απέναντι στο θνητό άνθρωπο. Η ιστορία της ανθρωπότητας. Όμως η ανθρωπότητα εξελίσσεται. Και αποκωδικοποιεί, εξηγεί, δημιουργεί εργαλεία με τα οποία προβλέπει και αμύνεται. Σε έναν κόσμο που πλέον βασίζεται πάνω στο δυνητικό του «τι θα γινόταν εάν» υπάρχουν σενάρια αντιμετώπισης πολύ λιγότερο καταστροφικών συνθηκών. Ταυτόχρονα, αυτή η εποχή κλείνει τον ορίζοντα με πλαστές βεβαιότητες και υποκατάστατα μέσα στην αποθέωση ενός τώρα που είναι πάντα προς βρώσιν και πόσιν. Το θέμα ωστόσο δεν είναι τόσο αυτό. Πέρα από την ανείπωτη θλίψη για τον χαμό τόσων ανυποψίαστων ανθρώπων, εκείνο που μου κάνει τραγική εντύπωση είναι ο μακάβριος χορός και το κυνήγι μαγισσών που στήθηκε πάνω από αυτή την ανείπωτη φρίκη, όπου κάθε ομάδα και ομαδούλα της κοινωνίας διεκδικεί ασυλία για τη δική της ευθύνη και καθυβρίζει την άλλη. Στα δε κοινωνικά δίκτυα βλέπεις πως το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που χαρακτηρίζει την ήδη αποσαρθρωμένη ελληνική κοινωνία, γίνεται ακόμα πιο φρικώδες όταν στήνεται πάνω στα αποκαΐδια ανθρώπων. Οι αναλύσεις περίσσεψαν: από αρχαιοελληνικές δομές κάθαρσης μέχρι νεοελληνικό πολιτικό βρισίδι. Τα περισσότερα στο βαθμό μηδέν του στοχασμού. Σε επίπεδο μεμονωμένων περιστατικών δεν μπορώ να μην αναφερθώ στις δηλώσεις Καμμένου που είναι ό,τι χυδαιότερο έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια από Έλληνα πολιτικό.

Όσον αφορά το τι θα έπρεπε να γίνει, εδώ τα πράγματα είναι αυτονόητα. Είτε να εκπονηθεί ένα σχέδιο από την αρχή είτε να ακολουθηθεί το σχέδιο που, όπως μας λένε, ήδη υπάρχει. Σαφώς και πρέπει να ελεγχθούν οι οικιστικές ζώνες οι οποίες από τη φύση τους ευνοούν την εξάπλωση και τη μεγιστοποίηση τέτοιων φαινομένων. Αυτή η συνολική μελέτη όμως πρέπει να αρχίσει να εκπονείται από τώρα και να μην υποστεί κι αυτή την ελληνική κακοδαιμονία που λέει ότι σχέδια έχουμε, αλλά πάντα μένουν στα χαρτιά. Εντέλει όμως εκείνο που μένει είναι ο νεκρός, πάντα αδικαίωτος και διπλά σκοτωμένος».

  • Ο Αλέξης Σταμάτης είναι συγγραφέας και αρχιτέκτων. Καταθέτει εδώ στο catisart.gr την άποψή του με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.

 

eirini aivaliwtouΑλέξης Σταμάτης: «Εκείνο που μένει είναι ο νεκρός, πάντα αδικαίωτος και διπλά σκοτωμένος»
Περισσότερα

Γιώργος Λύρας: …Ένα δέρμα αιώνων πάνω μας που ως τώρα δεν φεύγει με τίποτα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Δυστυχώς ή ευτυχώς έκρινα και συνεχίζω να κρίνω σε δύσκολες στιγμές ως την καλύτερη αντίδραση τη σιωπή. Κανένα σχόλιο. Καμία τοποθέτηση. Εάν κάτι είναι ανείπωτο, καμία γλώσσα δεν μπορεί να το σηματοδοτήσει. Δεν αρκεί κανένα σύστημα σημειακό να αποδώσει σκέψεις που περνάνε απ’ το μυαλό. Η απουσία της γλώσσας και η ησυχία είναι κι αυτή μια θέση. Απλά εδώ στην Ελλάδα δεν την έχουμε συνηθίσει. Και σε αυτό βοήθησαν πολύ και τα social media. Υπήρξαν θέσεις πολλές. Σχόλια άπειρα. Τοποθετήσεις δημόσιες. Ο δημόσιος λόγος πλέον «ανήκει» στον καθένα. Και είμαστε και υποχρεωμένοι να μας αφορά. Να τον διαβάζουμε και να απαντάμε κιόλας. Εγώ πάντα σκεφτόμουν σε γεγονότα που είναι πολύ μεγαλύτερά μου, όπως η συγκεκριμένη τραγωδία, πως δεν χρειάζονται κανένα μου σχόλιο. Θα είναι μικρό και λίγο. Ούτε δημοσιοποίηση της εμπλοκής μου, του τρόπου με τον οποίο έχω αποφασίσει να δράσω και να αντιδράσω. Θα μου πείτε και τι μας τα λες όλα αυτά αφού προτείνεις παύση. Ίσως γιατί σκέφτομαι έντονα πολύ αυτές τις μέρες πως ο καταλληλότερος τρόπος να πενθήσεις μια τέτοια στιγμή είναι να αποδείξεις πως η ζωή θα υπάρχει και την επόμενη μέρα. Το θέλουμε δεν το θέλουμε. Η συνειδητοποίηση αυτή είναι ένας μεγάλος εορτασμός και φόρος τιμής στην απώλεια. Για εκείνους όλους. Είναι πολλά που πρέπει να αλλάξουν για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε και να συμβιώσουμε. Δεν ξέρω καν αν όλα αυτά που πρέπει ν’ αλλάξουν είναι άμεσα εφικτά. Είναι ένα δέρμα αιώνων πάνω μας που ως τώρα δεν φεύγει με τίποτα. Ελπίζω…».

  • Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λύρας, καταθέτει στο catisart.gr την άποψή του με αφορμή τη φονική και καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στο Μάτι Αττικής.
eirini aivaliwtouΓιώργος Λύρας: …Ένα δέρμα αιώνων πάνω μας που ως τώρα δεν φεύγει με τίποτα
Περισσότερα