Guest Friends

«Η ποίηση και ο σύγχρονος άνθρωπος» του Πάνου Νιαβή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

H Ποίηση, γυμνά ίχνη πελμάτων αποτυπωμένα στην κρούστα της Νύχτας. Γιατί η Ποίηση καρποφορεί στις πεδιάδες της Νύχτας, ομνύοντας πίστη στην απεραντοσύνη του Φωτός. Τα Νυχτερινά Σάββατα αν μιλούσαν, θα επικύρωναν τούτη την άποψη. Γιατί οι λέξεις των Ποιητών, είναι βέλη φωτός καρφωμένα πάνω στο πηχτό μαύρο της Νύχτας.

Άρθρο του Πάνου Νιαβή

Εξάλλου από το απόλυτο μαύρο της ανυπαρξίας ερχόμαστε, φλογίτσα μιας στιγμής, φλεγόμαστε για ζωή και στο μαύρο του τάφου καταλήγουμε στεφανωμένοι την αιώνια σιωπή.

Στο Φως της στιγμής, μιας ματιάς, συντελείται το πρόσκαιρο θαύμα της Ζωής και του Έρωτα.

Από κοντά και το χρέος των ποιητών, να αφηγούνται και να μιλάνε για το Θαύμα. Ευτυχώς το σκηνικό παραμένει απαράλλαχτο μες τους αιώνες και την εφήμερη διάβα του καθενός Ανθρώπου. Τα δάση, οι πεδιάδες, τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα πουλιά, οι καημοί των ανθρώπων, οι ξενιτιές, η εστία, ο νόστος, ο χρόνος που τρέχει θα είναι ο νοητός καμβάς, που θα τον ζωγραφίζουν οι ποιητές και στους καιρούς που έρχονται. Όσο κι αν αλλάζουν οι καιροί και έχουμε μπει πλησίστιοι στην εποχή των μηχανών, του διαδικτύου και την εποχή της ρομποτικής.

Θεωρώ πως οι άνθρωποι θα αναζητούν την ίαση της τέχνης, στους αιώνες των αιώνων, σαν να ‘ναι οι σελίδες των Ποιητών η χλόη που θροΐζει στο νοητό μας ορίζοντα, οι πηγές που κελαρύζουν αιωνιότητα και οι λέξεις τους που επιχρωματίζουν το ανούσιο της φθαρτής καθημερινότητας. Έτσι το βλέμμα κι ο νους θα συνεχίζουν να καλπάζουν στο αθέατο, με λιγοστό φως σαν υπαινικτική πινελιά ζωγράφου, στη θαμπή σκληρότητα του μαύρου.

Από τις σελίδες των αληθινών ποιητών θα ηττηθούν οριστικά οι αγκιτάτορες των θρησκειών και των ιδεολογιών. Γιατί ο Άνθρωπος και η Ποίηση ανθούν στις απλωσιές της Ελευθερίας. Όσο κι αν φαντάζει ουτοπικό, το ζείδωρο, αλλά διαβρωτικό νεράκι της ποίησης θα διαβρώσει το οικοδόμημα των εγωιστών, που πουλάνε κοψοχρονιά «δεύτερες παρουσίες» στον ουρανό ή στη γη.

Όμως οι Ποιητές είναι σε καλό δρόμο, μπροστάρηδες αυτοί ανοίγουν δρόμους εκεί που δεν υπάρχουν ή εκεί που οι πολλοί θεωρούν πως δεν χρειάζονται. Μιλούν στοχαστικά για τις ρίζες μας, τον έρωτα το θάνατο για τη σιωπή και την οδύνη της θνητότητάς μας.

Οι Ποιητές μαθαίνουν χωρίς να διδάσκουν το θρόισμα των αποχρώσεων ξανά στη Ζωή και στον σύγχρονο άνθρωπο. Επειδή θέλουν φωταψία οι στιγμές μας μες το μουντό μας αιώνα που φωνασκεί πολλαπλώς το διαρκές γυαλιστερό και εφήμερο.

  • Εικονογράφηση: Παναγιώτης Μήλας
Παναγιώτης Μήλας«Η ποίηση και ο σύγχρονος άνθρωπος» του Πάνου Νιαβή
Περισσότερα

Ανοιχτή επιστολή του Αλέξανδρου Ρήγα για το Room Service πλιζ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

ANOIXTH EΠΙΣΤΟΛΗ

ROOM SERVICE

Μια τηλεοπτική σειρά
Ο Ιονέσκο
Και η μετωπική σύγκρουση με το αυτονόητο

Αγαπημένε Ιονέσκο
Όπως γνωρίζεις, ήθελα εδώ και πολύ καιρό να τοποθετηθώ απέναντι σε όλες αυτές αυτές τις «Μπιιιιιπ» (ας το πούμε ανακρίβειες) που κυκλοφορούν για μια σειρά και για μένα προσωπικά, αλλά με συγκρατούσες και μου έλεγες να μην το κάνω γιατί αν έλεγα τα πράγματα με το όνομά τους, κάθε συλλαβή, κάθε λέξη, κάθε φράση μου θα ήταν
τουλάχιστον μηνύσιμη.
Υπόσχομαι λοιπόν, Ευγένιε, να κινηθώ στα πλαίσια του απόλυτα φασιστικού γλωσσικού περιβλήματος μέσα στο οποίο κρύβεται η φράση «πολίτικαλ κορρέκτ» και να σεβαστώ κάθε ανεξάρτητη και εξαρτημένη αρχή –
Συγνώμη, αγαπημένε Ιονέσκο… συνεχίζω
ΤΟΝ Φεβρουάριο λοιπόν του σωτηρίου Έτους 2019 δέχτηκα μια πρόταση από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ να γράψω και να σκηνοθετήσω μια τηλεοπτική σειρά για τη σαιζόν 2019 – 2020 / με εταιρεία παραγωγής τη ΝΟΥΑΡ ΠΡΟΝΤΑΞΙΟΝΣ που μου προτάθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό.
Η σειρά θα είχε έναν πρώτο κύκλο 15 αυτοτελών / ημιαυτοτελών επεισοδίων… και μετά βλέπουμε…

Περάσαμε, καλέ μου Ευγένιε μια ειδυλλιακή άνοιξη να γράφω νυχθημερόν τα επεισόδια της σειράς τόσο εγώ όσο και η συγγραφική μου ομάδα – να επιμελούμαι όλο το καλλιτεχνικό κομμάτι της σειράς (ρεπεράζ, αναζήτηση συνεργατών, συμφωνίες, σχεδιασμός σκηνικών με τη σκηνογράφο, ακροάσεις προς αναζήτηση ηθοποιών (οι πιο πολλοί εκ των οποίων νέοι στο επάγγελμα) κι εν πάση περιπτώσει ό,τι οφείλει να κάνει ένας δημιουργός.
Συμφωνήθηκε τότε (εκείνη τη ρομαντική άνοιξη του μέλιτος που σου προανέφερα) ότι η σειρά λόγω της πολυπλοκότητάς της, τον μεγάλο αριθμό ηθοποιών, την απαραίτητη (σύμφωνα με τα επεισόδια που έστειλα στον σταθμό και εγκρίθηκαν) – παρουσία τραγουδιστών, γκεστ ηθοποιών ανά επεισόδιο, έκτακτες εμφανίσεις προσώπων από την καλλιτεχνική, τηλεοπτική πραγματικότητα… είχε ανάγκη έξι δεκάωρες βάρδιες συν τρεις ημέρες μοντάζ από εμένα διότι η σειρά θα εμφανιζόταν ως τηλεταινία με διάρκεια ανά επεισόδιο εξήντα (60) λεπτά και όχι 45 όπως είθισται ετσετερά – ετσετερά…
Άκου τώρα Ευγένιε…
Για πρώτη φορά στην επαγγελματική μου πορεία είχα παραδώσει 18 (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) σενάρια – όσοι θέλουν να μου κάνουν πρόταση συνεργασίας να ξέρουν ότι ΝΑΙ, έγινα πλέον καλό και εργατικό παιδί – και μάλιστα στα Ελληνικά παρακαλώ και όχι στα Φιλανδικά ας πούμε που είναι και η μητρική μου γλώσσα…
ΔΕ λέω τυχαία το ΕΛΛΗΝΙΚΑ για να καταλάβεις ότι ΟΛΟΙ ΜΑΣ μιλάμε ΕΛΛΗΝΙΚΑ και καταλαβαίνουμε τι λέμε και τι γράφουμε…
Μακρηγορώ; Μακρηγορώ…
Η σειρά συμφωνήθηκε να κάνει εκκίνηση γυρισμάτων στις 27 Μαΐου ή το αργότερο στις 7 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, χρόνος που εκρίθη αναγκαίος και εύλογος (ΚΑΙ ΑΠΟ TA τρία μέρη, ΣΚΑΪ, ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ και εμού) για την πραγμάτωση και ολοκλήρωση τουλάχιστον 5 επεισοδίων για να υπάρξει η απαραίτητα κάβα (έτσι το λέμε εμείς στην τηλεόραση). Εννοείται ότι μέσα στο διάστημα αυτό θα είχε γυριστεί υλικό από περισσότερα επεισόδια.

Έλα όμως, Ευγένιε που πέρασε η 27 η Μαΐου, πέρασε και η 7η Ιουνίου, πέρασε και η νέα ημερομηνία 20 Ιουνίου που ανακοίνωσε η εταιρεία παραγωγής, αλλά τα γυρίσματα δε ξεκινούσαν – Στο ΓΙΑΤΙ των συντελεστών και το δικό μου, οι απαντήσεις από την εταιρεία παραγωγής και την κυρία Άννα Λεμπέση ήταν εκνευριστικά μονότονες και χωρίς καθόλου φαντασία – «Δεν έχουμε ακόμα υπογράψει με το κανάλι».
Άντε, λέω… ας κάνουμε λίγη ακόμα υπομονή… Ένα στυλό κάπου θα βρεθεί να υπογράψουνε…
ΚΙ εκεί πάνω που βρίσκεται στυλό, αλλάζει εκ νέου η ημερομηνία έναρξης με εντολή πάντα της εταιρείας παραγωγής (εκπροσωπούμενη από την κυρία Άννα Λεμπέση) και μετακινείται για τις 8 ΙΟΥΛΙΟΥ του σωτηρίου έτους 2019 (μην ξαναλέμε τα ίδια) –

Χαρές εγώ… ΔΕ φαντάζεσαι, Ευγένιε… Κέρασα ρακόμελα όλη τη γειτονιά.
Η χαρά μου όμως, αγαπημένε, κράτησε πολύ λίγο γιατί τότε μου ανακοινώθηκε εκ νέου ότι αλλάζει και πάλι η ημερομηνία έναρξης γυρισμάτων της σειράς διότι δεν ήτο έτοιμα τα σκηνικά…
Με ζώνουν τα φίδια, αγαπημένε… αρχίζω να ενημερώνω τόσο τους υπεύθυνους της σειράς όσο και τους υπεύθυνους του ΣΚΑΪ με κάθε τρόπο και σε κάθε τόνο ότι «παιδιά, αργούμε, δε θα είμαστε εντάξει με τις ημερομηνίες, κάθε μέρα που χάνεται μετακυλίει μοιραία και την ημερομηνία έναρξης μετάδοσης της σειράς… κάντε γρήγορα – δε θα βρούμε τραπέζι στην Μποφίλιου».
Εκεί λοιπόν που το μάτι αρχίζει και γυρνάει γιατί βλέπω το παγόβουνο στο ένα χιλιόμετρο… και με την πίεση να ‘χει πιάσει νούμερα του Σαρβάιβαρ της πρώτης χρονιάς στο ΣΚΑΪ – μου κάνουνε τη χάρη «έλα μωρέ Ρήγα, χαλάρωσε, μια κωμωδία είναι – κι αν δεν γίνει αυτό κι αν δε γίνει το άλλο κι αν δεν έχουμε και σκηνικά δε χάθηκε ο κόσμος – σιγά μην καταλάβει το κοινό», όπως χαρακτηριστικά ακούστηκε από υπεύθυνο της εταιρείας παραγωγής.
ΔΕΝ αντιδρώ όπως αντιδρώ συνήθως – μέγα λάθος (γιατί γέρος άνθρωπος πια με δύο εγκεφαλικά στην πλάτη μου) δε με έπαιρνε για φασαρίες.
Και λέω μέσα μου «Ρήγα ψυχραιμία, λογικοί άνθρωποι είμαστε, ΕΛΛΗΝΙΚΑ μιλάμε – και όχι Φιλανδικά – που όσο να πεις… μπορεί οι υπεύθυνοι της σειράς να μη γνωρίζουν – οπότε… θα καταλάβουν εγκαίρως ότι με τόσες καθυστερήσεις έναρξης των γυρισμάτων… ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να μην αλλάξουν τη μεταξύ τους σύμβαση περί ημερομηνίας έναρξης μετάδοσης της σειράς – Κι εκεί πάνω μου ανακοινώνουν νέα ημερομηνία έναρξης της σειράς για τις 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019.
Κάτσε, μη χαίρεσαι αγαπημένε, γιατί εκεί μου είχανε κι ένα κερασάκι στην τούρτα / «θα αρχίσουμε μεν αλλά από εξωτερικά γυρίσματα και με κάποιες σκηνές από κάποια σκόρπια επεισόδια, γιατί ακόμα τα σκηνικά δεν έχουν αρχίσει να κατασκευάζονται».
ΜΜμμμ/// άντε λέω να ψάξουμε και ξενοδοχείο / Τελικά δε βρήκαν ΟΥΤΕ ξενοδοχείο για τα εξωτερικά γυρίσματα (είσοδοι, μπαρ, πισίνα ετσετερά ετσετερά) και ξεκινάμε με δόξα και τιμή γυρίσματα για μια σειρά με βασικό δραματουργικό χώρο ένα ξενοδοχείο, σε ένα κτήμα για γάμους, βαφτίσια και άλλα μυστήρια της Εκκλησίας μας… (!!!!!!!!!!!!!!!!) ΩΡΑΙΟΤΑΤΟ ΜΕΝ αλλά ΚΤΗΜΑ (Μυστήριο κι αυτό, λέω, Ευγένιε, κολλάει κι αυτό!

ΔΕ μιλάω και πάλι – αναφωνώ ως άλλη Πατουλίδου «για το ΣΚΑΪ ρε γαμώτο» και προσπαθώ μέσα σε έξι μέρες να κάνω διάφορα μαγικά για να εμφανίζω στο κοινό που ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ένα χτήμα ως ξενοδοχείο… Έλα μωρέ τώρα λεπτομέρειες… αφού είπαμε ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ –
Και σου ‘χω κι άλλο φίλε Δημήτρη – να πρέπει να γυρίσω σκηνές με τον Παύλο Χαϊκάλη και τον Γιώργο Λιανό ας πούμε (γκεστ στο 3ο και 4ο επεισόδιο) που μιλάνε με τους ΟΝΕΙΡΑΜΑ (επίσης γκεστ που τραγουδούσαν και έπαιζαν στα ίδια επεισόδια) και να πρέπει να κάνω στην ΙΔΙΑ ΣΚΗΝΗ την ίδια ημέρα τα πλάνα των προαναφερομένων στα τέλη Ιουλίου…. των υπολοίπων δε κάπου μέσα στον Σεπτέμβριο…
Τρελάθηκε απ’ τη χαρά του ο μοντέρ – ακόμα τον ψάχνουμε σε κάποιες σπηλιές στον Όλυμπο…
Το παγόβουνο στο μεταξύ έχει φτάσει να το βλέπω στα 700 μέτρα –
Κάπου εκεί με ενημερώνουν, Ευγένιε, ότι πρέπει και πάλι να σταματήσουμε τα γυρίσματα –(τα έξι ΜΟΝΟ – το ξαναλέω) γιατί δεν είναι διαθέσιμο το κτήμα – ξενοδοχείο.
«Αύγουστος είναι, ο κόσμος κάνει πάρτι, πάει διακοπές///// να ξεκουραστούμε και λίγο».
Ήτανε βλέπεις, Ευγένιε, που είχαμε κουραστεί και πολύ μετά από έξι (6) ημέρες γυρισμάτων.
Εκεί τα μηνύματα και τα μέιλ παίρνουν φωτιά – αρχίζω να μιλάω σε μια άλλη γλώσσα που οι ανεξάρτητες και εξαρτημένες αρχές δε μου επιτρέπουν να επαναλάβω δημοσίως –
Τότε λοιπόν Ευγένιε ξαναδίνουν νέα εντολή έναρξης γυρισμάτων για τις 19 Αυγούστου που θα ήτο έτοιμα τα σκηνικά (εν συνόλω 16 χώροι, ρεσεψιόν, δωμάτια, εστιατόρια, γραφεία ετσετερά – ετσετερά).
Με νέα υπόσχεση ότι τα σκηνικά θα είναι έτοιμα…
Λίγο κράτησε η συγκρατημένη αισιοδοξία διότι και αυτή η ημερομηνία έναρξης ακυρώνεται και δίνεται εκ νέου νέα ημερομηνία έναρξης γυρισμάτων στις 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2019.
Στο μεταξύ το ΣΚΑΪ μετέδιδε ένα τρέιλερ της σειράς με τίτλο «τον Σεπτέμβριο στο ΣΚΑΪ».
Ρωτάω και πάλι ο αφελής «Σεπτέμβριο ευχαρίστως, μια χαρά ο καιρός, γυρνάνε όλοι από τις διακοπές, αλλά Σεπτέμβριο ΠΟΙΑΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΡΟΝΙΑΣ;;;
Κάναμε πολλά γέλια τότε… περάσαμε τέλεια αλλά για να ολοκληρωθεί η χαρά μας, μου ανακοινώνουν εκ νέου ότι «ναι μεν θα αρχίσουμε 27 Αυγούστου αλλά επειδή τα σκηνικά είναι… πώς να στο πω, βρε Αλέξανδε… είναι λίγο ημιτελή και μόνο τα 8 από τα 16!!!!!!!!!!!
(ημιτελή εννοούμε υπάρχουν μόνο κάτι τελάρα στημένα χωρίς βάψιμο με κάτι σκαλωσιές στη μέση και χωρίς έπιπλα) άλλαξε εκεί χάμου το σενάριο του πρώτου επεισοδίου και κάν’ το να λέει ότι το στόρι διαδραματίζεται σε ένα υπό ανακαίνιση ξενοδοχείο – έτσι κι αλλιώς στο ‘χουμε πει εκατό φορες ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ –
Δώσε μου λίγο χρόνο ακόμη Ευγένιε, ξέρω ότι η ανάγνωση αυτής της επιστολής θα σου μπιιιιπ το νευρικό σου σύστημα, αλλά είναι που πρέπει το ΚΟΙΝΟ που ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ… να καταλάβει και κυρίως να αντιληφθεί όλες τις χυδαίες επιθέσεις, όλες τις ανακρίβειες, όλες τις ανοησίες που γράφτηκαν και ειπώθηκαν εναντίον μου όλο το προηγούμενο διάστημα… και που είμαι σίγουρος ότι από σήμερα θα γίνουν ακόμα πιο σκληρές από δημοσιογράφους σε εντεταλμένη αποστολή…
Με πολλές παύσεις και κατ’ εντολήν πάντα της κυρίας Λεμπέση που έπρεπε εκ παραλλήλου να κατασκευάσει ημιτελώς και τα υπόλοιπα 8 ημιτελή πάντα σκηνικά που ήταν απαραίτητα για την περαίωση του ημιτελούς πρώτου επεισοδίου ολοκληρώνουμε πανηγυρικά το ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ (ΟΥΑΟΥΟΥΟΥ) επεισόδιο το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου – (12 ημέρες πριν από τις 26 Σεπτεμβρίου). Φυσικά το επεισόδιο έπρεπε να προμονταριστεί, να μιξαριστεί, να γίνει η μουσική επιμέλεια, να έχω ως σκηνοθέτης τις συμφωνηθείσες 3 ημέρες για το τελικό μοντάζ – και κάπου εκεί ξαναβλέπω το παγόβουνο στα 300 μέτρα –
Βλέποντας ότι πέραν του παγόβουνου, έχω πλέον να κάνω και με μετωπική σύγκρουση με τη λογική, στέλνω το πρώτο εξώδικο εναντίον της παραγωγής και κοινοποιούμενο στον ΣΚΑΪ.
Από εκεί και μετά δεν είμαι σε θέση να σου περιγράψω αγαπημένε Ευγένιε τι έγινε διότι δυστυχώς δεν διαθέτω και το ταλέντο σου στο γράψιμο.
Εκεί τα δύο μέρη συνειδητοποιούν ότι κανείς τους δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο μαζί μου – Με ταχύτητες φωτός έρχονται τα συμβόλαια, αλλάζουν – ξανααλλάζουν – γίνονται διαβουλεύσεις με στελέχη του σταθμού και της παραγωγής – εκεί ανακαλύπτω πράγματα που δε μπορώ να σου μεταφέρω γιατί πάλι θα πέσει βύθιση ήχου (πώς είναι οι μεσημεριανές μεταδόσεις του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ και ΕΛΕΝΗΣ;;;;;;;;;;;;;; Έτσι…)
25 Σεπτεμβρίου λοιπόν (με ανυπόγραφο ακόμα το μεταξύ μας συμβόλαιο) έρχεται νέο μέιλ από την εταιρεία παραγωγής για επανεκκίνηση γυρισμάτων σύμφωνα – όπως μου είπαν – με εντολή άνωθεν!!!
Πάω στο προγραμματισμένο μου γύρισμα και με την αγωνία όλων για το τι μέλλει γενέσθαι συνεχίζουμε γυρίσματα μέχρι και τις 2 Οκτωβρίου του 2019 όπου και οι ηθοποιοί της σειράς μού ανακοινώνουν ότι σταματάνε οι ίδιοι τα γυρίσματα της σειράς λόγω οικονομικών εκκρεμοτήτων με την εταιρεία παραγωγής. Πράγμα και που έκαναν – δικαιολογημένα θα πω εγώ – αλλά ποιος νοιάζεται; Έτσι κι αλλιώς το ΚΟΙΝΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ.
ΤΗΝ ίδια ημέρα παίρνω ενημέρωση από την υπεύθυνη παραγωγής ότι τα γυρίσματα διακόπτονται μέχρι νεωτέρας και έως ότου βρεθεί κάποια λύση μεταξύ τους… Τα γυρίσματα δεν ξανάρχισαν ΠΟΤΕ… ΤΟ παγόβουνο είχε πλέον κάνει ρωγμή στο μηχανοστάσιο! Τα νερά μπήκαν… Και η ορχήστρα στο κατάστρωμα έπαιζε τους τίτλους τέλους…
Να επισημάνω ότι την ίδια ακριβώς ημέρα (2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ) ο μοντέρ ολοκλήρωνε το προμοντάζ του ΠΡΩΤΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ (ειδικοί κομάντος τον είχαν βρει στη σπηλιά του Ολύμπου).
ΕΠΙΣΗΣ ακόμα και τότε (2 Οκτωβρίου) δεν είχαν παραδοθεί τα υπόλοιπα 8 σκηνικά που απαιτούντο για τα γυρίσματα των επεισοδίων –
ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΠΟΙΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΕΙΠΑΜΕ;;;;;;;;
Δύο μέρες μετά μου εστάλη το συμβόλαιό μου το οποίο και υπέγραψα την ίδια ημέρα…
Δύο μέρες μετά την υπογραφή του συμβολαίου ο ΣΚΑΪ ανακοινώνει επισήμως τη ΜΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ της σειράς…
Θέλω λίγο ακόμα Ευγένιε να σου δώσω και υλικό από κάποια εκκωφαντικά που ακούστηκαν και γράφτηκαν και να μεταφέρεις τη θέση μου στους μεταγενέστερους –
Ακούστηκε από τηλεοπτικό σταθμό ότι έλαβα 200.000 ευρώ από τον ΣΚΑΪ και έχω αφήσει απλήρωτους εργαζομένους και λοιπά
Δηλώνω ΥΠΕΥΘΥΝΩΣ (παρασοβαρέψαμε Ευγένιε αλλά το απαιτεί η στιγμή)
Ότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΙΧΑ και ΕΧΩ ΟΥΔΕΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΧΕΣΗ με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και ως εκ τούτου ΟΥΔΕΠΟΤΕ έλαβα το αναφερθέν ή άλλο ποσό.
ΕΠΙΣΗΣ να ξαναθυμίσω ότι ο υποφαινόμενος είναι κειμενογράφος και σκηνοθέτης και ουχί παραγωγός –
Και ότι αμειβόταν κανονικά (σύμφωνα με τη συμφωνηθείσα αμοιβή του) από την Εταιρεία παραγωγής από τον Απρίλιο έως και την 1η Σεπτεμβρίου 2019 για την εργασία που προσέφερε (ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΩ 18 επεισόδια, Ευγένιε και τα όσα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν).
Ακούστηκε επίσης ότι καθυστερούσα τα γυρίσματα της σειράς – ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ από τα επίσημα ημερήσια σημειώματα γυρισμάτων (Ραπόρτα) δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο… ούτε και μου έγινε ποτέ τέτοια παρατήρηση ούτως ώστε να συμμορφωθώ στους όποιους κλωνοποιημένους Ερντογάν της Ελληνικής ΤηλεόρΑΣΗς…
Ακούστηκαν κι άλλα φαιδρά τα οποία θα ειπωθούν ξανά στις αίθουσες των δικαστηρίων…
Το τελευταίο που άκουσα μέσω τηλεοπτικών εκπομπών είναι ότι από αξιόπιστες πηγές γνωρίζουν και μεταφέρουν με περίσσεια σοβαρότητα ότι ο κύριος Αποστόλου κινήθηκε εναντίον μου με εξώδικη διαμαρτυρία για τα πνευματικά δικαιώματα της σειράς ROOM SERVICE.
Να ενημερώσω τις αξιόπιστες πηγές ότι το μόνο επίσημο έγγραφο που έχω λάβει από τον Δημήτρη είναι η κοινοποίηση ενός εξωδίκου που έχει σταλεί εναντίον του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ.
Ο Δημήτρης είναι ένας ευφυέστατος άνθρωπος και γνωρίζει πολύ καλά ότι τα πνευματικά δικαιώματα της σειράς ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ στα οποία με δεκάδες ανοησίες έχουν δώσει διάφορες ταμπέλες στο ΡΟΥΜ ΣΕΡΒΙΣ (διασκευή, συνέχεια, ριμέικ κ.λπ.) ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στον τηλεοπτικό σταθμό ΜΕΓΚΑ και στους νόμιμους διαδόχους του… όπως πολύ καλά γνωρίζουν ή θα ‘πρεπε να γνωρίζουν και οι παροικούντες την τηλεοπτική Ιερουσαλήμ – πριν ανοίξουν το βέβηλο στόμα τους και εξαπολύουν συκοφαντίες χάριν μιας όποιας τηλεθέασης ή ελλείψει άλλων θεμάτων ή και με προφανή εμπάθεια (το ξέχασα αυτό). Για αυτό και εξαρχής συμφωνήσαμε με τον ΣΚΑΪ ότι η νέα σειρά που θα πραγματοποιούσαμε δε θα είχε καμία σχέση με το ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ούτε ως συνέχεια αυτού ούτε ως ριμέικ, ούτε ως διασκευή).
Εννοείται ότι η σειρά αναφέρεται σε διάφορες ιστορίες που διαδραματίζονται σε ένα ξενοδοχείο… (δεν είπα ποτέ το αντίθετο) και αυτό το δραματουργικό περιβάλλον είναι και το μόνο κοινό στοιχείο που συνδέει τις δύο σειρές –
Αλλά το ίδιο ακριβώς στοιχείο έχουν στο παρελθόν (πριν το ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ αλλά και μετά από αυτό) χρησιμοποιήσει ως χώρο δράσης δεκάδες θεατρικά έργα, κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές – Να ξεκινήσουμε από τον Γκολντόνι και τη ΛΟΚΑΝΤΙΕΡΑ, να πάμε στον Φευντώ και στο ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, να ‘ρθουμε στο ΓΚΡΑΝΤ ΧΟΤΕΛ και στο MY SECRET HOTEL, να φτάσουμε στον αγαπημένο ΝΗΜ ΣΑΪΜΟΝ και στο PLAZA SOUIT, να κάνουμε μια στάση στο 4 ROOMS και στο ΜΠΟΥΝΤΑΠΕΣΤ ΧΟΤΕΛ, επίσης να ξαναδούμε το «ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ ΣΟΥΙΤ» και μετά από εκατοντάδες άλλες στάσεις να μείνουμε στη θρυλική σειρά του BBC «Fawlty Towers» στα μέσα της δεκαετίας του ’70 του Τζων Γκληζ, σειρά που περιέγραφε σε αυτοτελή επεισόδια τις ιστορίες του προσωπικού ενός ξενοδοχείου με κάποιους ενοίκους – γκεστ σε κάθε επεισόδιο και με διασκεδαστικό τρόπο έμπλεκε αυτές τις ιστορίες –
ΒΡΕ Ευγένιε, τι σου θυμίζει αυτή η σειρά???? ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ??? ΜΠΡΑΒΟ αγαπημένε!
Εκεί λοιπόν βασιστήκαμε με τον Δημήτρη (και την πενταμελή συγγραφική μας ομάδα) για τη συγγραφή πρωτότυπων επεισοδίων για τη σειρά ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ.
Άρα… όποιος ψάχνει την πατρότητα της ιδέας ας πατήσει στο GOOGLE – θα βρει τα πάντα…
Οπότε, όσον αφορά στη σειρά ΡΟΥΜ ΣΕΡΒΙΣ, γράφτηκαν εκ νέου καινούργια πρωτότυπα επεισόδια που δεν έχουν καμία αναφορά ή διασκευή επεισοδίων της σειράς ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ, φτιάχτηκαν ΕΞΑΡΧΗΣ νέοι χαρακτήρες που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους παλιούς, όπως χαρακτηριστά βροντοφώναζε μια ξανθιά κυρία της οποίας το όνομα αγνοώ σε πάνελ κυριακάτικης εκπομπής ότι «ναι, καλέ, είδα εγώ το τρέιλερ, ίδιοι είναι οι ρόλοι» ετσετερά ετσετερά…
ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΕ γιατί δεν ξανάρχεσαι να μοιράσεις χαστούκια σε κάποιες κυρίες και κυρίους που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι????? Χρησιμοποιούν την ίδια επαγγελματική ιδιότητα με σένα… Κάνε κάτι…
Ευγένιε… θέλω να πω πολλά ακόμα αλλά – αρκετά για να καλύψουν όχι εννιά αλλά εκατόν εννιά σελίδες, αλλά υπόσχομαι να επανέλθω…
Οπότε…
Καλή σαιζόν σε αυτούς που την αξίζουν.
ΚΑΛΗ ΣΑΙΖΟΝ στο κοινό που τελικά καταλαβαίνει…
Και εις άλλα με υγεία…
ΜΕ τιμή
Αλέξανδρος Ρήγας

Υ.Γ 1 Αγαπημένε Ιονέσκο, έχουν ξεμείνει κάποιες περούκες για τη φαλακρή σου τραγουδίστρια και κάποια τελάρα από τα μισά ημιτελή σκηνικά για να κοιμάται ο Ρινόκερως… Μην τον ξυπνήσεις – θα ταράξεις τα ψέματα και θα βγουν από τους υπονόμους και θα κόβουν βόλτες στο ΑΣΤΙΚΟ ΜΑΣ ΚΕΝΤΡΟ!!!
Αν τα χρειαστείς… έλα να με βρεις στα γνωστά κτήρια της Οδού Ευελπίδων… Εκεί θα πηγαινοέρχομαι τους ερχόμενους μήνες.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑνοιχτή επιστολή του Αλέξανδρου Ρήγα για το Room Service πλιζ
Περισσότερα

Καλό ταξίδι Πρόεδρε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σε ευχαριστούμε για τη συμβολή σου στην ενίσχυση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος και στην αυστηρή τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

 

Έφυγε ένας πολύ διακεκριμένος και σεβαστός από όλους Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Ο Γιώργος Αναστασόπουλος ήταν αγαπητός και σεβαστός από όλους ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο ο Δημοσιογραφικός Κόσμος ήταν πανίσχυρος και έναντι των μεγαλοεκδοτών και του πολιτικού κόσμου.

 

Κανένας εκδότης δεν μπορούσε να επιβάλει στους δημοσιογράφους ούτε «τι να γράφουν», ούτε εργασιακές σχέσεις που ήσαν εκτός των Συμβάσεων Εργασίας που υπέγραφαν ΕΣΗΕΑ και Ένωση Ιδιοκτητών Εφημερίδων.

 

Ήταν η εποχή που ο Δημοσιογραφικός Κόσμος είχε Δεοντολογία και ασκούσε υπεύθυνη Κριτική στην Εξουσία. Ήταν η εποχή που όλοι οι δημοσιογράφοι ήσαν «μια γροθιά», ασκώντας με Αξιοπρέπεια και Υπευθυνότητα το Δημοσιογραφικό Λειτούργημα.

 

Γνώρισα τον Γιώργο Αναστασόπουλο ως Πρόεδρο όταν περνάγαμε εξετάσεις – προφορικές και γραπτές – για να γίνουμε δημοσιογράφοι – μέλη της πανίσχυρης ΕΣΗΕΑ. Τότε, ενώπιον διακεκριμένων δημοσιογράφων, είχε ρωτήσει την άποψή μου για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Ένα «πολύ καυτό θέμα». Ευτυχώς που ήμουν οικονομολόγος και από Οικονομική Εφημερίδα και έδωσα σωστές απαντήσεις.

 

Μέχρι να φθάσουμε σε αυτό το στάδιο έπρεπε να είχαμε «Συστατικές Επιστολές» από επαγγελματίες Συναδέλφους και από τον Εκπρόσωπο της Εφημερίδας.

 

Ήταν τιμή μας να μας «συστήνουν» παλαιοί Συνάδελφοι. Αργότερα και εγώ με τη σειρά μου έγραφα συστατικές επιστολές για αξιόλογους συναδέλφους προς το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ.

 

Αργότερα το σύστημα Αξιολόγησης των Δημοσιογράφων καταργήθηκε με ολέθρια αποτελέσματα σε βάρος της Δημοσιογραφίας και κυρίως σε βάρος της Έγκυρης Ενημέρωσης των Πολιτών.

 

Μετά τη θητεία του ως Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ ο αείμνηστος Αναστασόπουλος ανέλαβε σημαντικές θέσεις και οι Απόψεις του ήσαν σεβαστές, προάγοντας τα Συμφέροντα της Πολιτείας.

 

Με αυτές τις σκέψεις Αγαπητέ Πρόεδρε και Συνάδελφε υποκλινόμαστε με Σεβασμό μπροστά Σου και ευχόμαστε οι Αρχές και το έργο Σου όπως και αυτές των Παλαιών Συναδέλφων, που έχουν ήδη αποδημήσει, να επιστρέψουν και να γίνουν «φάρος» για τα σύγχρονα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

 

Κίμων Στεριώτης
Μέλος της ΕΣΗΕΑ

 

***

 

ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Παναγιώτης ΜήλαςΚαλό ταξίδι Πρόεδρε…
Περισσότερα

Μνήμη…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Γράφει η Μαρία Γίτσα

Υπάρχουν κάποιες στιγμές, εικόνες, μνήμες που στο μυαλό μας μένουν χαραγμένες. Εκεί… Έχουν ξεχωριστή θέση και τις ανασύρρουμε μαγικά καθημερινά. Τις θυμόμαστε ή μας θυμούνται εκείνες. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά.
Αύγουστος στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Μας έπαιρνε ο πατέρας μου κι η μάνα μου και γυρίζαμε την Ευρώπη. Με το Fiat – άκι μας. Για ένα μήνα. Ο αδερφός μου έφηβος τότε, η αδερφή μου τέλη Δημοτικού αρχές Γυμνασίου κι εγώ τέλη νηπιαγωγείου αρχές Δημοτικού. Τρία συνεχόμενα καλοκαίρια. Το ταξίδι ξεκίναγε πάντα Παρασκευή. Σταματάγαμε Θεσσαλονίκη, βλέπαμε τους συγγενείς μας το Σαββατοκύριακο και Δευτέρα ξεκινούσαμε για την Ευρώπη. Ατέλειωτες ώρες οδήγησης από τον πατέρα μου – μόνο αυτός είχε δίπλωμα – σύνορα, έλεγχος, βράδια να κοιμόμαστε σε βενζινάδικά στο αμάξι γιατί αλλιώς δεν έβγαινε το πρόγραμμα, υπέροχες εικόνες και περιπέτεια. Τι περισσότερο θα μπορούσα να ζητήσω. Τότε δεν φοβόμασταν. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια φτάσαμε στη Γαλλία. Στο Παρίσι. Μείναμε δέκα μέρες εκεί. Πήγαμε λοιπόν κι εμείς να επισκεφτούμε τον Πύργο του Άιφελ. Κόσμος, ζέστη και αναμονή για να ανέβουμε να δούμε το Παρίσι από ψηλά. Εκεί λοιπόν, κάτω που περιμέναμε, ήταν βαρετά, ιδίως για ένα παιδάκι στα έξι. Για καλή μου τύχη υπήρχε ένας νερόλακκος. Είχα βρει πια τον τρόπο να σκοτώσω την ώρα της αναμονής. Άρχισα λοιπόν να πηδάω από τη μία πλευρά του στην άλλη. Τι παιχνίδι. Η μάνα μου άρχισε κι εκείνη με τη σειρά της να με προειδοποιεί. “Θα πέσεις”. Δεν άκουγα. “Θα πέσεις”. “Όχι δεν θα πέσω” της έλεγα με σιγουριά. “Θα πέσεις και δεν έχω μαζί μου ρούχα να σε αλλάξω και το ξενοδοχείο είναι μακριά.” “Όχι δεν θα πέσω.” Και τότε συνέβη. Έπεσα. Φυσικά δεν θα περιγράψω το τι έγινε με τη μάνα μου που με προειδοποιούσε. Ούτε θα περιγράψω τον Πύργο του Άϊφελ και τη θέα γιατί αυτό που έχει μείνει στη μνήμη μου είναι ότι καθώς έπαιζα κάτω από τον “Πύργο”, έπεσα. Και φυσικά τα άκουσα από τη μάνα μου. Και φυσικά έμεινα όλη τη μέρα με τα βρώμικα ρούχα. Πάντα μου άρεσε να διηγούμαι αυτήν την ιστορία και πάντα με κάποιον τρόπο “κατηγορούσα” τη μάνα μου ότι έφταιγε. Ότι δηλαδή εκείνη από την τόση προειδοποίηση και ανησυχία με έκανε να πέσω. Κοινώς με “μάτιασε”. Τα χρόνια έχουν περάσει και τα πράγματα ήρθαν έτσι στη ζωή μου που τώρα έχω κληθεί εγώ να παίξω αυτό το ρόλο. Της μάνας εννοώ. Πιάνω τον εαυτό μου καθημερινά να λέει διαρκώς, “θα πέσεις”, “πρόσεχε”, “μην το κάνεις αυτό” και τέτοιου τύπου εκφράσεις προσπαθώντας να προστατέψω το παιδί από πόνο, φόβο και κάθετι επικίνδυνο. Και κατανοώ πια τη δική μου μάνα, που όχι δεν είχε μαντικές ικανότητες και προέβλεπε το μέλλον, ούτε ήθελε να με ματιάσει. Τα πράγματα είναι απλά μαθηματικά. Όταν επαναλαμβάνεις κάτι με ζήλο, προσπάθεια, ένταση και δεν ξέρεις τι σημαίνει φρένο -γιατί ποιος ήξερε σε αυτές τις ηλικίες- κάποια στιγμή θα κουραστείς κι εκεί θα παραπατήσεις και ίσως πέσεις και ίσως λερωθείς. Δεν πειράζει όμως γιατί κάπως έτσι θα φτιάξεις κι εσύ τις δικές σου μνήμες. Α ρε μάνα…

  • Εικόνα: “Towing on the Champ-de-Mars, Paris in 1943” by Robert Doisneau
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜνήμη…
Περισσότερα

Με αφορμή τον Μάικλ Τζάκσον: «Ο χώρος του θεάματος συχνά τρέφεται από ανθρωποθυσίες»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Η παιδοφιλία και η παιδεραστία είναι ουσιαστικά ό,τι το ειδεχθέστερο μπορεί να εκδηλωθεί γιατί δηλητηριάζει και ναρκοθετεί το μέλλον της κοινωνίας, πληγώνοντας και τραυματίζοντας το πιο ευαίσθητο κομμάτι της, που είναι τα παιδιά”.

Ο ψυχίατρος και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρίστος Λιάπης, μίλησε στο ηλεκτρονικό περιοδικό newsbeast.gr για το αν συνδέεται ή όχι η ζωή ενός καλλιτέχνη με το έργο του και αν θα πρέπει ή όχι να ακούγεται η μουσική του.

“Πολλές φορές ανακύπτουν ηθικά διλήμματα για τη ζωή και το έργο ενός καλλιτέχνη.
Για πάρα πολλούς καλλιτέχνες και για πολλούς χαρισματικούς στον χώρο τους ανθρώπους, βλέπουμε συχνά, στην ιστορική διαδρομή τους, να συνυφαίνεται η χαρισματικότητά τους με κάποιον πυρήνα ψυχοπαθολογίας. Είναι κάτι το οποίο έχει διαπραγματευτεί και ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, μέσα από τη σύνδεση, ουσιαστικά, μελαγχολίας και ιδιοφυΐας.

Πολλές φορές ο δημιουργικός πυρήνας ενός καλλιτέχνη δεν είναι άλλος από αυτόν της Κατάθλιψης ή της Διπολικής Διαταραχής. Εάν μέσα στη διαδρομή της ζωής οποιουδήποτε ανθρώπου, είτε είναι διάσημος είτε άσημος, είτε είναι καλλιτέχνης επιτυχημένος είτε δεν είναι, υπάρχει αυτό το δηλητήριο της παιδοφιλικής διαστροφής, αυτό -ως γεγονός- δεν πρέπει να συνδέεται με κάποιον πυρήνα συναισθηματικής ή ψυχικής διαταραχής ούτε όμως και με την καλλιτεχνική – επαγγελματική του πορεία. Το μήνυμα που ένας καλλιτέχνης καλείται να εκφράσει δεν μπορεί να κριθεί, όμως, υπό αυτό το πρίσμα. Η μουσική του Μάικλ Τζάκσον είχε βέβαια ένα συγκεκριμένο μήνυμα, χωρίς να διεκδικεί επαναστατικότητα, καθώς εξέφρασε, απλά και μονοσήμαντα, το πνεύμα ευημερίας και πλουραλισμού της δεκαετίας του ’80.

Ας μην ξεχνάμε ότι πριν βγουν όλα αυτά στην επιφάνεια – και είναι φοβερό ότι βγαίνουν στην επιφάνεια για ένα άτομο που δεν είναι πλέον στη ζωή και ενώ η αμερικανική δικαιοσύνη δεν έχει αποφανθεί ακόμη για την υπόθεση – ο Τζάκσον είχε προκαλέσει και στο παρελθόν την κοινή γνώμη, καθώς άλλαζε επανειλημμένως τη μύτη του και το χρώμα του. Βλέπαμε λοιπόν ότι υπήρχε μία πολυπροβληματικότητα, μέσα στην εκκεντρικότητά του. Θυμόμαστε τη σκηνή όπου είχε βγάλει τον μικρό του γιο πάνω από το μπαλκόνι και τον αιωρούσε πάνω από το παραληρούν πλήθος ως να θυσίαζε παιδιά στον Μολώχ του θεάματος, που συχνά απαιτεί ανθρωποθυσίες. Αυτό είναι μία άλλη παράμετρος την οποία πρέπει να δούμε, το πώς -δηλαδή- όλος ο χώρος του θεάματος τρέφεται από ανθρωποθυσίες. Από είδωλα που αρχικώς τα εξιδανικεύει και τελικώς απαιτεί την αποκαθήλωσή τους”.

Όσο για το αν πρέπει ή όχι να ακούμε τα τραγούδια του ποπ σταρ, ο Δρ. Λιάπης τόνισε:

«Δεν μπορεί κάποιος να δώσει ούτε ψυχιατρική ντιρεκτίβα ούτε ηθολογικο-μουσική κατεύθυνση για αυτό. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να ακούει οποιαδήποτε μουσική αισθάνεται ότι τον εκφράζει, τον εκτονώνει ή τον ηρεμεί. Τα τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον δεν είχαν ποτέ κάποιο παιδοφιλικό μήνυμα ούτε κάποιο μήνυμα που ωθεί σε κάποιου είδους διαστροφή. Ας πάρουμε για παράδειγμα και το αντίπαλον μουσικό δέος, των ποπ ακουσμάτων εκείνης της εποχής, τη μέταλ μουσική, για την οποία είχε αναπτυχθεί η φιλολογία ότι συνδέεται με τον σατανισμό. Εγώ θα επιμείνω στο συμβολικό μήνυμα που έχει κάθε καλλιτέχνης και κάθε μουσική. Ας πούμε ο Έλβις Πρίσλεϊ ξεπέρασε τον μέσο όρο ενός επιτυχημένου και παγκοσμίως δημοφιλούς καλλιτέχνη και έγινε θρύλος για τη ροκ, διότι εξέφραζε τη λογική της ανατροπής. Η ροκ μουσική, τη δεκαετία του ’60, εξέφραζε το φιλειρηνικό μήνυμα κατά του πολέμου του Βιετνάμ.

Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να δούμε σε καλλιτέχνες και σε είδη μουσικής αντίστοιχα μηνύματα. Για παράδειγμα επειδή ο Μπομπ Μάρλεϊ είχε παραδεχθεί τη χρήση κάνναβης, εμείς δεν πρέπει να ακούμε τη μουσική του; Δηλαδή το μήνυμα του φιλειρηνισμού και της συμφιλίωσης που εξέπεμπε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης πρέπει να πούμε ότι είναι απορριπτέο επειδή κάπνιζε ανοιχτά χασίς; Αναγνωρίζω ότι οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς οι ίδιες, διότι αν ισχύουν αυτά που ακούγονται για τον Μάικλ Τζάκσον, έχει καταστρέψει πολλά παιδιά. Το τραύμα το οποίο κάθε παιδόφιλος προκαλεί, δείχνουν οι μελέτες δυστυχώς ότι διαιωνίζεται και ανακυκλώνεται και στις επόμενες γενιές μέσα από τα θύματά του, τα οποία είτε μπορεί να επαναλάβουν τη βία που υπέστησαν σε άλλα ανυπεράσπιστα παιδιά, είτε βιώνουν μια κατάσταση εσωτερικής ανισορροπίας, χωρίς να μπορέσουν πότε να κυνηγήσουν, όπως κανονικά κάνουν οι ενήλικες, την ευτυχία».

Ο Μάικλ Τζάκσον στο εδώλιο της Ιστορίας…

«Προτού λοιπόν ο Μάικλ Τζάκσον καθίσει στο εδώλιο της Ιστορίας ως παιδεραστής, αν όλα αυτά αποδειχθούν από την αμερικανική δικαιοσύνη, ενδεχόμενα, θα έπρεπε να καθίσει στο εδώλιο της Ιστορίας επειδή με όλη αυτή τη δημοσιότητα και την απήχηση που είχε, αντί να δομήσει ένα συγκεκριμένο μήνυμα, είτε για τις φυλετικές διακρίσεις είτε για άλλα προβλήματα που απασχολούσαν τις κοινωνίες μας, κατά την εποχή που εκείνος μεσουρανούσε στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα, αυτός προτιμούσε να αλλάζει το χρώμα του από το άσπρο στο μαύρο και από το μαύρο στο άσπρο και τελικώς φτάσαμε στο γκρι της παιδεραστίας. Ή προτιμούσε να στέλνει το μήνυμα, σε αγόρια και κορίτσια, να αλλάζουν την εμφάνισή τους με πλαστικές επεμβάσεις, υποδηλώνοντας πως μόνον πουλώντας την εμφάνισή μας μπορούμε να αρέσουμε. Με την είδηση του θανάτου του όλοι αποχαιρετήσαμε ένα κομμάτι της αθωότητας των παιδικών μας χρόνων. Αυτή την αθωότητα καταστρέφει ουσιαστικά η υστεροφημία του έτσι όπως αποκαλύπτεται, αν βέβαια ισχύουν οι κατηγορίες».

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο του newsbeast.gr, Κωνσταντίνο Kαλτσά, ο Δρ. Λιάπης.

  • Πηγή: www.newsbeast.gr
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜε αφορμή τον Μάικλ Τζάκσον: «Ο χώρος του θεάματος συχνά τρέφεται από ανθρωποθυσίες»
Περισσότερα

Έτσι βαθιά θέλω να σ’ αγαπώ – Τρία ποιήματα της Σοφίας Ζήση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έτσι βαθιά θέλω να σ’ αγαπώ
όπως αγάπησε η Κοραλία τον Γιώργο
να ‘μαι η ωραία στο κρεβάτι σου η νέα
να μη ζητώ παιδιά και παστρικά νοικοκυριά
να ‘χω στο νου μου μόνο
όσα από στίχους θα σου στάζω κι από γλύκα
κι αφού περάσουν χρόνια δέκα
από τον θάνατό σου, πρόωρο και ξαφνικό
κι αφού για λίγους μήνες μόνο
θα μ’ έχεις πάρει για γυναίκα
από την απουσία σου σπρωγμένη
να πέσω απ’ την ταράτσα θέλω
και πέφτοντας να μετανιώνω
που μου πήρε τόσο χρόνο
στο κάλεσμα του ύψους ν’ αφεθώ.

*

Έτσι παράξενα θέλω να σ’ αγαπώ
να σε σοκάρω που και που με κάποιο στίχο
να κρύβεσαι κι ωστόσο να σε βρίσκω
στις πιθανές κρυψώνες, στα σκοτάδια, με την αφή να σε μορφώνω
και στις απίθανες, στ’ ανόητα φλας, που ολόφωτο σε χάνουνε
να σε κερδίζω λίγο λίγο με όποιο κόστος
κι ώρα πολύ για άεργο θάμα να μην έχω
τα ερωτομέρη μου να χαρακώνω μ’ άγριες φτέρνες
που τα χορταριασμένα διαζώματα των νταμαριών έχουν πατήσει
κι όρθιες της Κω τα όρθια κύματα από σανίδα σε σανίδα κατακτάνε
όσο για πονηρό σκοπό μορφώνομαι κι εγώ στις γλώσσες
και γράφω, γράφω για να σου εξαντλώ το αίμα
με την πνοή μαζί ρουφώντας την ατάκα
που από το στόμα σου ελπίζω πως θα τρέξει δίχως πρόβα
ή με τραγούδια πενιχρά πως θα σου πάρω τη συγκίνηση απ’ τα μάτια.

*

Έτσι εμμονικά θέλω να σ’ αγαπώ
στις πιάτσες να μοιράζω τον αριθμό σου
να σκέφτεται αδιάκοπα μεσ’ στο μυαλό σου ένα κουδούνι
στον ύπνο και στον ξύπνιο να με βλέπεις
πως έρχομαι και σου εξηγώ το σύμπαν
γιατί είναι έτσι αδιάφορο ενώ μας είπαν άλλα
πως απ’ τα σχέδια τα κρυφά της άφαντης διάνοιας
το εμπνευσμένο είναι για μας που έχουμε κρύφια γνώση
γιατί από μας μαθαίνουνε τ’ αστέρια πώς να σβήνουν
και λέω, λέω για να σου σβηστώ στα χέρια
μα δεν προσέχεις που τ’ ανώνυμα λόγια μου σου μιλούνε
γιατί είσαι ωραίος και δεν ξέρεις πώς περνάνε
όσοι δεν έχουν έστω κι έναν να τους εξυμνεί τα κάλλη
μόνοι αυτοί κι η φύση τους αμίλητα αδέρφια αγαπιούνται.

*

Και επιπόλαια ακόμα, κι ας μην το θες, θα σ’ αγαπώ
και στιγμιαία, απρόσμενα, αφόρητα, και λίγο, πολύ λίγο
ίσα που να ξεγελαστείς από τα μέσα σου πως βγήκα
αερικό ασυναίσθητο που το δοχείο του ψάχνει
κι επιταγές με τα σκοτάδια σου να ξανασμίξω να μου στέλνεις
μα μην τρομάζεις που τα υπάρχοντα φαντάσματά μου σου μιλούνε
τέχνες καλές τα ορμήνεψα κοντά σου να σπουδάζουν
για να ‘χω από τα λόγια τους ουσίες να δοκιμάζω
που θα ‘χουν με το αίμα μου σε πάθη δοκιμαστεί.

(Σημείωση: H Κοραλία του ποιήματος, είναι η ποιήτρια Κοραλία Ανδρειάδη-Θεοτοκά)

 

***

 

Εσύ τι λες, πως όποιος έτσι άφθονα αφρίζει, είναι απ’ την τρέλα;
Ξέρω να τα ξεχνώ τα λογικά μου όποτε πρέπει
γιατί χωρίς να ειδωθούμε σε παντρεύτηκα
εγώ που τ’ άσπρα πέπλα λοιδωρούσα
κι όσα μικρά πεθύμησες σου γέννησα
και τα σφιχτά χρυσάφια σου στα δάχτυλα φορούσα
και μ’ άντρες που δεν ήθελα σ’ απάτησα
τον δόλο για να αποδείξω της γυναίκας
κι ας ένιωσα ότι γυναίκα από κορίτσι έγινα
όταν στις μύτες των ποδιών σκαρφάλωσα
όπου ανεβαίνουνε οι δυστυχείς με πρόθεση να πέσουν
και βρήκα το στόμα σου γύρω από ένα καρφί να κλείνει
σαν σαστισμένος χαλασμός
σαν μάτι που απ’ το βλέμμα έχει χωρίσει με κοιτούσε
κι όσο εκλιπαρούσα το φιλί
όλο και δυνατότερα με φονικούς χτύπους με φιλούσε.

*

Το πόνεσα, το σμίλεψα, το κράτησα
και είπα για μια φορά να μην σ’ το στείλω
το ποίημα αυτό που τώρα σκίζει μου το στήθος και σε βρίσκει
κι άναυδο περμαζεύεται και ζει μεσ’ στα μαλλιά σου
α, τα μαλλιά σου,
που σου ’χω πει γι’ αυτά ό,τι τρελό μόνο τολμούν οι ερωτευμένοι
πως είναι πέλαγος βαθύ και σκοτεινό
και ας το βλέπω πως μαδούν
κι ας μην μπορούν πια να γεμίσουνε
ούτε το μαξιλάρι όπου μπήγεις τις καρφίτσες.
Έτσι μικρά κι ανόητα θα λέω κι εγώ τα πάθη μου
που μακριά σου γίνονται θηρία και με χαλούν
κι όταν σε βλέπω άλλο πια δε με γνωρίζουν
κι όσο κι αν τα παρακαλώ να βγούνε να μ’ αρπάξουν, δεν ακούνε.

*

Και σε ποθώ έτσι αλμυρά, όπως τα δάκρυα θέλουν
μα δεν είν’ ώρα ακόμα σ’ ερωτικούς σπασμούς ν’ αναλυθώ
έχω για άλλο ποίημα φυλαγμένο αυτόν τον πόνο
τους τρόπους τους αμέτρητους που σ’ αγαπώ θ’ ακούσεις παρακάτω.

*

Κάθε βράδυ, την ώρα που σε παίρνει ο ύπνος
ένας διακόπτης γυρίζει μέσα στο στήθος μου
κι ανάβει το φωτάκι νυκτός
που όσο κοιμάσαι σου διώχνει τον φόβο.
Τώρα τα πόδια σου κοιτούν το Βόρειο Σέλας
τώρα το στόμα σου κρεμάει για να σωπάσει
και στου ονείρου την ανοησία βγάζεις άκρη
γιατί προσέχω ο φόβος πάνω σου να μην περάσει.
Κι από τ’ αδύνατο που θέλω είσαι πιο πέρα
για εκεί ξεκίνησα και σίγουρα θα φτάσω
των μητροπόλεων τις ερημιές και των ψυχρών βουνών δεν διέσχισα
την κοιμωμένη σου ομορφιά για να ξεχάσω.

*

Κι όσο των πλανητών την ανταρσία υφαίνω
η τρομερή του Χείρωνα με δέρνει καταιγίδα
του Δία το βέλος του άκαμπτου Κρόνου μου δείχνει την ανάγκη
όσο της Αφροδίτης τον πορφυρό πυρσό με μάτι γυμνό καταλαβαίνω
που αντίκρυ της ο Πλούτωνας θέλει τη διώχνει, θέλει την καλεί
απ’ όλους της τους θαυμαστές σ’ αυτόν δίνεται μόνο
μ’ ένα άξαφνό του χτύπημα ν’ αφανιστεί παρακαλεί.
Και χύνονται άτακτα τα παρδαλά φώτα στους γαλαξίες
κι οι γαλαξίες τ’ οσμίζονται πως έρχεται η ώρα
η νύχτα με τη μέση της να σου ενοχλεί τον ύπνο
μαζεύονται οι αστερισμοί όσο ανησυχείς και τα σκεπάσματα ταράζεις
και στέκονται για μια στιγμή όσο πλευρό αλλάζεις.

*

Κι αν κάπου εδώ ευφάνταστα τον ύμνο ετούτο κλείνω
όπως και τα παράθυρα που να δακρύζουν κουραστήκαν
είναι που εκπληρώθηκε πριν το ποθήσω ο πόθος
απ’ τη γωνιά του κρεβατιού σου να σε κοιτώ όπως φέγγεις
κι αντί για κάτι χρήσιμο, να σπαταλώ την ώρα
φιλοτεχνώντας έρωτες γύρω απ’ το πρόσωπό σου
και ευχόμενη να διαδεχτώ τη δέσποινα στο κάδρο
που την φιλά ένα άγνωστος κρυφά δίπλα στη σκάλα
αφού εσένα τα χείλη σου ξεχάσαν τη λαγνεία.

*

Πες μου ξανά πώς λέγεται εκείνη η ταινία
που εσύ κάνεις τον σύζυγο
τον ζωντανό και τον νεκρό εναλλάξ
κι έχεις μια βάρκα παράταιρη στο πλάι σου για συμβία.
Πόσο διαρκεί; Για μια ζωή απ’ ότι λένε της παραγωγής της τα στοιχεία
όμως προφταίνεις πριν ξυπνήσεις να τη δεις
σε REM είναι διαθέσιμη, και βλέπεται όλη μέσα σε λίγα λεπτά.

 

***

 

  • Η Σοφία Ζήση γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1981 και ζει και εργάζεται στο Λονδίνο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και Δημιουργική Γραφή (Roehampton University, Birkbeck College). Οι Πυξ Λαξ και οι Όναρ έχουν μελοποιήσει στίχους της, έχει συμμετάσχει στην Μπιενάλε BJCEM (2005) διαβάζοντας ποιήματά της, ενώ έχει διακριθεί σε διάφορους διαγωνισμούς ποίησης. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά poiein.gr, marginalia.gr και vakxikon.gr. Στο θέατρο έχουν παρουσιαστεί έργα της στο London Student Drama Festival (2017, σκην. Goldsmiths Drama Society), Θέατρο 104 (2017-19, σκην. Blue Blonde), Θέατρο Faust και Θέατρο 104 σε συνεργασία με την ομάδα The Young Quill.

***

-Στη φωτογραφία, η Κοραλία Ανδρειάδη-Θεοτοκά και ο Γιώργος Θεοτοκάς

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈτσι βαθιά θέλω να σ’ αγαπώ – Τρία ποιήματα της Σοφίας Ζήση
Περισσότερα

Μύτης Εγκώμιον, ποίημα του Αριστομένη Λαγουβάρδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σύ που ζείς με το μεθυστικό άρωμα του έρωτα,

και αναπνέεις χτυποκάρδια ανθρώπων που αγαπιούνται…

Ταχυδρόμε του Θεού μύτη!

Διπλό τούνελ-ορυχείο, μύτη οστεοχόνδρινη,

που αρδεύεσαι από διπλή αρτηρία!

Μύτη που μυρίζεις τις μυρωδιές,

σαν τον ποιητή που οσφραίνεται,

τις μυροβόλες οσμές των λέξεων!

Γυρνώντας από την δουλειά, μυρίζω την σιγουριά

του σπιτιού μου, την σκαμμένη γή του κήπου μου

και αναπνέω το άρωμα του τριαντάφυλλου,

του γιασεμιού, της λεβάντας, του δενδρολίβανου.

Ω μύτη! Μύτη Ελληνική, Αιγυπτιακή, Σημιτική,

μύτη αετίσια, μύτη της Σφίγγας που τρέχουν

να την θαυμάσουν στο Λούβρο!

Κάποιες φορές μύτη θέλεις να μάθεις,

να ψηλαφήσεις, να ανακατευτείς παντού,

αλλά αναπάντεχα φταρνίζεσαι και κατεβάζεις,

τα δικά σου μυτένια δάκρυα.

Μαζεύεσαι στην στενοχώρια και στην θλίψη,

και γίνεσαι μύτη “Πινόκιο”, όταν λές ψέματα.

Με τη μύτη αγαπάμε, αισθανόμαστε το γούστο

και τη μυρωδιά των παιδιών μας.

Κάθε πρωί, με την πρόφαση να το ξυπνήσω,

γαργαλώ το μωρό μου φιλώντας το στο λαιμό,

μυρίζοντας σαν “κυνηγόσκυλο τρούφας”,

την γλυκιά μυρωδιά του ύπνου του.

Ω μύτη που μυρίζεις τα τσουρεκάκια,

τους ζεστούς λουκουμάδες, το ψωμί του φούρνου,

όλα τα μπαχαρικά, την μυρωδιά του βιβλιοπωλείου,

του τσαγκαράδικου, του λαδάδικου…

Ακόμα και το γλυκό μου συντροφάκι

(το μαλτεζάκι μου) με γλείφει συνέχεια στον αστράγαλο,

γιατί μυρίζεται την πληγή μου.

Αλλά και αν όλα τα πράγματα γινόταν καπνός,

μόνο εσύ μύτη θα μπορούσες να τα μυρίσεις.

Και έχεις τόση ευτυχία, όταν μπαίνεις στις υποθέσεις

των άλλων!!!

Μύτη, λέξη με τις περισσότερες εκφράσεις,

που τις βλέπω σαν επανάληψη σε σειρά TV

στο μυαλό μου.

Τον σέρνει από τη μύτη.                  
Αυτός προχωρά με τη μύτη.
Να μου τρυπήσεις τη μύτη.
Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.
Δεν σηκώνει μύγα στη μύτη του.
Έσκασε μύτη.
Ο Μυταράς.
Ο Μυτόγκας.
Η Μυτούλα.
Η Μυτουλίνα.

Ω Μύτη Μεγάλη, Αλάνθαστη πυξίδα της ζωής,

Πολύπειρη μεσίτη ανάμεσα το σώμα και τη ψυχή..

Οδήγα με εκεί που πρέπει.

Αριστομένης Λαγουβάρδος

***

Ο Αριστομένης Λαγουβάρδος γεννήθηκε στην Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης.
Είναι Διπλωματούχος Μηχανολόγος Μηχανικός του Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας.
Ζει στο Ηράκλειο Κρήτης.

                     ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ (ποίηση)

1) Το τέλος της αθωότητας (Τυποκρέτα Καζανάκης Ηράκλειο)
2) Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι.
3) Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς (υπό έκδοση)

  • Εικόνα: The Venetian portrait painter, Vincenzo Catena
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜύτης Εγκώμιον, ποίημα του Αριστομένη Λαγουβάρδου
Περισσότερα

Μη φοβάσαι να εκφράζεις ανοιχτά αυτό που αισθάνεσαι!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Και ποιος μπορεί να ξεχάσει την τελευταία σκηνή στην κλασική ταινία “Όσα Παίρνει ο άνεμος”; Ο Ρετ Μπάτλερ αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Σκάρλετ Ο’ Χάρα και να δώσει τέλος στη θυελλώδη σχέση τους, αφού προσπαθώντας να κερδίσει την αγάπη της, έβλεπε πάντοτε την αδιαφορία της. Όταν εκείνη τον ρωτάει για το τι θα απογίνει, εκείνος της απαντάει με απόλυτη κυνικότητα και ένα εντελώς ψυχρό βλέμμα, “Ειλικρινά, αγαπητή μου, δε δίνω δεκάρα’’ και χάνεται στην ομίχλη.
Η σκληρή φράση του Ρετ Μπάτλερ -η οποία στην εποχή της είχε κατακριθεί- μας δείχνει πως πολλές φορές η ανάγκη μας να ξεσπάσουμε αυτό που καταπνίγει το μέσα μας, είναι επιβεβλημένη ακόμα και για την ψυχική μας υγεία.
Η κοινωνία από μικρή ηλικία μας νουθετεί να είμαστε πάντοτε ευγενείς, να μην εκφράζουμε ποτέ αυτό που αισθανόμαστε πραγματικά και να καταπνίγουμε το θυμό μας. Ειδικότερα οι γυναίκες, οι οποίες έχουν ταυτιστεί με την έννοια της ανιδιοτελούς αγάπης και προσφοράς, γαλουχούνται έτσι ώστε να προσφέρουν στην οικογένεια και να μην παραπονιούνται για τα δικά τους προσωπικά θέματα.
Ωστόσο, το να κρατάμε τα πάντα μέσα μας όχι μόνο καλό δε μας κάνει, αλλά αντιθέτως, μπορεί αυτός ο συσσωρευμένος θυμός να ξεσπάσει αργότερα με χειρότερο και πιο επιβλαβή τρόπο από όσο μπορούμε να φανταστούμε.
Για αυτό, είναι εξαιρετικά χρήσιμο να μην καταπνίγουμε πάντοτε αυτό που νιώθουμε και να αφήνουμε τον εαυτό μας να εκφράσει την πικρία και το θυμό του ελεύθερα. Αυτό δε σημαίνει πως γινόμαστε αγροίκοι ή πως βρίσκουμε άλλοθι στο να βιαιοπραγούμε, αλλά πως δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να εκφράσει αυτό που νιώθει αλλά και στους άλλους τη γνωστοποίηση πως μία συμπεριφορά τους ήταν βλαπτική για εμάς και μας πόνεσε ψυχικά.
Είναι καλό να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ξεσπάσει, να κλαίει όταν αισθάνεται πως αυτό έχει ανάγκη και ακόμα καλύτερο να διακωμωδεί αυτό που του έχει συμβεί –το χιούμορ είναι εξαιρετικά χρήσιμο σε αυτές τις περιπτώσεις. Αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας -με λογική και μέτρο πάντα- να εκφραστεί περισσότερο ελεύθερα, να ξεσπάσει ακόμα και να βρίσει, αυτό ίσως και να τον λυτρώσει.
Για αυτό ας μάθουμε να εκφράζουμε αυτό που αισθανόμαστε χωρίς το φόβο πως θα φανούμε αδύναμοι. Θα μας ωφελήσει αρκετά.

  • Φωτογραφία: Koen Bluijs. All rights reserved.
    Βιετναμέζα σε τοπική υπαίθρια αγορά
  • Πηγή: smithsonianmag.com

* Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι Δημοσιογράφος

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜη φοβάσαι να εκφράζεις ανοιχτά αυτό που αισθάνεσαι!
Περισσότερα

Περί καπνίσματος…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Γράφει ο Σπύρος Περδίου

Φασισμός δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά.
Χτίζεται από “μικρά” γεγονότα, στα οποία δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία (ίσως γιατί μας “βολεύουν”).
Για παράδειγμα, το γεγονός ότι εφόσον δεν καπνίζεις και δεν θες να υποστείς τον καπνό των άλλων ενώ τρως, και δεδομένου του κρύου που δεν σου επιτρέπει να καθίσεις σε ανοιχτό χώρο, δεν υπάρχει ούτε μία επιλογή για να πας να γευματίσεις κάπου!
Για σκεφτείτε το…
Και μετά μιλάμε για “δημοκρατία” και “αρχές” και “προοδευτισμό”…
Για πείτε μου εσείς οι “δημοκράτες”, πόσοι από σας πάτε σε χώρο εστίασης και καπνίζετε μια χαρά ενώ υπάρχει και νόμος που το απαγορεύει;
Και πόσοι “προοδευτικοί” επιχειρηματίες είστε εκεί έξω και παραπονιέστε για την “ασφυξία τής αγοράς”, ενώ δεν φροντίζετε να μην ασφυκτιούν οι πελάτες σας;

ΥΓ. Το ότι μπορεί να υπάρχουν και παιδιά στον χώρο είναι μια άλλη “μικρή” λεπτομέρεια. Ακόμα και για τους γονείς τους που καπνίζουν πάνω από το καρότσι, μέσα στο εστιατόριο…

* Ο Σπύρος Περδίου είναι ηθοποιός και φωτογράφος

  • Βασική εικόνα: Μια σκηνή στο Νέο Άμστερνταμ (σημερινή Νέα Υόρκη) το 1639. Η μάχη κατά του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους πηγαίνει πολλούς αιώνες πίσω. Από τον Αμερικανό ζωγράφο Charles Henry Granger (1812 – 1893)

Περισσότερα για τον Σπύρο Περδίου διαβάστε ΕΔΩ

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠερί καπνίσματος…
Περισσότερα

Ξεχωριστά – Της Μαρίας Γεωργαντά

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Είδα ένα παράξενο όνειρο… ήσουν, λέει, σπάνιο και πολύχρωμο πουλί κλεισμένο σε ένα κλουβί πολυτελείας. Σε ένα χρυσό, λαμπερό, τεράστιο κλουβί με όμορφα στηρίγματα στις άκριες για να παίζεις και δίπλα ένα λαχταριστό στόμιο να απολαμβάνεις την εκλεκτή τροφή σου. Πετούσες ελεύθερος και ας μάγκωναν τα φτερά σου στα κιγκλιδώματα. Ένιωθες μια περίεργη ασφάλεια στο περιβάλλον, που είχες δημιουργήσει. Σαν αυτό το βασιλικό κλουβί να ήταν η ευλογία σου. Ώσπου νύχτωνε. Και το κελάηδημά σου ακουγόταν ισχνό. Μπορεί να έφταιγε ο λαιμός σου, που πιεζόταν στην τραμπάλα, που είχες κρεμαστεί. Έκανες τέτοιες απόπειρες συχνά – σαν να ήθελες, επίτηδες, να βιώνεις μικρούς θανάτους. Ίσως, για να αποζητάς το πέταγμα αλλιώς μετά. Ίσως, για να μοιάζει η «οχυρωμένη» ελευθερία σου πολύτιμη πια.
Ξαφνικά ένα χέρι σε χαϊδεύει τρυφερά στο κεφαλάκι. Μη με ρωτάς πώς άλλαξε το σκηνικό – στα όνειρα όλα συμβαίνουν ακαριαία, χωρίς ειρμό. Δεν μπορώ, να δω σε ποιον ανήκει, αλλά τα δάχτυλά του μου φαίνονται οικεία. «Μερικές φορές συναντάμε έναν άνθρωπο, δεν ξέρουμε ποιος είναι, δεν ξέρουμε τίποτα γι’ αυτόν. Μονάχα όταν κοιτάμε τις παλάμες του… εκεί στις κλειστές του χούφτες, στα σφιγμένα του δάχτυλα… σαλεύει η υπόσχεση ότι αυτά τα χέρια θα ξεκλειδώσουν κάτι βαθιά κλειδωμένο μέσα μας…». Από πού ξεπήδησε αυτό τώρα; Συγγνώμη, η μνήμη, βλέπεις… ρίχνει τα βότσαλά της στη θάλασσα των ονείρων και ταράζει… μας ταράζει… πού είχαμε μείνει; Στο χέρι. Άφηνε χάδια σε όλο σου το κορμί, άγγιζε μέχρι και την πιο βαθιά πτυχή -εσύ ήξερες ότι είναι σχισμή- των φτερών σου. Και σε έβγαλε έξω από το κλουβί. Σε σκέπασε με το άλλο χέρι και εσύ δεν τρόμαξες. Ένιωθες ζεστασιά. Αίφνης ακούστηκε ένας ψίθυρος γυναικείος «Πέτα!» και ένα φιλί έμοιαζε να ήταν το σπρώξιμό σου. Άρχισες να πετάς σαν μανιακός, σαν μωρό που μόλις έμαθε να περπατάει και θέλει να ανακαλύψει τα πάντα. Το τιτίβισμά σου ακουγόταν σαν να ξεκαρδίζονται παιδιά. Πετούσες παντού και για δευτερόλεπτα χανόσουν μέσα στο γαλάζιο του ουρανού και το μπλε του ωκεανού – χανόσουν και από εκείνη και της έκοβες ανάσες. Αλλά να, που ερχόσουν πάλι. Κρυβόσουν πίσω από λουλούδια και αρώματα, για να έχετε τη χαρά, να βρείτε ο ένας τον άλλον. Για να μη φθαρεί ο ένας μέσα στον άλλον. «Δεν ξέρω τι σου έχω προσφέρει αλλά αυτό που έκανες σήμερα… με πήγες στον Παράδεισο! Δεν μπορείς να καταλάβεις…». Άσχετο. Άκυρο. Η Μνήμη. Μη δίνεις σημασία. Πίσω στο όνειρο εμείς. Που λες, είχες γείρει στο χέρι της και κελαηδούσες. Και εκείνη σε γέμιζε φιλιά σαν σταγόνες αλμύρας από τα κύματα της νιότης. Και σε γυρνούσε ξανά πίσω. Κάθε φορά σε επέστρεφε στο κλουβί σου. Διακριτικά και ήσυχα. Και σε ξαναέπαιρνε, όποτε σου τελείωναν τα αποθέματα, όποτε βούλιαζες στις «ανελεύθερές σου ώρες» και έβλεπες τα πολύχρωμα φτερά σου για ασπρόμαυρα. «Όλοι δεν αποκτάμε ένα χαρακτηριστικό συγκεκριμένο για κάποιον; Ταυτιζόμαστε με κάτι μέσα του, μας δίνει ένα παρατσούκλι – είτε το θέλουμε είτε όχι. Ε, λοιπόν, για μένα είσαι ξεχωριστός. Έλα, μη με κοιτάς και γελάς. Το ξέρω, ότι όλοι είμαστε, ο καθένας με τον τρόπο του και με την αναπνοή του. Αλλά εσύ είσαι ο Ξεχωριστός! Έτσι θα σε φωνάζω από εδώ και πέρα. Το όνομά σου δεν δηλώνει τίποτα. Δεν σου θυμίζει κάτι. Μπορεί να είναι μια ταυτότητα, δεν λέω. Αλλά δεν κουβαλάει όλα όσα προκαλείς, θυμάσαι, νιώθεις, ζεις. Ενώ το «Ξεχωριστός»; Μένει. Χαράζει. Διαρκεί. Αξίζει». Πώς μου ήρθαν πάλι αυτά; Φεύγεις; Μάλλον για αυτό. Επειδή αξίζει. Δεν σε αλλοιώνει η φυγή σου.
Μόνο στάσου λίγο, να σου ολοκληρώσω το όνειρο. Είχαμε μείνει στο κλουβί. Είχε κάνει μια βαθιά ρωγμή στον τοίχο, από όπου είχε γαντζωθεί – λες, να βάραιναν τα δεσμά; Και ξαφνικά το πουλί με τα σπάνια χρώματα δεν υπήρχε πουθενά. Έγινε εσύ! Είχες πινελιές στην πλάτη σου σαν κάποιος να σου σχεδίαζε φτερούγες. Όμως, το πινέλο ήταν μες στο αίμα και στα χέρια μου – μα τι έκανα; Με το αίμα μου σε ζωγράφιζα; Για αυτό γέμισαν αυλακιές οι παλάμες μου; Λένε ότι το κόκκινο στα όνειρα είναι κάτι «γρήγορο και ευχάριστο». Αλλά εσύ φεύγεις. Όντως, φεύγεις; Η εσάρπα, που μου έφερες δώρο, ήταν αυτή που πήρες και σκέπασες το κλουβί. Και αμέσως με αγκάλιασες σφιχτά. Έτσι όπως ξεκίνησαν όλα. Ή έτσι όπως τελείωναν. Δεν ξέρω, ξύπνησα μετά. Με αγκαλιά, πάντως. Ό,τι και αν ήταν, με αγκαλιά… ξέρεις, Ξεχωριστά!

  • Πίνακας: The Bird Cage by Frederick Carl Frieseke, 1910
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΞεχωριστά – Της Μαρίας Γεωργαντά
Περισσότερα