Fast-art

Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών: Τώρα και κοινωνική κουζίνα με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Για τους δοκιμαζόμενους από την κρίση της πανδημίας ηθοποιούς διοργανώθηκε κοινωνική κουζίνα με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό από τη συλλογική κουζίνα El Chef.
Η πρωτοβουλία ανήκει στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ), στο Σωματείο Εργαζομένων στον Χώρο του Χορού (ΣΕ.ΧΩ.ΧΟ.), στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ) και στην ομάδα αλληλεγγύης Support Art Workers.

***

Η κοινωνική κουζίνα θα λειτουργήσει στα γραφεία του ΣΕΗ στην οδό Κάνιγγος 33, την Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2020 το μεσημέρι από τη 1:00 μμ έως τις 4:00 μμ.

***

Για όσους και όσες δεν έχουν τη δυνατότητα να μετακινηθούν, οι διοργανωτές της δράσης έχουν προβλέψει διανομή στον χώρο τους, κατόπιν επικοινωνίας στο

solidarity.sawgreece@gmail.com

και στο τηλέφωνο 6937309195

***

Για τα μέλη του Σ.Ε.Η. και του Σ.Ε.ΧΩ.ΧΟ., η επικοινωνία μπορεί να γίνει εναλλακτικά στα mail των δύο σωματείων,

support@sei.gr

και

sexwxo@gmail.com

αντίστοιχα.

Παναγιώτης ΜήλαςΣωματείο Ελλήνων Ηθοποιών: Τώρα και κοινωνική κουζίνα με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό
Περισσότερα

Megaron Podcasts: Συναντήσεις και συνεντεύξεις προσωπικοτήτων με αφορμή τη μουσική

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, κατά την καλλιτεχνική περίοδο 2020–2021, εγκαινιάζει τον καινούργιο κύκλο διαδικτυακών μεταδόσεων Μegaron Podcasts που είναι ειδικά σχεδιασμένος για τους ακροατές του.
Περιλαμβάνει απρόσμενες συνεντεύξεις προσωπικοτήτων από τον χώρο των τεχνών, των επιστημών και της διανόησης, εκπαιδευτικά προγράμματα και αποκλειστικά ρεσιτάλ καλλιτεχνών, όλα ηχογραφημένα στα στούντιο του Μεγάρου.
Αυτή η νέα πρωτοβουλία υλοποιείται με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού για τη στήριξη Ελλήνων καλλιτεχνών λόγω Covid–19.
Την επιμέλεια, μοντάζ και παρουσίαση όλων των Megaron Podcasts έχει αναλάβει ο παραγωγός ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων, συνθέτης και πιανίστας Χρίστος Παπαγεωργίου.
To μουσικό σήμα συνέθεσε ο Περικλής Λιακάκης. Την ηχητική επιμέλεια έχει αναλάβει το τμήμα ηχογραφήσεων του Μεγάρου με επικεφαλής τον Νίκο Εσπιαλίδη.

 

***

 

Πιο συγκεκριμένα, τα podcasts χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες.

 

***

 

Δύο διακεκριμένοι στον τομέα τους καλεσμένοι (ο ένας εκ των οποίων πάντα σχετίζεται άμεσα με τη μουσική) εξερευνούν και αποκαλύπτουν κοινούς τόπους, θέσεις και βιώματα μέσα από την προσωπική τους πορεία.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου Γιάννης Βακαρέλης και ο θεωρητικός φυσικός και ακαδημαϊκός Δημήτρης Νανόπουλος προσεγγίζουν θέματα και έννοιες όπως, μεταξύ άλλων, η φύση, η επιστημονική και καλλιτεχνική ορθότητα, η ερμηνεία, η ομορφιά, η επιτυχία, ξετυλίγοντας γενναιόδωρα αναμνήσεις και ξεχωριστές εμπειρίες.
Η καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης και διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη–Πλάκα και ο μαέστρος και μουσικός διευθυντής της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ Γιώργος Πέτρου βρίσκουν κοινό τόπο συζήτησης, ανταλλάσσοντας απόψεις σχετικά με το Μπαρόκ, την ερμηνεία, την Τέχνη και τη μαγειρική, παρουσιάζοντας και αποκαλύπτοντας ενδιαφέρουσες πτυχές της προσωπικότητάς τους.
Ο Δρ Φώτης Παπαθανασίου, ιατρός και γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη, και ο σκηνοθέτης–συγγραφέας Χριστόφορος Χριστοφής συνομιλούν σε μια συζήτηση–ενδοσκόπηση για πορεία τους, τον Wagner, την πολιτική, την κοινωνική προσφορά, τον έρωτα, την Τέχνη.
Η συγγραφέας και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας–Αρχαιολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Ευθυμίου και ο μαέστρος και διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Λουκάς Καρυτινός ακούγονται στο πρώτο εισαγωγικό μέρος μιας έντονα ευδιάθετης συζήτησης συνεχούς ροής και αναπάντεχων εναλλαγών σχετικά με θέματα όπως η ελληνικότητα, η αντικειμενικότητα στην ερμηνεία και οι σχέσεις Μουσικής και Ιστορίας. Στο δεύτερο μέρος της συνομιλίας των δύο προσκεκλημένων του Μεγάρου, η Ιστορία και η Μουσική συναντούν τις έννοιες της στρατηγικής, των επετείων, της διαχρονικότητας, του ρυθμού και της performance.

 

***

 

Προσκεκλημένοι καλλιτέχνες του Μεγάρου ηχογραφούν μουσικά προγράμματα. Παράλληλα ο Χρίστος Παπαγεωργίου συνομιλεί μαζί τους παρουσιάζοντας τόσο τα έργα όσο και τους ίδιους.

Ο φλαουτίστας Στάθης Καραπάνος και ο πιανίστας Τριαντάφυλλος Λιώτης, που ζουν και δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικά εκτός Ελλάδος, επιστρέφουν στην πατρίδα τους ως καλεσμένοι του Μεγάρου για να ηχογραφήσουν δύο μεγάλα έργα του ρεπερτορίου: τη Σονάτα του Franck και τη Φαντασία στον «Ελεύθερο Σκοπευτή» του Taffanel. Το μουσικό μέρος συνοδεύεται από σύντομες εισαγωγές–συζητήσεις με τον Χρίστο Παπαγεωργίου, οι οποίες αναφέρονται στα έργα και στην Τέχνη. Ο Κάρολος Ζουγανέλης, πιανίστας και καθηγητής του Conservatoire national de musique στο Παρίσι, μιλά για τις συνθέσεις Beethoven, Schubert, Bach και Shostakovich που ερμήνευσε και ηχογράφησε για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Δύο νεαροί καλλιτέχνες, ο Διονύσης Γραμμένος (κλαρινέτο) και η Αλεξία Μουζά (πιάνο), ηχογραφούν από κοινού έργα Daci, Poulenc, Brahms και Salonen και εκφράζουν την άποψή τους για τους παράγοντες που καθορίζουν τις μουσικές τους επιλογές.

***

Η υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Μεγάρου Σοφία Τοπούζη (σχεδιασμός–συνεπιμέλεια–συμπαρουσίαση) και ο Χρίστος Παπαγεωργίου υποδέχονται και παρουσιάζουν, με εύληπτο και ψυχαγωγικό τρόπο, ομιλητές και θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον των ακροατών.
Ανάμεσα στους καλεσμένους τους, ο Νίκος Γιούσεφ, σολίστ του μουσικού πριονιού, και ο Γιώργος Κατσάνος, δεξιοτέχνης του θέρεμιν, που παίζουν μαζί με τον Χρίστο Παπαγεωργίου (πιάνο) και συστήνουν στους φίλους του Μεγάρου δύο σπάνια όργανα («Μουσικό πριόνι–Θέρεμιν–Μαγικοί ήχοι»).

***

Καλλιτέχνες που ηχογραφούν στα στούντιο του Μεγάρου συνομιλούν με τον Χρίστο Παπαγεωργίου, με αφορμή τις νέες μουσικές τους εμπειρίες. Η πιανίστα Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου μιλά εκ βαθέων για τις ηχογραφήσεις της με τις Γαλλικές σουίτες και τις Παραλλαγές Goldberg του Johann Sebastian Bach καθώς και με τα πιανιστικά έργα του 1839 του Robert Schumann, ενώ δύο από τα βασικά μέλη του Ergon Ensemble παρουσιάζουν τη νέα ηχογράφηση του γνωστού συνόλου σύγχρονης μουσικής για την Parma Records.

 

***

 

Επιπλέον, το Μέγαρο προσφέρει στους ακροατές του το εκτός προγράμματος podcast «Με αφορμή τον da Vinci». Αυτή η άκρως ενδιαφέρουσα συνομιλία ηχογραφήθηκε ως προέκταση της συζήτησης της Μαρίνας Λαμπράκη–Πλάκα με τον Γιώργο Πέτρου, με αφορμή τον σπουδαίο ζωγράφο. Μια γλαφυρή αναφορά στον da Vinci, στο χρηματιστήριο της Τέχνης και στο φαινόμενο της έννοιας του χρόνου από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα.

***

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Στα Megaron Podcast 2020 – 2021 συμμετέχουν:

Γιάννης Βακαρέλης, Δημήτρης Νανόπουλος, Μαρία Ευθυμίου, Λουκάς Καρυτινός, Φώτης Παπαθανασίου, Χρίστοφορος Χριστοφής, Μαρίνα Λαμπράκη–Πλάκα, Γιώργος Πέτρου, Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, Νίκος Γιούσεφ, Γιώργος Κατσάνος, Χρίστος Παπαγεωργίου, Στάθης Καραπάνος, Τριαντάφυλλος Λιώτης, Κάρολος Ζουγανέλης, Διονύσης Γραμμένος, Αλεξία Μουζά, Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, Περικλής Λιακάκης, Νίκος Εσπιαλίδης.

 

***

 

Αυτή η νέα πρωτοβουλία υλοποιείται με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

 

***

 

Μπορείτε να επιλέξετε on demand τα Megaron Podcasts στο παρακάτω link:

 

https://www.megaron.gr/category/megaron-podcasts/

 

***

 

ΑΠΟ ΤΟ CATISART: ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ

 

Ο Χρήστος Δ. Λαμπράκης (επιχειρηματίας και εκδότης) ήταν προσωπικότητα με ιδιαίτερη καλλιέργεια και μεγάλη αγάπη στον πολιτισμό. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της δημιουργίας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Συνέβαλε έμπρακτα στην αναβίωση, του Μικρού Αρχαίου Θεάτρου στην Παλαιά Επίδαυρο. Δικό του έργο είναι οι «Υποτροφίες Μαρίας Κάλλας» και το «Ίδρυμα Μελετών Λαμπράκη». Έγραψε το λιμπρέτο της όπερας του Θάνου Μικρούτσικου «Η επιστροφή της Ελένης». Το 1954, σε ηλικία 20 ετών, ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού «Ταχυδρόμος» και το 1957, ανέλαβε την προεδρία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, που εξέδιδε, τις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Τα Νέα». Ίδρυσε την αθλητική εφημερίδα «Ομάδα» το 1959 και το περιοδικό «Εποχές» το 1963. Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1934 και πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 2009.

Παναγιώτης ΜήλαςMegaron Podcasts: Συναντήσεις και συνεντεύξεις προσωπικοτήτων με αφορμή τη μουσική
Περισσότερα

Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης συναντά «αξιοσημείωτους ανθρώπους» και στην… πολύ μικρή οθόνη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια σύγχρονη διαδραστική πλατφόρμα, με την υποστήριξη του Onassis Culture: Οι «Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους» γίνονται ψηφιακές.
Όλες οι ταινίες της σειράς του Μενέλαου Καραμαγγιώλη μετατρέπονται στα πρώτα ελληνικά διαδραστικά ντοκιμαντέρ.
Προηγήθηκαν δύο σεζόν επιτυχίας στη μικρή οθόνη και την ΕΡΤ, προβολές σε κινηματογραφικές αίθουσες, σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε σχολεία, πανεπιστήμια και φυλακές.
Τώρα οι καθημερινοί ήρωες των ντοκιμαντέρ του Μενέλαου Καραμαγγιώλη «Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους» μεταφέρονται στην ακόμη μικρότερη οθόνη του υπολογιστή ή/και του κινητού μας, δίνοντάς μας την ευκαιρία να γίνουμε μέρος της ιστορίας τους, με την υποστήριξη του Onassis Culture.
Μέσα από μια διαφορετική και πολιτική παρέμβαση, αυτοί οι ήρωες μεταφέρουν τους θεατές σε μια διαδραστική πλατφόρμα, όπου ο θεατής μπορεί να ζήσει τις ιστορίες τους, διευρυμένες στον χώρο και στον χρόνο, με επαυξημένο υλικό, μέσα από έναν διαδραστικό τρόπο αναπαραγωγής.

***

Το ψηφιακό κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση γιορτάζει το ξεκίνημα της διαδραστικής πλατφόρμας με την παρουσίαση 4 ταινιών από τη σπουδαία σειρά του Μενέλαου Καραμαγγιώλη.
Αόρατοι πρωταγωνιστές, δυσκολεμένοι και φαινομενικά καταδικασμένοι ήρωες χωρίς καμία προοπτική και ελπίδα. Νεαροί άνεργοι επιστήμονες, άστεγοι στο κέντρο της πόλης, ανήλικοι φυλακισμένοι, κυνηγημένοι πρόσφυγες, Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, τραυματισμένα αδέσποτα. 180 νέες μικρού μήκους ταινίες που δίνουν στον θεατή τη δυνατότητα να κινηθεί με τον τρόπο που θέλει ο ίδιος μέσα στις ιστορίες των ηρώων, αλλά ακόμα και να έρθει σε επαφή με τις οργανώσεις που υποστηρίζουν τη θεματική κάθε ταινίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ο σκηνοθέτης δίνει μια διαφορετική διάσταση στις «Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους», με την υποστήριξη του OnassisCulture.
Μέσα από αυτή την πλατφόρμα, δημιουργείται μια νέα διαδραστική μορφή ντοκιμαντέρ, για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Έτσι, οι δώδεκα αυτές ιστορίες, που κινηματογραφήθηκαν στο παρελθόν, γεννιούνται ξανά και επεκτείνονται δημιουργικά στον χρόνο και στον χώρο, αποτυπώνοντας τη συνέχειά τους μετά τους τίτλους τέλους.

***

 

O Μενέλαος Καραμαγγιώλης αναφέρει για την πλατφόρμα: «Κινηματογραφώντας για επτά χρόνια τις ζωές αυτών των ηρώων, που ανήκουν σε κοινωνικά ευπαθείς και ευάλωτες ομάδες, στο τέλος κάθε ταινίας εντοπίζεται φως στην άκρη του τούνελ, λύσεις σε αδιέξοδα της κρίσης και δρομολογείται ένα happy end, το οποίο πετυχαίνουν μόνοι τους, χωρίς την παρέμβαση σεναριογράφου, σε μια χώρα όπου η κρίση διαρκεί.
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται μια νέα διαδραστική μορφή ντοκιμαντέρ, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ωνάση. Έτσι, οι αρχικές 12 ταινίες και οι ιστορίες τους επεκτείνονται δημιουργικά στον χρόνο και στον χώρο, παρακολουθώντας (ή αποτυπώνοντας) τη συνέχεια κάθε ιστορίας».

***

O Μενέλαος Καραμαγγιώλης ζει στην Αθήνα και κάνει κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές με πρωταγωνιστές αντιήρωες και ιστορίες που ακυρώνουν τα σύνορα και τα στερεότυπα, λειτουργώντας ως βασικό εργαλείο διαλόγου και κοινωνικής παρέμβασης. Οι ταινίες του έχουν προβληθεί και βραβευτεί διεθνώς.

***

Συναντήστε τους ήρωες ψηφιακά και μάθετε τη συνέχεια της ιστορίας τους

ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ EΩΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2020

στο Ψηφιακό Κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση

 

***

 

ΝΑ ΜΕΙΝΩ Ή ΝΑ ΦΥΓΩ; SHOULD I STAY OR SHOULD I GO?

Έξι Έλληνες ανεβάζουν τις αληθινές τους ιστορίες στη σκηνή και αναρωτιούνται αν πρέπει να φύγουν ή να μείνουν στην Ελλάδα της κρίσης, ένας Γερμανός προσπαθεί να καταλάβει τι φταίει και όλοι μαζί επιχειρούν ένα νέο είδος θεάτρου που μετατρέπει το ντοκουμέντο σε παράσταση, η οποία έκανε πρεμιέρα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση τον Φεβρουάριο του 2013.

Σενάριο και Σκηνοθεσία: Μενέλαος Καραμαγγιώλης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιώργος Μιχελής
Βοηθός Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Παπαφράγκος
Αρχισυνταξία, Ιδέα: Πρόδρομος Τσινικόρης και Ανέστης Αζάς
Μοντάζ: Τεό Σκρικάς
Ήχος: Στέλιος Μπουζιώτης

Δείτε το τρέιλερ

 

 

 

***

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Μπορεί το θέατρο να γίνει τρόπος εκπαίδευσης και επανένταξης για τους ανήλικους φυλακισμένους που δεν έχουν καμία ελπίδα να ξεφύγουν από την παραβατικότητα; Σε μια φυλακή ανηλίκων, οι κρατούμενοι ανεβάζουν τη ζωή τους στη σκηνή και γίνονται πρωταγωνιστές μιας ταινίας, η οποία για τέσσερα χρόνια προσπαθεί να ακυρώσει τους περιορισμούς και τα εμπόδια ενός «σωφρονιστικού» ιδρύματος.
Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και το Ίδρυμα Ωνάση γίνονται θεατές και συνομιλητές των ανήλικων φυλακισμένων και ταξιδεύουν την παράστασή της φυλακής σε μια μεγάλη θεατρική σκηνή.

Σενάριο και Σκηνοθεσία: Μενέλαος Καραμαγγιώλης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιώργος Μιχελής
Βοηθός Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Παπαφράγκος
Μοντάζ: Δημήτρης Πεπονής
Ήχος: Στέλιος Μπουζιώτης

Δείτε το τρέιλερ

 

 

***

GREEK ANIMAL RESCUE

 

Ένα αδέσποτο, κακοποιημένο, βαριά άρρωστο, με τρία πόδια, παρατημένο σε μια βιομηχανική ερημιά στον Ασπρόπυργο, ένας σύλλογος από το Λονδίνο που φροντίζει τα αδέσποτα της Ελλάδας και μια ομάδα νέων εθελοντών, που περιπολούν τον Ασπρόπυργο περιθάλποντας αδέσποτα ζώα, είναι οι ήρωες της ταινίας σε μια εφιαλτική περιοχή, κολαστήριο για πολλά παρατημένα ζώα.

Σενάριο και Σκηνοθεσία: Μενέλαος Καραμαγγιώλης
Φωτογραφία: Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Παναγιώτης Παπαφράγκος, Magnus Briem
Διεύθυνση Φωτογραφίας (Αγγλία): Τania Freimuth
Βοηθός Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Παπαφράγκος
Μοντάζ: Δημήτρης Πεπονής
Ήχος: Στέλιος Μπουζιώτης

Δείτε το τρέιλερ

 

 

***

KICK OUT POVERTY

Μια ομάδα ποδοσφαίρου αντιπροσωπεύει την Ελλάδα σε μια παγκόσμια ποδοσφαιρική διοργάνωση και παίρνει το βραβείο ήθους: είναι η Εθνική Ελλάδας Αστέγων, που αγωνίζεται στην Πολωνία με άλλες ομάδες αστέγων από όλο τον κόσμο, όπως η ομάδα της Ινδονησίας που αποτελείται από φορείς HIV. Η ταινία παρακολουθεί τους άστεγους παίκτες να ταξιδεύουν για πρώτη φορά στο εξωτερικό, να βάζουν γκολ, να τρώνε γκολ και να αποδεικνύουν πως το ποδόσφαιρο, η κοινωνικοποίηση και η αποδοχή μπορεί να γίνουν σημαντικά «όπλα» για να διαχειριστεί κανείς τις δυσκολίες μιας ζωής, όταν μοιάζει να βρίσκεται σε αδιέξοδο και αναζητάει τρόπους για να αντιμετωπίσει τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Σενάριο και Σκηνοθεσία: Μενέλαος Καραμαγγιώλης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Παναγιώτης Παπαφράγκος
Διεύθυνση Φωτογραφίας (Αγγλία): Tania Freimuth
Μοντάζ: Γιάννης Ξηρουχάκης
Ήχος: Στέλιος Μπουζιώτης

Δείτε το τρέιλερ

 

 

***

Επισκεφθείτε την πλατφόρμα:
https://remarkablepeople.gr/

Διαβάστε περισσότερα:

https://www.onassis.org/el/news/meeting-remarkable-people-menelaos-karamaghiolis-are-transferred-contemporary-interactive-platform-supported-onassis-culture

 

***

Οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες στο Ψηφιακό Κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση έως 24 Δεκεμβρίου 2020. Με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους

Παναγιώτης ΜήλαςΟ Μενέλαος Καραμαγγιώλης συναντά «αξιοσημείωτους ανθρώπους» και στην… πολύ μικρή οθόνη
Περισσότερα

«Φεγγάρι από χαρτί». Ζωντανά από τη σκηνή του «Rex» με το Εθνικό Θέατρο στην άνοιξη του 1963

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το έργο του συγγραφικού διδύμου Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου «Φεγγάρι από χαρτί» εξελίσσεται στην καρδιά της δεκαετίας του ’60, από την άνοιξη του 1963 μέχρι την άνοιξη του 1964.
Μια εποχή που όλα έδειχναν προς ένα καλύτερο αύριο. Μια εποχή που οι άνθρωποι πίστευαν πως έκλεισαν επιτέλους οι οδυνηροί λογαριασμοί της δεκαετίας του ’40, αλλά την ίδια στιγμή στα έγκατα της ελληνικής κοινωνίας δούλευαν οι δυνάμεις του διχασμού.
Αυτό το συλλογικό τραύμα έγινε το πλαίσιο και το θεμέλιο των 19 χαρακτήρων του έργου. Αυτό τους έδωσε φωνή και όνομα. Ο Νίκος, ο Αντώνης, ο Ιάσων, ο Ναπολέων, η Ρίτα, ο μπαμπάς, η μαμά, η θεία Τζίνα, ο θείος Στάθης, η θεία Ρενάτα, ο κύριος Ερρίκος, η κυρία Θάλεια, η εξαδέλφη Ειρήνη…
Γυναίκες με κρεπαρισμένα μαλλιά και κόκκινα νύχια.
Άντρες σιωπηλοί με σκούρα κοστούμια που μυρίζουν καπνό και αβάσταχτη μελαγχολία. Και έφηβοι.
Έφηβοι έκπληκτοι μπροστά στη ζωή που ξετυλίγεται ξαφνικά μπροστά τους. Έκπληκτοι από τη ζωή που εκρήγνυται βίαια μέσα τους. Έφηβοι που ψηλαφούν τις πρώτες τους πληγές.

***

Ταυτότητα παράστασης

«Φεγγάρι από χαρτί»
των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Ρέππας-Θανάσης Παπαθανασίου
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Σκηνικά: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Κοστούμια: Έβελιν Σιούπη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Δημιουργία Video Παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας
Βοηθός σκηνοθετών: Έφη Χριστοδουλοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Σωτήρης Μελανός

Διανομή (αλφαβητικά)
Θείος Κώστας: Κωνσταντίνος Γαβαλάς
Θεία Ρενάτα: Τζόυς Ευείδη
Μοσχούλα: Αναστασία Ζάχου
Κύριος Ερρίκος: Σταύρος Καραγιάννης
Κυρία Θάλεια: Ελίτα Κουνάδη
Εξάδελφος Iάσονας: Σπύρος Κυριάκος
Νίκος: Λάμπρος Κωσταντέας
Η εξαδέλφη Ειρήνη: Εριέττα Μανούρη
Φανή: Χρύσα Μιχαλοπούλου
Mπαμπάς Γιάννης: Μάξιμος Μουμούρης
Ζάχος: Γιάννης Μπουραζάνας
Nαπολέων: Τζώρτζης Παπαδόπουλος
Μαμά Καίτη: Τζίνη Παπαδοπούλου
Αντώνης: Άρης Πλασκασοβίτης
Ρίτα: Μαριαλένα Ροζάκη
Θεία Τζίνα: Εύα Σιμάτου
Μάρω: Βαγγελίνα Σκλαβενίτη
Στάθης: Πάνος Σταθακόπουλος
Αφηγητής Αντώνης: Γιώργος Τσούρμας

Μουσικοί επί σκηνής

Αλέκος Βασιλάτος (Κοντραμπάσο), Διονύσης Βερβιτσιώτης (Βιολί), Σοφία Ευκλείδου (Τσέλο), Κώστας Ιωαννίδης (Κλαρινέτο, Σαξόφωνο), Θόδωρος Κοτεπάνος (Πιάνο)

Φωτογράφος παράστασης: Τάκης Διαμαντόπουλος

 

***

Το Εθνικό Θέατρο, παραμένοντας ενεργό για όσο διάστημα συνεχίζεται το απαγορευτικό και πιστό στο εβδομαδιαίο ραντεβού με το κοινό, θα παρουσιάσει την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2020, στις 19:30, ζωντανά από το Θέατρο Rex, τη μουσική παράσταση των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου, «Φεγγάρι από χαρτί», σε σκηνοθεσία των ιδίων. Τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών υπογράφουν ο Νίκος Κυπουργός και η Αφροδίτη Μάνου αντίστοιχα.

*

Θα ακολουθήσουν νέες απευθείας μεταδόσεις των παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου σε ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν προσεχώς. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται με αυστηρή τήρηση των κανόνων και πρωτοκόλλων υγιεινής για τους θιάσους που παίρνουν μέρος σε αυτές.

***

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

«Φεγγάρι από χαρτί»
των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου

Ζωντανά από το Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου στις 19:30
Τιμή εισιτηρίου: 8 ευρώ
Ώρα έναρξης: 19:30
Σημειώνεται ότι η παράσταση δεν θα είναι διαθέσιμη για προβολή μετά το πέρας της.
Η απευθείας μετάδοση θα είναι διαθέσιμη στη σελίδα livestream.n-t.gr με αγορά ηλεκτρονικού εισιτηρίου (κωδικού πρόσβασης).

***

 

ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ”

Παναγιώτης Μήλας«Φεγγάρι από χαρτί». Ζωντανά από τη σκηνή του «Rex» με το Εθνικό Θέατρο στην άνοιξη του 1963
Περισσότερα

Ο ψηφιακός Δεκέμβρης της Λούλας Αναγνωστάκη στο θέατρο “Σταθμός”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Τρία χρόνια μετά το θάνατό της, το Θέατρο Σταθμός τιμά τη μνήμη της Λούλας Αναγνωστάκη προβάλλοντας ανήμερα των γενεθλίων της, στις 4 Δεκέμβρη 2020, και για μια εβδομάδα, τις παραστάσεις των έργων της «Σ’ εσάς που με ακούτε» (4-7/12), «Ο ήχος του όπλου» (8-10/2) και Ο Ουρανός Κατακόκκινος» (11-13/12) σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού του διευθυντή Μάνου Καρατζογιάννη.

Στην ιστοσελίδα του θεάτρου Σταθμός stathmostheatro.gr το θεατρόφιλο κοινό θα μπορεί να παρακολουθήσει χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση τις συγκεκριμένες παραστάσεις μαζί με θεατρολογικό υλικό που αφορά σε αυτά τα τρία αυτά έργα καθώς και την ηχογράφηση του αφιερώματος «Στην Πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη» που επιμελήθηκε το 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ο Μάνος Καρατζογιάννης με τις εισηγήσεις των: Βίκτωρα Αρδίτη, Γιώργου Αρμένη, Σπύρου Βραχωρίτη, Ρούλας Γεωργακοπούλου, Κώστα Γεωργουσόπουλου, Θοδωρή Γκόνη, Ιλειάνας Δημάδη, Άκη Δήμου, Μαριλένας Ζαρούλια, Γρηγόρη Ιωαννίδη, Δηώς Καγγελάρη, Βασίλη Κατσικονούρη, Αναστασίας Κουμίδου, Σταμάτη Κραουνάκη, Όλιας Λαζαρίδου, Στέλιου Μάινα, Βίκυς Μαντέλη, Πλάτωνα Μαυρομούστακου, Ειρήνης Μουντράκη, Σοφίας Ολυμπίου, Βασίλη Παπαβασιλείου, Σίσσυς Παπαθανασίου, Έλλης Παπακωνσταντίνου, Ρένης Πιττακή, Λέανδρου Πολενάκη, Λεωνίδα Προυσαλίδη, Μιχάλη Ρέππα, Έλσης Σακελλαρίδου, Τάκη Τζαμαργιά, Nίκης Τουλουπάκη και Κωνσταντίνου Χατζή.

 

***

4, 5, 6, 7 / 12 «Σ’ εσάς που με ακούτε»
8, 9, 10 / 12 «Ο ήχος του όπλου»
11, 12, 13 /12 «Ο Ουρανός Κατακόκκινος»
και
4-13/12 Αφιέρωμα «Στην Πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη» με τις ηχογραφημένες εισηγήσεις.

***

Η Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης (Η διανυκτέρευση, Η πόλη, Η παρέλαση), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της Η συναναστροφή, σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: Αντόνιο ή το Μήνυμα (1972), Η νίκη (1978), Η κασέτα (1982), Ο ήχος του όπλου (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο Διαμάντια και μπλουζ σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε το Ταξίδι μακριά από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο Ο ουρανός κατακόκκινος από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτωρα Αρδίττη και το 2003 το έργο Σ’ εσάς που με ακούτε από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.
Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ, Πολωνία).
Παντρεμένη με το συγγραφέα και καθηγητή Ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά, μητέρα του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά και αδελφή του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη.

«Καλησπέρα περάστε» είναι η πρώτη φράση που γράφει η Λούλα Αναγνωστάκη για το θέατρο και είναι σα να μας καλωσορίζει ουσιαστικά στο δικό της θεατρικό κόσμο, έναν κόσμο που μετρά πενήντα πέντε χρόνια θεατρικής ζωής. Στα χρόνια αυτά της αδιάλειπτης παρουσίας της η Αναγνωστάκη καταγράφει με τον ιδιαίτερο δικό της τρόπο όλες τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, που συντελέστηκαν στον ελληνικό χώρο από τον πόλεμο μέχρι σήμερα. «Κεντρικά μοτίβα των έργων της», όπως υπογραμμίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, «η μοναξιά, η ενοχή, τα τραύματα, οι εθνικές και προσωπικές ήττες του μεταπολεμικού Έλληνα, τα αδιέξοδα, οι απόπειρες φυγής από έναν αναπόδραστο εγκλωβισμό, η έλλειψη επικοινωνίας και οι καταδικασμένες χειρονομίες προς αποκατάσταση κάποιας επαφής».

TAYTOTHTA ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

«Σ’ εσάς που με ακούτε»

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης

Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτισμός: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Φωτογραφίες: Σωτηρία Ψαρού
Trailer: Άλεξ Τριανταφύλλου

Ερμηνεύουν: Όλια Λαζαρίδου, Mαρία Ζορμπά, Άντριαν Φρίλινγκ, Ανδρέας Κοντόπουλος, Δανάη Επιθυμιάδη, Γιάννης Καραούλης, Μάνος Στεφανάκης, Κλεοπάτρα Μάρκου, Γιώργος Σαββίδης/Σταύρος Γιαννακόπουλος

«Ο ήχος του όπλου»

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας
Βοηθός σκηνογράφου: Αναστασία Δημουλάκη
Βοηθός ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακίλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Φλάβιους Νεάγκου

Ερμηνεύουν: Πέγκυ Σταθακοπούλου, Τζένη Σκαρλάτου, Βασιλική Τρουφάκου, Σταύρος Μερμήγκης, Αγησίλαος Μικελάτος, Κώστας Νικούλι.

Παραγωγή: Θεάτρου Σταθμός – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών

«Ο Ουρανός Κατακόκκινος»

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Σκηνογράφος: Γιάννης Αρβανίτης
Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτογράφος: Πάνος Γιαννακόπουλος
Μακιγιάζ: Make Up Lab by Yiannis Marketakis
Βοηθός Σκηνογράφου: Ζώης Οικονόμου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ανδρέας Ανδρέου
Γραφίστας: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς
Διεύθυνση παραγωγής: Δημήτρης Κουκάς

Ερμηνεύει: Νένα Μεντή

Παραγωγή: People Entertainment Group Α.Ε. (www.people.gr)

***

Θεατρολογικό υλικό για τα τρία αυτά έργα της Λούλας Αναγνωστάκη, από το βιβλίο του Μάνου Καρατζογιάννη «Στην Πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σοκόλη:

 

 

Ήχος του Όπλου, 1987

Παραμονές των εκλογών του 1985 η μητέρα του Μιχάλη, η Κάτια, Αθηναία δημότης έρχεται στην Αθήνα από την επαρχία για να ψηφίσει, διαταράσσοντας την καθημερινότητα του δεκαεννιάχρονου γιου της Μιχάλη.
Από την παλιά της φίλη Μαρίκα μαθαίνει πως ο Μιχάλης έχει εγκαταλείψει τη βιομηχανική σχολή, στην οποία φοιτά και πως ετοιμάζεται να φύγει για την Αμερική, αφήνοντας πίσω την κοπέλα του Φανή, που είναι έγκυος. Στην προσπάθειά της να μεταπείσει τον Μιχάλη έρχεται αντιμέτωπη μαζί του. Εκείνος την απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει με ένα παράνομο όπλο, που βρέθηκε στα χέρια του από μια μυστήρια ιστορία παρανομίας, στην οποία φέρεται να είναι μπλεγμένος ο δεκαεξάχρονος αδελφός της Φανής Γιαννούκος. Μπροστά στη θέα του όπλου και στην επικείμενη εκπυρσοκρότηση, που όμως δε θα ακουστεί ποτέ, η Κάτια πέφτει νεκρή.

Η συγγραφέας σκιαγραφεί τα πρόσωπα ως εξής: «Θέλουν να είναι ελεύθερα. Παρ’ όλες τις παγιδευτικές προδιαγραφές. Έστω να θέλουν να αισθάνονται ελεύθερα. Να το θέλουν περισσότερο από κάθε τι. Και ίσως αυτό μονάχα τους αρκεί». Η Σακελλαρίδου συγκρίνει το αίσθημα της ανίας, από το οποίο υποφέρει ο Μιχάλης στον Ήχο του Όπλου με τη βαθιά παραίτηση, που βιώνει ο Παύλος στην Κασέτα. Αντίθετα, από τον Μιχάλη, ο Γιαννούκος προσδίδοντας τρομερές διαστάσεις στην ιστορία με το όπλο συναντιέται κι αυτός με τον Παύλο της Κασέτας αναζητώντας με τη σειρά του τη Μεγάλη Πράξη.

Με ηχητικό φόντο το θόρυβο της προεκλογικής εκστρατείας τα πρόσωπα προσπαθούν να επικοινωνήσουν και να εκφράσουν τις ανάγκες και τα ιδανικά τους το ένα στο άλλο. Μόνο που οι ανάγκες τους αυτές δεν είναι συλλογικά αποδεκτές. Σημειώνει η συγγραφέας: «Ταυτίζουμε πάντα τα ιδανικά με κάτι υψηλό. Όμως το ιδανικό είναι νόημα ζωής. Το να αποφασίσεις ξαφνικά, να μη δουλέψεις, να μη σπουδάσεις, να μην κάνεις τίποτα και να κάτσεις να «ψαχτείς», μπορεί να είναι ένα ιδανικό πολύτιμο γι’ αυτόν που το έχει. Σίγουρα τέτοιο ιδανικό δεν υπάρχει πουθενά στην ιστορία. Είναι όμως το δικό τους και το υπερασπίζονται».

 

 

Αυτή η άμυνα είναι που προκαλεί μια σειρά, από δραματουργικές εντάσεις με ένα όπλο – να κυριαρχεί βουβά από σκηνή σε σκηνή. «Ωστόσο, το όπλο – όπως σημειώνει ο Τάσος Λιγνάδης – ως οργανικό στοιχείο αν και βαίνει παραλλήλως με τη «στοιχειώδη» υπόθεση, κρατάει ανοιχτό το ενδιαφέρον του θεατή, ο οποίος περιμένει να εκδηλωθεί από στιγμή σε στιγμή η σχέση του με το θέμα.
Η εκδήλωση αυτή, κατά τρόπο συμβολικού αιφνιδιασμού, γίνεται στο τέλος του έργου και μάλιστα χωρίς καμία ρητορική εκπυρσοκρότηση. Η γράφουσα τελειώνει το έργο της όχι με μία λύση, αλλά κατά τρόπο ιψενικό, με ένα δεινό κοινωνικό ερώτημα… η Αναγνωστάκη υποβαθμίζει τη σύσταση των πραγμάτων για να εξάρει τη σύσταση των προσώπων». Ο Κάρολος Κουν, του οποίου ο Ήχος του Όπλου αποτέλεσε και την τελευταία σκηνοθεσία του, κάνει από την πλευρά του τσεχοφικές αναγωγές διαπιστώνοντας: «Τις προάλλες σκεφτόμουν πόσο κοντά είναι η δουλειά μου στον Ήχο του όπλου με τα κείμενα της τσεχοφικής δημιουργίας (..) Σίγουρα είναι ένα μεγάλο ελληνικό έργο, που χτίζεται από πολύ μικρά πράγματα. Διαθέτει, παράλληλα, ευαισθησίες άπειρες, ποίηση αλλά και κωμικά στοιχεία. Και μέσα από την ελαφράδα του ξυπνούν οι δραματικές καταστάσεις. Οι σκηνές δεν έχουν κλιμάκωση. Μοιάζουν με πλάνα που πηγαινοέρχονται, χωρίς καθορισμένο τελείωμα. Όλες, όμως, όπως, και το τέλος κλείνουν αναπάντεχα».

Επιπλέον, τονίζει ο Κουν πως «η γλώσσα που χρησιμοποιείται δίνει το στίγμα της εποχής» και αναρωτιέται, αν και ο γιος της συγγραφέως Θανάσης είχε τότε την ηλικία του δεκαεξάχρονου Γιαννούκου, οπότε θα μπορούσε να της είχε μεταφέρει ένα μέρος έστω της γλώσσας της εποχής «πού την έμαθε η Λούλα Αναγνωστάκη τούτη την ορολογία που τα ακούσματα της χαρακτηρίζουν τους νέους των Εξαρχείων και των νυχτερινών διασκεδάσεων». Στη συνέχεια ο κορυφαίος σκηνοθέτης παρατηρεί: «Τέλμα, Αδιέξοδο. Όπως όλα τα πράγματα που μας περιτριγυρίζουν ασφυκτικά. Και η ανάγκη να αρπαχθείς από την άκρη ενός ονείρου και να επιζήσεις, ανύπαρκτη. Η σοφία αποκτιέται, εξάλλου, όταν δεν είναι πια αναγκαία…».

 

 

Ο Ουρανός Κατακόκκινος, 1997
(Μονόλογος)

«Η Σοφία Αποστόλου του Ιωάννου και της Ευγενείας, καθηγήτρια γαλλικής στο Δημόσιο με ανώτερες σπουδές στη Φιλολογία, κάτοχος επίσης της αγγλικής και της ρωσικής, πρώην καθηγήτρια, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού» είναι η ηρωίδα του μονολόγου Ο Ουρανός Κατακόκκινος.
Μια ανεξιχνίαστη «ροπή προς το κακό», την οδηγεί να βοηθήσει τον γιο της Γιάννη να επενδύσει σε εισαγόμενα κορίτσια του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.
Οι «μπίζνες» όμως γίνονται η αιτία για να βρεθεί πίσω από τα κάγκελα. Και τότε η Σοφία Αποστόλου βρίσκει προορισμό, νοικιάζει μια γκαρσονιέρα με θέα τις φυλακές και όλη την ταράτσα δική της για να βλέπει τον «ουρανό κατακόκκινο», όταν δύει ο ήλιος. Εκεί είναι πιο κοντά στο γιο της, ο οποίος έχει καταδικαστεί για μαστροπεία. Σκέφτεται τη ζωή της και τον πρόωρα χαμένο «κουμουνιστή αλλά τσαχπίνη» σύζυγό της Χρηστάκη, σαρκάζει την κοινωνία και τις ιδεολογίες που κατέρρευσαν αφήνοντας τους ανθρώπους μετέωρους στη νέα τάξη πραγμάτων και μαγειρεύει όλη μέρα για τον «άσχημο και ηλίθιο» γιο της, τον Γιάννη της…

Το κοινωνικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο τοποθετείται το έργο με όχημα το αντιθετικό ζεύγος του νεκρού κομμουνιστή συζύγου και του φυλακισμένου γιού της ηρωίδας είναι η σύγχρονη Ελλάδα των λαμόγιων και της διαφθοράς. Η Χρύσα Προκοπάκη σκιαγραφεί με λεπτομέρεια το πλαίσιο αυτό: «Μετανάστες μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, μαστροποί, κυκλώματα, κομπίνες, θύτες και θύματα αξεδιάλυτα, ενώ οι πραγματικοί θύτες απολαμβάνουν την εκμαυλιστική νομιμότητά τους».

Η Ρένη Πιττακή, που ερμήνευσε τη Σοφία Αποστόλου στο πιο πρόσφατο ανέβασμα του έργου, αναφέρει: «Η Αναγνωστάκη με το δικό της, διόλου συνθηματολογικό τρόπο μιλάει για την αποτυχία των συστημάτων, όχι μόνο την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού αλλά και την ξέφρενη πορεία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, με τις γνωστές συνέπειες για τις ζωές μας» και αφιερώνει την ερμηνεία της στην πρώτη διδάξασα του ρόλου Βέρα Ζαβιτσιάνου.

«Στην αυστηρή οικονομία του μονολόγου παρεμβάλλονται παιγνιώδεις προκλητικές εκφράσεις και αριστεροκομματική ξύλινη φρασεολογία, διακειμενικά παιχνίδια, παλιά γαλλικά τραγούδια και η «Διεθνής» σε μια ιδιότυπη χημεία.

Με μαύρο χιούμορ και με μια ανάμνηση μπεκετικής Γουίνι, η ηρωίδα αναφέρεται στις «ωραίες μέρες»: «ωραίες», «και λίγο επικίνδυνες», σημειώνει η Καγγελάρη σε κείμενο της, που συνδέει τον Ουρανό Κατακόκκινο με τη Νίκη και το Σ’ Εσάς που με Ακούτε, μέσα από την έννοια του ξένου, όπως αυτή συνδέει και διαπερνά τα συγκεκριμένα θεατρικά κείμενα στην «κυριολεκτική και μεταφορική της διάσταση».

Ο Ουρανός Κατακόκκινος είναι μια ωδή στην ετερότητα. Η Σοφία Αποστόλου νοιώθει πως ξεχωρίζει γιατί «πηγαίνει δυο φορές το μήνα και βλέπει τον άσχημο και ηλίθιο γιο της, παρέα με τους Αλβανούς και τους πρεζάκηδες», όπως ξεχωρίζει και η Βάσω στη Νίκη, συγγενής του επίσης φυλακισμένου κατηγορούμενου για φόνο αδελφού της Θανάση, ή ο Παύλος της Κασέτας, που του αρέσει «να κάθεται και να βλέπει μια γραμμή» και ο Μιχάλης από τον Ήχο του Όπλου, τα ιδανικά του οποίου δε γίνονται αποδεκτά από τους άλλους. Αυτή η φωνή της ετερότητας που χρόνια αρθρώνει η συγγραφέας μοιάζει εδώ να δυναμώνει και να δανείζεται στοιχεία από την ίδια και τις αριστερές της καταβολές. «Το λευκό του προσώπου της ομοιοκαταληκτεί με τον Ουρανό Κατακόκκινο του θεατρικού της έργου», γράφει ο ποιητής Γιάννης Κοντός για να δείξει τη βαθιά σχέση της συγγραφέως με το συγκεκριμένο έργο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον μονόλογο αυτό έχει ηχογραφήσει με τη φωνή της η ίδια η Αναγνωστάκη. Σε παράσταση, που έγινε για να τιμηθούν τα πενήντα χρόνια της δραματουργίας της, ακούστηκε η ίδια της η φωνή να απαγγέλλει:

«Εγώ δε βολεύομαι.
Δεν είμαι ο μέσος όρος.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που ρίχνουν νερό στο μύλο των ισχυρών και νομίζουν πως είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτα!
Δεν έχω καν αλυσίδες για να τις χάσω!
Ποτέ δεν είχα αλυσίδες εγώ!
Εγώ.
Κάνω τη δική μου επανάσταση».

 

 

 

Σ’ Εσάς που με Ακούτε, 2003

Στο Βερολίνο του 2001 λαμβάνει χώρα ένα φιλειρηνικό φόρουμ, όμως στους δρόμους επικρατεί αναταραχή. Σε ένα σπίτι που ανήκει στον Χανς και στην Ελληνίδα σύζυγό του, Μαρία, και υπενοικιάζεται, κατοικούν επίσης ένα νεαρό ζευγάρι Ελλήνων, ο Άγης και η Σοφία, καθώς και ο Ιβάν. Ο Άγης είναι μεταπτυχιακός φοιτητής και συγγραφέας. Στο βιβλίο του φέρνει την επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ στον 21ο αιώνα και της δίνει τα χαρακτηριστικά και τις συνήθειες της Σοφίας. Ο Άγης προετοιμάζεται για την επόμενη ημέρα, οπότε θα μιλήσει για το βιβλίο του και θα παρουσιάσει τη Σοφία ως την ενσαρκωμένη ηρωίδα του, σε φιλειρηνικό φόρουμ που διοργανώνεται στο Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό τον σκοπό έχει φέρει στο σπίτι μαγνητόφωνα, μικρόφωνα, μεγάφωνα, πανό κ.α. Στη συνέχεια πρόκειται να φύγει για να τελειώσει το βιβλίο του, αφήνοντας πίσω τη Σοφία. Τη Σοφία σημαδεύει ένα οικογενειακό δράμα, άγνωστο στον Άγη, στο οποίο αναφέρεται όταν μόνη της στο σπίτι κάνει πρόβα αυτά που θα πει την επόμενη ημέρα στο φόρουμ. Η Σοφία προσπαθεί να βρει χρήματα για να συντηρήσει την οικογένειά της στην Ελλάδα, αφού ο πατέρας της τούς έχει εγκαταλείψει μετά την αποκάλυψη της ομοφυλοφιλίας του αδερφού της και ένα ατύχημα που τον άφησε παράλυτο. Εξαιτίας αυτού του ατυχήματος και για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά της η Σοφία συμμετέχει σε αγοραπωλησίες ναρκωτικών. Σε λίγες ώρες αναμένεται η μητέρα της, Έλσα, με τον αδερφό της, Νίκο, και τον φίλο του αδερφού της, Τζίνο. Η Σοφία ετοιμάζει ένα «μεγάλο κόλπο», το τελευταίο, που θα αποφέρει πολλά χρήματα, ώστε να απαλλαγεί από τις συνεχείς πιέσεις της μητέρας της. Η Έλσα και η ακολουθία της έρχονται στο σπίτι στο τέλος του πρώτου μέρους. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, η Μαρία μαγειρεύει προς τιμήν της οικογένειας της Σοφίας. Μετά το δείπνο υπάρχει πολλή ένταση μεταξύ της Σοφίας και της Έλσας. Όσο η Σοφία περιμένει το τηλεφώνημα για την αγοραπωλησία ναρκωτικών και ο Ιβάν και ο Τζίνο που γνωρίζουν την κατάσταση αγωνιούν, γίνεται αναφορά στο φόρουμ της επόμενης ημέρας. Τότε ο Άγης προτείνει να μιλήσουν όλοι στο φόρουμ και να κάνουν αμέσως πρόβα. Όλα τα πρόσωπα, εκτός της Σοφίας, παίρνουν με τη σειρά το μικρόφωνο και λένε την προσωπική τους ιστορία. Τελευταίος παίρνει το μικρόφωνο ο Άγης, ο οποίος μιλάει για το βιβλίο του και αναφέρει για πρώτη φορά το όνομα της Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Στο μεταξύ, η Σοφία έχει λάβει το τηλεφώνημα για την αγοραπωλησία και με προκάλυμμα τον Χανς βγαίνει από το σπίτι. Ενώ ο Άγης τελειώνει τον λόγο του μία νεαρή Γερμανίδα, αδερφή του συνεργάτη της Σοφίας στο «κόλπο» φέρνει στο σπίτι τον Χανς και ανακοινώνει στα γερμανικά (γλώσσα άγνωστη στην Έλσα) ότι η Σοφία έπεσε θύμα πλεκτάνης και τη δολοφόνησε ένας επίορκος αστυνομικός. Το έργο τελειώνει με τον Ιβάν να λέει στη Μαρία: Πάρε την Έλσα μέσα, η κόρη της σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα, και τον Άγη με τον Τζίνο να στέκουν εμβρόντητοι ο ένας απέναντι στον άλλο.

Οι ήρωες του Σ’ Εσάς που με Ακούτε, ως επί το πλείστο διαφορετικής εθνικότητας και γλώσσας, συναντιούνται σε μια πολυπολιτισμική πόλη – transito, που βάλλεται από τη βιαιότητα της αστυνομίας. Με τα μικρόφωνα ανά χείρας μιλούν σε μια νοητή διαδήλωση, «σ’ αυτούς που τους ακούνε». Η ουσία δεν είναι τι καταθέτουν, αλλά ότι αναπαριστούν μια στιγμή επανάστασης αγωνιζόμενοι να αρθρώσουν δημόσια λόγο και να επικοινωνήσουν. Στόχος είναι να ζητήσουν από όσους τους ακούν -τους φανταστικούς συμμετέχοντες μιας διαδήλωσης αλλά και τους ίδιους τους πραγματικούς θεατές- να αναλάβουν την ευθύνη τους, ως πρόσωπα δρώντα και χειραφετημένα.

Το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη Σ’ Εσάς που με Ακούτε είναι μια διαμαρτυρία για τα κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά αδιέξοδα που μαστίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες. Η συγγραφέας δίνει φωνή στα πρόσωπα του έργου για να εκμυστηρευτούν σε ένα φανταστικό κοινό τις αγωνίες τους, τον τρόμο τους απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων αλλά και την προσωπική ανασφάλεια, που τους προκαλεί η κοινωνική διαφθορά και παρακμή.

Η ανθρώπινη κραυγή, τα συνθήματα και οι ήχοι, όπως όλα αυτά εισβάλλουν στο εσωτερικό της σκηνής αποτελούν ένα πλούσιο γλωσσικό υλικό, που διατρέχει κομβικά σημεία της πλοκής και ενισχύει συμπληρωματικά τον εξομολογητικό οίστρο των ηρώων. Συνεπώς, το ηχητικό σύμπαν, με τις πολλαπλές εκφάνσεις του, όπως τις ορίζουν με σαφήνεια οι σκηνικές οδηγίες, αποτελεί όχι μόνο το πλαίσιο ενός θεατρικού λόγου διαμαρτυρίας αλλά και μια έντεχνη αλληγορία, που θέτει ως σκοπό την αφύπνιση του θεατή και την ανάληψη της προσωπικής του ευθύνης .

Σε ένα παλιό βερολινέζικο σπίτι, που σταδιακά ταράζεται από τον ήχο των επεισοδίων, τις ριπές και τα δακρυγόνα, ο κεντρικός ήρωας, ο Άγης ηχογραφεί τις φωνές των υπόλοιπων θεατρικών προσώπων και τις μοντάρει με συνθήματα από τις διαδηλώσεις. Το ιδιωτικό μπλέκεται με το δημόσιο για να επανεμφανισθούν υπαινικτικά στη σκηνή θέματα και χαρακτήρες από παλαιότερα έργα της συγγραφέως. Χαρακτήρες που παίρνουν υπόσταση κρατώντας ένα μικρόφωνο σα να μιλούν σε μια συγκέντρωση ξεχωρίζοντας από το πλήθος της διαδήλωσης, «σε μας που τους ακούμε». Μιλούν βιωματικά, έντονα, παραληρηματικά, υμνώντας την ατομικότητα των εικόνων και των εμπειριών τους αλλά και χωρίς να διστάζουν να θυμηθούν ακόμα και σύμβολα της επανάστασης. Αυτό όμως που κάνει το Σ’ Εσάς που με Ακούτε ιδιαίτερα επίκαιρο στις μέρες μας είναι ότι εστιάζει στην αξία της συλλογικότητας, όπως αυτή υπογραμμίζεται είτε από τους διαμαρτυρόμενους είτε από αυτούς παρακολουθούν τη διαμαρτυρία. Σα να προφητεύει δηλαδή η συγγραφέας ότι το καινούργιο δε θα προκύψει από τα συνήθη επαναστατικά τσιτάτα αλλά θα αποτελεί μίξη ετερόκλητων συμπεριφορών, των οποίων την ατομικότητα οφείλουμε να σεβαστούμε. Εκεί που σταματάει η ιδιωτεία, ξεκινάει η χειραφέτηση.

Χειραφετημένη κοινωνία σήμερα, λέει προκλητικά ο Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ρανσιέρ (γαλλ. Jacques Rancière), δεν είναι αυτή όπου έχει απήχηση ένας συγκροτημένος λόγος απελευθερωτικός, αλλά η κοινωνία στην οποία ο καθένας μπορεί να γίνει αφηγητής και μεταφραστής, να πει τη δική του ιστορία αντίστασης και να αναπαραγάγει τον λόγο των άλλων προσθέτοντας το δικό του στίγμα.

Η συγγραφέας στο έργο Σ’ Εσάς που με Ακούτε είναι σα να υποστηρίζει ότι όχημα μιας καινοτόμας επανάστασης στη σύγχρονη κοινωνία δεν μπορεί να είναι ο συνηθισμένος πολιτικά στερεοτυπικός λόγος αλλά η προσωπική μας συνευθύνη σε όλα όσα συμβαίνουν, όπως αυτή απορρέει μέσα από τη δυναμική των εξομολογήσεων των ηρώων αναφορικά με τις προσωπικές τους εμπειρίες, εικόνες και αντιστάσεις.

Η αξία της φαντασμαγορίας, η δυνατότητα δηλαδή του να αφηγηθείς μια προσωπική ιστορία συναντά τους συλλογικούς αγώνες για μια δικαιότερη κοινωνία. Σα να διεκδικούν τόσο οι ήρωες του έργου όσο και μια ολόκληρη κοινωνία χώρο, χρόνο και ύπαρξη. Αίτημά τους είναι να εισακουστούν για να υπάρξουν είτε ως ατομικότητες είτε ως σύνολο ενάντια σε μια νέα πραγματικότητα, που τους κάνει να ασφυκτιούν. Ο κλειστοφοβικός ιδιωτικός χώρος, όπως ορίζεται στο έργο, και ο αγοραφοβικά δημόσιος, που απειλεί τους ήρωες, προκαλούν το ίδιο αίσθημα ασφυξίας.

Γι’ αυτό και η σκηνική διευθέτηση, που προτείνει η ίδια η Αναγνωστάκη στο έργο της, εστιάζει στην αίσθηση του μετέωρου, που χαρακτηρίζει το άτομο στον σημερινό κόσμο της Παγκοσμιοποίησης. Ανάμεσα στα «λίγα παλιά έπιπλα» είναι τοποθετημένο «ένα πρατικάμπιλε και πάνω του ένα μακρύ τραπέζι. Γύρω, μεγάλα πανό με όλα τα ειδών τα συνθήματα». Η πολυγλωσσία, οι προσωπικές και επιτηδευμένα αποσπασματικές ιστορίες, που κινούν τους ήρωες, συμπληρώνονται από την αξιομνημόνευτη διακειμενικότητα του έργου. Στίχοι του Έλιοτ και του Αναγνωστάκη, κείμενα του Τσέχωφ και του Γ. Χειμωνά καθώς και αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα, όπως η «κόκκινη Ρόζα» τονίζουν το ιδεολογικό υπόβαθρο των ηρώων στα μονολογικά κυρίως κομμάτια του έργου.

 

 

Σε ένα απ’ αυτά τα μονολογικά κομμάτια του έργου ένας από τους ήρωες ξεσπά:

Σωπάστε όλοι!

«Πρόκειται να έρθει το νέο είδος των ανθρώπων ένα άλλο είδος ξαφνικό. Μια νέα ράτσα κι απόλυτοι θα έχουν μια αφάνταστη τελειότητα».
Χρόνια ετοιμάζονται στα εργαστήρια των σοφών, στις μυστικές συσκέψεις των μεγάλων. Έχουν μια αφάνταστη τελειότητα – αρτιμέλεια – μακροζωία – απαλλαγμένοι από ασθένειες και ψυχοφθόρα αισθήματα – Επιλεγμένοι. Γι’ αυτό όμως πρέπει προηγουμένως οι παλιοί άνθρωποι κι αυτοί οι τρομαγμένοι λαοί να εξαφανιστούν οριστικά. Με τον πιο φρικτό τρόπο. Κανένα έλεος για μας που αιώνες ολόκληρους βασανιστήκαμε, συρθήκαμε σε άσκοπους πολέμους, σε επαναστάσεις, νικήσαμε και νικηθήκαμε. Εμείς …Οι αισθηματικοί άνθρωποι.

Οι ευσυγκίνητοι, οι άπληστοι για ζωή. Εμείς. Οι αφύλακτοι αριστοκράτες της Ιστορίας. Πρέπει να εξαφανιστούμε απ’ άκρον εις άκρον της γης αφού το νέο είδος… (Παύση).
Ας μου έλεγε κάποιος πως αυτό θα ήταν το τέλος μου και δε θα είχα γεννηθεί ποτέ.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Ημερομηνίες προβολής των παραστάσεων:

4, 5, 6, 7 / 12 «Σ’ εσάς που με ακούτε»
8, 9, 10 / 12 «Ο ήχος του όπλου»
11, 12, 13 /12 «Ο Ουρανός Κατακόκκινος»

Από 4 έως 14 / 12 / 2020
Τα πρακτικά του αφιερώματος «Στην Πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη» που οργάνωσε και επιμελήθηκε το Δεκέμβριο του 2015 ο Μάνος Καρατζογιάννης στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης με αφορμή τα πενήντα χρόνια της δραματουργίας της μπορείτε να ακούσετε στον παρακάτω σύνδεσμο από 4 – 13/12:

http://www.greek-theatre.gr/public/gr/greekplay/index/view/44?fbclid=IwAR3_jOYN5FnJWFtHOXg10nxI6-a_iYVvKW4gPChiAMNFuoZ1iF1yFet8TZI

• Το πρόγραμμα του Θεάτρου Σταθμός για την περίοδο 2020 – 2021, λόγω των ειδικών συνθηκών, θα ανακοινώνεται αναλυτικά κάθε μήνα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης καθώς και στην ιστοσελίδα stathmostheatro.gr.

Για να επικοινωνήσετε με το Θέατρο Σταθμός: info@sthatmostheatro.gr/
Η ιστοσελίδα: http://stathmostheatro.gr/
Η σελίδα στο facebook: https://www.facebook.com/stathmostheatro/
Ακολουθήστε το θέατρο στο Ιnstagram: https://www.instagram.com/theatro_stathmos/

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ ψηφιακός Δεκέμβρης της Λούλας Αναγνωστάκη στο θέατρο “Σταθμός”
Περισσότερα

«Αθηνόραμα»: Τα Θεατρικά Βραβεία με drones, delivery, καλαθούνες αλλά και ψυγεία… [δείτε εδώ το βίντεο]

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αν και διαδικτυακά τα Βραβεία Κοινού 2020 από το περιοδικό «Αθηνόραμα» δεν έχασαν τη λάμψη τους. Με τη σκηνοθετική ευρηματικότητα του Γιώργου Παπαγεωργίου μάς χάρισαν ένα μεστό θεατρικό απόγευμα.
Είδαμε βραβεία να παραδίδονται με delivery αλλά και με drone, βραβεία από… ταχυμεταφορέα αλλά και μέσα σε… ψυγείο περιπτέρου. Όμως είχαμε βραβεία κάτω από… σανίδες αλλά και πάνω από τη στέγη…
Την Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020 χειροκροτήσαμε από το σπίτι μας τους καλύτερους του ελληνικού θεάτρου, έτσι όπως τους ψήφισαν οι αναγνώστες του περιοδικού.

 

***

 

Ο «Άμλετ» κέρδισε 6 βραβεία. Με 5 βραβεία ακολουθεί «Του Κουτρούλη ο γάμος». Στην τρίτη θέση με 4 βραβεία «Ο Πατέρας» και από 3 βραβεία κατέκτησαν οι παραστάσεις: «Η βασίλισσα της ομορφιάς», «Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη» και «Το καινούργιο σπίτι».

 

***

 

«ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ» – ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ 2020

 

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

 

1ο Βραβείο: Η βασίλισσα της ομορφιάς
2ο Βραβείο: Ο πατέρας
3ο Βραβείο: Άμλετ

 

Στην Ελένη Σκότη, το πρώτο βραβείο σκηνοθεσίας για την παράσταση “Η βασίλισσα της ομορφιάς”.

 

 

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

 

1ο Βραβείο: Ελένη Σκότη – Η βασίλισσα της ομορφιάς
2ο Βραβείο: Κατερίνα Ευαγγελάτου – Άμλετ
3ο Βραβείο: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος – Ο γιος
3ο Βραβείο: Βασίλης Μπισμπίκης – Ο πατέρας

 

 

 

Στην Αγορίτσα Οικονόμου μέσω drone ήρθε από τον ουρανό το πρώτο βραβείο ερμηνείας για την παράσταση “Η Βασίλισσα της ομορφιάς”.

 

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

1ο Βραβείο: Αγορίτσα Οικονόμου – Η βασίλισσα της ομορφιάς
2ο Βραβείο: Φαίδρα Δρούκα – Το υπέροχό μου διαζύγιο
3ο Βραβείο: Μαρίνα Ασλάνογλου – Ο πατέρας

 

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

1ο Βραβείο: Νίκος Χαρλαύτης – Του Κουτρούλη ο γάμος
2ο Βραβείο: Ηλένια Δουλαδίρη – Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
3ο Βραβείο: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης – Το καινούργιο σπίτι

 

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ

1ο Βραβείο: Μανόλης Παντελιδάκης – Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
2ο Βραβείο: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης – Το καινούργιο σπίτι
3ο Βραβείο: Γιώργος Γαβαλάς – Του Κουτρούλη ο γάμος

 

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

1ο Βραβείο: Μίνως Μάτσας – Του Κουτρούλη ο γάμος
2ο Βραβείο: Σταύρος Γασπαράτος – Άμλετ
3ο Βραβείο: Ανδρέας Κατσιγιάννης – Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη

 

 

Στον Τάσο Ιορδανίδη [αριστερά] το πρώτο βραβείο ερμηνείας για την παράσταση “Ο Πατέρας”. Του το παραδίδουν οι συνάδελφοί του. Δεξιά ο Γιώργος Παπαγεωργίου που σκηνοθέτησε και παρουσίασε την εκδήλωση.

ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

 

1ο Βραβείο: Τάσος Ιορδανίδης – Ο πατέρας
2ο Βραβείο: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος – Άμλετ
3ο Βραβείο: Νίκος Κουρής – Του Κουτρούλη ο γάμος

 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ

 

1ο Βραβείο: Bijoux de Kant – Το καινούργιο σπίτι
2ο Βραβείο: Σίμος Σαρκετζής – Άμλετ
3ο Βραβείο: Σίμος Σαρκετζής – Του Κουτρούλη ο γάμος

 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΗΧΟΥ

 

1ο Βραβείο: Σταύρος Γασπαράτος – Άμλετ

***

Τα σκηνοθεσία είχε υπογράψει ο Γιώργος Παπαγεωργίου ο οποίος παρουσίασε την εκδήλωση μαζί με την Κάτια Δανδουλάκη, τον Γιώργο Καραμίχο και τον Γιάννη Στάνκογλου.

 

***

 

Η τελετή απονομής των 21ων Θεατρικών Βραβείων πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αττικής και του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης Αττικής.

 

 

***

 

ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ» ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Παναγιώτης Μήλας«Αθηνόραμα»: Τα Θεατρικά Βραβεία με drones, delivery, καλαθούνες αλλά και ψυγεία… [δείτε εδώ το βίντεο]
Περισσότερα

«Αθηνόραμα»: Τα Θεατρικά Βραβεία Κοινού για πρώτη φορά θα μεταδοθούν διαδικτυακά

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Παρά την απροσδόκητα απότομη διακοπή της σεζόν τον Μάρτιο, περισσότεροι από 7.500 θεατρόφιλοι παρακολούθησαν εκατοντάδες παραστάσεις.
Τις αξιολόγησαν, τις βαθμολόγησαν τόσο ως σύνολο όσο και τους συντελεστές τους ξεχωριστά, και ανακήρυξαν τους φετινούς νικητές σε εννιά κατηγορίες.
85 υποψήφιοι διεκδικούν τα βραβεία για την Καλύτερη παράσταση, τη σκηνοθεσία, τον γυναικείο ρόλο, τον αντρικό ρόλο, τη σκηνογραφία, την ενδυματολογία, τη μουσική επένδυση, τον φωτισμό και τον ηχητικό σχεδιασμό.

Τα Θεατρικά Βραβεία Κοινού είναι εδώ και 22 χρόνια ο μοναδικός στην Ελλάδα θεσμός βραβείων για τα οποία αποφασίζουν οι ίδιοι οι θεατές. Γι’ αυτό και έχει αγκαλιαστεί θερμά τόσο από την θεατρική κοινότητα όσο και από το θεατρόφιλο κοινό της χώρας.
Η φετινή διαδικτυακή τελετή απονομής είναι παραγωγή του περιοδικού «Αθηνόραμα» η οποία θα πραγματοποιηθεί στη σκηνή του «Θεάτρου Άλφα» ενώ οι απονομές των βραβείων στους καλύτερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της χρονιάς θα γίνουν on the road με έναν ιδιαίτερα εντυπωσιακό, ιντριγκαδόρικο και ανατρεπτικό τρόπο μέσα από 10 διαφορετικά short movies τα οποία έχουν γυριστεί πάνω σε σενάρια ειδικά γραμμένα για τον κάθε βραβευμένο

***

Την Κυριακή 29 Νοεμβρίου στις 4 το απόγευμα χειροκροτούμε τους καλύτερους του ελληνικού θεάτρου από το σπίτι μας. Για πρώτη φορά τα Θεατρικά Βραβεία Κοινού του περιοδικού «Αθηνόραμα» θα μεταδοθούν διαδικτυακά, όπως επιβάλλει η παρούσα συνθήκη του lockdown, από την πλατφόρμα

 

www.athinorama.gr/TheatrikaVraveiaKoinou

 

Σκηνοθετεί και παρουσιάζει ο Γιώργος Παπαγεωργίου. Δίπλα του θα βρίσκονται η Κάτια Δανδουλάκη, ο Γιώργος Καραμίχος και ο Γιάννης Στάνκογλου.

 

***

Οι υποψηφιότητες:

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

• Άμλετ
• Η βασίλισσα της ομορφιάς
• Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
• Ο γιος
• Ο θάνατος του εμποράκου
• Ο πατέρας
• Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
• Chicago
• Του Κουτρούλη ο γάμος

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

• Κατερίνα Ευαγγελάτου Άμλετ
• Πέτρος Ζούλιας Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Ο γιος
• Γιάννης Κακλέας Chicago
• Σμαράγδα Καρύδη Του Κουτρούλη ο γάμος
• Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
• Βασίλης Μπισμπίκης Ο πατέρας
• Μιμή Ντενίση Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
• Γιώργος Σκεύας Ο θάνατος του εμποράκου
• Ελένη Σκότη Η βασίλισσα της ομορφιάς

 

ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

• Κωνσταντίνος Ασπιώτης Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Γρηγόρης Βαλτινός Αρχιμάστορας Σόλνες
• Λάζαρος Γεωργακόπουλος Ο γιος
• Τάσος Ιορδανίδης Ο πατέρας
• Δημήτρης Καταλειφός Ο θάνατος του εμποράκου
• Νίκος Κουρής Του Κουτρούλη ο γάμος
• Αντώνης Κρόμπας Αξύριστα πηγούνια
• Τάσος Κωστής Οι λαντζέρηδες
• Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
• Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος Άμλετ

 

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

• Μαρίνα Ασλάνογλου Ο πατέρας
• Φαίδρα Δρούκα Το υπέροχό μου διαζύγιο
• Σμαράγδα Καρύδη Του Κουτρούλη ο γάμος
• Ελένη Καστάνη Μαμά
• Δέσποινα Μπεμπεδέλη Ρόουζ
• Νάντια Μπουλέ Chicago
• Αγορίτσα Οικονόμου Η βασίλισσα της ομορφιάς
• Λένα Παπαληγούρα Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Μαρία Πρωτόπαππα Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
• Σοφία Σεϊρλή Η βασίλισσα της ομορφιάς

 

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

• Ντένη Βαχλιώτη Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Ηλένια Δουλαδίρη Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
• Μαρία Καραθάνου Ο πατέρας
• Μαρία Κοντοδήμα Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
• Ελένη Μπλέτσα Η Παριζιάνα
• Γιώργος Σεγρεδάκης Chicago
• Κωνσταντίνος Σκουρλέτης Το καινούργιο σπίτι
• Νίκος Χαρλαύτης Το τέλειο έγκλημα
• Νίκος Χαρλαύτης Του Κουτρούλη ο γάμος
• Γιώργος Χατζηνικολάου Η βασίλισσα της ομορφιάς

 

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ

• Γιώργος Γαβαλάς Του Κουτρούλη ο γάμος
• Μαρία Καραθάνου Ο πατέρας
• Μανόλης Παντελιδάκης Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
• Μανόλης Παντελιδάκης Το τέλειο έγκλημα
• Μανόλης Παντελιδάκης Chicago
• Κωνσταντίνος Σκουρλέτης Το καινούργιο σπίτι
• Αθανασία Σμαραγδή Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Αθανασία Σμαραγδή Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
• Μαρία Φιλίππου Η Παριζιάνα
• Γιώργος Χατζηνικολάου Η βασίλισσα της ομορφιάς

 

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

• Δήμητρα Γαλάνη Το υπέροχό μου διαζύγιο
• Σταύρος Γασπαράτος Άμλετ
• Στέλιος Γιαννουλάκης Η βασίλισσα της ομορφιάς
• Θέμης Καραμουρατίδης Μαμά
• Ανδρέας Κατσιγιάννης Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
• Σταμάτης Κραουνάκης Τζένη και Μαρξ
• Μίνως Μάτσας Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ
• Μίνως Μάτσας Του Κουτρούλη ο γάμος
• Ευανθία Ρεμπούτσικα Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Μαρίζα Ρίζου Μάμα Ρόζα

 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ

• Bijoux de Kant Το καινούργιο σπίτι
• Αργύρης Θέος Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη
• Στέλλα Κάλτσου Chicago
• Σάκης Μπιρμπίλης Ο γιος
• Σάκης Μπιρμπίλης Το τέλειο έγκλημα
• Βασίλης Μπισμπίκης Ο πατέρας
• Αντώνης Παναγιωτόπουλος Βασίλισσα της ομορφιάς
• Λευτέρης Παυλόπουλος Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
• Σίμος Σαρκετζής Άμλετ
• Σίμος Σαρκετζής Του Κουτρούλη ο γάμος

 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΗΧΟΥ

• Στέλιος Γιαννουλάκης Η βασίλισσα της ομορφιάς
• Σταύρος Γασπαράτος Άμλετ
• Μίνως Μάτσας Του Κουτρούλη ο γάμος
• Σήμη Τσιλαλή Ο θάνατος του Εμποράκου
• Νίκος Χρονόπουλος Chicago

 

***

 

Η τελετή απονομής των 21ων Θεατρικών Βραβείων διεξάγεται με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αττικής και του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης Αττικής.

Παναγιώτης Μήλας«Αθηνόραμα»: Τα Θεατρικά Βραβεία Κοινού για πρώτη φορά θα μεταδοθούν διαδικτυακά
Περισσότερα

«Η μηχανή του Τιούρινγκ» του Benoit Soles με τον Ορφέα Αυγουστίδη στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το έργο που παίζεται με μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία – 700 sold out από το 2018 που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Αβινιόν – και απέσπασε 4 βραβεία Μολιέρ ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τον Ορφέα Αυγουστίδη στον ομώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στο Θέατρο Βασιλάκου από 16 Δεκεμβρίου 2020.

“Βρίσκομαι υπό κατ’ οίκον περιορισμό και υποχρεωμένος να υποβάλλομαι σε ορμονοθεραπεία για έναν ολόκληρο χρόνο”.

Ο Τιούρινγκ είναι μόνος του πια. Όλα όσα βλέπουμε συμβαίνουν στο μυαλό του. Είναι κομμάτια της μνήμης του. Είναι η ύστατη προσπάθεια μιας ιδιοφυούς προσωπικότητας να επικοινωνήσει με όλους αυτούς που δεν τον κατάλαβαν τότε και όλους εμάς που προσπαθούμε να τον κατανοήσουμε τώρα, λίγο πριν από το αινιγματικό τέλος που ο ίδιος θα δώσει στην ζωή του.

 

 

Ο Άλαν Τιούρινγκ είναι ο άνθρωπος που έσπασε τον κωδικό των ναζί και άλλαξε την πορεία του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, συμβάλλοντας καθοριστικά στη λήξη του το 1945. Οι ιστορικοί υπολογίζουν πως η συνεισφορά του βοήθησε να αποτραπούν εκατομμύρια θάνατοι. Ο ρόλος του στην Ιστορία αλλά και η συμβολή του στην επιστήμη των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης έμεινε κρυφός λόγω της ομοφυλοφιλίας του, της διαπόμπευσης και της αυτοκτονίας του μέχρι το 2013 που η βασίλισσα Ελισάβετ αναγνώρισε επίσημα τις υπηρεσίες του. Πάνω από όλα όμως ο Τιούρινγκ είναι ο υπερασπιστής της ανθρώπινης φαντασίας και μοναδικότητας. Η απόδειξη πως η ανθρώπινη ψυχή είναι ικανή να ξεπερνάει κάθε όριο, κάθε κοινωνικό παρεμβατισμό, κάθε στερεότυπο, κάθε αναστολή.

“Έχεις κρατήσει ποτέ μυστικό; Ένα πραγματικά μεγάλο μυστικό; Έχεις ακούσει ποτέ να μιλούν για το «Αίνιγμα»; Ήρθε η ώρα λοιπόν να με ακούσεις πολύ προσεκτικά!”.

Ταυτότητα παράστασης

«Η μηχανή του Τιούρινγκ»
του Benoit Soles

Συντελεστές

Σκηνοθεσία-Διασκευή: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Μετάφραση αρχικού κειμένου: Αντώνης Γαλέος
Σκηνικά – Κοστούμια: Όλγα Μπρούμα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική: Μαρίζα Ρίζου
Μεταφραστική Επιμέλεια: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Ορφέας Αυγουστίδης, Θάλεια Γρίβα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θάλεια Γρίβα
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης

Άλαν Τιούρινγκ: Ορφέας Αυγουστίδης

Παραγωγή: Μιχάλης Αδάμ / Prime Entertainment

Πληροφορίες

Νέο Θέατρο Βασιλάκου
Προφήτου Δανιήλ 3 και Πλαταιών
Κεραμεικός
Τηλ. 2121042777

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη και Κυριακή στις 19:00
Πέμπτη και Παρασκευή στις 20:30
Σάββατο στις 17:30 και 20:30

Τιμές Εισιτηρίων:
Κανονικό: 18€
Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων): 14€

Προπώληση: www.viva.gr

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Email: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Η μηχανή του Τιούρινγκ» του Benoit Soles με τον Ορφέα Αυγουστίδη στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου
Περισσότερα

Η Πρωτοβουλία Support Art Workers ασκεί κριτική στην υπουργό Πολιτισμού για την πολιτιστική πολιτική

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Εννέα μήνες μετά την έναρξη της πανδημίας της Covid-19 και ο κλάδος του Πολιτισμού, όπως και πολλοί ακόμα κλάδοι, παραμένει παραμελημένος και χωρίς ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία. Καλλιτέχνες και εργαζόμενοι στον χώρο του πολιτισμού μέσω της κίνησης Support Art Workers δίνουν τη δική τους απάντηση στην υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, για την αμέλεια μηνών όσον αφορά τη διαχείριση της κρίσης στο χώρο των τεχνών.

Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

ΟΜΑΔΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ-ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

Πρόγραμμα Διά Βίου Μάθησης «Απόκτηση δεξιοτήτων για την άσκηση των καθηκόντων της Υπουργού Πολιτισμού της Ελλάδας».

ΜΑΘΗΜΑ 3: Η διαφορά επικοινωνίας και σιωπής στην άσκηση πολιτιστικής πολιτικής μιας χώρας.

Κα Μενδώνη,
Είμαστε ακόμα εδώ. Στο σημείο Μηδέν. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μόνο που πέρασε. Όχι μόνο μία αλλά 254 μέρες από την ημέρα που ανακοινώσατε την «προσωρινή» αναστολή λειτουργίας των χώρων πολιτισμού στις 13 Μαρτίου. Μια αναστολή που όχι μόνο προσωρινή δεν ήταν, αλλά πάρθηκε και νωρίτερα από πολλές άλλες, χωρίς εμφανή λόγο, αποτελώντας πράξη δυσανάλογη της αξίας και της σημασίας των χώρων αυτών.

Κα Μενδώνη,
Πέρασε καιρός από την έναρξη της νέας, ακαθόριστης διάρκειας καραντίνας που επέβαλε η κυβέρνηση. Τις προηγούμενες μέρες σιωπήσαμε γιατί η κατάσταση του πολιτισμού είναι πλέον τόσο απελπιστική, που δεν μπορεί να βρει κανείς εύκολα τα λόγια να την εκφράσει.

Σιωπήσαμε, γιατί η πρωτοφανής αδιαφορία που επέδειξε και εξακολουθεί να επιδεικνύει το Υπουργείο προς τις τέχνες, τον κλάδο που υποτίθεται ότι προστατεύει, μας αφήνει άφωνους.

Σιωπήσαμε κι ακούσαμε για μια ακόμη φορά και παρά τον τόσο καιρό που φωνάζουμε, ότι στα νέα σχέδιά σας για την επανεκκίνηση του δημόσιου χώρου οι χώροι πολιτισμού ανοίγουν πάλι τελευταίοι.

Σιωπήσαμε, γιατί έρχεται η ώρα να μιλήσει κανείς και έρχεται η ώρα να σωπάσει. Καθώς ίσως διαβάζετε το μάθημα αυτό, ακούστε τη σιωπή γύρω σας.

Για μία φορά, μην μιλάτε, μην επικοινωνείτε, μην αυτοθαυμάζεστε για την απελπισία μας.

Για μία φορά, ακούστε κα Μενδώνη:

Αν τίποτα δεν αποτελεί δική σας ευθύνη. Αν για τα (περιορισμένα ή και ανύπαρκτα) επιδόματα ευθύνεται το Υπουργείο Οικονομικών και για τις (άθλιες) συνθήκες εργασίας μας το Υπουργείο Εργασίας, τότε δική σας δουλειά είναι αποκλειστικά ο σχεδιασμός της πολιτιστικής πολιτικής της χώρας. Με βάση αυτό, αναρωτιόμαστε λοιπόν σιωπηλά: πώς ακριβώς κάνετε τη δουλειά σας; Τι κάνατε για την πολιτιστική πολιτική του τόπου το προηγούμενο διάστημα;

Ακούστε. Δεν εννοούμε αυτά που επικοινωνείτε συχνά στα ΜΜΕ.

Ξέρουμε πως:
– Φτιάξατε το πολυαναμενόμενο Μητρώο Καλλιτεχνών (που ακόμα και τώρα, μετά το πέρας της προθεσμίας εγγραφής σε αυτό, παραμένει ελλιπές σε σημαντικά σημεία του).
– Φωτίσατε (και τσιμεντώσατε) την Ακρόπολη (το πρώτο άστοχο και αποπροσανατολιστικό σε μια στιγμή που ο πολιτισμός ζει το βαθύτερο σκοτάδι του, το δεύτερο αμφιλεγόμενο από μεγάλη μερίδα επιστημόνων, αποτέλεσμα του τι συμβαίνει όταν συνομιλείς μόνο με τους «γνωστούς» σου και όχι με μια επιστημονική κοινότητα, που εξ ορισμού είναι πολυφωνική).
– Θεσπίσατε το Πρόγραμμα  (όπου, τουλάχιστον φέτος, δραστηριοποιήθηκαν κυρίως μεγάλοι, ήδη θεσμοθετημένοι, και συνεπώς οικονομικά τακτοποιημένοι φορείς, ενώ η ίδια η σύλληψή του αφορά στον πρόχειρο σχεδιασμό ενός ακόμη φεστιβάλ, ανταγωνιστικού προς τα ήδη υπάρχοντα, ωστόσο χωρίς κανένα σοβαρό πλαίσιο που να το διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα).
– Ανακοινώσατε διάφορα προγράμματα στήριξης των τεχνών (ορισμένα από τα οποία μέχρι στιγμής είτε δεν έχετε υλοποιήσει, είτε έχετε καθυστερήσει σημαντικά με αποτέλεσμα να μην έχει πάρει κανείς από τους αιτούντες τους κάποια στήριξη, είτε τα απευθύνετε σχεδόν αποκλειστικά σε οργανισμούς και εταιρείες χωρίς να είστε σε θέση να καταλάβετε τη διαφορά μεταξύ αυτών και των ανεξάρτητων εργατών της τέχνης και να κατανοήσετε πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα αυτήν τη στιγμή).
– Αυξήσατε το ποσό των επιχορηγήσεων (παρόλο που ούτε αυτό είναι σε θέση να καλύψει, έστω σε σχετικά ικανοποιητικό βαθμό, τα όσα χάθηκαν, ενώ δεν θα πρέπει να διανοηθείτε να ακολουθήσετε εισηγήσεις για μείωση των ποσών αυτών την επόμενη χρονιά, την ώρα που η στήριξη αυτή είναι έτσι κι αλλιώς περιορισμένη και θα πρέπει να επεκταθεί άμεσα και σε άλλους τομείς της καλλιτεχνικής δημιουργίας).
– Ανακοινώσατε το «ΑΚΡΟΠΟΛ ΑΚΡΟΣ» που «θα στηρίξει και θα ενδυναμώσει τους επαγγελματίες» του κλάδου μας (μετατρέποντας τους από καλλιτέχνες σε managers, αδιαφορώντας για τις πραγματικές καλλιτεχνικές τους ανάγκες).

Τα έχουμε ακούσει αυτά πολλές φορές. Γιατί αφού τα ακούσαμε, φωνάζουμε τόσο καιρό;

Γιατί ζητάμε εναγωνίως και διαρκώς τη θέσπιση ενός σοβαρού πλαισίου πολιτιστικής πολιτικής; Είμαστε παράλογοι; Τι εννοούμε;

Κάντε μια προσπάθεια να ακούσετε κι εσείς κάτι κα Μενδώνη:

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΕ «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ», ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!

Κα Μενδώνη,
Πολιτιστική πολιτική δεν είναι να μαζεύετε τους δυο τρεις γνωστούς σας, που αυθαίρετα έχουν χριστεί ή αυτο-χριστεί ως «ειδικοί» του πολιτισμού, και να τους τοποθετείτε σε όσο περισσότερες επιτροπές μπορείτε.
Πολιτιστική πολιτική δεν είναι μόνο η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, που αποτελεί συγκεκριμένο μόνο μέρος της (το οποίο, με την ευκαιρία, περιλαμβάνει και τη διατήρηση σημαντικών μνημείων της ιστορίας μας στη Θεσσαλονίκη ή όπου αυτά βρίσκονται).
Πολιτιστική πολιτική δεν είναι να μετατρέπετε κάθε πλαίσιο καλλιτεχνικής δημιουργίας σε νεοφιλελεύθερη επιχείρηση.
Πολιτιστική πολιτική δεν είναι να αναλώνεστε σε συνεντεύξεις Τύπου, ανακοινώνοντας μέτρα για τα οποία δεν φροντίζετε να δημιουργείτε σοβαρό πλαίσιο υλοποίησης.

Κα Μενδώνη,
Πολιτιστική πολιτική είναι η σύσταση ενός ολοκληρωμένου ανεξάρτητου φορέα για τις τέχνες που θα επιδιώξει την απαραίτητη συνέχεια στη λειτουργία του κλάδου μας και δεν θα εξαρτάται από τις εκάστοτε εναλλαγές κυβερνήσεων.
Πολιτιστική πολιτική είναι ο σχεδιασμός προγραμμάτων που θα καλύπτουν όλες τις τέχνες και όσο το δυνατό περισσότερους και διαφορετικούς κάθε φορά εργαζόμενους σε αυτές κατόπιν επιλογής από πλουραλιστικές και εναλλασσόμενες επιτροπές με τη συμμετοχή καλλιτεχνών και άλλων εργατών της τέχνης.
Πολιτιστική πολιτική είναι η αναγνώριση όλων των φάσεων της καλλιτεχνικής δημιουργίας, από την έρευνα μέχρι την παραγωγή και κατόπιν η διάχυση της δουλειάς σε Ελλάδα και εξωτερικό και η σοβαρή στήριξη όλων αυτών των φάσεων.
Πολιτιστική πολιτική είναι η θέσπιση αντικειμενικών κριτηρίων για την επάνδρωση των δημόσιων οργανισμών πολιτισμού κατόπιν μελέτης συγκεκριμένων προτάσεων από τους εκάστοτε υποψήφιους καλλιτεχνικούς διευθυντές.
Πολιτιστική πολιτική είναι η αποκέντρωση της καλλιτεχνικής δραστηριότητας με στόχο να δραστηριοποιηθούν δήμοι και περιφέρειες μαζί με το Υπουργείο για τη θέσπιση προγραμμάτων στήριξης καλλιτεχνών, έτσι ώστε να φτάσει η τέχνη σε όλες της γωνιές της χώρας.
Πολιτιστική πολιτική είναι ο σχεδιασμός πλουραλιστικού πλαισίου ουσιαστικής ανταλλαγής του Υπουργείου με φορείς και μεμονωμένους καλλιτέχνες στη βάση διαφανών κριτηρίων.
Πολιτιστική πολιτική είναι ο σοβαρός σχεδιασμός για την ανωτατικοποίηση της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης με βάση τα ευρωπαϊκά κριτήρια που έχουν οριστεί για τον σκοπό αυτόν, πέρα από μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Πάνω από όλα, όμως, πολιτιστική πολιτική είναι αυτό που δεν μπερδεύει τη διασκέδαση με την ανεκτίμητη προσφορά της τέχνης. Η ευκολία με την οποία καταργήσατε την τέχνη και τον πολιτισμό εδώ και οκτώ μήνες απειλεί την ελευθερία έκφρασης της κοινωνίας μας και την καλλιέργεια όλων εκείνων των στοιχείων, ψυχικών και πνευματικών, που σχετίζονται αμιγώς με την τέχνη, στοιχεία που έχουμε άμεση ανάγκη ως κοινωνία, ειδικά στη δεδομένη χρονική στιγμή.

Κα Μενδώνη,
Ακούστε. Υπάρχει εναλλακτική. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης, οι χώροι πολιτισμού ήταν οι τελευταίοι που έκλεισαν και οι πρώτοι που ανοίγουν, ενώ τα βιβλιοπωλεία τους παρέμειναν πάντα ανοιχτά. Σε άλλες χώρες, κατά τη διάρκεια μιας πρωτοφανούς πανδημίας, μαζί με τα φαρμακεία του σώματος, αφήνουν ανοιχτά και τα φαρμακεία της ψυχής.

Κα Μενδώνη,
Ακούστε. Εφόσον την υπόλοιπη δουλειά σας την κάνουν άλλα Υπουργεία και καθώς ο κλάδος μας για μια ακόμη φορά φυτοζωεί με εντολή της κυβέρνησής σας, εκμεταλλευτείτε τον χρόνο που σας δίνεται όχι για να αποποιηθείτε για μια ακόμη φορά των ευθυνών σας αλλά για να εργαστείτε επιτέλους πάνω σε ένα σοβαρό σχέδιο πολιτιστικής πολιτικής.

Στο ίδιο διάστημα, μέσα από τη σιωπή που μας επιβάλλει η κατάσταση, προσπαθούμε κι εμείς να αφουγκραστούμε τους συναδέλφους και τους εαυτούς μας και να στηρίξουμε τη δουλειά σας συγκεντρώνοντας για άλλη μια φορά συλλογικά αιτήματα του κλάδου μας από τη βάση, τα οποία θα μοιραστούμε μαζί σας σύντομα.

Κα Μενδώνη,
Σιωπήστε και ακούστε τα αιτήματά μας.
Και μετά κάντε επιτέλους τη δουλειά για την οποία σας πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Ή αλλιώς, κάντε αυτό που θα έπρεπε να έχετε κάνει εδώ και καιρό. #παραιτήσου

Support ART Workers

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ Πρωτοβουλία Support Art Workers ασκεί κριτική στην υπουργό Πολιτισμού για την πολιτιστική πολιτική
Περισσότερα

Από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Σειρά διαλέξεων μέσω live streaming για την πανδημία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος διοργανώνει, σε συνεργασία με το Τμήμα Αθλητικής Αριστείας – «Sports Excellence» που λειτουργεί υπό την επιστημονική επίβλεψη της Α΄ Ορθοπαιδικής Κλινικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μια σειρά διαλέξεων με κεντρικό θέμα την πανδημία του COVID-19.

Όλες οι διαλέξεις μεταδίδονται μέσω live streaming από τον Πύργο Βιβλίων του Ιδρύματος. Τη διοργανωτική επίβλεψη των διαλέξεων έχει η ΑΜΚΕ «Αναγέννηση & Πρόοδος», ενώ όλο το πρόγραμμα πραγματοποιείται χάρη στη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

***

Το πρόγραμμα των διαλέξεων έχει ως εξής:

Τρίτη 24/11 | 19.00-20.00

«Πανδημία: Η σημασία της διατροφής και της άσκησης»

Ομιλητές:

Μαρία Γιανακούλια, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Διαιτολογίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
Γρηγόριος Μπογδάνης, Καθηγητής Κλασικού Αθλητισμού, ΣΕΦΑΑ ΕΚΠΑ
Συντονιστές:
Χάρης Τσολάκης, Καθηγητής ΣΕΦΑΑ ΕΚΠΑ, Υπεύθυνος αθλητικών προγραμμάτων SE
Παναγιώτης Κουλουβάρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ορθοπαιδικής, Επιστημονικά Υπεύθυνος SE

Περιγραφή:

Πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες οι οποίες διερεύνησαν τη σχέση της παχυσαρκίας και του COVID-19 έδειξαν ότι τα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα νοσηλείας και μετάδοσης του ιού, αφού αναπτύσσουν μεγαλύτερο ιικό φορτίο. Επίσης, είναι πιο πιθανό να παρουσιάζουν υποκείμενα χρόνια νοσήματα που καθιστούν δυσκολότερη την καταπολέμηση του ιού. Είναι γνωστό ότι η σωστή διατροφή και η άσκηση είναι τα όπλα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας. Η πανδημία του COVID-19 αναδεικνύει την ανάγκη αναθεώρησης των τρόπων αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος. Μπορεί ένας παχύσαρκος άνθρωπος, περιορισμένος στο σπίτι, να ξεκινήσει ή να συνεχίσει ένα ισορροπημένο πρόγραμμα διατροφής και άσκησης; Κατά πόσο μπορεί αυτή η περίοδος να αποτελέσει ένα κίνητρο για τη βελτίωση της υγείας;

***

Πέμπτη 26/11 | 19.00-20.00

«Πανδημία: Ο περιορισμός της κοινωνικότητάς μας»

Ομιλητές:

Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Καθηγήτρια Θεραπευτικής Επιδημιολογίας ΕΚΠΑ
Δημήτρης Παρασκευής, Καθηγητής Θεραπευτικής Επιδημιολογίας ΕΚΠΑ
Γεώργιος Σαρόγλου, Ομότιμος Καθηγητής Παθολογίας Λοιμώξεων ΕΚΠΑ
Συντονιστής:
Παναγιώτης Χαλβατσιώτης, Επίκουρος Καθηγητής Παθολογίας ΕΚΠΑ, Επιστημονικός συνεργάτης SE

Περιγραφή:

Καθώς βιώνουμε την πανδημία, ο περιορισμός της κοινωνικότητάς μας αποτελεί ένα μείζον ζήτημα που μας απασχολεί όλους. Σε αυτήν την ομιλία, θα αναζητηθούν οι αιτίες για τις οποίες κρίνεται απαραίτητο να τίθεται σε περιορισμό η κοινωνικότητα των πολιτών. Επιπλέον, θα συζητηθεί ο βαθμός στον οποίο οι περιορισμοί που εφαρμόζονται στην Ελλάδα διαφέρουν από τους αντίστοιχους σε άλλες χώρες και θα δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα όπως: α) Αρκούν οι περιορισμοί και μόνο της κοινωνικότητάς μας για την αντιμετώπιση της πανδημίας ή θα πρέπει να συνοδευτούν με επιπλέον μέτρα; β) Ποιες είναι οι συνέπειες του κοινωνικού αποκλεισμού στη σωματική και ψυχική υγεία μας; γ) Ποιος είναι ο ρόλος του εθελοντισμού, της τοπικής αυτοδιοίκησης και των υγειονομικών φορέων στη διαχείριση των αρνητικών επιπτώσεων του κοινωνικού αποκλεισμού;

***

Τετάρτη 2/12 | 19.00-20.00

«Πανδημία: Ψυχικά ανθεκτικοί την περίοδο της καραντίνας»

Ομιλητές:

Μαρία Ψυχουντάκη, Καθηγήτρια Κλασικού Αθλητισμού, ΣΕΦΑΑ ΕΚΠΑ
Συντονιστές:
Χάρης Τσολάκης, Καθηγητής ΣΕΦΑΑ ΕΚΠΑ, Υπεύθυνος αθλητικών προγραμμάτων SE
Παναγιώτης Κουλουβάρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ορθοπαιδικής, Επιστημονικά Υπεύθυνος SE

Περιγραφή:

Η καραντίνα ανακόπτει την επέλαση του ιού, παράλληλα, όμως, μπορεί να πυροδοτήσει αρνητικά συναισθήματα, όπως εκείνα της μοναξιάς, της θλίψης και του άγχους. Μέσα από αυτή τη διάλεξη μαθαίνουμε να χτίζουμε έναν ανθεκτικότερο ψυχισμό, να αντιστεκόμαστε στο αρνητικό κλίμα και να διαχειριζόμαστε το άγχος και την πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Βρίσκουμε κατάλληλους τρόπους και μεθόδους για να βιώνουμε θετικά συναισθήματα στην καθημερινότητά μας και καλλιεργούμε τις κοινωνικές μας σχέσεις, κρατώντας τις φυσικές αποστάσεις, αλλά διατηρώντας, ταυτόχρονα, την κοινωνική μας εγγύτητα. Καθώς η κοινωνικότητα παίζει σπουδαίο ρόλο στην ψυχική μας υγεία, είναι σημαντικό αυτή τη δύσκολη περίοδο να την κρατήσουμε ζωντανή ενισχύοντας τις φιλίες και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

***

Παρασκευή 4/12 | 19.00-20.00

«Πανδημία: Το εμβόλιο για τον COVID-19: Προκλήσεις και προοπτικές»

Ομιλητές:
Γαρυφαλλιά Πουλάκου, Επίκουρη Καθηγήτρια Παθολογίας Λοιμώξεων ΕΚΠΑ
Μαρία Γαζούλη, Καθηγήτρια Βιολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών
Συντονιστής:
Παναγιώτης Χαλβατσιώτης, Επίκουρος Καθηγητής Παθολογίας ΕΚΠΑ, Επιστημονικός συνεργάτης SE

Περιγραφή:

Ενώ το δεύτερο κύμα της πανδημίας καλπάζει σε όλο τον κόσμο, τα θετικά αποτελέσματα από τις πρώτες κλινικές δοκιμές εμβολίων ήρθαν για να μας δώσουν ελπίδα. Οι ελπίδες συνοδεύονται ωστόσο και από ανησυχία των πολιτών, που ζητούν απαντήσεις σε πολλά και καίρια ερωτήματα. Στη συγκεκριμένη ομιλία, θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε σε ερωτήματα όπως:
α) Γιατί υπάρχουν εμβόλια που προσφέρουν τόσο ισχυρή ανοσία, δηλαδή μέχρι και μεγαλύτερη του 90%;
β) Γιατί ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων αρκείται σε μια επιτυχή προστασία μόνο του 50% των εμβολιαζόμενων για να χορηγήσει την έγκριση της διάθεσης ενός εμβολίου;
γ) Μήπως η επείγουσα κατ’ εξαίρεση έγκριση των εμβολίων του COVID-19 θα ενισχύσει το αίσθημα δυσπιστίας για την ασφάλεια των εμβολίων γενικότερα;
Επιπλέον, θα συζητηθεί ο ρόλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η οργάνωση και η αποτελεσματικότητα του εμβολιασμού, η διάρκεια κάλυψης και η δοσολογία των εμβολίων ανεξαρτήτως δημογραφικών χαρακτηριστικών, καθώς και ο χρόνος που χρειάζεται για τον περιορισμό της μεταδοτικότητας του ιού.

 

***

 

Δείτε τις διαλέξεις live στη σελίδα του ΚΠΙΣΝ στο Facebook @SNFCC και στο κανάλι του στο YouTube.

Επίσης με ένα “κλικ” εδώ:

https://www.snfcc.org/PandemicLectures

***

Και εδώ συμμετέχετε ενεργά θέτοντας τις ερωτήσεις σας στο www.snfcc.org/questions.

 

***

Συντονιστική ομάδα διαλέξεων:

Παναγιώτης Κουλουβάρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ορθοπαιδικής, Επιστημονικά Υπεύθυνος SE
Χάρης Τσολάκης, Καθηγητής ΣΕΦΑΑ, Υπεύθυνος αθλητικών προγραμμάτων SE
Παναγιώτης Χαλβατσιώτης, Επίκουρος Καθηγητής Παθολογίας, Επιστημονικός συνεργάτης SE
Θεόδωρος Δαβιώτης, Υπεύθυνος προγραμμάτων Μαζικού Αθλητισμού Α&Π

***

 

ΑΠΟ ΤΟ CATISART: ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΝΙΑΡΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ

Ο Σταύρος Νιάρχος ήταν από τους δυναμικότερους επιχειρηματίες – εφοπλιστές του 20ου αιώνα, με διεθνή αναγνώριση και εκ των θεμελιωτών του ελληνικού θαύματος στη ναυτιλία.

Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1909 (Αθήνα). Ο πατέρας του Σπύρος ασχολήθηκε με το εμπόριο λαδιού.

Η μητέρα του Ευγενία ανήκε στην οικογένεια Κουμάνταρου, που είχε στον Πειραιά τους Αλευρόμυλους «Ευρώτας».

Οι σπουδαιότερες επενδύσεις του: Τα «Ελληνικά Διυλιστήρια» Ασπροπύργου και τα «Ελληνικά Ναυπηγεία» Σκαραμαγκά.

Παναγιώτης ΜήλαςΑπό το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Σειρά διαλέξεων μέσω live streaming για την πανδημία
Περισσότερα