CATαφύγιο

Χαρίζεται η… «Χειρότερη Γάτα του Κόσμου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κέντρο διάσωσης ζώων στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ, δημοσίευσε αγγελία για την υιοθεσία μιας γάτας, με μια διάθεση πρωτοφανούς και απόλυτης ειλικρίνειας.

Η αγγελία, που αναρτήθηκε στο λογαριασμό του κέντρου «Mitchel County Animal Rescue», στο Facebook, έχει τίτλο «Η Χειρότερη Γάτα του Κόσμου» και υπότιτλο την φράση: «Νομίζαμε πως η Περντίτα ήταν άρρωστη. Φαίνεται πως είναι απλά ελεεινός χαρακτήρας».

 

 

 

Και το κείμενο αναφέρει στη συνέχεια τα εξής:

«Γνωρίστε την Περντίτα. Δεν είναι για αδύναμους χαρακτήρες. Της αρέσει να σε κοιτάζει μέσα στα μάτια μέχρι να σε κάνει να πιστέψεις πως δεν θα είσαι ποτέ ξανά χαρούμενος. Είναι μουλωχτή και στήνει καρτέρι σε σκοτεινές γωνίες, ενώ θέλει να κάνει διαρκώς κουμάντο στο σπίτι όπου μένει. Όσον αφορά τον κακό της χαρακτήρα την ίδια άποψη έχει και ο κτηνίατρος».

«Απεχθάνεται γατάκια, σκύλους, παιδιά και αγκαλιές και θέλει να κάνει παρέα μόνο με ιδιότροπους και ακοινώνητους ανθρώπους, που δεν θέλουν κανένα δίπλα τους. Είναι στειρωμένη και εμβολιασμένη. Τη χαρίζουμε».

Όσο για τη διευθύντρια του κέντρου, Μπρίτανι Τέιλορ, μιλώντας στο ABC, είπε απλά πως η Περντίτα είναι «άθλια».

«Προσποιείται πως θέλει χάδια. Μόλις πας να την πάρεις αγκαλιά, αντιδράει αμέσως, αρχίζει να νιαουρίζει και σε γρατζουνάει αλύπητα. Μία σε θέλει, μία σε διώχνει».

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΧαρίζεται η… «Χειρότερη Γάτα του Κόσμου»
Περισσότερα

Αν οι κυρίες με τις γάτες ήταν προσωπογραφίες της Αναγέννησης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η αγάπη μας για τις φωτογραφίες με γάτες δεν θα ικανοποιηθεί ποτέ. Επειδή όμως την αγάπη αυτή τη μοιραζόμαστε με πολλούς καλλιτέχνες παγκοσμίως, ανακαλύψαμε και σας παρουσιάζουμε μια ακόμη σειρά φωτογραφιών με όμορφες κυρίες και μικρά αιλουροειδή. Αυτή τη φορά πρόκειται για υπέροχες αναγεννησιακές προσωπογραφίες.

Μετακινηθείτε προς τα κάτω, και ετοιμαστείτε να μεταπηδήσετε σε μια άλλη χρονική περίοδο.

Καλλιτέχνες: Cathy Blampey, Liat Aharoni, Zaneta Frenn, Михаил Мартиросян, Anton Nozdrevatyh, Mark, Simona Nálepková, Julia Wimmerlin, Lia Mstislavskaya, clenovyysirop, Aida Redzepagic, Rosie Prosser, ettone, Daniella Figotina, Cathy Blampey, Anna Pozarycka, Oksana Mikhaylova, Mara Saiz.

 

 

 

  • Πηγή: 500px Blog
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑν οι κυρίες με τις γάτες ήταν προσωπογραφίες της Αναγέννησης
Περισσότερα

Όταν οι λέξεις δεν στρώνουν κάποια γάτα περνά παραπονεμένη – Του Γιάννη Πάσχου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ένας κύριος, γνωστός επιχειρηματίας με πολλές διασυνδέσεις στην περιοχή, είχε παραγγείλει ψάρια. Μια γάτα τριγύριζε το τραπέζι του νιαουρίζοντας ασταμάτητα. Έκανε ένα ελεγχόμενο ξουτ αλλά αυτή, επίμονη, ορέγονταν το φαγητό του. Τέντωσε το πόδι διακριτικά και προσπάθησε να την κλωτσήσει. Αντ’ αυτού, χτύπησε την άκρη του τραπεζιού ρίχνοντας το μπουκάλι με το κρασί πάνω του και σαν επιστέγασμα, ήρθε και η παρατήρηση ενός νέου σε ηλικία σερβιτόρου που μόλις είχε πιάσει δουλειά: δεν κλωτσάμε τα ζώα κύριε. Η παρατήρησή του ακούστηκε στον χώρο και τα διπλανά τραπέζια γύρισαν προς το μέρος του κυρίου που έτρωγε τα ψάρια. Αυτός φάνηκε να προσβλήθηκε, σηκώθηκε και είπε περιπαιχτικά, αυτά για τις γάτες και άδειασε επιδεικτικά το πιάτο με το φαγητό, τη σαλάτα και τα ορεκτικά στο ξύλινο πάτωμα της παραθαλάσσιας ταβέρνας. Μας κοίταξε όλους με περιφρονητικό βλέμμα, πέταξε εκατό ευρώ (ποσό υπερδιπλάσιο του λογαριασμού) κι έφυγε αργά-αργά. Κανείς από το προσωπικό του μαγαζιού, ούτε κάποιος από εμάς, τους πελάτες, τόλμησε να του πει κάτι για την προκλητική συμπεριφορά του.

Γύρισα σπίτι τσαντισμένος από την ανοχή που είχα δείξει. Άνοιξα τα χαρτιά μου και κάθησα να γράψω κάτι για το γεγονός, να το καυτηριάσω, να αναδείξω αυτή την άκρως αντικοινωνική συμπεριφορά.

Από τις πρώτες όμως λέξεις ένιωσα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Το κείμενο δεν έστρωνε και οι λέξεις λες και ήταν ζωντανές, με απέφευγαν, αρνούνταν να εξυπηρετήσουν θεωρητικές αναλύσεις, αρνούνταν να γίνουν τροφή για αναγνώστες εθισμένους στην πλήρη απραξία, πεπεισμένες πως γι’ ακόμη μια φορά θα τις χρησιμοποιούσα μόνο για ίδιον όφελος.

  • [Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

– Φωτογραφία: Abyssinian cat by Mark Rogers

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΌταν οι λέξεις δεν στρώνουν κάποια γάτα περνά παραπονεμένη – Του Γιάννη Πάσχου
Περισσότερα

Η γάτα του κυρίου Γρηγόρη – Της Παυλίνας Παμπούδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια φορά ήταν μια κοκκινωπή γάτα ονόματι Τζίλντα κι ένας κοκκινωπός κύριος ονόματι Γρηγόρης. Ζούσαν μαζί σ’ ένα άσπρο σπίτι, στο 11 της οδού Ορλώφ, χωρίς να γίνεται οπωσδήποτε σαφές ποιος ανήκε σε ποιον.

Η συμβίωσή τους πήγαινε πολύ καλά, γιατί τα κοινά σημεία τους ήταν αρκετά (είχαν κι οι δυο μουστάκια, κι οι δυο συνήθιζαν να κρύβουν τις βρωμιές τους, άρεσαν και στους δυο τα ψάρια, μαδούσαν κι οι δυο).

Ένα κυριακάτικο πρωινό, ο κύριος Γρηγόρης και η Τζίλντα βρίσκονταν καθισμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο, βυθισμένοι μακάρια στις σκέψεις τους. Συγκεκριμένα, ο κ. Γρηγόρης έκανε γατίσιες σκέψεις (σκεφτόταν το ψάρι που έβραζε στην κουζίνα) και η Τζίλντα έκανε ανθρώπινες σκέψεις (σκεφτόταν τη συμπαντική αρμονία).

Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι. Η Τζίλντα πετάχτηκε αμέσως κι έτρεξε μακριά να κρυφτεί, γιατί δεν έχανε ευκαιρία να ασκεί τους μυώνες, τα αντανακλαστικά της και την έκτη της αίσθηση. Ο κ. Γρηγόρης, σαν πιο δυσκίνητος και αργόστροφος, χρειάστηκε αρκετά δευτερόλεπτα για να καταφέρει να βγάλει την αντιληπτική του ικανότητα από την ψαρόσουπα και να την κατευθύνει προς τον εξωτερικό κόσμο.

Το κουδούνι ξαναχτύπησε.

Ο κ. Γρηγόρης ξεκίνησε κακόκεφα προς την πόρτα, σέρνοντας τις παντόφλες του, που δεν ήθελαν καθόλου να μετακινηθούν. Άνοιξε χωρίς να ρωτήσει «Ποιος είναι;» και το μετάνιωσε ακαριαία.

Απ’ έξω στεκόταν ένας μυρμηγκοφάγος. Ένας νεαρός μυρμηγκοφάγος, ενενήντα πόντους ψηλός, με μαύρο, γυαλιστερό πέτσινο και ρωμαλέα προβοσκίδα. Πίσω του, αντί για την άθλια οδό Ορλώφ με τα σκουπίδια και τις λακκούβες, απλωνόταν μια υπέροχη απέραντη έρημος, κάτω από ένα λαμπερό μπλε σαξ ουρανό.

Έμειναν μια στιγμή να κοιτάζονται, εξίσου ξαφνιασμένοι κι οι δυο. Πρώτος συνήλθε ο μυρμηγκοφάγος και τόβαλε στα πόδια.

Ο κ. Γρηγόρης έκλεισε την πόρτα με μια κλοτσιά. Αμέσως, το κουδούνι ξαναχτύπησε.

«Ποιος είναι;» ρώτησε αυτή τη φορά ο κ. Γρηγόρης με τρεμάμενη φωνή.

«Εγώ!» ακούστηκε απ’ έξω.

Ο κ. Γρηγόρης, καθησυχασμένος, άνοιξε.

Μια από τις πολύ συνηθισμένες στην έρημο δυνατές αμμοθύελλες χίμηξε μέσα και σάρωσε το δωμάτιο.

Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι απόγινε ο κ. Γρηγόρης και τα έπιπλά του. Η Τζίλντα, πάντως, μετά από κάποιο διάστημα, εθεάθη να περιφέρεται στα σκουπίδια της οδού Ορλώφ.

Ηθικά διδάγματα

1): Αν δεν ρωτήσεις «Ποιος είναι;» μην ανοίξεις.

2): Αν ρωτήσεις και σου απαντήσει κάποιος «Εγώ!» μην ανοίξεις με κανέναν τρόπο – οι εγωτικοί είναι επικίνδυνοι τύποι και σίγουρα θα σε ισοπεδώσουν.

3): Μόνο αν είσαι γάτα γλιτώνεις (γενικά).

  • Αρχική εικόνα: Man with cat – Painting by mihaela ioana atomei (Romania)
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ γάτα του κυρίου Γρηγόρη – Της Παυλίνας Παμπούδη
Περισσότερα

Ο γάτος Oscar του οίκου ευγηρίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το 2005 υιοθετήθηκε ένας γάτος, ονόματι Oscar, από έναν οίκο ευγηρίας στην Providence (πρωτεύουσα της πολιτείας Rhode Island των ΗΠΑ). Ο γάτος αυτός σε γενικές γραμμές έκοβε βόλτες ήσυχα κι αδιάφορα χωρίς να περνάει τον χρόνο του με κόσμο. Αποδείχτηκε ωστόσο ότι μπορούσε να καταλάβει όταν κάποιος ηλικιωμένος διένυε τις τελευταίες του ώρες, και πάντα πήγαινε από μόνος του και κούρνιαζε κουλουριασμένος δίπλα στον άνθρωπο ώστε αυτός να μην πεθάνει μόνος του.

Δεν έπεσε έξω ούτε μία φορά, σε σημείο που το προσωπικό του οίκου ευγηρίας ήξεραν ότι όταν ο Oscar πήγαινε δίπλα σε κάποιον νοσηλευόμενο, ήταν ώρα να ειδοποιήσουν τους συγγενείς. Μάλιστα, αν το προσωπικό έκλεινε τον Oscar έξω από το δωμάτιο ενός ετοιμοθάνατου νοσηλευόμενου, ο Oscar γρατζουνούσε με μανία την πόρτα και τους τοίχους προσπαθώντας να μπει μέσα. Μια μέρα οι νοσοκόμες προσπάθησαν να τον βάλουν στο κρεβάτι ενός ηλικιωμένου που νόμιζαν ότι ήταν στα τελευταία του, αλλά ο Oscar δεν καθόταν με τίποτα. Νόμιζαν ότι πλέον “χάθηκε” η ικανότητα του Oscar, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι είχαν κάνει λάθος οι γιατροί και ο ηλικιωμένος δεν πέθαινε.

Το προσωπικό του οίκου ευγηρίας είχε φοβηθεί μήπως οι συγγενείς των νοσηλευόμενων θυμώσουν και θεωρήσουν τον Oscar ως έναν χνουδωτό Μαύρο Θεριστή. Οι συγγενείς ωστόσο εξέφρασαν ότι ένιωθαν όμορφα ξέροντας ότι οι άνθρωποί τους δεν ήταν μόνοι τους στις τελευταίες τους στιγμές, αλλά αντιθέτως είχαν μια γλυκιά παρουσία δίπλα τους μέχρι να “φύγουν” από τον κόσμο.

– Πηγή: Humans of Kalamata

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ γάτος Oscar του οίκου ευγηρίας
Περισσότερα

Γάτα βρέθηκε ζωντανή σε μηχανή αυτοκινήτου ύστερα από ταξίδι 200 χιλιομέτρων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μια γάτα φαίνεται να ταξίδεψε περίπου 200 χιλιόμετρα, από το Μπέρμιγχαμ στο Λονδίνο, μέσα στον χώρο της μηχανής ενός αυτοκινήτου και επιβίωσε χωρίς μάλιστα να φέρει την παραμικρή γρατσουνιά.

Σύμφωνα με οργάνωση προστασίας ζώων και όπως αναφέρει το BBC, το αιλουροειδές ήταν «γλυκό», «φιλικό» και καλά στην υγεία του, αν και είχε παγιδευτεί για 200 χιλιόμετρα στον κινητήρα του οχήματος.

 

 

Προσπάθεια για την ανεύρεση του κηδεμόνα

Αν και εκτιμάται ότι φιλοξενείτο σε κάποιο σπίτι, η γάτα δεν είχε κάποιο τσιπ που να υποδεικνύει από πού ακριβώς ξεκίνησε το ταξίδι της.

Η γάτα έγινε αντιληπτή όταν περαστικοί την άκουσαν να νιαουρίζει, με τον οδηγό να σταματά στο ανατολικό Λονδίνο προκειμένου να ελέγξει το όχημα, εντοπίζοντας έτσι το μικρό αιλουροειδές μέσα στο καπό.

Πλέον γίνονται προσπάθειες – κυρίως μέσω τον ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης – για να εντοπιστεί ο κηδεμόνας της γάτας.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓάτα βρέθηκε ζωντανή σε μηχανή αυτοκινήτου ύστερα από ταξίδι 200 χιλιομέτρων
Περισσότερα

Οι γάτες του Emilio Sánchez Solá

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Emilio Sánchez Solá ήταν Ισπανός ζωγράφος. Γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1869 και πέθανε στη Γρανάδα το 1949. O Emilio Sánchez Solá ειδικεύτηκε σε ελαιογραφίες που απεικόνιζαν αστεία και παιγνιώδη θέματα. Από τα αγαπημένα του θέματα ήταν οι οικογενειακές σκηνές, τα παιδιά της χορωδία και οι γάτες.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟι γάτες του Emilio Sánchez Solá
Περισσότερα

Νίκος Δήμου – Το δώρο της Πίπση (1972)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πρέπει τώρα να σας πω την ιστορία μιας γάτας. Δεν ήταν όμορφη, ούτε χαδιάρα. Ήταν ίσως η πιο άσκημη και άκομψη γάτα που έχω γνωρίσει. Μονοκόμματη και τραχιά σαν μπουλντόγκ. Δεν ήταν καν δική μου. Όμως μου έκανε ένα θαυμάσιο χριστουγεννιάτικο δώρο.

Ζούσα τότε σε προάστιο της Αθήνας. Το σπίτι, μονοκατοικία παλιά και άβολη, ήταν απομονωμένο σε ένα ύψωμα. Πίσω του το δάσος. (Τώρα έχει γίνει πολυκατοικίες!)

Το παλιό κτίσμα είχε μείνει καιρό ακατοίκητο. Ανήκε σε ένα γέροντα γιατρό, που ζούσε εκεί ολομόναχος. Είχε πεθάνει πάνω από ένα χρόνο.

Για αρκετούς μήνες, αφού μετακόμισα, έβλεπα μία γριά και άσκημη γάτα που τριγύριζε συστηματικά το σπίτι. Βέβαια γάτες εκεί υπήρχαν πολλές. Όμως αυτή ήταν αλλιώτικη. Ούτε πλησίαζε πολύ ούτε απομακρυνόταν. Βρισκόταν πάντα σε ίδια απόσταση από το σπίτι, σαν να ήταν δεμένη με ένα αόρατο σκοινί. Στηνόταν απέναντι και κοιτούσε συνεχώς τα παράθυρα, με μάτια κουρασμένα, κοκκινισμένα ενώ έβγαζε ένα χαμηλόφωνο μακρόσυρτο ήχο – κάτι ανάμεσα ουρλιαχτό και παράπονο.

Φερόταν σαν άγρια γάτα – αλλά δεν έμοιαζε άγρια. Όταν στηνότανε απέναντι στο παράθυρο της άνοιγα να μπει αλλά αυτή στεκόταν εκεί στην ίδια πάντα απόσταση. Αν πλησίαζα, οπισθοχωρούσε, χωρίς να τρομάζει και να εξαφανίζεται. Έτρωγε το φαγητό που της έδινα, με τον όρο ότι πάντα θα σεβόμουνα την προκαθορισμένη απόσταση. Αν στεκόμουν κοντά στο πιάτο, προτιμούσε να μείνει νηστική.

Το αίνιγμα λύθηκε όταν μίλησα με την κόρη του παλιού ιδιοκτήτη. Ήταν η γάτα του! Η μοναδική του συντροφιά! Την έλεγαν Πίπση κι ο γέροντας την υπεραγαπούσε. Μόνο που την είχε τόσα χρόνια, που κανείς δεν φανταζόταν ότι ζούσε ακόμα. Όταν πέθανε ο γιατρός, δεν τη βρήκαν στο σπίτι. Το κλείδωσαν – κι ούτε που τη σκέφτηκαν. Κι εκείνη, πήρε τα βουνά και έγινε άγρια.

Δηλαδή, το σπίτι που έμενα ήταν το δικό της! Έκανα ό,τι μπορούσα να την πείσω να επιστρέψει – μάταια. Δεν εμπιστευόταν κανένα. Η χαϊδεμένη και καλομαθημένη, που γριά βρέθηκε στο δρόμο, επέζησε – αλλά δεν πίστευε πια σε τίποτα.

Μέχρι που ήρθαν Χριστούγεννα, παραμονές και ξαφνικά ακούω ένα άλλο νιάου και βλέπω την Πίπση με τη μύτη κολλημένη στο τζάμι. Ανοίγω το παράθυρο και – δεν πιστεύω τα μάτια μου – μπαίνει στο σπίτι. Πρώτη φορά μπαίνει στο σπίτι, μυρίζει δεξιά-αριστερά με μεγάλη προσοχή, ψάχνει – και τελικά έρχεται εκεί που καθόμουνα, νιαουρίζει παρακλητικά και πηδάει στην αγκαλιά μου. Η Πίπση – που τηρούσε πάντα την απόσταση ασφαλείας, τα τρία μέτρα!

Είχε έρθει για να γεννήσει. Μέσα στην αγκαλιά μου πάλευε τρεις ώρες και έκανε τέσσερα μικρά γούνινα. Κάθισε δύο μήνες στο σπίτι, τα μεγάλωσε, τα ανάθρεψε – και μία μέρα τα πήρε και εξαφανίστηκαν. Δεν την ξαναείδαμε ποτέ. Ούτε αυτά.

Δεν τα πήρε όλα όμως. Έμεινε ένα, το γλυκύτερο, που αργότερα έγινε η γάτα της ζωής μου. Το καλλίτερο Χριστουγεννιάτικο Δώρο.

***

  • Πηγή: Από Palmografos.com – Έξη Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες – Του Νίκου Δήμου

***

– Πίνακας: Benno KÖGL (1892-1973)

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΝίκος Δήμου – Το δώρο της Πίπση (1972)
Περισσότερα

«Ο άσπρος» – Αργύρης Εφταλιώτης (*)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Φίλους δεν είχα πολλούς εκεί κάτου, στης Ασίας τα μέρη. Γνώριμους που κλέβανε τον καιρό μου, είχα πολλούς. Κάθε λίγο ερχότανε κι από ένας το βράδυ να περάσει την ώρα του. Εγώ την ώρα μου ήξερα πώς να την περάσω. Μετάφραζα τότες τον Όμηρο. Μα οι άλλοι — πού να το φανταστούν εκείνοι πως εγώ την προτιμούσα τη μοναξιά;

Μοναξιά είπα; Καλέ τι λέω; Συντροφιά, κι από κείνες! Πρώτα ο Όμηρος. Ύστερα τα λεξικά μου. Άφησε πια σημειώματα, σκόλια, χαρτιά, καλαμάρια, πένες. Όλ’ αυτά, σου μιλούνε, σε βλέπουνε, σ’ αγαπούνε σα γράφεις. Δοκίμασε να γράψεις ένα στίχο με ξένη πένα, σε ξένο χαρτί, σε ξένο τραπέζι και με ξένο μελάνι, και βλέπεις διαφορά. Είναι σα να κοιμάσαι σε αλλουνού κρεβάτι.
Κι΄ ως τόσο πάω ν’ αλησμονήσω το μεγαλύτερό μου φίλο, τα χρόνια εκείνα. Πάω ν’ αλησμονήσω το γάτο μου, που ακόμα σπαράζεται η ψυχή μου σαν τον ανιστορώ.

Μου τον έφεραν ένα πρωί, δώρο — άσπρο γατάκι σαν κουνέλι. Μια χαρά να το βλέπεις. Μικρό μικρό, μαλακό, παχουλό, ήμερο, με τα μεγάλα τα μάτια τα πρασινοκίτρινα, και με τ’ αχειλάκι του πίσσα μαύρο. Λες κι όλο χαμογελούσε με το γατήσιο εκείνο χαμόγελο, που τέλος δεν έχει. Έτσι είναι, βλέπεις, φτιασμένο το στόμα του.
Παιχνιδιάρικο λες; Μα τα παιχνίδια του τα ’βλεπες και δε χόρταινες. Κουνούπι να περνούσε απ’ ομπρός του, πηδούσε ολόρθος, καμάρα η ράχη του, φούντα ολόστεκη η ουρά του, σπίθες τα μάτια του. Μια και δυο, και ξεχύμιζε τότες στον αέρα σα δαιμονισμένος που κυνηγούσε ένα τίποτις.

 

Αργύρης Εφταλιώτης (Μήθυμνα Λέσβου, 1η Ιουλίου του 1849 – Αντίμπ, Γαλλία, 25η Ιουλίου του 1923)

Το φαΐ μας πάντα μαζί. Έπινε το γάλα του γλήγορα γλήγορα, και σαν έγλυφε αυτός τα γαλατωμένα του γένια, εγώ απόσωνα τότες το δικό μου φαΐ. Καθίζαμε ύστερα στη σπουδή. Εγώ στην καρέγλα μου, αυτός απάνω στο μεγαλύτερο Λεξικό. Πόσες φορές τονέ χρειαζόμουν εκείνο το Γαζή, και δεν πήγαινε η καρδιά μου να του χαλάσω το χουζούρι, εκεί που μισοκοιμότανε γουργουρίζοντας.

Τι τα θες! γενήκαμε φίλοι αχώριστοι. Κατάντησε να νοιώθουμε ο ένας τον άλλονε τόσο καλά, που ως κι α θύμωνα, αυτός τη δουλειά του.

Περάσανε μερικοί, μήνες, μεγάλωσε το γατί. Ώρες ώρες μου ξέφευγε όμως τώρα, και δεν τον ξανάβρισκα εύκολα. Πότε στο περιβόλι έκοβε βόλτες, πότε παρέξω, κάποτες τρύπωνε και σε ξένα σπίτια. Μια μέρα μάλιστα τον είδα και ραχάτευε απάνω σε μια στέγη που είχα κάτω από τον αψηλό ηλιακό μου. Τι τον έφερε εκεί πέρα, δεν καλοκατάλαβα στην αρχή. Κατόπι όμως παρατήρησα πως στου αντικρινού σπιτιού τα κεραμίδια, που δρόμος στενός τα χώριζε από τα δικά μου, ραχάτευε άλλη γάτα, με μάτια κι αυτή μισόκλειστα. Σα να μυρίστηκα τότες κάτι. Όμως, μήτε ο δικός μου γάτος, μήτε η φιλενάδα απ’ αντίκρυ δε μου δώκανε την παραμικρή αφορμή να υποψιαστώ τίποτις προχωρημένες αγάπες αναμεταξύ τους. Έτσι, σα να βρισκότανε ακόμα σε ξέχωρο κόσμο ο καθένας.

Ώρες κι ώρες περνούσαν κάποτες, κι έμνησκαν οι δυο τους σ’ αυτή τη βαθειά μελέτη. Λες και πρόσμενε η αντικρινή η γάτα να ωριμάσει η δουλειά. Λες και πλέχανε στο μεταξύ τα όνειρά τους, την ποίησή τους.

Εμένα αυτά δε μου πολυαρέζανε. Συνηθισμένος να ’χω πάντα τον Άσπρο κοντά μου, σα να ζούλευα τώρα. Σα να μην μπορούσα να δουλέψω με την καρδιά μου, καθώς τα πρώτα.

Μια πρωινή, ότι σηκώθηκα, ακούγω ψιλή ξεσερμένη φωνή, σα να ’κλαιγε μωρό. Άξαφνα σταματάει η φωνή σα να την έκοψες με μαχαίρι. Κατόπι άρχισε ένα χαμηλόφωνο βουγκητό, που τέλος δεν είχε. Όσο πήγαινε μάλιστα, ανέβαινε σαν ανέμου φύσημα από τα παράθυρα. Σταματάει κι αυτό. Δεν ξανακούστηκε τίποτις μερική ώρα. Εκεί που ’πινα τον καφέ μου όμως — και το γάλα του Άσπρου πλάι για να ’ρθει κι αυτός, — ακούγουνται σωστά γατήσια ξεφωνητά, που λάθος πια δεν είχε.

Σηκώνουμαι και σκύβω να δω από τον ηλιακό. Ο Άσπρος μου απάνω στη στέγη από τη μια, γέρικος σταχτής γάτος από την άλλη, όχι και πολύ θρεμμένος, παλιός παλαιστής όμως, πολύπαθος, πολύξερος, και μυριόπαντρος. Το πρόσωπό του ήτανε ζουγραφιά μονάχη αγρυπνίας και παραλυσίας. Αμέσως τον αναγνώρισα. Αμέσως το ’νιωσα πως για καλό δεν ήρθε στα κεραμίδια μου απάνω· πως δεν του άρεζε του Άσπρου μου η ομορφιά, η νιότη, κι η καλοθρεψιά, που τόσον καιρό τα ονειρεύουνταν η αντικρινή η γάτα, παλιά του αγαπημένη, τώρα όμως, δίχως άλλο τα γύρευε με πιότερη τόλμη κι αδιαφορία προς την αφεντιά του, κι ήρθε λοιπό να μετρηθεί μια και καλή με τον καινούριο αυτόν τον Πάολο, και να τονέ φάει με τις νυχιές του.

Σώπαιναν τη στιγμή εκείνη και κοίταζαν ο ένας τον άλλον κατάματα. Μήτε τρίχα τους δε σάλευε. Ασάλευτος και γω να μην τους τρομάξω.
Ήξερα τι θα γίνει αν ίσως και σάλευε ο ένας τους. Θα ξεχύμιζε μονομιάς ο άλλος για να προλάβει και θα τονέ σπάραζε με τα νύχια του.
Άλλον τρόπο δεν έβλεπα για να γλυτώσω τον Άσπρο μου, παρά να περεχύσω τον ξένο γάτο νερό και να τονέ διώξω. Ξαναμπαίνω λοιπό σιγανά σιγανά, και παίρνω ποτήρι νερό. Βγαίνω πάλε, σημαδεύω, πετώ το νερό. Περνάει το έρμο απάνω από τη ράχη του ξένου γάτου, και χύνεται όλο στον Άσπρο μου! Έγιναν όλ’ άψε σβήσε. Ανατρομάζει ο Άσπρος, ξορμάει ο σταχτής και του καθίζει δυνατή και βαθειά νυχιά στο πλευρό του! Κόκκινο αμέσως το κάτασπρο εκείνο πλευρό! Έφυγε ο ξένος γάτος, αστραπή, σα με είδε. Ξεκίνησε και ο λαβωμένος μου Άσπρος να φύγει κι αυτός. Πριν κατεβεί όμως, κοντοστάθηκε μια, και γύρισε και με κοίταξε. Ήταν περίλυπη η ματιά του. Σα να μου ’λεγε πως δεν το πρόσμενε τέτοιο κάμωμα από τον πιστό του φίλο. Πήδηξε κάτω ύστερα και χάθηκε κι αυτός απ’ ομπρός μου.
Περάσανε μέρες, βδομάδες, μήνες περάσανε, και δεν ξαναφάνηκε πια ο Ασπρος! Πρέπει να ψόφησε, είπα. Έβαλα ανθρώπους να τονέ βρούνε, ρώτηξα, γύρεψα, όλα του κάκου.
Μια βραδινή, ότι άρχιζε να σκοτεινιάζει, εκεί που περπατούσα στο περιβόλι, ολομόναχος, ακούγω γατήσια φωνή, σαν παραπονιάρικη. Κάμνω να δω… ο Άσπρος! Ήταν τώρα λιγνός, είχε και το σημάδι της λαβωματιάς στο πλευρό του. Έτρεμα από τη συγκίνηση. Με χίλια χαδευτικά μου λόγια σκύβω να τον αγγίξω, να τον πάρω στην αγκαλιά μου. Μόλις με βλέπει σιμά του, ένα πήδημα, και γίνεται άφαντος πάλε!

Δεν τον ξανάειδα πια από τότες τον Άσπρο μου.

 

White Cat – Diane Hoeptner

 

***

 

Το διήγημα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Πατριώτης» στις 4 Μαρτίου 1903.

 

***

 

(*) «Αυτή την ιστορία, μου τη διηγήθηκε ο Αλέξανδρος Πάλλης. Δικός του ήταν ο άσπρος γάτος

***

Βασική εικόνα: «The White Cat» που είναι επίσης γνωστό ως «Tom Cat on Yellow Pillow». Έργο (Oil On Panel) του Γερμανού ζωγράφου Franz Marc (1880 – 1916).

***

ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

Παναγιώτης Μήλας«Ο άσπρος» – Αργύρης Εφταλιώτης (*)
Περισσότερα

Χάρη στη γάτα του βρήκε τον έρωτα της ζωής του, κι ας ταξίδευσε 4.000 χιλιόμετρα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έχουμε σίγουρα ακούσει πολλές πρωτότυπες και συγκινητικές ιστορίες για το πώς γνωρίστηκε ένα ζευγάρι, πώς ερωτεύτηκε ή ακόμη και πώς παντρεύτηκε. Η συγκεκριμένη ιστορία όμως, δεν έχει προηγούμενο, μιας και είναι άκρως μοναδική και αρκετά περίεργη.

Ένας 28χρονος άνδρας από το Λονδίνο ταξίδεψε μέχρι το Σικάγο, μια διαδρομή περίπου 4.000 χιλιομέτρων, όταν μια 25χρονη του έκανε μια φιλοφρόνηση σε μια ομάδα στο Facebook για τη γάτα του.

 

 

Τα μέλη της συγκεκριμένης ομάδας είναι άτομα που έχουν αδυναμία στις γάτες ανεξαρτήτως αν και οι ίδιοι έχουν γάτα για συγκάτοικο. Ο Άνταμ και η Άννα λοιπόν μοιράστηκαν την κοινή τους αγάπη για τα αξιολάτρευτα αιλουροειδή και κάπως έτσι ξεκίνησε να αναπτύσσεται μεταξύ τους μια ιδιαίτερη σχέση.

Χαρακτηριστικά η Άννα δήλωσε: “Μόλις είχα γίνει μέλος της ομάδας και αμέσως παρατήρησα τον Άνταμ, έτσι του έκανα ένα σχόλιο για να του πω πόσο χαριτωμένος είναι εκείνος αλλά και η γάτα του”.

 

 

Μετά το σχόλιο της Άννας, ο Άνταμ έκανε την πρώτη κίνηση στέλνοντας ένα προσωπικό μήνυμα το οποίο ήταν και η πρώτη τους επικοινωνία ανακαλύπτοντας σταδιακά πως έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, όπως τις ίδιες προτιμήσεις στη μουσική.

Το ζευγάρι, ύστερα από κάποιους μήνες επικοινωνίας μέσω μηνυμάτων και βίντεο κλήσεων, αποφάσισε πως έπρεπε να γίνει το μεγάλο βήμα της συνάντησης κι έτσι ο Άνταμ έκανε αυτό το ταξίδι για να βρεθεί για πρώτη φορά κοντά στην αγαπημένη του, αλλά και τη γάτα της!

Η Άννα δήλωσε πως σε καμία περίπτωση δεν φανταζόταν πως θα γνώριζε κάποιον μέσω μιας τυπικής ομάδας στο Facebook πόσω μάλλον πως θα κατέληγε σε μια σχέση εξ αποστάσεως!

Ωστόσο, πολλοί χρήστες της ίδιας σελίδας έμαθαν για την ιστορία του ζευγαριού και ελπίζουν πως ίσως κι εκείνοι κάποτε να έχουν μια παρόμοια εμπειρία.

Μένει να δούμε όμως αν και οι γάτες τους θα τα πάνε καλά μεταξύ τους.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΧάρη στη γάτα του βρήκε τον έρωτα της ζωής του, κι ας ταξίδευσε 4.000 χιλιόμετρα
Περισσότερα