Cat-postal

Ο Ολλανδός ζωγράφος Kenne Grégoire και οι γάτες…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση… Η ρήση αυτή βρίσκει πλήρη εφαρμογή στο έργο του Kenne Grégoire. Ο Ολλανδός ζωγράφος γνωρίζει πολύ καλά την αξία των χρωμάτων την οποία μεταφέρει στους πίνακές του, ανοίγοντας την «παλέτα» του σε μία πανδαισία εκφράσεων, εικόνων και αποχρώσεων. Ανεξάντλητα τα εκφραστικά όρια του χρωστήρα του, αποτυπώνουν τα παιχνίδια των προσώπων και του φωτός, το μυστικισμό της ομορφιάς και της παρακμής.

Στο ζωγραφικό έργο του Kenne Grégoire μπορεί να βρούμε νεκρές φύσεις, αλλά και κτήρια, τοπία, ζώα (με έμφαση στις αγαπημένες του γάτες) και θεατρικές σκηνές από την Commedia dell’Arte. Υπάρχει ομορφιά, αλλά και θλίψη, φθορά και φθορά. Η ζωγραφική είναι ο απόλυτα αναποτελεσματικός τρόπος να συλλάβει τις ιδέες και τα συναισθήματά του. Αυτό ακριβώς κάνει την τέχνη του Kenne Grégoire τόσο ενδιαφέρουσα.

Ο Kenne Gregoire (Teteringen, 1951) προέρχεται από οικογένεια καλλιτεχνών, είναι γιος του γλύπτη Paul Grégoire και νεότερος αδελφός της ζωγράφου Hélène Grégoire και του γλύπτη Pépé Grégoire. Σπούδασε στο Άμστερνταμ στο Rijksacademie voor Beeldende Kunsten. Στην ακαδημία, ο Otto B. de Kat από το Haarlem ήταν ο σπουδαιότερος δάσκαλος του Kenne. Ο Otto B. de Kat δίδαξε στον Kenne τις τεχνικές πίσω από τη σύνθεση και τη χρήση του χρώματος. Παρόλο που ο Kenne Gregoire χρησιμοποιεί κυρίως τεχνικές του 17ου αιώνα, προσεγγίζει το έργο του σε ένα μη παραδοσιακό θέμα όπου τα θέματα των έργων του παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Η μεγαλύτερη πρόκλησή του είναι να ζωγραφίσει μια ψευδαίσθηση όπου τα αντικείμενα στον καμβά είναι τρισδιάστατα. Όπως ένα συρτάρι, ένα ντουλάπι ή ένα τραπέζι με διάφορα αντικείμενα όπου το καθένα αντιπροσωπεύει μια μνήμη. Ο θεατής παρασύρεται και το μάτι παραπλανάται, οι προοπτικές διαταράσσονται. Η πρόθεσή του είναι να αφήσει στο θεατή τον υπαινιγμό ότι βλέπει έναν ψεύτικο κόσμο που προέρχεται από τη φαντασία του καλλιτέχνη.

Οι αντιθέσεις στη ζωγραφική του απεικονίζονται με θεατρικά ντυμένους ανθρώπους που εκφράζουν τη μοναξιά, την αμφιβολία και την επιθυμία. Είτε πρόκειται για μια ζωντανή μουσική είτε για μια σκηνή από την Commedia dell’Arte, σε όλες τις συνθέσεις του μπορεί κανείς να βρει αποσύνθεση και ωριμότητα. Το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι να δημιουργήσει μια όμορφη εικόνα…

 

eirini aivaliwtouΟ Ολλανδός ζωγράφος Kenne Grégoire και οι γάτες…
Περισσότερα

«Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης». Με ένα «κλικ» εδώ θα απολαύσετε την έκθεση στο Museum of Art

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι φίλοι μας, τα τετράποδα αιλουροειδή, εδώ και αιώνες εξάπτουν την περιέργειά μας: κακολογούνται από τους δεισιδαίμονες, λατρεύονταν από τους Αρχαίους Αιγύπτιους, ποιήματα τους έγραφαν –και συνεχίζουν να τους γράφουν– οι ποιητές, έγιναν βιβλία. Τώρα, είναι το θέμα μιας έκθεσης εικονικής πραγματικότητας!

 

 

 

Μπορείτε να την επισκεφθείτε χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθείτε. Το Universal Museum of Art, ένα μουσείο εικονικής πραγματικότητας με έδρα το Παρίσι, συνεργάστηκε με το RMN (Réunion des Musées Nationaux-Grand Palais) για να ετοιμάσουν την έκθεση «Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης».

Ένα χρονικό της παρουσίας της γάτας στην ιστορία της τέχνης, μια αφήγηση του συμβολισμού τους όπως αυτός εξελίχθηκε ανάλογα με τις αλλαγές των συναισθημάτων μας απέναντί τους.

Σε πολλά έργα εμφανίζονται σε πρώτο πλάνο, σε άλλα περνούν στο «παρασκήνιο». Είναι όμως το σημείο στο οποίο εστιάζει η εικονική έκθεση: τις απαντούμε σε ποικιλία έργων, από την αφίσα του Steinlen για το καμπαρέ του Rodolphe Salis έως ιερές απεικονίσεις τους από την Αρχαία Αίγυπτο.

 

 

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα τα ευφυή αιλουροειδή, που εξημερώθηκαν για να συντροφεύσουν τον άνθρωπο στην ιστορία της ζωής, εξακολουθούν να κερδίζουν το θαυμασμό και την αγάπη εκείνων, που αναγνωρίζουν τις γάτες ως πλάσματα σοφά και ανεξάρτητα, η διακριτική παρουσία των οποίων λειτουργεί συχνά κατευναστικά μέσα στο χώρο.

Αυτή η «σοφία» της γάτας, σε συνδυασμό με την ικανότητά της να είναι παρούσα και ταυτοχρόνως απούσα, ενέπνευσε και εμπνέει τους καλλιτέχνες αιώνες τώρα, σε βαθμό που εκείνοι δεν θα μπορούσαν παρά να αφιερώσουν μέρος των έργων τους στα συμπαθή τετράποδα.

 

***

 

ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ» ΕΔΩ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ

 

***

 

eirini aivaliwtou«Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης». Με ένα «κλικ» εδώ θα απολαύσετε την έκθεση στο Museum of Art
Περισσότερα

Η Suki, που ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Θεωρείται ότι οι γάτες αποστρέφονται το νερό. Υπάρχουν όμως μερικές που σπάνε τα στερεότυπα. Όπως αυτή που σας παρουσιάζουμε παρακάτω. Μια γάτα που αγαπά την ύπαιθρο, αισθάνεται σαν στο σπίτι της σε άγριο περιβάλλον, εξερευνά τη φύση -συμπεριλαμβανομένων των λιμνών και των ποταμών. Είναι μια γάτα που ανήκει στη φυλή της Βεγγάλης και ονομάζεται Suki. Οι δημοφιλείς σελίδες της στο Instagram και στο Facebook είναι γεμάτες από πανέμορφα πλάνα της. Η κηδεμόνας της, φωτογράφος Martina Gutfreund, την έχει απαθανατίσει στην καναδική περιφέρεια, σε ερήμους, παραλίες, βουνά, καταρράκτες, γέφυρες, βράχους και δάση, μονοπάτια, φαράγγια κι επικίνδυνους γκρεμούς. Πότε με πουλόβερ, πότε με αδιάβροχο, σε χιόνια, με βροχές, ανάμεσα σε λουλούδια της άνοιξης ή σε φθινοπωρινά τοπία. Οι φωτογραφίες αυτές απεικονίζουν τις ομορφιές του Καναδά αλλά και την απεριόριστη ομορφιά της Suki.

 

Η Suki, με τα χαρακτηριστικά σημάδια της «άγριας γάτας» της Βεγγάλης, είναι σαφώς μια φωτογενής σύντροφος και ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση, στο πλευρό της φωτογράφου Martina Gutfreund. Είναι ήρεμη και ετοιμοπόλεμη, ανεξάρτητα αν ταξιδεύει στον ειδικό σάκο με φινιστρίνι για γάτες, σε τζιπ, σε τροχόσπιτο, σε βάρκα ή αν απολαμβάνει τη θέα μιας λίμνης πάνω σε ένα βράχο. Η γη ή το νερό, δεν έχουν καμία διαφορά για τη Suki. Το περιπετειώδες αιλουροειδές μάλιστα αισθάνεται βασίλισσα του κόσμου όταν στέκεται στην πλώρη ενός σκάφους.

 

Η Suki είναι εκπαιδευμένη στο λουρί, αγαπά τις βόλτες με το αυτοκίνητο, μένει σε κάμπινγκ και ασκείται με το κανό, αγαπά το νερό και την πεζοπορία και κάνει σχεδόν όλα όσα μπορεί να κάνει κι ένας σκύλος. Με τον τρόπο της αποδεικνύει πως οι γάτες είναι ικανές για πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε αν τους δοθεί η ευκαιρία.

***

Οι γάτες της Βεγγάλης έχουν μια γοητευτικά άγρια εμφάνιση, όπως μεγάλα στρογγυλά σημεία σαν της λεοπάρδαλης και άσπρη κοιλιά. Η φυλή διαθέτει επίσης χαρακτηριστικά μάσκας και έχει σημάδια και στα μπροστινά της πόδια.
Η γάτα της Βεγγάλης έχει συνήθως καφέ στίγματα ή στίγματα που μοιάζουν με νιφάδες χιονιού, αν και υπάρχουν και άλλα χρώματα στιγμάτων. Ύστερα από τρεις γενιές από την αρχική διασταύρωση, η φυλή απέκτησε μια ήπια ιδιοσυγκρασία οικόσιτης γάτα. Η γάτα εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1983 και τα πρώτα γατάκια εκτός από τα πολύ ωραία στίγματα είχαν κληρονομήσει και τα προτερήματα και ελαττώματα της λεοπάρδαλης και ήταν αρκετά νευρικά. Έπειτα από τέσσερις και παραπάνω διασταυρώσεις, απέκτησαν την ηρεμία της οικόσιτης γάτας μαζί με το λαμπερό τρίχωμα της λεοπάρδαλης. Βέβαια παραμένουν μεγάλες γάτες, από 5 έως και 10 κιλά, ενίοτε και περισσότερο. Πολλές φορές οι απόγονοί τους, αρσενικά ή θηλυκά, είναι στείρα και είναι δυσκολότερη η αναπαραγωγή.
Η γάτα Βεγγάλης είναι μια μοναδική φυλή διάστικτης οικόσιτης γάτας, που προήλθε από διασταυρώσεις της οικιακής γάτας με τη γάτα Αβησσυνίας, την αμερικανική κοντότριχη, τη Βιρμανίας, την Αιγυπτιακή Μάου και την ασιατική λεοπάρδαλη. Πρόκειται για την πρώτη γάτα υβριδικής διασταύρωσης.

Η οικόσιτη Βεγγάλης έχει κληρονομήσει το εξωτικό και εντυπωσιακό «άγριο» διάστικτο σχέδιο της ασιατικής λεοπάρδαλης, που απαντάται σε πολλά άγρια αιλουροειδή στην κεντρική Ασία. Αυτή η όμορφη φυλή είναι πολύ τρυφερή και φιλική, διατηρώντας παράλληλα τη μοναδικότητα των άγριων προγόνων της.
Η φυλή οφείλει την ύπαρξή της κυρίως στην Jean Sudgen, η οποία διασταύρωσε μια μαύρη κοντότριχη οικόσιτη γάτα με μια θηλυκή ασιατική λεοπάρδαλη το 1963. Αργότερα, το 1975, η Jean Sungen απέκτησε οκτώ υβρίδια θηλυκού γένους από το γενετιστή Dr. Willard Centerwell, ο οποίος συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα εκτροφής όπου ασιατικές λεοπαρδάλεις διασταυρωνόταν με οικόσιτες γάτες ως μέρος μιας μελέτης σχετικά με την λευχαιμία των αιλουροειδών. Αυτή ήταν η αρχή της συναρπαστικής και εξωτικής φυλής της γάτας Βεγγάλης. Τελικά, το 1984, αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γάτας η οικόσιτη γάτα Βεγγάλης με τη μορφή που έχει σήμερα.

 

 

Η κατοικίδια γάτα Βεγγάλης πρέπει να απέχει τουλάχιστον τέσσερις γενεές από την ασιατική λεοπάρδαλη. Σε πολλές χώρες απαγορεύεται η κατοχή γατών που απέχουν λιγότερο από τέσσερις γενεές από την ασιατική λεοπάρδαλη, λόγω μεγάλου ποσοστού «άγριου αίματος».Πρόκειται για μια μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους κοντότριχη εξωτική φυλή. Οι γάτες Βεγγάλης διαφοροποιούνται όσον αφορά το μέγεθος, με τις αρσενικές να ζυγίζουν περίπου επτά με δέκα κιλά, και τις θηλυκές να είναι λίγο μικρότερες, στα πέντε με έξι κιλά. Είναι πολύ μυώδεις γάτες, με μακρύ κορμό, που τις κάνει να φαίνονται μεγαλύτερες από ό,τι πραγματικά είναι. Επίσης είναι πολύ στιβαρές και έχουν όψη πολύ γερής και ανθεκτικής γάτας.

Πρόκειται για τη μοναδική φυλή οικόσιτης γάτας που δεν έχει τρίχωμα, αλλά πέλος, που είναι απρόσμενα απαλό στην αφή. Οι περισσότερες εμφανίζουν ή είναι φορείς ενός γονιδίου που κάνει την τρίχα να φαίνεται χρυσή, κι αυτό τους δίνει μια ξεχωριστή αίγλη.
Το κεφάλι συμπληρώνει την άγρια όψη τους, με το πρόσωπο να έχει έκφραση μη εξημερωμένης γάτας, τα αυτιά να είναι μικρά και στρογγυλεμένα, τα σημάδια στο μέτωπο και τα ζυγωματικά να είναι έντονα και οι βάσεις των μουστακιών να είναι προτεταμένες.

Στις περισσότερες χώρες γίνονται αποδεκτοί έξι χρωματισμοί των γατών Βεγγάλης: Black Spotted, Black Marbled, Seal Sepia/Mink Marbled, Seal Sepia/Mink Spotted, Snow Spotted με γαλάζια ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια, και Snow Marble με γαλάζια ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια. Υπάρχουν μεγάλες διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε αυτούς τους χρωματισμούς, παρ’ όλα αυτά ο πιο δημοφιλής είναι ο Black Spotted, καθώς ομοιάζει περισσότερο με αυτόν της ασιατικής λεοπάρδαλης. Συνήθως τα μάτια στις γάτες αυτού του χρωματισμού είναι πράσινα ή χρυσά, ενώ στις ποικιλίες με χρωματισμό Snow συναντάμε μπλε ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια.

 

 

Οι γάτες Βεγγάλης μπορεί να είναι πολύ έξυπνες και ζωηρές. Πρόκειται για πολύ δραστήριες γάτες, πάντα έτοιμες για παιχνίδι. Επίσης είναι πολύ ομιλητικές, ευφυείς, τρυφερές, κι ανθρωποκεντρικές γάτες, που αποζητούν την ανθρώπινη επαφή και αποδοχή. Οι ιδιοκτήτες γατών Βεγγάλης αναφέρουν ότι η συμπεριφορά τους μοιάζει πολύ με αυτή των σκύλων, καθώς τους ακολουθούν από δωμάτιο σε δωμάτιο και τους επιφυλάσσουν ένα θερμό καλωσόρισμα κάθε φορά που επιστρέφουν στο σπίτι.

 

 

Ένα επίσης πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των γατών αυτής της φυλής είναι ότι λατρεύουν το νερό. Μπορούν να παίζουν για ώρες με μια βρύση που στάζει, και γοητεύουν μεγάλους και μικρούς με την παιχνιδιάρικη διάθεσή τους όποτε βρίσκονται κοντά, ή μέσα στο νερό.
Συμβιώνουν πολύ καλά με παιδιά και άλλα ζώα. Αυτές οι όμορφες, επιβλητικές γάτες θα φωτίσουν κάθε σπίτι με την παρουσία τους και θα γίνουν πιστοί κι αφοσιωμένοι σύντροφοι για μια ζωή.

 

 

 

eirini aivaliwtouΗ Suki, που ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση…
Περισσότερα

Οι γάτες του Banksy

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Banksy είναι γνωστός Βρετανός καλλιτέχνης του γκραφίτι, πολιτικός ακτιβιστής και σκηνοθέτης ταινιών, ανεπιβεβαίωτης ακόμα ταυτότητας. Τα έργα του είναι συνήθως σατιρικά, σχολιάζοντας ζητήματα πολιτικής και κουλτούρας, με επιγράμματα που συνδυάζουν το μαύρο χιούμορ με γκραφίτι, τα οποία εκτελούνται με μια ιδιαίτερη τεχνική στένσιλ. Τα πολιτικού και κοινωνικού σχολιασμού έργα του έχουν εμφανισθεί σε δρόμους, τοίχους και γέφυρες πόλεων σε όλο τον κόσμο. H δουλειά του Banksy ξεκίνησε από την Bristol underground σκηνή και περιελάμβανε συνεργασίες μεταξύ καλλιτεχνών και μουσικών. Ειδικοί έχουν σημειώσει ότι το στυλ του είναι παρόμοιο με του Blek le Rat, ωστόσο ο ίδιος ισχυρίζεται πως έχει εμπνευστεί από τον «3D», έναν καλλιτέχνη, που στη συνέχεια έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του αγγλικού μουσικού συγκροτήματος Massive Attack.

Λίβερπουλ

Ο Banksy αρνείται την πώληση φωτογραφιών ή αναπαραγωγών των έργων του, αν και δημοπράτες τέχνης έχουν αποπειραθεί να πουλήσουν μερικά από τα γκραφίτι αφήνοντας το πρόβλημα της αφαίρεσής τους από την αρχική τοποθεσία στον πλειοδότη της δημοπρασίας. Η πρώτη ταινία του Banksy «Exit through the Gift Shop» έκανε την εμφάνισή της το 2010 στο φεστιβάλ κινηματογράφου Σαντάνς, ενώ στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί ως «Η Τέχνη στο δρόμο». Τον Ιανουάριο 2011 προτάθηκε για το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ και το 2014 βραβεύτηκε ως πρόσωπο της χρονιάς στα Webby Awards.

 

Μπουένος Άιρες

To όνομα καθώς και η ταυτότητα του Banksy παραμένουν άγνωστα, ωστόσο έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2008 από την εφημερίδα Mail on Sunday αποκάλυψε, πως πρόκειται για τον Robin Gunningham, έναν παλιό μαθητή του δημόσιου, καθολικού σχολείου Bristol. Η υπόθεση αυτή ενισχύθηκε το 2016 σύμφωνα με μια μελέτη με θέμα τις τοποθεσίες, που έχουν εντοπισθεί έργα του Banksy και διαπιστώνεται πως η συχνότητα εμφάνισης των έργων του συσχετίζεται με τις γνωστές κινήσεις του Gunningham.

Υπάρχουν, επίσης, εικασίες, που υποστηρίζουν ότι ο Banksy είναι γυναίκα ή μια ομάδα επτά καλλιτεχνών. Toν Οκτώβριο 2014 κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Banksy συνελήφθη και η ταυτότητά του αποκαλύφθηκε προκαλώντας σύγχυση στον κόσμο του Διαδικτύου. Παράλληλα, έχει δεχθεί οξεία κριτική κατηγορούμενος πολλαπλές φορές για βανδαλισμό και αντιγραφή άλλων καλλιτεχνών.

Βαρκελώνη

Νέα Υόρκη

 

Ο street art παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης Banksy έχει κάνει γκράφιτι και στη Γάζα, όπως φαίνεται στην κορυφαία φωτογραφία. Ένα από τα γκράφιτι που άφησε στα χαλάσματα είναι ένα γατάκι με ροζ φιόγκο. Με τη δημιουργία του αυτή θέλησε να κριτικάρει την αδιαφορία του κόσμου για τη Γάζα.

Γάτες έχει ζωγραφίσει επίσης στο Λίβερπουλ, τη Νέα Υόρκη, τη Βαρκελώνη, το Μπουένος Άιρες κι αλλού.

 

eirini aivaliwtouΟι γάτες του Banksy
Περισσότερα

Οι γάτες του Bruno Liljefors

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Bruno Liljefors ήταν Σουηδός καλλιτέχνης. Πιστεύεται πως είναι ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους άγριας ζωής του 19ου αιώνα. Οι απεικονίσεις των ζώων στα έργα του θεωρούνται υποδειγματικές για τον πρωτοποριακό συνδυασμό του ιμπρεσιονισμού και του ρεαλισμού. Γεννημένος στις 14 Μαΐου 1860 στην Ουψάλα της Σουηδίας από μια φτωχή οικογένεια, έδειξε από νωρίς το ταλέντο του για το σχέδιο, ενώ οι ντόπιοι καταστηματάρχες υποστήριξαν με υλικό τη ζωγραφική του. Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Σουηδίας στη Στοκχόλμη, και εν συνεχεία έδωσε έργα με διαδοχικές αφηγηματικές εικόνες, οι οποίες θεωρούνται δείγματα της πρώτης μορφής σουηδικών κόμικς. Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, εξέθεσε στο διάσημο Salon του Παρισιού. Πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου 1939 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας.

eirini aivaliwtouΟι γάτες του Bruno Liljefors
Περισσότερα

Οι γάτες του Jean Francois Millet

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Ζαν Φρανσουά Μιλέ (Jean Francois Millet, 1814-1875) ήταν ένας απίστευτος καλλιτέχνης. Απλός, ήρεμος, γαλήνιος, θρησκευτικός, ένας αξεπέραστος υπαιθριστής Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης. Γεννήθηκε στην Γκρεβίλ το 1814 και πέθανε στην Μπαρμπιζόν το 1875. Σημαντικός εκπρόσωπος του γαλλικού ρεαλισμού του δεύτερου μισού του 19ου αι. Πρώτα του έργα ήταν προσωπογραφίες, ενώ μετά το 1843 έγινε εκφραστής της γαλλικής αγροτικής ψυχής και των μόχθων της καθώς η ζωγραφική του διακρίνεται για το απλό και πλατύ ύφος της.

Ένας από τους ιδρυτές της φημισμένης Σχολής της Μπαρμπιζόν επέδειξε ιδιαίτερο ταλέντο και αστείρευτη παραγωγικότητα στο μέσο του 19ου αιώνα. Γόνος οικογένειας εύπορων αγροτών έκανε πεποίθησή του πως η πορεία του ως καλλιτέχνη συνδέεται άρρηκτα με την αποτύπωση κάθε έκφανσης των ασχολιών της υπαίθρου. Της αγροτικής και βουκολικής ζωής, και την απέδωσε μ’ ευγένεια κι επισημότητα, προσδίδοντάς της τη σπουδαιότητα, που παραδοσιακά αποδίδονταν σε σκηνές με θρησκευτικά θέματα. Παρόλο που στην αρχή τα έργα του αποτέλεσαν αντικείμενο αντιπαραθέσεων κι αντιφατικών κριτικών, στο τέλος απέκτησε διεθνή φήμη. O Μιλέ δούλευε άοκνα στα χωράφια και ταυτόχρονα μάθαινε λατινικά διαβάζοντας λογοτεχνία από την πλούσια οικογενειακή βιβλιοθήκη. Οι γονείς του είχαν από νωρίς διαπιστώσει το ταλέντο του στο σχέδιο και αποφάσισαν τολμηρά να τον στείλουν για σπουδές στο Παρίσι. Γύρω στα 1850 είχε ήδη καθιερωθεί. Απεικόνιζε μάλιστα τους εργάτες και αγρότες στις πραγματικές τους, ανθρώπινες διαστάσεις: κατάκοπους, ηλιοκαμένους, σκεπτικούς. Πολλοί άλλωστε τον θεωρούν ιδρυτή αυτής της τεχνοτροπίας.

Το 1875 ο νατουραλιστής μάστορας πεθαίνει στο Μπαρμπιζόν σε ηλικία 61 ετών και θάβεται στο κοιμητήριο του Σαγί.

  • Στο μεγαλύτερο τμήμα της ανθρώπινης ιστορίας, η τροφή έχει συμβαδίζει με σκληρή σωματική εργασία, μια έννοια που εύκολα ξεχνιέται από τους σημερινούς καταναλωτές, οι οποίοι διαχωρίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις πηγές των τροφίμων τους. Ιστορικά, η παρασκευή του βουτύρου – ένα αργό, επαναλαμβανόμενο καθήκον – ήταν στην επαρχία εργασία των γυναικών. Στον πίνακα «Ανακατεύοντας το βούτυρο», η γυναίκα ανακατεύει το βούτυρο στον ξύλινο κάδο με μια μνημειώδη αξιοπρέπεια, υποδηλώνοντας τη σημασία αυτής της απλής εγχώριας δουλειάς. Η γάτα του σπιτιού τρίβεται με χάρη στο πόδι της, προσπαθώντας να την αποσπάσει από τη σκληρή εργασία ώστε να ξεκλέψει λίγα χάδια ή μια λιχουδιά. Σε έναν άλλο πίνακα με υπέροχες φωτοσκιάσεις του Jean Francois Millet, η γάτα σαν αδιάκριτος μα οικείος επισκέπτης μπαίνει από το παράθυρο στο σπίτι, αναζητώντας την ανθρώπινη συντροφιά.

eirini aivaliwtouΟι γάτες του Jean Francois Millet
Περισσότερα

Παγκόσμια ημέρα ποίησης συντροφιά με έναν γάτο…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Γάτος

 

Του Πολύβιου Δημητρακόπουλου

 

Βρε ζούδι καψερό, που νιαουρίζεις
κι ούλο το χρόνο κοπανάς τα ίδια,
και πας ούλες τσι ρούγες και γυρίζεις
πάνου τση γειτονιάς τα κεραμίδια,

 

πες μου, μωρέ, αιστάνεσαι θυμό,
όντας αρχίζει εκείνος ο καβγάς,
κι έτσι έχεις και συ κρυφόν καημό,
την ώρα που τσι γάτες κυνηγάς;

 

Χτυπάει η καρδιά σου; Σου ’ρχεται ζαλάδα;
Σου πιάνετ’ η φωνή; Σου ’ρχονται γέλια;
Και τι τση λες, μωρέ, αφ’ την καμινάδα,
όντας περνάει με την ουρά στα σκέλια;

 

Κι όντας, καληώρα, παύουνε οι μουρμούρες,
και πάει με το καλό το πανηγύρι,
τση λες και χωρατά; τση κόβεις κούρες;
τση κάνεις κάποτε το νοικοκύρη;…

 

Άκου, μωρέ, μια συμβουλή από μένα,
κι αν ίσως στη στιγμή δεν πιάκει τόπο,
να’ ρθεις μ’ ούλα τα νύχια σου ανοιγμένα
μόμολο να με κάνεις των ανθρώπω!

 

Την ώρα που τση λες τα ’στήματά σου,
νιάου-νιάου, και την παίρνεις το ξοπίσω,
και κείνη φεύγει και τση σκούζεις: «-Στάσου,
στάσου, μωρή, δυο λόγια να σ’ ορίσω!»,

 

αν τύχει κι έτσι δα την ξεγελάσεις
και τη ζυγώσεις κάνοντας το φίλο,
την ώρα σου, βρε γάτο μου, μη χάσεις,
και βούτα τη, και δος τση ένα ξύλο!

 

Και ποδοκύλησέ τη μες στα χώματα,
και πάρ ’τση τον αέρα με την πρώτη –
να ιδείς, σου ξανακάνει πια καμώματα,
όντας εσύ τση κάνεις τον ιππότη;…

 

Τ’ άκουσες, μωρέ γάτο;… Τώρα τράβα
και φκιάσ’ τση ούλες τούτες τσι φερσίες –
κι αν δεν την έχεις δούλα σου και σκλάβα,
ναρθείς και να μου δώκεις δυο φτυσίες!

 

***

 

Ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος.

Ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864 – 28 Ιουλίου 1922) ήταν θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης. Ήταν γνωστός επίσης με το γαλλικό φιλολογικό ψευδώνυμο Αρκάς (Paul Arcas).
Γεννήθηκε, στην Κυπαρισσία. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του κατατάχθηκε στο στρατό προκειμένου ν΄ ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, κατά επιθυμία του πατέρα του. Το 1882, ενώ υπηρετεί ως λοχίας στη φρουρά του Ναυπλίου γράφει την πρώτη του κωμωδία την οποία δύο χρόνια αργότερα ανέβασε σε θεατρική σκηνή, που όμως δεν ολοκληρώθηκε λόγω πυρκαγιάς που ξέσπασε στη σκηνή κατά τη δεύτερη πράξη του έργου, χωρίς όμως να συμβεί ατύχημα. Το απρόοπτο αυτό γεγονός που χαρακτηρίστηκε από τους θεατρικούς κύκλους της εποχής ως καλός οιωνός ενεθάρρυναν τον συγγραφέα να επιδοθεί στο θέατρο και να παραιτηθεί από το στρατό. Έτσι τον αμέσως επόμενο χρόνο, στις 19 Ιουλίου του 1895 πραγματοποιείται, στην Αθήνα, στο θέατρο «Αθήναιον», η πρεμιέρα του πρώτου και σπουδαίου θεατρικού του έργου «Η Μάρκελλα», ένα τετράπρακτο δράμα, υπό τον θίασο Δ. Κοτοπούλη, για το οποίο όλος ο τότε αθηναϊκός τύπος εξέφρασε «ευμενέστατα σχόλια». Με τις παραστάσεις αυτού του έργου, που παρακολούθησαν οι Βασιλείς και πολιτικοί ξεκίνησε ουσιαστικά η μεγάλη θεατρική συγγραφή του Π. Δημητρακόπουλου μέχρι τον Απρίλιο του 1922 που έγραψε το τελευταίο του έργο «Το Κριτήριον», που ανεβάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του.

Η εργογραφία του περιλαμβάνει πάνω από εκατό έργα. Μεταξύ των δημιουργιών του συγκαταλέγονται τραγωδίες, κωμωδίες, οπερέτες, καθώς και επιθεωρήσεις, όπου ήταν μάλιστα ένας από τους πρώτος συγγραφείς του τελευταίου αυτού είδους στην Ελλάδα.

 

***

 

Η Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα. Η εισήγησή του έφτασε στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων.

 

Ο Κώστας Στεργιόπουλος ήταν ο γυμνασιάρχης μας στο ΣΤ’ Γυμνάσιο Αρρένων της Αθήνας και η ποίηση ήταν πάντα στα αγαπημένα θέματα της διδασκαλίας του στο μάθημα των Νέων Ελληνικών.

 

Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά.
Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι.

Παναγιώτης ΜήλαςΠαγκόσμια ημέρα ποίησης συντροφιά με έναν γάτο…
Περισσότερα

Ο Λένιν με μια Γάτα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Στην αγκαλιά του ξεκουράζεται,

με τα μπροστινά της πόδια στον αγκώνα.

Τα μάτια μισοκλείνει, καθώς το χέρι

τη ράχη της χαϊδεύει,

και μοιάζει ευτυχισμένη: Εκείνος πού

πρωί της έδωσε το γάλα, τώρα συλλογιέται

πώς να σώσει από την πείνα τους ανθρώπους.

 

Günter Kunert (Βερολίνο, 1929). Πολυγρα­φό­τα­τος Γερμανός συγ­γρα­φέ­ας, ποι­η­τής, δο­κι­μι­ογρά­φος και ζωγράφος. Η ε­βρα­ϊ­κή κα­τα­γω­γή του και ο πό­λε­μος δεν του επέ­τρε­ψαν να ο­λοκλη­ρώ­σει τις σπου­δές του στις Γραφικές Τέ­χνες. T­ο 1948 προ­σχώ­ρη­σε στο Κομ­μου­νι­στι­κὸ Kόμ­μα (S­ED), όπου γνω­ρί­στη­κε με τον B­r­e­c­ht, απ’ τον ο­ποίο ε­πη­ρε­ά­στη­κε βα­θιά. Το 1979 κα­τέ­φυ­γε με τη σύ­ζυ­γό του στην Ομο­σπον­δια­κὴ Δη­μο­κρα­τί­α της Γερ­μα­νί­ας. Εκδίδει βι­βλί­α αδι­α­λεί­πτως και με τα­χύ­τα­τους ρυθμούς από το 1950 (οι τίτλοι υπερβαίνουν τους εκατό).

Aπό το βιβλίο του Αντ. Στεμνή «Επιλογή από τη γερμανική ποίηση» (1978), ποιήματα εμπνευσμένα από την Οχτωβριανή Επανάσταση.

eirini aivaliwtouΟ Λένιν με μια Γάτα
Περισσότερα

Η άφιξη του χριστουγεννιάτικου δέντρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τρυφερή, σχεδόν συγκινητική σκηνή από κάποιο χωριό του Βορρά. Ο πατέρας έρχεται από το δάσος και κρατάει το δέντρο. Το παιδάκι, η μητέρα και η γάτα έχουν βγει από το σπιτάκι στο χιονισμένο δρόμο για να τον υποδεχτούν.

Hans Andersen Brendekilde (1858-1942), Η άφιξη του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

H. A. Brendekilde (Ζωγράφος)
Γέννηση: 7 Απριλίου 1857, Μπρεντεκίλντε – Όντενσε, Δανία
Απεβίωσε: 30 Μαρτίου 1942, Jyllinge, Δανία

Το τοπίο της φύσης που απεικονίζεται στον πίνακα ανήκει εμφανώς σε χώρα του Βορρά, όπως εμφανείς είναι και οι επιρροές του ιμπρεσιονισμού στη ζωγραφική του Μπρεντεκίλντε.
Ο Χανς Άντερσεν αρχικά εκπαιδεύτηκε ως λιθοξόος. Στη συνέχεια, σπούδασε γλυπτική και σχέδιο στην Ακαδημία των Τεχνών στην Κοπεγχάγη όπου και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Τότε πρόσθεσε στο όνομά του το Brendekilde από τον τόπο της καταγωγής του, όπως έκανε και ο φίλος του, με το ίδιο επίθετο, ζωγράφος Laurits Andersen που πρόσθεσε το όνομα Ring. Συνήθιζε να ζωγραφίζει τοπία και σκηνές από την ύπαιθρο της χώρας του που συχνά είχαν και κάποιο κοινωνικό χρώμα, λόγω ίσως της ταπεινής του καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν ξυλοκόπος. Ζωγράφισε, επίσης, πολλά τοπία από τα ταξίδια του στην Ιταλία, την Αίγυπτο και τη Συρία. Έφτιαχνε κεραμικά και υπήρξε ο πρώτος σχεδιαστής σε γυαλί της Δανίας. Ο Brendekilde απεικονίζει συχνά σκηνές από την καθημερινότητα των ανθρώπων της υπαίθρου τον χειμώνα. Κρύο και χιόνι… Τα πάντα καλυμμένα με χιόνι.
Οι πίνακές του σήμερα έχουν μεγάλη αξία και φθάνουν σε υψηλές τιμές στις δημοπρασίες έργων τέχνης.

eirini aivaliwtouΗ άφιξη του χριστουγεννιάτικου δέντρου
Περισσότερα

«Η γάτα» από τον Jean Cocteau

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Πλάι στη φωτιά, σαν κόκκινο χρυσόψαρο που παρασύρει το νερό, βούλιαξε η γάτα στον εαυτό της. Αν, κατά λάθος, κουνηθώ, η γάτα μπορεί να μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο. Ο περιστρεφόμενος τροχός της παλιάς μαγείας δεν πρέπει να σταματήσει: να μεταμορφωθεί σε πριγκίπισσα είναι γι’ αυτήν το απλούστερο πράγμα».

eirini aivaliwtou«Η γάτα» από τον Jean Cocteau
Περισσότερα