Cat-postal

Οι αινιγματικές και ναΐφ γάτες της Vanessa Cooper

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Στη διαρκή αναζήτησή μου για την τέχνη που κάνει την καρδιά μου να τραγουδάει, σκόνταψα κυριολεκτικά στο έργο της εικαστικού Vanessa Cooper από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Μπορείτε να καταλάβετε γιατί αμέσως το ερωτεύτηκα; Διότι είναι απείρως μαγευτικές οι εικόνες της με τις γάτες να γευματίζουν με κέικ ψαριού σε τραπέζια στρωμένα με εγγλέζικα καρό τραπεζομάντιλα.

 

 

Οι γάτες δεν είναι τα μόνα πλάσματα στην τέχνη της που έχουν ειδική μεταχείριση στο τραπέζι. Η Vanessa Cooper απεικονίζει επίσης πολλά σκυλιά, κατσίκες και άλλα ζώα με μια λατρεμένη τεχνοτροπία.

Άρχισε να ζωγραφίζει στην εφηβεία της και το στυλ της καθορίζεται από την τολμηρή χρήση του χρώματος, τις εντυπωσιακές συνθέσεις και τις γοητευτικές λεπτομέρειες.

Δουλεύοντας κυρίως σε λάδια, αντλεί έμπνευση από τη φύση, το σπίτι και την οικογενειακή ζωή. Το έργο της έχει περιγραφεί με τρεις λέξεις: «joie de vivre».

Είναι μια καλλιτέχνιδα που χαίρεται την ομορφιά -ένα βάζο με λουλούδια, πολύχρωμα πουλιά, υπέροχες λιχουδιές.

 

 

Παράλληλα με τις αισθησιακές “νεκρές φύσεις” της, οι πίνακές της αποπνέουν ζεστασιά, τρυφερότητα και παιγνιώδη διάθεση, κυρίως με τα ζώα να βρίσκονται στο επίκεντρο. Γατάκια που κάθονται στη σειρά, λατρευτά και χαριτωμένα. Βλέπουμε τις σκηνές που δημιουργεί και φανταζόμαστε τι θα συμβεί στη συνέχεια. Ό,τι κι αν είναι, μας κάνει να χαμογελάμε.

Η Vanessa Cooper γεννήθηκε και ζει στο Hampshire. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ και παρουσίασε για πρώτη φορά έργο της το 1987. Έκτοτε, η φήμη της εκτινάχτηκε καθώς οι λάτρεις της τέχνης και οι συλλέκτες ανακάλυψαν το μοναδικό ναΐφ και γοητευτικό της στυλ.

 

 

Η Vanessa εργάζεται κυρίως πάνω σε λάδια, αλλά επίσης δημιουργεί έργα σε μια ποικιλία άλλων μέσων, συμπεριλαμβανομένης της γκουάς. Ζωγραφίζει και φιλοτεχνεί γλυπτά αντλώντας την έμπνευσή της από τη φύση και την καθημερινή ζωή. Πολλά από τα θέματα της είναι εμπνευσμένα από κατοικίδια ζώα, κήπους, παιδιά και δάση. Τα πουλιά και τα ζώα είναι επαναλαμβανόμενα θέματα. Είναι σαφώς μια φανταστική καλλιτέχνιδα με βαθιά αγάπη στο χρώμα και με την ικανότητα να εμποτίζει το έργο της με χιούμορ.

 

 

Η αγάπη για τη ζωή λάμπει μέσα από τις ευφάνταστες και παράξενες εικόνες της. Κάθε δημιουργία της είναι αινιγματική και χαρούμενη σε ίσες δόσεις και το αφελές, σχεδόν παιδικό της στυλ, έχει μεγάλη απήχηση.

Τα έργα τέχνης της Vanessa Cooper είναι πολύ γνωστά και έχουν παρουσιαστεί σε ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία. Οι εικόνες της έχουν εμφανιστεί σε βιβλία τέχνης και αν νομίζετε ότι το στυλ της είναι γνωστό, τότε ίσως έχετε δει έργο της να εμφανίζεται σε ευχετήριες κάρτες από τους Medici, Camden Graphics και Woodmansterne. Ωστόσο, οι υπέροχες συνθέσεις της προβάλλονται καλύτερα όταν κρέμονται στον τοίχο των σπιτιών μας!

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟι αινιγματικές και ναΐφ γάτες της Vanessa Cooper
Περισσότερα

Will Barnet: Ο μεγάλος ζωγράφος που φιλοτέχνησε γάτες σε αινιγματικές προσωπογραφίες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Η ζωγραφική μοιάζει σχεδόν με μια θρησκευτική εμπειρία, η οποία πρέπει να συνεχιστεί και να συνεχίζεται. Η ηλικία σας δίνει απλώς την ελευθερία να κάνετε κάποια πράγματα που δεν έχετε κάνει ποτέ πριν. Η σπουδαία δουλειά μπορεί να έρθει σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής σας”.

 

 

 

Ο Γουίλ Μπάρνετ γεννήθηκε στο Μπέβερλι της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ) το 1911 και από 10 ετών γνώριζε ότι ήθελε να γίνει ζωγράφος. Ήταν γιος Ρώσου μετανάστη. Σαν φοιτητής είδε από κοντά τον John Singer Sargent στο χώρο εργασίας του, στη Σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστόνης και τις τοιχογραφίες του στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστόνης.

 

 

Δάσκαλος και δεινός χαράκτης ο Μπάρνετ επηρέασε ολόκληρη μια γενιά καλλιτεχνών όπως ο James Rosenquist, ο Knox Martin, ο Paul Jenkins και ο Cy Twombly. Η συμβολή του στις εκτυπώσεις επηρέασε γενιές και γενιές σπουδαστών στις γραφικές τέχνες. Δίδαξε στο Γέιλ, στο Cooper Union και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια.

 

 

Οι αινιγματικές προσωπογραφίες και αυτοπροσωπογραφίες του, που αποπνέουν απόλυτη ισορροπία και ηρεμία και φιλοτεχνήθηκαν τη δεκαετία του ’70, είναι από τα πιο φημισμένα έργα του. Τα έργα του Γουίλ Μπάρνετ, ενώ αναφέρονται στην προσωπική του ζωή και ιστορία και αναπαριστούν από τη σύζυγό του, την κόρη του και την οικογένειά τους με τα κατοικίδια ζώα που είχαν, είναι καθολικά. Το προσωπικό αλληλεπιδρά στην τέχνη του με το καθολικό. Είναι παραστατικά με λιτή κομψότητα των μορφών και επίπεδες επιφάνειες, καθαρές και αφαιρετικές.

 

 

Οι γάτες υπάρχουν σε πολλούς από τους πίνακές του και μάλιστα στους πιο διάσημους. Στο σπίτι του Will Barnet, μαζί με την οικογένειά του, έζησαν η περίφημη γάτα Madamme Butterfly και ο ωραίος Minou, που βλέπουμε στα έργα του. Λέγεται πως δεν δεχόταν επισκέπτη στο ατελιέ του αν προηγουμένως δεν τον ενέκρινε η γάτα του.

 

 

Ήταν πρωτοπόρος του κινήματος της Indian Space Painting και των καλλιτεχνών που με την αφηρημένη προσέγγιση συσχέτισαν τη δουλειά τους με την Native American Art, τάση η οποία επηρέασε πολύ την Αμερική.

 

 

Έργα του υπάρχουν σχεδόν σε κάθε σημαντική δημόσια συλλογή στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης, της Εθνικής Πινακοθήκης, του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης, του Μουσείου Whitney Αμερικανικής Τέχνης, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστόνης, του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας, του Εβραϊκού Μουσείου και του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο.

Απεβίωσε σε ηλικία 101 ετών, το 2012.

 

 

Will Barnet Tutt'Art@

Πίνακές του σε πρόσφατες δημοπρασίες γίνονται ανάρπαστοι. Τι είναι αυτό που γοητεύει σήμερα, το ίδιο όσο και πριν από δεκαετίες, τους αγοραστές των έργων του Will Barnet; Δεν το ξέρουμε ακριβώς. Πιθανόν η απλότητα ή η ανθρώπινη ζεστασιά που αποπνέουν. Πιθανόν και η αύρα από τις γοητευτικές γάτες του που τόσο αγάπησε. Πάντως, σίγουρα η κληρονομιά της τέχνης του παραμένει ανεπανάληπτη.

 

Will Barnet Tutt'Art@

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουWill Barnet: Ο μεγάλος ζωγράφος που φιλοτέχνησε γάτες σε αινιγματικές προσωπογραφίες
Περισσότερα

Βασιλική Σύρμα – Η ζωή μου με τις γάτες: Ο Φρίξος και η Ζουζού μού αφήνουν δώρο μολύβια στο μαξιλάρι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ποιος μπορεί να αντισταθεί στις γάτες; Στους μικρούς αυτοκράτορες χωρίς υπηκόους, στους κατακτητές χωρίς πατρίδα, στις μικροσκοπικές τίγρεις του σαλονιού, όπως θα έλεγε και ο Νερούδα;
Ευτυχισμένο είναι το σπίτι που έχει τουλάχιστον μία γάτα, υποστηρίζει μια παλιά ιταλική παροιμία. Η ταλαντούχα και διακεκριμένη ενδυματολόγος του θεάτρου μας, Βασιλική Σύρμα, συγκατοικεί με δύο.

Ο Φρίξος είναι ένας παιχνιδιάρης tuxedo, ένας γάτος αξιαγάπητος που όταν εξοικειωθεί μαζί σου σού χαρίζει αξιομνημόνευτες στιγμές. Κι αυτό γιατί είναι εξυπνότατος, πολύ στοργικός και τρελαίνεται για αγκαλιές. Οι γάτες tuxedo με την εξαίσια διχρωμία τους μοιάζουν σαν να φορούν το άλλοτε επίσημο ανδρικό ντύσιμο σμόκιν ή φράκο, tuxedo στα αγγλικά, εξ ου και η ονομασία τους.

Από την άλλη η πανέμορφη Ζουζού, που βρέφος σώθηκε ως εκ θαύματος λίγο πριν παρασυρθεί από τα αυτοκίνητα στο δρόμο, είναι μια αριστοκρατική Αιγυπτιακή Μάου, φυλή που αποτελεί ίσως μία από τις αρχαιότερες γνωστές του κόσμου. Μάου στα αιγυπτιακά σημαίνει «γάτα». Λατρεύτηκε από πολλές θρησκείες της αρχαίας Αιγύπτου, σαν θεότητα, και το γεγονός αυτό η μικρή περήφανη βασίλισσα δεν το ξεχνά ποτέ.

Η Βασιλική μάς μιλά για τις δύο γάτες της, μοιράζεται μαζί μας φωτογραφίες τους και μας περιγράφει την κοινή τους ζωή, που αναμφίβολα είναι γεμάτη τρυφερότητα και περιπέτεια.

 

Ο Φρίξος (αριστερά) και η Ζουζού

 

Βασιλική, ποιοι είναι οι συγκάτοικοί σου;

*Ο Φρίξος και η Ζουζού.

Πώς και ποτέ γνωριστήκατε;

*Βρήκα τον Φρίξο μωράκι στη μέση του δρόμου στον Πειραιά ένα ξημέρωμα που γυρνούσα από ξενύχτι. Ήταν τόσο φοβισμένος που δεν κουνιόταν καθόλου και νόμιζα πως είναι χτυπημένος. Την επόμενη μέρα κατάλαβα ότι ήταν μια χαρά.
Τη Ζουζού τη βρήκε ένας φίλος μου στην Υμηττού και μαζί ύστερα από ώρα καταφέραμε να την πιάσουμε πριν βγει στον δρόμο.

 

 

Σε ποια φυλή ανήκουν;

*Ο Φρίξος είναι γάτα Αιγαίου ασπρόμαυρη αλλά φουντωτή. Λέγεται και tuxedo cat (γάτα με σμόκιν).
Η Ζουζού είναι πιο σπάνια περίπτωση! Ανακάλυψα τυχαία πως είναι ράτσα Egyptian Mau. Την ξέρουμε όλοι διότι απεικονίζεται στα αρχεία αιγυπτιακά αγαλματίδια.

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από τα ονόματά τους;

*Φρίξος από το φρικαρισμένος διότι είχε διάπλατα τρομαγμένα μάτια.
Το Ζουζού ήταν μια εύκολη εύηχη δισύλλαβη λύση!

Τι ηλικία έχουν;

*Ο Φρίξος είναι οκτώ και η Ζουζού τριών χρονών.

Είχες και παλαιότερα κατοικίδια;

*Ναι. Τη ΖιΖή, που έφυγε 19 ετών το 2013.

Πώς θα περιέγραφες τη συγκατοίκησή σας;

*Είμαστε πολύ αγαπημένοι και περνάμε τις μέρες μας με αγκαλιές και γουργουρητά.

 

 

Πώς συμπεριφέρονται σε φίλους, γνωστούς και επισκέπτες;

*Ο Φρίξος κρύβεται πίσω από το κρεβάτι όταν μας επισκέπτεται κάποιος άγνωστος γι’ αυτόν, αλλά με αυτούς που νιώθει εξοικείωση είναι όπως και με μας. Η Ζουζού είναι γλυκούλα και χαδιάρα με όλους.

Τι λένε οι φίλοι σου για τους συγκατοίκους σου;

*Τους αγαπούν και αναφέρονται σε αυτούς με τα ονόματά τους!

Ο Φρίξος και η Ζουζού έχουν ιδιοτροπίες;

*Καμία απολύτως!

Σου κάνουν εκπλήξεις;

*Επειδή δεν μπορούν να βγουν στη φύση να κυνηγήσουν, παίρνουν μολύβια από το γραφείο και μου τα αφήνουν στο μαξιλάρι!

Ποιες είναι οι μεταξύ τους σχέσεις;

*Κοιμούνται αγκαλίτσα, μετά κάνουν ελληνορωμαϊκή πάλη, μετά ξανά αγκαλιές και πάει λέγοντας.

Κοιμάστε και μαζί;

*Αν και θέλουν πολύ, τα αφήνω έξω από το δωμάτιο λόγω αλλεργίας, όμως το πρωί όταν καταλαβαίνουν ότι έχω ξυπνήσει, έρχονται έξω από την πόρτα και νιαουρίζουν.

Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις σπίτι και σε περιμένουν;

*Τυχερή!

Όταν έχεις κακή διάθεση πώς αντιδρούν;

*Είναι ανήσυχα και με τριγυρίζουν.

Ποια υπόσχεση θα ήθελες να τους δώσεις;

*Ότι πάντα θα φροντίζω γατούλες.

Πώς οραματίζεσαι το κοινό σας μέλλον;

*Με πολλές κουβέντες, με νιαουρίσματα και χουρχουρητά!

 

 

  • Η Βασιλική Σύρμα γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι σχεδιάστρια ρούχων, ενδυματολόγος και σκηνογράφος. Οι δουλειές της αφορούν κυρίως τη θεατρική και κινηματογραφική ενδυματολογία.
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΒασιλική Σύρμα – Η ζωή μου με τις γάτες: Ο Φρίξος και η Ζουζού μού αφήνουν δώρο μολύβια στο μαξιλάρι
Περισσότερα

Φαίδων Καστρής: Η μεγάλη αλήθεια είναι πως έγινα ένα “κατοικίδιο” και μου αρέσει

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η πανδημία τον βρήκε να πρωταγωνιστεί σε ένα από τα σημαντικότερα έργα της νέας ελληνικής δραματουργίας, τη «Δράκαινα» του Δημήτρη Μπόγρη, που έκανε πρεμιέρα από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου στις 14 Φεβρουαρίου 2020, σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου, με την ίδια να κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μπόγρης (1890-1964) αποκαλύπτει τη ζωή ενός χαρακτήρα πολυσύνθετου, παράξενου και πρωτότυπου σε ένα έργο που γράφτηκε την περίοδο του Μεσοπολέμου και λειτουργεί ως διαχρονικός δείκτης κοινωνικών αξιών ως τις μέρες μας.

Ο Φαίδων Καστρής είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ηθοποιούς, με εξαιρετική πορεία και διακρίσεις στο θέατρο. Ένας ακούραστος εργάτης της υποκριτικής τέχνης, μια από τις πιο ευγενικές φυσιογνωμίες της σκηνής, άνθρωπος αρχοντικός, διακριτικός και πάντα με ένα ζεστό και αληθινό χαμόγελο στα χείλη, ένα χαμόγελο – καταστάλαγμα ζωής. Διόλου τυχαίο ότι τον αγαπούν οι γάτες. Μάλιστα η συνέντευξη που ακολουθεί είναι μια διαφορετική συνέντευξη γιατί αφορά αυτές και μόνον αυτές. Ο Φαίδωνας τις αποκαλεί “γατοκόρες” του και μας περιγράφει με συγκινητικό χιούμορ την κοινή ζωή τους. Πρόκειται, όπως το διατυπώνει, για τις “Κυρίες” του. Αυτές που τον περιμάζεψαν, τον υιοθέτησαν, ανέχονται τη λατρεία του και λατρεύουν να τον βασανίζουν…

“Έδωσα τη ζωή μου στα σκυλιά και την ψυχή μου στις γάτες”, εκμυστηρεύεται στο catisart.gr.

“Δεν πλήττουμε ποτέ, το τι σκαρφίζονται κάθε μέρα, ζούμε μια γατοσαπουνόπερα”, μας λέει. “Όλα αυτά τα υπέροχα, τα καθημερινά, η ζωή σαν γατοπεριπέτεια”, τονίζει.

“Η μεγάλη αλήθεια είναι πως έγινα ένα “κατοικίδιο” και μου αρέσει, με λένε Φαίδωνα και ζω τη ζωή με τις Κυρίες μου, οι Κυρίες μου, η Λουσίτσα και η Κοζέτ οι γατοκόρες που έγιναν το σπίτι μου”, προσθέτει.

Όσο για την καραντίνα, “η καραντίνα μου είναι η ζωή που ονειρεύτηκαν”, υπογραμμίζει. “Τις ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που με “έσωσαν” από μένα, από τους φόβους μου κι από τη σκοτεινή μοναξιά, τη μοναξιά που δεν ήθελα, την καραντίνα που φοβήθηκα να μπω”.

 

Με την Κοζέτ. Στο βάθος παρακολουθεί η Λούσι

 

Φαίδωνα, ποιοι είναι οι συγκάτοικοί σου;

*Συγκάτοικοι; Δεν συνηθίζω να τις αποκαλώ έτσι, κόρες μου τις λέω, γατοκόρες, αν και ουσιαστικά είναι οι Κυρίες μου που με περιμάζεψαν, με υιοθέτησαν, ανέχονται τη λατρεία μου και λατρεύουν να με βασανίζουν.

Πώς και πότε γνωριστήκατε;

*Πρώτα να σας συστήσω τις Κυρίες μου, η μεγάλη είναι η Λούσι (από τη Λουσίλ Μπολ) έτσι μου φάνηκε μωρό το γατάκι όταν το πρωτοείδα πως θα γινόταν αστείο και γλυκό μαζί, κούνια που με κούναγε, έγινε Λουσίτσα τελικά από “Μουσίτσα”, ή και Λούσι-φερ πιο συχνά. Λοιπόν είχε σκοτωθεί η μανούλα της σε “αυτοκινητικό”, μια κοπελίτσα μάζεψε τα μωρά, τυφλά ακόμη και ζητούσε βοήθεια στη φροντίδα τους. Το 2012 που έπαιζα τη Μαρί-Πιερ στην παράσταση “Τρίτη στο σούπερ-μάρκετ”, του Εμμανουέλ Νταρλέ, είχα και νύχια μακριά για τον ρόλο, την τάιζα με το μικρό μπιμπερό και φαίνονται -τόσο αστείο- σε όλες τις πρώτες φωτογραφίες, τη λάτρεψα βέβαια αμέσως, ένιωσα πως ήρθε για να με σώσει, πάντα ένιωθα γάτος κι ο ίδιος, ήταν το οικογενειακό μας αστείο, πως είμαι γατούλης σε μια σκύλο-οικογένεια. Τώρα η Λουσίνα μου είναι οκτώ χρονών και αφέντρα του σπιτιού, μια ψυχεδελική προσωπικότητα, πότε ντίβα, πότε δαιμόνισσα, μας ορίζει η αγάπη μου, η μεγάλη μου, τη λέω γιατί εδώ και πεντέμισι χρόνια μπήκε στη ζωή μας και η μικρή, η Κοζέτ.

 

 

Φθινόπωρο του ’14, μετά την περιοδεία του “Ιππόλυτου”, μέναμε φυσικά Κουκάκι, άκουσα γατί να κλαίει από τη βεράντα που πότιζα τα λουλούδια, μια κυρία που έλεγε “το καημένο δεν βλέπει” κι έναν αγριάνθρωπο που απάντησε “θα το πατήσω να μη βασανίζεται”, έτρεξα σαν τρελός, την πρόλαβα στο τσακ, μια βρώμικη γκρι μπαλίτσα χωρίς μούτρο αλλά όλο νεύρο και φωνή, μωρό φυσικά, δούλεψε ξανά το μπιμπερό, αν κι έτρωγε συνέχεια τις λαστιχένιες θηλές. Το μουτράκι βέβαια είχε πέσει σε λάσπες που είχαν ξεραθεί και φάνηκε μετά το πλύσιμο, τι μουτράκι, μια Κοζέτ, Τιτίκα των «Αθλίων» του Βίκτωρος Ουγκώ, αμέσως την έβγαλα Κοζέτ, αν την ξαναβάφτιζα θα την έλεγα Κίτον από τον Μπάστερ Κίτον, έχει το πιο αστείο, το πιο σοβαρό, το πιο επίσημο, το πιο ανέκφραστο, το πιο “μπάστερ κίτον” πρόσωπο, ύφος που έχω δει. Λατρεία μου, η μικρή μου, κοιμάται και μαζί μου, με μοίρασαν κανονικά, τη νύχτα και το κρεβάτι η Κοζέτ, τη μέρα αποκλειστικά στην μπερζέρα μου η Λουσίτσα, λόγω λάπτοπ εκεί γίνονται και οι “σφαγές” της μάχης, η Λουσίτσα με την Κοζέτ παίζουν το «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;» με μένα στη μέση, μια ωραία ατμόσφαιρα, μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούμε.

 

Με τη Λούσι (από τη Λουσίλ Μπολ)

 

Είχες και παλαιότερα κατοικίδια;

*Παλιά είχαμε σκυλιά, μια ζωή, ήταν αλλιώς, λόγω θεάτρου αλλά και επειδή ξέρω πόσο δένομαι και βασανίζομαι δεν ήθελα να πάρω γατί, ποτέ, δέχτηκα όμως τα σκυλιά, για την κόρη μου πιο πολύ, ήταν σαν να μεγάλωνα άλλα δύο “παιδιά”, άλλη ζωή, άλλη η σχέση με τα σκυλιά, είχαμε τον Σεξ και την Μπαλού, ένα κανισάκι και μια γκριφονούλα, πλάσματα αγάπης, πανέμορφα, ζήσαμε δεκάξι χρόνια μαζί, οικογένεια, μετά αφέθηκα στις γάτες, μα ήξερα πως θα μου πάρουν την ψυχή, έτσι θα το πω, έδωσα τη ζωή μου στα σκυλιά και την ψυχή μου στις γάτες.

 

Με την Κοζέτ ή Μπάστερ Κίτον

 

Πώς συμπεριφέρονται σε φίλους, γνωστούς και επισκέπτες;

*Δεν είναι πολύ φιλικές, δεν έχουν μάθει βέβαια και με τον κόσμο, αλλά δεν τις λες και κοινωνικές. Είναι περίεργες πολύ, θέλουν όλα να τα δουν, να τα τσεκάρουν, να τα επιθεωρήσουν κι ελέγξουν, αλλά αντιδρούν φοβικά, κρύβονται στην αρχή και μετά αφού σε κυκλώσουν, επιτίθενται με όλους τους τρόπους, με τόλμη και γοητεία και άμα χρειαστεί και με νύχια, στρίγκλες κανονικές.

 

 

Έχουν ιδιοτροπίες;

*Νομίζω δεν υπάρχει γάτα χωρίς ιδιοτροπία, μα έχουν μόνο ιδιοτροπίες, η καθεμιά τις δικές της, αντιγράφουν και η μία την άλλη, είναι όμως και εξαιρετικά εφευρετικές, δεν πλήττουμε ποτέ, το τι σκαρφίζονται κάθε μέρα, ζούμε μια γατοσαπουνόπερα, μια γατο-δυναστεία όπου η Κοζέτ τρώει από το πιάτο της Λούσι που θα τρέξει αμέσως να κάνει εμετό στο δικό της να την εκδικηθεί, που θα κρυφτούν στα πλέον απίθανα του σπιτιού, θα πάρουν την πιο απίθανη πόζα για να κατασκοπεύσουν, για να “διαολέψουν” ακριβώς τη στιγμή που βιάζεσαι και να σε κάνουν να βγεις από τα ρούχα σου, όλα αυτά τα υπέροχα, τα καθημερινά, η ζωή σαν γατοπεριπέτεια.

 

 

Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στο σπίτι και σε περιμένουν;

*Μα σπίτι μου είναι οι γάτες μου, αυτό το ένιωσα κι ένα χρόνο πριν που μετακόμιζα από το Κουκάκι στην Αγία Παρασκευή, μέχρι την τελική μετακόμιση τη βαριά, μετέφερα για καιρό λίγα λίγα και μαζί γίνονταν κατασκευές στο νέο σπίτι, οι γάτες βέβαια περίμεναν πίσω, είχαμε βιώσει και το πένθος, την απώλεια του πατέρα μου, δύο χρόνια έζησε μαζί μας, τον έζησαν, ειδικά η Κοζέτ, της είχε αδυναμία, τώρα μπαίναμε σε μεγάλη μπόρα για τις ίδιες, το ένιωθαν, είναι δύσκολη η αλλαγή σπιτιού για όλους, για τις γάτες νομίζω πιο δύσκολο δεν έχουν. Ένιωσα κι εγώ πως σπίτι μου είναι αυτές κι όσο περίμεναν πίσω σπίτι μου ήταν η Ζαχαρίτσα, η οδός μου στο Κουκάκι, μόνο όταν έφτασαν εδώ έγινε σπίτι μου η Επτανήσου. Πήρε καιρό και στις ίδιες να μάθουν το νέο σπίτι, κι εγώ από πάνω τους, να μάθουν τα μπαλκόνια, να μοιραστούν τους χώρους, να δουν πού θα πηγαίνουν για τα ψηλά που για να κρυφτούν μετά τη ζημιά, που στεκόμαστε για να μας καμαρώσουν όλα αυτά! Το πιο δύσκολο που έζησα και γρήγορα δυστυχώς μετά τη μετακόμιση, ήταν που έφυγα στην Κύπρο. Αυτό δεν θα το έκανα για κανέναν στον κόσμο αλλά ήταν η Λυδία, μόνο για τη Λυδία (σ.σ. Λυδία Κονιόρδου), δεν μπορούσα να αρνηθώ, πήγα για τη «Δράκαινα», δουλέψαμε, βγήκε μια υπέροχη παράσταση, άτυχη λόγω του κορονοϊού, μόνο δώδεκα παραστάσεις προλάβαμε, έντεκα στην κεντρική σκηνή του ΘΟΚ στη Λευκωσία και μία στη Λάρνακα. Έλειψα μεγάλο διάστημα, ειδικά για τις πρόβες, ερχόμουν κάθε δεκαπέντε μέρες για δύο μέρες κι έφευγα, βασανιστήκαμε με τα γατουλάκια μου, τι χαρά όταν βρισκόμασταν, πολύ μου έλειπαν, με κορόιδευαν οι συνάδελφοι εκεί, αγαπημένοι φίλοι, γιατί όλο αναστέναζα κι όλο ήμουν “αχ τα γατουλίνια μου”, ούτε αχ το παιδί μου ούτε αχ ο καθένας, μόνο τα γατούνια, γέλαγαν όλοι, αλλά ήταν η αλήθεια, κι εξηγούσα, οι άλλοι καταλαβαίνουν, ενώ οι γατοκόρες μου δεν ξέρουν, νομίζουν πως τις εγκατέλειψα, πως πέθανα, πως χάθηκα κι εγώ υποφέρω, όλα αυτά τα δραματικά κι ωραία. Η μεγάλη αλήθεια είναι πως έγινα ένα “κατοικίδιο” και μου αρέσει, με λένε Φαίδωνα και ζω τη ζωή με τις Κυρίες μου, οι Κυρίες μου, η Λουσίτσα και η Κοζέτ οι γατοκόρες που έγιναν το σπίτι μου.

 

 

Θα ήταν διαφορετική η ζωή τις μέρες της καραντίνας χωρίς αυτές;

*Μα είναι η μόνιμη καραντίνα μου αυτές, απλά τώρα είμαστε και σε καραντίνα, δηλαδή έχω χάσει τους φίλους μου, κέρδισαν αυτές, δεν μπορώ να πάω πουθενά παρά μόνο μαζί τους στο σπίτι, αυτό ήθελαν πάντα, η καραντίνα μου είναι η ζωή που ονειρεύτηκαν, ναι ομολογώ, μην είμαι αχάριστος ευτυχώς που είναι εδώ, που είμαστε μαζί, που η ζωή μαζί τους συνεχίζεται και για να μιλήσω λίγο σοβαρά τις ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που με “έσωσαν” από μένα, από τους φόβους μου κι από τη σκοτεινή μοναξιά, τη μοναξιά που δεν ήθελα, την καραντίνα που φοβήθηκα να μπω.

 

 

Ποια υπόσχεση θα ήθελες να τους δώσεις;

*Πως θα τις αγαπώ πάντα και μαζί θα αγαπώ, θα νοιάζομαι, θα φροντίζω όσο μπορώ και τις “αδελφές” τους στους δρόμους, θα νοιάζομαι και θα προσέχω.

  • Δείτε περισσότερες φωτογραφίες με τη Λούσι, την Κοζέτ και φυσικά τον Φαίδωνα:

 

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΦαίδων Καστρής: Η μεγάλη αλήθεια είναι πως έγινα ένα “κατοικίδιο” και μου αρέσει
Περισσότερα

Κατερίνα Αντωνιάδου: Μια ματιά της Καλυψώς είναι για μένα χίλιες λέξεις

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ο κορονοϊός έχει επηρεάσει άμεσα την καθημερινότητά μας, περιορίζοντάς μας στο σπίτι. Πριν από την πανδημία κανείς δεν φανταζόταν πόσο εύθραυστη είναι η «κανονικότητά» μας. Μπορεί όλα να έχουν μείνει στάσιμα, όμως υπάρχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε όλη αυτή την αλλαγή για όσους έχουν κατοικίδια: τα ζωάκια βλέπουν πλέον όλη τη μέρα τους αγαπημένους τους κηδεμόνες, χαίρονται και ο χρόνος για τους ανθρώπους του ρευστοποιείται αλλιώς. Η έμπνευση που δίνουν αναπτύσσεται και βρίσκει διεξόδους για να εισβάλει με ψυχαγωγικούς τρόπους στη ζωή μας, αλλάζοντας τη ρουτίνα της καραντίνας. Τόσο απλές αλλά τόσο χαρούμενες και όμορφες είναι οι στιγμές μαζί τους, το άγγιγμά τους, το αυθόρμητο χαμόγελο στα χείλη για τα καμώματά τους, το ζεστό βλέμμα τους, που αποτελούν μια ένεση χαράς και υγείας, την οποία και έχουμε πολλή ανάγκη.

Η γοητευτική και πολυτάλαντη ηθοποιός Κατερίνα Αντωνιάδου μας στέλνει φωτογραφίες με τη γάτα της, την Καλυψώ, και μας περιγράφει τη ζωή μαζί της. Όπως μας εξηγεί δε, αυτές τις μέρες την αισθάνεται πιο ήρεμη γιατί την έχει συνέχεια παρέα της.

“Έχω μια ψυχούλα μέσα στο σπίτι που δεν έχει κανέναν άλλον πέρα από εμένα. Αυτό με κάνει να την αγαπώ κάθε μέρα και περισσότερο. Όχι από οίκτο αλλά, από σεβασμό στη φίλη μου, που με βρήκε ή τη βρήκα”, εξηγεί στο catisart.gr και μας συγκινεί.

Μια ματιά της Καλυψώς είναι χίλιες λέξεις για την Κατερίνα. “Η ματιά της ακουμπάει στην ψυχή μου και με γαληνεύει. Την έχω πιάσει πολλές φορές να με κοιτάζει στα μάτια, χωρίς να της δίνω σημασία. Μόλις την καταλάβω, την παίρνω αγκαλιά. Περνάμε αρκετή ώρα κοιτώντας απλά η μία την άλλη και νιώθω πολύτιμες αυτές τις στιγμές. Άλλωστε, το έχει πει και ο Σίγκμουντ Φρόιντ: Ο χρόνος που περνάς με τις γάτες δεν πάει ποτέ χαμένος”, μας λέει.

Μέχρι να… ανταμώσουμε και να φιληθούμε ξανά οι άνθρωποι. Γιατί τελικά τι είναι η ευτυχία, βρε παιδιά; Στιγμές! Όπως αυτές της Κατερίνας με την Καλυψώ. Το όμορφο πλασματάκι να την κοιτά με παράταιρα μάτια και στοργή. Να κοιμάται στην παλάμη της. Να βγαίνουν βόλτα στην Αθήνα με την Καλυψώ στο διάφανο σακίδιο. Στιγμές μοναδικές!

 

 

Κατερίνα, ποιος είναι ο συγκάτοικός σου;

*Η Καλυψώ μου.

Πώς και πότε γνωριστήκατε;

*Πριν από δύο χρόνια, μια φίλη μου τη βρήκε ένα καλοκαίρι σφηνωμένη σε μηχανή αυτοκινήτου, κλαίγοντας για δύο ή τρεις μέρες. Ήταν περίπου 1,5 μηνών γατάκι. Αφού την απεγκλώβισε και τη φρόντισε, με ρώτησε αν τη θέλω, δείχνοντάς μου μια φωτογραφία της και χωρίς δεύτερη σκέψη την πήρα την επόμενη κιόλας μέρα.

Σε ποια φυλή ανήκει;

*Είναι ευρωπαϊκή κοντότριχη.

 

 

Πώς προέκυψε το όνομά της;

*Όταν τη βρήκα, ήμουν σε πρόβες για το θεατρικό “Λωξάντρα” της Μαρίας Ιορδανίδου, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Η Λωξάντρα, λοιπόν, την οποία ερμήνευε η αγαπημένη Ελένη Κοκκίδου, είχε μια γάτα, την Καλυψώ, η οποία αναφερόταν αρκετά συχνά στο κείμενο. Ορμώμενη από αυτό, αποφάσισα να της δώσω αυτό το όνομα, μιας και ήταν και η πρώτη μου θεατρική δουλειά ως απόφοιτη ηθοποιός αλλά και η πρώτη μου φορά που είχα υπό την προστασία μου μια γάτα.

Τι ηλικία έχει;

*Τον Ιούνιο θα γίνει δύο ετών.

Είχες και παλαιότερα κατοικίδια;

*Μικρή στο σπίτι των γονιών μου είχαμε σκύλους αλλά πάντα σε αυλή, ποτέ μέσα στο σπίτι. Οπότε αυτό μου στερούσε την άμεση επικοινωνία μαζί τους.

 

 

Πώς θα χαρακτήριζες τη συγκατοίκησή σας;

*Αρμονική και γεμάτη αγάπη και από τις δύο πλευρές.

Πώς συμπεριφέρεται σε φίλους, γνωστούς και επισκέπτες;

*Γενικά έχει πάρει αρκετά από τα χαρακτηριστικά μου, τα οποία είναι κάπως αντικοινωνικά, με συνέπεια να συμπεριφέρεται αναλόγως. Δεν επιτίθεται ποτέ, αλλά θα αδιαφορήσει, θα πάει σε άλλο δωμάτιο και θα μου εμφανιστεί μόλις ξαναμείνουμε μόνες. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις που θα συμπαθήσει επισκέπτη και μάλιστα θα του κάνει την τιμή να του γλείψει και το χέρι!

 

 

Τι λένε οι φίλοι σου για τη συγκάτοικό σου;

*Γενικά δεν της έχω γνωρίσει πολλούς φίλους, μιας και η ίδια έχω επιλέξει να μην έχω πολλούς αλλά, έστω και αυτοί οι λίγοι την έχουν συμπαθήσει νομίζω, ακόμα κι αν τα αισθήματα δεν είναι αμοιβαία. Αναφέρονται στην ηρεμία της, στην ομορφιά της και στο διαφορετικό χρώμα ματιών της.

Έχει ιδιοτροπίες;

*Έχει εμμονή με ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Με το που ανοίγω το βαζάκι με τα αμύγδαλα διακτινίζεται από όπου και να βρίσκεται, αρχίζει να πηδάει πάνω μου και να μου νιαουρίζει για να της πετάω το αμύγδαλο από το ένα σημείο του σπιτιού στο άλλο και και να τρέχει να το πιάσει.

 

 

Σου κάνει εκπλήξεις;

*Με περιμένει πάντα μα πάντα πίσω από την πόρτα όταν λείπω και όταν είναι χαρούμενη, αν τύχει να περπατάω μέσα στο σπίτι πηδάει πάνω στο πόδι μου, γαντζώνεται από το ρούχο μου και αρχίζει να γλείφει ό,τι βρίσκει! Επίσης, όταν πλένω πιάτα, τεντώνεται ψηλά στον νεροχύτη με τα δύο μπροστινά της ποδαράκια και μου ζητάει να σκύψω με τις σαπουνάδες στα χέρια, να δώσουμε μια κουτουλιά, κεφάλι με κεφάλι και να φύγει ήσυχη.

Κοιμάστε και μαζί;

*Κοιμόμαστε αγκαλιά από 1,5 μηνών που την βρήκα μέχρι και σήμερα. Ανελλιπώς! Αν δεν την πάρω αγκαλιά το βράδυ θα μου κλαψουρίσει. Κοιμάται πάντα στο χέρι μου, πιπιλάει όλα τα δάχτυλά μου, σαν να με κάνει μπάνιο, τρώει δυστυχώς και όλα τα ρούχα του ύπνου μου, τεντώνει τον λαιμό της πάντα για φιλάκι ανταποδίδοντας με γλείψιμο της μύτης μου, γουργουρίζει, πράγμα που νομίζω ότι κάνει και για εμένα και μόλις κοιμηθώ, πηγαίνει και κοιμάται ή δίπλα από το κεφάλι μου ή κλασικά στα πόδια, έξω ή και μέσα από τα παπλώματα.

 

 

Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στο σπίτι και σε περιμένει;

*Ανυπόμονα! Είναι η μοναδική παρέα μου και νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη που την έχω κοντά μου.

Όταν έχεις κακή διάθεση, πώς αντιδρά;

*Κλαίει τριγυρίζοντας άσκοπα στο δωμάτιο που βρίσκομαι ή κρύβεται κάτω από το κρεβάτι και πάλι κλαίει. Αν διαρκεί πολύ η κακή μου διάθεση, παίρνει φόρα και σκάει εκεί που κάθομαι, πάνω στο κεφάλι μου και αρχίζει να τρέχει και να μου κάνει σκέρτσα.

«Τα μάτια ενός ζώου έχουν την ικανότητα να μιλούν μια σπουδαία γλώσσα», λέει ο φιλόσοφος Martin Buber. Συμφωνείς;

*Ναι, συμφωνώ. Μια ματιά της χίλιες λέξεις. Η ματιά της ακουμπάει στην ψυχή μου και με γαληνεύει. Την έχω πιάσει πολλές φορές να με κοιτάζει στα μάτια, χωρίς να της δίνω σημασία. Μόλις την καταλάβω, την παίρνω αγκαλιά. Περνάμε αρκετή ώρα κοιτώντας απλά η μία την άλλη και νιώθω πολύτιμες αυτές τις στιγμές. Άλλωστε, το έχει πει και ο Σίγκμουντ Φρόιντ: Ο χρόνος που περνάς με τις γάτες δεν πάει ποτέ χαμένος.

Πώς αντιδρά η Καλυψώ τώρα που σε βλέπει περισσότερο στο σπίτι, λόγω καραντίνας;

*Την αισθάνομαι πιο ήρεμη γιατί με έχει συνέχεια παρέα της. Αλλά, λόγω της πεσμένης μου διάθεσης, νιώθω ότι επηρεάζεται. Το βλέπω στο βλέμμα της. Δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα.

Έχεις σκεφτεί πώς θα ήταν οι μέρες της καραντίνας, αν δεν ήσασταν μαζί;

*Πιο δύσκολες, πιο μοναχικές και γενικά, δεν θα ήμουν η ίδια Κατερίνα, με αυτές τις ευαισθησίες και υπευθυνότητες που έχω ανακαλύψει και αναπτύξει κοντά στην Καλυψώ μου, ειδικά και γενικά αυτές τις μέρες της πανδημίας. Έχω μια ψυχούλα μέσα στο σπίτι που δεν έχει κανέναν άλλον πέρα από εμένα. Αυτό με κάνει να την αγαπώ κάθε μέρα και περισσότερο. Όχι από οίκτο αλλά, από σεβασμό στη φίλη μου, που με βρήκε ή τη βρήκα.

Ποια υπόσχεση θα ήθελες να της δώσεις;

*Ότι θα της δίνω τον καλύτερό μου εαυτό όσο θα είμαστε μαζί και την ανιδιοτελή και ακόρεστη αγάπη μου.

Πώς οραματίζεσαι το μέλλον σας;

*Κοινό. Με αυτή τη σχέση εξάρτησης, όσο άσχημο κι αν ακούγεται. Να συνεχίσει να κοιμάται χώνοντας τη μουσούδα της στην παλάμη μου, να με ξυπνάει με τα πατουσάκια της, να βγαίνουμε τις βόλτες μας σε πάρκα και στο κέντρο της Αθήνας. Βγαίνουμε με μάρσιπο ή ειδική τσάντα πλάτης με διάφανη επιφάνεια για να βλέπει έξω! Ένα μέλλον με αγάπη.

 

 

  • Η Κατερίνα Αντωνιάδου είναι Διπλωματούχος Μηχανικός Οικονομίας και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αιγαίου (2014) και Απόφοιτη της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Νέου Ελληνικού Θεάτρου Γιώργου Αρμένη (2018).

Έχει διδαχτεί χορό και έχει πραγματοποιήσει μουσικές και φωνητικές σπουδές. Ασχολείται επίσης με τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, την κατασκευή κοσμημάτων, τη στιχουργική και τη λογοτεχνία. Έγραψε τους στίχους για “Το τραγούδι της κόρης”, που ερμήνευσε η Μαρία Φαραντούρη, σε μουσική Διονύση Τσακνή, για τη θεατρική παράσταση “Τέσσερα πρόσωπα κι ο Θεός απ’ έξω” (2015).

Έχει παίξει στις παραστάσεις:

-“Τέσσερα πρόσωπα κι ο Θεός απ’ έξω” του Γιώργου Αρμένη. Σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη (2016).
-“Άσε να μη μιλήσω καλύτερα” του Γιώργου Αρμένη. Σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη (2017).
-“Φαλακρή Τραγουδίστρια” του Ευγένιου Ιονέσκο. Σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη (2018)
-“Ιάκωβος ή η Υποταγή” του Ευγένιου Ιονέσκο. Σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη (2018)
-“Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη (2018)
-“Σείεται και κορδώνεται” από την “Πέμπτη Πράξη” του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Θεατρική διασκευή, σκηνοθεσία Στεφανίας Γιουλιώτη (2018)
-“Λωξάντρα” της Μαρίας Ιορδανίδου. Σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Θεατρική μεταφορά Άκη Δήμου (2018)
-“Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη” της Μιμής Ντενίση. Σκηνοθεσία Μιμής Ντενίση (2019)

-Τηλεόραση: “Θα γίνει της πολυκατοικίας”, επεισόδιο 25ο. Σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου (2019-2020)
-Κινηματογράφος: Συμμετοχή στην ταινία SMAC. Σκηνοθεσία Ηλία Δημητρίου (2015)

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΚατερίνα Αντωνιάδου: Μια ματιά της Καλυψώς είναι για μένα χίλιες λέξεις
Περισσότερα

Αρετή Μουστάκα: Οι γάτες νιώθουν και βλέπουν πράγματα που εμείς οι άνθρωποι δεν αντιλαμβανόμαστε

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η Αρετή Μουστάκα είναι μία από τις καλύτερες σκηνογράφους και ενδυματολόγους που διαθέτει το ελληνικό θέατρο. Νέα και ταλαντούχα, με την ικανότητα να συλλαμβάνει πάντα την προβληματική του συγγραφέα και να κατανοεί την άποψη του σκηνοθέτη. Έχει την καλλιτεχνική αρετή να λαμβάνει σωστά υπόψη το χρώμα, τις φόρμες, την αρχιτεκτονική διαρρύθμιση της θεατρικής σκηνής και τη λειτουργικότητα των αντικειμένων. Επιλέγει, υπολογίζει, ελέγχει την ποιότητα της εργασίας της μέχρι τις τελευταίες λεπτομέρειες. Όσο για τα κοστούμια της, διέπονται από καλλιτεχνική ευαισθησία, αισθητικό κριτήριο και δημιουργική φαντασία.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί η Αρετή, ένα πλάσμα γλυκύτατο, αξιαγάπητο και φιλικότατο, μας μιλά αποκλειστικά για τη γάτα της, που ακούει στο ευφάνταστο όνομα «μανταΜίνα Μουτρού». Πρόκειται για ένα συμπαθέστατο αιλουροειδές, απρόβλεπτο και χαριτωμένο, που έχει εγκατασταθεί στο εργαστήριο της καλλιτέχνιδας και απλώς, όπως κάθε γάτα που σέβεται τον εαυτό της, έχει γίνει η βασίλισσα του χώρου.

“Η ζωή μαζί της είναι υπέροχη!”, λέει η Αρετή στο catisart.gr και την κατανοούμε απολύτως.

 

 

Αρετή, ποια είναι η συγκάτοικός σου; Πώς και πότε γνωριστήκατε;

*Η γάτα μου ήταν έγκυος και γέννησε μέσα στο κατάστημά μας. Τη βοήθησα αρκετά μιας και είχε πέντε μωρά! Το τελευταίο μωρό ήταν η Μίνα! Από τότε ήμαστε αχώριστες!

Σε ποια φυλή ανήκει;

*Η μαμά της ήταν μια υπέροχη κεραμιδόγατα όταν ήρθε σε εμένα! Η κτηνίατρος όμως, επιμένει ότι έχει ιαπωνική μπόμπτεϊλ στα γονίδιά της λόγω της πολύ κοντής της ουράς και του χρώματός της.

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από το όνομά της;

*Το όνομά της είναι «μανταΜίνα Μουτρού». Η μαντάμ Μίνα είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στην ταινία «Δράκουλας» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, η μετεμψύχωση της Ελιζαμπέτα, της αιώνιας αγαπημένης του δηλαδή και το «Μουτρού» προκύπτει από το γεγονός ότι, όταν γεννήθηκε, ήταν μονίμως σαν θυμωμένη!

 

 

Τι ηλικία έχει;

*Γεννήθηκε 2 Μαρτίου 2016! Είναι σχεδόν 4 χρόνων.

Είχες και παλαιότερα κατοικίδια;

*Από πολύ μικρή θυμάμαι τη ζωή μου με πολλές γάτες στην αυλή του εξοχικού μας και καναρίνια στο σπίτι. Τα τελευταία 6 χρόνια, είχα τη μαμά της για 2 χρόνια και εδώ και 4 χρόνια έχω τη «Μουτρού» στο γραφείο μου, όπου περνάω πάρα πολλές ώρες τη μέρα και προσεχώς θα έρθει και στο σπίτι!

Πώς θα χαρακτήριζες τη συγκατοίκησή σας;

*Η ζωή μαζί της είναι υπέροχη! Είναι απρόβλεπτη ως προς τις εκδηλώσεις των συναισθημάτων της! Δε θυμώνει συχνά παρά μόνον όταν έχει πολλή ζέστη το καλοκαίρι! Τώρα τελευταία έχει αρχίσει και πέφτει ανάσκελα στην πόρτα όταν αισθάνεται ότι θα φύγω από το γραφείο, για να με εμποδίσει! Προφανώς, δεν φεύγω και κάθομαι μαζί της!

 

 

Πώς συμπεριφέρεται γενικώς;

*Από τότε που ήμαστε παρέα, είμαι πιο ήρεμη και πιο υπομονετική! Είναι πολύ δοτική και έχει ξυπνήσει ευαισθησίες μέσα μου που δεν πίστευα ποτέ ότι τις έχω. Είναι η καλύτερη συντροφιά!

Πώς φέρεται σε φίλους και επισκέπτες;

*Είναι πολύ περίεργη όταν κάποιος εισέρχεται στον χώρο της. Τρέχει αμέσως να τον γνωρίσει και να παίξει μαζί του. Το ατού της είναι η κοιλιά της καθώς με μεγάλη ευκολία σε αφήνει να τη χαϊδέψεις! Είναι πολύ τρυφερή και κάνει κουτουλιές αν σε συμπαθήσει! Γουργουρίζει και πολλές φορές σε δαγκώνει απαλά για παιχνίδι.

Έχει ιδιοτροπίες;

*Ζηλεύει πολύ όταν εγώ έρχομαι σε επαφή με άλλα ζωάκια και το καταλαβαίνει! Όταν τα συναντάει… η «Μουτρού» είναι όνομα και πράγμα! Μπαίνει στην κρυψώνα της μέχρι να καταλάβει ότι είναι η βασίλισσα του χώρου! Αγαπάει πολύ τα σκυλάκια στο μέγεθός της!

Έχει γευστικές προτιμήσεις;

*Της αρέσει πολύ να τρώει μια συγκεκριμένη ξηρά τροφή εδώ και 3 χρόνια. Επειδή έχει πάρει πολύ βάρος είμαστε σε περίοδο δίαιτας και τρώει διαιτητική ξηρά τροφή πια! Δεν της αρέσουν οι κονσέρβες ή τα φακελάκια με υγρή τροφή και απεχθάνεται το ψάρι… Όταν είναι καλό κορίτσι της δίνω λιχουδιές με γεύση φρούτων και λαχανικών, μιας εταιρείας που έχει τα πάντα βιολογικά.

Σου κάνει εκπλήξεις;

*Έχει διάφορες συνήθειες! Της αρέσει να μπαίνει μέσα στις μακέτες μου και να κάθεται στο παράθυρο να παρατηρεί περιστέρια! Επίσης της αρέσει όταν της φοράω ρούχα και έχω παρατηρήσει πως θέλει να αλλάζουμε συχνά κολάρο! Η καλύτερή της είναι να ξαπλώνει ανάσκελα στη σόμπα και να κάνουμε παιχνίδια στο χαλί!

Τι παράξενο έχει κάνει;

*Το καλοκαίρι ήμασταν μαζί στο γραφείο, είχε πολλή ζέστη και ήταν γύρω στις 2 το πρωί! Είχα ανοικτά τα παράθυρα και την πόρτα… έφτιαχνα κάτι σχέδια και βγήκε στον διάδρομο για τη βόλτα της μέχρι το ασανσέρ… όταν γύρισε, είχε αφήσει στα πόδια μου μια κατσαρίδα την οποία και αντιλήφθηκα σχετικά αργά… Ενώ εκείνη καθόταν περήφανη για το επίτευγμά της κουνώντας την ουρά της, εγώ είχα πάθει σοκ!

Κοιμάστε και μαζί;

*Δεν κοιμόμαστε μαζί τα βράδια γιατί μένει στο γραφείο, στον χώρο της! Όμως αν κανένα μεσημέρι με πάρει ο ύπνος εκεί, φυσικά και θα έρθει να κουρνιάξει ανάμεσα σε εμένα και τον καναπέ!

 

 

Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις και σε περιμένει;

*Όταν επιστρέφω στο γραφείο τα πρωινά, με περιμένει στην πόρτα, πάνω σε μια μακέτα με το χέρι απλωμένο ή ανάσκελα στο πάτωμα και νιαουρίζει γιατί… πεινάει!

Όταν έχεις κακή διάθεση, πώς αντιδρά;

*Ακριβώς επειδή την έχω στο χώρο εργασίας μου, με βλέπει συχνά με κακή διάθεση, νεύρα, άγχος κ.λπ. Το καταλαβαίνει και έρχεται αμέσως πάνω μου δίνοντάς μου φιλιά και κάνοντάς μου πατουσάκια.

«Τα μάτια ενός ζώου έχουν την ικανότητα να μιλούν μια σπουδαία γλώσσα», λέει ο φιλόσοφος Martin Buber. Συμφωνείς;

*Είναι πολύ γνωστό ότι οι γάτες λατρεύονταν ως θεότητες στην Αίγυπτο. Είναι μαγικά πλάσματα με φοβερή αντίληψη! Θεωρώ πως νιώθουν και βλέπουν πράγματα που εμείς οι άνθρωποι δεν τα αντιλαμβανόμαστε και πως κρατούν μακριά αρνητικές για εμάς ενέργειες. Επομένως, συμφωνώ με την άποψη ότι είναι η ψυχή του σπιτιού!

Πώς οραματίζεσαι το κοινό σας μέλλον;

*Θα ήθελα να περνάμε περισσότερες ώρες μαζί!

Πώς αντιδρά όταν γυρίζεις από διακοπές;

*Συνήθως γυρίζουμε μαζί από τις διακοπές… Δεν την αφήνω μόνη της πάνω από 1-2 μέρες!

Ευχαριστώ πολύ, Αρετή!

*Κι εγώ και η «Μουτρού» ευχαριστούμε πολύ.

***

Η Αρετή Μουστάκα είναι σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική Εσωτερικού Χώρου στη σχολή Βακαλό, παρακολούθησε το εργαστήριο σκηνογραφίας και ενδυματολογίας, καθώς αργότερα ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο τμήμα του Interior Design.

Είναι επίσης απόφοιτος του University of Derby (Bachelor of Arts in Architectural Design (Interior and Furniture Design) καθώς και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου Master of Arts in Architectural Design (Stage and Costume Design), επίσης από το University of Derby.

Δραστηριοποιείται στο χώρο της σκηνογραφίας και της ενδυματολογίας από νεαρή ηλικία μέχρι και σήμερα, ενώ παράλληλα είναι ενεργή και στο χώρο της Αρχιτεκτονικής Εσωτερικού Χώρου. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς και έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑρετή Μουστάκα: Οι γάτες νιώθουν και βλέπουν πράγματα που εμείς οι άνθρωποι δεν αντιλαμβανόμαστε
Περισσότερα

Τσαμπίκα Φεσάκη: Aπό τότε που με θυμάμαι με… μάζευαν οι γάτες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η Τσαμπίκα Φεσάκη είναι ένα εκπληκτικό πλάσμα με μια φυσιογνωμία ξωτικού που δεν ξεχνάς εύκολα, ένα συμπαθέστατο κορίτσι με καταγωγή από τη Ρόδο και μια πολύ ταλαντούχα ηθοποιός.
Πρόσφατα την είδαμε στο Θέατρο Τέχνης (Υπόγειο) να υποδύεται εξαιρετικά την Εστέλλα στην εκπληκτική παράσταση «Τριαντάφυλλο στο Στήθος» του Τένεσι Ουίλλιαμς σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη και παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.
Άνθρωπος με ενσυναίσθηση και καλλιτέχνιδα ανήσυχη, γεμάτη χιούμορ, αισιοδοξία και τρυφερότητα, δεν είναι τυχαίο ότι αγαπά πολύ τα ζώα και ζει με αυτά. Στο σπίτι της πάντα υπήρχαν κατοικίδια, σκυλιά, πουλιά, κουνέλια, χελώνες, μεταξοσκώληκες… Ιδιαίτερη αδυναμία όμως είχε και έχει στις γάτες. Συγκάτοικοί της σήμερα είναι τρεις γάτες, ο Γκρίνκο, η Κοκό και η Μίκα ή Μπιζού ή Τσούτσου, σαφώς αριστόγατες του δρόμου. Για την απρόβλεπτη και περιπετειώδη ζωή μαζί τους μάς μιλά η Τσαμπίκα στη συνέντευξη που θα διαβάσετε παρακάτω.

 

 

– Τσαμπίκα, ποιοι είναι οι συγκάτοικοί σου;

* Έχω τρεις συγκατοίκους, τον Γκρίνκο, την Κοκό και τη Μίκα ή Μπιζού ή Τσούτσου.

– Πώς και πότε γνωριστήκατε;

* Ο Γκρίνκο είναι απόγονος της πρώτης μου μεγάλης αγάπης και συντρόφισσας, της Μπουμπούκας. Με την Κοκό συχνάζαμε στα ίδια μαγαζιά στο Κολωνάκι και η Μίκα αποφάσισε να εγκατασταθεί στο σπίτι μου, τον περασμένο μήνα, δώρο Χριστουγέννων.

 

 

– Σε ποια φυλή ανήκουν;

* Σαφώς αριστόγατες του δρόμου.

– Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από τα ονόματά τους;

* Γκρίνκο για το όμορφο γκρι τρίχωμα του. Κοκό γιατί είναι κομψή και γέννημα θρέμμα του Κολωνακίου. Τέλος, για τη μικρή «εισβολέα» ο χρόνος θα δείξει ποιο όνομα θα επικρατήσει.

 

 

– Τι ηλικία έχουν;

* Ο Γκρίνκο είναι 18 χρονών, η Κοκό 4 και η Μίκα περίπου 7 μηνών.

– Είχες και παλαιότερα κατοικίδια;

* Στο σπίτι πάντα υπήρχαν κατοικίδια, σκυλιά, πουλιά, κουνέλια, χελώνες, μεταξοσκώληκες αλλά από τότε που με θυμάμαι με… μάζευαν οι γάτες, παρόλο που οι δικοί μου δεν τις συμπαθούσαν.

– Πώς θα χαρακτήριζες τη συγκατοίκησή σας;

* Η συγκατοίκησή μας είναι τρόπος ζωής, δεν θα μπορούσα αλλιώς.

– Πώς συμπεριφέρονται σε φίλους, γνωστούς και επισκέπτες;

* Τους τσεκάρουν, τους «σκανάρουν» και αναλόγως είτε τους δίνουν τη χαρά να καθίσουν πάνω τους ή τους αποφεύγουν.

 

 

– Τι λένε οι φίλοι σου για τους συγκατοίκους σου;

* Ότι είναι υπέροχοι, αν και λίγο κακομαθημένοι.

– Έχουν ιδιοτροπίες;

* Ο Γκρίνκο κυρίως, ο μεγάλος της παρέας, θέλει την ησυχία και το χώρο του ενώ συγχρόνως διεκδικεί προσοχή και τρυφερότητα. Του αρέσει να πίνει νερό από τα ποτήρια των άλλων και απαιτεί να του ανοίξω τη βρύση ή να τον χτενίσω. Τα κορίτσια λόγω ηλικίας είναι πιο παιχνιδιάρες.

– Σου κάνουν εκπλήξεις;

* Εξαφανίζουν διάφορα πράγματα στο σπίτι, είτε τα μεταποιούν μέσα από μια ιδιαίτερη εικαστική ματιά.

– Ποιες είναι οι μεταξύ τους σχέσεις;

* Ο Γκρίνκο ανέχεται τα κορίτσια, η Κοκό είναι τρυφερή, η μαμά της παρέας αλλά και μαχήτρια όταν χρειάζεται, προστάτης του σπιτιού. Τέλος η Μίκα αν και νεότατη και αυθάδης είναι χαδιάρα. Σιγά σιγά εγκλιματίζεται.

– Κοιμάστε και μαζί;

* Κυρίως μαζί, είναι πραγματική ευτυχία οι ώρες του ύπνου μαζί τους.

– Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στο σπίτι και σε περιμένουν;

* Είναι το καταφύγιό μου, η οικογένειά μου, η παρηγοριά μου.

– Όταν έχεις κακή διάθεση, πώς αντιδρούν;

* Συνειδητά ή ασυνείδητα διώχνουν τα σύννεφα και την κούραση της ημέρας. Και μόνο που υπάρχουν μπορούν να με κάνουν να νιώσω καλύτερα. Ένα κεφαλάκι, πατουσάκια, ένα βλέμμα είναι αρκετά.

– «Τα μάτια ενός ζώου έχουν την ικανότητα να μιλούν μια σπουδαία γλώσσα», λέει ο φιλόσοφος Martin Buber. Συμφωνείς;

* Συμφωνώ και επαυξάνω. Αυτή τη γλώσσα της σιωπής πολύ την αγαπώ. Κάποιες φορές κοιτώντας μέσα στα μάτια τους νιώθω τέτοια πληρότητα σαν να τα έχουμε πει όλα, σαν να έχω δει τον κόσμο όλο.

– Ποια υπόσχεση θα ήθελες να τους δώσεις;

* Θα είμαι εκεί για αυτές και θα προσπαθώ να τις αγαπώ με τον ίδιο καθαρό και ανεπιτήδευτο τρόπο όπως μόνο τα ζώα ξέρουν να αγαπούν.

– Πώς οραματίζεσαι το κοινό σας μέλλον;

* Όμορφες και χαλαρές ώρες συντροφικότητας είτε προστατευμένες μέσα στο σπίτι τις κρύες μέρες είτε στην αυλή να μαζεύουμε ήλιο και να διαλογιζόμαστε.

 

 

– Αυτή την εποχή πού μπορούμε να σε δούμε;

* Αυτή την περίοδο συνεργάζομαι με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, στο έργο του Τένεσι Ουίλλιαμς «Τριαντάφυλλο στο στήθος». Το παρουσιάσαμε αρχικά στην Κοζάνη και τώρα είχαμε τη χαρά να μας φιλοξενεί στην Αθήνα το «Θέατρο Τέχνης». Επίσης συγχρόνως συνεργάζομαι με τη Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα». Μέχρι τον Ιανουάριο παρουσιάσαμε το έργο «Περιμένοντας το Γκοντό» και τώρα ετοιμάζουμε το καινούργιο μας έργο «Ιστορίες φαντασμάτων από την Ιαπωνία», που θα παρουσιαστεί το Μάρτιο στο Θέατρο «Άβατον».

– Ευχαριστώ πολύ!

* Κι εγώ σας ευχαριστώ.

 

Η φωτογραφία είναι του Κώστα Αμοιρίδη

 

Η Τσαμπίκα Φεσάκη έχει σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ και στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Συμμετείχε στις παραστάσεις «Mauser-Οράτιος», «Διαμάντια και μπλουζ», «Θεσμοφοριάζουσες», «Πεθαίνω σαν χώρα», «5 Variete». Συνεργάστηκε –μεταξύ άλλων- με τους σκηνοθέτες: Δαμιανό Κωνσταντινίδη, Ανδρέα Βουτσινά, Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Σωτήρη Χατζάκη, Μιχαήλ Μαρμαρινό, Νίκο Ορφανό. Συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά «7 θανάσιμες πεθερές», καθώς και στις κινηματογραφικές ταινίες «Μη φεύγεις», «Ζωή» και άλλες.
Με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεργάστηκε στις παραστάσεις «Γιώργος Σκαμπαρδώνης» σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου Γιάννης (Σκηνοθεσία) στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στην «Ελένη» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου στη Μονή Λαζαριστών – Σκηνή Σωκράτης Καραντινός.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤσαμπίκα Φεσάκη: Aπό τότε που με θυμάμαι με… μάζευαν οι γάτες
Περισσότερα

Βασίλης Σκαρμούτσος: “Με τους γάτους μου έχουμε μία σχέση δράσης – αντίδρασης”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ο χορογράφος, χορευτής και ηθοποιός Βασίλης Σκαρμούτσος είναι ένα από τα πιο γλυκά πρόσωπα του θεάτρου μας αλλά και ένας εξαιρετικός επαγγελματίας. Δεν είναι μόνο η άψογη τεχνική του κατάρτιση, το ταλέντο του και οι χιλιάδες ώρες εξάσκησης που έχει αφιερώσει στην τέχνη του, είναι και η μεταδοτικότητά του, η καλοσύνη του και η καλλιέργειά του που τον κάνουν ξεχωριστό. Βεβαίως δεν είναι τυχαίο ότι ο Βασίλης είναι και ένας από τους πιο παθιασμένους γατόφιλους του θεάτρου μας.

Συγκάτοικοί του τα τελευταία χρόνια είναι ο Νούρι και ο Πίκατσου, δύο γάτοι αρσενικοί, όμορφοι και πανέξυπνοι, δύο υπέροχοι Felis Catus, που κουλουριάζονται και γουργουρίζουν ευχαριστημένοι στην αγκαλιά του.

“Είναι αναμφισβήτητο ότι επηρεάζονται από την ψυχολογική μου διάθεση. Συγκεκριμένα θυμάμαι κάποια στιγμή που ήμουν πολύ στενοχωρημένος ότι με κοιτούσαν επίμονα και δεν έφυγαν από κοντά μου”, μας λέει ο Βασίλης και δίνει την υπόσχεση ότι θα “συνεχίσει να τους φροντίζει και να τους αγαπά”.

 

 

Βασίλη, ποιοι είναι οι συγκάτοικοί σου;

*Οι συγκάτοικοι μου είναι δύο αρσενικοί γάτοι, ο Νούρι και ο Πίκατσου.

Πώς και πότε γνωριστήκατε;

*Το 2016. Και τους δυο τούς γνώρισα από φιλικά μου πρόσωπα και με διαφορετικό τρόπο. Τον Νούρι τον είχε βρει μια γνωστή μου σε μία παραλία εγκαταλελειμμένο, τον είχε φροντίσει το πρώτο διάστημα αλλά δεν μπορούσε να τον κρατήσει και έκανε μία δημοσίευση στο Facebook ότι το γατάκι αναζητούσε σπίτι. Τον είχα δει και για κάποιο λόγο τον συμπάθησα με την πρώτη ματιά, και επικοινώνησα μαζί της προκειμένου να τον γνωρίσω από κοντά. Τον Πίκατσου τον γνώρισα πάλι από μία γνωστή μου, στην αυλή της οποίας είχε γεννήσει μια γάτα επτά γατάκια και αναζητούσε σπίτι. Το ένα από αυτά το πήρα σπίτι μου.

 

 

Σε ποια φυλή ανήκουν;

*Είναι Felis Catus, δηλαδή απλές γάτες.

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από τα ονόματά τους;

*Τον Νούρι τον είχε ήδη ονομάσει η κοπέλα που τον βρήκε. Επειδή ήταν πολύ δραστήριος τον είχε ονομάσει Νουρέγιεφ, και εγώ το έκοψα σε Νούρι με τον καιρό. Μάλλον ήταν σημαδιακό που τον είχαν ονομάσει με όνομα χορευτή! Τον Πίκατσου τον ονόμασα έτσι επειδή λατρεύω τα ιαπωνικά καρτούν, και εξαιτίας του χρώματός του… βέβαια είναι παράδοξο ότι ο γάτος μου έχει το όνομα ενός ποντικιού!

Τι ηλικία έχουν;

*Είναι και οι δύο σχεδόν 4, ο Νούρι έχει γεννηθεί τον Απρίλιο του 2016, και ο Πίκατσου τον Ιούνιο του 2016.

 

 

Είχες και παλαιότερα κατοικίδια;

*Είχα από πάντα κατοικίδια, μεγάλωσα σε μία οικογένεια που πάντα είχαμε στο σπίτι είτε σκύλο είτε γάτα, είτε και τα δύο.

Πώς θα χαρακτήριζες τη συγκατοίκησή σας;

*Σε γενικές γραμμές θα έλεγα έχουμε βρει τους ρυθμούς μας και τους χώρους μας, και έχουμε κάποιους κώδικες επικοινωνίας που καταλαβαίνουμε μεταξύ μας ή έτσι πιστεύω τουλάχιστον!

 

 

Πώς συμπεριφέρονται σε φίλους, γνωστούς και επισκέπτες;

*Είναι αρκετά καχύποπτοι όταν βλέπουν κάποιον άλλον! Ο Νούρι πλησιάζει ύστερα από λίγο, ο Πίκατσου συνήθως δεν θέλει πολλά πολλά με άτομα εκτός σπιτιού!

Τι λένε οι φίλοι σου για τους συγκατοίκους σου;

*Ότι ο Νούρι είναι ίδιος εγώ! Και ότι ο Πίκατσου είναι γλύκας αλλά αντικοινωνικός!

 

 

Έχουν ιδιοτροπίες;

*Η λαιμαργία τους νομίζω… που με εκπλήσσει ακόμα και τώρα!

Σου κάνουν εκπλήξεις;

*Αρκετές, κυρίως όταν μπορεί να λείπω για λίγες μέρες.

 

 

Ποιες είναι οι μεταξύ τους σχέσεις;

*Τα θεωρώ αδέρφια πια, και συμπεριφέρονται αναλόγως, δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να τους χωρίσω. Ειδικά αφότου έχω παρατηρήσει ότι ο ένας ψάχνει τον άλλον.

Κοιμάστε και μαζί;

*Ναι! Ιδίως τον χειμώνα!

 

 

 

Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στο σπίτι και σε περιμένουν;

*Εννοείται με χαροποιεί, και το περιμένω και εγώ πια, έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μου.

Όταν έχεις κακή διάθεση, πώς αντιδρούν;

*Θεωρώ ότι σε όλες τις συναισθηματικές καταστάσεις έχουμε μία σχέση δράσης – αντίδρασης. Είναι αναμφισβήτητο ότι επηρεάζονται από την ψυχολογική μου διάθεση. Συγκεκριμένα θυμάμαι κάποια στιγμή που ήμουν πολύ στενοχωρημένος ότι με κοιτούσαν επίμονα και δεν έφυγαν από κοντά μου.

 

 

 

«Τα μάτια ενός ζώου έχουν την ικανότητα να μιλούν μια σπουδαία γλώσσα», λέει ο φιλόσοφος Martin Buber. Συμφωνείς;

*Σαφέστατα και συμφωνώ και θεωρώ ότι εκφράζονται συναισθηματικά και νοητικά μέσω των ματιών τους.

Ποια υπόσχεση θα ήθελες να τους δώσεις;

*Ότι θα συνεχίσω να τα φροντίζω και να τα αγαπώ.

Πώς οραματίζεσαι το κοινό σας μέλλον;

*Παιχνιδιάρικο, όπως και τώρα!

 

Φωτογραφία: Γιάννης Παυλίδης

 

O Βασίλης Σκαρμούτσος γεννήθηκε στη Λαμία. Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε. του Πανεπιστημίου Αθηνών, χορό στην επαγγελματική σχολή ορχηστικής τέχνης «Ραλλού Μάνου» και έχει μεταπτυχιακό πάνω στις πολιτισμικές σπουδές και τον κινηματογράφο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, με πτυχιακή διατριβή «Η αμερικανική Avant-Garde: κινηματογράφος και χορός. Η περίπτωση της Maya Deren». Είναι υποψήφιος διδάκτορας του τμήματος θεατρικών σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με γνωστικά αντικείμενα: χορογραφία, ιστορία χορού και φιλοσοφία.

Έχει παρακολουθήσει σειρά από σεμινάρια κλασικού χορού, σύγχρονου χορού, αυτοσχεδιασμού, partnering, alexander technique, καθώς και χορογραφίας, με Έλληνες και ξένους δασκάλους (Miguel Gutierrez, Lia Rodrigues, Peter Jasko, rosas, Ζωή Δημητρίου, Στέλλα Ζάννου, Λίντα Καπετανέα – Jozef Frucek, Laura Aris Alvarez, Φώτης Νικολάου κ.α.). Παράλληλα, συμμετείχε σε σεμινάρια υποκριτικής, σκηνοθεσίας (Lola Arias, blindspot, Rimini protocol, θέατρο Εντροπία, Δ. Μαυρίκιος, E. Gonzalez, Δ. Ήμελλος κ.α.), ορθοφωνίας, κινηματογράφου και τηλεοπτικής παραγωγής.

Έχει συνεργαστεί ως performer με αξιόλογους χορογράφους και σκηνοθέτες. Στο θέατρο έχει εργαστεί και εργάζεται ως χορογράφος σε πολλές παραστάσεις. Έχει συμμετάσχει σε residencies στη Δανία και την Ιταλία. Τον Δεκέμβριο 2011 ίδρυσε τη χοροθεατρική ομάδα Aleajactaest, με την οποία χορογραφεί και σκηνοθετεί τα δικά του έργα. Παράλληλα δημοσιεύει άρθρα σχετικά με τον κινηματογράφο και τον χορό.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΒασίλης Σκαρμούτσος: “Με τους γάτους μου έχουμε μία σχέση δράσης – αντίδρασης”
Περισσότερα

Μαρίνα Κανελλοπούλου: Με τα ζώα “μιλάμε την ίδια γλώσσα και την ίδια σιωπή”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η Μαρίνα Κανελλοπούλου, μια από τις πιο ευγενικές και καλλιεργημένες νεαρές κυρίες του θεάτρου μας, μάς μιλά για τους συγκατοίκους της, τον Ερμή και το Ρωμαίο. Επίσης για τα δύο καναρινάκια της και για το γεγονός ότι μέχρι πρόσφατα συγκατοικούσε και… με ένα χρυσόψαρο, ένα lovebird παπαγαλάκι και ένα λαγουδάκι.

Η ταλαντούχα καλλιτέχνις Μαρίνα Κανελλοπούλου είναι από τους ελεύθερους εκείνους ανθρώπους που δεν εγκλωβίζονται σε μικρόκοσμους, που δίνουν αξιοπρέπεια σε κάθε πράξη τους, που κατανοούν τη συνύπαρξη και τι σημαίνει σεβασμός και καλοσύνη απέναντι σε ένα άλλο πλάσμα με το οποίο μοιραζόμαστε τον ίδιο πλανήτη.

Άνθρωποι σαν τη Μαρίνα, που στη ζωή τούς συνοδεύει η ευαισθησία και η διάθεση προσφοράς, δεν είναι ποτέ μόνοι. Γιατί η ανταμοιβή μιας καλής πράξης είναι η ευτυχία που σου χαρίζει.

 

 

Μαρίνα, ποιοι είναι οι συγκάτοικοί σου;

*Θα περιοριστώ στον σκυλάκο μου τον Ερμή και στον γάτο μου τον Ρωμαίο. Έχω και δύο καναρινάκια και μέχρι πρόσφατα συγκατοικούσα επίσης με ένα χρυσόψαρο, ένα lovebird παπαγαλάκι, ένα λαγουδάκι. Ναι, ζωολογικός κήπος.

Πώς και πότε γνωριστήκατε;

*Με τον Ερμή πριν από 4 χρόνια (δώρο φίλης) με τον Ρωμαίο πριν από 7,5 χρόνια (δώρο για τη γιορτή μου από τον δάσκαλο/μέντορα/σκηνοθέτη/συνεργάτη/φίλο μου Βασίλη Μαυρογεωργίου).

 

 

Σε ποια φυλή ανήκουν;

*Ο Ερμής είναι ελληνικός ιχνηλάτης με σέτερ. Ο Ρωμαίος μια κατηγορία από μόνος του.

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από τα ονόματά τους;

*Ερμής ονομάστηκε ύστερα από πολύ κόπο (αν και όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων είναι πολύ συνηθισμένο όνομα για σκύλο) γιατί έψαχνα όνομα με γράμμα «Ρ» ώστε να είναι πιο ευήκοο γι’ αυτόν. Και ήταν λίγο η συνέχεια του επί 20 χρόνια συνοδοιπόρου μου και προκατόχου του, του Δία (κοκεράκι ασπρόμαυρο, ένα ποίημα). Ε και είπα τιμής ένεκεν να ξαναεπιλέξω όνομα από το δωδεκάθεο…
Ρωμαίος ονομάστηκε γιατί εκείνη τη χρονιά έπαιζα στην παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», σκηνοθετημένη από τον Βασίλη Μαυρογεωργίου, οπότε θεωρώ πως ήταν μονόδρομος!

Τι ηλικία έχουν;

*Την προαναφερθείσα. Τα πήρα από μωρά.

 

 

Είχες και παλαιότερα κατοικίδια;

*Τον Δία που προανέφερα. Από δύο χρονών ήμασταν μαζί, στην ουσία μεγαλώσαμε μαζί. Η ισχυρότερη ανάμνηση που έχω από αυτόν ήταν τα παιχνίδια μας στην αυλή της γιαγιάς μου. Πέθανε πολύ μεγάλος, σε ηλικία 20 χρόνων. Μεγάλη απώλεια.

Πώς θα χαρακτήριζες τη συγκατοίκησή σας;

*Αρμονική. Και μαζί μου και μεταξύ τους. Βέβαια τον πρώτο χρόνο συγκατοίκησής τους γινόταν κάτι αδιανόητο: κάθε απόγευμα στις 17.30 (ακριβώς, ανελλιπώς, κάθε μέρα) κυνηγιόντουσαν σε όλο το σπίτι για 10 λεπτά και κατέληγαν να κάνουν ανακωχή και να φιλιούνται. Τώρα επικρατεί ηρεμία όλες τις ώρες, μόνο τα φιλιά μεταξύ τους έχουν παραμείνει.

Πώς συμπεριφέρονται σε φίλους, γνωστούς και επισκέπτες;

*Ο Ερμής ύστερα από λίγη ώρα είναι πιο φιλικός και χαρούμενος. Ο Ρωμαίος ως άρχοντας του σπιτιού δυσκολεύεται αρκετά να νιώσει οικεία. Αν αξίζει όμως ο άλλος την εμπιστοσύνη του, θα τη δώσει απλόχερα.

 

 

Τι λένε οι φίλοι σου για τους συγκατοίκους σου;

*Θα δανειστώ μια φράση που λέει η καλύτερη μου φίλη: δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτά!

Έχουν ιδιοτροπίες;

*Έχουν προσωπικότητα.

Σου κάνουν εκπλήξεις;

*Κάνουν τσαχπινιές. Αφού έχουν μπρίο, λογικό είναι οι εκπλήξεις να είναι μέρος του παιχνιδιού.

 

 

Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στο σπίτι και σε περιμένουν;

*Η πίστη, η προσμονή και η λαχτάρα στα μάτια τους είναι ο ορισμός της ανιδιοτελούς αγάπης.

Όταν έχεις κακή διάθεση, πώς αντιδρούν;

*Το καταλαβαίνουν αμέσως. Και κάνουν τα πάντα για να με κάνουν να νιώσω καλύτερα. Το πετυχαίνουν πάντoτε.

«Τα μάτια ενός ζώου έχουν την ικανότητα να μιλούν μια σπουδαία γλώσσα», λέει ο φιλόσοφος Martin Buber. Συμφωνείς;

*Μιλάμε την ίδια γλώσσα και την ίδια σιωπή.

 

 

Ποια υπόσχεση θα ήθελες να τους δώσεις;

*Θα τα αγαπώ για πάντα και θα προσπαθήσω να επιστρέψω στον υπέρτατο βαθμό την αγάπη που τόσο ανιδιοτελώς και απλόχερα μού δίνουν.

Πώς οραματίζεσαι το κοινό σας μέλλον;

*Με ηρεμία, γαλήνη, αγάπη, πίστη και ισχυρούς δεσμούς. Ό,τι δηλαδή πρέπει να έχουν όλες οι σημαντικές σχέσεις στη ζωή μας.

Ευχαριστώ πολύ, Μαρίνα!

*Εγώ ευχαριστώ! Και ο Ερμής και ο Ρωμαίος επίσης.

 

 

***

  • Περισσότερα για τη Μαρίνα Κανελλοπούλου και συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης διαβάστε εδώ:

Μαρίνα Κανελλοπούλου: Οι ηθοποιοί είμαστε αθεράπευτα, αιώνια και δημιουργικά παιδήλικες

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜαρίνα Κανελλοπούλου: Με τα ζώα “μιλάμε την ίδια γλώσσα και την ίδια σιωπή”
Περισσότερα

Λίνα Φούντογλου: Ο Τούλης είναι ένα εξελιγμένο πλάσμα που μας έχει επισκεφτεί από άλλον πλανήτη…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η Λίνα Φούντογλου είναι μια από τις πιο χαριτωμένες και ταλαντούχες νέες ηθοποιούς που διαθέτει το ελληνικό θέατρο. Πάντα ζωντανή, γλυκιά, εγκάρδια, οικεία και ευγενική, με σύγχρονο γαλλικό αέρα στην κοψιά της, φέτος παίζει στην εξαιρετική παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, στο θέατρο «Μεταξουργείο». Μια παράσταση που έχει κερδίσει τους θερμούς επαίνους του κοινού για την τρυφερότητα και τη μαγεία της πλοκής της αλλά και για τις ερμηνείες της από πρωταγωνιστές, γοητευτικούς ανθρώπους, που έχουν δέσει μεταξύ τους και έχει δημιουργηθεί μια ξεχωριστή χημεία.

Η συζήτηση που ακολουθεί όμως αφορά την αγάπη της Λίνας και την ευτυχισμένη σχέση της με το φοβερό γάτο της, τον Τούλη, ένα γάτο με βερικοκί – πορτοκαλί χρώμα γούνας, παιχνιδιάρικο αλλά και πειθήνιο χαρακτήρα και πιθανά γονίδια Αβησσυνίας.

Η εξωστρεφής, περίεργη φύση του χαρακτήρα του καθρεφτίζεται στο πρόσωπό του: εκφραστικά μάτια που λάμπουν, μεγάλα αυτιά που αποκαλύπτουν ότι είναι καλός ακροατής και δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για το περιβάλλον και την ανθρώπινη οικογένειά του. Ωστόσο ο Τούλης, εκτός από καλός ακροατής, είναι ακόμα καλύτερος ρήτορας, μην πω και ηθοποιός, καθώς δεν πρόκειται απλώς για μια ομιλητική γατούλα αλλά ένα ον που αλλάζει τονικότητες μέσα στην πρόταση, αποχρώσεις, εντάσεις, διάρκειες. “…Κάτι απερίγραπτο. Όποιος έρχεται σπίτι, του παίρνει ώρα να το συνειδητοποιήσει”, μας εξηγεί η Λίνα.

 

 

Λίνα, πώς και πότε γνωριστήκατε με τον Τούλη;

*Τον Ιούλιο του 2017, στην Ηλιούπολη, τον είδα και απόρησα με το χρώμα του, δεν το είχα ξαναδεί σε γάτα. Ήταν μικρούλης, κάπου ενάμιση μήνα. Πλησίασα να τον χαϊδέψω, με κοίταξε και έλιωσα. Δύο αλλήθωρα ματάκια κρυμμένα πίσω από δέρμα. Τον πήρα αγκαλιά και τον πήρε ο ύπνος. Θα τον πάρω είπα, τέλος.

Σε ποια φυλή ανήκει;

*Το mink χρώμα του, το σφηνοειδές κεφαλάκι και ο πολύ φιλικός και επικοινωνιακός χαρακτήρας του, δείχνουν ότι προέρχεται από τις γάτες Αβησσυνίας!

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από το όνομά του;

*Φυσικά, να οι επιρροές του ονόματος του Edward-Τούλη: Πρώτον ο σύντροφός μου και μπαμπάς του έχει βρετανική καταγωγή, δεύτερον είμαι ανέκαθεν βρετανόφιλη και μου άρεσε αυτό το όνομα, τρίτον όταν τον υιοθετήσαμε μέναμε σε μια περιοχή της Γλυφάδας όπου κάποιες Ελληνίδες μητέρες φώναζαν με ιδιαίτερη έπαρση ξένα ονόματα στα παιδιά τους. Προφανώς και τονίζω αρνητικά την έπαρση και όχι το να βγάζεις ό,τι όνομα επιθυμείς στο παιδάκι σου. Είχε πλάκα να τον φωνάζω έτσι στη βεράντα, γελούσαμε με αυτό. Το Τούλης όπως βλέπεις, βγαίνει και από το Edward άμα θέλουμε. Ωστόσο μάλλον προέρχεται απ’ το Γατούλης.

 

 

Τι ηλικία έχει;

*Τον Ιούνιο θα κλείσει τα 3.

Πριν είχες γάτα ή άλλο κατοικίδιο;

*Πάντα. Θα γίνω κουραστική αν αρχίσω να σου λέω πόσα κατοικίδια είχα έως τα βαθιά γεράματά τους και πόσα έχω. Καταρχάς μεγάλωσα ως μοναχοπαίδι παρέα με τον σκύλο μου την Κανέλα. Αυτή και το χάμστερ μου ήταν οι πρώτοι που έβγαλα μαζί μου από το σπίτι στο σεισμό του ‘99, τότε στα 8 μου. Η πρώτη μου γάτα όμως είναι η Νταίζη, που τώρα μένει με τους γονείς μου καθώς είναι πολύ δεμένη με το χώρο της για να την πάρω στο σπίτι που είμαι.

 

 

Πόσο απρόβλεπτη είναι η καθημερινότητα με τον Τούλη;

*Ο Τούλης δεν είναι ακριβώς γάτα. Ίσως λόγω των ματιών του, λόγω της αδερφής του που είναι σκύλος, λειτουργεί και αυτός σαν σκύλος, ή καλύτερα σαν ένα απροσδιόριστο εξελιγμένο πλάσμα που μας έχει επισκεφτεί από άλλον πλανήτη. Όταν κάναμε την πρώτη επέμβαση στα ματάκια του, ξύπνησε από τη νάρκωση και ήθελε συνεχώς να τον κρατάω. Από τότε άρχισα να αντιλαμβάνομαι το είδος του. Ακούει τα πάντα, εννοώ αντιδράει σε όλα σαν να τον εκπαίδευσα, ακούει ιδιαίτερα το κάτω, το μέσα, το έλα, το ανέβα. Και το καλύτερο, μιλάει! Όχι απλώς μια ομιλητική γατούλα αλλά ένα ον που αλλάζει τονικότητες μέσα στην πρόταση, εντάσεις, διάρκειες, κάτι απερίγραπτο αν δεν το δεις. Όποιος έρχεται σπίτι, του παίρνει ώρα να το συνειδητοποιήσει. Έχω πολλούς συναδέλφους μάρτυρες. Σας προσκαλώ να τον δείτε κι εσείς μήπως καταλάβουμε από ποιον πλανήτη ήρθε.

Τι άλλαξε από τη στιγμή που μπήκε στη ζωή σου;

*Αγαπώ όλα τα ζώα, λατρεύω όσα πέρασαν ή έχω στο πλευρό μου, όλες τις γατούλες που μένουνε με τους γονείς μου, όσες ταΐζω, όσες βλέπω, αλλά ο Τούλης είναι η γάτα που ονειρευόμουν από παιδί. Σα να γεννηθήκαμε ο ένας για να βρει τον άλλον. Με κάθε ζωάκι αλλάζει η ζωή μου προς το καλύτερο αλλά ο Τούλης με έχει κάνει ευτυχισμένη.

Πώς συμπεριφέρεται σε φίλους, γνωστούς και επισκέπτες;

*Πηγαίνει κατευθείαν κοντά τους, τους μιλάει, χαϊδεύεται, τους μυρίζει, τους ρωτάει κάτι στη γλώσσα του, μετάφραση μάλλον «από πού μας έρχεσαι;» και συνεχίζεται…

Πώς φέρεται στα άλλα ζώα;

*Μεγάλωσαν μαζί με τον σκύλο μας, την Μπουμπού, με μισό χρόνο διαφορά. Είναι συμμορία μαζί. Λατρεύονται, παίζουν, έχουν κοινές αποστολές, ο Τούλης της ρίχνει φαγητό απ’ το τραπέζι, τη «βαράει» με το πόδι του (χωρίς νύχι) όταν τη «μαλώνουμε» για σκανταλιά, συχνά κοιμούνται μαζί. Με άλλες γάτες όταν τον φέρνω σε επαφή εντυπωσιάζεται, τις πλησιάζει και πάλι τους μιλάει πολύ. Να σημειώσω δε πως αυτό το πλάσμα δε βγάζει ποτέ νύχια.

 

Τούλης και Μπουμπού

 

Έχει κάποιες συγκεκριμένες παραξενιές;

*Όχι. Αν εξαιρέσω ότι εδώ και τρεις μήνες πάει στο ίδιο σημείο που κάποτε είδαμε ένα ζωύφιο και περιμένει ακίνητος. Δεν ξέρω, μάλλον δεν έχει.

Ποια έκπληξη σου έκανε πρόσφατα;

*Μάου μά μαμά!

Κοιμάστε και μαζί;

*Αγκαλιά, εννοείται!

Ποιες είναι οι γευστικές του προτιμήσεις;

*Το φαΐ του σκύλου στα κρυφά. Κλεμμένο να ‘ναι…

Πώς είναι η επιστροφή στο σπίτι, όταν σε περιμένει μια γάτα;

*Πολυπόθητη και μαγική!

Όταν έχεις κακή διάθεση, πώς αντιδρά;

*Έρχεται πάνω μου χουρχουριστός και μου κάνει πατουσάκια.

Όταν γυρίζεις από διακοπές ή ταξίδι, πώς σε υποδέχεται;

*Καταρχάς έρχεται στην πόρτα, βγάζει ένα λόγο σε παραπονιάρικο τόνο. Τον παίρνω αγκαλιά κι έπειτα δεν ξεκολλάει ο μαμάκιας. Πιο μετά έρχεται η απόλυτη συνειδητοποίηση του γυρισμού και τρέχει με χαρά σε όλο το σπίτι επί ώρες ή παίζουμε κρυφτοκυνηγητό.

«Ο χρόνος που περνάς με τις γάτες δεν πάει ποτέ χαμένος», είχε πει ο Σίγκμουντ Φρόιντ. Πώς το σχολιάζεις;

*Μα συμφωνώ! Υπάρχει και μια θεωρία ότι είναι εξωγήινης προέλευσης. Χα χα! Σίγουρα πάντως έρχομαι πιο κοντά στο να απαντώ τα πώς και τα γιατί. Νιώθω πιο κοντά στη νομοτέλεια του σύμπαντος όλου.

Πώς οραματίζεσαι το κοινό σας μέλλον;

*Με πολλή αγάπη και πολλή τέχνη!

 

Το “Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν”. Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

 

Πού μπορούμε να σε δούμε στο θέατρο φέτος, Λίνα;

*Αυτήν την περίοδο παίζω στην παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» του William Gibson, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, στο θέατρο «Μεταξουργείο». Υποδύομαι την Κέητ Κέλλερ, τη νεαρή μητέρα της Έλεν Κέλλερ που είναι τυφλοκωφή. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της γνωστής Έλεν Κέλλερ και της δασκάλας της, Άννυ Σάλλιβαν. Είναι ένα πολύ όμορφο έργο και χαίρομαι ιδιαίτερα που το κοινό έχει συγκινηθεί και το έχει αγκαλιάσει.

 

Το “Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν”. Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

 

Ποιες στιγμές από τη σταδιοδρομία σου σε κάνουν περήφανη;

*Είμαι πολύ περήφανη για όλες τις δουλειές που έχω κάνει στο θέατρο, για να μην αδικήσω κάποια θα αναφέρω μόνο τις δουλειές της προηγούμενης σεζόν, «Βέντλα-Το Ξύπνημα της Άνοιξης» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σκηνοθεσία Αντώνη Morgan Κωνσταντουδάκη, όπου υποδυόμουν την κεντρική ηρωίδα Βέντλα Μπέργκμαν, καθώς και «Νάρκισσος και Ηχώ» βασισμένο στο έργο του Νότη Περγιάλη, όπου υποδύθηκα την Ηχώ. Είμαι ιδρύτρια της ομάδας Nail.hitnrun και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά. Επίσης γράφω ποίηση στη δική μου στήλη στο 3pointmagazine.gr.

 

Το “Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν”. Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

 

Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι αριστούχος απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Αθηνών “Γιώργος Θεοδοσιάδης” με υποτροφία, καθώς και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έχει εργαστεί ως ηθοποιός σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, του Urbn Theatr, του Θεάτρου Μεταξουργείου κ.ά.

Πρωταγωνίστησε στην παράσταση “Βέντλα – Το Ξύπνημα της Άνοιξης” του Frank Wedekind στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε παραστάσεις του Urbn Theatr, στην ταινία DER που βραβεύτηκε στο Λονδίνο από το London Greek Film Festival, στον πιλότο της τηλεοπτικής σειράς EGO, στα επίσημα video clip ” Έλα Κοντά μου” του Παύλου Παυλίδη & B-Movies και “High Command” του βρετανικού συγκροτήματος Detachments καθώς και σε περισσότερες από δεκαπέντες ταινίες μικρού μήκους της Nail.hitnrun όπως Carol (Ορφέας στον Άδη, Tennessee Williams), Dead Inside, Lolita’s Revolution κ.ά.

Είναι συνιδρύτρια της κινηματογραφικής ομάδας Nail.hitnrun με την οποία έχει αναλάβει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση και διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά από την ίδρυσή του. Έχει διδάξει υποκριτική στον κινηματογράφο κατά τη διάρκεια Workshop της ομάδας Nail.hitnrun σε Φεστιβάλ, ΔΗΠΕΘΕ και στη Δραματική Σχολή Αθηνών “Γ. Θεοδοσιάδης”.

Το 2019 βραβεύτηκε για δεύτερη φορά από την Unesco Πειραιώς και Νήσων για τη συνεισφορά της στην Τέχνη και τον Πολιτισμό. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, τα τελευταία χρόνια υπήρξε μαθήτρια του Νάνου Βαλαωρίτη στον γραπτό λόγο, και διατηρεί τη στήλη “Απεριορίστων (δια)δρομών” στο 3pointmagazine ενώ ποιήματά της μεταφράστηκαν στα Γαλλικά από τον εκδοτικό οίκο Riveneuve Continents.

 

  • Αναλυτικά για την παράσταση, διαβάστε εδώ:

«Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», το έργο – ύμνος στη ζωή ανεβαίνει στο θέατρο “Μεταξουργείο”

 

***

 


“Βέντλα – Το Ξύπνημα της Άνοιξης”. Φωτογραφία: Σάκης Αναστασόπουλος

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΛίνα Φούντογλου: Ο Τούλης είναι ένα εξελιγμένο πλάσμα που μας έχει επισκεφτεί από άλλον πλανήτη…
Περισσότερα