Χειρόγραφα

Ρόζα Εσκενάζυ. Η «Αλεξανδριανή φελάχα» υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που τραγούδησε σε πάλκο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Αλεξανδριανή φελάχα»

ΑΟ 2169 – H.M.V. – 1934

***

Στίχοι: Ρόζα Εσκενάζυ
Μουσική: Δημήτρης Σέμσης – Σαλονικιός

***

Αλεξανδριανή Φελάχα
πως μπερδεύτηκα
τ’ αράπικά σου μάτια
ερωτεύτηκα.

*

Αραπίνα με γλυκαίνεις
αχ με το γιαλέλι
κι απ’ τα χειλάκια σου
στάζουνε μέλι
είσαι κακούργα και δεν πονείς
φτάνει πια να με τυραννείς
αφού με βλέπεις τι τραβώ
δε λυπάσαι πια
συ είσαι τ’ όνειρό μου
Φελάχα μου γλυκειά.

*

Το αράπικο χορεύεις
αχ και με τρελαίνεις
με τα τσακίσματά σου
με μπερδεύεις.

*

Σαν τρελός για να γυρίζω
πες μου το γυρεύεις
στ’ αλήθεια φτάνει
και μη με παιδεύεις.

*

είσαι κακούργα και δεν πονείς
φτάνει πια να με τυραννείς
αφού με βλέπεις τι τραβώ
δε λυπάσαι πια
συ είσαι τ’ όνειρό μου
Φελάχα μου γλυκειά.

*

Γιαλέλι, γιαλέλι μ’, γιαλέλι γιαλέλι μ’
αφού με βλέπεις τι τραβώ
δε λυπάσαι πια
συ είσαι τ’ όνειρό μου
Φελάχα μου γλυκειά.

*

Γεια σου Σαλονικιέ μου, γειά σου…

 

***

Η Ρόζα Εσκενάζυ γεννήθηκε το 1895 [;] και πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου του 1980. Ήταν Ελληνίδα εβραϊκής καταγωγής. Τραγουδίστρια του ρεμπέτικου και της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής. Οι ηχογραφήσεις και οι εμφανίσεις της στα μουσικά κέντρα διήρκεσαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 έως τη δεκαετία του 1970.

***

Η Ρόζα Εσκενάζυ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των ετών 1883 – 1890 από γονείς Εβραίους, σεφαρδίτικης καταγωγής (Ισπανοεβραία). Το πραγματικό όνομά της ήταν Σάρα Σκενάζι.

Γύρω στο 1900 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Δέκα χρόνια αργότερα και παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της, η Ρόζα ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία ως χορεύτρια σε θέατρα και κέντρα διασκέδασης, ενώ σύντομα άρχισε και να τραγουδά, ελληνικά, τούρκικα και αρμένικα τραγούδια.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’20 κατέβηκε στην Αθήνα κι έπιασε δουλειά ως τραγουδίστρια στα στέκια των μουσικών της προσφυγιάς. Ο Παναγιώτης Τούντας δεν άργησε να την ανακαλύψει κι έτσι το 1928-29 έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις. Γρήγορα έγινε αρκετά γνωστή και κατά τη δεκαετία του 1930 ηχογράφησε πάνω από 500 ρεμπέτικα, σμυρναίικα και δημοτικά τραγούδια, ενώ συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες της Σμύρνης και της Πόλης, όπως ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Ιάκωβος Μοντανάρης, ο Ιωάννης Δραγάτσης (ή Ογδοντάκης), ο Κώστας Τζόβενος, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Κώστας Καρίπης, ο Γρηγόρης Ασίκης, ο Σωτήρης Γαβαλάς, ο Μανώλης Χρυσαφάκης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου και άλλοι.

Τα δημοφιλέστερα τραγούδια της: Δημητρούλα, Τα κεριά τα σπαρματσέτα, Ναυτάκι, Χαρικλάκι, Κάτω στα λεμονάδικα, Μπαμπέσα, Καναρίνι μου γλυκό, Αμανές, Μπαμ και μπουμ, Μη βιάζεσαι μικρή μου θα σ’ αρραβωνιαστώ, Γύφτισσα, Λιλή η σκανταλιάρα, Σέρβικος πολίτικος, Έλα φως μου, Μού ‘χεις πάρει το μυαλό, Αερόπλανο θα πάρω, Πατρινιά, Μαρικάκι μου κ.ά.

Η Ρόζα Εσκενάζυ υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που τραγούδησε σε πάλκο. Άψογη ερμηνεύτρια, με ύφος, τεχνική και πάθος, αποτέλεσε σημείο αναφοράς και πρότυπο όλων των μετέπειτα τραγουδιστριών. Τραγική σύμπτωση, το ρεμπέτικο του τεκέ, που τόσο ιδανικά υπηρέτησε, έμελλε να σβήσει με αφορμή ένα δικό της τραγούδι: Το Πρέζα όταν Πιεις στάθηκε η αφορμή για την επιβολή της Μεταξικής λογοκρισίας, που άνοιξε το δρόμο στη σχολή Τσιτσάνη, θέτοντας στο περιθώριο τους ρεμπέτες του μεσοπολέμου.

Τη δεκαετία του 1940 και πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ταξίδεψε ως τραγουδίστρια στα Βαλκάνια, την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Μετά τον πόλεμο, έκανε περιοδείες στις ΗΠΑ και την Τουρκία. Παρέμεινε “μάχιμη” ως τα γεράματά της, διατηρώντας τις ωραίες ανατολίτικες φορεσιές της (σαλβάρια) που είχε από τα νεανικά της χρόνια. Μετά το 1977 έπασχε από άνοια και παρουσίαζε κρίσεις αμνησίας. Πέθανε στο σπίτι της, στην Κηπούπολη Περιστερίου, στις 2 Δεκεμβρίου του 1980.

Παναγιώτης ΜήλαςΡόζα Εσκενάζυ. Η «Αλεξανδριανή φελάχα» υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που τραγούδησε σε πάλκο
Περισσότερα

Το Ολοκαύτωμα των Eβραίων των Ιωαννίνων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Γιάννενα, 25 του Μαρτίου 1944.
«…παρακαλέσαμε πολλούς να μείνουμε κάπου εκτός των εβραϊκών συνοικιών μέχρι να περάσει η μπόρα αλλά δεν μας δέχτηκαν. Θα είχαμε γλιτώσει…».
Ένα από αυτά τα κορίτσια -η Εσθήρ Κοέν– κατάφερε να ζήσει μέχρι χθες, 1η Δεκεμβρίου 2020. Κι αυτό είναι κάτι σπουδαίο.

 

 

Στις 25 Μαρτίου του 1944 οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής προχώρησαν στη σύλληψη των 1.850 Eβραίων των Ιωαννίνων, σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Eλληνικής Eβραϊκής κοινότητας, με παρουσία αιώνων στην Ιστορία της χώρας. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, απ’ όπου βγήκαν ζωντανοί μόνον οι 163.

 

 

Στις 25 Μαρτίου του 1944 οι γερμανικές δυνάμεις, ακολουθώντας τις διαταγές για τον εκτοπισμό των Eβραίων των Ιωαννίνων που εκδόθηκαν από τη Γερμανική Ασφάλεια στην Αθήνα, συγκέντρωσαν μέσα σε λίγες ώρες 1.850 άτομα και τα στοίβαξαν μέσα σε φορτηγά με προορισμό το διαβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, 60 χλμ. δυτικά της Κρακοβίας.

 

 

Διοικητής της Γερμανικής Ασφάλειας ήταν τότε ο Βάλτερ Μπλούμε και ο στενός συνεργάτης του Φρίντριχ Λίνεμαν. Και οι δύο κρίθηκαν ύποπτοι για το έγκλημα κατά της εβραϊκής κοινότητας των Ιωαννίνων, μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά όμως, οι Μπλούμε και Λίνεμαν απαλλάχθηκαν αμετάκλητα το 1971, αφού ο εισαγγελέας Ζίγκφριντ Χέφλερ αποφάσισε ότι δεν υπήρξαν «συναυτουργοί» της εξόντωσης των Eβραίων των Ιωαννίνων, αλλά απλοί «συνεργοί» που εκτελούσαν διαταγές ανωτέρων τους. Βάσει του γερμανικού δικαίου όμως η συνέργεια σε «ανθρωποκτονία» παραγραφόταν εντός δεκαπέντε ετών.

Οι Γερμανοί αποφασίζουν τελικά να «χτυπήσουν» στις 25 Μαρτίου 1944, ανήμερα της εθνικής γιορτής. Είναι Σάμπατ, αργία του Σαββάτου για τους Εβραίους και οι περισσότεροι είναι ακόμα στα κρεβάτια τους.

 

 

Η Εσθήρ Στέλλα Κοέν, επιζήσασα του Άουσβιτς, αφηγείτο:

«Κατεβαίνω κάτω ανοίγω την πόρτα και ήταν ένας χωροφύλακας “μάστε τα” λέει σε 2 ώρες φεύγετε, του κλείνω την πόρτα και ανεβαίνω πάνω τρέχοντας χτυπώ την πόρτα του αδελφού μου κλαίγοντας. Σηκώνεται, ανοίγει το παράθυρο και ακούγεται εκείνος ο οδυρμός εκείνα τα μοιρολόγια εκείνα τα χτυπήματα στα τζάμια στις πόρτες αλαφιασμένος ο κόσμος σε 2 ώρες έπρεπε να μάσει ό,τι είχε τι μπορούσε να πάρει τι μπορούσε να πάρει;».

– Η σύλληψη και ακολούθως η αποστολή με τρένα των περίπου 1.960 Εβραίων των Ιωαννίνων δεν θα ήταν τόσο επιτυχής και τόσο γρήγορη, αν δεν υπήρχε η βοήθεια κάποιων ελληνικών υπηρεσιών προς τους Γερμανούς, όπως λ.χ. η Αστυνομία/Χωροφυλακή. Αναφέρεται σε πολλές πηγές, ακόμα και σε εκθέσεις των Ναζί, και γνωρίζουμε σήμερα πως πρόκειται για γεγονός. Έγιναν συσκέψεις, ακόμη και λίγο πριν χαράξει εκείνη η ημέρα, για τον καταμερισμό ενστόλων στα σημεία του κυκλωτικού μπλόκου.

– Λίγη ώρα μόνο μετά που έφυγε και το τελευταίο φορτηγό, ήδη από το μεσημέρι της ίδιας μέρας, υπήρχαν αναφορές για πλιάτσικο στις περιουσίες των Εβραίων από τους χριστιανούς της πόλης.

Εδώ μπορείτε να δείτε ολοκληρωμένη τη σειρά των φωτογραφιών από εκείνο το πρωινό στα Γιάννενα. Θα προτείναμε στον αναγνώστη να μην προσπεράσει στα γρήγορα τις εικόνες, αλλά να σταθεί για λίγα δευτερόλεπτα στα πρόσωπα των ανθρώπων. Πολύ λίγοι επέζησαν, γύρω στους 110 από τους συνολικά περίπου 1.960.

 

 

Οι Ρωμανιώτες Εβραίοι

Οι Εβραίοι που εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο από τα ελληνιστικά χρόνια (3ος αιώνας π.Χ.) ονομάστηκαν επί Βυζαντίου «Ρωμανιώτες» και αποτελούσαν τη συντριπτική πλειονότητα του εβραϊκού στοιχείου στην περιοχή μέχρι τον 15ο αιώνα. Από την πρώτη στιγμή υιοθέτησαν την ελληνική γλώσσα, εμπνεύστηκαν από τον τοπικό λαϊκό πολιτισμό και τις παραδόσεις και, συνδυάζοντάς τα γόνιμα με τα δικά τους ήθη και έθιμα, δημιούργησαν τη μοναδική ελληνο-εβραϊκή παράδοση. Διατήρησαν τη θρησκευτική τους ταυτότητα, όπως φαίνεται από τις συναγωγές που οικοδόμησαν και την επιβίωση της εβραϊκής ως λατρευτικής γλώσσας. Οι Ρωμανιώτες Εβραίοι ακολουθούσαν ένα ξεχωριστό λατρευτικό τυπικό, το οποίο περιλαμβάνεται με παραλλαγές στο Μαχζόρ Ρομάνια, το βασικό ρωμανιώτικο προσευχολόγιο, στο Μαχζόρ Καστοριά, στο Μαχζόρ Κάντια και στο Μαχζόρ Κέρκυρα. Οι σχέσεις τους με τους ντόπιους ήταν γενικώς αρμονικές και δεν μαρτυρήθηκαν πράξεις αντιεβραϊσμού, παρά μόνο ως μεμονωμένες εξάρσεις θρησκευτικού συναισθήματος.

Με την άφιξη των Σεφαραδιτών στα τέλη του 15ου αιώνα η κατάσταση διαφοροποιήθηκε. Οι περισσότερες ρωμανιώτικες εβραϊκές κοινότητες, με εξαίρεση κυρίως της Ηπείρου, της Πελοποννήσου και της Κρήτης, αποδυναμωμένες αριθμητικά λόγω μετακινήσεων πληθυσμών, απορροφήθηκαν πολιτιστικά από τους Σεφαραδίτες, των οποίων η παράδοση υπερίσχυσε. Οι βασικές διαφορές από τους Ρωμανιώτες εντοπίζονται στη γλώσσα, στο ένδυμα, στις διατροφικές συνήθειες, καθώς και στο λατρευτικό τυπικό. Πάντως, ο ρωμανιώτικος εβραϊσμός πλειοψηφούσε σταθερά μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε πόλεις, όπως η Άρτα, η Πρέβεζα, η Πάτρα, τα Τρίκαλα, ο Βόλος, η Χαλκίδα, τα Χανιά.

 

 

Το αδιαμφισβήτητο κέντρο του ρωμανιώτικου εβραϊσμού υπήρξαν τα Ιωάννινα. Επικρατεί η άποψη ότι υπήρχε μια επιγραφή πριν από το 1800, στην οποία θα γίνονταν νύξεις για την ύπαρξη συναγωγής ήδη από τον 9ο αιώνα, σχεδόν ταυτόχρονα με τη δημιουργία ομώνυμης πόλης στη θέση των σημερινών Ιωαννίνων. Ενώ στη γύρω παραθαλάσσια περιοχή, στη Νικόπολη, στο Άκτιο, στην Άρτα, Εβραίοι κατοικούν ήδη από την ύστερη αρχαιότητα, σαφή ιστορική αναφορά για την εβραϊκού πληθυσμού στην πόλη των Ιωαννίνων έχουμε μόλις κατά τον 14ο αιώνα, επί Ανδρονίκου Β΄ του Παλαιολόγου. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ορίζει μία περίοδο δύσκολη για τον εβραϊκό πληθυσμό των Ιωαννίνων, λόγω τόσο των επιδρομών ξένων λαών όσο και των εσωτερικών αυτοκρατορικών και διοικητικών ανακατατάξεων, οι οποίες συχνά σήμαιναν αλλαγή στάσης απέναντι στους Εβραίους.

Επί Οθωμανικής κυριαρχίας, οι Εβραίοι αντιμετωπίστηκαν με μετριοπάθεια: τους επιτρεπόταν η ελεύθερη άσκηση της λατρείας τους, τους δόθηκαν ιδιαίτερα εμπορικά και επαγγελματικά προνόμια, είχαν αυτόνομη ενδοκοινοτική οργάνωση. Κατά τον 16ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στα Γιάννενα και Σεφαραδίτες Εβραίοι, οι οποίοι όμως απορροφήθηκαν από το ντόπιο ρωμανιώτικο στοιχείο. Παράλληλα έφτασαν και ομόθρησκοί τους από την Κάτω Ιταλία και τη Σικελία. Ο εβραϊκός πληθυσμός κατοικούσε σε ιδιαίτερη συνοικία εντός των τειχών, όχι «γκετοποιημένος» αλλά συγκεντρωμένος, όπως όλες οι διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες των οθωμανικών αστικών κέντρων. Μετά το 1611 η συνοικία μέσα στο Κάστρο, στην περιοχή που βρίσκεται ακόμη και σήμερα η Παλιά Συναγωγή, μεγάλωσε σημαντικά.

 

 

Το κλίμα του αντισημιτισμού από τη δεκαετία του ’30

Από τη δεκαετία του 1930 άνθησε επικίνδυνα το αίσθημα του αντισημιτισμού, αφού θεωρήθηκε μια μορφή εξέγερσης ενάντια στο μοντέρνο καπιταλισμό, μέρος του οποίου αποτελούσαν και οι Εβραίοι. Η πολιτική που υποστηριζόταν πίσω από τον αντισημιτισμό ενείχε συναισθήματα μίσους και απέχθειας, αφού οι Εβραίοι θεωρήθηκαν από τους υποστηρικτές του υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση, για την ανάπτυξη του καπιταλισμού και της πλουτοκρατίας και για την παρακμή των παραδοσιακών θεσμών και αξιών.

Ήδη από το 1927 ιδρύθηκε στη Βόρεια Ελλάδα η πατριωτική παραστρατιωτική οργάνωση 3Ε από πρόσφυγες εμπόρους και είχαν κυρίως αντισημιτική δράση. Ιδρυτής της ήταν ο Γιώργος Κοσμίδης, ένας τουρκόφωνος πρόσφυγας. Οι βασικές αιτίες της αντιπαράθεσης με τους Εβραίους ήταν ο οικονομικός ανταγωνισμός λόγω κοινού επαγγέλματος. Η οργάνωση είχε την υποστήριξη της τοπικής εφημερίδας της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία», του Γενικού Διοικητή και των αρχών της περιοχής αλλά και του Υπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας, γεγονός που φάνηκε στη δίκη του 1932 για τα επεισόδια του πογκρόμ του Κάμπελ.

Η ευρέως γνωστή οργάνωση για τα ισχυρά αντικομουνιστικά και αντισημιτικά της αισθήματα Εθνική Ένωση Ελλάδος (Ε.Ε.Ε.) δραστηριοποιήθηκε και στην περιοχή των Ιωαννίνων από το 1931. Οι Τριεψιλίτες, όπως ονομάζονταν για συντομία, επικαλούνταν εθνικούς σκοπούς και αποτροπή από κινδύνους που απειλούσαν το έθνος. Το αντικομουνιστικό και αντισημιτικό τους αίσθημα ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένο και συνεπώς έκαναν συχνά επιθέσεις σε Εβραίους και διέδιδαν για αυτούς ότι ταυτίζονταν με τους κομμουνιστές.

 

 

Στις 20/ 8 /1934 ο Χρηστοβασίλης έγραφε σχετικά στην εφημερίδα «Ελευθερία»:
«Ο Εμπορικός Σύλλογος ευρίσκεται άνω κάτω, εκ της μη προσελεύσεως και συμμετοχής των Ισραηλιτών εμπόρων εις την γενικήν συνέλευσιν αυτού, λόγω του ότι, ως ισχυρίζονται ούτοι, ο σύλλογος διοικείται παρ’ ανθρώπων, διαπνεομένων από μίσους κατά του Ισραηλιτικού στοιχείου και ως απόδειξις φέρεται ότι τα ίδια πρόσωπα προΐστανται του Εμπορικού Συλλόγου και της Ε.Ε.Ε., ης σκοπός είναι η καταπολέμησις παντός εβραϊκού, διανεμηθείσης παρ’ αυτής και προκηρύξεως προς το κοινόν, δι’ ής συνιστάται μποϋκοτάζ κατά Ισραηλιτών εμπόρων, μέχρις ότου έλθει ο καιρός καθ΄ όν θα εκτοπισθή βιαίως τω εν Ηπείρω Ισραηλιτικόν στοιχείον».

 

 

Τα Γιάννενα υπό Ιταλική Κατοχή

Μετά την κατάρρευση του Αλβανικού Μετώπου και την υποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων, τα Ιωάννινα βρέθηκαν υπό Ιταλική Κατοχή. Εκείνη την εποχή κατοικούσαν στα Ιωάννινα περίπου 2.000 Ρωμανιώτες Εβραίοι και η εβραϊκή κοινότητα των Ιωαννίνων είχε πλήρη κοινωνική διαστρωμάτωση με ανώτερα, μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα, από επιστήμονες, καταστηματάρχες και εμπόρους μέχρι και γυρολόγους, νερουλάδες, αχθοφόρους κ.ά.

Συνεπώς, δεν ήταν όλοι οι Εβραίοι πλούσιοι, όπως διαδιδόταν από τους αντισημιτιστές. Φαίνεται τελικά πως μόνο 70 εξ αυτών ήταν ιδιοκτήτες καταστημάτων και εύποροι ενώ οι περισσότεροι ήταν εργάτες, τεχνίτες, υπάλληλοι και μικροπωλητές, χωρίς μεγάλο κοινωνικό κύκλο και γνωριμίες, με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες, θρησκευόμενοι και συχνά άμεσα συνδεδεμένοι με την κοινότητα.

Στα χρόνια της δίχρονης Ιταλικής Κατοχής, από τις πρώτες 20 μέρες έφυγαν οι Γερμανοί και ο πρόεδρος της κοινότητας, δρ. Κοφινάς, συμβούλευσε τους νέους να ενταχθούν στην αντίσταση και να φύγουν στο βουνό. Ωστόσο, ο Καμπιλής, ως αναπληρωτής πρόεδρος, θεωρούσε όλους τους αντιστασιακούς κομμουνιστές και απέτρεπε κάθε τέτοια προσπάθεια.

 

 

Μετά τη συνθηκολόγηση του Σεπτεμβρίου του 1943 με την Ιταλία και έχοντας αναλάβει πια οι Γερμανοί, οι νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Το Εβραϊκό Συμβούλιο της πόλης παρότι είχε ενημερωθεί για την τύχη των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, την ερμήνευε ως «θεία τιμωρία», επειδή οι Θεσσαλονικείς δεν ήταν το ίδιο θρησκευόμενοι και «ευλαβείς» με τους Γιαννιώτες και δεν τηρούσαν την αργία του Σαββάτου. Οι περίπου 500 οικογένειες των Εβραίων των Ιωαννίνων εξακολουθούσαν να διαμένουν στις περιοχές έξω και μέσα από το Κάστρο της πόλης.

Ωστόσο, καθώς επικράτησε μεγάλη αβεβαιότητα για την τύχη τους, οι πιο θαρραλέοι ανέβηκαν στα βουνά και εντάχθηκαν στην Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των Βρετανών, ενώ ορισμένοι που δεν είχαν οικογενειακές υποχρεώσεις έφυγαν για να κρυφτούν στην Αθήνα ή μέσω της Εύβοιας κατευθύνθηκαν στη Μέση Ανατολή.

 

 

Η αρχή της εξόντωσης

Το καλοκαίρι του 1943 έφτασε στα Γιάννενα η 1η ορεινή μεραρχία ορεινών καταδρομών «Εντελβάις», η οποία είχε διαπράξει φριχτά εγκλήματα πολέμου κατά των αμάχων στη Ρωσία και στα Βαλκάνια. Στις άμεσες προτεραιότητες της μεραρχίας «Εντελβάις» ήταν η χειραγώγηση του εβραϊκού στοιχείου των Ιωαννίνων, γι’ αυτό διατάχτηκε λεπτομερής απογραφή, με ονομαστικούς καταλόγους, όλων των μελών της εβραϊκής κοινότητας Ιωαννίνων από 12 χρονών και πάνω.

Από τις αρχές του 1944 επικρατούσε στα Ιωάννινα ένα κύμα αναβρασμού ενάντια στον ξένο κατακτητή. Συγκεκριμένα, τα ξημερώματα της 20ης Φεβρουαρίου του 1944, παραμονή της επετείου για την απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων από του Οθωμανούς, νεολαίοι της ΕΠΟΝ ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Ρολόι της κεντρικής πλατείας και στο καμπαναριό της Αγίας Αικατερίνης, αψηφώντας τον Γερμανό κατακτητή.

Τρεις μέρες αργότερα, το βράδυ της 23ης Φεβρουαρίου του 1944, η Γερμανική Διοίκηση της «Εντελβάις», πραγματοποίησε εκτεταμένη επιχείρηση αναζήτησης και σύλληψης κομουνιστικών στοιχείων στα Ιωάννινα.

Στην επιχείρηση αυτή, συνελήφθησαν 108 Γιαννιώτες πολίτες, μεταξύ δε των συλληφθέντων ήταν και τα μέλη του Δ.Σ της εβραϊκής κοινότητας Ιωαννίνων: ο πρόεδρος Μωυσής Κοφίνας, γιατρός, τα Μέλη Ερρίκος Λεβή γιατρός και ανθυπολοχαγός του Ε.Σ., ο Σέμος Κοέν έμπορος, και ο Λέων Μορδεχάι επίσης έμπορος.

Τα συλληφθέντα μέλη της εβραϊκής κοινότητας αρχικά οδηγήθηκαν στο Νησάκι των Ιωαννίνων και φυλακίστηκαν στα υπόγεια του αρχοντικού του Λάππα, όπου ήταν η έδρα της Γερμανικής Στρατιωτικής Μυστικής Αστυνομίας GFP 621.

 

 

Στις 5 Μαρτίου 1944, τα τέσσερα αυτά μέλη του Δ.Σ των Γιαννιωτοεβραίων, παραδόθηκαν στη «γερμανική υπηρεσία συγκέντρωσης αιχμαλώτων» και κλείστηκαν στα υπόγεια της Ζωσιμαίας Σχολής.

Την επόμενη μέρα, 6 Μαρτίου 1944, η Γερμανική Διοίκηση της «Εντελβάις» μεταβίβασε την όλη υπόθεση στη δικαιοδοσία του ανώτερου διοικητή των SS και της Αστυνομίας, Βάλτερ Σίμανα, στην Αθήνα.

Στο έγγραφο αναφερόταν: «Για λόγους ασφαλείας κρίνεται απαραίτητη η εκτόπιση σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, μέχρι το τέλος του πολέμου, των ατόμων που περιέχονται στην κατάσταση, πρόκειται για 4 Εβραίους και 23 λοιπούς κατοίκους Ιωαννίνων».

 

 

Ο εκτοπισμός και ο δρόμος προς το Ολοκαύτωμα

Κι ενώ τα επίσημα έγγραφα έκαναν λόγο για τη μεταφορά σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μόνο τεσσάρων Εβραίων των Ιωαννίνων, τις μεταμεσονύκτιες ώρες προς το ξημέρωμα του Σαββάτου της 25ης Μαρτίου 1944, η Γερμανική Διοίκηση Ιωαννίνων πραγματοποίησε μυστική σύσκεψη με τους διοικητές της Χωροφυλακής και τα Τμήματα Ασφαλείας, για τον τρόπο διεξαγωγής της επιχείρησης του εκτοπισμού της Εβραϊκής Κοινότητας Ιωαννίνων.

Έτσι, το ξημέρωμα της 25 Μαρτίου 1944, ημέρα του Ευαγγελισμού και ημέρα Εθνικής Γιορτής, στις 3:00 το πρωί, μέσα στο χιονόνερο, οι Γερμανοί στρατιώτες της «Εντελβάις» διασκορπίστηκαν στις εβραϊκές συνοικίες και απέκλεισαν τους γύρω δρόμους, πλαισιωμένοι από άνδρες της Ελληνικής Χωροφυλακής.

Στις 6:00 τα ξημερώματα, τα μικτά αυτά αποσπάσματα των Γερμανών στρατιωτών και των Ελλήνων χωροφυλάκων εισέβαλαν στα σπίτια των Γιαννιωτών Εβραίων και τους υποχρέωσαν να τα εγκαταλείψουν, παίρνοντας μαζί τους σ’ ένα δέμα τα λιγοστά τους υπάρχοντα. Τους συγκέντρωσαν στην Πλατεία Μαβίλη και μέσα στο Κάστρο, στο Ιτς Καλέ. Αφού τους στοίβαξαν σε 80 φορτηγά του γερμανικού στρατού, τους μετέφεραν στη Λάρισα και στη συνέχεια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του Μπίρκεναου.

 

 

Μετά τον εκτοπισμό των Ρωμανιωτών Εβραίων της πόλης

Τις αμέσως επόμενες ημέρες από τον εκτοπισμό περίπου 1.900 Εβραίων των Ιωαννίνων, πραγματοποιήθηκε και η επίσημη αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων της εβραϊκής κοινότητας από τη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση Ιωαννίνων σε αγαστή συνεργασία με τη Γενική Διοίκηση Ιωαννίνων.

«Συνήλθεν ο κ. Μπέκερ ανθυπολοχαγός του ΧΧΙΙου ορεινού, (της μεραρχίας «Εντελβάις») και ο κ. Ιωάννης Στ………. ως αντιπρόσωπος της Γενικής Διοικήσεως Ηπείρου, ως και η Ελληνική Χωροφυλακή και άνοιξαν τας κατοικίας και τα καταστήματα των Ισραηλιτών και μετά, αφού ασφαλώς έκλεισαν, παρέδωσαν τα κλειδιά εις τον αντιπρόσωπον της Γενικής Διοικήσεως Ηπείρου…
Ο κ. αντιπρόσωπος της Γενικής Διοικήσεως Ηπείρου, αναγνωρίζει την βοήθειαν των Γερμανών δια την εξασφάλισιν των χρηματικών ποσών, άτινα ευρέθησαν εις τα διάφορα καταστήματα (εμπορικά μαγαζιά των Γιαννιωτοεβραίων) και τα οποία ο ίδιος κατέθεσεν εις την Τράπεζαν…».

 

 

Η Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση Ιωαννίνων καθώς και οι διάφορες Επιτροπές Απογραφής που λειτούργησαν παράλληλα με τους Γερμανούς σ’ αυτή την πρώτη «επίσημη αρπαγή» κατέθεσαν το ποσό του 1.500.000.000 δραχμών στα τοπικά υποκαταστήματα τραπεζών της πόλης των Ιωαννίνων.

Η καταλήστευση των περιουσιών των εβραϊκών σπιτιών και καταστημάτων ασφαλώς συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες από τους κοντινούς συνεργάτες των Γερμανών, οι οποίοι έλαβαν την άδεια να ανοίξουν τα μαγαζιά και να προχωρήσουν στο πλιάτσικο των αγαθών και σε οτιδήποτε άλλο φαινόταν χρήσιμο. Μάλιστα, ο Γενικός Διοικητής Ηπείρου Μιχαήλ Τσιμπρής, που υπήρξε ο επίσημος συνεργάτης των Γερμανών, έδωσε εντολή για την άμεση διανομή, δηλαδή την καταλήστευση των εβραϊκών περιουσιών στα Γιάννενα.

Παράλληλα, οι Γερμανοί επέτρεψαν στους ντόπιους συνεργάτες τους να γίνουν οι κύριοι ιδιοκτήτες τόσο στα εβραϊκά σπίτια όσο και στα καταστήματα. Το χειρότερο όμως ήταν πως το πλιάτσικο στις εβραϊκές περιουσίες συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια.

Στις 23 Ιανουαρίου 1945, η Εφημερίδα «Αγωνιστής», καθημερινό Όργανο της Επαρχιακής Επιτροπής του Ε.Α.Μ. Γιαννίνων, αναφέρεται στη στρατιωτική διαταγή, της ΥΙ Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ, η οποία κατέγραψε τη θλιβερή εικόνα του πλιάτσικου όπως αυτό επιχειρήθηκε από Γιαννιώτες πολίτες εις βάρος των Γιαννιωτοεβραϊκών περιουσιών.

 

 

Η συγκεκριμένη διαταγή ήταν σαφής καθώς ανέφερε: «Πολλοί πολίτες καταστρέφουν Ισραηλιτικές περιουσίες, προξενώντας υλικές καταστροφές στα σπίτια και αφαιρούν διάφορα υλικά, πόρτες, παράθυρα, κεραμίδια κ.λπ.». Επίσης, η διαταγή της ΥΙ Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ επισήμανε ότι: «Από τούδε και στο εξής, όποιος θα συλληφθεί να κλέβει περιουσιακά στοιχεία των Γιαννιωτοεβραίων θα παραπεμφθεί και θα τιμωρηθεί αυστηρά από το Στρατοδικείο».

Στις 25 Ιανουαρίου 1945, η Εφημερίδα «Αγωνιστής», καθημερινό Όργανο της Επαρχιακής Επιτροπής του Ε.Α.Μ. Γιαννίνων, ανακοίνωσε άλλη μια στρατιωτική διαταγή της ΥΙ Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ, που ανέφερε: «Τα περιουσιακά στοιχεία των μελών της Εβραϊκής Κοινότητας Ιωαννίνων είναι υπό την προστασία και την εγγύηση που παρέχει ο ΕΛΑΣ και ο οποίος έχει καθορίσει σαν άμεσο διαχειριστή την Επιμελητεία του Αντάρτη (ΕΤΑ)».

Τέλος, η διαταγή της ΥΙ Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ ανέφερε με την αυστηρή προειδοποίηση προς όλους τους Γιαννιώτες: «Έως τις 25 τρέχοντος, θα πρέπει όλοι να δηλώσουν στην Επαρχιακή ΕΤΑ Ιωαννίνων, όποια είδη έχουν στην κατοχή τους ή τα αγόρασαν από τις αρχές κατοχής και τα οποία προέρχονται από περιουσιακά στοιχεία των Γιαννιωτοεβραίων της πόλης των Ιωαννίνων».

Την 1η Απριλίου 1945, η Εφημερίδα «Αγωνιστής», καθημερινό Όργανο της Επαρχιακής Επιτροπής του Ε.Α.Μ Γιαννίνων, μέσα από ένα πρωτοσέλιδο δίστηλο άρθρο αποκάλυπτε τα έργα και τις ημέρες όλων αυτών που συμμετείχαν στο πλιάτσικο ή αλλιώς την καταλήστευση των περιουσιακών στοιχείων κινητών και ακινήτων της Γιαννιωτοεβραϊκής Κοινότητας Ιωαννίνων.

«…Με τον άνανδρο και βάρβαρο διωγμό των συμπολιτών μας Εβραίων η περιουσία τους έμεινε στο έρμαιο των διαφόρων Τσιμπρήδων – Φρόντζηδων – πάτερ Αθανασίου κι’ όλου αυτού του έντιμου συναφιού…
Η ρεμούλα και η κλεψιά που επικράτησε είναι κάτι που έγινε γνωστό σε όλη την Ήπειρο και για να καλύψουν τις βρωμιές τους έδιναν πότε πότε και μερικά ψίχουλα στους υπαλλήλους ή σε κανένα χωριό» […].

Ασφαλώς, η ιστορική έρευνα μπορεί να φέρει στο φως όλα τα ονόματα εκείνων που απέκτησαν μεταπολεμικά περιουσίες κλέβοντας και αρπάζοντας τις περιουσίες των άτυχων συμπατριωτών τους που οδηγήθηκαν σε έναν φριχτό και άδικο θάνατο.

Μεταπολεμικά, με τη βοήθεια διαφόρων οργανισμών, επεστράφη τμήμα των περιουσιών σε συγγενείς των θυμάτων, ενώ πολλοί Εβραίοι της Ελλάδας επέλεξαν τη μετανάστευση σε Ισραήλ, ΗΠΑ και στην Αθήνα.

 

 

Εσθήρ Κοέν: Ο κόσμος να μάθει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να ξαναζήσει ποτέ ένα νέο Άουσβιτς…

***

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο Ολοκαύτωμα των Eβραίων των Ιωαννίνων
Περισσότερα

Φωτογραφία – σύμβολο απελπισίας: Γιατρός αγκαλιάζει ηλικιωμένο που κλαίει στη μονάδα Covid-19

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Απλώς έκλαιγε»: H φωτογραφία γιατρού με στολή προστασίας, μάσκα, προσωπίδα, γάντια, που παίρνει ηλικιωμένο, ασπρομάλλη ασθενή στην αγκαλιά του την ημέρα της γιορτής των Ευχαριστών στις ΗΠΑ και τον τον παρηγορεί, γνώρισε μεγάλη διάδοση, έγινε σύμβολο της απελπισίας των ασθενών με την COVID-19 και της συμπόνιας του υγειονομικού προσωπικού.

Το στιγμιότυπο απαθανατίστηκε την Πέμπτη, ημέρα της μεγάλης οικογενειακής γιορτής των Ευχαριστιών, στο νοσοκομείο United Memorial του Χιούστον, στην πολιτεία του Τέξας, από φωτοειδησεογράφο του πρακτορείου Getty.

«Ήμουν στη μονάδα COVID και είδα αυτόν τον ηλικιωμένο ασθενή, που είχε σηκωθεί από το κρεβάτι του, προσπαθούσε να φύγει κι είχε αρχίσει να κλαίει», αφηγήθηκε χθες Δευτέρα στο CNN ο γιατρός Τζόζεφ Βαρόν, επικεφαλής του τμήματος εντατικής θεραπείας στο Γιουνάιτεντ Μεμόριαλ.

«Πλησίασα και τον ρώτησα ‘γιατί κλαίτε;’. Μου είπε: ‘θέλω να είμαι με τη γυναίκα μου’. Τον αγκάλιασα», εξήγησε ο γιατρός, προσθέτοντας πως δεν ήξερε ότι τον φωτογράφιζαν.

«Απλώς έκλαιγε, αλλά έπειτα από μια στιγμή ένιωσε καλύτερα και σταμάτησε», πρόσθεσε ο Δρ. Βαρόν, δηλώνοντας ότι κι αυτός αισθάνθηκε «απελπισμένος», «λυπημένος, όπως εκείνος».

Η νοσηλεία σε μονάδες για ασθενείς με την COVID-19 είναι «δύσκολη», ακόμη περισσότερο για τους ηλικιωμένους ασθενείς που αισθάνονται μόνοι κι εγκαταλειμμένοι, εξήγησε ο γιατρός. Κάποιοι έχουν προσπαθήσει να φύγουν εξαιτίας του ότι «είναι τόσο απομονωμένοι».

Ο ασθενής στη φωτογραφία πάει καλύτερα και έχει αρκετές πιθανότητες να πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο πριν από το τέλος της εβδομάδας, διευκρίνισε ο Δρ Βαρόν.

Ο γιατρός, ο οποίος εργάζεται στη μονάδα 256 ημέρες, χωρίς ούτε μία μέρα ρεπό, εξέφρασε την «απόγνωσή του» για την παντελή αδιαφορία που δείχνουν πολλοί Τεξανοί για τις υγειονομικές συστάσεις.

Το Τέξας έγινε τον Νοέμβριο η πρώτη αμερικανική πολιτεία που ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο κρούσματα. Μετράει 21.800 νεκρούς εξαιτίας της COVID-19 ως αυτό το στάδιο.

«Δουλεύω καθημερινά ενώ πολύς κόσμος κάνει όλα τα λάθος πράγματα, πάει σε μπαρ, σε εστιατόρια, σε εμπορικά κέντρα (…)», στηλίτευσε ο Βαρόν.

«Δεν ακούει και καταλήγει στη μονάδα εντατικής θεραπείας μου. Αυτοί ας ξέρουν πως δεν θέλω να τους πάρω αγκαλιά», πέταξε, προτού επαναλάβει την έκκληση να τηρούν τους υγειονομικούς κανόνες για την προστασία τους.

Αν τηρηθούν οι συστάσεις, «τα μέλη του υγειονομικού προσωπικού, όπως εγώ, ίσως μπορέσουν να ξεκουραστούν», συμπλήρωσε ο Δρ Βαρόν.

  • Φωτογραφία: Ο γιατρός αγκαλιάζει τον ηλικιωμένο που κλαίει. (Photo by Go Nakamura/Getty Images)

 

Πηγή: ΑΠΕ

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΦωτογραφία – σύμβολο απελπισίας: Γιατρός αγκαλιάζει ηλικιωμένο που κλαίει στη μονάδα Covid-19
Περισσότερα

Τι συμβαίνει με την κακοποίηση ηλικιωμένων;

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η κακοποίηση ηλικιωμένων είναι οποιαδήποτε πράξη που προκαλεί βλάβη σε ένα ηλικιωμένο άτομο και εκτελείται από κάποιον που γνωρίζουν και εμπιστεύονται, συνήθως μέλος της οικογένειας ή φροντιστής τους. Η κακοποίηση μπορεί να είναι σωματική, κοινωνική, οικονομική, ψυχολογική και / ή σεξουαλική και μπορεί να περιλαμβάνει κακομεταχείριση και παραμέληση.

Η κακοποίηση ηλικιωμένων είναι παγκόσμιο φαινόμενο σχετικό με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των φύλων, την ενδοοικογενειακή βία και τη γήρανση του πληθυσμού. Η έμφυλη διάσταση της γήρανσης είναι ανησυχητική, ιδιαιτέρως διότι οι ηλικιωμένες γυναίκες, ως κοινωνική ομάδα βιώνουν μοναδικά και σύνθετα μειονεκτήματα.

Οι ηλικιωμένες γυναίκες ως θύματα βρίσκονται σε δυσμενή θέση καθώς ανήκουν σε τρεις διαφορετικές περιθωριοποιημένες ομάδες: γυναίκες, ηλικιωμένες και θύματα κακοποίησης. Οι έμφυλες διακρίσεις καθόλη τη διάρκεια της ζωής έχουν σωρευτικό χαρακτήρα και οι ηλικιωμένες γυναίκες υποφέρουν από κακοποίηση σε υψηλά ποσοστά εφ’ όρου ζωής, λόγω παραμέλησης, βίας και κακοποίησης.

Είναι σαφής η ανάγκη για ύπαρξη εναλλακτικών διόδων για την αναγνώριση ηλικιωμένων θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας. Παρ’ όλα αυτά, είναι συχνό – ακόμη και όταν αναγνωριστούν – οι ηλικιωμένες γυναίκες θύματα βίας να μη λαμβάνουν την κατάλληλη υποστήριξη, για διάφορους διακριτούς λόγους όπως σύνθετη μακροχρόνια εξάρτηση, προβλήματα υγείας ή οικονομική ευαλωτότητα. Οι επαγγελματίες υγείας μπορούν να παίξουν κρίσιμο ρόλο, καθώς αποτελούν πυλώνα για την αναγνώριση και υποστήριξη των θυμάτων βίας.

Υπηρεσίες Ενδοοικογενειακής Βίας και Κακοποίησης Ηλικιωμένων

Εάν είστε θύμα ενδοοικογενειακής βίας ή θύμα κακοποίησης ηλικιωμένων, ο σύμβουλος ενδοοικογενειακής βίας της Πρόνοιας έχει τη δυνατότητα να σας παρέχει τα εξής:

Αξιολόγηση των αναγκών σας, με έμφαση στη προσωπική σας ασφάλεια.
Aνταπόκριση και πρακτική βοήθεια σε θέματα όπως η στέγαση, τα οικονομικά και τη συναισθηματική στήριξη.
Παρουσία σε ραντεβού με φορείς όπως το Δικαστήριο/ Ειρηνοδικείο και τα κτηματομεσιτικά γραφεία (σε περίπτωση που υπάρχει στεγαστικό θέμα).
Δημιουργία σχεδίου ασφαλείας σύμφωνα με τις ανάγκες σας και παραπομπή σε άλλες κατάλληλες υπηρεσίες.
Συχνή επικοινωνία με εσάς για τη διασφάλιση της προσωπικής σας ασφάλειας και της παροχής των σωστών υπηρεσιών και στήριξης για εσάς.
Συνηγορία υπέρ σας προκειμένου να έχετε την καλύτερη δυνατή πρόσβαση σε άλλες υπηρεσίες βοήθειας.
Σωστή καθοδήγηση ώστε να μπορείτε να λάβετε τις δικές σας αποφάσεις.
Ενημέρωση για τις λύσεις που υπάρχουν για τα θέματά σας που θα σας οδηγήσουν στην ανεξαρτησία και την ασφάλειά σας.
Για περαιτέρω πληροφορίες επικοινωνήστε με τον υπάλληλο οικογενειακής βίας στο (03) 9388 9998

Πήγες:
Ενδοοικογενειακή βία: Τί κάνει η Αστυνομία
ΚΛΙΚ ΕΔΩ

***

Κακοποίηση ηλικιωμένων εν μέσω πανδημίας COVID-19

Η κακοποίηση των ηλικιωμένων είναι μια από τις πιο κρυφές παραβιάσεις στην κοινωνία μας.

Η πανδημία COVID-19 έβαλε στο επίκεντρο τους ηλικιωμένους, με ανησυχητικές αναφορές για περιπτώσεις κακοποίησης και παραμέλησής τους στα ιδρύματα μακροχρόνιας περίθαλψης. Τα ηλικιωμένα άτομα όχι μόνο διατρέχουν υψηλό κίνδυνο σοβαρής ασθένειας και θνησιμότητας, αλλά επίσης στιγματίζονται μέσω κακοποιητικής γλώσσας τόσο στα συμβατικά όσο και στα κοινωνικά μέσα.
Παρά την έλλειψη έγκυρων δεδομένων σχετικά με την πραγματική κλίμακα της κακοποίησης ηλικιωμένων στην κοινότητα όπου ζουν, έρχονται στην επιφάνεια μελέτες που αποκαλύπτουν τον υψηλό αντίκτυπο της πανδημίας COVID-19 τόσο στην αύξηση των περιπτώσεων κακοποίησης όσο και στα εμπόδια στην πρόσβαση σε υπηρεσίες και προστατευτικά μέτρα.

Ο ΟΗΕ στο Policy Brief: The Impact of Covid-19 on Older Persons unsdg.un.org/sites/default/files/2020-05/Policy-Brief-The-Impact-of-COVID-19-on-Older-Persons.pdf προειδοποίησε ότι τα μέτρα για τον περιορισμό της μετακίνησης μπορεί να προκαλέσουν μεγαλύτερη συχνότητα βίας εναντίον ηλικιωμένων και κάθε είδους κακοποίηση – σωματική, συναισθηματική, οικονομική και σεξουαλική καθώς και παραμέληση. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η έλλειψη επαρκούς νομοθεσίας σε εθνικό επίπεδο για την προστασία των δικαιωμάτων των ηλικιωμένων και η απουσία ειδικού διεθνώς συμφωνημένου νομικού πλαισίου, συμβάλλει στην ευπάθεια των ηλικιωμένων και μπορεί να συνέβαλε στις ανεπαρκείς απαντήσεις της κρίσης και ότι αυτά τα κενά πρέπει να καλυφθούν.

Παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ηλικιωμένων

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η κακοποίηση των ηλικιωμένων μπορεί να οριστεί ως “μία ή επαναλαμβανόμενη πράξη, ή έλλειψη κατάλληλης δράσης, που συμβαίνει σε οποιαδήποτε σχέση όπου υπάρχει προσδοκία εμπιστοσύνης, η οποία προκαλεί βλάβη ή δυσφορία σε ένα ηλικιωμένο άτομο”. Η κακοποίηση ηλικιωμένων μπορεί να λάβει διάφορες μορφές όπως σωματική, ψυχολογική ή συναισθηματική, σεξουαλική και οικονομική κακοποίηση. Μπορεί επίσης να είναι το αποτέλεσμα της σκόπιμης ή ακούσιας παραμέλησης.
Σε πολλά μέρη του κόσμου η κακοποίηση των ηλικιωμένων συμβαίνει με ελάχιστη αναγνώριση ή ανταπόκριση. Μέχρι πρόσφατα, αυτό το σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα ήταν κρυμμένο από την κοινή γνώμη και θεωρούνταν ως επί το πλείστον ιδιωτικό θέμα. Ακόμα και σήμερα, η κακοποίηση ηλικιωμένων εξακολουθεί να είναι ταμπού, ιδιαίτερα υποτιμημένη και αγνοείται από κοινωνίες σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, σήμερα συγκεντρώνονται στοιχεία για να δείξουν ότι η κακοποίηση ηλικιωμένων είναι ένα σημαντικό πρόβλημα της δημόσιας υγείας και της κοινωνίας.

Μέγεθος του προβλήματος

Μια μελέτη του 2017 βασισμένη στα καλύτερα διαθέσιμα στοιχεία από 52 μελέτες σε 28 χώρες από διάφορες περιοχές, εκτιμά ότι, κατά το παρελθόν έτος, το 15,7% των ατόμων ηλικίας 60 ετών και άνω βίωσαν κάποια μορφή κακοποίησης. Αυτός ένας υπο-εκτιμημένος αριθμός, καθώς μόνο 1 στις 24 περιπτώσεις κακοποίησης ηλικιωμένων αναφέρεται, εν μέρει επειδή οι ηλικιωμένοι συχνά φοβούνται να αναφέρουν περιπτώσεις κακοποίησης σε οικογένεια, φίλους ή στις αρχές. Αν και τα αυστηρά δεδομένα είναι περιορισμένα, η μελέτη παρέχει εκτιμήσεις επικράτησης του αριθμού των ηλικιωμένων που επηρεάζονται από διαφορετικούς τύπους κακοποίησης:
• ψυχολογική κακοποίηση: 11,6%
• οικονομική κατάχρηση: 6,8%
• παραμέληση: 4,2%
• σωματική κακοποίηση: 2,6%
• σεξουαλική κακοποίηση: 0,9%

Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο αριθμός των περιπτώσεων κακοποίησης ηλικιωμένων αναμένεται να αυξηθεί, καθώς πολλές χώρες γηράσκουν γρήγορα. Εάν το ποσοστό των ηλικιωμένων θυμάτων κακοποίησης παραμένει σταθερό, ο αριθμός θα αυξηθεί ραγδαία λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και θα αυξηθεί σε 320 εκατομμύρια θύματα έως το 2050.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι κοινότητες

Μείνετε σε επαφή. Διατηρήστε επαφή με ηλικιωμένους στην κοινότητά σας. Βεβαιωθείτε ότι γνωρίζουν ότι είστε διαθέσιμοι για υποστήριξη εάν χρειαστεί. Ακούστε και διασυνδέστε. Εάν ένα ηλικιωμένο άτομο επικοινωνήσει για βοήθεια, ακούστε το πρόβλημά του αλλά μην ερευνήσετε την κατάσταση. Είναι σημαντικό να αφήσετε το ηλικιωμένο άτομο να κάνει τις δικές του επιλογές. Μπορείτε να τους διασυνδέσετε με γραμμές βοήθειας και άλλες υπηρεσίες υποστήριξης που είναι διαθέσιμες στην περιοχή σας.
Αναφέρετέ το. Εάν δείτε ένα ηλικιωμένο άτομο που βιώνει κακοποίηση, αναφέρετε την κατάσταση. Εάν η κακοποίηση προκαλείται από φροντιστή μέλος της οικογένειας:
• Μην τον/την αντιμετωπίζετε μόνοι σας. Αυτό μπορεί να θέσει τον ηλικιωμένο σε μεγαλύτερο κίνδυνο, εκτός εάν έχετε την άδεια του ηλικιωμένου ατόμου και μπορείτε να το μετακινήσετε αμέσως σε ασφαλές περιβάλλον.
• Ένα έμπιστο άτομο στη ζωή του ηλικιωμένου μπορεί να έχει καλύτερη ευκαιρία να τους ενθαρρύνει να εξετάσουν εναλλακτική φροντίδα. Μην κοινοποιείτε πληροφορίες σε κανέναν χωρίς άδεια από το ηλικιωμένο άτομο.
• Η ασφάλεια του ηλικιωμένου είναι η πρώτη προτεραιότητα.
Συμμετοχή σε κοινοτικές πρωτοβουλίες. Συνδεθείτε με ομάδες ή οργανισμούς που προωθούν τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων στην κοινότητά σας

Μάθετε περισσότερα σχετικά με την κακοποίηση ηλικιωμένων: https://www.helpage.org/what-we-do/elder-abuse/
COVID-19 and Older Persons: http://un.org/development/desa/ageing/news/2020/05/covid19/

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤι συμβαίνει με την κακοποίηση ηλικιωμένων;
Περισσότερα

Στυλ Ζακάρ: Μία διαφορετική τεχνική πλέξης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το Ζακάρ είναι ουσιαστικά ένα είδος (μια τεχνική) πλεξίματος υφασμάτων, που οφείλει το όνομά του στον Joseph Marie Jacquard, ένα Γάλλο έμπορο, ο οποίος, στις αρχές του 19ου αιώνα, εφηύρε μια νέα και πρωτοποριακή μορφή αργαλειού.

 

 

Ο νέος αυτός αργαλειός επέτρεπε τη δημιουργία σχεδίων, κατά τη διάρκεια της πλέξης των υφασμάτων. Προς τιμήν του εφευρέτη του νέου αυτού είδους αργαλειού, το μηχάνημα πήρε το όνομα Jacquard (Ζακάρ στα ελληνικά).

 

 

Με την πάροδο των χρόνων, η έννοια της λέξης Ζακάρ έγινε περισσότερο γενική και δεν αφορά το μηχάνημα του Jacquard, κυριολεκτικά. Χρησιμοποιείται, πλέον, για να περιγράψουμε τα υφάσματα που είναι κατασκευασμένα με αυτήν την τεχνική. Δηλαδή, με πλέξη που επιτρέπει τη δημιουργία σχεδίων επάνω στο ύφασμα, από το ίδιο νήμα, με το ίδιο ή διαφορετικό χρώμα.

 

 

Το Ζακάρ χρησιμοποιείται και στην πλέξη ρούχων, όπως πουλόβερ, ζακέτες, γάντια και άλλων ειδών ενδύματα. Στα κλασικά έπιπλα, θα το συναντήσουμε στις ταπετσαρίες των καναπέδων, των πολυθρονών και των καρεκλών. Έτσι, όταν λέμε ότι μία πολυθρόνα είναι “ζακάρ”, όλοι θα καταλαβαίνουμε ότι είναι μία πολυθρόνα επενδεδυμένη με υφασμάτινη ταπετσαρία, η οποία έχει διάφορα σχέδια.

 

 

Σήμερα με τη λέξη ζακάρ δεν εννοούμε το μηχάνημα που εφηύρε ο Γάλλος Jacquard πριν από δύο αιώνες, αλλά τα υφάσματα που είναι κατασκευασμένα με την τεχνική αυτή, δηλαδή με πλέξη που επιτρέπει τη δημιουργία σχεδίων πάνω στο ύφασμα.

 

 

Τα σχέδια στο ζακάρ μπορεί να είναι φτιαγμένα από νήματα του ίδιου υλικού και με το ίδιο ή διαφορετικό χρώμα. Το ζακάρ χρησιμοποιείται στην πλέξη ρούχων όπως πουλόβερ, μπλούζες, ζακέτες, φουλάρια, γάντια.

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣτυλ Ζακάρ: Μία διαφορετική τεχνική πλέξης
Περισσότερα

Μάθε την ιστορία του Thanksgiving αλλιώς – Ημέρα των Ευχαριστιών και Ημέρα Πένθους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Πολλοί άνθρωποι κάθε χρόνο «γεμίζουν» το στομάχι τους, όπως γεμίζουν και τις γαλοπούλες τους, κατά τη γιορτή της Ημέρας των Ευχαριστιών. Η Ημέρα των Ευχαριστιών είναι μία αυθεντική αμερικάνικη γιορτή, σε τέτοιο βαθμό που δεν είναι μόνο διακοπές αλλά πραγματικά, όπως υπονοεί η ετυμολογία, μία από τις ιερές μας ημέρες, που γιορτάζεται σχεδόν καθολικά από του Αμερικανούς. Την ιερή αυτή ημέρα, οι οικογένειες συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν μία γενοκτονία, αυτή των Ιθαγενών Αμερικανών, διαπράττοντας μία ακόμη, απέναντι στις γαλοπούλες. Μπορούμε να γιορτάσουμε αυτή τη γιορτή με ήσυχη συνείδηση;». Dan Brook, κοινωνιολόγος από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Η Ημέρα των Ευχαριστιών φαντάζει μία «αθώα» γιορτή με κυρίαρχο στοιχείο το φαγητό. Εορταστικό πλούσιο τραπέζι, οικογενειακή και φιλική ατμόσφαιρα, ένα βήμα πριν από τη χριστουγεννιάτικη ευωχία. Κάθε γιορτή και κάθε επέτειος εμπεριέχει ωστόσο, έναν συμβολισμό.

«Οι Προσκυνητές (Άγγλοι έποικοι) που ήρθαν αργότερα στην Αμερική για να ξεφύγουν από τις θρησκευτικές διώξεις στη Βρετανία, προφανέστατα ήρθαν για να διαπράξουν τις εθνοτικές και θρησκευτικές διώξεις κατά των ιθαγενών Αμερικανών. Κι αυτό έκαναν. Κι εμείς στην πραγματικότητα συνεχίζουμε να το κάνουμε, αποτελεσματικά και χωρίς οίκτο», γράφει ο Dan Brook.

Κατά την απαρχή του εορτασμού της Ημέρας των Ευχαριστιών τη δεκαετία του 1620, ξεκινά και ένας νέος τύπος «γενοκτονίας». Το 1619 είναι το πρώτο έτος που αρχίζουν να «εισάγονται» σκλάβοι από την Αφρική.

Όταν ο Αβραάμ Λίνκολν επαναφέρει την παράδοση του εορτασμού της Ημέρας των Ευχαριστιών στις αρχές της δεκαετίας του 1860, οι ΗΠΑ βρίσκονται σε εμφύλιο πόλεμο. Στις ΗΠΑ, ο εμφύλιος πόλεμος έγινε με αφορμή το ζήτημα της δουλείας αλλά σίγουρα δεν έγινε υπέρ των δούλων. Όλα αυτά δεν είναι δύσκολο να οδηγήσουν σε πολλές και οδυνηρές σκέψεις, σχετικά με την πιο δημοφιλή ίσως, αμερικανική γιορτή.

 

 

Τίτλος πρωτοτύπου: Five Ways to Prepare for Thanksgiving and Support the Struggle for Indigenous Rights, By TESA (Toolbox for Education and Social Action) Collective

Μετάφραση: Μαρινίκη Κολιαράκη (3pointmagazine.gr)

Μετά το Halloween, το Thanksgiving είναι η δεύτερη αμερικάνικη γιορτή που εισβάλει στην κοινωνία της χώρας μας. Επειδή λοιπόν, σίγουρα έχετε ακούσει για την Ημέρα των Ευχαριστιών, το παρακάτω κείμενο από το Toolbox for Education and Social Action, σας ενημερώνει για κάποια πράγματα που πρέπει να λάβετε υπόψιν.

Η Ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving) πλησιάζει. Η γιορτή αυτή, για πολλούς, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να περάσουν λίγο χρόνο με την οικογένειά τους. Παρ’ όλα αυτά, για κάποιους είναι μια στιγμή για να θυμηθούν και να θρηνήσουν την επώδυνη ιστορία και κληρονομιά της αποικιοκρατίας.

Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, είναι καλή ιδέα να μάθετε την αλήθεια πίσω από το Thanksgiving, πώς ο αγώνας για τα δικαιώματα των ιθαγενών συνεχίζεται σήμερα και τι μπορείτε να κάνετε για αυτόν τον αγώνα.

1. Μάθε την ιστορία του Thanksgiving σωστά
Η ιστορία του Thanksgiving που διδάσκεται στα σχολεία δε θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Διαβάστε τη σωστή ιστορία.

Για να σας πείσουμε ότι είναι σημαντικό, διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα:

Καθώς τα πραγματικά γεγονότα της αποικιοκρατίας ωραιοποιούνται, η μυθική διάσταση του Thanksgiving δημιουργεί ένα παραμύθι κλοπής γης, προδοσίας, κτηνωδίας και γενοκτονίας, που ουσιαστικά λειτουργεί για να σβήσει τις πραγματικές, τραυματικές εμπειρίες ολόκληρου του έθνους των ιθαγενών. Αυτό το φαινόμενο του ξεπλύματος και της ολοσχερούς διαγραφής της ιστορίας των ιθαγενών, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι μόνο απάνθρωπο και καταπατά τα δικαιώματα των ιθαγενών, αλλά είναι και άδικο για όλους του Αμερικανούς που έχουν πολλά να μάθουν από την πλούσια όσο και τραγική ιστορία.

2. Γνωρίστε την Εθνική Ημέρα Πένθους
Η Εθνική Ημέρα Πένθους ξεκίνησε από τους Ενωμένους Ιθαγενείς Αμερικανούς της New England και από υποστηρικτές το 1970, ως μια μέρα μνήμης και έναν τρόπο διαμαρτυρίας ενάντια στην περιθωριοποίηση των ιθαγενών. Η ετήσια πορεία και η γιορτή της κοινότητας είναι ανοιχτή σε όποιον θέλει να συμμετέχει. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για την Εθνική Ημέρα Πένθους στην ιστοσελίδα της UAINE (Ένωση Αμερικάνων Ιθαγενών της New England).

3. Κατανοήστε πως δημιουργήθηκε ο μύθος
Εδώ παραθέτουμε μια ενδιαφέρουσα αφήγηση για το πώς δημιουργήθηκε η ιστορία του Thanksgiving, όπως μας τη μετέφεραν οι φίλοι μας από το Κέντρο για τη Στρατηγική Βασισμένη στην Ιστορία (Center of Story based Strategy). Αυτό το Κέντρο προσφέρει μια κριτική ανάλυση της λαϊκής ιστορίας του Thanksigiving στο πλαίσιο ενός ευρύτερου κοινωνικού πλέγματος.

Η επίσημη ιστορία του Thanksgiving απαθανατίζει μια εικόνα ρόδινων σχέσεων μεταξύ των Ευρωπαίων αποικιοκρατών και των ιθαγενών λαών της Αμερικής, η οποία δίνει έμφαση στη συνεργασία, την ειρήνη και το καλωσόρισμα των ιθαγενών στους Pilgrims. Είναι σε όλους μας οικεία η ιστορία: οι Pilgrims είναι τα νέα παιδιά στη γειτονιά που μόλις εμφανίστηκαν σε αυτή την ήπειρο. Οι νέοι τους φίλοι (συνήθως αναφέρονται ως Ιθαγενείς Αμερικάνοι ή με το χαρακτήρα του Squanto ως τοποτηρητή) τους μυούν στην περιοχή, διδάσκοντάς τους να φυτεύουν καλαμπόκι και να κυνηγούν την τοπική άγρια ζωή. Κάνουν ένα μεγάλο πάρτι μαζί και όλοι ζουν ευτυχισμένοι από εκεί και πέρα.

Παρ’ όλα αυτά, όπως γνωρίζουμε πολλοί από εμάς, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα. Η πρώτη ιστορική καταγραφή της γιορτής των Ευχαριστιών από τους αποικιοκράτες δεν σχετίζεται με μια γιορτή συγκομιδής ή με μια ιδέα διαπολιτισμικής συνεργασίας, αλλά με τον εορτασμό μιας σφαγής 700 γυναικόπαιδων Ινδιάνων Pequot το 1637. Η ημερομηνία στα τέλη Νοεμβρίου (που είναι 6 με 8 εβδομάδες μετά τη συγκομιδή) παραπέμπει στον εορτασμό της σφαγής, που γιορτάζονταν από τους Ευρωπαίους ως μεγάλη στρατιωτική νίκη.

Η ιστορία του Thanksgiving αποκαλύπτει σημεία – κλειδιά της ανάλυσης της ισχύος της αφήγησης. Πρώτον, αξίζει συχνά να καταλαβαίνουμε αυτό που πραγματικά θέλουν να πουν και τι αφήνουν εκτός αυτές οι κυρίαρχες ιστορίες -εκείνες που είναι γενικώς αποδεκτές ως αλήθειες- όπως επίσης και τις συγκαλυμμένες παραδοχές που τους επιτρέπουν να λειτουργούν. Σε αυτή την περίπτωση, μια παραδοχή είναι ότι οι Ευρωπαίοι ήταν μια ειρηνική και ευπρόσδεκτη παρουσία στην Αμερική.

Δεύτερον, αυτό το παράδειγμα δείχνει αυτό τον ισχυρό τρόπο σκέψης. Ξεκάθαρα, η ιστορία έχει περάσει στην κυρίαρχη κουλτούρα από την οπτική των Pilgrims, και όχι των ιθαγενών. Όπως λένε: «Η ιστορία γράφεται από τους νικητές».

Τρίτον, η ιστορία του Thanksgiving έχει παγκοσμιοποιήσει την οπτική των Pilgrims ως τη μόνη αλήθεια και έχει κανονικοποιήσει την εμπειρία τους. Αυτή η παγκοσμιοποίηση καλύπτει την πραγματικότητα της γενοκτονίας των ιθαγενών λαών και η μυθολογία συνεχίζει να διατηρεί τα προνόμια των λευκών σήμερα. Είναι αυτό που λέμε μυθολογία του ελέγχου, επειδή προσφέρει μια εξήγηση των σχέσεων εξουσίας που κάνει το status quo να φαίνεται αναπόφευκτο και αναλλοίωτο.

Παρ’ όλα αυτά, η μυθολογία του ελέγχου του Thanksgiving μπορεί να προσβληθεί και είναι και ευμετάβλητη. Από το 1970, ιθαγενείς ακτιβιστές και αλληλέγγυοι έχουν ονομάσει αυτή την ημέρα ως «Εθνική Ημέρα Πένθους» για να επιστήσουν την προσοχή στη γενοκτονία των Ιθαγενών και τους αγώνες τους ενάντια στο ρατσισμό και την αποικιοκρατία. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από νομικές πιέσεις, έχουν καταφέρει ακόμα και να κερδίσουν πολλές αναθηματικές πλάκες που αναγνωρίζουν την Ημέρα Πένθους και τα ιστορικά πρόσωπα.

Όλο και περισσότεροι μη-ιθαγενείς αλληλέγγυοι στηρίζουν τους ιθαγενείς στην αμφισβήτηση της κυρίαρχης αφήγησης και τη διεκδίκηση μιας πιο ειλικρινούς συζήτησης σχετικά με την Αμερικανική ιστορία και της αντίστασης των Ιθαγενών στη γενοκτονία.

4. Στηρίξτε τον συνεχόμενο αγώνα
Οι Ιθαγενείς Αμερικάνοι αγωνίζονται για δικαιοσύνη μέχρι και σήμερα. Καθώς μπαίνουμε σε μια νέα πολιτική περίοδο, ας ενώσουμε τον αγώνα για τα δικαιώματα των ιθαγενών με τους Προστάτες του Νερού στο Standing Rock. [1]

5. Μιλήστε σε συγγενείς
Είναι ευθύνη μας να πάμε στο σπίτι και να μιλήσουμε με τα μέλη της οικογένειάς μας, επειδή σε πολλές περιπτώσεις, μόνο εμείς έχουμε τη δύναμη να φτάσουμε σε αυτούς και να ξεριζώσουμε τη μισαλλοδοξία από τις κοινότητές μας.

[1] To Standing Rock είναι περιοχή που βρίσκεται στην κυριότητα των ιθαγενών. Οι υδάτινοι πόροι του Standing Rock απειλούνται από την κατασκευή του αγωγού της Ντακότα.

***

 

 

Η γενοκτονία των Ινδιάνων της Αμερικής, των αυτόχθονων κατοίκων της αμερικανικής ηπείρου, που εξολοθρεύθηκαν απ’ τον “ανώτερο πολιτισμό” των Ευρωπαίων, είναι από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες στην Ιστορία.

Το μέγεθος αυτής είναι εξωπραγματικό και η γενοκτονία συνεχίζεται στις μέρες μας. Οι Μεγάλες Αντίλλες (Κούβα, Ισπανιόλα, Τζαμάικα) είχαν 1,5 εκατομμύριο αυτόχθονες το 1492, όταν τους “ανακάλυψε” ο Χριστόφορος Κολόμβος. Το 1550 δεν είχε απομείνει ούτε ένας Ινδιάνος σ’ αυτά τα νησιά. Εξήντα χρόνια. Ενάμιση εκατομμύριο νεκροί και η εξαφάνιση ενός πολιτισμού.

Όταν οι Πορτογάλοι ανακάλυψαν τη Βραζιλία, το 1500, υπολογίζεται ότι κατοικούσαν εκεί περίπου 3 εκατομμύρια Ινδιάνοι. Το 1950 δεν ήταν περισσότεροι από 150.000. Και καθώς η γενοκτονία συνεχίζεται, σήμερα δεν υπερβαίνουν τους 100.000. Σχεδόν τρία εκατομμύρια νεκροί.
Κάθε “πρόοδος” του βιομηχανικού πολιτισμού ωθεί ολοένα τους Ινδιάνους προς αφιλόξενες περιοχές, αν δεν τους εξοντώνει απροκάλυπτα.

Το 1968 οι αρχές παραδέχτηκαν ότι υπάλληλοι της υποτιθέμενης Υπηρεσίας Προστασίας των Ινδιάνων δωροδοκούνταν από εταιρείες για να τους επιτρέπουν να πουλούν τις γαίες όπου κατοικούσαν Ινδιάνοι. Ή να κλείνουν τα μάτια όταν τους εξοντώνουν με τις πιο φριχτές πρακτικές: Ομαδικές δολοφονίες με πυροβόλα, καταστροφή των χωριών με δυναμίτιδα, δηλητηρίαση με αρσενικό και φυτοφάρμακα.

Η νομολογία της Βραζιλίας για τους Ινδιάνους έχει ως βασικό στόχο την “ενσωμάτωσή τους στην εθνική κοινότητα”. Πώς το κάνει; Το κεφάλαιο ΙΙ του Θεσμικού Πλαισίου αναφέρει: “Κάθε Ινδιάνος που δεν έχει αφομοιωθεί βρίσκεται υπό την κηδεμονία του κράτους και δεν τον προστατεύει το Σύνταγμα της Βραζιλίας”.

Ο “αφομοιωμένος” Ινδιάνος δεν είναι πια Ινδιάνος, αφού απαρνιέται την κουλτούρα του. Τοποθετείται στο πιο χαμηλό επίπεδο της κοινωνικής κλίμακας. Αφομοίωση σημαίνει εξαθλίωση, επαιτεία, αλκοολισμό, πορνεία. Ο Ινδιάνος αυτός δεν έχει νομική υπόσταση ούτε στις σχέσεις του με τους άλλους ούτε ως ιδιαίτερη οντότητα, και δεν μπορεί να προβεί σε δικαιοπραξίες. Το Θεσμικό Πλαίσιο δεν αναγνωρίζει στους Ινδιάνους το δικαίωμα ιδιοκτησίας γης (την οποία κατέχει, ελέγχει και διαχειρίζεται το Ομοσπονδιακό κράτος).

Τα άρθρα 34, 35 και 36 του τρίτου μέρους επιτρέπουν την εκτόπιση ολόκληρων ιθαγενών πληθυσμών μ’ ένα απλό διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, για λόγους όπως η “εθνική ασφάλεια” και η “ανάπτυξη της περιοχής για λόγους εθνικού συμφέροντος”. Το άρθρο 60 του Θεσμικού πλαισίου κάνει λόγο για την “ψυχική εξέλιξη” των Ινδιάνων!

Οι Αυτοκρατορίες

Σύμφωνα με μελέτες του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ υπήρχαν 112.000.000 Ινδιάνοι στο Μεξικό πριν από την άφιξη του Κορτές, το 1512. Εκατόν είκοσι (120) χρόνια μετά δεν ήταν παραπάνω από 1.200.000. Όχι, δεν διαβάσατε λάθος. Μιλάμε για την εξόντωση 110 εκατομμυρίων ανθρώπων (που ήταν ψυχικά ανώριμοι). Οι αυτοκρατορίες των Μάγια και των Ίνκας, που χρειάστηκαν πολλούς αιώνες για να οικοδομηθούν, καταστράφηκαν μέσα σε είκοσι χρόνια (από τους αιμοσταγείς Αλβαράδο και Φρανθίσκο Πιθάρο). Στα εδάφη της αυτοκρατορίας των Αζτέκων, που ο πληθυσμός της ανερχόταν σε 25 εκατομμύρια το 1519, ύστερα από τριάντα χρόνια υπήρχαν μόνο 6 εκατομμύρια, ενώ στα τέλη του 16ου αιώνα έφταναν το ένα εκατομμύριο.

Άλλα 24 εκατομμύρια νεκροί Ινδιάνοι. Η εξόντωση των Ινδιάνων συνεχίζεται και στις μέρες μας. Σφαγές στην επαρχία Τσιάπας, στη Γουατεμάλα, στην Κολομβία, στο Περού, στη Χιλή. Οι Ινδιάνοι είναι θύματα των πολυεθνικών, του κρατικού στρατού και των εμπόρων ναρκωτικών.

Ηνωμένες Πολιτείες

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι οι Ινδιάνοι που κατοικούσαν στη Βόρεια Αμερική ανέρχονταν σε 10 έως 12 εκατομμύρια άτομα.

Το 1900 είχαν απομείνει μόλις 250.000.

Η Ημέρα των Ευχαριστιών είναι η γιορτή της εξόντωσης 10 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πέρα από τη μακροχρόνια και τραγική αλληλουχία σφαγών, παραβιάσεων των συνθηκών και επιδημιών, στις οποίες οι Ινδιάνοι δεν διέθεταν ανοσία, οι Ευρωπαίοι έκλεψαν τα εδάφη των Αμερινδιάνων, επέβαλαν με τη βία τον χριστιανισμό και κατέστρεψαν τους αρχέγονους πολιτισμούς τους. Οι “ειδικές περιοχές για Ινδιάνους” είναι τα πρώτα στρατόπεδα εξόντωσης, αφού ιδρύθηκαν το 1851.

Οι κακές συνθήκες διαβίωσης σ’ αυτές τις περιοχές (που υπάρχουν ακόμα και σήμερα), έχουν ως συνέπεια το ένα στα τρία παιδιά να πεθαίνει στους πρώτους έξι μήνες από τη γέννησή του. Υπάρχουν “ειδικές περιοχές” όπου το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι κάτω από τα 46 έτη, όταν στην υπόλοιπη χώρα (αναφερόμαστε πάντα στις ένδοξες ΗΠΑ, μην το ξεχνάτε), είναι τα 76 έτη. Οι αυτοκτονίες των Ινδιάνων είναι διπλάσιες από εκείνες των λευκών. Το 75% του πληθυσμού τους υποσιτίζεται. Ο ένας στους τέσσερις είναι αλκοολικός, ενώ τα ναρκωτικά, και κυρίως το φτηνό κρακ, κάνουν θραύση σ’ αυτές τις “ειδικές περιοχές”.

Εν κατακλείδι:
Το μέγιστο ιδεολόγημα του δυτικού κόσμου είναι η υποτιθέμενη ανωτερότητα του πολιτισμού του. Οι σφαγές δικαιολογούνται επειδή οι σφαγιασμένοι είναι κατώτεροι πολιτισμικά, ηθικά ή ψυχικά. Ο πολυσχιδής Λεβιστρός χαρακτηρίζει τις δυτικότροπες κοινωνίες ως “θερμές κοινωνίες”. Αυτές παράγουν “πολιτισμό”, έχοντας ως καύσιμη ύλη τους ανθρώπους, επενδύοντας ακριβώς στις οικονομικές και λοιπές ανισότητες.

Το 1492 δεν πρέπει να θεωρείται η χρονιά που ο Κολόμβος “ανακάλυψε” την Αμερική, αλλά η αρχή της μεγαλύτερης γενοκτονίας στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Πληροφορίες αντλήθηκαν από το άρθρο του Ρόμπερτ Πακ, “Η γενοκτονία των Ινδιάνων”, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στη “Μαύρη Βίβλο του Καπιταλισμού”, εκδόσεις Λιβάνη, μετάφραση Άγγελος Φιλιππάτος. Είναι ένα ογκώδες βιβλίο, 765 σελίδων, που όμως δεν χωράει όλα τα εγκλήματα που έγιναν και γίνονται σ’ αυτόν τον πλανήτη εν ονόματι της απληστίας, του υπερκέρδους, της εξουσίας, του έθνους, της φυλής, του θεού.

 

 

Ημέρα Ευχαριστιών, Ημέρα Θλίψης

Του Γιάννη Ν. Καλαντζή

Κάθε χρόνο, την τελευταία Πέμπτη του Νοεμβρίου, που προηγείται της τέταρτης Παρασκευής του μήνα (αυτή καθιερώθηκε από το 1932 ως «Black Friday»), οι Αμερικανοί γιορτάζουν την Ημέρα των Ευχαριστιών (Thanks giving Day). Φέτος, το 2020, θα γιορταστεί στις 26 Νοεμβρίου, στην οποία θα εκφράσουν ξανά την ευγνωμοσύνη προς τον Δημιουργό για τα αγαθά, που συγκεντρώθηκαν με το τέλος της σοδειάς. Η γιορτή αποκαλείται και «Ημέρα της Γαλοπούλας», διότι σηματοδοτεί την έναρξη της εορταστικής περιόδου, που κρατάει μέχρι την Πρωτοχρονιά. Οι Καναδοί τη γιορτάζουν τη δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου.

Αντιθέτως, οι Ινδιάνοι των ΗΠΑ συνδέουν την Ημέρα των Ευχαριστιών με τη θλιβερή επέτειο της γενοκτονίας της φυλής Pequot από τον αγγλικό στρατό το 1637. Το ξημέρωμα της 26ης Μαΐου, λουσμένο ακόμη στη λάμψη του φεγγαριού, όλοι κοιμούνται στον καταυλισμό της φυλής. Στη γύρω περιοχή, ντυμένη στα ξεχωριστά χρώματα της άνοιξης, κυριαρχεί μια ασυνήθιστη ησυχία. Μόνον ο θόρυβος των νερών του ποταμού Μystic, ένα συνεχές βουητό, επιμένει να κρατάει συντροφιά την κοιμισμένη φύση, την ώρα που, νωχελικά, η νύχτα ετοιμάζεται να παραδώσει τη θέση της στο φως της νέας ημέρας, εορτή της συγκομιδής του «πράσινου καλαμποκιού».

Ξαφνικά, το επίμονο γάβγισμα των σκύλων σπάει τη σιωπή και οι πυροβολισμοί των επιτιθέμενων αναστατώνουν τους Ινδιάνους, που πετάγονται έξω από τις σκηνές τρομαγμένοι. Επικρατεί πανδαιμόνιο. Πανικόβλητοι τρέχουν να κρυφτούν στο κοντινό δάσος, κραυγάζοντας «Owanux!», «Owanux!» (Άγγλοι, Άγγλοι), ενώ κάποιοι προσπαθούν να απαντήσουν στα πυρά. Είναι πολύ αργά όμως. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα, πιο γρήγορα και από το τρέξιμο του θανάτου! Σε διάστημα μιας ώρας, οι σκηνές (80) έγιναν παρανάλωμα του πυρός και 700 γενναίοι Ινδιάνοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, από τους 800 που διέμεναν εκεί, σφαγιάστηκαν, δολοφονήθηκαν!

Ο λοχαγός John Underhill, ένας από τους Άγγλους διοικητές, έτσι περιγράφει στο ημερολόγιό του, το μακελειό στον ποταμό Μystic: «Ριγμένοι κάτω σε σωρό, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Εκείνοι που μας ξέφυγαν, έπεσαν στα χέρια των συμμάχων μας Ινδιάνων άλλων φυλών και σκοτώθηκαν. Όχι περισσότεροι από πέντε κατόρθωσαν να σωθούν, τρέχοντας στο πυκνό δάσος… Ήταν τόσα πολλά τα άψυχα σώματα, ριγμένα στο χώμα, τόσο πυκνά σε ορισμένα μέρη, που ήταν δύσκολο να περάσεις»…

Από την πλευρά του ο William Bradford, κυβερνήτης του Πλύμουθ, στο βιβλίο του «History of Plymouth Plantation», ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, έγραψε τα εξής: «Εκείνοι που σώθηκαν από τη φωτιά σκοτώθηκαν από τα ξίφη. Μερικοί κόπηκαν σε κομμάτια, άλλοι έτρεξαν να σωθούν, αλλά πολύ λίγοι κατάφεραν να ξεφύγουν… Ήταν φοβερό να τους βλέπεις έτσι σαν έτοιμους για ψήσιμο… Ήταν φρικτή η μυρωδιά και η μπόχα απ’ αυτό, αλλά η νίκη φαίνονταν σαν μια γλυκιά θυσία και εκείνοι (εννοεί τους Πουριτανούς) αφιέρωσαν τις προσευχές τους στο θεό, που τόσο θαυμάσια ενήργησε γι’ αυτούς, χαρίζοντάς τους μια τόσο γρήγορη νίκη εναντίον ενός τόσο περήφανου και προκλητικού εχθρού»!

Οι Άγγλοι Πουριτανοί, άποικοι του Κόλπου της Μασαχουσέτης και του Κονέκτικατ, ήταν εκείνοι που επιτέθηκαν στον ποταμό Μystic και έσφαξαν τους Pequots, έχοντας ως συμμάχους τους Ινδιάνους Μohegan και Narragansett! Προς τιμήν της νίκης, η επόμενη καθιερώθηκε ως Ημέρα των Ευχαριστιών από τον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης Βay Colony.

Το 2013, οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής γιόρτασαν την Ημέρα των Ευχαριστιών στο νησί Αλκατράζ, απέναντι από το Σαν Φρανσίσκο. Mε την κίνηση αυτή θέλησαν να αποδώσουν ευχαριστίες για το τέλος της σοδειάς, σύμφωνα με την παράδοση, ενθυμούμενοι τη σφαγή της φυλής Pequot και την κατάληψη των εγκαταστάσεων του μικρού νησιού το 1969, από Ινδιάνους φοιτητές του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ. Οι φοιτητές είχαν προβεί στην κατάληψη, διαμαρτυρόμενοι για την περιθωριοποίησή τους, τον πλήρη εκτοπισμό από τη γη των προγόνων τους και τη συστηματική απαξίωση του πολιτισμού τους, επικαλούμενοι τη Συνθήκη του Φορτ Λάραμι του 1868 μεταξύ των Ινδιάνων Σιού και των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία κάθε ομοσπονδιακή εγκατάσταση ή έκταση σε αχρηστία επιστρέφεται στους πρώτους κατοίκους, τους αυτόχθονες της Βορείου Αμερικής.

Στόχος της προ επταετίας κατάληψης ήταν η αξιοποίηση των κτηρίων των πρώην φυλακών (είχαν κλείσει το 1964), για τη δημιουργία κέντρου προώθησης της οικολογίας και του πολιτισμού τους. Παρότι άρχισε ως διεκδίκηση μελών της τοπικής ινδιάνικης κοινότητας, υπέρ των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων προσέτρεξαν και ακτιβιστές από κάθε ινδιάνικη εθνότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένης και της μαχητικής αριστερής οργάνωσης ΑΙΜ της Μινεσότα. Η τριετής κατάληψη έληξε το 1971, τότε έφθασε το αίτημά τους στον ΟΗΕ.

Αργότερα, το 1973, η ΑΙΜ βρέθηκε σε ένοπλη αντιπαράθεση με το FBI στον καταυλισμό του Γούντεντ Νι, τόπο σφαγής της φυλής Λάκοτα από το αμερικανικό ιππικό. Η Μάχη στο «Πληγωμένο Γόνατο», που έγινε το 1890 και σφαγιάστηκαν περίπου 300 Ινδιάνοι, θεωρείται ως η τελευταία κύρια σύγκρουση μεταξύ των αυτοχθόνων λαών της Βορείου Αμερικής και της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, διαπίστωση στην οποία συμφωνούν διακεκριμένοι ιστορικοί και συγγραφείς.

Πηγές πληροφοριών: www.taxydromos.gr – Kataggeilte

  • Διαβάστε επίσης:

Η ιστορία της Ημέρας των Ευχαριστιών – Έργα τέχνης εμπνευσμένα από την αμερικανική γιορτή

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜάθε την ιστορία του Thanksgiving αλλιώς – Ημέρα των Ευχαριστιών και Ημέρα Πένθους
Περισσότερα

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου: Δίωρη στάση εργασίας σε όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τα Διοικητικά Συμβούλια των Συνεργαζόμενων Ενώσεων στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ (ΕΣΗΕΑ, ΕΣΠΗΤ, ΕΠΗΕΑ, ΕΠΗΕΘ, ΕΤΗΠΤΑ, ΕΤΕΡ, ΕΦΕ) και των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών σωματείων της ΕΡΤ (ΠA. ΣY. MH. TE, Ε.Ε. ΕΡΤ), συντασσόμενα με τους εργαζόμενους που αγωνίζονται για τη στήριξη της δημόσιας υγείας, τα εργασιακά και οικονομικά δικαιώματά τους, που κινδυνεύουν εν μέσω της συνεχιζόμενης και επιδεινούμενης υγειονομικής κρίσης, αποφάσισαν την κήρυξη 2ωρης στάσης εργασίας την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2020 και από ώρα 11.00-13.00 σε όλα τα δημόσια και ιδιωτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (έντυπα, περιοδικές εκδόσεις, ραδιοτηλεοπτικά, διαδικτυακά και ιστοσελίδες), ΕΡΤ, ΓΓΕΕ, ΑΠΕ-ΜΠΕ, δημοτικά ραδιόφωνα, Γραφεία Τύπου.

 

***

 

Ενώνουμε τη φωνή μας με όλους τους εργαζόμενους που αγωνίζονται την ίδια μέρα.

Αντιδρούμε ενάντια σε όλες τις αντεργατικές αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις και σε όλες τις παρεμβάσεις που, εν μέσω των οδυνηρών, διαλυτικών εργασιακών, οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών της πανδημίας, υπονομεύουν ακόμη περισσότερο τη ζωή, την ασφάλιση, τα δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες των εργαζομένων.

 

Υπηρετώντας την ενημέρωση αγωνιστικά, διαμηνύουμε τα αιτήματά μας:

•Στήριξη και ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας, όπου απαιτηθεί για να αντιμετωπιστεί η πανδημία.
•Ενίσχυση του ΕΔΟΕΑΠ, για τη στήριξη της ενημέρωσης, προκειμένου να διενεργεί εβδομαδιαία τεστ για τον κορονοϊό, ιδιαίτερα σε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης.
•Τασσόμαστε υπέρ της επιδότησης της εργασίας και όχι υπέρ της επιδότησης της αναστολής της εργασίας γιατί η ενημέρωση, ιδιαίτερα τώρα, εν μέσω πανδημίας, δεν μπαίνει σε αναστολή.
•Οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί, διοικητικοί και όλοι οι άνθρωποι της ενημέρωσης με ενιαία φωνή αντιτασσόμαστε σε κάθε απόπειρα μείωσης του αριθμού των εργαζομένων στα τηλεοπτικά κανάλια.
•Αντιτασσόμαστε ακόμη στο χτύπημα των εργασιακών μας δικαιωμάτων με πρόσχημα την κρίση ενώ οι καναλάρχες καρπώνονται όλο και περισσότερα χρήματα από την πολιτεία.
•Η κρίση και η πανδημία κάνουν ακόμη πιο επιτακτική τη στήριξη του έντυπου Τύπου από την πολιτεία με διαφάνεια και ισοτιμία, προς όφελος των εργαζομένων και των ασφαλιστικών Ταμείων και όχι για να καταλήξουν οι οικονομικές ενισχύσεις στην τσέπη ορισμένων εργοδοτών.

Τα Διοικητικά Συμβούλια των Ενώσεων στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ και των σωματείων της ΕΡΤ καλούν όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν στην 2ωρη στάση εργασίας της Πέμπτης 26 Νοεμβρίου 2020.

* Εξαιρούνται οι δημοσιογράφοι που θα καλύψουν τις κινητοποιήσεις.

Παναγιώτης ΜήλαςΠέμπτη 26 Νοεμβρίου: Δίωρη στάση εργασίας σε όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Περισσότερα

Πρωτότυπα χριστουγεννιάτικα δέντρα με Αλεξανδρινό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η παράδοση του στολισμένου δέντρου στο σπίτι ξεκινάει τον 14ο αιώνα. Το Αλεξανδρινό, από την άλλη, έρχεται για πρώτη φορά στο σαλόνι των σπιτιών τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι αυτό το όμορφο, χειμερινό φυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι των Χριστουγέννων, όπως ακριβώς και το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Γιατί λοιπόν να μη συνδυάσουμε αυτά τα δύο;

Ακολουθεί μία σειρά από πρωτότυπα χριστουγεννιάτικα δέντρα με Αλεξανδρινό, από τους διακοσμητές του Stars for Europe.

 

 

Εναλλακτικό χριστουγεννιάτικο δέντρο για τους λάτρεις της χειροτεχνίας

Οι δύο πρώτες ιδέες είναι ιδανικές για τους λάτρεις των χειροποίητων διακοσμήσεων, που μπορούν να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και χωρίς το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα πλεονεκτήματά αυτών των κατασκευών είναι ότι μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν, είναι οικονομικά και πρωτότυπα και το σπίτι δεν γεμίζει βελόνες.

Το χειροποίητο δέντρο με μίνι Αλεξανδρινά που απεικονίζεται αριστερά, μπορεί να τοποθετηθεί ακόμα και στο πιο μικρό σπίτι, καθώς καταλαμβάνει ελάχιστο χώρο. Για να δημιουργήσετε αυτή τη φυσική κατασκευή, θα χρειαστείτε: ένα ασύρματο κατσαβίδι και βίδες, μία μεγάλη ξύλινη σανίδα, δύο μακριά και δύο μικρά κλαδιά, σχοινί, μικρά πήλινα βάζα, σύρμα και μίνι αλεξανδρινά, καθώς και κουκουνάρια, διακοσμητικά αστέρια και αποξηραμένα φυτά.

 

 

Οδηγίες: Πρώτα, κόψτε τα κλαδιά στο κατάλληλο μήκος, τοποθετήστε τα σε σχήμα δέντρου και βιδώστε τα μαζί. Τυλίξτε κορδόνι γύρω από τις βίδες για να τις καλύψετε. Προσθέστε μία ακόμα βίδα στο ξύλινο πλαίσιο και κρεμάστε το δέντρο από εκεί.

Περάστε το σχοινί από το ένα κλαδί στο άλλο, οριζόντια, σε διαφορετικά σημεία και σφίξτε το, για να κρεμάσετε τα διακοσμητικά. Στερεώστε τα πήλινα βάζα στο κορδόνι δένοντάς τα δύο φορές με το σύρμα. Περάστε το σύρμα γύρω από τα βάζα και στρίψτε τις άκρες του και στις δύο πλευρές για να το στερεώσετε. Τέλος, τοποθετήστε τα μίνι Αλεξανδρινά στα πήλινα βάζα και προσθέστε τα υπόλοιπα διακοσμητικά, όπως κουκουνάρια, αστέρια και αποξηραμένα φυτά. Έτοιμο!

 

 

Η επόμενη χειροποίητη εναλλακτική του χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη! Σχεδιάστε ένα δέντρο σε μια ξύλινη παλέτα, βάψτε το με πράσινη μπογιά και κρεμάστε δώρα, στολίδια και αστέρια από μικρά καρφιά. Στην κορυφή τοποθετήστε ένα μεγάλο αστέρι και στη βάση, μικρά βαζάκια με λευκά αλεξανδρινά. Αυτή η ιδέα μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και ως χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο. Κρεμάστε 24 μικρά πακέτα και προσθέστε τους αριθμούς.

 

 

  • Συμβουλή: Τοποθετήστε στο δωμάτιο ένα βάζο με φρέσκα κλαδιά πεύκου, για να αποκτήσει ο χώρος αυτό το κλασικό χριστουγεννιάτικο άρωμα!

Για να βρείτε πολλές και διαφορετικές διακοσμητικές ιδέες, αλλά και πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό για το αλεξανδρινό επισκεφτείτε το www.starsuniteeurope.eu και στο Facebook τη σελίδα https://www.facebook.com/StarsForEuropeGreece/.

Πηγή: “Stars for Europe”

Σχετικά με την πρωτοβουλία Stars for Europe

Η Stars for Europe (SfE) αποτελεί μια πρωτοβουλία μάρκετινγκ που ιδρύθηκε από τις ευρωπαϊκές εταιρείες καλλιέργειας Αλεξανδρινών Dümmen Orange, Selecta One, Beekenkamp και Syngenta Flowers, με την υποστήριξη της MNP Flowers. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε το 2000, με σκοπό την προώθηση της μακρόχρονης πώλησης αλεξανδρινών στην Ευρώπη. Οι δραστηριότητες της Stars for Europe πραγματοποιούνται σε 16 ευρωπαϊκές χώρες. Σε Γερμανία, Γαλλία, Πολωνία και Σουηδία οι δράσεις της στηρίζονται από την Ε.Ε., στο πλαίσιο της καμπάνιας “Stars Unite Europe”.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠρωτότυπα χριστουγεννιάτικα δέντρα με Αλεξανδρινό
Περισσότερα

Εθελοντές γιατροί – βουλευτές στην υπηρεσία του Εθνικού Συστήματος Υγείας – Ποιοι είναι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στην κορύφωση μιας πανδημίας, δεν περισσεύει κανείς. Πόσω μάλλον όταν είναι γιατρός. Όταν τα Νοσοκομεία φωνάζουν ότι χρειάζονται και τον τελευταίο γιατρό της χώρας να συνδράμει με τις δυνάμεις του στη δύσκολη κατάσταση, τότε ακόμα και οι βουλευτές ιατροί θα πρέπει να αφήσουν τα έδρανα της Βουλής, να βγάλουν τα κοστούμια και να ντυθούν ξανά με την ιατρική ποδιά τους.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, τρεις βουλευτές, δύο της Νέας Δημοκρατίας και ένας από το ΚΚΕ, δηλώνουν ότι αποχωρούν προσωρινά από τα έδρανα της Βουλής και επιστρέφουν στα Νοσοκομεία, φοράνε την ιατρική ποδιά και ετοιμάζονται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους νοσηλευόμενους πολίτες.

Πρόκειται για δύο βουλευτές της ΝΔ τον Χρήστο Κέλλα και τον Κωνσταντίνο Μπλούχο και έναν του ΚΚΕ, τον πνευμονολόγο Γιώργο Λαμπρούλη, οι οποίοι τίθενται άμεσα στη διάθεση των διοικήσεων των νοσοκομείων Λάρισας και Δράμας όπου βρίσκονται οι εκλογικές τους Περιφέρειες.

Ο Χρήστoς Κέλλας, γιατρός-αναισθησιολόγος και αναπληρωτής Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, είναι ο πρώτος Έλληνας βουλευτής που νόσησε από κορονοϊό πέρσι τον Μάρτιο.

«Έχω θέσει τον εαυτό μου στη διάθεση του ΕΣΥ και στα δύο νοσοκομεία της Λάρισας όπου υπάρχει μεγάλη ανάγκη και είμαι έτοιμος να αναλάβω δράση από σήμερα το απόγευμα. Σε αυτό τον πόλεμο δεν περισσεύει κανείς», δηλώνει ο ίδιος, ο οποίος εργαζόταν τα προηγούμενα χρόνια ως ιδιώτης γιατρός στη Λάρισα.

«Η πανδημία βρίσκεται στην κορύφωσή της, στο δεύτερο κύμα της και πρέπει απαρέγκλιτα να τηρήσουμε τα μέτρα. Να φοράμε μάσκα και να αποφεύγουμε το συγχρωτισμό-συνωστισμό μέχρι να παρέλθει και αυτό το κύμα. Είναι κρίμα να θρηνούμε καθημερινά ανθρώπινες ζωές», πρόσθεσε.

Ο βουλευτής της ΝΔ συνέστησε υπομονή δεδομένου ότι το εμβόλιο δεν αργεί, συμπληρώνοντας ότι η κίνησή του έχει και ουσιαστική και ψυχολογική σημασία.

«Έκανα κάτι, που θεωρώ αυτονόητο, υπηρέτησα αυτό το σύστημα Υγείας, και αυτό το λαό. Στις τοπικές κοινωνίες οι άνθρωποι δεν είναι απλά νούμερα, είναι γνωστοί, είναι φίλοι, έχουν πρόσωπο. Είναι χρέος μας να υπηρετούμε το ανθρώπινο πρόσωπο! Είναι το ίδιο, όσο αυτονόητο και καθαρό πρέπει να είναι το μήνυμα “μένουμε σπίτι – ασφαλείς”», δηλώνει ο βουλευτής Κωνσταντίνος Μπλούχος και συμπληρώνει:

«Όλοι πρέπει πλέον να αντιληφθούμε την κρισιμότητα και όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι πρώτα από όλα πρέπει να νικήσουμε τους φόβους μας! Και για να νικήσουμε τους φόβους μας πρέπει να ταπεινωθούμε! Και επειδή δεν μπορούν να είναι ανεξάντλητες οι δυνάμεις του ΕΣΥ, και παρά τη γενναία μας ενίσχυση και παρά την επιχειρησιακή ετοιμότητα και ευελιξία που επιδεικνύει το υπουργείο, είναι ξεκάθαρο πως ό,τι και να γίνει κάποιες συνθήκες λόγω του μεγέθους του φαινομένου φαίνεται να μας ξεπερνούν», σημειώνει.

 

 

Εν τω μεταξύ, κύμα βουλευτών-γιατρών θέτουν εαυτόν στις ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ. Άλλοι δύο βουλευτές με επιστολές και δηλώσεις κάνουν γνωστό ότι πηγαίνουν στα νοσοκομεία, οι Βασίλης Γιόγιακας – Θεσπρωτίας και Νεοκλής Κρητικός – Λακωνίας.

Εθελόντρια σε νοσοκομείο της Αθήνας δηλώνει και η βουλευτής της “Ελληνικής Λύσης” Μαρία Αθανασίου.

Την αρχή έκανε χθες ο Γιώργος Λαμπρούλης, πνευμονολόγος, βουλευτής Λάρισας ΚΚΕ και ακολούθησαν ο Χρήστος Κέλλας της Νέας Δημοκρατίας, αναισθησιολόγος, επίσης βουλευτής Λάρισας και ο Κώστας Μπλούχος, βουλευτής Δράμας ΝΔ.

Στην δήλωσή του ο κ. Γιόγακας αναφέρει: “Ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του Υπουργείου Υγείας και τίθεμαι ως καρδιολόγος στη διάθεση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και της 6ης Υ.ΠΕ. εθελοντικά και χωρίς αποζημίωση. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας για τη στήριξη των ασθενών και των επαγγελματιών του Ε.Σ.Υ., που έχουν υπερβάλει εαυτούς. Τώρα, την ώρα της πιο μεγάλης μάχης που δοκιμάζει τις αντοχές τους στα όρια, μάς χρειάζονται περισσότερο παρά ποτέ”.

Ενώ ο κ. Κρητικός με επιστολή του στον Πρόεδρο της Βουλής τονίζει ότι “διά της παρούσης και παρακινούμενος από τη χθεσινή δημόσια γνωστοποίηση συναδέλφων μου βουλευτών, σας γνωστοποιώ κι εγώ με τη σειρά μου ότι τίθεμαι στις υπηρεσίες του Εθνικού Συστήματος Υγείας, όπως άλλωστε το ίδιο είχα πράξει και στο πρώτο κύμα της πανδημίας και επίσης έχω πράξει και τώρα σε συνεργασία με την Κεντρική Κλινική Αθηνών, της οποίας το Ιατρονοσηλευτικό προσωπικό έθεσε εαυτόν στη διάθεση του Έθνους για την αντιμετώπιση της πανδημικής κρίσης”.

Επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής έστειλε και η βουλευτής της Ελληνικής Λύσης Β2 Δυτικού τομέα Μαρία Αθανασίου στην οποία επισημαίνει ότι “βλέποντας το κύμα του κορονοϊού που απειλεί τη χώρα μας, με τη σύμφωνη γνώμη σας, θα ήθελα να προσφερθώ εθελοντικά, ως ιατρός, αφού πρωτίστως γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες, ώστε να μπορώ να προσφέρω στα νοσοκομεία Αθηνών”.

***

Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ η κυρία Όλγα Γεροβασίλη έστειλε επιστολή προς τον Υπουργό Υγείας Βασίλη Κικίλια επιστολή στην οποία μεταξύ των άλλων αναφέρει και τα εξής:

Κύριε Υπουργέ, Σας ενημερώνω ότι με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στον Ελληνικό λαό που δοκιμάζεται σκληρά από την έξαρση της επιδημίας και με δεδομένες τις ανάγκες στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, οι Βουλευτές-Ιατροί του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία προτίθενται να υποστηρίξουν το σύστημα υγείας, εν μέσω των εκτάκτων συνθηκών που αντιμετωπίζει η χώρα.

Σας παραθέτω τα ονόματα και τις ειδικότητες των Βουλευτών-Ιατρών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία:

Γεροβασίλη Όλγα, Ιατρός Ακτινοδιαγνώστρια,  Ηγουμενίδης Νικόλαος, Ιατρός Καρδιολόγος, Μάρκου Κωνσταντίνος, Καθηγητής Ενδοκρινολογίας, Μιχαηλίδης Ανδρέας, Ιατρός Ρευματολόγος, Μουζάλας Ιωάννης, Ιατρός Γυναικολόγος Χειρουργός – Μαιευτήρας, Ξανθός Ανδρέας, Ιατρός Μικροβιολόγος, Παπαδόπουλος Αθανάσιος, Ιατρός Παθολόγος, Παπαχριστόπουλος Αθανάσιος, Ιατρός Δερματολόγος, Πολάκης Παύλος, Ιατρός Γενικός Χειρουργός – Εντατικολόγος, Τζούφη Μερόπη, Αν. Καθηγήτρια Παιδιατρικής – Παιδονευρολογίας.

 

***

  • Φωτογραφίες: Μάσκες εμπνευσμένες από έργα τέχνης Ελλήνων ζωγράφων Γκαλερί ΠΕΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ – Διεύθυνση: ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΓΚΙΝΗ 5, ΚΑΛΥΒΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
  • Έργα των Γιάννη Γαΐτη και Αλεξάνδρας Γκίνη

Facebook

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΕθελοντές γιατροί – βουλευτές στην υπηρεσία του Εθνικού Συστήματος Υγείας – Ποιοι είναι
Περισσότερα

Πώς να θωρακίσετε το ανοσοποιητικό σας κατά τη διάρκεια έξαρσης μιας γρίπης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η διατροφή και η σωστή πρόσληψη βιταμινών είναι σημαντική για την υγεία και το ανοσοποιητικό μας σύστημα και αυτό το γνωρίζουμε καλά. Ειδικά όταν η γρίπη βρίσκεται σε έξαρση, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ποιες βιταμίνες είναι απαραίτητες για ένα ισχυρό ανοσοποιητικό.

Δύο από τις πιο βασικές βιταμίνες που λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας για τον οργανισμό μας και δρουν ενάντια στα εποχικά κρυολογήματα είναι οι Βιταμίνες C και D. Ο οργανισμός μας ωστόσο δεν έχει τη δυνατότητα να αποθηκεύει τις απαραίτητες ποσότητες αυτών των βιταμινών, οπότε είναι αναγκαίο να τον τροφοδοτούμαστε τακτικά με αυτές. Η κατανάλωση πολλών φρούτων και λαχανικών και γενικά μια ολοκληρωμένη και ισορροπημένη διατροφή αποτελεί τον κυριότερο και σημαντικότερο παράγοντα πρόσληψης βιταμινών, αλλά πολλές φορές δεν είναι αρκετή για να κάνει το ανοσοποιητικό μας αρκετά δυνατό ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια εποχική γρίπη. Έτσι, μερικές φορές χρειάζεται να λάβουμε τις απαραίτητες ποσότητες βιταμινών μέσω κάποιων συμπληρωμάτων διατροφής.

Όσον αφορά τη Βιταμίνη C, η οποία είναι γνωστή και με τον επιστημονικό όρο «ασκορβικό οξύ» (L-Ascorbic acid), αποτελεί μία από τις σημαντικότερες βιταμίνες για το ανοσοποιητικό μας σύστημα, αφού λόγω της αντιοξειδωτικής της δράσης, συμβάλλει στη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού, του νευρικού συστήματος και στην προστασία των κυττάρων μας από το οξειδωτικό στρες.

Η ανεπάρκεια της βιταμίνης C μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη αντοχή έναντι ορισμένων παθογόνων μικροοργανισμών, ενώ μια υψηλότερη παροχή ενισχύει διάφορες παραμέτρους του ανοσοποιητικού συστήματος. Μελέτες έδειξαν πως το ασκορβικό οξύ κινητοποιεί και διεγείρει τη δράση των λευκών αιμοσφαιρίων, ενώ συμμετέχει και στην παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων. Επιπλέον, συμμετέχει στην παραγωγή αντισωμάτων, βοηθώντας τον οργανισμό να αναρρώσει γρηγορότερα από ιώσεις, γρίπη, λοιμώξεις ή κρυολογήματα. Μάλιστα, αρκετές έρευνες δείχνουν πως η λήψη 1-3gr βιταμίνης C την ημέρα φαίνεται να μειώνει τη διάρκεια του κρυολογήματος κατά 1-1,5 ημέρα.

Η ημερήσια προτεινόμενη πρόσληψη Βιταμίνης C είναι τουλάχιστον 80mg/μέρα, που μπορεί να ανέβει και έως τα 500-1000 mg ανά ημέρα σε περιόδους έλλειψης βιταμινών ή έξαρσης της γρίπης.

Μια άλλη εξίσου σημαντική βιταμίνη και μεγάλος σύμμαχος του ανοσοποιητικού μας συστήματος είναι η Βιταμίνη D. Οι περισσότεροι τη γνωρίζουν ως «η βιταμίνη του ήλιου» και αυτό γιατί παράγεται φυσικά από τον οργανισμό μας, με την έκθεσή μας στην ηλιακή ακτινοβολία. Ο σύγχρονος όμως τρόπος ζωής που μας επιβάλλει να περνάμε τη μέρα μας μέσα σε κλειστούς χώρους, συμβάλλει ριζικά στην έλλειψη αυτής της βιταμίνης. Παράλληλα, με την πάροδο των ετών, η δυνατότητα του οργανισμού να παράγει εύκολα και γρήγορα βιταμίνη D συνεχώς μειώνεται. Στην Ελλάδα μάλιστα θα περίμενε κανείς πως δεν θα είχαμε σε καμία περίπτωση πρόβλημα πρόσληψης Βιταμίνης D, όμως σύμφωνα με ευρήματα ποικίλων μελετών που πραγματοποιήθηκαν στη χώρα μας, η αλήθεια απέχει κατά πολύ.

Σχετική μελέτη στο JAMA Networks αναφέρει ότι όσο υψηλότερα είναι τα επίπεδα της βιταμίνης D στο αίμα τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα να νοσήσουμε από ένα κοινό κρυολόγημα ή γρίπη. Επίσης, η Βιταμίνη D είναι απαραίτητη για την ενεργοποίηση των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος που είναι υπεύθυνα για την εξουδετέρωση παθογόνων μικροβίων και ιών.

Η ημερήσια προτεινόμενη πρόσληψη Βιταμίνης D είναι 1500-2000 IU.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω, μια καλή ιδέα είναι να έχουμε μια εξωτερική πηγή βιταμινών, ειδικότερα αυτό το διάστημα που ο περισσότερος κόσμος αποφεύγει να βγει έξω. Με οδηγό την πρόληψη, την τήρηση των απαραίτητων κανόνων υγιεινής και την επαρκή πρόσληψη βιταμινών, ο ανθρώπινος οργανισμός θα φανεί δυνατός απέναντι στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα στις μέρες μας.

  • Έργο τέχνης: Harold Gilman: Tea in the Bedsitter (1916).
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠώς να θωρακίσετε το ανοσοποιητικό σας κατά τη διάρκεια έξαρσης μιας γρίπης
Περισσότερα