Χειρόγραφα

7 φράσεις που αν γράφεις λάθος οφείλεις να καθίσεις πάλι στα θρανία…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Δεν θέλουμε να γίνουμε σκληροί απέναντι σε κάποιους, αλλά κάποια πράγματα σκάνε τόσο άσχημα στο μάτι που είναι δύσκολο να κρατηθούμε.

Σε έναν κόσμο που όλοι μας μπορούμε να παραστήσουμε τους δοκησίσοφους και να διορθώνουμε ή -χειρότερα- να «διδάσκουμε» τους άλλους, δεν… είναι παρά φύσιν να προκληθούν παρανοήσεις. Κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο λέξεις να μαθαίνονται με τον λάθος τρόπο και να παγιώνεται κιόλας αυτός. Ώσπου η εξάπλωση είναι τέτοια που τα πράγματα είναι μη αναστρέψιμα.

Στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν τόσα λάθη σήμερα όσος κι ο πλούτος της. Κάποιος λεξιπλάστης έκανε extreme makeover σε λέξη ή τύπο λέξης και τον κληρονόμησε στους γύρω του. Κι επειδή θα έρθει η στιγμή που θα νιώσεις άβολα, αν κάνεις κάτι από τα παρακάτω λάθος συγχωρείσαι. Αν κάνεις 3 και πάνω, τότε πας για πιστοποιητικό αγραμματοσύνης.

Απ’ ανέκαθεν/Εξ απ’ ανέκαθεν

Αν είχες παρακολουθήσει εκείνα τα άτιμα τ’ αρχαία που τόσο σνόμπαρες, θα είχες μάθει ότι η κατάληξη-όθεν ή -θεν στην προκειμένη, σημαίνει το δικό μας από. Άρα όταν χρησιμοποιείς λέξη με τέτοια κατάληξη και κοτσάρεις και το από μαζί, είναι σαν να λες «από από πάντα». Έτι περισσότερο, αν τοποθετείς και το εξ για να δώσεις μεγαλύτερη έμφαση, τότε είναι σαν να λες «από από από πάντα». Πικάπ χαλασμένο δεν θα έκανε τέτοια επανάληψη.

Καλός και καλώς

Το ένα είναι επίθετο και το άλλο είναι επίρρημα. Όταν θα πεις «όλα πάνε καλός» ο συνομιλητής σου θα περιμένει να ολοκληρώσεις τη φράση σου. Κι αυτό γιατί θα θεωρεί πως κάποιος είναι καλός, αλλά δεν του το λες. Και είναι κρίμα να μην αποδίδουμε τα εύσημα στους καλούς. Στο επίρρημα βάζουμε πάντοτε ωμέγα. Για να το θυμάσαι, ένα μικρό κόλπο είναι να σκέφτεσαι ότι το επίρρημα είναι μια εκδοχή ρήματος. Και κάθε ρήμα στην κατάληξη έχει ωμέγα. Μπίνγκο.

Το πλήρης

Πάμε τώρα μια βόλτα στα τριγενή και δικατάληκτα. Όπως λέει το όνομά τους, έχουν τρία γένη και δύο καταλήξεις. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από το -ης πρέπει να υπάρχει και μια δεύτερη σε κάποιο από τα γένη. Κι είθισται να τη δίνουμε στο ουδέτερο. Αν πεις ο πλήρης, η πλήρης, το πλήρης, έχεις μόνο μία κατάληξη. Όχι, έχεις και μια δεύτερη. Την τραγική κατάληξη της ελληνικής γλώσσας.

Οκτώμβριος

Σεπτέμβριος, Νοέμβριος και Δεκέμβριος έχουν μι. Ο Οκτώβριος γιατί όχι; Γιατί τέτοια μοναξιά; Είναι σαν το παιδάκι που του έχει φύγει το μπροστινό δόντι και ψευδίζει. Έχει τους λόγους του όμως κι αυτό το έρμο. Προερχόμενοι από τη λατινική γλώσσα, οι μήνες ονομάστηκαν κατ’ αριθμητική σειρά τη εξαιρέσει των πρώτων τεσσάρων που πήραν ονόματα θεών. Επειδή τότε δεν υπήρχαν 12 μήνες, αλλά 10, ο Οκτώβριος ερχόταν όγδοος στη σειρά. Εξ ου και οκτώ.

Μαζί με τους άλλους τρεις πήραν αριθμητικό όνομα. Στα λατινικά είναι septem το 7, octo το 8, novem το 9 και decem το 10. Θα παρατηρήσεις κάτι αξιοπρόσεκτο. Η κατάληξη στους τρεις είναι το μι. Επομένως, ο Οκτώβριος δεν μπορεί να έχει μι. Ούτε και μη αν με ρωτάς. Τα μόνα μι είναι από το ντορεμί.

Αυτό θα είναι γεγονός

Εδώ δεν πρόκειται για λάθος ορθογραφίας, αλλά κατανόησης. Το γεγονός περιέχει μια ιδιαίτερη συλλαβή. Το -γε. Με το γράμμα γάμα. Γάμα ακολουθεί και μετά. Πάλι θα σε πάω σε εκείνα τα αρχαία που δεν πρόσεχες. Οι μετοχές του παρακειμένου έχουν τέτοιου είδους λογική στην πρώτη τους συλλαβή. Λελυκός, πεπτωκός, γεγονός. Ο παρακείμενος αφορά μια πράξη του παρελθόντος με κάποια συνέχεια ως το τώρα.

Το γεγονός είναι κάτι που συντελέστηκε. Δεν έχει σχέση με το μέλλον. Ο μόνος τρόπος να έχει υπόσταση το «θα είναι γεγονός» είναι εφόσον εννοείς ότι θα έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον που αυτό που πρόκειται να συμβεί θα το αναπολούμε ως κάτι που έγινε.

Συνχαρητήρια

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν αντέχουν καθόλου τις συναιρέσεις. Θέλουν να βλέπουν τις λέξεις αυτούσιες. Να φύγει λοιπόν το γάμα που είναι κι ο ορισμός του μέτριου γράμματος. Σκέψου που το βρίσκεις συνήθως. Σε λέξεις όπως γιαούρτι, γάλα, αγελάδα, αγανάκτηση, άγουρος, αγγούρι. Το μόνο καλό με γάμα είναι ο γύρος. Δεν θέλουμε συγχαρητήρια. Θέλουμε συνχαρητήρια. Θέλουμε συνγενείς.

Μεγενθύνω

Τα 8 γράμματα σε μία λέξη δεν είναι ούτε πολλά ούτε λίγα. Ούτε και μέτρια όπως τα 6. Είναι σαν την ηλικία των 14 ετών στα αγόρια. Θα ευχόμασταν όλοι να μην υπήρχαμε, να μη βλέπαμε φωτογραφίες μας από μια εποχή που είχε μόνο απλυσιά, ακατάστατα μαλλιά και ένα χνούδι κάτω από τη μύτη. Με αυτό το σκεπτικό η λέξη μεγεθύνω έπρεπε να πάρει κάτι. Τσουπ ένα νι. Για να κάνει παρέα στο άλλο νι. Τώρα έχει το σωστό μέγενθος.

Οι επικεφαλείς/ Οι αναιδής

Σε αυτά τα δύο βγαίνει από μέσα σας ο Βλάσης από το Είσαι Το Ταίρι Μου. Ξεκινάτε με τον πληθυντικό της λέξης αναιδής. Δεν θέλετε να τους δείτε πολλούς. Εφαρμόζετε αττική σύνταξη σε επίθετο. Και πάνω που κάποιος σας διορθώνει και το έχετε απορροφήσει μέσα σας, σκάει αυτό το άτιμο το επικεφαλής. Γιατί; Ε, κάπου εκεί τα γρανάζια χάνουν λίγο τον προσανατολισμό τους και πάρε τους επικεφαλείς, των επικεφαλών, του επικεφαλούς, ω γέγονε γέγονε.

Πηγή: menshouse.gr

Ειρήνη Αϊβαλιώτου7 φράσεις που αν γράφεις λάθος οφείλεις να καθίσεις πάλι στα θρανία…
Περισσότερα

Οκτώβριος: Ο μήνας που δεν έχει μ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

1η Οκτωβρίου σήμερα και μόλις μπήκε ο μήνας που πολλοί, κυρίως στον προφορικό λόγο, κάνουν λάθος και βάζουν ένα μ, κάνοντάς τον Οκτώ(μ)βριο.

Το λάθος γίνεται γιατί ο κόσμος μπερδεύεται με τους μήνες Σεπτέμβριο, Νοέμβριο και Δεκέμβριο. Ωστόσο υπάρχει μία πολύ απλή εξήγηση για το γράμμα μ που δεν έχει ο μήνας Οκτώβριος.

Η απάντηση βρίσκεται στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, το οποίο είχε 10 μήνες, με τους Ιανουάριο και Φεβρουάριο να προστίθενται αργότερα. Εκεί λοιπόν ο Οκτώβριος ήταν October χωρίς (m). Επομένως, αφού ο Οκτώβριος, ο μήνας που αλλάζει και η ώρα, δεν είχε μ στα λατινικά (October), δεν έχει, προφανώς, ούτε στα ελληνικά.

Το ρωμαϊκό ημερολόγιο στα λατινικά είχε 10 μήνες και τον Οκτώβριο:
Martius (στον Άρη)
Aprilis (στην Αφροδίτη)
Maius (στη Μαία)
Junius (στην Ήρα)
Quintilis (πέμπτος)
Sextilis (έκτος)
September (έβδομος)
October (όγδοος)
November (ένατος)
December (δέκατος)

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρωμαϊκό ημερολόγιο, οι πρώτοι τέσσερις μήνες είχαν ονόματα θεών. Οι επόμενοι συνέχιζαν αριθμητικά, δηλαδή ο Quintilis ήταν ο πέμπτος, ο Sextilis ήταν ο έκτος κ.ο.κ.

Αργότερα ο πέμπτος και ο έκτος μήνας αφιερώθηκαν σε αυτοκράτορες και συγκεκριμένα στον Ιούλιο Καίσαρα και στον Οκταβιανό Αύγουστο.

Οι επόμενοι μήνες όμως συνέχισαν αριθμητικά. Συγκεκριμένα ο έβδομος μήνας λεγόταν September από το septem (εφτά), ο όγδοος μήνας ονομάστηκε October από το octo (οκτώ), ο ένατος ήταν ο November από το novem (εννιά) και τέλος δέκατος και τελευταίος ήταν ο December από το decem (δέκα).

Μην ξεχνάμε, λοιπόν, πως ο Οκτώβριος που δεν είχε μ στα λατινικά (October), δεν έχει, όπως είναι ευνόητο, ούτε στα ελληνικά.

 

  • Έργο: Οκτώβριος (1878), Jules Bastien-Lepage
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟκτώβριος: Ο μήνας που δεν έχει μ
Περισσότερα

Εμβολιασμός κατά γρίπης και πνευμονιόκοκκου εν μέσω πανδημίας: Τι πρέπει να ξέρουμε

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Aπαντήσεις στους προβληματισμούς των ασφαλισμένων, λόγω Covid-19, για την αναγκαιότητα ή μη εμβολιασμού τους τόσο έναντι της γρίπης όσο και του πνευμονιόκοκκου επιχειρεί να δώσει ο ΕΔΟΕΑΠ.
Η μη σωστή ενημέρωση μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, καθώς δημιουργείται προσδοκία για προστασία από τον κορονοϊό, κυρίως, μέσω των εμβολίων κατά του πνευμονιοκόκκου, Prevenar-13 (PCV13) και Pneumovax-23 (PPSV23). Είναι πράγματι έτσι;

Τι κάνει ο εμβολιασμός

Ο πιο κοινός τρόπος να ανοσοποιηθεί ένα άτομο κατά μιας μόλυνσης είναι μέσω εμβολίου. Ο εμβολιασμός διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος ώστε να δημιουργήσει αντισώματα. Τα αντισώματα αυτά μπορούν να αναγνωρίσουν και να καταστρέψουν αποτελεσματικά τη μόλυνση, όταν εκτεθούν αργότερα σε αυτή. Έτσι το
άτομο προστατεύεται από την ανάπτυξη της μολυσματικής ασθένειας, αν έρθει σε επαφή με αυτή στο μέλλον.
Όσοι έχουν μία πνευμονική πάθηση κινδυνεύουν περισσότερο να αναπτύξουν μόλυνση της αναπνευστικής οδού και είναι σημαντικό να προστατευτούν όσο το δυνατόν καλύτερα με εμβολιασμούς που συνιστούν οι επαγγελματίες του τομέα της υγείας.

Κατά της γρίπης

Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης είναι πολύ σημαντικός για τα άτομα που αντιμετωπίζουν κίνδυνο να αναπτύξουν σοβαρή μόλυνση. Όταν κάποιος έχει πνευμονική πάθηση, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για σοβαρή μόλυνση, επιπλοκές και νοσοκομειακή περίθαλψη λόγω γρίπης.
Υπάρχουν πολλά διαφορετικά στελέχη γρίπης. Κάθε χρόνο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) προσδιορίζει ποια στελέχη γρίπης είναι πιθανόν να κυκλοφορήσουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα που ακολουθεί. Ύστερα είναι σε θέση να δώσει συμβουλές σχετικά με το ποια είναι τα τρία στελέχη γρίπης, στα οποία θα πρέπει να στοχεύσουν τα εμβόλια εκείνη τη χρονιά. Αυτά τα εμβόλια στη συνέχεια χρησιμοποιούνται σε όλη την υφήλιο για την προστασία εκείνων των ατόμων που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης συνήθως γίνεται στην αρχή κάθε χειμώνα. Αυτό γίνεται εν μέρει έτσι ώστε το εμβόλιο να στοχεύσει στα στελέχη γρίπης που θα κυκλοφορήσουν εκείνη τη χρονιά και γιατί η ανοσία στη γρίπη εξασθενεί με το χρόνο. Για αυτό είναι σημαντικό να ενισχύετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα κάθε χρόνο.

Κατά του πνευμονιόκοκκου

Το εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου προστατεύει από την πιο κοινή βακτηριολογική αιτία της πνευμονίας. Η πνευμονία είναι μόλυνση των πνευμόνων. Συνήθως εκδηλώνεται ξαφνικά και προκαλεί συμπτώματα όπως πυρετό, βήχα και δυσκολία στην αναπνοή. Ο εμβολιασμός είναι μία διαδικασία που παρέχει σε ένα άτομο προστασία ή ανοσία από μία μόλυνση. Μόλις περάσει η σοβαρή ασθένεια, η πλήρης ανάρρωση μπορεί να απαιτήσει αρκετές εβδομάδες. Μερικές φορές, ειδικά σε
άτομα με πνευμονικές ή άλλες χρόνιες παθήσεις, η πνευμονία μπορεί να είναι μοιραία. Οποιοσδήποτε μπορεί να προσβληθεί από αυτό το είδος πνευμονίας, αλλά τα νήπια κάτω των 2 ετών, οι ενήλικοι άνω των 65 ετών και τα άτομα με πνευμονικές παθήσεις αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Υπάρχουν δύο τύποι εμβολίου κατά του
πνευμονιόκοκκου, με στόχο διαφορετικά στελέχη βακτηρίων.
Χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ενηλίκων και παιδιών αντίστοιχα. Πρόσφατη έρευνα υποδεικνύει ότι ο αποτελεσματικότερος τρόπος θεραπείας των ατόμων όλων των ομάδων ηλικίας είναι η συνδυασμένη χρήση και των δύο αυτών εμβολίων με βάση το πρωτόκολλο που ορίζει ο ΠΟΥ και ο ΕΟΔΥ.
Ο εμβολιασμός που χρησιμοποιείται επί του παρόντος για την προστασία από την πνευμονία σε ενήλικες στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο τύπο βακτηρίων που ονομάζεται streptococcus pneumoniae. Δυστυχώς, τα εμβόλια αυτά δεν προσφέρουν προστασία έναντι της μόλυνσης από κορoνοϊό. Είναι πιθανόν όμως ο εμβολιασμός να προστατεύσει τα άτομα που θα νοσήσουν με Covid-19 από επιμόλυνση με στρεπτόκοκκο πνευμονίας και τις επιπλοκές του.
Καθώς ακόμα δεν υπάρχουν δεδομένα για το εάν ο εμβολιασμός έναντι του πνευμονιοκόκκου θα μπορούσε να βοηθήσει στην πρόληψη επιπλοκών της Covid-19, ουδεμία οδηγία υφίσταται από επίσημο φορέα στην Ελλάδα ή το εξωτερικό για επέκταση των μέχρι σήμερα ενδείξεων του εμβολιασμού αυτού.
Ομάδες υψηλού κινδύνου και στις οποίες συστήνεται ο εμβολιασμός έναντι του πνευμονιοκόκκου θα πρέπει να τον συνεχίσουν· σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να τον αναβάλουν. O εμβολιασμός είναι πιθανόν να σας προστατεύσει από ανάπτυξη πνευμονίας, λοίμωξης των πνευμόνων και των επιπλοκών της.
Στις ΗΠΑ υπολογίζονται ετησίως 250.000 νοσηλείες και 50.000 θάνατοι από πνευμονία, με αρκετά περιστατικά από αυτά να μπορούν να προληφθούν μέσω των συνιστώμενων εμβολιασμών.

Ποιοι πρέπει να εμβολιαστούν για τον πνευμονιόκοκκο

Ομάδες αυξημένου κινδύνου, για τις οποίες υπάρχει ένδειξη εμβολιασμού με πνευμονιοκοκκικό εμβόλιο είναι:
Α) Όλοι οι ασθενείς ηλικίας άνω των 65 ετών
Β) Ενήλικες με:
• Αλκοολισμό
• Χρόνια καρδιοπάθεια
• Χρόνια ηπατική νόσο
• Χρόνια πνευμονοπάθεια
• Κάπνισμα
• Σακχαρώδη διαβήτη
• Κοχλιακό εμφύτευμα
• Διαφυγή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ)
• Ανατομική ή λειτουργική ασπληνία (συγγενής ή επίκτητη ασπληνία), δρεπανοκυτταρική νόσος ή άλλες, αιμοσφαιρινοπάθεια
Γ) Ανοσοκατασταλμένοι ενήλικες με:
• Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια
• Συγγενείς ή επίκτητες ανοσοανεπάρκειες
• Κακοήθη νεοπλασία
• HIV λοίμωξη
• Νόσο Hodgkin
• Ιατρογενή ανοσοκαταστολή
• Λευχαιμία, λέμφωμα, πολλαπλούν μυέλωμα
• Νεφρωσικό σύνδρομο
• Μεταμόσχευση συμπαγούς οργάνου.

Πώς και πότε το εμβόλιο για τον πνευμονιόκοκκο

Εάν ανήκετε σε κάποια από τις ανωτέρω ομάδες και δεν έχετε ή δεν γνωρίζετε κατά πόσον έχετε εμβολιαστεί έναντι του πνευμονιόκοκκου, επικοινωνήστε με το γιατρό σας. Ο εμβολιασμός έναντι του πνευμονιοκόκκου μπορεί να γίνει οποιαδήποτε εποχή του χρόνου.
Ο αντιγριπικός εμβολιασμός αποτελεί μια καλή ευκαιρία, για να διερευνήσετε την εμβολιαστική σας κάλυψη έναντι και του πνευμονιόκοκκου. Ταυτόχρονη χορήγηση των εμβολίων της γρίπης και του πνευμονιόκοκκου στην ίδια επίσκεψη μπορεί να γίνει, καθώς φαίνεται πως είναι ασφαλής και αποτελεσματική (παρόλο που σε μελέτη εμφανίστηκε μειωμένη ανοσολογική απόκριση).
Ασθενείς άνω των 65 ετών ή ενήλικες που ανήκουν στις υπόλοιπες ομάδες υψηλού κινδύνου πρέπει να λαμβάνουν και τα δύο είδη εμβολίων (Prevenar-13 και Pneumovax-23). Συστήνεται να προηγείται το εμβόλιο Prevenar-13 και έπειτα από ένα χρόνο να ακολουθεί το Pneumovax-23.
Ειδικά για τους άνω των 65 ετών θα πρέπει να γίνουν και τα δύο είδη εμβολίων, από μία φορά το καθένα και με χρονική απόσταση τουλάχιστον ενός έτους.

Επιστημονική επιμέλεια:
Ιατρική Υπηρεσία ΕΔΟΕΑΠ
Ευάγγελος Φραγκούλης, γενικός οικογενειακός ιατρός, αν. αρχίατρος
Δρ. Γεώργιος Μ. Κρομμύδας, πνευμονολόγος-φυματιολόγος
Δημοσιογραφική επιμέλεια:
Γραφείο Τύπου ΕΔΟΕΑΠ

 

 

  • Εικόνα: Ernest Board – Ο γιατρός Clarín Edward Jenner (1749-1823) κάνει τον πρώτο εμβολιασμό κατά της ευλογιάς στον James Phipps, ένα οκτάχρονο αγόρι, στις 14 Μαΐου 1796
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΕμβολιασμός κατά γρίπης και πνευμονιόκοκκου εν μέσω πανδημίας: Τι πρέπει να ξέρουμε
Περισσότερα

Η παρουσία των Αρμενίων στη Θεσσαλονίκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η αρμενική παρουσία στην πόλη της Θεσσαλονίκης ανάγεται στους βυζαντινούς χρόνους, αλλά η οργάνωση της παροικίας σε κοινότητα άρχισε στα 1880. Από το 1903 η κοινότητα έχει τον δικό της Ορθόδοξο Αρμενικό Ναό της Παναγίας (στη γωνία των οδών Τσιμισκή και Διαλέττη).

Η παροικία γνώρισε δύο περιόδους μεγάλης δημογραφικής ανάπτυξης: Την πρώτη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν από τις 80 χιλιάδες περίπου Αρμενίους που η Ελλάδα δέχτηκε φιλόξενα στο έδαφός της, 10-11 χιλιάδες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Θεσσαλονίκης· και τη δεύτερη, όταν, μετά τη διάλυση της πρώην ΕΣΣΔ και την έναρξη των εθνικών συγκρούσεων στην Υπερκαυκασία, κατέφυγαν στην κεντρική Μακεδονία πάνω από 11 χιλιάδες Αρμένιοι και Ελληνοαρμένιοι.
Οι Αρμένιοι της Θεσσαλονίκης (αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας), αμέσως μετά την απελευθέρωση της πόλης, ενσωματώθηκαν οργανικά στον ελληνικό εθνικό και κοινωνικό περίγυρο. Έκτοτε συνδυάζουν αρμονικά και παραγωγικά την «αρμενικότητα» με την «ελληνικότητα», υπηρετώντας με τρόπο υποδειγματικό και την προγονική τους κληρονομιά και την ελληνική τους πατρίδα.

O πίνακας που κοσμεί το θέμα είναι του αρμενικής καταγωγής καλλιτέχνη από τη Θεσσαλονίκη, Εδουάρδου Σακαγιάν.

O Εδουάρδος Σακαγιάν (γεν. 1957, Θεσσαλονίκη). Ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Αθήνα (1976-1981), εργαστήρια: Μυταρά, Μόραλη) και στην École Nationale Supérieure des Beaux- Arts στο Παρίσι (1984-87, εργαστήριο του Leonardo Cremonini). Βραβεία: Βραβείο Ζωγραφικής της 18ης Μπιενάλε Αλεξανδρείας (1994), “The Trophies of Colour, the Lefranc-Bourgeois National Award for Painting”, Lefranc-Bourgeois, Cirque d’Ηivers, Παρίσι (1992), Prix de l’ Académie de Médecine de France (1987). Πρόσφατη αναδρομική έκθεση: ‘Les Spectateurs – Rétrospective Édouard Sacaillan”, Espace Richaud, Versailles, Paris (2018). Έχει παρουσιάσει το έργο του σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Centre Pompidou/ Παρίσι, Belvedere/ Βιέννη, Museum of Art/Τελ Αβίβ, Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Μπενάκη / Αθήνα, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη κ.α. Έργα του βρίσκονται σε σημαντικές ιδιωτικές και μουσειακές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως μεταξύ άλλων στις ακόλουθες: The Louis-Dreyfous Family Collection, Νεα Υόρκη | Ministère de l’Économie, Παρίσι | Lefranc-Bourgeois, Παρίσι | Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλέξανδρου Σούντζου, Αθήνα | Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη | Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος | Ίδρυμα Φρυσίρα, Αθήνα | Τελόγλειο Ίδρυμα, Θεσσαλονίκη | Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου | Συλλογή Σ. Φέλιου, Αθήνα | Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος, Αθήνα κα.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ παρουσία των Αρμενίων στη Θεσσαλονίκη
Περισσότερα

Το κίνημα Fenian και οι εμπνευσμένοι Ιρλανδοί επαναστάτες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι Fenian ήταν ένα κίνημα που είχε δημιουργηθεί το 1848 από εξόριστους Ιρλανδούς στις ΗΠΑ και την Αγγλία βασικά, και που είχε ως στόχο του την επίτευξη με κάθε τρόπο της ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας.

Ο φενιανισμός:
Ιρλανδικό εθνικιστικό κίνημα που πήρε την ονομασία του από τη μυστική εταιρεία των φένιαν, της οποίας η δράση αναπτύχθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια τού 1860, στην Ιρλανδία, στις ΗΠΑ, στη Βρετανία κ.α.
[Ετυμολογία: Μεταφορά στην ελλ. ξεν. όρου, πρβλ. αγγλ. fenianism < fenian «φένιαν» < ιρλδ. feinne ή fiann < Finn Μac Cumhai όν. αρχηγού θρυλικής ομάδας Ιρλανδών πολεμιστών]

Από τη Χειραφέτηση ως το μεγάλο λιμό και την εξέγερση του 1848

Από το 1830 ως το ξέσπασμα του μεγάλου λιμού της περιόδου 1846-1851, κύριο χαρακτηριστικό της ιρλανδικής εσωτερικής πολιτικής υπήρξε η απόπειρα να γίνουν πράξη οι μεταρρυθμίσεις που απέρρεαν από την Καθολική χειραφέτηση του 1829.

Η ριζοσπαστικοποίηση όμως του ιρλανδικού εθνικού κινήματος δεν υπήρξε αποτέλεσμα μόνο των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων στις σχέσεις τόσο μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών στην Ιρλανδία όσο και μεταξύ των δύο τελευταίων με τους Άγγλους. Ήταν αποτέλεσμα και της οικονομικής επανάστασης των αρχών του 19ου αιώνα, ειδικά στη Βρετανία, που προκάλεσε τον μεγαλύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό που υπέστη ο κόσμος από την εποχή της ίδρυσης των πόλεων, η οποία είχε καταστροφικές συνέπειες ειδικά για την Ιρλανδία, και η οποία, σε μεγάλο βαθμό, άλλαξε την πολιτική του ιρλανδικού εθνικού κινήματος, κάνοντάς το απείρως πιο επαναστατικό.

Η επανάσταση στον τομέα της έγγειας ιδιοκτησίας αποτελούσε την πολιτική πλευρά της διάσπασης της παραδοσιακής αγροτικής κοινωνίας. Η εισβολή της νέας αγροτικής οικονομίας και της παγκόσμιας αγοράς αποτέλεσε την οικονομική της πλευρά. Στην περίοδο 1787-1848 αυτός ο οικονομικός μετασχηματισμός ήταν ακόμα ατελής, όπως φαίνεται από τον πολύ περιορισμένο ρυθμό της μετανάστευσης. Οι σιδηρόδρομοι και τα ατμόπλοια δεν είχαν ακόμα αρχίσει να δημιουργούν μία ενιαία παγκόσμια γεωργική αγορά, και αυτό ως τη μεγάλη ύφεση της γεωργίας προς τα τέλη του 19ου αιώνα. Η τοπική γεωργία ήταν συνεπώς κατά μεγάλο μέρος προφυλαγμένη από τον διεθνή, ή ακόμα και από τον διαπεριφερειακό ανταγωνισμό. Ο βιομηχανικός ανταγωνισμός δεν είχε ακόμα επηρεάσει σημαντικά τις πολυάριθμες χειροτεχνίες του χωριού και τις οικιακές βιοτεχνίες. Ίσως έστρεψε κάποιες από αυτές στην αυξημένη παραγωγή για ευρύτερες αγορές. Οι νέες γεωργικές μέθοδοι, εκτός από τις περιοχές με επιτυχημένη καπιταλιστική γεωργία, άρχισαν να διεισδύουν στην ύπαιθρο με πολύ αργό ρυθμό, μολονότι οι νέες βιομηχανικές καλλιέργειες, ιδίως του ζαχαρότευτλου, καθώς και αυτές του καλαμποκιού και της πατάτας, σημείωσαν εντυπωσιακή πρόοδο. Χρειάστηκε μία εξαιρετική οικονομική συγκυρία, όπως η άμεση γειτνίαση με μία άκρως βιομηχανική οικονομία και η αναχαίτιση της ομαλής ανάπτυξης, για να προκληθεί σε μία αγροτική κοινωνία πραγματικά συγκλονιστική μεταβολή με καθαρά οικονομικά μέσα. Αυτή η συγκυρία υπήρξε, και η συγκλονιστική μεταβολή επήλθε πράγματι στην Ιρλανδία.

Στην Ιρλανδία η κατάσταση ήταν πραγματικά δραματική. Εδώ ένας πληθυσμός από μικρούς, οικονομικά καθυστερημένους, άκρως ανασφαλείς ενοικιαστές γης, που μετά βίας εξασφάλιζε τα προς το ζην από την καλλιέργειά της, πλήρωνε τεράστια ενοίκια σε ένα μικρό σώμα Βρετανών και Ιρλανδών Προτεσταντών γαιοκτημόνων που δεν την καλλιεργούσαν οι ίδιοι και κατά κανόνα έμεναν μακριά από τα κτήματά τους. Εκτός από το βορειοανατολικό της τμήμα (Ulster), η χώρα είχε από καιρό αποβιομηχανιστεί χάρη στη μερκαντιλιστική πολιτική της βρετανικής κυβέρνησης και, πιο πρόσφατα, με τον ανταγωνισμό της βρετανικής βιομηχανίας. Μία και μόνη τεχνική καινοτομία, η αντικατάσταση των παλαιών καλλιεργειών με την πατάτα, επέτρεψε να αυξηθεί σημαντικά ο πληθυσμός, διότι ένα στρέμμα γης φυτεμένο με πατάτα μπορεί να θρέψει περισσότερους ανθρώπους παρά ένα στρέμμα χόρτο ή ό,τι άλλο. Η ζήτηση των γαιοκτημόνων για τον μέγιστο αριθμό ενοικιαστών και, αργότερα, για εργατική δύναμη που θα καλλιεργούσε τα νέα κτήματα τα οποία τροφοδοτούσαν την αναπτυσσόμενη βρετανική αγορά, ευνόησε τον πολλαπλασιασμό των μικρών κλήρων: ως το 1841, στο Connacht,1 το 64% των μεγάλων κτημάτων είχαν έκταση μικρότερη από 20 στρέμματα, χωρίς να υπολογίσουμε τον άγνωστο αριθμό των μικροσκοπικών κλήρων με έκταση κάτω από 4 στρέμματα. Έτσι, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 19ου, ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά και ζούσε με κάπου μισό ως ένα κιλό πατάτες την ημέρα ανά άτομο και, τουλάχιστον ως τη δεκαετία του 1820, με λίγο γάλα και, κάπου κάπου, λίγη ρέγκα. Ο πληθυσμός αυτός ζούσε σε φτώχεια που όμοια της δεν υπήρχε στη δυτική Ευρώπη.2

Εφόσον δεν υπήρχε εναλλακτική απασχόληση (η εκβιομηχάνιση είχε αποκλειστεί) μπορούσε να προβλέψει κανείς με μαθηματική ακρίβεια το τέλος αυτής της κατάστασης. Μόλις ο πληθυσμός θα αυξανόταν τόσο ώστε να απορροφήσει και το τελευταίο κομματάκι βαλτότοπου όπου θα μπορούσε να καλλιεργηθεί πατάτα θα ερχόταν η καταστροφή. Λίγο μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της. Η έλλειψη τροφίμων και οι επιδημίες άρχισαν να αποδεκατίζουν ένα λαό του οποίου τη δυσφορία μπορεί κανείς ευκολότατα να καταλάβει. Οι κακές σοδειές και οι αρρώστιες στα σπαρτά ήταν απλώς και μόνο η χαριστική βολή για έναν πληθυσμό ήδη καταδικασμένο. Κανείς δε γνωρίζει και κανείς ποτέ δε θα μάθει ακριβώς το ανθρώπινο κόστος του μεγάλου ιρλανδικού λιμού του 1847, που ήταν και η μέγιστη ανθρώπινη καταστροφή στην ευρωπαϊκή ιστορία της περιόδου 1815-1914. Σύμφωνα με κατά προσέγγιση υπολογισμούς, περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν από την πείνα ή από τις συνέπειές της και άλλο ένα εκατομμύριο εγκατέλειψαν το ταλαιπωρημένο νησί μεταξύ του 1846 και του 1851. Το 1820 η Ιρλανδία είχε κάτι λιγότερο από 7 εκατομμύρια κατοίκους. Το 1846 είχε περίπου 8,5 εκατομμύρια, και έκτοτε μειώνεται συνεχώς με τη μετανάστευση.3 Heu dira fames! έγραφε ένας ιερέας, επιστρέφοντας στο ύφος των χρονικογράφων του Μεσαίωνα, Heu saeva hujus memorabilis anni pestilenti.4 Μεταξύ 1841 και 1911, η Ιρλανδία έχασε σχεδόν τον μισό πληθυσμό της.5

Τον Αύγουστο του 1848, ακολουθώντας το παράδειγμα της υπόλοιπης Ευρώπης, και υπό τη δραματική κατάσταση που είχε προκαλέσει ο λιμός, η Ιρλανδία ξεσηκώθηκε, σε μία εξέγερση που εξελίχτηκε σε μία σειρά αψιμαχιών με την αστυνομία, η οποία γρήγορα τελείωσε με τη σύλληψη και τον εκτοπισμό των ηγετών της εξέγερσης, η οποία έτσι και αλλιώς ποτέ δεν έλαβε μαζικό χαρακτήρα. Οι ακραίες διαστάσεις που έλαβε ο λιμός εξηγούν, σε μεγάλο βαθμό, γιατί δεν έγινε επανάσταση στην Ιρλανδία, παρότι υπήρχε σαφώς επαναστατικό πνεύμα, και οι Ιρλανδοί μετανάστες πρέπει να υπήρξαν βασικοί υποστηρικτές των σχεδίων των Χαρτιστών για εξέγερση στην Αγγλία κατά τη διάρκεια του 1848. Ένας άλλος παράγοντας στον οποίο πρέπει να δοθεί έμφαση ήταν η τεράστια αστυνομική παρουσία. Υπήρχαν 13.000 αστυνομικοί στην Ιρλανδία των μέσων του 19ου αιώνα, δηλαδή ένας για κάθε 500 κατοίκους, δεκατέσσερις φορές περισσότερους από την Πρωσία, το απολυταρχικό “αστυνομικό κράτος”, και τέσσερις φορές περισσότεροι από τη Γαλλία, την πιο αστυνομοκρατούμενη χώρα της ηπειρωτικής Ευρώπης.6

 

Σημαία Fenian,1867

 

Η εμφάνιση των Φένιανς: ιδεολογία και δράση

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850 οι πολιτικές εξελίξεις στην Ιρλανδία φαίνονταν να σταθεροποιούνται σε ένα αρκετά βολικό, για τη βρετανική ηγεσία, καθεστώς. Οι γαιοκτήμονες χρησιμοποιούσαν την εξουσία τους προκειμένου να εξασφαλίσουν τις ψήφους των ενοίκων τους, και συμφέροντα μάλλον παρά πολιτικές αρχές κινούσαν τα νήματα. Και ενώ αυτή η ευνοϊκή κατάσταση φαινόταν ότι μπορούσε να εξασφαλίσει την ειρήνη για δεκαετίες, μία νέα οργάνωση δημιουργήθηκε στην Ιρλανδία για να εκμεταλλευτεί την αγγλογαλλική ένταση που κατάτρεχε το Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη της δεκαετίας του 1850: η Αδελφότητα των Fenians (Fenian Brotherhood).

Eίναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς το μύθο και την πραγματικότητα του Φενιανισμού. Πολλές φορές έχει μπει στο μικροσκόπιο της σύγχρονης ιστορικής έρευνας, παρόλα αυτά η δυναμική του, τα κίνητρά του, η ιδεολογία του και το πόσο σοβαρή απειλή υπήρξε για το βρετανικό κράτος είναι ζητήματα που ακόμα παραμένουν ανοιχτά. Η Αδελφότητα ιδρύθηκε από τον James Stephens στο Δουβλίνο το 1858 και οφείλει κάποια από τα χαρακτηριστικά της στους Ενωμένους Ιρλανδούς (United Irishmen). Όπως και οι τελευταίοι αναζητούσαν ξένη, κατά βάση τη γαλλική, βοήθεια. Ανέπτυξε όμως δύο χαρακτηριστικά που την απομάκρυναν από τις παλαιότερες οργανώσεις στην Ιρλανδία. Είχε αγροτική πολιτική, η οποία διακήρυσσε ότι “η γη είναι ιδιοκτησία του λαού” και όχι “κληρονομιά της προνομιούχας τάξης”. Έτσι έπρεπε “να αποσπαστεί από το κράτος με τέτοιους όρους ώστε να προστατεύουν και να προωθούν τα συμφέροντα του λαού”.7

Oι Fenians ήταν ακούραστοι επικριτές των γαιοκτημόνων, το ίδιο όμως και των πλουσίων αλλά και εύπορων αγροτών, ιδιαίτερα εκείνων που μετέτρεπαν τη γη τους σε βοσκοτόπια, στερώντας έτσι από τη φτωχή εργατιά και την τελευταία της ελπίδα για κάποιο εισόδημα. Κινήθηκαν ιδεολογικά πέρα από τον μεσοαστικό ριζοσπαστισμό του 1798 και τους ρομαντικούς του 1848, και κέρδισαν την υποστήριξη των νέων, των πόλεων και των κωμοπόλεων, των Ιρλανδών στο βρετανικό στρατό και των Ιρλανδών που ζούσαν στη Μεγάλη Βρετανία. Ένας κατάλογος ονομάτων που θεωρούνταν ύποπτοι ως Fenians, που συντάχθηκε στο Κάστρο του Δουβλίνου μεταξύ του 1866 και του 1871, περιλαμβάνει ένα δάσκαλο της δημόσιας εκπαίδευσης, έναν εργάτη υφασματοπωλείου, έναν επόπτη δημοσίων έργων, ένα βοηθό υφασματέμπορου, έναν εκδότη εφημερίδας, έναν πράκτορα εφημερίδων, έναν υφασματέμπορο, έναν καταστηματάρχη, έναν οπλίτη του 84ου Συντάγματος Πεζικού, ένα βαρελά, ένα φοιτητή ιατρικής, έναν πράκτορα ασφαλιστικής εταιρείας, έναν παπουτσή και έναν εμπορικό υπάλληλο.8

Επρόκειτο για μία ετερόκλητη ομάδα και αν τα μέλη της είχαν κάτι κοινό ήταν ότι κανείς τους δεν προερχόταν από τον σκληρό πυρήνα της αγροτικής Ιρλανδίας: τους ανερχόμενους ενοικιαστές γης. Αυτό αποτελούσε μεγάλη αδυναμία, όπως αποτελούσε και το γεγονός ότι δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με τον ρόλο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. Παρόλα αυτά οι Fenians δεν ήταν τόσο εχθρικοί απέναντι στη θρησκεία όπως πίστευαν οι μεταγενέστεροι μελετητές τους. “Ποτέ δεν είχαμε πρόθεση να χρησιμοποιήσουμε ούτε μία λέξη ενάντια στους ιερείς ως υπουργούς της θρησκείας”, έγραψε ο Fenian Charles Kickham.9

Σε καμία περίπτωση, τους Fenians δεν τους χαρακτήριζε αντικληρικανισμός. Και παρά την εχθρότητα της καθολικής ιεραρχίας, η οποία φοβόταν ότι η Ιρλανδία υπέφερε από τον άθεο επαναστατικό πυρετό της ηπειρωτικής Ευρώπης, πολλά μέλη του κατώτερου κλήρου συμπαθούσαν τους Fenians. Έτσι η Αδελφότητα είχε βρεθεί εγκλωβισμένη: ούτε διέκοψε αποφασιστικά τις σχέσεις με την Εκκλησία με τέτοιο τρόπο που θα έκανε τον κοσμικό εθνικισμό της πραγματικότητα, ούτε δέχτηκε να υποταχθεί στην Εκκλησία προκειμένου να κερδίσει την υποστήριξή της, η οποία ήταν απαραίτητη αν ο Φενιανισμός ήθελε να πάρει με το μέρος του την πλειοψηφία των Ιρλανδών.

Οι Fenians δεν έμοιαζαν με σοβαρή απειλή. Έγραφαν πολύ, μιλούσαν, έβγαζαν δημόσιους λόγους και διαφωνούσαν μεταξύ τους. Ήταν, ωστόσο, τυχεροί διότι τις δεκαετίες του 1850 και 1860 ήταν ευνοϊκή συγκυρία το να είσαι Ιρλανδός και Καθολικός. Ρωμαιοκαθολικοί από την Ιρλανδία εντυπωσίαζαν στην Ευρώπη, πολεμώντας στην Ιταλία (για λογαριασμό της Γαλλίας και κατά των Αυστριακών) και, το 1861, έδειξαν τη στρατιωτική τους ανδρεία στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1861-1865). Οι Fenians προχώρησαν σε μία προπαγανδιστική κίνηση “συμβολικού” πραξικοπήματος όταν μετέφεραν το σώμα του νεκρού Terence Bellew MacManus, από την Αμερική στο Δουβλίνο και του έκαναν μία εντυπωσιακή κηδεία τον Νοέμβριο του 1861.10

Ήταν πολύ δύσκολο όμως όλες αυτές οι εκδηλώσεις τιμής και συναισθηματικής υπερηφάνειας να μετατραπούν σε πολιτικό αγώνα. Ακόμα και μία μεγάλη συγκέντρωση, όπως αυτή στην κηδεία του ΜacManus, δεν αποτελούσε απαραίτητα σημάδι ότι το έθνος θα υποστήριζε μία ενδεχόμενη επανάσταση. Το 1867 οι Fenians έδωσαν επιτέλους το πρώτο τους χτύπημα με στόχο την απελευθέρωση. Αποδείχτηκε σποραδικό, χωρίς σημαντική υποστήριξη, που σύντομα κατεπνίγη. Μέλη των Fenians στη Μεγάλη Βρετανία δεν κατάφεραν πολλά περισσότερα, παρόλα αυτά όμως, οι επιθέσεις τους είχαν σημαντικό αντίκτυπο στη βρετανική κοινή γνώμη. Η άμεση και βίαιη βρετανική καταστολή έδωσε στους Fenians την τόσο αναγκαία για αυτούς ενίσχυση της δημόσιας εικόνας τους. Το Νοέμβριο του 1869 τρεις Fenians κρεμάστηκαν γιατί είχαν πάρει μέρος σε μία απόπειρα απόδρασης που κατέληξε στο θάνατο ενός αστυνομικού στο Manchester. Oι τρεις σύντομα έγιναν τραγούδι και γρήγορα έγιναν γνωστοί ως “Μάρτυρες του Μanchester”. Ετήσια προσκυνήματα γίνονταν στη μνήμη τους. Αυτό φυσικά ενδυνάμωσε ακόμα περισσότερο τη σύνδεση εθνικισμού και Καθολικισμού, παρά την τυπική καταδίκη του Φενιανισμού από τον Πάπα το 1870. Η “αγάπη για την πατρίδα” και η “αγάπη για τη θρησκεία”, όπως παρατηρούσε ο Καρδινάλιος Paul Cullen, ήταν πλέον αδιαχώριστες.11

Oι Ιρλανδοί Καθολικοί πέρασαν, μέσω του Φενιανισμού, σε μία περίοδο εκ νέου ανακάλυψης της συνείδησής τους, αλλά παρέμενε το βασικό ζήτημα: θα μπορούσαν να τη μετατρέψουν σε πολιτικό λόγο; Η βρετανική κυβέρνηση θορυβήθηκε από τις εξελίξεις στην Ιρλανδία, ειδικά και μετά την καμπάνια του Ιουλίου του 1869, που ζητούσε αμνηστία για τους φυλακισμένους Fenians. Είχε έρθει η ώρα τo ζήτημα της αυτοδιάθεσης (Home Rule) της Ιρλανδίας, έστω και σε κάποιο βαθμό, να συζητηθεί σοβαρά. Έπρεπε να γίνουν μεταρρυθμίσεις και να βρεθεί η χρυσή τομή όσον αφορά τις σχέσεις Καθολικών και Προτεσταντών. Όλα αυτά φυσικά μέσα στο πλαίσιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η επίτευξη αυτών των δύο απαραίτητων προϋποθέσεων που θα οδηγούσε στην αυτοδιάθεση επρόκειτο να κυριαρχήσουν στην πολιτική σκηνή Αγγλίας και Ιρλανδίας από το 1870 και ως το ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου.

 

 

Ο Charles Parnell, η κρίση του 1879-1891 και η πορεία προς το καθολικό δικαίωμα ψήφου

Η εμφάνιση του Charles Stewart Parnell (1846-1891) στο πολιτικό σκηνικό δυναμίτισε ακόμα περισσότερο την ήδη τεταμένη, από τις αποτυχίες της βρετανικής κυβέρνησης να προσφέρει μία βιώσιμη λύση στο πρόβλημα, ατμόσφαιρα. Ο τελευταίος αναζητούσε υποστηρικτές ανάμεσα στα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία του ιρλανδικού εθνικισμού. Το 1876 έγινε διαβόητος όταν δήλωσε ότι οι “Μάρτυρες του Manchester”, δεν ήταν δολοφόνοι όπως τους αποκαλούσαν οι Άγγλοι. Τον Αύγουστο του 1877 εκλέχτηκε πρόεδρος της Ομοσπονδίας υπέρ της Αυτοδιάθεσης της Μεγάλης Βρετανίας (Home Rule Confederation of Great Britain), μίας οργάνωσης της οποίας ο εθνικισμός ήταν πιο ανεπτυγμένος από αυτόν των περισσότερων Ιρλανδών. Το Μάρτιο του 1878, στο Λονδίνο, ο ίδιος συναντήθηκε μυστικά με ηγέτες των Fenians προκειμένου να συζητήσουν μία αμοιβαία συνεργασία. Όλα τα παραπάνω έκαναν τις αρχές να ασχοληθούν με τον Parnell, παρόλα αυτά δεν αποτελούσε, ακόμα, σοβαρό κίνδυνο. Ο ίδιος και το Ιρλανδικό Κόμμα υπέρ της Αυτοδιάθεσης (Irish Home Rule Party) ήλπιζαν, στην καλύτερη περίπτωση, να πετύχουν μία μεταρρύθμιση της τοπικής κυβέρνησης. Η καριέρα του και η εθνικιστική πολιτική του, όμως, πήραν μία νέα τροπή από ευρύτερες εξελίξεις, οι οποίες βρίσκονταν πέρα από τον έλεγχό τους. Μία νέα επανάσταση ήταν ήδη στα σκαριά. Η αγροτική οικονομική ύφεση του 1878 απείλησε να βυθίσει την Ιρλανδία, και ιδίως τη δυτική Ιρλανδία, σε μία επισιτιστική κρίση, χειρότερη ίσως και από το “μαύρο ’47”. Αυτό δεν έγινε πραγματικότητα, ωστόσο η ύφεση υπήρξε εξαιρετικά επώδυνη, αρκετά ώστε να πλήξει την πλειονότητα των μικρών ενοικιαστών γης και πολλούς εύπορους αγρότες. Η διαφορά με τις προηγούμενες κρίσεις ήταν ότι αυτή τη φορά υπήρχε στη δυτική Ιρλανδία ένα μαζικό και καλά οργανωμένο κίνημα. Αυτό ήταν αποκλειστικά επίτευγμα των ντόπιων ακτιβιστών.12

Δε θα μπούμε σε λεπτομέρειες για την κοινωνική έκρηξη στην Ιρλανδία που, εξαιτίας της ύπαρξης αυτού του κινήματος, κράτησε πάνω από μία δεκαετία, με συνεχείς εξεγέρσεις και τρομοκρατική δράση. Το κύριο επίτευγμά της ήταν ότι ανάγκασε τους Βρετανούς να παραχωρήσουν καθολικό δικαίωμα ψήφου.

Παραπομπές

1. Μία από τις τέσσερις επαρχίες της Ιρλανδίας. Οι άλλες τρεις είναι το Munster, το Leinster και το Ulster. Βλέπε και το χάρτη στο τέλος που προέρχεται από το έργο του Κ.ΤHEODORE ΗΟPPEN, Ireland since 1800: Conflict and Conformity (London, 1989), σελ. xiv.

2. Κ.Η. CONNELL, “Land and Population in Ireland”, Economic History Review, II, 3, 1950, σελ. 285, 288.

3. Ε.J. HOBSBAWM, Η Εποχή των Επαναστάσεων, 1789-1848, σελ. 234-237.

4. S.H. COUSENS, “Regional Death Rates in Ireland during the Great Famine”, Population Studies, XIV, 1, 1960, σελ. 65.

5. E.J. HOBSBAWM, H Εποχή των Αυτοκρατοριών, 1875-1914, σελ. 72.

6. J. SPERBER, The European Revolutions, 1848-1851, σελ. 261.

7. Irish People, 30 Ιουλίου 1864.

8. State Paper Office of Ireland (SPOI), Irish Crimes Records 1866-1872, VIIIB, W.P. 3/6, 7.

9. D.G. BOYCE, Ireland, 1828-1923: From Ascendancy to Democracy, σελ. 41.

10. R.V. COMERFORD, The Fenians in context: Irish politics and society, 1848-1882 (Dublin, 1985), σελ. 74-80.

11. D.G. BOYCE, Ireland, 1828-1923: From Ascendancy to Democracy, σελ. 42.

12. Ο.π., σελ. 47-48.

  • Αρχική εικόνα: Οι Fenians επιτίθενται σε βρετανικό αστυνομικό φορτηγό και απελευθερώνουν κρατούμενους. Αρχείο Hulton / Getty Images
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο κίνημα Fenian και οι εμπνευσμένοι Ιρλανδοί επαναστάτες
Περισσότερα

Το πλήρωμα της Lufthansa φόρεσε και φέτος παραδοσιακές βαυαρικές ενδυμασίες για το Oktoberfest

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το πλήρωμα της Lufthansa απογειώθηκε και φέτος φορώντας παραδοσιακές βαυαρικές ενδυμασίες για το Oktoberfest.
Το πλήρωμα βρέθηκε στη Νέα Υόρκη στις 22 Σεπτεμβρίου 2020 και σε επιλεγμένα ευρωπαϊκά δρομολόγια, μεταξύ των οποίων την Αθήνα και τη Σαντορίνη.

 

 

Παρότι φέτος το Oktoberfest του Μονάχου δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στη συνηθισμένη του μορφή, η Lufthansa τιμά τη βαυαρική παράδοση στις πτήσεις της. Στο πλαίσιο του δημοφιλούς φεστιβάλ, έντεκα αεροσυνοδοί με την παραδοσιακή βαυαρική ενδυμασία, απογειώθηκαν στις 22 Σεπτεμβρίου από το Μόναχο με προορισμό τη Νέα Υόρκη και το αεροδρόμιο του Νιούαρκ, με αεροσκάφος A350. Παράλληλα, οι επιβάτες της Lufthansa City Line, που ταξίδεψαν σε επιλεγμένους ευρωπαϊκούς προορισμούς, είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν μία διαφορετική πτήση στο κλίμα του Oktoberfest. Από τις 21 έως τις 25 Σεπτεμβρίου, οι γιορτινές πτήσεις μετέφεραν επιβάτες από το Μόναχο σε Αθήνα, Σαντορίνη, Κοπεγχάγη, Ελσίνκι, Μάντσεστερ, Βερολίνο, Βιέννη και Σιλτ.

Οι πτήσεις, όπου το πλήρωμα φορά βαυαρικές ενδυμασίες, αποτελεί μία αγαπημένη παράδοση για τη Lufthansa. Οι πρώτες τέτοιες πτήσεις ξεκίνησαν το 1957 και έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς στους επιβάτες της Lufthansa σε ολόκληρο τον κόσμο. Το 2006 η ιδέα επαναλήφθηκε και η πρώτη πτήση προσγειώθηκε – όπως και φέτος – στη Νέα Υόρκη. Από τότε, οι γιορτινές πτήσεις της Lufthansa περιλαμβάνουν 25 προορισμούς από την Κίνα στην Ιαπωνία, την Ινδία και τις ΗΠΑ, καθώς και επιλεγμένους προορισμούς σε όλη την Ευρώπη.

 

 

Το ντιρντλ του πληρώματος της Lufthansa για longhaul πτήσεις έχει σχεδιάσει ο σχεδιαστής Angermaier από το Μόναχο. Η παραδοσιακή ενδυμασία “Wiesn-Dirndl” των γυναικών είναι σκούρο μπλε με γκρι-ασημί ποδιά. Οι άνδρες φορούν ένα κοντό δερμάτινο παντελόνι με σκούρο μπλε γιλέκο από το ίδιο ύφασμα του Dirndl. Είναι παράδοση αρκετών ετών κατά τη διάρκεια του Oktoberfest το προσωπικό εξυπηρέτησης της Lufthansa στο Terminal 2, να καλωσορίζει τους επιβάτες φορώντας παραδοσιακή φορεσιά.

 

 

Λιχουδιές από τη Βαυαρία στις πτήσεις και στις Lounge της Lufthansa

Οι Lounge της Lufthansa συνεχίζουν επίσης την παράδοση χρόνων, με τους επιβάτες να μπορούν να απολαύσουν παραδοσιακά βαυαρικά πιάτα, όπως Leberkäs, λαχανοσαλάτα ή πατατοσαλάτα, ψητά αμύγδαλα, πρέτζελ και μπίρα.

Στη Business Class σερβίρεται πέστροφα και κρέμα Βαυαρίας, ενώ οι επιβάτες μπορούν, κατόπιν παραγγελίας, να απολαύσουν μπίρα Weiss.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο πλήρωμα της Lufthansa φόρεσε και φέτος παραδοσιακές βαυαρικές ενδυμασίες για το Oktoberfest
Περισσότερα

Γιατί είναι πολύτιμο το φυσικό φως στη ζωή μας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το φυσικό φως είναι ο καλύτερος φίλος ενός φωτογράφου, ένα ιδανικό χαρακτηριστικό του σπιτιού και ένα σημαντικό πλεονέκτημα για όσο εργάζονται εντός γραφείου. Κατά γενικό κανόνα, οι περισσότεροι από εμάς θα προτιμούσαμε την καθημερινότητά μας κάτω από τη ζεστασιά του ήλιου παρά από το θόρυβο και το έντονο φως των λαμπτήρων φθορισμού. Στην πραγματικότητα, μια πρόσφατη έρευνα, όπως αναφέρεται από το Harvard Business Review, επιβεβαιώνει πόσο σημαντικό είναι το φυσικό φως για την υγεία μας.

 

The Woman At The Window – Caspar David Friedrich

 

Πώς μας ωφελεί το φυσικό φως

Εκτός από ιδανικό φωτισμό στη δουλειά αλλά και κατά τη λήψη φωτογραφιών, μερικοί ακόμα λόγοι που θα σας κάνουν να «λατρέψετε» το φυσικό φως, περιλαμβάνουν:

1. Ενισχύει τη παραγωγή βιταμίνης D
Όταν εκτίθεστε σε ηλιακό φως, το δέρμα απορροφά βιταμίνη D, ένα κρίσιμο θρεπτικό συστατικό που αποτρέπει την απώλεια οστών και μειώνει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, αύξησης βάρους αλλά και διαφόρων καρκίνων. Η λεγόμενη «βιταμίνη του ήλιου» επίσης δεν κάνει διακρίσεις ανάλογα με το αν εκτίθεστε στο φως ενώ βρίσκεστε σε εσωτερικό ή και εξωτερικό χώρο. Γεγονός που σημαίνει ότι είναι σημαντικό να τραβήξετε τις κουρτίνες είτε βρίσκεστε στο σπίτι είτε στο γραφείο.

2. «Προστατεύει» από την εποχική κατάθλιψη
Για πολλούς ανθρώπους, ο φθινοπωρινός καιρός είναι ιδανικός για μια βόλτα το απόγευμα, καθώς τα φύλλα πέφτουν και ο αέρας δροσίζει. Ορισμένες φορές όμως, το φθινόπωρο μπορεί να προκαλέσει διακυμάνσεις στην ψυχολογία και τη διάθεσή μας. Η έκθεση στο φυσικό φως μπορεί να σας βοηθήσει να διατηρήσετε αυτές τις απότομες εναλλαγές υπό έλεγχο.

3. Βελτιώνει τον ύπνο
Δεδομένου ότι η ψυχική υγεία και ο ύπνος αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το φυσικό φως επηρεάζει και τα δύο. Επιστημονική μελέτη μάλιστα, αποκάλυψε ότι όσο μεγαλύτερη ήταν η έκθεση των συμμετεχόντων στο φυσικό φως, τόσο πιο ποιοτικός ήταν ο ύπνος τους κάθε βράδυ.

Πώς θα αυξήσετε την έκθεση στο φυσικό φως

Μερικές έξυπνες πρακτικές για να αυξήσετε το φυσικό φως, περιλαμβάνουν:

*Καθρέφτη… καθρεφτάκι μου
Βοηθήστε το φυσικό φως να «κατακλύσει» τους χώρους σας, προσθέτοντας έναν, δύο ή και περισσότερους καθρέφτες με διαφορετικά σχήματα και μεγέθη στους τοίχους. Το φως του ήλιου από το παράθυρο μπορεί να «πέσει» στον καθρέφτη και η αντανάκλασή του να ενισχύσει την παρουσία φυσικού φωτός στο δωμάτιο.

*Τραβήξτε την κουρτίνα
Οι κουρτίνες αν και κάνουν τον χώρο σας να δείχνει πιο κομψός, «κρύβουν» το φυσικό φως. Γι’ αυτό θα ήταν καλό να απομακρύνετε τις βαριές κουρτίνες και να αφήσετε το φως να μπει μέσα. Με αυτόν τον τρόπο, ο φυσικός φωτισμός μπορεί να γίνει το νέο σας «ξυπνητήρι», επαναφέροντας τη φυσιολογική λειτουργία του κιρκαδικού ρυθμού και επιτυγχάνοντας την επανεκκίνηση του κύκλου ύπνου-αφύπνισης.

*Συνετή χρωματική επιλογή
Μπορείτε να επωφεληθείτε και από τα χρώματα που θα επιλέξετε για τους χώρους σας. Αν και το λευκό αντανακλά ιδανικά το φυσικό φως, δεν είναι ανάγκη να περιοριστείτε στο κλασικό λευκό. Τα χρώματα κοντά στο λευκό, όπως τα ανοιχτόχρωμα παστέλ, αντανακλούν πολλές ακτίνες του ήλιου. Επίσης είναι σημαντικό να μην ξεχνάτε το πάτωμα, καθώς ένα σκούρο χαλί δεν είναι ιδανικό. Αντίθετα επιλέξτε κάτι ανοιχτόχρωμα για να σας φτιάχνει τη διάθεση, ακόμα και στη συννεφιά.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓιατί είναι πολύτιμο το φυσικό φως στη ζωή μας
Περισσότερα

Coronation – Το νέο ντοκιμαντέρ του Άι Γουέι Γουέι για τον Covid-19 και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αν και ο ίδιος είναι ανεπιθύμητος στη χώρα του, ο Άι Γουέι Γουέι κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετό υλικό σχετικά με την αντίδραση της Κίνας στην επιδημία του κορονοϊού και συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του lockdown της Γουχάν, την άνοιξη του 2020. Το ντοκιμαντέρ «Coronation» είναι διαθέσιμο on demand, στον επίσημο ιστότοπο του καλλιτέχνη.

Καλλιτέχνης, ακτιβιστής, σκηνοθέτης, γνώστης των κοινωνικών μέσων δικτύωσης, ο Άι Γουέι Γουέι χρησιμοποιεί με συνέπεια το έργο του για να αντισταθεί σε κάθε μορφή λογοκρισίας. Το 2017, κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ του, «Ανθρώπινη Ροή» (Human Flow), με γυρίσματα από τη Συρία και την Ελλάδα (Ειδομένη, Λέσβος), μέχρι τη Γαλλία (Καλέ).

Το αποτέλεσμα ήταν μία σπουδαία ταινία τεκμηρίωσης για την προσφυγική κρίση, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το διαδίκτυο, αλλά και για τον ρόλο και την ηθική ευθύνη του καλλιτέχνη στη σύγχρονη εποχή.

 

 

Τρία χρόνια μετά, ο Κινέζος καλλιτέχνης, ο οποίος ζει εξόριστος πλέον από την πατρίδα του, παρουσιάζει το νέο του ντοκιμαντέρ «Coronation», σχετικά με το lockdown στην πόλη Γουχάν της Κίνας, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, την άνοιξη του 2020.

Την 1η Δεκεμβρίου του 2019, ο πρώτος ασθενής με συμπτώματα κορονοϊού εντοπίστηκε στη Γουχάν. Αρχικά, οι Κινέζοι αξιωματούχοι αρνήθηκαν επανειλημμένα ότι ήταν δυνατή η μετάδοση του ιού από άνθρωπο σε άνθρωπο, ενώ αποκρύφτηκε ο αριθμός των διαγνωσμένων ασθενών και τιμωρήθηκε το ιατρικό προσωπικό για την αποκάλυψη πληροφοριών σχετικά με την επιδημία.

Στις 23 του Ιανουαρίου 2020, ολόκληρη η πόλη Γουχάν τέθηκε υπό περιορισμό. Ο κορονοϊός έχει μετατραπεί πλέον σε πανδημία, με περισσότερα εκατομμύρια επιβεβαιωμένα κρούσματα και χιλιάδες καταγεγραμμένους θανάτους.

Το ντοκιμαντέρ «Coronation» εξετάζει το πολιτικό περιτύλιγμα του κινεζικού κρατικού ελέγχου από την πρώτη έως την τελευταία ημέρα του lockdown στη Γουχάν. Η ταινία καταγράφει τη στρατιωτικοποιημένη απάντηση του κράτους για την αντιμετώπιση του ιού. Τα μεγάλα νοσοκομεία έκτακτης ανάγκης δημιουργήθηκαν μέσα σε λίγες μέρες, ενώ 40.000 ιατροί μεταφέρθηκαν από όλη την Κίνα και οι κάτοικοι της πόλης «σφραγίστηκαν» στα σπίτια τους.

Η ταινία μας μεταφέρει στην καρδιά αυτών των προσωρινών νοσοκομείων και των θαλάμων ICU / ΜΕΘ (Intensive Care Unit / Μονάδα Εντατικής Θεραπείας), δείχνοντας ολόκληρη τη διαδικασία διάγνωσης και θεραπείας. Οι ασθενείς και οι οικογένειές τους μιλούν στην κάμερα, αντικατοπτρίζοντας τη σκέψη τους για την πανδημία και εκφράζοντας τον θυμό, αλλά και τη σύγχυσή τους για τον περιορισμό των ελευθεριών του κράτους.

 

 

Η Κίνα έχει αναλάβει τον ρόλο της υπερδύναμης στην παγκόσμια σκηνή, ωστόσο παραμένει ελάχιστα κατανοητή από τα άλλα έθνη. Με φόντο τις εξελίξεις στην περίοδο της πανδημίας, το φιλμ του Άι Γουέι Γουέι απεικονίζει λεπτομερώς την κινεζική μηχανή διαχείρισης κρίσεων και κοινωνικού ελέγχου – μέσω της παρακολούθησης, της ιδεολογικής πλύσης εγκεφάλου και της βίαιης πολλές φορές αποφασιστικότητας που δείχνει, ώστε να ελέγχει κάθε πτυχή της κοινωνίας.

Η ταινία δείχνει τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν σε μια πόλη και σε ατομικό επίπεδο υπό την επίδραση του ιού. Απεικονίζει την αξία της ατομικής ζωής στο πολιτικό περιβάλλον, αντανακλώντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα, αλλά και οι χώρες στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Τελικά, το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία που δεν έχει εμπιστοσύνη, διαφάνεια και σεβασμό στην ανθρωπότητα.

Παρά την εντυπωσιακή κλίμακα και ταχύτητα του κλειδώματος της Γουχάν, καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα ακόμα πιο καίριο ερώτημα. Μπορεί ο πολιτισμός να επιβιώσει χωρίς ανθρωπότητα; Μπορούν τα κράτη να βασίζονται το ένα στο άλλο χωρίς διαφάνεια ή εμπιστοσύνη και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα;

Ο Άι Γουέι Γουέι σκηνοθέτησε και παρήγαγε την ταινία από την Ευρώπη όπου και ζει τα τελευταία χρόνια, ενώ η μαγνητοσκόπηση πραγματοποιήθηκε από απλούς πολίτες, οι οποίοι ζουν στην πόλη Γουχάν. Η νέα ταινία τεκμηρίωσης του Κινέζου καλλιτέχνη, είναι διαθέσιμη on demand, στον επίσημο ιστότοπο του δημιουργού: «Coronation».

 

 

 

Πληροφορίες

Coronation
Σκηνοθεσία: Άι Γουέι Γουέι / Ai Weiwei
Έτος Παραγωγής: 2020
Διάρκεια: 115 λεπτά

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουCoronation – Το νέο ντοκιμαντέρ του Άι Γουέι Γουέι για τον Covid-19 και τα ανθρώπινα δικαιώματα
Περισσότερα

Έξι μετάλλια κέρδισε η ελληνική ομάδα στην 24η Βαλκανική Μαθηματική Ολυμπιάδα Νέων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σπουδαίες επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών για μια ακόμη φορά σε διεθνή διαγωνισμό. Στη Βαλκανιάδα συμμετείχαν δέκα χώρες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και οκτώ ακόμη φιλοξενούμενες χώρες από Ασία και Ευρώπη.
Οι έξι Έλληνες μαθητές, που συμμετείχαν στην 24η Βαλκανική Μαθηματική Ολυμπιάδα Νέων, κατάφεραν να πάρουν δύο Χρυσά, δύο Αργυρά και δύο Χάλκινα Μετάλλια σε έναν πολύ δύσκολο διαγωνισμό, συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση των επιτυχιών των ελληνικών ομάδων στις Βαλκανικές και Διεθνείς Μαθηματικές Ολυμπιάδες.

Συγκεκριμένα:

Κωνσταντινίδης Κωνσταντίνος – Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη – Χρυσό Μετάλλιο
Φωτιάδης Πρόδρομος – Μουσικό Γυμνάσιο Δράμας – Χρυσό Μετάλλιο
Τζαχρήστας Γεώργιος – 1ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων – Αργυρό Μετάλλιο
Λιάμπας Παναγιώτης – Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη – Αργυρό Μετάλλιο
Πετράκης Εμμανουήλ – 4ο Γυμνάσιο Αγρινίου – Χάλκινο Μετάλλιο
Θέμελης Στυλιανός – 9ο Γυμνάσιο Τρικάλων – Χάλκινο Μετάλλιο

Αρχηγός και υπαρχηγός της ομάδας μας ήταν οι μαθηματικοί Αγγελική Βλάχου και Ευαγγελία Λώλη, αντίστοιχα.

Στη Βαλκανιάδα συμμετείχαν δέκα χώρες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και οκτώ ακόμη φιλοξενούμενες χώρες από Ασία και Ευρώπη.

Η 24η Βαλκανική Μαθηματική Ολυμπιάδα Νέων πραγματοποιήθηκε από 9 έως 13 Σεπτεμβρίου 2020 για πρώτη φορά διαδικτυακά, καθώς η διοργάνωση ήταν προσαρμοσμένη στις συνθήκες που επέβαλε η πανδημία από τον Covid-19 και τηρήθηκαν όλα τα σχετικά πρωτόκολλα. Κάθε μια από τις συμμετέχουσες χώρες διαγωνίστηκε στην έδρα της ακολουθώντας ειδικούς αυστηρούς κανόνες για το αδιάβλητο του διαγωνισμού αλλά και την ασφάλεια των συμμετεχόντων. Την ευθύνη της διοργάνωσης είχε η Μαθηματική Εταιρεία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (MASSEE), μέσω τριμελούς Οργανωτικής Επιτροπής που αποτελείτο από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (Ε.Μ.Ε.) κ. Ανάργυρο Φελλούρη και τους Zoran Kadelburg (Σερβία), Emil Kolev (Βουλγαρία). Σημαντική ήταν η συμβολή της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας που φιλοξένησε τον διαγωνισμό και συμμετείχε σε όλα τα στάδια της διοργάνωσης.

Η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία συγχαίρει θερμά τους μαθητές της ελληνικής ομάδας, οι οποίοι δημιουργούν υψηλές προσδοκίες για ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες τα επόμενα χρόνια και σημαντικές επιδόσεις στα Μαθηματικά.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈξι μετάλλια κέρδισε η ελληνική ομάδα στην 24η Βαλκανική Μαθηματική Ολυμπιάδα Νέων
Περισσότερα

Total black: Γοητεία, διαχρονικότητα και μυστήριο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το μαύρο είναι το χρώμα των αντικειμένων, που δεν αντανακλούν φως σε κανένα σημείο του ορατού φάσματος. Το μαύρο χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε μεταφορικές εκφράσεις και συμβολισμούς.

Όσον αφορά την κλασική θεωρία των χρωμάτων το μαύρο ανήκει στα ουδέτερα ή γήινα χρώματα που συνήθως δεν εμφανίζονται στο γνωστό χρωματικό κύκλο. Στην κατηγορία αυτή, μαζί με το μαύρο ανήκουν το γκρι, το καφέ και το μπεζ.

 

 

Στην αλληγορική γλώσσα των χρωμάτων το μαύρο δηλώνει χαρακτηριστικά το “όχι”, την αντίδραση, την αντίσταση και τη βίαιη αποτίναξη κάθε μορφής καταπίεσης. Γι’ αυτό είναι το χρώμα των συνθημάτων στους τοίχους, των πλακάτ και των πανό σε πορείες διαμαρτυρίας.

Στο μαύρο χρώμα συνυπάρχουν δύο μεγάλες αντίθετες δυνάμεις που η κάθε μία εκδηλώνεται ανάλογα με τον τρόπο που γίνεται η χρήση του. Σε μια πρώτη εκτίμηση το μαύρο χρώμα συμβολίζει το αρχέγονο σκότος, το μυστήριο, το κενό, το κακό, την ανυπαρξία, το σκοτάδι του θανάτου, το πένθος, τη θλίψη, την ντροπή, την υποταγή, το ανεκδήλωτο συναίσθημα, την απελπισία, την καταστροφή, τη φθορά, την παραίτηση, την άρνηση, την κατάθλιψη και τη μοναχικότητα.

 

Δεν είναι λίγες οι φορές που η χρήση του μαύρου χρώματος μπορεί να υποδηλώσει τη σοβαρότητα, την πειθαρχία, την αυστηρότητα, την τυπικότητα, το κύρος, τη δύναμη και την κομψότητα.

Είναι ένα μυστήριο χρώμα που συνδέεται με το φόβο και το άγνωστο (μαύρες τρύπες). Έχει συνήθως μια αρνητική υποδήλωση (μαύρη λίστα, μαύρο χιούμορ, “μαύρος θάνατος”).

 

Στη διαφήμιση και τη συσκευασία το μαύρο χρώμα χρησιμοποιείται για να δείξει τη δύναμη και την αρχή, θεωρείται πολύ επίσημο και προσδίδει γόητρο. Στο μαύρο χρώμα βασίζονται διαφημίσεις κύρους, από εταιρείες που θεωρούνται ότι κατέχουν μεγάλο μερίδιο αγοράς στον τομέα που δραστηριοποιούνται.

Δίνει το συναίσθημα της προοπτικής και το βάθος, αλλά ένα μαύρο υπόβαθρο μικραίνει την αναγνωσιμότητα.

Στη μόδα ένα μαύρο κοστούμι ή ένα φόρεμα αναδεικνύει μια λεπτή σιλουέτα καλύπτοντας τις μικρές ατέλειες, υπογραμμίζει τη σαγήνη, τονίζει την υψηλή αισθητική και δημιουργεί μια μυστηριώδη ατμόσφαιρα.

 

 

Στο σχέδιο, στην τέχνη ή στη φωτογραφία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα μαύρο ή γκρίζο υπόβαθρο για να κάνετε τα άλλα χρώματα να ξεχωρίσουν.

Συνδυασμένο με κόκκινο ή πορτοκαλί δίνει ένα πολύ επιθετικό χρώμα σχεδίου.

Στη διακόσμηση όπως κάθε σκούρο χρώμα, έτσι και το μαύρο, έχει την ιδιότητα να κάνει τους χώρους να φαίνονται μικρότεροι, γι’ αυτό και δεν το συναντάμε συχνά στα κτήρια. Μπορεί όμως, να χρησιμοποιηθεί σε λεπτομέρειες, και να τους προσδώσει την έμφαση που θα τις κάνει να ξεχωρίσουν. Είναι πολύ ισχυρό χρώμα, οπότε η έκταση που θα καλύψει θα πρέπει να είναι πολύ μικρή.

 

Ωστόσο, η παραμονή κάτω από την επήρεια του μαύρου για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να κάνει κακό στην υγεία ενός ατόμου, επειδή το μαύρο απορροφά τη δύναμη και τη ζωτικότητα προκαλώντας σωματική και ψυχική εξάντληση.

Γενικότερα, όσοι το επιλέγουν, μπορεί να χαρακτηρίζονται από μυστικοπάθεια. Όσοι πάλι αποφεύγουν το μαύρο χρώμα, χαρακτηρίζονται από φοβία για το άγνωστο και επιθυμία για απελευθέρωση από την εξάρτηση.

Τα μαύρα ρούχα είναι μια διαχρονική, κομψή επιλογή για καλοντυμένες εμφανίσεις. Κολακεύουν κάθε σωματότυπο και οπτικά χαρίζουν πιο λεπτή σιλουέτα. Αν, όμως, θέλετε να προσθέσετε κάτι παραπάνω στο outfit σας για να σπάσετε τη μονοτονία, βρείτε το ρυθμό και την ισορροπία.

 

 

Αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες όσο και απαιτητικές προτάσεις για εμφάνιση που ξεχωρίζει. Ο λόγος, φυσικά, για το περιβόητο total black, το look εκείνο, δηλαδή, που επιβάλλει την επιλογή ρούχων και αξεσουάρ αποκλειστικά σε μαύρο χρώμα -μια τάση διαχρονική και δοκιμασμένη, που έχουν τιμήσει κατ’ επανάληψη οι πιο στυλάτες προσωπικότητες στην Ιστορία.

Οι λεπτομέρειες και η προσοχή στην ποιότητα του total black στυλ είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά. Παρατηρήστε τις φωτογραφίες, εμπνευστείτε με μέτρο και δίχως να αντιγράψετε.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουTotal black: Γοητεία, διαχρονικότητα και μυστήριο
Περισσότερα