Χειρόγραφα

Οργή στο Ιράν: Αποκεφαλισμός με δρεπάνι μιας έφηβης από τον πατέρα της, για λόγους “τιμής”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Άλλο ένα έγκλημα στον κόσμο με θύμα γυναίκα για λόγους “τιμής”…

Η άγρια δολοφονία μιας έφηβης από τον πατέρα της, λόγω της σχέσης που διατηρούσε με έναν άνδρα, προκάλεσε οργή στο Ιράν, με τον πρόεδρο, Χασάν Ροχανί, να προτρέπει τους βουλευτές να εργαστούν για την έγκριση ενός νομοσχεδίου που θα αποτρέπει τη βία εναντίον των γυναικών.

 

 

Η 14χρονη Ρομίνα Ασράφι έφυγε με έναν 29χρονο άνδρα στα μέσα Μαΐου από το σπίτι της στην πόλη Τάλες, σε απόσταση περίπου 321 χλμ βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Τεχεράνης, όπως μεταδίδει το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA.

Το ζευγάρι δεν πρόλαβε να διαφύγει και η Ασράφι παραδόθηκε στην οικογένειά της, αφού ο πατέρας της φάνηκε να τη συγχωρεί, γράφει το IRNA, επικαλούμενο έναν τοπικό δικαστικό αξιωματούχο στην επαρχία Γκιλάν, όπου βρίσκεται το Τάλες.

Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα ΜΜΕ, το κορίτσι δεν ήθελε να επιστρέψει στο πατρικό της, καθώς φοβόταν για τη ζωή της, όπως είπε στον δικαστή.

Την 21η Μαΐου, ο πατέρας της Ασράφι της επιτέθηκε, ενώ εκείνη κοιμόταν και την αποκεφάλισε χρησιμοποιώντας ένα δρεπάνι, αναφέρει ο ιστότοπος Gilkhabar. Συνελήφθη και κρατείται, σύμφωνα με το IRNA.

Αυτό το «έγκλημα τιμής» πρωταγωνίστησε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στη χώρα, με την εφημερίδα Ebtekar να έχει τίτλο «Σπίτι του πατέρα, σπίτι του κινδύνου».

«Αναμφίβολα, καθήκον μας είναι η δικαστική συνέχεια της υπόθεσης και η αυστηρή τιμωρία του δράστη αυτού του εγκλήματος», δήλωσε σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, Μαχμούντ Αμπάσι.

«Όμως, η υπόθεση αυτή δεν είναι το τέλος του δρόμου. Είναι η αρχή ενός μεγάλου και τρομακτικού δρόμου που απαιτεί από εμάς να κάνουμε βήματα για την αποτροπή της θυσίας της Ρομίνα στην κοινωνία».

Από την πλευρά του, ο Μασούμε Εμπτεκάρ, ο αντιπρόεδρος για τις γυναίκες και τις οικογενειακές υποθέσεις, ζήτησε να αποτελέσει προτεραιότητα ένα νομοσχέδιο που θα εγγυάται την ασφάλεια για τις γυναίκες, το οποίο θα προωθείτο στο υπουργικό συμβούλιο σήμερα, μεταδίδει το IRNA.

 

 

Πολλοί Ιρανοί εξέφρασαν την οργή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη δολοφονία της 14χρονης.

«Κατάρα σε όλη αυτήν την κουλτούρα και παράδοση, που προκαλούν εγκεφαλική βλάβη και οδήγησαν στον θάνατο της Ρομίνα», έγραψε στο Twitter, ένας χρήστης με το όνομα Αζάντεκτ.

Ο ισλαμικός ποινικός κώδικας του Ιράν προβλέπει μειωμένη ποινή για πατέρες και άλλα μέλη της οικογένειας που καταδικάζονται για φόνο ή σωματική κακοποίηση ανηλίκων σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ή «εγκλήματα τιμής».

Αν ένας άντρας κριθεί ένοχος πως σκότωσε την κόρη του, η τιμωρία κυμαίνεται μεταξύ τριών και 10 ετών στη φυλακή, αντί για την κανονική θανατική ποινή ή το πρόστιμο σε υποθέσεις δολοφονίας.

Την ίδια στιγμή, το hashtag #Romina_Ashrafi μετρά περισσότερες από 50.000 αναφορές στο Twitter, με την πλειονότητα των χρηστών να καταδικάζει τη δολοφονία και την πατριαρχική φύση της ιρανικής κοινωνίας γενικότερα.

 

 

Και προσέξτε και κάτι ακόμα, το οποίο υπογραμμίζει το BBC: Η φωτογραφία της Romina Ashrafi είναι η κεντρική που βλέπετε στο κείμενο. Κυβερνητικό μέσο, ωστόσο, έχει «πειράξει» τη φωτογραφία, για να μη φαίνονται καθόλου τα μαλλιά της 14χρονης…

Πηγή: BBC

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟργή στο Ιράν: Αποκεφαλισμός με δρεπάνι μιας έφηβης από τον πατέρα της, για λόγους “τιμής”
Περισσότερα

Διεθνές Δίκτυο Παραστατικών Τεχνών: Ζητούμε μέτρα στήριξης – επανεκκίνησης στον τομέα του πολιτισμού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Διεθνές Δίκτυο Παραστατικών Τεχνών International Network for Contemporary Performing Arts (ΙΕΤΜ), υπέβαλε επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και τον ΓΓ Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη στις 25 Μαΐου 2020 ζητώντας από την Κυβέρνηση ουσιαστικότερα μέτρα στήριξης και επανεκκίνησης για τον τομέα του πολιτισμού, σε έμπρακτη ένδειξη αλληλεγγύης προς τα αιτήματα των Ελλήνων καλλιτεχνών και εργαζόμενων στον πολιτισμό.
***
Το ΙΕΤΜ έχει έδρα τις Βρυξέλλες και είναι ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα διεθνώς με περισσότερα από 500 μέλη από 50 χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.
Μέσω της επιστολής, η κα Ása Richardsdóttir, γενική γραμματέας του δικτύου, επισημαίνει το χάσμα στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας στον πολιτιστικό χώρο μεταξύ διαφορετικών κρατών. Σε έμπρακτη ένδειξη αλληλεγγύης προς τα αιτήματα των Ελλήνων καλλιτεχνών, παροτρύνει την Ελληνίδα Υπουργό να λάβει δραστικότερα μέτρα για την επιβίωση των εργαζομένων στον πολιτισμό και την επανεκκίνηση του κλάδου, για την προάσπιση των πνευματικών δικαιωμάτων και για την έγκαιρη διεκδίκηση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων που μπορούν να ενισχύσουν τον πολιτισμό.

***

Ακολουθεί αναλυτικά η επιστολή στα ελληνικά, ενώ στους παραλήπτες επισυνάπτεται το πρωτότυπο στα Αγγλικά.

***

Βρυξέλλες, 25 Μαΐου 2020

Yπ’ όψιν της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Κας Λίνας Μενδώνη.
Κοινοποίηση: Γενικός Γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού Κος Νικόλαος Γιατρομανωλάκης

Αγαπητή Κα Υπουργέ,

Σας απευθύνομαι εκ μέρους του Διεθνούς Δικτύου για τις Παραστατικές Τέχνες (ΙΕΤΜ), ενός από τα παλαιότερα και μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πολιτιστικά δίκτυα που εκπροσωπεί πάνω από 500 οργανισμούς και επαγγελματίες ανά τον κόσμο.
Ο χώρος του πολιτισμού, και ιδιαίτερα οι παραστατικές τέχνες υπήρξαν από τους πρώτους που επλήγησαν από τα μέτρα κατά της πανδημίας του COVID-19 και ως φαίνεται θα είναι και από τους τελευταίους που θα μπορέσουν να επανέλθουν στις δραστηριότητές τους μετά την άρση των μέτρων.
Η παρούσα κρίση έχει ζημιώσει το ήδη εξαιρετικά ευάλωτο οικοσύστημα του τομέα του πολιτισμού και δυστυχώς ο ελληνικός πολιτιστικός χώρος δεν αποτελεί εξαίρεση. Η διαρκής επαφή μας με τα μέλη μας, τα οποία προέρχονται από 50 διαφορετικές χώρες στον κόσμο, καταδεικνύει μεγάλα χάσματα στα μέτρα τα οποία διαφορετικές κυβερνήσεις έχουν λάβει προκειμένου να στηρίξουν τον πολιτισμό.
Βάσει της ενημέρωσης από τα μέλη μας σχετικά με τα μέτρα που έχει ανακοινώσει μέχρι στιγμής η ελληνική κυβέρνηση, το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων, επιχειρήσεων και μη κερδοσκοπικών οργανισμών στον πολιτιστικό τομέα παραμένει χωρίς τη ζωτική στήριξη που είναι απαραίτητη για την επιβίωσή τους και τη συνέχιση της δράσης τους.
Επιπλέον φαίνεται να απουσιάζει ένας καλά μελετημένος, βραχυπρόθεσμος και μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για την επανεκκίνηση του τομέα του πολιτισμού, ενώ τα πνευματικά δικαιώματα προστατεύονται μόνο μερικώς.
Ευελπιστούμε ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα και ότι το Υπουργείο Πολιτισμού θα συνεργαστεί με τους συναρμόδιους φορείς και θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να αξιοποιήσει στο έπακρο τα ευρωπαϊκά προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες του Covid-19 στον πολιτισμό.

Η Ása Richardsdóttir, Γενική Γραμματέας του Δικτύου ΙΕΤΜ.

Η ελληνική κοινότητα των παραστατικών τεχνών αποτελεί ζωτικό κομμάτι του δικτύου μας και προσθέτει σημαντικά στη διεθνή σκηνή.
Ελπίζουμε συνεπώς ότι θα κάνετε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να προστατεύσετε τον τομέα των παραστατικών τεχνών αλλά και τον ελληνικό πολιτιστικό χώρο συνολικά, καθώς αντιπροσωπεύει έναν δυναμικό κοινωνικό πόρο, με εξαιρετική εγγενή αξία, που συμβάλει στο γενικότερο καλό.

 

Με εκτίμηση,
Ása Richardsdóttir
Γενική Γραμματέας του Δικτύου ΙΕΤΜ

Παναγιώτης ΜήλαςΔιεθνές Δίκτυο Παραστατικών Τεχνών: Ζητούμε μέτρα στήριξης – επανεκκίνησης στον τομέα του πολιτισμού
Περισσότερα

Ο δικηγόρος του Βασίλη Δημάκη απαντά στη Σοφία Νικολάου – To ψήφισμα του avaaz για την υπόθεση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Είναι ώρα η Πολιτεία να δείξει ένα πρόσωπο όχι εκδικητικό και μισαλλόδοξο, αλλά συμπεριληπτικό και μεγαλόκαρδο”, αναφέρει στη δήλωσή του ο Θανάσης Καμπαγιάννης, συνήγορος του Βασίλη Δημάκη

Αναλυτικά η δήλωση του δικηγόρου του Βασίλη Δημάκη, Θανάση Καμπαγιάννη:

Προς αποκατάσταση της αλήθειας, όσον αφορά την από 25/5/2020 ανακοίνωση που αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη από τη Γενική Γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής, αναφέρουμε τα εξής:

1. Πριν από οτιδήποτε άλλο, αναφέρω ότι ο κρατούμενος φοιτητής Βασίλης Δημάκης έχει στερηθεί ως πολίτης το δικαίωμά του να λαμβάνει από τις αρχές έγγραφες απαντήσεις στα υπομνήματα και τις αιτήσεις που επανειλημμένα έχει απευθύνει προς το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και τη Γενική Γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής.

Έτσι, αν και έχει απευθύνει διά του συνηγόρου του τα από 28/4/2020, 4/5/2020, 22/5/2020 υπομνήματα/αιτήσεις και πλήθος υπεύθυνων δηλώσεων, καμία έγγραφη απάντηση δεν έχει λάβει. Απαντήσεις από το Υπουργείο δίνονται μόνο διά ανακοινώσεων/δελτίων τύπου προς τα ΜΜΕ και διαρροών στον τύπο, χωρίς οποιαδήποτε επίδοση στον δικηγόρο του, έστω και ηλεκτρονική. Επισημαίνω μάλιστα ότι τα δελτία τύπου εκδίδονται μόνον όταν ο Βασίλης Δημάκης έχει ανακοινώσει απεργία πείνας, όπως προκύπτει και από τις ημερομηνίες τους: 28/4/2020, 10/5/2020 και 25/5/2020. Πρόκειται για σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων του κρατούμενου ως πολίτη, που υποκρύπτει τη μη αναγνώρισή του ως υποκειμένου δικαιωμάτων και την ακύρωση του θεσμικού ρόλου του δικηγόρου.

2. Με απόφαση της Γενικής Γραμματέως Αντεγκληματικής Πολιτικής (χωρίς σύγκληση της τριμελούς Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών, κατ’ εξαίρεσιν και αναιτιολόγητα με αόριστη επίκληση “αξιόπιστων πληροφοριών για λόγους δημόσιας τάξης»), ο Βασίλης Δημάκης μετήχθη στις φυλακές Γρεβενών στις 17/4/2020 και ξεκίνησε κατευθείαν απεργία πείνας: επισήμως (δηλαδή με υπεύθυνη δήλωση) από 21/4/2020 την οποία κλιμάκωσε σε απεργία δίψας από 27/4/2020, ζητώντας την επιστροφή του στην Αθήνα προκειμένου να μπορεί να συνεχίσει αυτοπρόσωπα τις σπουδές του.

Η κινητοποίηση των καθηγητών του και των συμφοιτητών του ακύρωσε την δηλωμένη πρόθεση του Υπουργείου (βλ. δελτίο τύπου από 28/4/2020) για συνέχιση των σπουδών του αποκλειστικά εξ αποστάσεως από τα Γρεβενά, χωρίς δηλαδή αυτοπρόσωπη παρουσία (με το “βραχιολάκι”), δικαίωμα που του είχε χορηγηθεί από δικαστικό Συμβούλιο το 2018. Όσον αφορά τα αναφερόμενα στην από 25/5/2020 ανακοίνωση του Υπουργείου για την εκπαίδευση στα Γρεβενά, επιβεβαιώνω ότι ο κρατούμενος ΟΥΔΕΠΟΤΕ ζήτησε την τηλεκπαίδευση εκεί, καθώς οποιοδήποτε τέτοιο αίτημα θα νομιμοποιούσε την απομάκρυνσή του από την Αθήνα και το δικαίωμα της αυτοπρόσωπης παρουσίας του στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Αλυσιτελώς λοιπόν και για λόγους εντυπωσιασμού και παραπλάνησης προβάλλεται το εν λόγω επιχείρημα από το Υπουργείο.

3. Με απόφαση της Γενικής Γραμματέως Αντεγκληματικής Πολιτικής (ξανά χωρίς σύγκληση της τριμελούς Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών), ο κρατούμενος μετήχθη στις 9/5/2020 από τα Γρεβενά στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού, στην πτέρυγα των κρατούμενων που έχουν καταδικαστεί για τρομοκρατία (άρθρο 187Α) και όχι στο κελί του στη Δ’ Πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού. Στη νόμιμη και θεμιτή αντίδρασή του για τον λόγο της μεταγωγής του εκεί, που εκφράστηκε με την από 9/5/2020 δήλωση απεργίας πείνας και δίψας, εξεδόθη η από 10/5/2020 ανακοίνωση της ΓΓ Αντ. Πολιτικής όπου δηλώθηκε ότι ο λόγος της μεταγωγής οφείλεται στα υγειονομικά πρωτόκολλα λόγω κορονοϊού και την ανάγκη τήρησης 14ήμερης καραντίνας, ενώ δόθηκαν ρητές εγγυήσεις για την ακώλυτη συνέχιση των σπουδών του, καταρχάς με τηλεκπαίδευση και στη συνέχεια αυτοπρόσωπα. Κατόπιν τούτου, στις 11/5/2020, ο κρατούμενος ανέστειλε την κινητοποίησή του και ζήτησε διά του συνηγόρου του την εφαρμογή των υπεσχηθέντων, αιτήθηκε δε προς τη Διεύθυνση την υλοποίηση της τηλεκπαίδευσης σε συνάντηση του συνηγόρου του και του δασκάλου του Πέτρου Δαμιανού με την διευθύντρα των γυναικείων φυλακών κα Κωνσταντοπούλου.

4. Επί δύο εβδομάδες, και συγκεκριμένα από τη Δευτέρα 11/5/2020 μέχρι το Σάββατο 23/5/2020, ο κρατούμενος ζητούσε καθημερινά τη συμμετοχή του στα τηλεμαθήματα της σχολής του. Η διευθύντρια του Καταστήματος Κράτησης ΙΙ κα Κωνσταντοπούλου ανέφερε ρητά στον συνήγορο του κρατούμενου τόσο στη συνάντηση της 11/5/2020 όσο και σε τηλεφωνικές επικοινωνίες ότι το Κατάστημα ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ την υλικοτεχνική υποδομή προς τούτο και βρίσκεται σε διαδικασία σχετικής παραγγελίας, διαψεύδοντας ρητά τα αναφερόμενα στην από 25/5/2020 ανακοίνωση του Υπουργείου. Αντιπροτείναμε τις εξής λύσεις: α) Να ανεβαίνει ο κρατούμενος σε χώρο που υπάρχει ηλεκτρονικός υπολογιστής με σύνδεση στο διαδίκτυο και να παρακολουθεί το ημερήσιο μάθημά του. Μας απαντήθηκε ότι ο χώρος αυτός ανήκει στις Γυναικείες Φυλακές, που είναι χωριστές από την ειδική πτέρυγα των κρατούμενων για τρομοκρατία, οπότε και δεν γίνεται να υπάρξει τέτοια μετακίνηση. β) Να προσκομίσουμε με δικό μας έξοδο ένα lap-top και ένα usb είτε στον κρατούμενο είτε ως δωρεά στη φυλακή, για να συμμετέχει ο κρατούμενος στα τηλεμαθήματα. Μας απαντήθηκε ότι πρέπει να τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία.

5. Για του λόγου το αληθές, αναφέρομαι τόσο σε δημοσιεύματα (Εφημερίδα των Συντακτών 12/5/2020) από όπου προκύπτει ότι καταγγείλαμε εξαρχής το ψευδές των διαβεβαιώσεων του Υπουργείου (ότι δηλαδή υπάρχει υλικοτεχνική υποδομή και ότι ακώλυτα ο κρατούμενος τη χρησιμοποιεί), όσο και σε επικοινωνίες που είχε ο συνήγορος με καθηγητές μαθημάτων του τρέχοντος εξαμήνου στις οποίες τους ειδοποίησε για τον λόγο απουσίας του κρατούμενου από τα τηλεμαθήματα (τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον καθηγητή κο Παντελή Λέκκα, την καθηγήτρια κα Χαριτίνη Δίπλα, ηλεκτρονική επιστολή στον καθηγητή κο Τσάκωνα, τηλεφωνική ενημέρωση του καθηγητή κυρίου Γ. Κουζέλη, κλπ). Ωστόσο ο κρατούμενος υπέμεινε τη στέρηση των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων του, δίνοντας πίστωση χρόνου για την υλοποίηση των υπεσχημένων τόσο αναφορικά με την εκπαίδευσή του όσο και αναφορικά με τη μεταγωγή του.

6. Την τελευταία μέρα πριν τη λήξη της “14ήμερης καραντίνας”, ο κρατούμενος επέδωσε στη Γενική Γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής το από 22/5/2020 υπόμνημά του με το οποίο επεσήμανε τη στέρηση των εκπαιδευτικών του δικαιωμάτων και την λήξη της “14ήμερης καραντίνας”. Δυστυχώς, την επομένη η διάψευση όλων των υπεσχημένων στο από 10/5/2020 δελτίο τύπου ολοκληρώθηκε με την μη υλοποίηση της μεταγωγής του. Εξάλλου, η “καραντίνα” δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα ή τα υγειονομικά πρωτόκολλα, καθώς ο κρατούμενος αλληλεπιδρούσε κανονικά με τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους και λοιπούς συγκρατούμενους του στο υπόγειο των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού. Το Σάββατο 23/5/2020 ο κρατούμενος προέβη σε ανακοίνωση διακοπής νερού, τροφής και επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Όποια/ος διαβάσει το συγκεκριμένο κείμενο, μπορεί να διαγνώσει έναν άνθρωπο απολύτως τσακισμένο και απεγνωσμένο από την κοροϊδία, τον εμπαιγμό και τον βασανισμό που επί σαράντα ημέρες υφίσταται χωρίς τον οποιοδήποτε λόγο.

7. Την Δευτέρα 25/5/2020, η υποδιευθύντρια των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού ενημέρωσε τον συνήγορο κατόπιν τηλεφωνικής κλήσης του ιδίου ότι το Υπουργείο έδωσε εντολή, ελλείψει lap-top και usb, να δοθεί πρόσβαση σε εγκατεστημένο ηλεκτρονικό υπολογιστή της φυλακής με σύνδεση στο διαδίκτυο για να παρακολουθήσει το μάθημά του (Συγκριτική Πολιτική ΙΙ), αυτό ακριβώς δηλαδή που ζητήθηκε εξαρχής από τον κρατούμενο (βλ. στοιχείο 4) και για το οποίο είχε λάβει αρνητική απάντηση. Ο κρατούμενος δήλωσε αδυναμία, καθώς είναι ήδη άνυδρος και με ιατρικές μετρήσεις που καθιστούν ανέφικτη την παρακολούθηση του μαθήματός του. Κατόπιν τούτου, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δημοσίευσε φωτογραφία από τον εγκατεστημένο υπολογιστή, διαδίδοντας ότι ο κρατούμενος αρνείται την εκπαίδευσή του… Αν κάποιος στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη βρίσκει αστείο αυτό το σαδιστικό παιγνίδι της γάτας με το ποντίκι, ο κρατούμενος δηλώνει ότι το θεωρεί βασανιστήριο και επιφυλάσσεται όλων των δικαιωμάτων του.

8. Όπως καταλαβαίνει ο καθένας από όλη αυτή τη μεθόδευση, το Υπουργείο στέλνει το μήνυμα στον κρατούμενο ότι μόνον βλάπτοντας τον εαυτό του μπορεί να κερδίσει τα αυτονόητα αιτήματά του, δηλαδή την επιστροφή του στο κελί του στη Δ’ Πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού και την ακώλυτη συμμετοχή του στην εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτό διαμήνυσε ο κρατούμενος σε συνάντηση που είχε με τον δάσκαλό του Πέτρο Δαμιανό την Δευτέρα 25/5/2020.

9. Για το αληθές και τεκμηριωμένο των όσων αναγράφονται παραπάνω, αναφέρομαι καθ’ ολοκληρίαν στις ανακοινώσεις της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, συμβουλευτικού οργάνου της Ελληνικής Πολιτείας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που με τρεις ανακοινώσεις της, η τελευταία μόλις χτες στις 25/5/2020 – γεγονός πρωτόγνωρο όπως και η ίδια η Επιτροπή σημειώνει – στηρίζει τα αιτήματα του κρατούμενου φοιτητή Βασίλη Δημάκη.

10. Είναι ώρα η Πολιτεία να σταματήσει να αντιδικεί με έναν κρατούμενο που, υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο σωφρονισμού. Είναι ώρα η Πολιτεία να δείξει ένα πρόσωπο όχι εκδικητικό και μισαλλόδοξο, αλλά συμπεριληπτικό και μεγαλόκαρδο. Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία και συντάσσεται με το δικαίωμα ενός κρατούμενου να αλλάξει τη ζωή του και να επιλέξει το δρόμο του σωφρονισμού πρέπει να απευθύνει στην Πολιτεία την έκκληση να δώσει μια ψήφο εμπιστοσύνης στον Βασίλη Δημάκη που την έχει κερδίσει με τον βίο του τα τελευταία – πολλά πλέον – χρόνια και να ικανοποιήσει τα αυτονόητα αιτήματά του: τη μεταγωγή του στο κελί του στη Δ’ Πτέρυγα του Καταστήματος Κράτησης Ι των φυλακών Κορυδαλλού και την ακώλυτη συμμετοχή του στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θανάσης Καμπαγιάννης, συνήγορος του Βασίλη Δημάκη

Ακολουθεί η κατεπείγουσα δήλωση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), στην οποία, ήδη από τις 30/04, εκφράζεται ανησυχία για την πορεία της υγείας του κρατουμένου και απεργού πείνας και δίψας, Βασίλη Δημάκη:

ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΔΗΛΩΣΗ

Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα τoυ Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), το ανεξάρτητο συμβουλευτικό όργανο της ελληνικής Πολιτείας για θέματα προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, έχει μεταξύ των κατά τον νόμο αρμοδιοτήτων της τη συνεχή επισήμανση σε όλα τα όργανα της Πολιτείας της ανάγκης αποτελεσματικής κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τη διαρκή παρακολούθηση των εξελίξεων που σχετίζονται με το καθεστώς των δικαιωμάτων αυτών στην Ελλάδα και το εξωτερικό, την ενημέρωση της κοινής γνώμης για τους σχετικούς κινδύνους παραβίασης που ελλοχεύουν, και προπαντός την παροχή συμβουλών προς την ελληνική Πολιτεία για τη χάραξη σωστής κεντρικής πολιτικής για θέματα που άπτονται των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Με Δήλωσή της στις 30.4.2020, η ΕΕΔΑ εξέφρασε την ιδιαίτερη ανησυχία της για την πορεία της υγείας του απεργού πείνας και δίψας κρατούμενου φοιτητή Βασίλη Δημάκη, ο οποίος, απουσία επαρκούς αιτιολογίας και χωρίς να έχει υποπέσει σε οποιοδήποτε πειθαρχικό παράπτωμα, μετήχθη από τις φυλακές Κορυδαλλού στα Γρεβενά, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να συνεχίσει την παρακολούθηση των μαθημάτων του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Μολονότι πληροφορήθηκε με ικανοποίηση την ανάκληση της μεταγωγής του κύριου Δημάκη, η ΕΕΔΑ επανήλθε με δεύτερη Δήλωσή της στο θέμα, καθώς με ανησυχία πληροφορήθηκε πως αντί για την Δ’ Πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού, ο κύριος Δημάκης μετήχθη στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού.

Είναι εξαιρετικά δυσάρεστο, ανησυχητικό και πρωτόγνωρο στην ιστορία της, ότι η ΕΕΔΑ αναγκάζεται να επανέλθει στο θέμα με τρίτη συνεχόμενη δημόσια Δήλωσή της, καθώς, παρά το γεγονός ότι με διευκρινιστική ανακοίνωση της Γενικής Γραμματέως Αντεγκληματικής Πολιτικής, κυρίας Σοφίας Νικολάου, υπήρξε διαβεβαίωση ότι η μεταγωγή του κύριου Δημάκη έχει προσωρινό χαρακτήρα με σκοπό την «επί 14ήμερο προφύλαξη του μεταγόμενου, σύμφωνα με τα υγειονομικά πρωτόκολλα για την αντιμετώπιση της μετάδοσης του κορονοϊού, που τηρούνται, απαρέγκλιτα σε όλα τα Καταστήματα Κράτησης της χώρας», η μεταγωγή του κρατούμενου και φοιτητή δεν έχει έως σήμερα λάβει χώρα παρά την παρέλευση της ταχθείσας προθεσμίας. Αποτέλεσμα αυτής της ολιγωρίας είναι ότι ο κύριος Δημάκης κατέρχεται εκ νέου σε απεργία πείνας και δίψας, με συνέπειες άγνωστες για την ήδη βεβαρυμμένη του υγεία.

Η ΕΕΔΑ καλεί για πολλοστή φορά την Ελληνική Πολιτεία να σεβαστεί και να διασφαλίσει το δικαίωμα του Βασίλη Δημάκη στην εκπαίδευση. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και υπο συνθήκες υγειονομικού περιορισμού, o κύριος Δημάκης θα μπορούσε να παρακολουθεί τα μαθήματά του, τα οποία γίνονται πλέον εξ ολοκλήρου εξ αποστάσεως. Με σεβασμό στο κράτος δικαίου και τα δικαιώματα των κρατουμένων, η Ελληνική Πολιτεία θα πρέπει να επιδείξει υπευθυνότητα και συνέπεια υλοποιώντας άμεσα τη δημόσια δέσμευσή και μεριμνώντας για την μεταγωγή του κύριου Δημάκη στη Δ’ Πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού.

Υιοθετήθηκε από την Ολομέλεια της ΕΕΔΑ στις 25.5.2020

Αναλυτικά η Κατεπείγουσα Ανακοίνωση της ΕΕΔΑ για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον Βασίλη Δημάκη:

Μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον Βασίλη Δημάκη πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 25/05/2020, έξω από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, την τρίτη ημέρα απεργίας πείνας και δίψας του κρατουμένου και φοιτητή, ο οποίος αγωνίζεται για το δικαίωμα στη ζωή και τη μόρφωσή του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ.

Διαδικτυακό Ψήφισμα από το avaaz:

Διαδικτυακό ψήφισμα για την πολύκροτη υπόθεση του Βασίλη Δημάκη δημιούργησε η γνωστή ψηφιακή πλατφόρμα avaaz, με θέμα «Να γίνει δεκτό το αίτημα του κρατούμενου φοιτητή Βασίλη Δημάκη για επιστροφή στο κελί του», έτσι ώστε να μαζευτούν υπογραφές για να στηριχθεί το αίτημα του κρατουμένου και να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του.

Θυμίζουμε ότι ο Βασίλη Δημάκης ζητά να απομακρυνθεί από την ειδική πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού όπου έχει απομονωθεί και να μεταφερθεί στο κελί του, ώστε να μπορέσει να παρακολουθεί τις σπουδές του στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του ψηφίσματος, «Ο Βασίλης Δημάκης ξεκίνησε απεργία πείνας και δίψας στις 9/5/2020 με μοναδικό αίτημά του να οδηγηθεί πίσω στο κελί του, εκεί δηλαδή όπου βρισκόταν στις 16/4/2020 όταν ξεκίνησε αυτός ο καφκικός εφιάλτης, για τον οποίο δεν υπάρχει καμία εξήγηση και ο ίδιος δεν φέρει καμία ευθύνη.»

Αναλυτικά το ψήφισμα:

«Τον εκδικούνται γιατί τους νίκησε! Τον απομονώνουν γιατί τους τρομοκράτησε! Να γίνει δεκτό το αίτημα του κρατούμενου φοιτητή απεργού πείνας και δίψας Βασίλη Δημάκη για επιστροφή στο κελί του.

Ο Βασίλης Δημάκης, κρατούμενος φοιτητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΕΚΠΑ από το ακαδημαϊκό έτος 2017-2018, μετήχθη εκδικητικά και παράνομα (με προσωπική απόφαση της Γενικής Γραμματέως Αντεγκληματικής Πολιτικής Σοφίας Νικολάου) στις 17/4/2020 από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Γρεβενών γιατί συμμετείχε ως εκπρόσωπος των κρατούμενων στις ειρηνικές κινητοποιήσεις για την αποσυμφόρηση των φυλακών εν μέσω COVID-19. Ξεκίνησε αμέσως απεργία πείνας (με υπεύθυνη δήλωση από 21/4) και δίψας (από 27/4) ζητώντας την επαναμεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού για να συνεχίσει την εκπαιδευτική του προσπάθεια με αυτοπρόσωπη παρουσία, όπως είχε κερδίσει με τον αγώνα του το 2018. Μετά από τις αντιδράσεις των καθηγητών και των συμφοιτητών του, αλλά και με τη στήριξη ενός μεγάλου κινήματος αλληλεγγύης χιλιάδων πολιτών και δεκάδων φορέων, το Συμβούλιο Φυλακών Γρεβενών έκανε δεκτό το αίτημα της επαναμεταγωγής του στις 30/4/2020, οπότε και ο Βασίλης έληξε την απεργία πείνας και δίψας. Όταν μετά από νέες πιέσεις και με καθυστέρηση, η Γενική Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής υπέγραψε τη μεταγωγή του στις 8/5/2020, ο Βασίλης Δημάκης μετήχθη την επομένη πίσω στις φυλακές Κορυδαλλού: αντί όμως να οδηγηθεί στο κελί του στην Δ’ Πτέρυγα, απομονώθηκε από τους συγκρατούμενούς του και οδηγήθηκε στην ειδική πτέρυγα των κρατούμενων για τρομοκρατία στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.

Με όλες αυτές τις εκδικητικές ενέργειες, το ελληνικό κράτος βασανίζει τον Βασίλη Δημάκη, έναν κρατούμενο που θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα αυτοσωφρονισμού.

Ο Βασίλης Δημάκης ξεκίνησε απεργία πείνας και δίψας στις 9/5/2020 με μοναδικό αίτημά του να οδηγηθεί πίσω στο κελί του, εκεί δηλαδή όπου βρισκόταν στις 16/4/2020 όταν ξεκίνησε αυτός ο καφκικός εφιάλτης, για τον οποίο δεν υπάρχει καμία εξήγηση και ο ίδιος δεν φέρει καμία ευθύνη.

Όσες και όσοι υπογράφουμε αυτό το ψήφισμα, συντασσόμαστε με το αίτημά του και ζητάμε από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την Ελληνική Κυβέρνηση να το υλοποιήσει».

– Από neolaia.gr

ΨΗΦΙΣΤΕ ΕΔΩ

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ δικηγόρος του Βασίλη Δημάκη απαντά στη Σοφία Νικολάου – To ψήφισμα του avaaz για την υπόθεση
Περισσότερα

«Αχ, αυτά τα φαντάσματα»: Μια μικρή λάμψη κεριού φέρνει στη σκηνή ο… Εντουάρντο Ντε Φιλίππο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κυκλοφορούν στο μισοσκόταδο οι ψυχές… Ο Πασκουάλε Λογιακόνο (ψυχή πονεμένη), η Μαρία, η γυναίκα του (ψυχή χαμένη). Ο Αλφρέδος Μαριλιάνο (ψυχή ανήσυχη). Η Αρμίδα, η γυναίκα του (ψυχή θλιμμένη. Ο Γκαστόνε Καλιφάνο (ψυχή ελεύθερη). Δύο παιδιά (ψυχές αθώες). Ο Ξαβέριος Καλιφάνο, μαέστρος (ψυχή κουρασμένη). Η Μανταλένα, η γυναίκα του (ψυχή ανώφελη). Η Καρμέλα (ψυχή κολασμένη). Ο Ραφαέλε, ο πορτιέρης (ψυχή μαύρη). Ο καθηγητής Σαντάννα (ψυχή χρήσιμη, αλλά δεν εμφανίζεται ποτέ). Δύο αχθοφόροι, δύο πλύστρες, ένας μάγειρας (ψυχές καταδικασμένες)…

***

Πράξη πρώτη (Στη Νάπολη). Μεγάλο χωλ.

Για τα συμβάντα που πρόκειται να διηγηθώ, η σκηνική διάταξη είναι κατ’ ανάγκη η εξής: Στις δύο πλευρές του ανοίγματος μιας σκηνής, μεταξύ προσκηνίου και της αρχής των δυο τοίχων, σχηματίζοντας γωνία για να εξασφαλιστεί η προοπτική απ’ το κοινό και να μην καταστρέφει την κανονική ορατότητα, στέκουν δύο μπαλκόνια που υποτίθεται πως αποτελούν μέρος του όλου ορόφου.
Το στυλ των μπαλκονιών (δέκατος έβδομος αιώνας) είναι τόσο καλά διατηρημένο ώστε να μη μένει αμφιβολία για την τέλεια διατήρηση όλης της πρόσοψης του κτιρίου. Στο δεξιό και στον αριστερό τοίχο δύο πόρτες οδηγούν προς τις άλλες κάμαρες. Η κοινή είσοδος είναι στο βάθος δεξιά.

Από τον τοίχο αριστερά, ένα μέτρο περίπου απ’ την πόρτα, αρχίζει σε οριζόντια γραμμή ένας άλλος τοίχος που σχηματίζει στο κέντρο σχεδόν της σκηνής γωνία και πάει να ενωθεί διαγωνίως με τον τοίχο του βάθους, πλάι στην είσοδο.

Ο Εντουάρντο Ντε Φιλίππο (Νάπολη, 24 Μαΐου 1900 – Ρώμη, 31 Οκτωβρίου 1984) ήταν Ιταλός συγγραφέας και ηθοποιός.

Στον τελευταίο αυτό τοίχο ένα άλλο άνοιγμα με πόρτα από ακατέργαστο ξύλο, αφήνει να φαίνονται τα δυο πρώτα σκαλοπάτια μιας σκάλας που χάνεται στα παρασκήνια και που οδηγεί στην ταράτσα.
Πραγματικά, από ένα στρογγυλό παράθυρο που βρίσκεται στον τοίχο του βάθους αριστερά (αυτόν που τραβάει οριζοντίως από αριστερά προς τα δεξιά) μπορεί κανείς να βλέπει και να ελέγχει ποιος ανεβαίνει και ποιος κατεβαίνει απ’ την ταράτσα.
Απάνω στη σκηνή σκόρπια φύρδην μίγδην διάφορα πράγματα: πήλινα αγγεία, σκεύη της κουζίνας, καντηλέρια, δέματα, φάκελοι μικροί και μεγάλοι και μερικά έπιπλα.
Γενικά, απ’ την ακαταστασία και από την ποικιλία των αντικειμένων μαντεύει κανείς ότι κάποιος νέος ενοικιαστής κάνει κατοχή του διαμερίσματος.
Όταν ανοίγει η αυλαία η σκηνή είναι εντελώς σκοτεινή. Σε λίγο ακούγονται από μέσα βήματα και διαφαίνεται μια μικρή λάμψη κεριού.

***

ΡΑΦΑΕΛΕ (από μέσα): Τράβα μπροστά!.. Μπράβο, έτσι: εσύ τραβάς μπροστά κι εγώ σου φέγγω από πίσω. Έτσι κάναμε όταν φέραμε και τ’ άλλα πράγματα. Εγώ πρέπει να στέκω πάντα πίσω… Αυτό βάλτο καλά στο κεφάλι σου…
(Μπαίνει ένας αχθοφόρος κουβαλώντας δύο καρέκλες, μια βαλίτσα και πολλά ανδρικά καπέλα, το ένα μέσα στ άλλο, που μόλις κατορθώνει να τα ισορροπήσει στο κεφάλι του).
Ο Ραφαέλε που τον ακολουθεί του φωνάζει:

– Περίμενε, στάσου! Δεν ήρθε ακόμα το φως, τα πράγματα είναι όλα μέσ’ στη μέση και κινδυνεύουμε να σπάσουμε τα μούτρα μας. Μια στιγμή ν’ ανοίξω τα σκούρα του μπαλκονιού…
(Προχωρεί αβέβαιος και γυρισμένος προς το ένα μπαλκόνι. Έπειτα από μερικά βήματα σταματάει ξαφνικά και στρίβει κατά τον αχθοφόρο).
– Εσύ όμως μην κουνηθείς!…
(Ο τόνος της φωνής του είναι αλλαγμένος και αλλόκοτος).
– Εσύ προχωρούσες… Μα τι συμβαίνει, φοβάσαι; Έμπα, προχώρει…
(Ο αχθοφόρος προχωρεί λίγα βήματα).
– Μπράβο. Και μην κουνηθείς!
(Επιτέλους πλησίασε στο μπαλκόνι δεξιά και ανοίγει την πόρτα. Η σκηνή φωτίζεται a giorno).
– Δόξα σοι ο Θεός, φως!
(Ανοίγει και την πόρτα του άλλου μπαλκονιού).
– Τώρα είμαστε καλύτερα.
(Ο αχθοφόρος αφήνει τα πράγματα σε μια γωνιά της σκηνής και κάνει να φύγει. Σχεδόν θυμωμένος και φράζοντας το δρόμο του).
– Ώστε αλήθεια θέλεις να φύγεις;

ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ: Πάω να φέρω και τ’ άλλα πράγματα.
ΡΑΦΑΕΛΕ: Κι εγώ μένω μόνος. Ωραία ε; Βιάζεσαι; Σε λίγο έρχεται ο σύντροφός σου. Μόλις έρθει αυτός, φεύγεις εσύ…
ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ: Και το ντουλάπι; Πώς μπορώ να κουβαλήσω το ντουλάπι μόνος μου; Αυτό πάει δυο καντάρια!
ΡΑΦΑΕΛΕ: Τότε ας περιμένουμε την κυρία. Όταν έρθει αυτή, φεύγουμε εμείς. Έτσι μένει αυτή μόνη της εδώ μέσα…
(Από μέσα μπαίνει ο άλλος αχθοφόρος κουβαλώντας άλλες βαλίτσες, μια σκούπα, ένα ξεσκονιστήρι και διάφορα άλλα πράματα).
– Άφησέ τα όλα εδώ, χάμου.
(Ο αχθοφόρος τα’ αφήνει).
– Τι άλλο είναι ακόμα κάτω;
ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ: Σας είπα: το ντουλάπι.
(Προς τον άλλο αχθοφόρο).
– Πάμε, για τελευταία βόλτα.
(Κάνουν να φύγουν κι οι δύο).
ΡΑΦΑΕΛΕ: Μωρέ συ είσαι ξεροκέφαλος, το ξέρεις; Δε μπορείς να καταλάβεις πως, αν φύγετε σεις, θα ‘ρθω κι εγώ μαζί σας; Δε μπορώ ν’ αφήσω το σπίτι ανοιχτό. Έχω ευθύνη.
ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ: Τότε λοιπόν πρέπει να στεκόμαστε εδώ, να χάνουμε τον καιρό μας;
ΡΑΦΑΕΛΕ: Γιατί όχι; Όταν κερδίζεις καιρό, χορταίνεις τα’ χα; Ή μήπως όταν χάνεις καιρό, φτωχαίνεις; Δεν είναι καλύτερα να τον χάνεις τον καιρό σου;… Ας περιμένουμε να ‘ρθει κάποιος. Εγώ μένω μαζί του κι εσείς κατεβαίνετε να κουβαλήστε το ντουλάπι…

 

***

 

«Αχ, αυτά τα φαντάσματα». Φρικιαστικές οπτασίες σε πράξεις τρεις. Του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο. Μετάφραση: Θεμ. Αθανασιάδης Νόβας. Εκδόσεις Δωδώνη.

 

***

 

 

 

Ο Εντουάρντο Ντε Φιλίππο ήταν νόθο παιδί του μεγαλύτερου Ναπολιτάνου πρωταγωνιστή, συγγραφέα και σκηνοθέτη εκείνης της εποχής, του Εντουάρντο Σκαρπέτα και της Λουΐζα Ντε Φιλίππο, ηθοποιού στο θίασο του Σκαρπέτα.
Όταν στα 11 του χρόνια ανακάλυψε ότι ήταν νόθος υπέστη τρομερό σοκ και η νοσηρή περιέργεια των ανθρώπων γύρω του λόγω της ασυνήθιστης, για την εποχή, περίπτωσης, τον έκανε να υστερεί σε ψυχική και πνευματική ισορροπία.

Μεγάλωσε στο θεατρικό περιβάλλον της Νάπολης και πήρε το βάπτισμα του πυρός στην ηλικία των 4 ετών σε ένα μικρό ρόλο γιαπωνέζου, στην οπερέτα γκέισα που είχε ανεβάσει ο πατέρας του. Μαζί με τα δύο αδέρφια του Τιτίνα και Πεππίνο δούλεψαν στη δεκαετία του ’20 σε διάφορα θέατρα και σιγά σιγά περνώντας από διάφορες δουλειές ως κομπάρσος, σκηνογράφος και διευθυντής σκηνής, έφτιαξε ένα πολύ καλό όνομα ως ηθοποιός αργότερα ως καλός συγγραφέας.

Η γλώσσα του θεάτρου του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο ήταν η ναπολιτάνικη διάλεκτος, γιατί όπως έλεγε ο ίδιος δεν μπορούσε να γράψει σε άλλη γλώσσα. Στα ιταλικά θα ήταν σαν να έγραφε σε μια ξένη γλώσσα. Οι ηθοποιοί που διάλεγε ήταν όλοι Ναπολιτάνοι και συνήθως άνθρωποι που είχε δουλέψει πολύ καιρό μαζί τους, είχε δεσμό μαζί τους. Ενώ άφηνε στους ηθοποιούς αρκετή ελευθερία λόγω του ότι ήταν μπασμένοι σε αυτό το είδος της Commedia Dell’ Arte (χωρίς ωστόσο να έχουν φοιτήσει σε καμία θεατρική σχολή), επέμενε σε ορισμένα πράγματα, όπως να μην παρατραβούν ορισμένα αστεία…

 

Παναγιώτης Μήλας«Αχ, αυτά τα φαντάσματα»: Μια μικρή λάμψη κεριού φέρνει στη σκηνή ο… Εντουάρντο Ντε Φιλίππο
Περισσότερα

«Η μοίρα ενός ανθρώπου», του Μιχαήλ Σόλοχοφ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Στις αρχές του Σεπτέμβρη, εκατόν σαράντα δύο σοβιετικούς αιχμαλώτους μάς μετάφεραν απ’ το στρατόπεδο της πόλης Κιούστριν στο στρατόπεδο Μπ – 14, κοντά στη Δρέσδη. Εκείνο τον καιρό σ’ αυτό το στρατόπεδο υπήρχαν περίπου δυο χιλιάδες δικοί μας. Όλοι δούλευαν στα λατομεία. Βγάζαν, κόβανε, σπάζανε τη γερμανική πέτρα με τα χέρια. Η νόρμα ήταν τέσσερα κυβικά τη μέρα στο άτομο, τη στιγμή που και χωρίς αυτό, η ψυχή μας μόλις κρατιόταν από μια ψιλή κλωστίτσα. Σε δυο μήνες, απ’ τους εκατόν σαράντα δυο της δικής μας ομάδας μείναμε μόνο πενήντα εφτά. Τι λες γι’ αυτό αδερφέ μου; Δεν προλαβαίναμε να θάβουμε τους δικούς μας, όταν ακούσθηκε στο στρατόπεδο πως οι Γερμανοί πήραν πια το Στάλινγκραντ και τραβούν παραπέρα, προς τη Σιβηρία. Η μια πίκρα πάνω στην άλλη και να μας ζορίζουν τόσο που να μην μπορούμε να σηκώσουμε τα μάτια από τη γη. Κι οι φύλακες του στρατόπεδου κάθε μέρα να πίνουν, να τραγουδούν, να χαίρονται, να θριαμβεύουν.

Ένα βράδυ γυρίσαμε από τη δουλειά στην παράγκα. Ολάκερη τη μέρα έβρεχε, τα κουρέλια μας ήτανε μούσκεμα, για στράγγισμα. Τουρτουρίζαμε στον παγωμένο αέρα σαν τα σκυλιά, χτυπούσανε τα δόντια μας. Δεν είχαμε πού να ξεράνουμε τα ρούχα μας, πού να ζεσταθούμε κι από πάνω πεινασμένοι, θεονήστικοι. Το βράδυ δε μας δίνανε τίποτα να φάμε.

Έβγαλα τα βρεμένα κουρέλια μου, ξάπλωσα στο ξυλοκρέβατο και λέω: «Τέσσερα κυβικά τους χρειάζονται, ενώ στο μνήμα μας μάς φθάνει κι ένα κυβικό για τον καθένα μας». Μόλις το είπα, βρέθηκε κάποιος παλιάνθρωπος από τους δικούς μας κι ανάφερε στο διοικητή του στρατοπέδου τα πικρά μου λόγια.

 

Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Σόλοχοφ γεννήθηκε στην περιοχή του Ροστόφ στον Ντον στη Ρωσία, στις 24 Μαΐου 1905 και έφυγε από τη ζωή στις 21 Φεβρουαρίου 1984. Ενταγμένος από νεαρή ηλικία στις γραμμές των επαναστατών μπολσεβίκων, συμμετείχε στα γεγονότα της επανάστασης και του εμφύλιου πολέμου. Το πρώτο έργο δημοσιεύτηκε το 1923. Έγινε γνωστός κυρίως από το πολυδιαβασμένο επικό μυθιστόρημα «Ο ήρεμος Ντον». Από τους περισσότερο τιμημένους και πολυδιαβασμένους συγγραφείς της ΕΣΣΔ, καθώς του έχουν απονεμηθεί τα βραβεία Στάλιν (1928), Λένιν (1955) και Νόμπελ (1965), ενώ τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες.

Διοικητής τού στρατοπέδου, ή όπως τον λένε αυτοί, λάγκερ-φύρερ, ήταν ο Γερμανός Μύλλερ. Κοντός, γεροδεμένος, με πολύ ανοιχτόχρωμα μαλλιά, ασπρουλιάρης: μαλλιά στο κεφάλι άσπρα, φρύδια, ματόκλαδα, ακόμα και μάτια κάπως ασπρουλιάρικα. Ρούσικα μιλούσε όπως εμείς οι δυο, μόνο που τόνιζε πολύ το «ο», σαν να ήταν γέννημα-θρέμμα της περιοχής του Βόλγα.

Στην παλιανθρωπιά ασυναγώνιστος. Πού τόμαθε αυτό το επάγγελμα, ο τρισκατάρατος! Μάς παρέταζαν μπροστά στο χτίριο -έτσι λέγανε τις παράγκες μας – κι αυτός περνούσε από μπροστά μας με τους εσεσίτες του, με σηκωμένο το δεξί χέρι. Φορούσε δερμάτινο γάντι και το γάντι με φόδρα από μολύβι για να μην πάθουν τίποτα τα δάχτυλά του. Προχωρούσε και χτυπούσε τον κάθε δεύτερο στη μύτη, έτσι που πλημμύριζε στο αίμα. Αυτό το έλεγε «προφύλαξη απ’ τη γρίππη». Και κάθε μέρα το ίδιο. Το στρατόπεδο είχε τέσσερα χτίρια και κάθε μέρα εφάρμοζε τη μέθοδό του στο ένα απ’ αύτά. Κι ήτανε ταχτικός, ο παλιάνθρωπος. Δούλευε και την Κυριακή. Μόνο ένα πράγμα δεν υπολόγισε ο βλάκας: πριν αρχίσει να μας χτυπά, μας έβριζε δέκα λεφτά για ν’ ανάψουν τα αίματά του. Αυτό μάς ανακούφιζε λιγάκι: σαν να ήταν δικά μας τα λόγια, που τάφερνε το αεράκι από την πατρίδα μας. Αν ήξερε πόσο μας ευχαριστούσαν οι βρισιές του, δεν θα μάς έβριζε στα ρούσικα, μα στή γλώσσα του. Μόνο ένας φίλος μας μοσχοβίτης θύμωνε τρομερά. «Όταν βρίζει, έλεγε, κλείνω τα μάτια μου και σα να βρίσκουμε στη Μόσχα, στο Ζατσέπ, κάθομαι σε μια μπυραρία και τόσο θέλω να πιώ μια μπύρα, που νιώθω ζάλη στο κεφάλι μου».

Όταν είπα λοιπόν για τα κυβικά, την άλλη μέρα με κάλεσε αυτός ο διοικητής. Ήρθαν το βραδάκι στην παράγκα ένας διερμηνέας και δυο στρατιώτες. «Ποιος είναι ο Σόκολοφ Αντρέι;». Τους είπα ότι είμαι εγώ. «Ακολούθα μας, σε ζητά ο χερ λάγκερ-φύρερ». Κατάλαβα γιατί με ζητούσε. Αποχαιρέτησα τους συντρόφους μου που ξέρανε πως πηγαίνω σε σίγουρο θάνατο, αναστέναξα και τράβηξα. Στην αυλή του στρατοπέδου κοιτώ τ’ άστρα, τ’ αποχαιρετώ και σκέφτομαι: «Πάει, τέλειωσε, Αντρέι Σόκολοφ, ή όπως σε λένε εδώ: νούμερο 331». Θυμήθηκα τη λύπη της Ιρίνκα και των παιδιών, μα ύστερα η σκέψη αυτή έφυγε και άρχισα να μαζεύω τις δυνάμεις μου, για ν’ αντικρύσω την κάνη του πιστολιού χωρίς φόβο, όπως ταιριάζει σ’ ένα στρατιώτη, για να μη δουν οι εχθροί πως στην τελευταία μου στιγμή μού ήτανε δύσκολο ν’ αποχωριστώ από τη ζωή…

Στο δωμάτιο του διοικητή ήταν λουλούδια στα καθαρά παράθυρα, όπως σε μια καλή λέσχη μας. Στο τραπέζι καθόταν όλη η διοίκηση του στρατοπέδου. Πέντε άτομα. Πίνανε σναπς και τρώγανε λαρδί. Πάνω στο τραπέζι μια ανοιγμένη μπουκάλα με σναπς, ψωμί, λαρδί, μήλα και διάφορες κονσέρβες. Καθώς είδα ξαφνικά όλα αυτά τα φαγώσιμα, θα πιστέψεις, λιγώθηκα και παρά λίγο να κάνω εμετό. Ήμουνα πεινασμένος, σα λύκος, είχα ξεχάσει την ανθρώπινη τροφή, κι εδώ μπροστά μου ήταν όλα τα καλά… Έπνιξα όπως-όπως τη διάθεση που ένιωθα για εμετό, μα τα μάτια μου με πολύ μεγάλο κόπο τα τράβηξα από το τραπέζι.

Μπροστά μου κάθεται μισομεθυσμένος ο Μύλλερ, παίζει με το πιστόλι του, το πετά απ’ το ένα χέρι στο άλλο και με κοιτάζει χωρίς ν’ ανοιγοκλείνει τα μάτια του, σα φίδι. Εγώ με τα χέρια στις ραφές, χτυπώ τα λυωμένα τακούνια μου και αναφέρω δυνατά: «Αιχμάλωτος πολέμου Αντρέι Σόκολοφ, παρουσιάζομαι σύμφωνα με τις διαταγές σας χέρ διοικητή». Με ρωτά: «Ώστε λοιπόν είναι πολλά για ένα ρώσο Ιβάν να κάνει τέσσερα κυβικά;». «Μάλιστα, του λέω, χερ διοικητή, είναι πολλά». «Και ένα σε φθάνει στο μνήμα;». «Μάλιστα, χερ διοικητή, με φθάνει και περισσεύει».

Σηκώθηκε και λέει: «Θα σου κάνω τη μεγάλη τιμή να σε εκτελέσω τώρα εγώ προσωπικά γι’ αυτά σου τα λόγια. Εδώ μέσα όμως δεν είναι καλά, πάμε στην αυλή». «Όπως θέλετε», του λέω. Στάθηκε, σκέφθηκε λιγάκι, ύστερα πέταξε το πιστόλι στο τραπέζι, γεμίζει ένα ποτήρι σναπς, παίρνει ένα κομμάτι ψωμί, βάζει επάνω ένα κομματάκι λαρδί, και μου τα δίνει λέγοντας: «Πριν πεθάνεις, πιες, ρώσε Ιβάν, για τη νίκη των γερμανικών όπλων».

Είχα πάρει απ’ το χέρι του και το ποτήρι και το ψωμί, μόλις όμως άκουσα αυτά τα λόγια, σα να με ακούμπησε πυρωμένο σίδερο! Σκέφτομαι: «Εγώ, ρώσος στρατιώτης, να πίνω για τη νίκη των γερμανικών όπλων; Σαν πολλά δε ζητάς, χερ διοικητή; Έτσι κι αλλιώς θα πεθάνω, δεν πάτε λοιπόν στο διάβολο και συ και η βότκα σου!».

Ακούμπησα το ποτήρι και το μεζέ στο τραπέζι και του λέω: «Σας ευχαριστώ μα δεν πίνω». Χαμογελά: «Δε θέλεις να πιείς για τη νίκη μας; Τότε πιες για το θάνατό σου». Τι είχα να χάσω; «Θα πιώ για το θάνατό μου και για την απολύτρωσή μου από τα βάσανα», του λέω. Πήρα το ποτήρι και το άδειασα με δυο ρουφηξιές, μα δεν άγγιξα το μεζέ. Σκούπισα ευγενικά τα χείλια μου με την παλάμη και του λέω:

«Σας ευχαριστώ για το κέρασμα. Είμαι έτοιμος, χερ διοικητή, πάμε να με ξεκάνετε».

Με κοιτάζει προσεχτικά και μου λέει: «Νάτρωγες τουλάχιστο κάτι προτού να πεθάνεις». Κι εγώ του απαντώ: «Δε συνηθίζω να τρώω τίποτα στο πρώτο ποτήρι». Γεμίζει δεύτερο και μου το δίνει. Πίνω και το δεύτερο ποτήρι, μα πάλι δεν πειράζω το μεζέ. Σκέφτομαι παλικαρίσια: «Ας μεθύσω, προτού να πάω στην αυλή για ν’ αποχωριστώ απ’ τη ζωή». Ο διοικητής σηκώνει ψηλά τα άσπρα φρύδια του και με ρωτά: «Γιατί δεν παίρνεις μεζέ, ρώσε Ιβάν; Πάρε, μην ντρέπεσαι!». Κι εγώ του απαντώ πάλι: «Με συγχωρείτε, χερ διοικητή, μα με το δεύτερο ποτήρι, δεν συνηθίζω να τρώω». Φούσκωσε τα μάγουλά του κι ύστερα άρχισε να χαχανίζει λέγοντας κάτι γρήγορα-γρήγορα γερμανικά, όπως φαίνεται μετάφραζε τα λόγια μου στους φίλους του. Άρχισαν κι αυτοί να γελούν, να μετακινούν τα καθίσματά τους, να γυρίζουν προς το μέρος μου τις μουτσούνες τους και πρόσεξα ότι με κοίταζαν κάπως διαφορετικά, πιο μαλακά.

Μου γεμίζει ο διοικητής το ποτήρι και τα χέρια του τρέμουν από τα γέλια. Το ποτήρι αυτό το ήπια μονορούφι, έκοψα ένα μικρό κομματάκι ψωμί και το υπόλοιπο το έβαλα στο τραπέζι. Ήθελα να δείξω στους καταραμένους, ότι παρ’ όλο που πεθαίνω από την πείνα, δε σκοπεύω να χορτάσω με το δώρο τους κι ότι έχω ρούσικη αξιοπρέπεια και περηφάνια και πώς δε με έκαναν χτήνος, όσο κι αν προσπάθησαν.

Ύστερα απ’ αυτό ο διοικητής έγινε σοβαρός, διόρθωσε στο στήθος του τα δυο σιδερένια μετάλλια, βγήκε απ’ το τραπέζι άοπλος και μου λέει: «Άκου Σόκολοφ, είσαι πραγματικός ρώσος στρατιώτης. Είσαι γενναίος στρατιώτης. Κι εγώ είμαι στρατιώτης και εκτιμώ τους αξιοπρεπείς εχθρούς. Δε θα σε εκτελέσω. Σήμερα τα ένδοξα στρατεύματά μας βγήκαν στο Βόλγα και κατέλαβαν ολόκληρο το Στάλινγκραντ. Αυτό για μας είναι μεγάλη χαρά, γι’ αυτό σου χαρίζω μεγαλόψυχα τη ζωή. Πήγαινε στο χτίριό σου και πάρε κι αυτό για την τόλμη σου» και μού δίνει απ’ το τραπέζι ένα μεγάλο κομμάτι ψωμί και ένα κομμάτι λαρδί.

Έσφιξα το ψωμί στο στήθος μ’ όλη τη δύναμή μου, έπιασα το λαρδί με το αριστερό και τόσο τάχασα από την απότομη αυτή στροφή, που δεν είπα ούτε ευχαριστώ. Έκανα κανονική μεταβολή, και τράβηξα προς την πόρτα. Σκέφτομαι: «Θα μού σφηνώσει τώρα καμιά ανάμεσα στις πλάτες, και δε θα πάω αυτά τα πράγματα στα παιδιά». Όμως δε συνέβηκε τίποτα. Κι αυτή τη φορά ο θάνατος πέρασε μόνο από κοντά μου, κι ένιωσα την κρυάδα του.

Βγήκα από το δωμάτιο του διοικητή με σταθερή περπατησιά, μα στην αυλή με χτύπησε στο κεφάλι. Μπήκα στην παράγκα έπεσα στο τσιμεντένιο πάτωμα αναίσθητος. Με ξύπνησαν οι δικοί μας ακόμα νύχτα: «Λέγε!». Θυμήθηκα τι μούχε συμβεί στο γραφείο του διοικητή και τους το είπα. «Πώς θα το μοιράσουμε το ψωμί;» ρωτά ο γείτονας στο ξυλοκρέβατο κι η φωνή του τρέμει. «Σ’ όλους εξίσου», τού λέω. Περιμέναμε να ξημερώσει. Το ψωμί με το λαρδί το χωρίσαμε με μια κλωστή. Το ψωμί έπεσε στον καθένα απ’ ένα κομμάτι όσο και το κουτί τα σπίρτα, μαζέψαμε το κάθε ψίχουλο όσο για το λαρδί δεν έφτασε παρά να αλείψουμε τα χείλια μας. Ωστόσο το μοιράσαμε χωρίς καβγάδες».

Παναγιώτης Μήλας«Η μοίρα ενός ανθρώπου», του Μιχαήλ Σόλοχοφ
Περισσότερα

«Οι Κυριακές στη θάλασσα», της Μαργαρίτας Λυμπεράκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«O πατέρας είναι υπάλληλος σε μια Τράπεζα. Φεύγει το πρωί και γυρίζει αργά το μεσημέρι. Οι μηχανές και τα βιβλία τον απασχολούν όλες τις ώρες της σκόλης του. Φαίνεται ότι και στο παλιό μας σπίτι, τον καιρό που ζούσανε με τη μητέρα το ίδιο τον απασχολούσαν. Ήταν ίσως η κύρια αιτία που χωρίσανε. Αυτό, και το ότι της έκανε απιστίες. Όταν ήμουν μικρή δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος αγνός σαν τον πατέρα μπορούσε να κάνει απιστία. Τώρα το καταλαβαίνω.
Απ’ το παλιό μας σπίτι θυμάμαι λίγα πράγματα. Ήταν κάπου κοντά στο Λυκαβηττό κι είχε ταράτσα που ‘βλεπε στο Φάληρο. Ζούσε μαζί μας ο πατέρας κι είχαμε ένα λαγωνικό που το λέγανε Ντικ. Θυμάμαι και δυο βάζα κινέζικα στις δυο γωνιές της σάλας. Τίποτ’ άλλο. Η Μαρία όμως θυμάται πολλά. Μας τα λέει καμιά φορά κι εμείς δακρύζουμε κρυφά η μια από την άλλη.

 

 

“Μαργαρίτα Λυμπεράκη”, έργο της Νέλλης Ανδρικοπούλου.

Με τον πατέρα πηγαίναμε στη θάλασσα σχεδόν κάθε Κυριακή. Είχε ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο που ‘μοιαζε με οβίδα και που το λέγαμε «Καραϊσκάκη». Έτσι το ‘χε βαφτίσει ένα μορτόπαιδο καθώς περνούσαμε από έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας, και μεις χαρήκαμε, γιατί το αυτοκίνητο του πατέρα δεν ήταν κοινό αυτοκίνητο και του άξιζε να έχει ένα όνομα. Το χρώμα του ήταν καφέ ή γκρίζο ή ίσως και χακί, από μέσα ήταν στρωμένο με βυσσινί πετσί αληθινό, μια πολυτέλεια που ερχόταν σε αντίθεση με το σύνολο· ήταν ψηλό, εντελώς ανοιχτό και δίχως κουκούλα, με τη μηχανή του κομμένη μπροστά κατακόρυφα σα φάτσα μούργικου σκύλου· πίσω κατέληγε σε μύτη που θύμιζε ουρά

τσαλαπετεινού· κι εκεί στη μύτη υπήρχε ένα ξύλινο ντουλαπάκι όπου πετούσαμε τα κοστούμια του μπάνιου, τα ψαρικά, κι ό,τι άλλο, ανάκατα. Κοντολογίς ήταν ένα αυτοκίνητο με δικό του χαρακτήρα και εμφάνιση προκλητική.
Μαζί μας έρχονταν πολλές φορές τα ξαδέρφια μας, ο Αντρίκος και η Έλλη. Ο Αντρίκος ήταν μικρός, μα η Έλλη είχε την ηλικία της Ινφάντας. Ήταν ένα κορίτσι μελαχρινό, μικροκαμωμένο, με άσχημη μύτη, με τα πιο γλυκά μάτια που γίνουνται. Γλυκομίλητο και φλύαρο. Τα ιδανικά της ήταν ωραία και κοντινά, όμως, ανεξήγητα, δεν μπορούσε να τα φτάσει. Μια φορά, όταν ήταν μικρή, πήγε ταξίδι στο Παρίσι. Δεν το ποθούσε αυτό το ταξίδι, μα βρέθηκε εκεί, την είχαν πάρει μαζί τους οι γονείς της. Στο Παρίσι όμως, σε μια φωτεινή βιτρίνα, είδε μια κούκλα κατάξανθη με γαλάζιο φόρεμα. Αυτή την κούκλα τη θέλησε, δεν έκλεισε μάτι για χάρη της νύχτες ολάκερες, μα δεν μπόρεσε να την αποχτήσει. Και δεν ήταν κι ακριβή.
Την αγαπούσα πολύ την Έλλη. Μπορούσαμε να κουβεντιάζουμε μαζί για τις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής χωρίς να τις ασχημαίνουμε, και τούτο είχε μιαν αξία. Για σπουδαία βέβαια δε λέγαμε, μα ήταν σα να τ’ αφήναμε ξεπίτηδες άγγιχτα, παρθένα, σε κάποια γωνιά, έτσι που η καθεμιά μας να τα ‘χει για κείνην και να μπορεί να τα σκέφτεται μέσα στη μοναξιά, δίχως τύψη πως τα πρόδωσε.
Όταν τις γιορτές ερχόταν στο σπίτι μας στην εξοχή, κοιμόμαστε στο ίδιο δωμάτιο, και το βράδυ βάζαμε τάμα και ξυπνούσαμε τα μεσάνυχτα για να πούμε τάχα μια ευχή που κρατούσε μυστική η μια απ’ την άλλη, και που εξάλλου δεν υπήρχε. Ή μαντεύαμε τα μελλούμενα κι όσα θα μας συμβαίναν από το αν το φεγγάρι ήταν πλαγιαστό ή όρθιο. Ολ’ αυτά ήταν ωραία, πολύ ωραία.
Τις Κυριακές λοιπόν στη θάλασσα ερχόταν η Έλλη και καμιά φορά ο θείος Αγησίλαος· τότε γινόταν το μεγάλο γλέντι. Ο θείος Αγησίλαος ήταν σαν παιδί, καλός κι ανεύθυνος. Είχε μια ασυνέπεια γιομάτη γοητεία. Μπορούσες να τον περιμένεις στην Κηφισιά κι εκείνος να πάει να σε γυρεύει στο Φάληρο, ξέροντας πως βρίσκεσαι στην Κηφισιά. Κι έτσι ήταν σ’ όλα του τα ζητήματα. Την αίσθηση του χρόνου δεν την είχε, ούτε της κακίας του κόσμου. Ήταν σα να ζούσε σ’ ένα έρημο νησί κι έπαιζε όλη τη μέρα με τα βότσαλα. Κι ο πατέρας ήταν λίγο σαν παιδί που παίζει με τα βότσαλα, κι αγνοούσε κι αυτός την κακία του κόσμου. Μόνο που αν τον περίμενες στην Κηφισιά και το ‘ξερε, στην Κηφισιά θα ‘ρχόταν να σε βρει.
Μοιάζανε πολύ ο πατέρας κι ο θείος Αγησίλαος. Ήταν μάλλον κοντοί με μαύρα μαλλιά και μάτια ζαρκαδιού που σπίθιζαν σαν αντικρίζανε τη θάλασσα. Γιατί πατρίδα τους ήταν το Μεσολόγγι. Στα μικρά τους χρόνια περνούσανε τις μέρες τους ψαρεύοντας στη λιμνοθάλασσα. Πριν ξεκινήσουν, για να δούνε τον καιρό, κρεμούσανε στο παράθυρο άσπρο σεντόνι. Στ’ ανοιχτά λέγαν μόνο τις απαραίτητες κουβέντες· για την πετονιά, για το δόλωμα, για το πώς τσιμπάει το κάθε ψάρι. Μα βέβαια τ’ απογέματα, όταν ο ήλιος γινόταν πορτοκαλής κι η λιμνοθάλασσα ξαπλωμένη πορτοκαλιά γυναίκα, δε λέγαν ούτε αυτά.
Εκείνες οι Κυριακές θα μείνουν μέσα μου ατόφιες, έτσι όπως τις έζησα. Καμιά τους λεπτομέρεια δε θα λησμονηθεί. Πλησιάζαμε τον κόσμο της θάλασσας. Εμείς που ζούσαμε με τα μερμήγκια, τις σαύρες και τα βατράχια, σαστίζαμε μπρος στα κύματα. Αφήναμε τα καβούρια να μπήγουν τις δαγκάνες τους μέσα στη σάρκα μας για ν’ ανακατωθεί η αλμύρα με το αίμα μας. Και τα ψάρια ν’ αγγίζουν τα κορμιά μας για να νιώσουμε πόσο κρύα είναι. Κι ευχόμασταν να βρεθεί στο πέρασμά μας μια ρουφήχτρα που θα μας έδινε τη γλύκα του θανάτου, χωρίς όμως να πεθάνουμε.
Η Μαρία κολυμπούσε πλαγιαστά, γυναικεία όπως λένε. Έμενε για λίγο μέσα στο νερό κι ύστερα ξάπλωνε ανάσκελα στον ήλιο. Ηρεμούσε, γλύκαινε το πρόσωπό της, δε μιλούσε δυνατά ούτε γελούσε· το περπάτημά της γινόταν παιδιάτικο, το στήθος της μίκραινε, τα μάτια της παίρναν μια λαμπερή διαφάνεια. Τι αγνή που είσαι τις Κυριακές. Μαρία… Η γη με τις αναθυμιάσεις της και την κρυμμένη λάβα της σ’ ερεθίζει, σε προκαλεί να της μοιάσεις, οι γέννες της σου θυμίζουν το χρέος σου, είσαι γυναίκα σού λεν. Αν μπορούσες να λευτερωθείς απ’ όλα αυτά, να νιώσεις την υπέρτατη ουδετερότητα της θάλασσας.
Κι η Ινφάντα άλλαζε· λες και τα μάτια της γίνονταν πιο λοξά. Γελούσε με το καθετί, ανόητα, κι έκανε κινήσεις περιττές, πείραζε τον πατέρα και το θείο Αγησίλαο και δε στεκόταν λεπτό. Έλειπε βέβαια κι η θεία Τερέζα.
Με την Έλλη ξανοιγόμαστε πολύ. Όταν γυρίζαμε στην αμμουδιά, η σάρκα μας ήταν σφιχτή, η ανάσα μας εύκολη. Δεχόμασταν τον ήλιο, τρώγαμε ψωμί κι αχλάδια, κι ευχαριστούσαμε το Θεό. Ο θείος Αγησίλαος τότε άρχιζε τις μεσολογγίτικες ιστορίες του».

***

– Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη «Τα ψάθινα καπέλα» (Εκδόσεις Κέδρος). Η υπόθεσή του διαδραματίζεται στην Κηφισιά τα τελευταία καλοκαίρια πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναφέρεται στη ζωή τριών νεαρών κοριτσιών-αδερφών (16, 18 και 20 χρόνων). Η Κατερίνα, η Μαρία και η Ινφάντα περνούν τις διακοπές τους στο κτήμα του παππού, βιώνοντας με ξεχωριστό τρόπο η καθεμιά τους την πορεία προς την ενηλικίωση. Αν και οι γονείς των κοριτσιών έχουν χωρίσει, οι σχέσεις ανάμεσα στους γονείς αλλά και την ευρύτερη οικογένεια διαπνέονται από ζεστά ανθρώπινα συναισθήματα. Στο απόσπασμα η αφηγήτρια (η μικρότερη αδερφή, Κατερίνα) αναπολεί κυρίως τις ξέγνοιαστες και όμορφες στιγμές στις κυριακάτικες εκδρομές με τον πατέρα της στη θάλασσα.

 

 

 

Η Μαργαρίτα Λυμπεράκη γεννήθηκε το 1919 στην Αθήνα. Ήταν πεζογράφος και θεατρική συγγραφέας. Έγραψε το σενάριο για τη «Μαγική Πόλη», την πρώτη ταινία του Νίκου Κούνδουρου (1954) μια ταινία – σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο, σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Επίσης έγραψε το σενάριο για την ταινία «Φαίδρα» που σκηνοθέτησε ο Ζιλ Ντασέν (1961), σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Έγραψε πεζά και θεατρικά έργα στα ελληνικά και τα γαλλικά. Το μυθιστόρημά της «Τα ψάθινα καπέλα» (1946) διασκευάστηκε για την τηλεόραση. Άλλα έργα της: «Τα δέντρα» (1945), «Η γυναίκα του Κανδαύλη» (1955), «Ο άλλος Αλέξανδρος» (1970), «Το μυστήριο» (1976) κ.ά. “Άλλαξε σελίδα” και συνέχισε στο επόμενο κεφάλαιο την Πέμπτη 24 Μαΐου του 2001.

Παναγιώτης Μήλας«Οι Κυριακές στη θάλασσα», της Μαργαρίτας Λυμπεράκη
Περισσότερα

Ουχάν: Απαγορεύτηκε επισήμως η κατανάλωση όλων των άγριων ζώων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι αρχές στην κινεζική πόλη Ουχάν, επίκεντρο της πανδημίας του κορονοϊού, απαγόρευσαν επίσημα την κατανάλωση όλων των άγριων ζώων.

Η τοπική αυτοδιοίκηση στην κινεζική πόλη δήλωσε την Τετάρτη ότι μαζί με την απαγόρευση της κατανάλωσης, η Ουχάν θα γίνει «καταφύγιο άγριας ζωής», απαγορεύοντας το κυνήγι άγριων ζώων με εξαίρεση τις περιπτώσεις που αφορούν σε «επιστημονική έρευνα, ρύθμιση του πληθυσμού, παρακολούθηση επιδημιών και άλλες ειδικές περιστάσεις».

Στο πλαίσιο της απαγόρευσης, η πόλη εισήγαγε αυστηρούς ελέγχους για την αναπαραγωγή όλων των άγριων ζώων που προορίζονται για κατανάλωση, σύμφωνα με το δίκτυο CBS.

Παράλληλα, η Ουχάν θα συμμετάσχει σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα που θα διεξαχθεί σε ολόκληρη την Κίνα και θα αφορά στις εξαγορές για κτηνοτρόφους που εκτρέφουν άγρια ζώα.

Η προέλευση της πανδημίας εξακολουθεί να διερευνάται, αλλά μία από τις ύποπτες πηγές είναι η αγορά θαλασσινών στην πόλη, η οποία περιελάμβανε τμήμα ζωντανών ζώων. Πρόκειται για τα λεγόμενα wet markets της Ουχάν απ’ όπου θεωρείται πως ξεκίνησε η πανδημία κορονοϊού.

Στη συγκεκριμένη αγορά φέρεται να πωλούνται περισσότερα από 30 είδη ζώων, συμπεριλαμβανομένων των ζωντανών κουταβιών λύκων, σκορπιών, μοσχογαλών και χρυσών εντόμων (τζικαδάκια).

Συνολικά, οι ερευνητές συμφωνούν ότι η πιο εύλογη εξήγηση είναι ότι ο ιός μεταπήδησε από κάποιο ζώο στον άνθρωπο. Η Κίνα δέχθηκε πιέσεις από την παγκόσμια κοινότητα προκειμένου να αντιμετωπίσει το παράνομο εμπόριο άγριων ζώων.

Την περασμένη εβδομάδα, δύο κεντρικές επαρχίες στην Κίνα ανακοίνωσαν σχέδια για τον τομέα των εξαγωγών για τους αγρότες που εκτρέφουν άγρια ζώα, προκειμένου να βοηθήσουν στη μετάβαση εκείνων των οποίων τα προς το ζην εξαρτώνται από την αναπαραγωγή άγριων ειδών για κατανάλωση.

Τα σχέδια προσφέρουν στους συγκεκριμένους αγρότες, στις επαρχίες Χουνάν και Τζιανγκσί, δύο γειτονικές περιοχές, την ευκαιρία να αποζημιωθούν για τη μετάβαση στην καλλιέργεια φρούτων, λαχανικών, τσαγιού ή βοτάνων για την παραδοσιακή κινεζική ιατρική. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα αναπαραγωγής άλλων ζώων, όπως χοίρων και κοτόπουλων.

Στους αγρότες προσφέρεται αποζημίωση 630 γιουάν (88 δολ.) ανά ακανθόχοιρο, 600 γιουάν (84 δολ.) ανά μοσχογαλή, 75 γιουάν (11 δολ.) ανά κιλό αρουραίου των μπαμπού και 120 γιουάν (17 δολ.) ανά κιλό κόμπρας ή άλλο είδος αρουραίου φιδιού.

Για κάθε άγρια χήνα ή κινεζικό ελάφι (muntjac) η τιμή ανέρχεται στα 2.457 γιουάν (345 δολ.) το καθένα.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟυχάν: Απαγορεύτηκε επισήμως η κατανάλωση όλων των άγριων ζώων
Περισσότερα

Ο δολοφόνος δύο γυναικών κυκλοφορεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο δολοφόνος δύο γυναικών κυκλοφορεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Η αποκάλυψη έγινε στην εκπομπή «Φως Στο Τούνελ».
Ο λόγος για τον Σπύρο Καββαδία που είχε καταδικαστεί σε δύο φορές ισόβια αρχικά για τη δολοφονία της επί επτά χρόνια συντρόφου του Νικόλ Κίρχνερ στην Ελβετία το 1993 και της μετέπειτα παρ’ ολίγον συζύγου του και μητέρα της κόρης του, Τάνιας Χαριτοπούλου στην Πολίχνη. Το σώμα της δεν βρέθηκε ποτέ και αποτελεί υπόθεση – σταθμό στα δικαστικά χρονικά αφού αποτελεί την πρώτη καταδίκη για το κακούργημα της ανθρωποκτονίας χωρίς πτώμα και χωρίς ομολογία. Η υπόθεση αυτή και η μετέπειτα καταδίκη του Καββαδία αποτέλεσε αφορμή για να εκδώσει ειδική νομολογία ο Άρειος Πάγος που κρίνει πιθανή την καταδίκη χωρίς πτώμα και χωρίς ομολογία μόνο χάρη στα συνοδά στοιχεία.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εκπομπής, ο Καββαδίας αποφυλακίστηκε πρόσφατα με περιοριστικούς όρους από το Κ.Κ Κέρκυρας με την υποχρέωση να μη φύγει από το νησί που είναι άλλωστε η γενέτειρά του.

Όταν συνελήφθη από τις Αρχές το 1998 είχε απειλήσει ότι θα σκότωνε όλους τους υπεύθυνους για τη συνωμοσία εναντίον του εννοώντας την Αγγελική Νικολούλη που με την έρευνά της τότε συνέβαλε στην καταδίκη του φονιά αλλά και τον αδελφό της Τάνιας Χαριτοπούλου, Δημήτρη.

Μάλιστα, τον Οκτώβριο του 2014 είχε αποδράσει από τις φυλακές Αγυάς Χανίων όταν πήρε δεκαήμερη άδεια και δεν επέστρεψε. Συνελήφθη λίγες ημέρες αργότερα σε διαμέρισμα κοντά στην πλατεία Αμερικής. Στο διάστημα που κυκλοφορούσε ελεύθερος, επιτέθηκε μαζί με άλλο ένα άτομο και τραυμάτισε σοβαρά πρώην συγκρατούμενό του με τον οποίο είχε διαφορές.

Χαρακτηριστικό είναι ότι μετά την εκ νέου σύλληψή του, έδωσε συνέντευξη στην Αγγελική Νικολούλη στο κρατητήριο του στη ΓΑΔΑ. Σε μια αποστροφή της συζήτησης που είχαν, ο Καββαδίας είπε: Είσαι τόσο γλυκιά αλλά όταν φύγεις θα σε μισήσω ξανά.

Ήταν μια ιστορία που είχε κρατήσει πάνω από 15 χρόνια, με τους δυο τους να είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές ενός αστυνομικού θρίλερ το οποίο οι τηλεθεατές παρακολουθούσαν σαν σίριαλ στην εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη, όταν εκείνη από το 1998 κιόλας επιχείρησε να ρίξει φως στην εξαφάνιση της τότε 27χρονης Τάνιας Χαριτοπούλου από τη Θεσσαλονίκη.

Με το γνωστό κόνσεπτ της εκπομπής, δηλαδή εκμετάλλευση ανώνυμων πληροφοριών μέσα από τα τηλεφωνήματα των θεατών, ουσιαστικά αντικαταστάθηκε μέχρι ενός βαθμού, η αστυνομία, με τη Νικολούλη και το επιτελείο της ωστόσο να παραμένουν σε στενή επαφή προκειμένου να αξιοποιηθεί κάθε στοιχείο που ερχόταν στην επιφάνεια.

Οι αποκαλύψεις που αντίκριζε το τηλεοπτικό κοινό ήταν σοκαριστικές.

Το πτώμα δεν βρέθηκε ποτέ, όμως η κάμερα της τηλεόρασης έδειξε ότι στο μπάνιο του διαμερίσματος στο οποίο διέμενε το ζευγάρι υπήρχαν ίχνη ότι κάτι κακό συνέβη εκεί. Το αίμα και υπολείμματα ιστού τα οποία βρέθηκαν εκεί ανήκαν πέρα από κάθε αμφιβολία σε εκείνη.

Καθώς η ιστορία εξελισσόταν γινόταν ολοένα και πιο ανατριχιαστική. Ο Καββαδίας δεν σχετιζόταν μόνο με τη δολοφονία της κατά 15 χρόνια νεότερης συντρόφου του αλλά και με εκείνη της 26χρονης Νικόλ Κίρχνερ στην Ελβετία. Ο ίδιος, ακόμη κι όταν βρέθηκε ενώπιος ενωπίω με τη διώκτριά του, αρνήθηκε τα πάντα. Ειδικά για το αδικοχαμένο κορίτσι από τη Βόρεια Ελλάδα, δήλωνε:

«Η Τάνια χάθηκε, εξαφανίστηκε… Δεν τη σκότωσα, κάπου είναι…». Μια εκδοχή την οποία δεν εγκατέλειψε ποτέ, αφού δεν παραδέχθηκε τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε, ούτε επέδειξε ίχνος τύψεων ή μεταμέλειας.

Παρούσα στη δολοφονία ήταν η 3,5 ετών τότε κόρη του ζευγαριού η οποία είχε πει τα εξής σοκαριστικά:

«Ο μπαμπάς άρχισε να τραβά από τα μαλλιά τη μαμά. Εκείνη άρχισε να κλαίει και να φωνάζει. Μετά την έβαλε στο κρεβάτι, της έβαλε στο πρόσωπο δύο μαξιλάρια και η μαμά κοιμήθηκε». Συμπλήρωσε, μάλιστα, πως είχε μεταφέρει τη σορό της από την κρεβατοκάμαρα σε άλλο δωμάτιο.

Μεγαλώνοντας η κόρη του εξακολούθησε να ζητά εναγωνίως από τον πατέρα της να αποκαλύψει τι είχε κάνει τη μαμά της. Εκείνος, όμως, δεν έκανε τη χάρη σε κανέναν.

«Να τη ρωτήσεις ποιος την έβαλε εκείνο το βράδυ για ύπνο και ποιος την ξύπνησε το πρωί. Η μητέρα της ήταν κι όχι εγώ. Η Τάνια χάθηκε, εξαφανίστηκε Δεν τη σκότωσα, κάπου είναι», είπε στην Αγγελική Νικολούλη ο δράστης.

Κι ενώ εξέτισε ποινή ισόβιας κάθειρξης, το «Τούνελ» ξεκίνησε νέο ανθρωποκυνηγητό όταν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας αποκάλυψε πως ο ισοβίτης, που είχε κατορθώσει να εκμεταλλευτεί το σύστημα και να λάβει πάνω από 30 άδειες κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, δεν είχε επιστρέψει μετά την τελευταία από αυτές. Το θέμα έγινε ακόμη πιο… προσωπικό για την Αγγελική Νικολούλη τη στιγμή που φίλος του Καββαδία υποστήριζε, έχοντας φυσικά καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του, ότι ο δολοφόνος, ισοβίτης και δραπέτης είχε βάλει σκοπό της ζωής του να την τιμωρήσει, καθώς τη θεωρούσε βασική υπεύθυνη για τη σύλληψη και την καταδίκη του.

Επί 8 μήνες οι συγγενείς της Τάνιας κυκλοφορούσαν με τον φόβο σύντροφό τους. Θεωρώντας ότι αυτός ο άνθρωπος θα επιχειρούσε να κάνει κακό και στους ίδιους. Ακόμη και η κόρη της η οποία τον εκλιπαρούσε να βάλει ένα αντρίκειο τέλος σε αυτήν την ιστορία και μια «λύτρωση» μέσα από την αποκάλυψη του σημείου που βρισκόταν η σορός της.

Βέβαια, σύμφωνα με μάρτυρα, την είχε κάνει κομμάτια.

Όταν -τελικά- μέσα από τις ενέργειες της εκπομπής έπεσε ξανά στα χέρια της αστυνομίας, τα είπε όλα. Ή σχεδόν όλα… Συνέχισε να επιμένει ότι δεν φέρει ευθύνη ούτε έχει λερώσει τα χέρια του με αίμα των αγαπημένων του. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Αγγελική Νικολούλη παρουσίασε τον εαυτό του σαν ένα τρυφερό σύντροφο, προστατευτικό πατέρα και άνθρωπο που φρόντιζε τους δικούς του.

Προκλητικά σχεδόν, την προέτρεψε να μιλήσει με παλιότερες σχέσεις του που θα επιβεβαίωναν τους ισχυρισμούς του. Το μόνο πράγμα που αρνήθηκε ήταν ένα. Εκείνο που «έκαιγε» περισσότερο. Τι είχε απογίνει η Τάνια.

«Δεν την έθαψε την κόρη μου. Την κομμάτιασε και την πέταξε στα σκουπίδια… Στη φυλακή να σαπίσει, όπως έκανε με την Τάνια μου. Να μη βγει ποτέ από κει. Τώρα που τον έπιασαν, ας πεθάνω πια», είχε πει η μητέρα της αδικοχαμένης κοπέλας. Απόλυτα βέβαιη για τα γεγονότα που οδήγησαν στον θάνατό της και πεπεισμένη ότι ο άνθρωπος που έβλεπε στο γυαλί και ανατρίχιαζε ήταν ένοχος για τη μεγαλύτερη συμφορά που είχε βρει την οικογένειά της.

Από την τηλεόραση άλλωστε είχαν μάθει κι αυτοί για τη σύλληψή του. Όχι από την αστυνομία… Γι’ αυτό κιόλας ο ίδιος ο Καββαδίας εμφανιζόταν από τους γύρω του ως διψασμένος για εκδίκηση για τη γυναίκα που θεώρησε υπεύθυνη για την καταδίκη του.

Όπως είχε αποκαλύψει και ο ίδιος, είχε βρεθεί αρκετές φορές κοντά σε αστυνομικούς το διάστημα της «ελευθερίας» του. Κανείς δεν τον είχε αναγνωρίσει και ίσως κάτι τέτοιο να μην είχε συμβεί εάν δεν είχε προηγηθεί όλη αυτή η προβολή μέσω της τηλεόρασης.

Πηγή: menshouse

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ δολοφόνος δύο γυναικών κυκλοφορεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους
Περισσότερα

Κατερίνα Σακελλαροπούλου: Καταδικάζουμε τη βία σε βάρος προσώπων λόγω ταυτότητας φύλου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σαφή θέση κατά των διακρίσεων πήρε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου με την παρακάτω ανάρτησή της, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας.

***

«Οι διώξεις, οι διακρίσεις, η κοινωνική περιθωριοποίηση κατά των ΛΟΑΤΚΙ συνανθρώπων μας σε πολλές περιοχές του κόσμου είναι μια σκληρή, επίμονη πραγματικότητα. Πραγματικότητα που μας αφορά όλους, αφού πλήττει στον πυρήνα της την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και συρρικνώνει την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ειδικά στις σημερινές συνθήκες αντιμετώπισης της πανδημίας του κορωνοϊού, τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν συχνά ακόμη μεγαλύτερες διακρίσεις σε βάρος τους και περιορισμούς στην πρόσβαση των υπηρεσιών υγείας.

Σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας, στέλνουμε και από την Αθήνα το μήνυμά μας. Καταδικάζουμε τις διακρίσεις, τη ρητορική μίσους, τη βία σε βάρος προσώπων λόγω ταυτότητας φύλου, γενετήσιου προσανατολισμού ή οποιασδήποτε άλλης αιτίας και υποστηρίζουμε το δικαίωμα του καθενός στην ελεύθερη έκφραση, την ασφάλεια, τον αυτοκαθορισμό και την ίση μεταχείριση».

 

***

 

Η αρχική φωτογραφία με τα χρώματα του ουράνιου τόξου είναι από το χρονολόγιο της κυρίας Σακελλαροπούλου.

 

***

 

17η Μαΐου. Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΚατερίνα Σακελλαροπούλου: Καταδικάζουμε τη βία σε βάρος προσώπων λόγω ταυτότητας φύλου
Περισσότερα

Βίαιη και απρόκλητη επίθεση κατά της δημοσιογράφου Ρένας Κουβελιώτη στην πλαζ της Βάρκιζας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει τη βίαιη και απρόκλητη επίθεση που δέχθηκε η συνάδελφος Ρένα Κουβελιώτη, χθες Πέμπτη, 14 Μαΐου 2020, στην παραλία της Βάρκιζας, κατά τη διάρκεια ρεπορτάζ που πραγματοποιούσε για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού «ALPHA».

Μόλις ολοκληρώθηκε το ρεπορτάζ, το οποίο είχε θέμα τον καύσωνα και την αναζήτηση δροσιάς από τους συμπολίτες μας στις παραλίες της Αττικής, δήθεν εξαγριωμένο πλήθος της επιτέθηκε με πέτρες και ύβρεις, με αποτέλεσμα η συνάδελφος να τραυματιστεί και να μεταφερθεί σε νοσοκομείο.

Δυστυχώς, η επίθεση αυτή, πέρα από θλιβερή και καταδικαστέα, είναι ενδεικτική της προσπάθειας μερίδας της κοινωνίας να απαξιώσει το δημοσιογραφικό επάγγελμα και να ευτελίσει το ρόλο που έχει η δημοσιογραφία στην ενημέρωση των πολιτών.

Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει τη βιαιότητα, τη βάναυση και προκλητική συμπεριφορά, καθώς και την επαναλαμβανόμενη στοχοποίηση των δημοσιογράφων, συμπαρίσταται και στηρίζει τη συνάδελφο στη δύσκολη αυτή φάση και της εύχεται ταχεία ανάρρωση.

Η δημοσιογραφία δεν πτοείται από τέτοιες ενέργειες και οι δημοσιογράφοι θα συνεχίσουν με σθένος και υπευθυνότητα την ενημέρωση της ελληνικής κοινωνίας.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΒίαιη και απρόκλητη επίθεση κατά της δημοσιογράφου Ρένας Κουβελιώτη στην πλαζ της Βάρκιζας
Περισσότερα