Πρόσωπα

Μαρκ Ζαχάροφ. Ο άνθρωπος που επί δεκαετίες καθόριζε το κλίμα στη ρωσική θεατρική σκηνή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Μόσχα αποχαιρέτησε την Τρίτη 1η Οκτωβρίου 2019 τον Μαρκ Ζαχάροφ έναν από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του ρωσικού θεάτρου, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στις 28 Σεπτεμβρίου σε ηλικία 86 ετών.

Ο Ζαχάροφ είχε γεννηθεί στις 13 Οκτωβρίου 1933 στη Μόσχα. Ο πατέρας του ήταν ήρωας του Κόκκινου Στρατού (1918 – 1920) και η μητέρα του ηθοποιός.

Ο διευθυντής του θεάτρου «Λενκόμ» Μαρκ Βαρσαβέρ είχε χαρακτηρίσει τον Μαρκ Ζαχάροφ «τον τελευταίο των Μοϊκανών» στο χώρο του Θεάτρου.

Η κηδεία του, έγινε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι της Μόσχας.

Ο Μαρκ Ζαχάροφ το 1973 έγινε ο βασικός σκηνοθέτης του θεάτρου της Μόσχας γνωστού ως Θέατρο της Λενινιστικής Κομσομόλ, το οποίο από το 1990 ονομάζεται θέατρο «Λενκόμ».

 

 

Στα 45 χρόνια της καλλιτεχνικής του δράσης, ο Ζαχάροφ ανέβασε περισσότερα από 45 θεατρικά έργα, ενώ ως σκηνοθέτης κινηματογράφου δημιούργησε τις ταινίες «Οι δώδεκα καρέκλες», «Το συνηθισμένο Θαύμα», «Αυτός ο Μυγχάουζεν» και άλλες οι οποίες συμπεριελήφθησαν στις καλύτερες κινηματογραφικές του ρωσικού κινηματογράφου.

Ο πρόεδρος της Ένωσης παραγόντων του Θεάτρου της Ρωσίας, ηθοποιός Αλεξάντρ Καλιάγκιν, αναφερόμενος στον Ζαχάροφ είπε ότι υπήρξε ένας μεγάλος σκηνοθέτης και έναν αξιόλογος Ρώσος, ο οποίος εργαζόταν για το ρωσικό θέατρο έως την τελευταία στιγμή της ζωής του.

Ο διευθυντής της ρωσικής κινηματογραφικής εταιρείας Mosfilm Κάρεν Σαχναζάροφ είπε ότι ο Ζαχάροφ κατάφερε να δημιουργήσει αξιόλογα έργα τόσο στο θέατρο όσο και τον κινηματόγραφο και επισήμανε ότι ήταν ο μοναδικός θεατρικός σκηνοθέτης ο οποίος κατάφερε να κάνει επιτυχίες και στον κινηματογράφο. «Το θέατρό του επί δεκαετίες καθόριζε το κλίμα στη ρωσική θεατρική σκηνή και τους βασικούς δρόμους ανάπτυξής της», δήλωσε ο Σαχναζάροφ.

  • Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Παναγιώτης ΜήλαςΜαρκ Ζαχάροφ. Ο άνθρωπος που επί δεκαετίες καθόριζε το κλίμα στη ρωσική θεατρική σκηνή
Περισσότερα

Ποιοι απαρτίζουν το νέο επταμελές Δ.Σ. του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού το νέο επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικό Φεστιβάλ Α.Ε. (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου).

«Η σύνθεσή του (Δημήτρης Πασσάς, Μάρκος Βερέμης, Πατρίσια Απέργη, Ελένη Βαροπούλου,  Σταύρος Γασπαράτος,  Αντώνης Καραμπατζός,  Νίκος Σταμπολίδης), αντανακλά την πρόθεση του Υπουργείου για τον εκσυγχρονισμό του θεσμού, μέσω της αξιοποίησης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών προστιθέμενης αξίας που διαθέτει το κάθε μέλος του».

Το Δ.Σ. θα συνδράμει το έργο της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Φεστιβάλ, Κατερίνας Ευαγγελάτου, και θα διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο τόσο στην επίλυση χρόνιων εκκρεμοτήτων, όπως η κατάρτιση ενός εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας, όσο και στην ανάπτυξή του.

Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελούν οι:

•Δημήτρης Πασσάς, Πρόεδρος. Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, συνιδρυτής και εταίρος-διαχειριστής της Δικηγορικής Εταιρείας Μωράτης Πασσάς, με επαγγελματική εμπειρία άνω των 35 ετών. Ειδικεύεται στο χρηματοοικονομικό δίκαιο, στο δίκαιο κεφαλαιαγοράς, το ασφαλιστικό δίκαιο και στο δίκαιο αφερεγγυότητας, ενώ διαθέτει μακρά δικαστηριακή εμπειρία σε υποθέσεις οικονομικών διαφορών. Είναι Νομικός Σύμβουλος χρηματοπιστωτικών ομίλων και επιχειρήσεων και έχει υπηρετήσει ως ανεξάρτητο μέλος σε διοικητικά συμβούλια τραπεζών. Έχει επίσης διατελέσει Νομικός Σύμβουλος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου επί σειρά ετών, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του. Παράλληλα με τη δικηγορική του δραστηριότητα, έχει ενεργή ανάμειξη στο χώρο της σύγχρονης τέχνης, ενώ παρέχει pro bono τις νομικές υπηρεσίες του σε διάφορους καλλιτεχνικούς οργανισμούς, όπως στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στην Athens Biennale κ.λπ. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και μιλά αγγλικά και γαλλικά.

•Μάρκος Βερέμης, Αντιπρόεδρος. Συνιδρυτής και Εκτελεστικός Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας τεχνολογίας Upstream, η οποία έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας στον τομέα του ηλεκτρονικού εμπορίου μέσω κινητών συσκευών (m-commerce) παγκοσμίως. Δραστηριοποιείται σε 45 χώρες, με έμφαση στις αναδυόμενες αγορές της Λατινικής Αμερικής, Αφρικής, Νοτιοανατολικής Ασίας και Ανατολικής Ευρώπης, ενώ διαθέτει εννέα γραφεία ανά τον κόσμο. Πριν από την ίδρυση της Upstream, ο Μάρκος Βερέμης εργάστηκε στο Λονδίνο, στις διαφημιστικές εταιρείες Omnicom, WPP και IPG, όπου ανέπτυξε τη διεθνή στρατηγική επικοινωνίας για εταιρείες όπως οι Nestlé, SmithKline Beecham, Johnson & Johnson και Sony Electronics. Είναι ενεργός επενδυτής σε εταιρείες τεχνολογίας όπως οι Persado, Workable και Hellas Direct. Παράλληλα, είναι Πρόεδρος του Σωματείου Επιχειρηματικότητας Νέων/Junior Achievement Greece και μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΒ, του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), της Endeavor και του εποπτικού συμβουλίου του οργανισμού έρευνας και ανάλυσης διαΝΕΟσις. Έχει βραβευτεί με το βραβείο «Έλληνας Επιχειρηματίας της Χρονιάς» της EY, το 2013. Είναι κάτοχος πτυχίου Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών από το Πανεπιστήμιο Warwick και μεταπτυχιακού τίτλου στις Ευρωπαϊκές Σπουδές, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

•Πατρίσια Απέργη. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε χορό, θέατρο και χορογραφία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη σχολή χορού της Νίκης Κονταξάκη, στο Université de Nice Sophia-Antipolis στη Γαλλία και στο Μiddlesex University στο Λονδίνο. Το 2006 ίδρυσε την ομάδα σύγχρονου χορού Αερίτες, με την οποία έχει χορογραφήσει δέκα έργα, με πιο πρόσφατο τους Πολήττες (2018). Με τα έργα της έχει ταξιδέψει σε πολλά φεστιβάλ και θέατρα σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, έχει χορογραφήσει θεατρικές παραστάσεις και όπερες. Το 2017 προσκλήθηκε ως guest choreographer στην ομάδα χορού EgriBiancoDanza (Τορίνο), όπου χορογράφησε το έργο Prometheus and the Rebels of Today. To 2018 χορογράφησε την εικαστική εγκατάσταση Τhe Primary Factor του Hikaru Fujii στο πλαίσιο του 5ου Fast Forward Festival και τους πολήττες revisited στο αρχαίο στάδιο Επιδαύρου με 90 σπουδαστές χορού και θεάτρου από όλο τον κόσμο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Το 2019 προσκλήθηκε ως μέντορας στο KLUB ZAK της Πολωνίας και ταυτόχρονα, προσκλήθηκε ως χορογράφος για ένα καινούριο έργο σε συνεργασία με την ομάδα Aterballetto, στο πλαίσιο του προγράμματος Agora project, στο Ρέτζιο Εμίλια και στην Μπρέσια της Ιταλίας.

•Ελένη Βαροπούλου. Θεατρολόγος, κριτικός, μεταφράστρια, επιμελήτρια εκθέσεων, επισκέπτρια καθηγήτρια σε τμήματα θεατρολογίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Mέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (Ελληνικό τμήμα) και πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, για το οποίο διοργάνωσε δεκάδες εκδηλώσεις, με τη συμμετοχή Ελλήνων καλλιτεχνών και ξένων προσωπικοτήτων (1984-1992). Κριτικός θεάτρου και επιφυλλιδογράφος από το 1974 έως το 2009 στις εφημερίδες Αυγή, Πρωινή Ελευθεροτυπία, Μεσημβρινή, Το Βήμα της Κυριακής. Διηύθυνε μαζί με τον Δημήτρη Μαραγκόπουλο το «Μουσικό Αναλόγιο» του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ενώ διετέλεσε ειδική Σύμβουλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του ΟΜΜΑ, από την έναρξη της λειτουργίας του μέχρι το 2011. Ίδρυσε και διηύθυνε το Φεστιβάλ Άργους (1994-1997). Δίδαξε θεατρολογία, ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο Goethe Universität της Φρανκφούρτης και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βερολίνου. Έχει μεταφράσει για το θέατρο, πεζά και ποιήματα του Χάινερ Μύλλερ. Υπήρξε καλλιτεχνική υπεύθυνη της Θερινής Ακαδημίας του Εθνικού Θεάτρου (1999-2009) ενώ διετέλεσε προσωπική σύμβουλος του Καλλιτεχνικού Διευθυντή, Νίκου Κούρκουλου, στο Εθνικό Θέατρο (1998-2007). Διετέλεσε διευθύντρια του Παραρτήματος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού στο Βερολίνο (2014-2016).

•Σταύρος Γασπαράτος. Συνθέτης και sound artist. Εκτός από τα προσωπικά του έργα, συνθέτει μουσική για το θέατρο, τον κινηματογράφο και τον χορό. Από το 2000 έχει συνθέσει μουσική για πάνω από 100 παραγωγές, συνεργαζόμενος με σημαντικούς Έλληνες και ξένους δημιουργούς – φορείς (Εθνικό Θέατρο, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, Στέγη, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Εθνική Λυρική Σκηνή, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Ryerson Theatre School (Τορόντο), Mime Festival (Λονδίνο) Dock 11, Ballhaus NS (Βερολίνο), De Wagg (Άμστερνταμ) Paris Villette, Όπερα του Ντάλας, BAM, The Glass House, The Watermill Center, EMPAC (Νέα Υόρκη), κ.α.). Μεταξύ άλλων, έχει βραβευθεί με το Βραβείο Κοινού του Αθηνοράματος το 2013 και το 2019, και με το Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου το 2013 (Αίμα του Δ. Καραναστάση) και το 2017 στο Φεστιβάλ Δράμας. Την άνοιξη του 2019 κυκλοφόρησε το πιο πρόσφατο άλμπουμ του, Rage Park.

•Αντώνης Καραμπατζός. Αναπληρωτής Καθηγητής Αστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), της οποίας αποτελεί μέλος ΔΕΠ από το 2007 μέχρι σήμερα. Είναι δικηγόρος Αθηνών και δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στους τομείς της εσωτερικής και διεθνούς διαιτησίας, καθώς και του εταιρικού και τραπεζικού δικαίου. Αποφοίτησε το 2000 από τη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ με «άριστα». Το 2001 έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο (LL.M., με βαθμό «άριστα», summa cum laude) από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Τυβίγγης (Γερμανία). Από το ίδιο Πανεπιστήμιο αναγορεύτηκε το 2004 διδάκτορας Νομικής (Dr. iur.) στο Αστικό Δίκαιο (με βαθμό άριστα). Μετά την παράδοση της διατριβής του, μετέβη στο University College London (UCL) και συγκεκριμένα στο Institute of Advanced Legal Studies, όπου εκπόνησε μεταδιδακτορική εργασία (postdoc) με ειδίκευση στο αγγλοσαξονικό δίκαιο των συμβάσεων. Παράλληλα με τη διδακτική και συγγραφική του δραστηριότητα, είναι μέλος Συντακτικών και Επιστημονικών Επιτροπών σε διάφορα νομικά περιοδικά στην Ελλάδα και τη Γερμανία, ενώ έχει διατελέσει και μέλος Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών. Γνωρίζει αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά.

•Νίκος Σταμπολίδης. Γεννήθηκε στα Χανιά. Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης από το 1996. Αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Πανεπιστήμιο της Βόννης, ενώ το 1982 του απονεμήθηκε Διδακτορικό Δίπλωμα στην Αρχαιολογία με άριστα από το ΑΠΘ. Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης (1993-1996). Τακτικό μέλος του ΚΑΣ. Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης έχει οργανώσει και επιμεληθεί πολλές μεγάλες αρχαιολογικές εκθέσεις στην Αθήνα, την Κρήτη και το εξωτερικό (Ρώμη, Κωνσταντινούπολη, Πεκίνο κ.α.). Έχει ανασκάψει στην Βεργίνα, την Άκανθο της Χαλκιδικής, τη Ρόδο, τους Φιλίππους και την Κρήτη. Είναι ο εμπνευστής και δημιουργός του αρχαιολογικού πάρκου και του Μουσείου αρχαίας Ελεύθερνας. Έχει συγγράψει και επιμεληθεί πλήθος βιβλίων, καταλόγων εκθέσεων και άρθρων. Έχει τιμηθεί με πλήθος διακρίσεων, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Πολιτισμού «Μαριάννα Βαρδινογιάννη» από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (2018), και η αναγόρευση σε Διοικητή της Λεγεώνας της Τιμής της Ισπανίας από την Ισπανική Δημοκρατία για την προσφορά του στον πολιτισμό (2019).

Παναγιώτης ΜήλαςΠοιοι απαρτίζουν το νέο επταμελές Δ.Σ. του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου
Περισσότερα

Αποχαιρετισμός στον “καλό συμμορίτη” Τάκη Σπυριδάκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Με βαθύ πόνο ψυχής αποχαιρετάμε τον ηθοποιό, τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο, τον γλυκό άνθρωπο Τάκη Σπυριδάκη, που μας άφησε σε ηλικία 61 ετών, αφού έδωσε μια πολύχρονη και σκληρή μάχη με τον καρκίνο.

Τα τελευταία χρόνια ο Τάκης Σπυριδάκης έδωσε ερμηνευτικό ρεσιτάλ στο θεατρικό “Άγριος Σπόρος”, ένα έργο του Γιάννη Τσίρου σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, σε μια που ισορροπεί μεταξύ κωμωδίας και δράματος και λατρεύτηκε από το θεατρικό κοινό της Αθήνας.

Τον έβλεπα συχνά στα παρασκήνια και στο φουαγέ του θεάτρου “Επί Κολωνώ”, όπου έπαιζε την τελευταία του επιτυχία, τον “Άγριο Σπόρο” φυσικά. Με τους θεατές να τον περιμένουν ενθουσιασμένοι κι αυτός προσηνής να τους ευχαριστεί και να απαντά στις ερωτήσεις τους. Αντισυμβατικός, αιρετικός, offbeat, άτυπος, χαλαρός, ξέγνοιαστος.

Τον θυμάμαι όπως ήταν τη βραδιά του αφιερώματος στις ταινίες του, πάλι στο θέατρο “Επί Κολωνώ”. Ήδη ασθενής και τόσο συγκινημένος, γλυκύτατος, τόσο αγαπητός.

Τον θυμάμαι πριν από ένα χρόνο σχεδόν στο “Σύγχρονο Θέατρο”, στην πρεμιέρα του “Με λένε Έμμα”. Ευγενικός, να μας καθησυχάσει για την υγεία του. Αδύναμος, λίγο χλωμός αλλά -ναι- φαινόταν καλύτερα. Φαινόταν όμως…

Ο Τάκης Σπυριδάκης ήταν πάντοτε ένα τρυφερό παιδί, ένα γοητευτικό κι αξιαγάπητο ρεμάλι, ένας πολυσύνθετος άνθρωπος, ένας καλός συμμορίτης, ένα απείθαρχο πνεύμα, ένας μποέμ αλήτης της υποκριτικής, που δεν είχε κανένα δισταγμό να βγει από ένα jazz bar και να μπει σε ένα σκυλάδικο της Αχαρνών.

Είχε μάθει να ακολουθεί το ένστικτό του, να μη φοβάται να προσθέσει στοιχεία στη ζωή και στην τέχνη του αντλώντας έμπνευση από τις πιο απίθανες πηγές.

 

 

Εναλλακτικός, εκκεντρικός κι ακαταμάχητος, η ζωή του όλη ήταν ένα τσιγάρο που μέσα του είχε στρίψει όλες τις χαρές, τις λύπες, τις μουσικές που αγάπησε, τις γυναίκες που λάτρεψε, τις ταινίες που γύρισε, τις νύχτες που έζησε από πιτσιρίκι στον Πειραιά αλλά και το απίστευτο ταλέντο του.

Γεννήθηκε στην Αίγινα. Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο και στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Μετά έφυγε. Η Αίγινα ήταν ένας χώρος, που -όπως και σήμερα- ιδιαίτερα εκείνη την εποχή ένας νέος άνθρωπος δεν είχε πολλά πράγματα να κάνει.

“Είχα συλλάβει τον εαυτό μου να κάνει βόλτες στην παραλία «αγκαλιά με το τίποτα». Ευτυχώς υπήρχε μια διέξοδος, η γιαγιά μου, που είχε στον Πειραιά κάποιο σπίτι να μείνουμε. Έτσι έφυγα”, εξομολογήθηκε στη συνέντευξή του στον Παναγιώτη Μήλα και το catisart.gr.

Ξεκίνησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Στη συνέχεια πήγε στη Σχολή Βεάκη και πέρασε ένα διάστημα και από τον Κάρολο Κουν. Όμως δεν κατέληγε κάπου. Επέστρεψε όμως στο Εθνικό και εκεί, από μια φωτογραφία, τον ανακάλυψε ο σκηνοθέτης Νίκος Νικολαΐδης. Γύρισαν τότε (1983) τη «Γλυκιά Συμμορία».

“Έτσι δεν τέλειωσα τη Σχολή του Εθνικού επειδή τότε απαγορευόταν να παίζεις πριν πάρει το πτυχίο. Ήμουνα στο 3ο έτος και μου επέτρεψαν να δώσω μόνο κάτι μονολόγους. Την ίδια εποχή επέτρεπαν σε άλλα παιδιά να παίζουν. Αυτό το θεωρούσα άδικο και γι’ αυτό δεν πήγα να δώσω για να πάρω το πτυχίο. Τελικά αυτό δεν μου δημιούργησε κανένα πρόβλημα”, εξηγεί στην ίδια συνέντευξη.

Την Αίγινα όπου γεννήθηκε τη λάτρευε αλλά μόνο τα καλοκαίρια, τότε που έβρισκε τους φίλους του στην παραλία το πρωί και στα «Περδικιώτικα» το βράδυ, όταν άραζε στο μπαρ της αυλής και έπινε το ποτό του ακούγοντας Doors, Rolling Stones και Led Zeppelin.

Με την ίδια άνεση που υποκλινόταν στις μουσικές του Miles Davis και του Dizzy Gillespie εντρυφούσε και σε τραγούδια όπως το «Εγώ τραγούδαγα» aka «Τα σκυλάδικα» όπως το ξέρουν όλοι. Ήταν η ανακάλυψη της φυγής; «Εγώ τραγούδαγα τα βράδια στα σκυλάδικα/ σ’ ένα χαμόγελο κρυμμένη και πουλούσα/ -μία καρδιά μικρού παιδιού και άδικα /μες τα σκοτάδια λίγο φως αναζητούσα/». Τα νιάτα του, γεμάτα δυνατές εμπειρίες.

Ο Τάκης ήταν ένα μεγάλο ατίθασο παιδί που πάντα ονειρευόταν να ταξιδέψει, από τότε που έμενε μαζί με τη γιαγιά του στον Πειραιά στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Κάποια στιγμή μπήκε σ’ ένα Ωδείο χωρίς να ξέρει τι θέλει, σε ηλικία 14 χρονών. Μιλάμε για έναν Πειραιά της Τρούμπας.

“Ήταν πολύ «παιδαγωγικό» να περνάς από τους δρόμους του λιμανιού για να φτάσεις στο Ωδείο και στην αίθουσα με το πιάνο. Εκείνη η δασκάλα του πιάνου με έκανε να χαίρομαι την αίσθηση της αναχώρησης που σου δίνει το λιμάνι, αν και τελικά στο ίδιο μέρος μένεις. Της χρωστάω το ότι έβαζε νότες στη διάθεση για ταξίδι που είχα από τότε”, έλεγε γι’ αυτή την περίοδο.

Τότε πήγαινε νυχτερινό γυμνάσιο και μετά έβγαινε, όταν η γιαγιά κοιμόταν, για να νιώσει τη νύχτα σε μπαρ όπως το «Hungry Years», που ανήκε σε έναν τύπο που έμοιαζε να είχε ξεμείνει εκεί ανάμεσα σε δυο ταξίδια.

Κάποια στιγμή αντιλήφθηκε ότι η φιλόλογός του στο νυχτερινό Παρασκευή Ξιπτερά πλήρωνε κρυφά το Ωδείο από τον γλίσχρο της μισθό, ώστε να μην το παρατήσει, γιατί είχε αντιληφθεί το ταλέντο του στη μουσική. Δεν την ξέχασε ποτέ. Πάντα την ανέφερε.

Το ποσό ήταν σεβαστό και αυτός, που έκανε διάφορες δουλειές για να τα βγάλει πέρα, δυσκολευότανε πολύ. Τι να πληρώσεις; Το ενοίκιο; Το ωδείο; Τα άλλα τρέχοντα έξοδα;

Παρακολουθεί τις πρώτες ταινίες του Ότο Πρέμινγκερ και του Σαμ Πέκινπα, μαγεύεται από το σινεμά και στα 18 του αποφασίζει να την κάνει για το Λονδίνο, προκειμένου να σπουδάσει υποκριτική. Θα μείνει μόνο για λίγο, αφού τα λεφτά δεν φτάνουν για τίποτα, πριν επιστρέψει το 1976 στην Ελλάδα για να μπει στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου είχε τη χαρά να συναντηθεί με κάποιους ανθρώπους σημαντικούς. Ο πιο σημαντικός γι’ αυτό ήταν ο Γιάννης Λιγνάδης. Τον συμπαθούσε πολύ γιατί ήξερε πως δούλευε, πότε σε οικοδομή και πότε σε μπαρ, για να σπουδάσει.

Σε λίγα χρόνια ο Νίκος Νικολαΐδης θα τον επιλέξει για έναν ρόλο που ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του.

 

 

Από τη “συμμορία” στον “πρόεδρο”

Ο εξαιρετικός αυτός σκηνοθέτης είδε στον Σπυριδάκη έναν τύπο που ταυτιζόταν αρκετά με τον κινηματογραφικό του ήρωα.

Ωραίος σαν χολιγουντιανός ζεν πρεμιέ, ο Τάκης εκείνη την περίοδο σύχναζε στα Εξάρχεια, έκανε παρέα με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και την Κατερίνα Γώγου, έμενε ενίοτε όπου έβρισκε να κοιμηθεί χωρίς να τον ρωτάνε πολλά και σύχναζε στο Dada, σε κουτούκια και σε μπιλιαρδάδικα.

Η ερμηνεία του μπορεί να μην ήταν υποδειγματική, ήταν αληθινή και αυτό ήταν που ζητούσε ο Νίκος Νικολαΐδης από τον 23χρονο Τάκη Σπυριδάκη, ο οποίος χρόνια μετά δήλωνε ότι ουσιαστικά δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός αλλά σκηνοθέτης.

Ο Νικολαΐδης είχε επιλέξει για την ταινία του τον Τάκη Μόσχο, τη Δώρα Μασκλαβάνου, τον Σπυριδάκη, δηλαδή πρόσωπα που δεν ήξερε κανείς σχεδόν τότε.

Η ταινία, που περιγράφει τη ζωή μιας ομάδας περίεργων τύπων που ζουν με ληστείες-χωρίς όπλα-κλοπές και διάφορα κόλπα η οποία μπαίνει στο στόχαστρο κρατικών υπηρεσιών, είναι ένα ρέκβιεμ στην ανυπότακτη σκέψη.

Ο Τάκης Σπυριδάκης θα βραβευτεί για την ερμηνεία του, αλλά οι επιλογές του κατόπιν είναι επιλεκτικές, έστω και αν αναγκάστηκε κάποια στιγμή να παίξει σε πράγματα που δεν τον εξέφραζαν. Το έκανε όταν χρειαζόταν χρήματα σε εποχές που η ιδιωτική τηλεόραση πλήρωνε αδρά, αλλά ακόμη και σε τέτοιες δουλειές η αυθεντικότητά του ξεχώριζε αμέσως.

Πριν είχε αφήσει τη σφραγίδα του στην πρώτη «Λούφα και Παραλλαγή» του Περάκη, στο «Αυτή η Νύχτα Μένει» με έναν μικρό αλλά εκπληκτικό ρόλο αγανακτισμένου μουσικού σε σκυλάδικο της επαρχίας, στα «Φθηνά Τσιγάρα» και στα «Τέσσερα Μαύρα Κουστούμια», αμφότερες ταινίες του Ρένου Χαραλαμπίδη.

Δεν είναι υπερβολή αλλά είναι κρίμα ίσως το γεγονός ότι έγινε ευρύτατα γνωστός από τις διαφημιστικές καμπάνιες της Wind στον ρόλο του προέδρου ομάδας που κάνει τα πάντα.

Η ερμηνεία του ως πρόεδρος και η ατάκα «Αγαπούλα, πούλα» ή οι λεκτικοί διαξιφισμοί με τον προπονητή και τον σεΐχη επενδυτή πρόσφεραν τρελό γέλιο στο πανελλήνιο. Έδειξε όμως κι εκεί τη μεγάλη του κλάση. Ακόμη κι εκεί ο Τάκης ήταν ο εαυτός του, αυτός ο αιώνια ονειροπόλος μποέμ τύπος που ήθελε να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα.

 

 

«Ο κήπος του Θεού», τα χρέη και ο καρκίνος

Μετά τη μικρού μήκους ταινία «Βέρα Κρουζ» ο Σπυριδάκης αποφάσισε να κάνει το φιλμ «Ο κήπος του Θεού» στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Αίγινα και όταν προβλήθηκε σάρωσε τα βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1994, πραγματευόμενη τις περιπέτειες μιας παρέας φυλακισμένων που φτάνουν μέχρι την εξέγερση.

«Σάρωσε» όμως και τον Τάκη ο οποίος χρεώθηκε αρκετά εκατομμύρια δραχμές για να την τελειώσει, γεγονός που τον έφερε σε δεινή οικονομική κατάσταση.

Βρισκόταν ένα βήμα πριν από τη φυλακή, όταν ένας κριτικός της “Liberation” που παρακολούθησε την ταινία σε ένα φεστιβάλ, έγραψε μια διθυραμβική κριτική με αποτέλεσμα να προβληθεί σε δεκάδες κινηματογράφους του Παρισιού.

Λίγα 24ωρα πριν συλληφθεί για χρέη έλαβε τα χρήματα από τις προβολές στη Γαλλία, τα οποία κάλυπταν όλο του το χρέος που το εξόφλησε με το δικό του μοναδικό τρόπο.

Έχοντας φτάσει στο αμήν από τα συνεχή τηλεφωνήματα γέμισε τις τσέπες του με λεφτά, πήγε στην εταιρεία που τα χρωστούσε και άρχισε να τα πετάει στον αέρα, επί μία ώρα!

Ανάσανε, αφού στο σπίτι φοβούνταν πλέον να σηκώσουν το τηλέφωνο κάθε φορά που χτυπούσε.

Χρόνια μετά κι ενώ βρισκόταν σε διάσταση με τη γυναίκα του αλλά κρατώντας πολύ καλές σχέσεις μαζί της, αυτή τον έπεισε να πάει για ιατρικές εξετάσεις λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2016.

Τότε που ο Τάκης δυσκολευόταν να φάει, κάτι που απέδιδε σε πολλά αλλά όχι σε ασθένεια και αρχικά ανέβαλλε την επίσκεψη σε γιατρό.

Όταν ζητάει από το γιατρό να μιλήσει ευθέως μετά τις εξετάσεις, ακούει τη φράση «έχεις καρκίνο που μπορεί να αντιμετωπίζεται» και η πρώτη του αντίδραση ήταν η αναμενόμενη για όσους τον ήξεραν. Έδωσε ραντεβού στη σύζυγό του μέρα μεσημέρι σε ένα μπαράκι, όπου μεταξύ ενός πακέτου τσιγάρων και τεσσάρων ουίσκι της ανακοίνωσε τη διάγνωση.

Κατόπιν μίλησε στις δύο κόρες του.

Ύστερα από μια πολύ δύσκολη χειρουργική επέμβαση αυτός ο αντισυμβατικά ανέμελος τύπος που αγαπούσε τις καταχρήσεις -δεν είχε αρνηθεί ποτέ πως κάποτε κάπνιζε φούντα- και λάτρευε τις μεταξύ καπνού και αλκοόλ συζητήσεις με φίλους και ωραίες γυναίκες, επέστρεψε αλλά τελικά ήταν μόνο για λίγο.

Η ασθένεια επανήλθε δριμύτερη και οι τελευταίες μέρες του Τάκη δεν ήταν αυτές που θα άξιζαν σε έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν, που θα μπορούσε άνετα να είναι πρωταγωνιστής στις ταινίες του Τζιμ Τζάρμους.

Τώρα πλέον κάνει τη δική του χαλαρή “περίπολο” στα δικά του «μεθυσμένα» νουάρ, εκεί που «οι νεκροί δεν πεθαίνουν», παρέα με φίλους που έφυγαν κι αυτοί νωρίς. Αλίμονο, τόσο νωρίς.

 

 

Αναλυτικό βιογραφικό

Ο Τάκης Σπυριδάκης γεννήθηκε στην Αίγινα το 1958. Ήταν απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είχε συμμετάσχει σε 13 ταινίες, ενώ το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πραγματοποίησε το 1994 με την ταινία “Ο Κήπος του Θεού”, της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Τάκης Σπυριδάκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη ερμηνεύοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας “Γλυκιά Συμμορία”, σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983).

Για την ερμηνεία του εκείνη απέσπασε το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον ίδιο χρόνο.

Στη νέα γενιά έγινε γνωστός μέσα από διαφημίσεις γνωστών εταιρειών όπου πρωταγωνιστούσε.

Αξιοσημείωτη ήταν και η δεύτερη συμμετοχή του, στη “Λούφα και Παραλλαγή” του Νίκου Περάκη (1984).

Ακολούθησαν η “Πρωινή Περίπολος” (Νίκος Νικολαΐδης, 1986), “Προστάτης Οικογένειας” (Νίκος Περάκης, 1997), “Αυτή η Νύχτα Μένει” (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1999), “Μαύρο Γάλα” (Νίκος Τριανταφυλλίδης, 1999), “Κανείς δεν χάνει σε Όλα” (Διονύσης Γρηγοράτος, 2000), “Φτηνά Τσιγάρα” (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000), “Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου” (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2002), “Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο” (Νίκος Περάκης, 2005), “Ισοβίτες” (Θόδωρος Μαραγκός, 2008) και “4 Μαύρα Κοστούμια” (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2009).

Το 1989 ο Τάκης Σπυριδάκης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους “Βέρα Κρουζ”, που απέσπασε το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο αντίστοιχο Φεστιβάλ, τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας, το 1990.

 

 

Συγκλονισμένοι οι συνάδελφοί του

Συντετριμένοι από την απώλεια σχεδόν όλοι οι συνάδελφοί του, πολλοί έγραψαν γι’ αυτόν στα μέσα δικτύωσης. Ανάμεσά τους και η Ασπασία Τζιτζικάκη:

«Αναρχικός; Αιθεροβάμων; Εκτός των τειχών; Στον δικό του κόσμο; Ο Σπυριδάκης είχε μια προσωπική κοσμοθεωρία που δεν γίνεται να την κοπιάρεις, αν δεν την αντέχεις. Θέλει άντερα, θέλει να το λέει η ψυχή σου, θέλει να μπορείς να ζεις χορτασμένος με το τίποτα και να βαρυστομαχιάζεις με τα πολλά που δεν χρειάζεσαι!!!

Ο Τάκης λαϊκό παιδί ήταν, δεν το έπαιξε κουλτούρα να φύγουμε, δεν τσάκισε μέσα του την αυθεντικότητα των καταγωγίων του πηγών. Και την ίδια στιγμή οι ταινίες του ήταν ιδιαίτερες. Εκτός της κινηματογραφικής νόρμας που έχουμε συνηθίσει στην ημεδαπή.

Η σκηνοθετική ματιά του αλλόκοτη, αλλότροπη, από αλλού φερμένη. Είναι αυτός ο ίδιος, ατόφιος. Δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν έτσι αβασάνιστα.
Και τώρα… μόλις στα 61 του φεύγει ξαφνικά.
…καληνύχτα αγαπημένε μου», έγραψε η ηθοποιός στην προσωπική της σελίδα στο facebook.

Μια από τις μεγάλες κινηματογραφικές του επιτυχίες ήταν η ταινία «Λούφα και Παραλλαγή» με το ρόλο του «Μπαλούρδου».

Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης αποχαιρέτησε μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, τον καλό του φίλο και «προκάτοχο» του ρόλου στην ταινία με ένα συγκινητικό μήνυμα.

«Αντίο Μπαλούρδε μου αγαπημένε! Σ’ ευχαριστώ για τη σκυτάλη σου, την κρατάω σαν φυλαχτό!!!», έγραψε χαρακτηριστικά ο ηθοποιός.

 

 

Ανακοίνωση του ΚΚΕ

Η σχετική ανακοίνωση του ΚΚΕ αναφέρει, μεταξύ άλλων: «Γνήσια καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία σε πολλά επίπεδα -ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος- ο Τάκης Σπυριδάκης πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ως ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας “Γλυκιά Συμμορία”, σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983). Για την ερμηνεία του τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ακολούθησε η συμμετοχή σε 12 ακόμα ταινίες, βραβεύτηκε αρκετές φορές ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια πρωταγωνιστούσε στο θέατρο.

Ανιδιοτελής, ιδιαίτερα αγαπητός στους συναδέλφους του, τασσόμενος πάντα στο πλευρό των εργαζομένων στον χώρο του θεάματος, ο Τάκης Σπυριδάκης κατέκτησε με την εγκαρδιότητά του, την ειλικρίνειά του και την τέχνη του που ήταν σύγχρονη, μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στο μυαλό του κοινού».

Το ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του Τάκη Σπυριδάκη.

  • Αρχική φωτογραφία: Στο καμαρίνι του Επί Κολωνώ με τον γάτο Κεφάλα, φωτογραφημένος από το φίλο του Πάνο Κουκουρουβλή.

Διαβάστε επίσης:

Τάκης Σπυριδάκης. Στα 61 του λύγισε ο «άγριος σπόρος» και ταξίδευσε στον «κήπο του Θεού»…

Τάκης Σπυριδάκης: “Αξίζει να βρείτε έναν τρόπο να στείψετε τη ζωή και να την πάτε παρακάτω…”

Δύο ιστορίες με απόσταση 24 χρόνων. Ο Τάκης Σπυριδάκης υπογράφει την πρώτη: «Ο κήπος του Θεού»

Κινηματογραφικό αφιέρωμα στους Τάκη Σπυριδάκη, Λουίς Γκαρθία Μπερλάγκα, Καμίλο Λουσουριάγα στο θέατρο “Επί Κολωνώ”

Ο “Άγριος Σπόρος” και οι πιο άγριες αλήθειες του

“Άγριος Σπόρος”, η “Δίκη” του Κάφκα σε μια ελληνική παραλία

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑποχαιρετισμός στον “καλό συμμορίτη” Τάκη Σπυριδάκη
Περισσότερα

Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ρίζος “έφυγε” στα 83 του…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο πρώην εκδότης και δημοσιογράφος Δημήτρης Ρίζος, πέθανε σε ηλικία 83 χρονών, την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2019. Είχε γεννηθεί το 1936 στην Πρώτη Σερρών.

Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Σωτηρία».

Ο Δημήτρης Ρίζος υπήρξε εκδότης των εφημερίδων «Ελεύθερος Τύπος» και «Αδέσμευτος Τύπος». Είχε ιδρύσει, επίσης, τον ραδιοφωνικό σταθμό «Λάμψη».

Στη Μεταπολίτευση καθιέρωσε στην εφημερίδα «Βραδυνή» του Τζώρτζη Αθανασιάδη, τα «παραπολιτικά σχόλια», μέσα από μια στήλη με τον τίτλο «Κεντρί».

***

Ο αποχαιρετισμός του Δημήτρη Ρίζου θα γίνει το Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019, στις 12:30 μ.μ. Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στον ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Νέου Κοιμητηρίου Γλυφάδας. Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί στεφάνων να ενισχυθεί η οργάνωση «Κιβωτός του Κόσμου».

 

Παναγιώτης ΜήλαςΟ δημοσιογράφος Δημήτρης Ρίζος “έφυγε” στα 83 του…
Περισσότερα

Η γλύπτρια Κωνσταντίνα Μώρου κέρδισε την 1η θέση στα International Dolls Awards of Excellence 2019

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ελληνίδα για πρώτη φορά βρέθηκε υποψήφια για το βραβείο καλλιτέχνη της χρονιάς στο διαγωνισμό Dolls Awars of Excellence 2019, στις ΗΠΑ

Η Yellow Bird Artists Agency ανακοινώνει ότι η Κωνσταντίνα Μώρου κέρδισε την 1η θέση στα βραβεία International Dolls Awards of Excellence 2019, που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ και διοργανώνονται από το περιοδικό Dolls Magazine. Είναι η πρώτη φορά που μια Ελληνίδα καλλιτέχνης εικαστικής κούκλας είναι υποψήφια για το βραβείο «Καλλιτέχνης της χρονιάς 2019» σε διαγωνισμό των ΗΠΑ.

 

 

Η Κωνσταντίνα Μώρου είναι γλύπτρια, κεραμίστας και δημιουργός bjd εικαστικής κούκλας, και έχει συμμετάσχει σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις διεθνώς. Τα έργα της έχουν λάβει τόσο βραβεία όσο και διακρίσεις σε ποικίλες καλλιτεχνικές εκθέσεις και διαγωνισμούς, όπως το Ευρωπαϊκό Κεραμικό Πλαίσιο (Δανία), ο Διεθνής Διαγωνισμός Κούκλας Hannie Sarris (Ολλανδία), η Διεθνής Έκθεση Κούκλων Τέχνης Gostiny Dvor (Ρωσία) και η Ετήσια Πανελλήνια Έκθεση Κεραμικής (Ελλάδα). Έχει επίσης συνεργαστεί με αξιόλογα ιδρύματα, όπως το Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη.

 

 

Σχετικά με το βραβείο

Το βραβείο Diamond διανέμεται κάθε χρόνο σε πέντε καλλιτέχνες από κάθε κατηγορία, που η βιομηχανία αποφασίζει ότι υπερέχουν στο χώρο, παρέχοντάς τους έτσι την ευκαιρία να εκθέσουν το έργο και το ταλέντο τους σε μεγαλύτερο κοινό σε όλο τον κόσμο.
Η Κωνσταντίνα Μώρου κέρδισε το Βραβείο Diamond 2019 για την πορσελάνινη εικαστική κούκλα της “Candy” στην κατηγορία Fantasy OOAK (μοναδικό κομμάτι) και είναι πλέον φιναλίστ για το Βραβείο Κοινού και Καλλιτέχνης της Χρονιάς 2019.
Η Yellow Bird είναι πρακτορείο εκπροσώπησης καλλιτεχνών και ηλεκτρονική γκαλερί, και εκπροσωπεί καλλιτέχνες που ειδικεύονται στην Fantasy Art. Το πρακτορείο εξυπηρετεί μια εκλεκτή κοινότητα καλλιτεχνών και συνεργάζεται με γκαλερί και μεσίτες τέχνης.
Η Yellow Bird εκπροσωπεί αποκλειστικά την Κωνσταντίνα Μόρου. Για περισσότερες πληροφορίες και εικόνες της δουλειάς της, επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα:
www.yellowbird.gryellowbird.gr/artist/konstantina-morou/

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ γλύπτρια Κωνσταντίνα Μώρου κέρδισε την 1η θέση στα International Dolls Awards of Excellence 2019
Περισσότερα

Νίκος Σκυλοδήμος, ο ευαίσθητος ηθοποιός που αυτοκτόνησε την ημέρα των γενεθλίων του

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

18 Μαΐου 1986. Αυτοκτονεί την ημέρα των γενεθλίων του ο ηθοποιός Νίκος Σκυλοδήμος. Τον βρίσκει κρεμασμένο στο πατρικό του σπίτι η μητέρα του. Στην κηδεία του, στον Κόκκινο Μύλο, η Ρούλα Πατεράκη κρατάει ένα μπουκέτο ολόλευκα κρίνα.

Ο Νίκος Σκυλοδήμος γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Μαζί με άλλους συμφοιτητές του, ίδρυσαν το “Ελεύθερο Θέατρο”, έναν πρωτοποριακό θίασο με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Οι διενέξεις μεταξύ των μελών του θιάσου, τον οδήγησαν σε διακοπή της συνεργασίας του.

 

Στο θεατρικό “Η καρδιά μου εκεί πάνω στα ψηλά”

 

Στη συνέχεια, υπήρξε για χρόνια καλλιτεχνικός υπεύθυνος και στέλεχος της “Θεατρικής Λέσχης Βόλου”. Συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές: “Αγρίμια” (1973), “Τερέζα Βάρμα Δακόστα” και “Εν Αθήναις” (1976). Η σύντομη, μόλις δεκαπέντε χρόνια, παρουσία του στο ελληνικό θέατρο, υπήρξε σημαντική. Ήταν άνθρωπος ευαίσθητος, απόλυτος και με πνευματικές ανησυχίες, που τον οδήγησαν τελικά στην αυτοκτονία, το 1986.

“Γενέθλια ’86” είναι το τίτλος του τραγουδιού που ερμήνευσε Βασίλης Παπακωνσταντίνου το 1988. Οι στίχοι είναι οι εξής: «Γενέθλια κι αγόρασα σκοινί, τον κόμπο μου τον έχω φτιάξει πρόχειρα, παραληρώντας πάνω στο σκαμνί, στον τελευταίο ρόλο του αυτόχειρα. Πίσω μου τίποτα, τίποτα στο μέλλον, μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων. Γενέθλια και φτύνω τις ευχές, σοκολατάκια στήνω για ικρίωμα, ελπίζω με τις πρώτες τις βροχές, να ξεχαστώ και ‘γω και το σημείωμα. Πίσω μου τίποτα, τίποτα στο μέλλον μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων».

Οι στίχοι περιέγραφαν τον θάνατο του ηθοποιού και ενός από τους ιδρυτές του Ελεύθερου Θεάτρου, του Νίκου Σκυλοδήμου, ο οποίος αυτοκτόνησε στις 16 Μαΐου 1986 σε ηλικία 38 ετών. Τους είχε γράψει ο Κώστας Τριπολίτης και μελοποιήθηκε από τον Θάνο Μικρούτσικο. Το τραγούδι ερμήνευσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο «Όλα από χέρι καμένα» που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1988.

Ο Νίκος Σκυλοδήμος κρεμάστηκε από τους σωλήνες του καλοριφέρ στην κουζίνα του σπιτιού του. Την ημέρα που έβαλε τέλος στη ζωή του είχε τα γενέθλιά του γι’ αυτό ο τίτλος του τραγουδιού είναι «Γενέθλια ’86».

 

“Μια ζωή Γκόλφω”. Από αριστερά: Νίκος Σκυλοδήμος, Σμαράγδα Σμυρναίου, Τζία Νασιώτου, Μηνάς Χατζησάββας.

 

 

Ο άνθρωπος που τον βρήκε νεκρό ήταν η μητέρα του, στην οποία είχε αφήσει ένα σημείωμα όπου εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν να κρεμαστεί. Ο θάνατός του συγκλόνισε τους συναδέλφους του. Είχε γεννηθεί στην Αθήνα και είχε σπουδάσει στη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Ήταν ταλαντούχος ηθοποιός και μαζί με τους συμφοιτητές του στο Εθνικό, την Άννα Παναγιωτοπούλου, τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου, την Υβόννη Μαλτέζου, τον Μίμη Χρυσομάλλη, τον Σταμάτη Φασουλή και πολλούς ακόμη είχαν ιδρύσει στο Άλσος Παγκρατίου το Ελεύθερο Θέατρο την περίοδο της δικτατορίας. Σε αυτό το θέατρο δεν υπήρχαν πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες, όλοι λειτουργούσαν ως ομάδα και ανέβαζαν παραστάσεις που απευθύνονταν σε όλο το κοινό.

 

Ο Νίκος Σκυλοδήμος με τον Κώστα Αρζόγλου στην τηλεοπτική σειρά με το έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Τερέζα Βάρμα Δακόστα».

 

Το 1975 υποδύθηκε τον Κονοσέτα στη σειρά του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Τερέζα Βάρμα Δακόστα» και την επόμενη χρονιά έπαιξε στη σειρά «Εν Αθήναις….» μαζί με τον Κώστα Αρζόγλου, τη Βέρα Κρούσκα, τον Ανέστη Βλάχο.

***

Ημερομηνία γέννησης: 18 Μαΐου 1948

Ημερομηνία θανάτου: 18 Μαΐου 1986

Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει παίξει:

Εν Αθήναις… 1976|1976 ΕΡΤ
Τερέζα Βάρμα Δακόστα 1975|1975 ΕΙΡΤ

Μαντολίν (1974) 1974 ΥΕΝΕΔ
Ο τυχοδιώκτης (1976) ΕΡΤ

Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει:

Η Τρισεύγενη (1969)
Η όπερα του ζητιάνου (1970)
Μια ζωή Γκόλφω (1974)

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΝίκος Σκυλοδήμος, ο ευαίσθητος ηθοποιός που αυτοκτόνησε την ημέρα των γενεθλίων του
Περισσότερα

Ενενήντα χρόνια από τη γέννηση της Dr. Ruth Pfau, της «Μητέρας Τερέζας» του Πακιστάν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το σημερινό (09/09/19) Doodle της google: “Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να ζήσουν υπό τέτοιες συνθήκες”, είχε δηλώσει η Γερμανίδα γιατρός Ruth Pfau, θυμίζοντας τις πρώτες εντυπώσεις της από μια πακιστανική αποικία λεπρών. Το σημερινό Doodle της google γιορτάζει τα 90 χρόνια από τη γέννηση της Ruth Katherina Martha Pfau, της «Μητέρας Τερέζας» του Πακιστάν όπως την αποκαλούσαν.

 

 

Η Ruth Pfau αφιέρωσε τη ζωή της στην εξάλειψη της λέπρας από το Πακιστάν, σώζοντας αμέτρητες ζωές. Η Δρ Pfau γεννήθηκε το 1929 στη στη Λειψία της Γερμανίας και πέθανε το 2017 στο Πακιστάν.

 

Σε ηλικία 34 ετών

 

Έγινε καλόγρια σε ηλικία 29 ετών ύστερα από μια συνάντηση με έναν επιζώντα στρατοπέδου συγκέντρωσης. Επισκέφτηκε το Πακιστάν τη δεκαετία του ’60 και έμεινε εκεί ως το τέλος της ζωής της. Αφιέρωσε πάνω από 50 χρόνια της ζωής της στη μάχη κατά της λέπρας στη χώρα.

Όταν πέθανε σε ηλικία 87 ετών κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο Καράτσι και εκατοντάδες άνθρωποι τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία.

 

 

Ήταν μια τεράστια απώλεια για την ανθρωπότητα. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν τέτοιο άνθρωπο στη σημερινή εποχή. Σήμερα όλοι κοιτούν τον εαυτό τους αλλά αυτή δεν το έκανε ποτέ. Είχε μια απλή ζωή και αγαπούσε την ανθρωπότητα.

Οι δυνάμεις του πακιστανικού στρατού μετέφεραν τη σορό της στον καθεδρικό της πόλης, με το φέρετρο να είναι σκεπασμένο με τη σημαία του Πακιστάν.

 

 

Τα τρία σώματα του στρατού της χώρας αποχαιρέτισαν τη Ρουθ Πφάου με 19 πυροβολισμούς.

Είναι μόλις ο δεύτερος άνθρωπος που τιμάται με αυτόν τον τρόπο τα τελευταία 29 χρόνια στη χώρα.

***

Δείτε το ρεπορτάζ που έκανε για αυτήν το euronews:

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΕνενήντα χρόνια από τη γέννηση της Dr. Ruth Pfau, της «Μητέρας Τερέζας» του Πακιστάν
Περισσότερα

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: “Ήμουν κομμάτι μιας αλυσίδας με παρελθόν, παρόν και μέλλον”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2019 ολοκληρώθηκε η θητεία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου ως Καλλιτεχνικού Διευθυντή στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου.

Στις 11 το πρωί, στα γραφεία του Φεστιβάλ έγινε η τελετή παραλαβής – παράδοσης παρουσία της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη και του Γενικού Γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη.

***

 

 

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του είπε τα εξής:

«Κυρία Υπουργέ, Κύριε Γ.Γ. Σύγχρονου Πολιτισμού, αγαπητοί δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου
Σας καλέσαμε σήμερα εδώ, στο στρατηγείο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, για να υποδεχτούμε και να τιμήσουμε τη νέα Καλλιτεχνική Διευθύντρια, την Κατερίνα Ευαγγελάτου, σε μια τελετή παράδοσης που γίνεται με όρους υγιείς και συναδελφικούς.

Όταν ανέλαβα την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ, τον Απρίλιο του 2016, στην πρώτη Συνέντευξη Τύπου για το καλλιτεχνικό πρόγραμμα εκείνης της χρονιάς, είχα πει ότι εγώ δεν παρέλαβα τίποτα, σήκωσα τη σκυτάλη από το έδαφος και ότι θα ήθελα, όταν θα κλείσει ο δικός μου κύκλος στο Φεστιβάλ, να την παραδώσω εγώ στον επόμενο. Στη διάρκεια της θητείας μου μίλησα σε αρκετές συνεντεύξεις για την αναγκαιότητα αυτής της συνέχειας. Αλήθεια, τι συμβαίνει και στην Ελλάδα, στους πολιτιστικούς οργανισμούς, δεν έχουμε αυτή την κουλτούρα παράδοσης από τον προηγούμενο στον επόμενο, η οποία σηματοδοτεί ακριβώς τη συνέχεια του έργου αυτών των οργανισμών; Θα έλεγα ότι οι Υπουργοί Πολιτισμού κατά κανόνα δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει για τη δουλειά μας η έγκαιρη τοποθέτηση του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή, ώστε αυτός να συνυπάρξει κάποιο διάστημα με τον προηγούμενο και να ενημερωθεί, για να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος σε βάρος του καλλιτεχνικού έργου. Αλλά κι εμείς, οι καλλιτεχνικοί διευθυντές, που θέλουμε να παραμείνουμε δια παντός στη θέση μας, κι όταν μας αντικαθιστούν, είτε έχει λήξει η θητεία μας είτε όχι, δε διανοούμαστε να συμπαρασταθούμε και να βοηθήσουμε το διάδοχο στο έργο του.

Εύχομαι ν’ αλλάξει αυτή η αντίληψη, και η σημερινή μας παρουσία εδώ δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση, προς όφελος και της πολιτικής και του πολιτισμού μας. Χαίρομαι λοιπόν που είστε εδώ, Κυρία Μενδώνη και Κύριε Γιατρομανωλάκη, γιατί με την παρουσία σας αποκτά θεσμικό χαρακτήρα αυτή η παράδοση.

 

 

Χαρά μου είναι επίσης, που από την επομένη της ανακοίνωσης του ονόματος της Κατερίνας, είμαι δίπλα της και την ενημερώνω μαζί με τους συνεργάτες του γραφείου μου, την Ορσία Σοφρά και τον Κωνσταντίνο Τζάθα. Θα είμαι κοντά της όσο με χρειάζεται.

Κατά τα άλλα δεν ταιριάζει νομίζω σε μια τελετή παράδοσης να κάνω τον οποιοδήποτε απολογισμό. Έτσι κι αλλιώς τον καλλιτεχνικό απολογισμό τον έκανα στις 23 Ιουλίου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, όπου οι περισσότεροι από σας ήσασταν παρόντες. Ελπίζω πως με την παρουσία μου στο Φεστιβάλ έβαλα κι εγώ, όπως συνηθίζουν να λένε, ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα του μεγαλύτερου πολιτιστικού οργανισμού της χώρας. Ήμουν κομμάτι μιας αλυσίδας με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η φυσιογνωμία ενός φεστιβάλ δεν δημιουργείται εκ του μηδενός. Η γνώση και η εμπειρία του παρελθόντος δεν διαγράφεται ούτε και μπορεί να μένει ανεκμετάλλευτη. Κι αυτό έκανα, πάντα μέσα από το φίλτρο της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, αλλά και της προσωπικής μου ματιάς στην κοινωνία και την τέχνη του σήμερα.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς την ομάδα των καλλιτεχνικών συμβούλων και του γραφείου μου, καθώς και τους εργαζόμενους του Φεστιβάλ που μόχθησαν δίπλα μου.

 

 

Με την ευχή και την αγάπη μου, αλλά και με κάποια ανακούφιση, γιατί πέρασα και δύσκολες στιγμές, παραδίδω το Φεστιβάλ στα δυναμικά χέρια της φίλης Κατερίνας Ευαγγελάτου. Έχει μεγαλώσει μέσα στο θέατρο, έχει λαμπρές σπουδές, είναι ταλαντούχα, έχει όλες τις προδιαγραφές για να δοκιμαστεί σ’ αυτό το μεγάλο και ιστορικό Φεστιβάλ, με τους εμβληματικούς χώρους από την Αθήνα ως την Επίδαυρο, καθένας από τους οποίους διεκδικεί τη δική του ταυτότητα.

Κι εγώ επιστρέφω στο θεατρικό μου σπίτι, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, για να αξιοποιήσω στη μικρή κλίμακα όσα αποκόμισα από τη μεγάλη περιπέτεια του Φεστιβάλ. Ευγνώμων για όλα όσα έζησα τα τελευταία 3 χρόνια και 5 μήνες».

 

Παναγιώτης ΜήλαςΒαγγέλης Θεοδωρόπουλος: “Ήμουν κομμάτι μιας αλυσίδας με παρελθόν, παρόν και μέλλον”
Περισσότερα

Γυρίσματα στο Μεξικό για τη Χριστίνα Σωτηρίου που παίζει στη δημοφιλή σειρά “El Señor de los Cielos”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ερμηνεύει την 18χρονη Ειρήνη, που ζει στη Μύκονο. Είναι κόρη ενός πρώην πράκτορα της CIA. Και παρά το νεαρό της ηλικίας της παντρεύεται τον αγαπημένο της Νίκο σ’ έναν γάμο, ο οποίος αποτελεί αντικείμενο συζήτησης…
H πανέμορφη ηθοποιός Χριστίνα Σωτηρίου ολοκληρώνει σύντομα τα γυρίσματά της στο Μανζανίγιο, το μεγαλύτερο λιμάνι του Μεξικού, για το “El Señor de los Cielos” και μαζί με τον συμπρωταγωνιστή της Γιάννη Σπαλιάρα (Νίκος) θα συνεχίσουν και τις προσεχείς ημέρες να βρίσκονται στο Μεξικό.

 

Από το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας θα μετακομίσουν στην πρωτεύουσα, στο Μέξικο Σίτι και μόλις ολοκληρώσουν τις εκεί υποχρεώσεις τους για τη σειρά θα επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2019 τα γυρίσματα θα συνεχιστούν στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Μύκονο, όπου θα διεξαχθεί και το γλέντι του γάμου.

 

 

 

Η Χριστίνα Σωτηρίου αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Αρχή το 2017.
Έχει συμμετάσχει σε διαφημίσεις, ταινίες μικρού μήκους και η πρώτη της παράσταση ήταν ο Ματωμένος Γάμος στην Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου – Καλαμπόκη το 2018 σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Λεβαντή, όπου υποδύθηκε τρεις χαρακτήρες.

 

 

Έπειτα βρέθηκε στο πλάι του Νίκου Τουλιάτου στην περφόρμανς “Ηχοδράσεις”, η οποία ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής.
Τον περασμένο Μάιο έπαιξε στην παράσταση “Μέχρι να μας ενώσει ο Θάνατος” στο θέατρο ΠΚ.
Πριν από ένα μήνα η casting director της Telemundo, αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο σε ιδιοκτησία της NBC Universal, βρήκε το προφίλ της μέσω της σελίδας ordino και ήρθε σε επαφή μαζί της, για να υποδυθεί την Irene στην 7η σεζόν της πολύ γνωστής και επιτυχημένης σειράς El Señor de los Cielos (The Lord of the Skies).

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓυρίσματα στο Μεξικό για τη Χριστίνα Σωτηρίου που παίζει στη δημοφιλή σειρά “El Señor de los Cielos”
Περισσότερα

Ο Σίμωνας Πάτροκλος σε μια αναβίωση της Αθηναϊκής Επιθεώρησης στην Ηγουμενίτσα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

 

Το “Λίγο απ’ όλα” είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση που μας πάει πίσω… Στη χρυσή εποχή της επιθεώρησης και του βαριετέ με μια παραγωγή γεμάτη χρώματα, φαντασμαγορικά κοστούμια, ζωντανή μουσική και τραγούδια που έχουμε όλοι αγαπήσει. Η παράσταση σε σκηνοθεσία Σίμωνα Πάτροκλου έκανε πρεμιέρα στις 8 Αυγούστου 2019, στο προαύλιο του ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας.

 

Εκτός από τη σκηνοθεσία ο Σίμωνας Πάτροκλος επιμελήθηκε και τα κοστούμια. Η πρωτότυπη μουσική ήταν του Λένη Κωνσταντίνου, οι φωτογραφίες της Aristoula Paschali και ως Special Guest συμμετείχε ο Χρήστος Χρήστου.

Εμφανίστηκαν με αλφαβητική σειρά: Αντώνογλου Ανδρέας, Βρύση Ελένη, Δημητρίου Παναγιώτης, Κιτσώνης Μιχάλης, Λένη Στέλλα, Μαυρομάτη Μαρία, Μητσέλου Άντζυ, Πατσιούρα Νατάσσα, Πασχάλη Ελισάβετ, Στουρνάρας Σπύρος, Τζοβάρα Βαρβάρα.

 

 

Η Αθηναϊκή Επιθεώρηση

Περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1890, το κωμειδύλλιο έδειξε έντονα σημάδια κόπωσης. Τότε έκανε την εμφάνισή της η επιθεώρηση, ένα νέο θεατρικό είδος που κληρονόμησε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του κωμειδυλλίου, αλλά τον καλλιέργησε σε μια φόρμα πιο κατάλληλη για τον σκοπό αυτό.
Σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο θεατρικά είδη είναι ότι στο κωμειδύλλιο ολόκληρη η παράσταση είναι ένα έργο με αρχή, μέση και τέλος, ενώ η επιθεώρηση είναι σπονδυλωτό θέαμα με αυτόνομα θεατρικά σκετς, τα λεγόμενα «νούμερα».

Υπάρχει μια περίοδος στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου, η περίοδος 1907-1921, που ανήκει αδιαφιλονίκητα και ολοκληρωτικά στην Αθηναϊκή Επιθεώρηση. Στα χρόνια αυτά, η Επιθεώρηση δεν αποτελούσε ένα ακόμη είδος θεατρικής ψυχαγωγίας, ανάμεσα σε άλλα ισότιμα και παράλληλα είδη, όπως συμβαίνει σήμερα. Αποτελούσε το ίδιο το ελληνικό θέατρο. Μονοπωλούσε σχεδόν τις θεατρικές αίθουσες και περιόριζε αποφασιστικά την εμφάνιση και διάδοση οποιουδήποτε άλλου είδους έργων.

 

 

Η επιθεώρηση έκανε από τα πρώτα της βήµατα στην αθηναϊκή σκηνή το 1894 µέχρι την έναρξη του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου. Οι επιρροές από την ισπανική zarzuela και η ανταπόκριση της αστικής τάξης στα πρότυπα, που προβάλλει, είναι χαρακτηριστική. Η πρώτη αθηναϊκή επιθεώρηση “Λίγο απ’ όλα” ήταν του Μ. Λάµπρου.

Υπήρχαν ετήσιες επιθεωρήσεις (Παναθήναια, Πανόραµα, Κινηµατογράφος) και συνοικιακές επιθεωρήσεις. Η αντίδραση της πολιτικής εξουσίας συχνά ήταν η επιβολή της λογοκρισίας. Η επιθεώρηση έκανε μια εντυπωσιακή στροφή στο υπερθέαµα και τη revue-féerie, είδος που προερχόταν από το φαντασμαγορικό κόσμο των παρισινών καμπαρέ. Υπήρξε μια πτώση της µετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και η ανάκαµψη ήρθε µετά το 1926 με αλλαγές στη δοµή του είδους και ανάδυση µιας νέας γενιάς καλλιτεχνών. Η πολεµική επιθεώρηση ήταν πολύ δημοφιλές είδος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

***

Η μεγαλύτερη και πιο πολυδάπανη επιθεώρηση που ανέβηκε ποτέ στην Ελλάδα που δεν ήταν άλλη από την παράσταση με τίτλο “Ξιφίρ Φαλέρ”.

Ο επιχειρηματίας Απόστολος Κονταράτος υπέγραψε στα 1913 συμβόλαιο με την εταιρεία του Σιδηροδρόμου Αθηνών – Πειραιώς για την ενοικίαση του υπαίθριου θεάτρου του Νέου Φαλήρου, με την υποχρέωση να το ανακαινίσει και να πραγματοποιεί κάθε καλοκαίρι τουλάχιστον 25 παραστάσεις. Στην ιδιοκτησία της εταιρείας Σιδηροδρόμου Αθηνών – Πειραιώς, ανήκε το θεατράκι του Νέου Φαλήρου (το θέατρο του Σταθμού), τα θαλάσσια λουτρά, ο Ζωολογικός κήπος, το Ποδηλατοδρόμιο (velodrom) (κατοπινό Καραϊσκάκη) καθώς και κατασκευαστική εταιρεία. Σκοπός όλων ήταν να δημιουργήσει κίνητρα κυρίως τη θερινή περίοδο, ώστε οι Αθηναίοι να κατεβαίνουν στο Νέο Φάληρο κι έτσι να πετύχει κίνηση της γραμμής που εκμεταλλεύονταν η εταιρεία.

Όφειλε να φτιάξει θεωρεία, μακρύ εξώστη με υπόστεγο, να το ομορφύνει με το να φέρει ψηλά δένδρα από την Κορινθία, να διευρύνει τη σκηνή ώστε να μοιάζει «στόμιο σπηλαίου εν Άλσει..»

Βρισκόμαστε ήδη στα 1916 με τα γεγονότα του εθνικού διχασμού των Ελλήνων σε βασιλόφρονους και βενιζελικούς που οδήγησαν στα Νοεμβριανά και τη γαλλική κατοχή του Πειραιά. Το έργο απολαμβάνει την έγκριση του Βασιλέως καθότι στην Έκτη σκηνή της Δεύτερης Πράξης, ακούγεται ο Θούριος του Καίσαρη «Τ’ Αετού ο γιος» που έγινε το αγαπημένο άσμα των βασιλικών των επόμενων χρόνων. Διορθώθηκαν μάλιστα και κάποιοι στίχοι «επί το επιθετικότερον»: Ο βασιλιάς μας πάλι/ θα ζώσει το σπαθί/ να διώξει Αγγλογάλλους/ και Βενιζελικούς μαζί.

***

Πολλοί συγγραφείς έγραψαν κείμενα για την επιθεώρηση αλλά και στίχους για τα τραγούδια της. Μερικοί όπως οι Μπάμπης Άννινος, Πολύβιος Δημητρακόπουλος, Δημήτρης Γιαννουκάκης, Τίμος Μωραϊτίνης, Παναγιώτης Παπαδούκας, Μίμης Τραϊφόρος και άλλοι. Η θεματολογία των επιθεωρήσεων έλκεται από την πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα, ενώ σατιρίζονται έντονα οι λαϊκοί τύποι.

Μεταπολεμικά η επιθεώρηση γνωρίζει νέα άνθηση. Νέοι συνθέτες έρχονται να προστεθούν στους παλαιότερους όπως ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Κατσαρός κ.ά. ενώ ευκαιριακά γράφουν για την επιθεώρηση ο Μανόλης Χιώτης, ο Μάνος Χατζιδάκις και άλλοι γνωστοί συνθέτες.

Οι ηθοποιοί που παίζουν τα χρόνια εκείνα είναι οι Γεωργία Βασιλειάδου, Σπεράτζα Βρανά, Γιάννης Γκιωνάκης, Χρήστος Ευθυμίου, Τάκης Μηλιάδης, Μαρίκα Νέζερ κ.ά.

Διχασμένη καθώς είναι ανάμεσα στο αστικό και το λαϊκό, η επιθεώρηση αντικατοπτρίζει την αιωνίως διχασμένη Ελλάδα. Τα κείμενα των παλιών επιθεωρήσεων είναι οι πιο παραμελημένες σελίδες του νεοελληνικού δραματολογίου. Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχουν εκδοθεί ή ερευνηθεί. Κι όμως, πέρα από το τεράστιο ενδιαφέρον που παρουσιάζουν για τον μελετητή της ιστορίας του θεάτρου, προσφέρουν ανεκτίμητες μαρτυρίες για το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα της εποχής τους, για τις ιδεολογικές ζυμώσεις στα μεγάλα αστικά στρώματα που στάθηκαν από την αρχή το φανατικό κοινό της επιθεωρησιακής σκηνής.

***

 

Ο Σίμωνας Πάτροκλος είναι ένας καλλιτέχνης – ερευνητής με πολύπλευρη προσωπικότητα και περιπετειώδη ζωή, που συμβάλλει συστηματικά στη μελέτη και την πρόοδο της τέχνης του θεάτρου. Έχει ένα ιδιαίτερα προσωπικό στυλ, καθώς οι σκηνοθεσίες του βασίζονται στο λεπτό χιούμορ, την παράδοση και τους αυτοσχεδιαστικούς διαλόγους. Δημιουργός, σκηνοθέτης, ηθοποιός, χορευτής, δάσκαλος χορού και υποκριτικής είναι ένας γλυκός άνθρωπος, ευγενής, πολύ αγαπητός στον κόσμο της ελληνικής σκηνής.

Με τις δουλειές του γεφυρώνει την αμεσότητα και τη λαϊκότητα του λεγόμενου εμπορικού θεάτρου με τις ανησυχίες και τις αναζητήσεις της ποιοτικής τέχνης.

Ο Σίμων Πάτροκλος έκανε σπουδές στην Ανώτερη Σχολή Θεάτρου Κωστή Μιχαηλίδη, στη Σχολή Χορού Ραλλού Μάνου, στο Κέντρο Χορού, με τον Λεωνίδα Ντεπιάν, στο Εργαστήρι Χορού, στη Χοροκίνηση της Μάγδας Γεροσιδέρη (έως σήμερα), στη Σχολή Κλίμενς (Σχέδιο, Ζωγραφική, Κοστούμι και Σκηνικά 2 χρόνια), Τραγούδι με την Έλλη Νικολαΐδη (4 χρόνια). Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια έκφρασης, μιμι­κής, μοντέρνου και σύγχρονου χορού, μεταμοντέρνο, κλασικό και μετακλασικό χορό, ψυχολογία κίνησης, σώμα και συναίσθημα (με Έλληνες και ξένους καταξιωμένους δασκάλους από το εξωτερικό).

Από το 1978 έως σήμερα, χωρίς καμία διακοπή, διδάσκει χορό, κίνηση, έκφραση, λόγο και αυτοσχεδιασμό. Ξεκίνησε από τη σχο­λή Βασίλη Ρίτσου, Δημήτρη Κωνσταντινίδη θεατρικό εργαστήρι, Εθνικό Ωδείο, Αγγέλου Γιαννούλη, Μαίρης Βογιατζή Τράγκα, Μαίρης Ραζή και Δημοτική Δρα­ματική Σχολή Αγίας Βαρβάρας. Έχει διδάξει στα επιδοτούμενα σεμινάρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης του θεάτρου Στοά, του θεάτρου Θυμέλη, Θεατροπαιδεία Αδαμάντιου Λαιμού και θεατρικό παιχνίδι Λάκη Κουρετζή στο θέατρο Ημέρας.

Επίσης διδάσκει επί έξι χρόνια ανελλιπώς στο Vocal Studio φωνητικής της Αρε­τής Τοπουζίδου, κίνηση και εκφραστικότητα φωνής. Διατέλεσε εκλεγμένο μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1998 έως και το 2008, καθώς και στον οργανισμό Εταιρικών Θιάσων και Πειθαρχικό Συμβούλιο.

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Κλασικός θίασος Ρόδου Πίας Χατζηνίκου στα έργα: Οιδίπους Τύραννος, Αντιγόνη, Κύκλωπας σε σκηνοθεσία Βασίλη Ρίτσου

Θίασος Δημήτρη Χορν, Ριχάρδος Γ’ του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Χορν Θίασος Παξινού-Μινωτή, Μάνα κουράγιο του Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Μινωτή Θίασος Ρεπερτορίου Νίκου Χατζίσκου-Τιτίκας Νικηφοράκη στα έργα: Οιδΐπους Τύραννος, Έμπορος της Βενετίας, Ριζοσπάστες του Γ. Κριτσίνη σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζίσκου

Εθνικό Θέατρο: Γαλιλαίος του Μπρεχτ, Οράματα της Σιμόν Μασάρ του Μπρεχτ, Αίας, Αντιγόνη, Πλούτος, Βάτραχοι, Νεφέλες, Αγαμέμνων, Φοιτητές του Ξενόπουλου, Περλιμπλίν και Μπελίσα, Φασουλήδες του Κατσιπόρα του Λόρκα, σε σκηνοθεσίες Σ. Ευαγγελάτου, Σ. Ντουφεξή, Ν. Χαραλάμπους, Ρονκόνι, Μπάκα, Μινωτή, Τσιάνου.

Θέατρο Κοκκινιάς: Ο.Ε.Θ. – ΣΕΗ: Τρομπόνι του Μ. Ποντικά, Μια ζωή Γκόλφω (επιθεώρηση), Εντός εκτός και επί τα αυτά της Έφης Παπαθεοδώρου (επιθεώρηση σε σκηνοθεσία Σίμωνα Πάτροκλου.

Θίασος Ανατολή Γιάννη Βόγλη: Ο καλός στρατιώτης Σβέικ του Σ. Πανταζή, Μακρυά πορεία του Γ. Ρίτσου σε σκηνοθεσία Γ. Βόγλη

Θίασος Βασίλη Τσιβιλίκα: Δυο σταγόνες και μισή (μιούζικαλ) σε σκηνοθεσία Β. Τσιβιλίκα

Έβδομο Θέατρο Κοραής Δαμάτης: Βάκχες (Διόνυσος) σε σκηνοθεσία Κ. Δαμάτη.

Θίασος Ο.Ε.Θ. ΣΕΗ: Πλούτος (νέος) σε σκηνοθεσία Γ. Αρμένη, Θέατρο Στοά Θανάση Παπαγεωργίου – Λήδα Πρωτοψάλτη: Ματωμένος Γάμος Λόρκα (φεγγάρι), Το τραγούδι του νεκρού αδερφού του Μ. Θεοδωράκη σε σκηνοθε­σία Θ. Παπαγεωργίου.

Θέατρο Άλεκτον: Παίζετε ζάρια κύριε Φάουστ του Κ. Καρτελιά (Μεφιστοφελής), Λολίτα του V. Νabokov, Όνειρο ενός γελοίου του Ντοστογιέφσκι, Παλιάτσος του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Β. Πλατάκη και Σ. Πάτροκλου.

ΧΟΡΕΥΤΉΣ   

Μικρή Χορευτική Ομάδαχορογραφία Χάρη Μανταφούνη, Μακρυά Πορεία Ρίτσοςχορογραφία Μαρίας Αλβανού, Χορευτική Ομάδα (φεστιβάλ Αθηνών), χορογραφία Ουλφ Γκράναλτ, Ομάδα Χορευτική Άσκηση, χορογραφίες Τζούλη Μπλάκμαν, Ομάδα ΕRΕSTA, χορογραφίες ταγκό της Χριστίνας Μπέσκου Θέατρο Πρόβα Κώστα Αρζόγλου (Μ. Μπατερφλάυ) σε χορογραφικές ιδέες του Κώστα Αρζόγλου, Χορδές Ψυχής του Γ. Ζουγανέλη σε χορογραφίες Σ. Πάτρο­κλου, Συνεργάτης του ΑΕΝΑΟΥ χοροθεάτρου Daniel Lommel σε χορογραφίες του ίδιου στα έργα Αφιέρωμα Χατζιδάκι, Τα παιδία παίζει ως βοηθός. Το σπίτι της Μπερνάλντα Άλμπα του Λόρκα σε ιδέα της Μαίρης Βιδάλη, χορεύοντας τον Πέπε Ρομάνο. Ασχολήθηκε επίσης χορευτικά (χορογραφίες – σκηνοθεσία) σε διάφορα κέντρα και μιούζικ χολ: Ταμπού (στο πρόγραμμα Χατζηνάσιος – Σπανός), Τούνελ (στο πρόγραμμα Γιώργου Κατσαρού), Απόλλων (στο πρόγραμμα Θανάσης Πολυκανδριώτης), Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (στο πρόγραμμα Αλκίνοου Ιωαννίδη).

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Μικροαστικός γάμος του Μπρεχτ στο θέατρο Βεργή

Εμείς και ο χρόνος του Πρίσλεϊ, θίασος Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο μέγας τενόρος και φονιάς του, Εταιρικός θίασος Αθήνας του Γ. Ανδρίτσου

Σειρά Μονόπρακτων Τ. Ουίλιαμς, Καφεθέατρο

Τρομπόνι του Μ. Ποντικά, Εντός εκτός και επί τα αυτά της Ε. Παπαθεοδώρου, Μια ζωή Γκόλφω του Κ. Λάου, Κυοφορία του Α. Αγγελάκη, ως ιδρυτικό μέλος του θέα­τρου Κοκκινιάς Ο.Ε.Θ. ΣΕΗ

Ντίκος του Μ. Δήμου (βραβευμένο), θέατρο Όρβο, φεστιβάλ Κύπρου και Βρυ­ξελλών.

Αχ Ελλάδα μου γλυκιά του Μ. Δήμου, Ματωμένος γάμος του Λόρκα, Τρωάδες Ευριπίδη σε διασκευή Τσαρούχη στο θέατρο Καισαριανής.

Νότος και Νόστος του καλοκαιριού του Γ. Σπάνια στο Θέατρο της Ημέρας. Φασουλήδες του Λόρκα, θίασος Ερινύες στην πολιτιστική πρωτεύουσα Αθήνας. Έργο χωρίς τίτλο του Λόρκα, Ομάδα Σύγχρονης Τέχνης Γ. Καλατζόπουλου στο θέατρο Πολύτεχνο.

Τζωρτζ Νταντέν του Μολιέρου, θίασος Μπουλούκι σε περιοδεία.

Πίσω από τα σκοτεινά παράθυρα του Γ. Τσάκαλου, θέατρο Θυμέλη.

0 φίλος μου ο Λευτεράκης του Α. Σακελλάριου ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Β. Αιγαίου, Όνειρο ενός γελοίου του Ντοστογιέφσκι, θέατρο Άλεκτον, Στο σταθμό του τραίνου του Καμπέρου, θέατρο Ασωμάτων Παλιάτσος, του Ντοστογιέφσκι, Άλεκτον & Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ

Εκκλησιάζουσες Αριστοφάνη, σκην. Θ. Μουμουλίδη

Θυσία Θ. Κωτσόπουλου, σκην. ίδιου, φεστιβάλ Ηρωδείου

Απαγωγή της Σμαράγδας Μ. Κουνελάκη, σκην. Α. Λαιμού, Εθνικό Θέατρο

Φάουστ Γκαίτε, σκην. Γ. Καλατζόπουλου, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Γυάλινος κόσμος Τ. Ουίλιαμς, σκην. Ε. Βοζικιάδου

Ταρτούφος Μολιέρου, θέατρο Καλουτά, σκην. Π. Λεοκράτη

Πλούτος Αριστοφάνη, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Β. Αιγαίου, σκην. Α. Λαιμού

Λα μοσκέτα του Ρουτζάντε, θέατρο Καλουτά, σκην. Π. Λεοκράτη

Οθέλλος Σαίξπηρ, σκην. Κ. Καζάκος, φεστιβάλ Ηρωδεΐου- Λυκαβητού Μ. Μπατερφλάυ, θέατρο Πρόβα, σκην. Αρζόγλου Δίδυμοι της Βενετίας Γκολντόνι, θέατρο Γκλόρια, σκην. Γ. Μόρτζου, Λυσιστράτη Αριστοφάνη, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης, σκην. Ε. Γερασιμίδου, Λυσιστράτη Αριστοφάνη, σκην. Κ. Πολυχρονοπούλου

Διπλή απιστία Μαριβώ, Δωδέκατη νύχτα και μισή (διασκευή μιούσικαλ), Η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός Ουάιλντ, Χόρεψέ με ως το τέλος του κόσμου Σώτερ, Κωμωδία του έρωτα Ίψεν, σε σκην. Γ. Λιβανού, ομάδα Θεατρίνων θεατές.

Θείος Βάνιας Τσέχωφ, θέατρο Άλεκτον, σκην. Β. Πλατάκη

Τρεις και μη χειρότερα Μ. Μπέλλευ, θέατρο Μπροντγουαίη, σκην. Γ. Διαμαντόπουλου

Λεωφόρος της Δύσης, θέατρο Αλεκτον, διασκευή – σκην. Β. Πλατάκη

ΠΑΙΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ)

Το μυστικό των αοράτων του Λ. Ουστίνοφ, θέατρο Κάβα Το παπάκι της Αγάπης της Γ. Γιαννακοπούλου, θέατρο Τριανόν, Το νησί του κάπου αλλού του Κ. Δαρλάση, θέατρο Καρέζη

Με μαέστρο και ακροβάτες του Μ. Καραχάλιου, Φασουλήδες του Λόρκα, Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (2 σαιζόν)

Χαμένη κούκλα του Σάστρε, Δημοτικό Σχολείο Ηλιούπολης

Ακαμάτης της X. Συροπούλου, Ο Βιολιστής στη στέγη, Τκρηζ, Θα)ιασσιές χάντρες,

Γυμνάσια Ηλιούπολης και Πετρούπολης.

Εγώ ρομπότ εσύ; της Υ. Μεταξάκη, θέατρο Βρετάνια σκηνοθεσία Ε. Γερασιμίδου 0 επιθεωρητής Τουτού, υπόθεση μαγικό ραβδί του Π. Γρυπαρί, θέατρο Βρετάνια, σκηνοθεσία Ε. Γερασιμίδου

Το κοριτσάκι με τα σπίρταΩραία κοιμωμένηΧάνσελ & Γκρέτελ, θέατρο Θυμέλη, σκηνοθεσία Ε. Βοζιδιάδου

Μύθοι του Αισώπου, θέατρο Γκλόρια, σκηνοθεσία – διασκευή Μ. Θεοδωράκη Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σκηνοθσία – διασκευή Γ. Καλατζόπουλου

Με το νι και με το σίγμα του Ε. Τριβιζά, θέατρο Στοά, σκηνοθεσία Λ. Πρωτοψάλ- τη.

Μάγος του Οζ, θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, διασκευή – σκηνοθεσία Ν. Δαφνής Κωμωδίες του Μενάνδρου της Μ. Ζαρόκωστα, σκηνοθεσία η ίδια, θέατρο Περοκέ. Ο χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει του Λ. Κουρετζή, σκηνοθεσία ο ίδιος, Θέατρο της Ημέρας.

Η Παναγία των Παρισίων, διασκευή – σκηνοθεσία Α. Ντούζου, θέατρο Τριανόν Ενας γάτος με μεγάλη καρδιά, διασκευή X. Δΐμιζα, σκηνοθεσία Γ. Πασάκος, θέατρο Μπροντγουαίη.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ – ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Πρωταγωνιστής στη διεθνή ταινία Ο γιος του γείτονα σου, ελληνοκαναδέζικης πα­ραγωγής, σκην. Έρικ Στέφερσεν Δέκα επεισόδια στη δανέζικη τηλεόραση Ταινία Γερμανικής παραγωγής Ολύμπια – Ολύμπια

Στην ελληνική τηλεόραση σειρές: Γειτονιά μας, Λούνα παρκ, Εκείνες κι εγώ.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ Σίμωνας Πάτροκλος σε μια αναβίωση της Αθηναϊκής Επιθεώρησης στην Ηγουμενίτσα
Περισσότερα