Πρόσωπα

Άγιος Πορφύριος ο Μίμος – Προστάτης των Ελλήνων ηθοποιών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Ο Πορφύριος ευστόλιστος εκ ξίφους,
Λαμπράν στολισθείς πορφύραν εξ αιμάτων».

Μάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Πορφύριος και Πορφυρία.

Ο Πορφύριος έζησε τον 3ο αιώνα, στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Καταγόταν από την Έφεσο της Μικράς Ασίας και από μικρή ηλικία είχε ανατραφεί με μίμους στα θέατρα. Εξασκώντας την τέχνη του μίμου, συχνά κορόιδευε τις χριστιανικές συνήθειες και τελετουργίες.

Αλλά η ζωή τού επιφύλαξε μία δυσάρεστη έκπληξη. Ο Πορφύριος είχε μία κόρη, την οποία έχασε από αιφνίδιο θάνατο. Η απώλειά της τον συγκλόνισε. Άφησε το επάγγελμα του μίμου και άρχισε να περιφέρεται θρηνώντας.

Τελικά, βρήκε παρηγοριά στους κόλπους των χριστιανών, που τόσο είχε εμπαίξει. Βαπτίσθηκε χριστιανός και μετά με θάρρος αποκήρυξε δημόσια την ειδωλολατρική του πίστη.

Ο έπαρχος όταν το έμαθε τον κάλεσε και τον πρόσταξε να ασπαστεί τα είδωλα. Ο Πορφύριος αρνήθηκε και αποκεφαλίστηκε.

Ο Άγιος Πορφύριος ο μίμος είναι προστάτης των Ελλήνων ηθοποιών.

 

eirini aivaliwtouΆγιος Πορφύριος ο Μίμος – Προστάτης των Ελλήνων ηθοποιών
Περισσότερα

Νίκος Κούρος. Είχε τρέξει χιλιόμετρα στο θέατρο αλλά τον αγαπήσαμε ως φαρμακοποιό στην τηλεόραση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αυλαία στα 90 για τον Νίκο Κούρο την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018. Ο ηθοποιός, που ήταν για αρκετά χρόνια μέλος του Θεάτρου Τέχνης- Καρόλου Κουν, του Εθνικού Θεάτρου και άλλων θιάσων, έγινε ευρύτερα γνωστός από τον ρόλο του φαρμακοποιού στη σειρά «Ρετιρέ».

Όπως έλεγε ο ίδιος, είχε αγαπήσει αυτόν τον ρόλο και δεν τον ενοχλούσε που ο κόσμος τον αγάπησε μέσα από αυτή τη σειρά του Mega, στο πλευρό της Νεφέλης Ορφανού και της Κατερίνας Γιουλάκη.

 

«Αστραπή στο δάσος» στο Εθνικό Θέατρο το 1992. Από αριστερά: Χρήστος Ευθυμίου (Μεμάς), Ελένη Παναγιώτου (Τζούλη), Μπάμπης Χατζηδάκης (Βασίλης), Νίκος Κούρος (Ρικάρντο).

 

Ο Νίκος Κούρος γεννήθηκε στη Χαλκίδα στις 20 Μαρτίου του 1928. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πιάνο και τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών και θέατρο στη δραματική σχολή του Ελληνικού Ωδείου. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1957 με το θίασο Άννας Λώρη – Άλκη Παπά, στο θέατρο «Διονύσια», στην Καλλιθέα.

Εκτός από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εργάστηκε ως εκφωνητής θεατρικών και λογοτεχνικών εκπομπών και ως πολιτικός σχολιαστής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (1954-1957), ενώ ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία και τη λογοτεχνία.

Ο Νίκος Κούρος είχε εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές: Ο Μονομάχος της Σιωπής (Γκοβόστης, 1988). Διαδρομή σε κλειστό χώρο (Γκοβόστης, 1992), Ή διαζευκτικόν, (Γκοβόστης, 1992) και το «Κέρχνος λόγος και λόγος λιγύς» (Γκοβόστης, 2005).

 

***

 

«Αστραπή στο δάσος» στο Εθνικό Θέατρο το 1992. Μιράντα Ζαφειροπούλου (Μαργαρίτα), Νίκος Κούρος (Ρικάρντο).

 

ΘΕΑΤΡΟ

Η Κυρία με τις καμέλιες [το 1959, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη], Αστραπή στο δάσος, Ο άγιος Γεώργιος σκοτώνει το δάσος, Ένας ιδανικός σύζυγος, Η βεγγέρα, Ο Κούρος (Θησέας), Το μεγάλο μας τσίρκο, Οι τρεις αδελφές, Ο θάνατος του εμποράκου, ο άνθρωπος ελέφαντας (με τον Δημήτρη Ποταμίτη), Κομμάτια και θρύψαλα, Πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, Όρνιθες με το Θέατρο Τέχνης στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν).

 

***

 

Ο Marcello Mastroianni (δεξιά), ο Νίκος Κούρος (αριστερά) και ο Serge Reggianni στην ταινία «Ο Μελισσοκόμος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. © Νέα Κίνηση Α.Ε.

 

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

 

Μπραζιλέρο (2001), Η αιωνιότητα και μια μέρα (το 1998 σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου), Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995), Τρελλάδικο πολυτελείας (1990), Ποιος σκότωσε τη θεία Ελβίρα; (1989), Ο μεγάλος παραμυθάς (1988), Τοπίο στην ομίχλη (1988), Μπανάνες (1987), Ένας κόκορας στη γειτονιά μας (1986), Ο εραστής της πείνας (1986), Ο μελισσοκόμος (1986), Η παρεξήγηση (1983), Ο φονιάς (1983), Άγγελος (1982), Η στροφή (1982), Τα τσακάλια (1981), Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια (1981), Ο Κώτσος και οι εξωγήινοι (1980), Οι κυνηγοί (1977), Η διαδικασία (1976), Το κελί μηδέν (1975), Ο τρομοκράτης (1975), Αστερισμός της Παρθένου (1973), Ο επισκέπτης (1973), Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω (1967), Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965).

 

 

Εδώ, ο Νίκος Κούρος στο «Ρετιρέ» με τη Νεφέλη Ορφανού.

 

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Τα χαμένα γράμματα, Οι Πανθέοι, Παππούδες εν δράσει, Παράξενος ταξιδιώτης, Το ρετιρέ, Το πάρκινγκ, Οικογένεια Βλαμμένου, Ορκιστείτε παρακαλώ, Όταν ήμουν δάσκαλος, Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία, Εκείνος κι εκείνος, Εν Αθήναις, Εγνατία οδός, Ακριβή μου Σοφία, Μεθυσμένη πολιτεία, Αστροφεγγιά, Μαντάμ Σουσού, Γιούγκερμαν.

***

Ο αποχαιρετισμός του Νίκου Κούρου θα γίνει την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2018, στις 3 το μεσημέρι, από το Νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.

*

Στη βασική φωτογραφία ο Νίκος Κούρος, στο Εθνικό Θέατρο το 1991, στην παράσταση «Ένας ιδανικός σύζυγος» του Όσκαρ Ουάιλντ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου.

Παναγιώτης ΜήλαςΝίκος Κούρος. Είχε τρέξει χιλιόμετρα στο θέατρο αλλά τον αγαπήσαμε ως φαρμακοποιό στην τηλεόραση…
Περισσότερα

Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Γιώργο Μιχαηλίδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του Γιώργου Μιχαηλίδη του σκηνοθέτη, συγγραφέα, δασκάλου και ιδρυτή του «Ανοιχτού Θέατρου». Ο Γιώργος Μιχαηλίδης, ένας διανοούμενος της εποχής μας, μία σημαντική προσωπικότητα στο χώρο της Τέχνης, αφήνει πίσω του σπουδαία παρακαταθήκη μέσα από την πολύπλευρη προσφορά του στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Δεκάδες σκηνοθεσίες του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, θεατρική διδασκαλία με παράλληλη συγγραφική, ερευνητική και εκδοτική δραστηριότητα αποτυπώνονται στο πολύπλευρο έργο του που σφράγισε με το ανεξάρτητο κι ανήσυχο πνεύμα του, την πολυδιάστατη προσέγγισή του στα πράγματα και την υψηλή καλλιτεχνική του αισθητική.

***

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης γεννήθηκε το 1938, στη Νέα Ιωνία Αττικής. Ήταν παιδί προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Διέκοψε τις σπουδές του στην Αρχιτεκτονική, στο Γκρατς της Αυστρίας, για να σπουδάσει Υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1965, ιδρύει το Θέατρο Νέας Ιωνίας, το πρώτο λαϊκό περιφερειακό θέατρο στην Ελλάδα. Λειτούργησε για δύο χρόνια μόνο, έως την επιβολή της δικτατορίας το 1967. Το 1972, μέσα στη δικτατορία, δημιουργεί το πρώτο Ανοιχτό Θέατρο στην Κυψέλη, του οποίου η λειτουργία διακόπτεται το 1975. Παράλληλα, εκδίδει το περιοδικό «Ανοιχτό Θέατρο». Το 1984 αρχίζει η λειτουργία του δεύτερου Ανοιχτού Θεάτρου.
Σκηνοθέτησε δεκάδες έργα του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Εθνικό Θέατρο, στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος, στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στην Πειραματική Λυρική Σκηνή.
Στην ελληνική τηλεόραση, σκηνοθέτησε, σε δικά του σενάρια, με μεγάλη επιτυχία ιστορικές σειρές όπως: «Ο συμβολαιογράφος», «Οι άθλιοι των Αθηνών», Οι σκλάβοι στα δεσμά τους», «Κίτρινος φάκελος», «Τα Λαυρεωτικά», «Κάθοδος» κ.ά.

***

Ένα σημαντικό κεφάλαιο του πνευματικού του έργου είναι το συγγραφικό, με τα μυθιστορήματα: «Πέτρος Δαρζέντας», «Η Πύλη», «Λάμδα», οι τριλογίες «Της Επανάστασης, της Μοναξιάς και της Λαγνείας» και «Άγιοι Έρωτες».
Με το ΚΘΒΕ συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στις εξής παραστάσεις:
• «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (2006)
• «Τέλος καλό, όλα καλά» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (2005)
• «Ικέτιδες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1983)
• «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε ντε Βέγα σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1977)
• «Σχολείο γυναικών» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1976)
• «Οι εχθροί» του Μαξίμ Γκόργκi σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1975)

***

Η κηδεία του Γιώργου Μιχαηλίδη θα γίνει την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018, στις 4.00 το απόγευμα, στο νεκροταφείο Μεταμόρφωσης. [Λεωφόρος Τατοΐου, Μεταμόρφωση, 14451, Αττική, Τηλέφωνο 210 – 2791715.

***

  • ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ | www.ntng.gr
eirini aivaliwtouΤο ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Γιώργο Μιχαηλίδη
Περισσότερα

Σαλεπιτζήδες, έμποροι μπαχαρικών, αχθοφόροι και βαρκάρηδες αποχαιρετούν τον Αρά Γκιουλέρ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Επιμέλεια: Catisart

Η ασπρόμαυρη μελαγχολία του Τουρκοαρμένιου φωτογράφου Αρά Γκιουλέρ ποτέ δεν παρέπεμψε στο μεγαλείο των παλαιών λαμπρών ημερών της Κωνσταντινούπολης. Η βυζαντινή αυτοκρατορία και η δόξα των Οθωμανών σουλτάνων άφησαν παντελώς αδιάφορο τον θρυλικό φωτογράφο.

 

 

Ο μαγικός φακός του Γκιουλέρ, μια ταπεινή Λάικα, μαγνητίστηκε από τους αχθοφόρους, τους βαρκάρηδες, τους ψαράδες και τους θαμώνες των φτωχών καφενέδων.

Άγκυρες και πλεούμενα στο Καράκιοϊ, υπαίθρια εστιατόρια στο Εμίνονου, ναύτες και καλυμμένες με φερετζέ γυναίκες στο Ούνκαπανι. Πλανόδιοι σαλεπιτζήδες στο Σουλεϊμανιγιέ τζαμί, έμποροι μπαχαρικών στην Αιγυπτιακή Αγορά. Πολύβουες γέφυρες, δαιδαλώδη δρομάκια, ξύλινα ετοιμόρροπα και περίτεχνα σπίτια. Ανθρωπομάνι στις παραγκουπόλεις Καπαλίτσαρσι, Τεπέμπασι, φαρμακοποιός στο Καζλίτσεσμε, χαμάληδες στην αγορά Μπέιογλου, κάρα στο Ταχτάκαλε, κοσμοσυρροή στην αποβάθρα Γιαγτζιλάρ, τέμενος Σοκουλού Μεχμέτ Πασά, κοιμητήριο των Σουλτάνων στο Εγιούπ, δερβίσηδες Μεβλεβί στο Γαλατά. Άρωμα από χωνευτήρι πολιτισμών και λαών. Φορτηγίδες και πουλιά στον Κεράτιο.

 

 

 

Ποίηση από την Κιναλίαντα (Πρώτη), ψυχή από την Μπουργκάζαντα (Αντιγόνη), πνοή από τη Χεμπελίαντα (Χάλκη). Οι εικόνες του Αρά Γκιουλέρ απέχουν πολύ απ’ αυτές που θέλουν να βλέπουν οι τουρίστες. Λατρεύονται όμως από τους ταξιδευτές των ονείρων και των ελεύθερων αναγνώσεων. Ταιριάζουν στους περιηγητές της θλίψης και του εφήμερου, στους εραστές του παρελθόντος και της διαχρονικής ενέργειας. Γι’ αυτό οι παρατηρητές των διαφορετικών εμπειριών, της αδέσμευτης τέχνης και της οπτικής ιστοριογραφίας μαγεύονται από την τέχνη του.

 

 

Μέχρι τέλους ο Αρά Γκιουλέρ παρέμεινε οξυδερκής, πνευματώδης και φιλοσοφημένος. Αν και έγινε γνωστός από την αποτύπωση της ζωής των ανθρώπων και των σημαντικών ιστορικών γεγονότων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Κωνσταντινούπολη και την Τουρκία, έκανε διεθνή καριέρα για περισσότερα από εξήντα χρόνια.

Το αρχείο του δεν άνοιξε ποτέ σε μελετητές, αλλά παρέμεινε στοιβαγμένο σε κουτιά στο γραφείο του.

Ο «Master of Leica»

Ο Αρά Γκιουλέρ γεννήθηκε στο Μπέγιογλου της Κωνσταντινούπολης στις 16 Αυγούστου 1928. Ολοκληρώνοντας τις οικονομικές σπουδές, εγκατέλειψε μια πολλά υποσχόμενη επιχειρηματική σταδιοδρομία και δοκίμασε την τύχη του στο θέατρο και στη ζωγραφική, πριν γοητευθεί από την ανακάλυψη της «φωτογραφικής γλώσσας». Ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ της εφημερίδας «Yeni Istanbul» το 1950. Το 1956 άρχισε τη συνεργασία του με το «Time-Life» και έγινε μέλος του φωτογραφικού πρακτορείου «Magnum». Δύο χρόνια αργότερα, το «Paris Match» και το «Der Stern» άρχισαν να δημοσιεύουν τις φωτογραφίες του.

 

 

Το 1961 συγκαταλέγεται, σύμφωνα με το έγκριτο περιοδικό «English Photographic Annual», στους επτά καλύτερους φωτογράφους του κόσμου. Την επόμενη χρονιά τού απονέμεται ο διάσημος τίτλος «Master of Leica». Ο Γκιουλέρ, το φωτογραφικό αρχείο του οποίου πλησιάζει τον ιλιγγιώδη αριθμό του ενός εκατομμυρίου αρνητικών, ταξίδεψε σε κάθε γωνιά του κόσμου, ενώ εξερεύνησε σπιθαμή προς σπιθαμή τις μουσουλμανικές χώρες. Εξ ου και στη Δύση είναι γνωστός ως ο φωτογράφος της Μέσης Ανατολής.

 

 

Ο σπουδαίος φωτογράφος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 90 ετών το βράδυ της Τετάρτης 17 Οκτωβρίου 2018. Ο γιατρός του, Οκάν Όζτσεκερ, ανέφερε ότι ο Αρά Γκιουλέρ εισήχθη στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Τελικά σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά του. Η αναπνοή του δεν ανταποκρίθηκε και πέθανε στις 23.20.

Ο εκπρόσωπος του Κόμματος της Δικαιοσύνης Ομέρ Τσελίκ, σημείωσε:

«Ο Γκιουλέρ δούλεψε σαν κόσμημα το κεφάλαιο που λέγεται ζωή. Έφυγε από κοντά μας ένας δερβίσης που στάθηκε μάρτυρας στη ζωή και τα βάσανα του ανθρώπου».

Η κηδεία του προβλέπεται να γίνει το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018 στην Αρμενική Εκκλησία Beyoğlu Üç Horan.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΣαλεπιτζήδες, έμποροι μπαχαρικών, αχθοφόροι και βαρκάρηδες αποχαιρετούν τον Αρά Γκιουλέρ
Περισσότερα

Στη Νάντια και στον Ντένις το Νόμπελ Ειρήνης 2018

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Να και μια χρονιά που το «Νόμπελ Ειρήνης» πήγε σε καλά χέρια και δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν.

Όπως ανακοινώθηκε την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018, το βραβείο θα απονεμηθεί στον Κονγκολέζο γυναικολόγο Ντένις Μουκουέγκε που έχει κάνει εκστρατεία κατά της σεξουαλικής βίας και στη Νάντια Μουράντ, πρώην σκλάβα του σεξ του ISIS.

 

«Και οι δύο έθεσαν σε κίνδυνο την προσωπική τους ασφάλεια αγωνιζόμενοι με θάρρος κατά των εγκλημάτων πολέμου και διασφαλίζοντας δικαιοσύνη για τα θύματα», ανακοίνωσε η νορβηγική Επιτροπή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να επικοινωνήσει με τους δύο βραβευόμενους για να τους ενημερώσει. «Εάν παρακολουθούν, τα συγχαρητήριά μου από καρδιάς», δήλωσε η εκπρόσωπος της Επιτροπής.

 

***

 

Ο Ντένις Μουκουέγκε είναι ο «από μηχανής» Θεός για τις γυναίκες και τα παιδιά της πατρίδας του.

 

-Ντένις Μουκουέγκε, Κογκολέζος γυναικολόγος

 

Ο Ντένις Μουκουέγκε (Denis Mukwege) είναι Κονγκολέζος γυναικολόγος, ο οποίος είναι γνωστός για την προσφορά του στα θύματα βιασμών στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Το Σεπτέμβριο του 2012 σε ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, κατήγγειλε την ατιμωρησία που επικρατεί σχετικά με τους μαζικούς βιασμούς στη χώρα του και άσκησε κριτική στη διεθνή κοινότητα και στην κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό για την αδράνειά τους σχετικά με τις σφαγές στην περιοχή Κίβου, στα ανατολικά της χώρας. Στις 25 Οκτωβρίου του 2012 τέσσερις ένοπλοι επιτέθηκαν στο σπίτι του ενώ αυτός έλειπε, έπιασαν ομήρους τις κόρες του και περίμεναν να γυρίσει για να τον δολοφονήσουν. Ο Ντένις Μακουέγκε τελικά γλίτωσε αλλά σκοτώθηκε ο φρουρός του. Ύστερα από αυτή την επίθεση ο Μακουέγκε έφυγε με την οικογένειά του στην Ευρώπη. Επέστρεψε στο Bukavu, τον Ιανουάριο του 2013, και έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη από τους κατοίκους.

 

***

 

Στις 3 Απριλίου του 2016 η Νάντια Μουράτ είχε επισκεφθεί το Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στην Ειδομένη.

 

-Νάντια Μουράτ Μπάσι Τάχα, πρώην σκλάβα του σεξ του ISIS

Η 25χρονη Κούρδισσα Νάντια Μουράτ Μπάσι Τάχα, (Nadia Murad Basee Taha), από το Ιράκ, που ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των Γεζίντι, είχε συλληφθεί το 2014 από τζιχαντιστές του ISIS από το χωριό της στην περιοχή Σινιτζάρ του βόρειου Ιράκ, που σκότωσαν τη μητέρα της και έξι αδέλφια της -συνολικά 44 από τους συγγενείς. Την έκαναν σκλάβα του σεξ, τη βασάνισαν και τη βίασαν πολλές φορές όσον καιρό ήταν αιχμάλωτη, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν το πνεύμα της. Το 2015 κατάφερε να διαφύγει στη Γερμανία και να κάνει μια νέα αρχή. Τον Σεπτέμβριο του 2016 έγινε η πρώτη πρέσβειρα καλής θέλησης του UNODC (Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος) για την αξιοπρέπεια των επιζώντων από εμπορία ανθρώπων και συμμετείχε σε παγκόσμιες και τοπικές πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης σχετικά με τη δεινή θέση αναρίθμητων θυμάτων εμπορίας. Τον Οκτώβριο του 2016 το Συμβούλιο της Ευρώπης την τίμησε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Βάτσλαβ Χάβελ».

Παναγιώτης ΜήλαςΣτη Νάντια και στον Ντένις το Νόμπελ Ειρήνης 2018
Περισσότερα

Μονσεράτ Καμπαγιέ. Στα 85 της την αποχαιρετούν οι αγαπημένες της γάτες με ένα τρυφερό «μιάου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

Αν ο Τζοακίνο Αντόνιο Ροσίνι (1792 – 1868) είχε ακούσει τη Μονσεράτ Καμπαγιέ στο «Ντουέτο των Γάτων» δεν θα χρειαζόταν να γράψει ούτε τον «Κουρέα της Σεβίλης», ούτε τη «Σταχτοπούτα», ούτε τον «Γουλιέλμο Τέλο».
Δεν θα είχε ανάγκη να συνθέσει έργα θρησκευτικής μουσικής, τραγούδια, μουσική δωματίου και άλλα κομμάτια για πιάνο και μικρά σύνολα.

«Το ντουέτο των γάτων» θα ήταν αρκετό για να τον κάνει διάσημο.

 

***

Αυτό το ντουέτο δεν θα το ακούσουν ξανά οι αγαπημένες γάτες της Μονσεράτ Καμπαγιέ (María de Montserrat Viviana Concepción Caballé i Folch) η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών.

Γεννήθηκε το 1933 και σπούδασε στη Βαρκελώνη αποφοιτώντας με χρυσό μετάλλιο στις μουσικές της σπουδές το 1954.
Έκανε το ντεμπούτο της στην Ελβετία ερμηνεύοντας Puccini και αργότερα Strauss και Mozart, εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα τη συνεργασία της με την όπερα της Βρέμης.

 

 

Η παγκόσμια επιτυχία και αναγνώριση άρχισε το 1965 με τη «Λουκρητία Βοργία» στο φημισμένο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης. Το κοινό τη χειροκροτούσε ασταμάτητα για 25 ολόκληρα λεπτά. Μέσα σε λίγες μέρες η φήμη της εξαπλώθηκε στον κόσμο της όπερας και οι ρόλοι διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλον. Τα μεγαλύτερα θέατρα στον πλανήτη άνοιξαν τις πόρτες τους και το κοινό παραληρούσε στο μεγαλείο της φωνής της. Το 1969 συμμετείχε στην παράσταση «Don Carlo» με τους Placido Domingo και Pierro Cappuccilli ενσαρκώνοντας την Elisabetta του Valois.

To 1970, στα 37 της, έκανε το επίσημο ντεμπούτο της στη Σκάλα του Μιλάνου με τη «Λουκρητία Βοργία» ερμηνεύοντας ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακολουθούν το Covent Garden και η Λυρική Όπερα του Σικάγο. «Aida», «Norma», «La Boheme», «Tosca», «Οθέλλος», «Madama Butterfly», κλασικά αριστουργήματα που η Καμπαγιέ σφραγίζει με την προσωπικότητά της και την επιβλητική της σκηνική παρουσία, κερδίζοντας όλο και περισσότερους φανατικούς θαυμαστές σε όλη την υφήλιο.

Ο κόσμος τη λάτρευε και το 1987 όταν την άκουσε ο Φρέντι Μέρκιουρι σε μια συναυλία με τον Λουτσιάνο Παβαρότι τη χαρακτήρισε «την πιο ωραία φωνή που άκουσε ποτέ».

Το 1988 πειραματίστηκε με την ποπ σκηνή σε μια συνεργασία με τον Freddie Mercury των Queen με το «Barcelona», κάνοντας τεράστια επιτυχία, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το ομότιτλο άλμπουμ. Το ομότιτλο τραγούδι έγινε αργότερα, το 1992, ο ύμνος των Ολυμπιακών Aγώνων στη Βαρκελώνη -τη γενέτειρά της.

Το 1994 ερμήνευσε σε δίσκο της το «Hijo de la luna» (Ο γιος της Σελήνης), ένα από τα γνωστότερα τραγούδια στο ισπανόφωνο κοινό, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία.

To 1995 πραγματοποίησε μια ακόμη ιδιαίτερη συνεργασία με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου στο άλμπουμ του «El Greco», που ήταν αφιερωμένο στον διάσημο ζωγράφο.

Το 1997, συμμετείχε στο άλμπουμ «Friends For Life» κάνοντας ντουέτα με μεγάλα ονόματα της pop-rock σκηνής όπως οι: Bruce Dickinson, Johnny Hallyday, Johnny Logan, Gino Vannelli και Helmut Lotti.

 

 

 

 

Το 1999, στο Ηρώδειο, έκανε γνωστή στο ελληνικό κοινό και την κόρη της Μονσεράτ Μαρτί.

Το 2002 εμφανίστηκε στο Grand Teatre del Liceu της Βαρκελώνης σε μια αξέχαστη βραδιά. Η συναυλία εκείνη συνέπιπτε με την 40η επέτειο από την πρώτη της εμφάνιση.

Η Καμπαγiέ που αγαπούσε την Ελλάδα ήρθε για τελευταία φορά στην Αθήνα στις 17 Σεπτεμβρίου του 2012 και εμφανίστηκε στο Ηρώδειο.

***

«Το Ντουέτο των Γάτων» είναι γραμμένο (το 1825) από τον Τζοακίνο Ροσίνι για δύο φωνές σοπράνο. Είναι μια από τις συνθέσεις που δυσκολεύουν τις ερμηνεύτριες. Λέγεται ότι ο Ροσίνι έκανε αυτή τη σύνθεση επειδή ήθελε να «εκδικηθεί» τις συνεργάτιδές του οι οποίες – όπως έλεγε – δεν ακολουθούσαν πιστά τις οδηγίες του. «Το Ντουέτο των Γάτων» δεν έχει στίχους, παρά μόνον την επαναλαμβανόμενη λέξη «μιάου» και δίνει την ελευθερία αυτοσχεδιασμού.

***

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ «ΝΤΟΥΕΤΟ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ»

Παναγιώτης ΜήλαςΜονσεράτ Καμπαγιέ. Στα 85 της την αποχαιρετούν οι αγαπημένες της γάτες με ένα τρυφερό «μιάου»
Περισσότερα

Γιώργης Μωραΐτης: Καλόδεχτες οι συμβουλές για το πώς πολεμάνε. Όχι ορμήνειες για το πώς προσκυνάνε

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Προσπαθούσα να βρω ένα θέμα για το σημερινό φύλλο. Ένα θέμα κάπως επίκαιρο, αλλά χωρίς να αγγίζει τις αναλύσεις και εκτιμήσεις των ειδικών για τη σημερινή κατάσταση και για την επόμενη μέρα. Ο Δεκέμβριος ήταν πάντα «καυτός» μήνας για την Ελλάδα και την Ιστορία της.
Ο πιο «κοντινός» μας ήταν αυτός του 2008, με τις γνωστές ταραχές στην πρωτεύουσα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Ο αμέσως επόμενος σε ένταση ήταν πριν από 68 χρόνια, σαν σήμερα, όταν άρχισαν τα αιματηρά «Δεκεμβριανά».
Ώρες χαράς πρόσφερε η πρώτη ημέρα του Δεκεμβρίου του 1913, τότε που υψώθηκε στο φρούριο του Φιρκά, στα Χανιά, η ελληνική σημαία.
Ώρες πόνου και περισυλλογής το 1922, όταν ο Τούρκος ηγέτης, Ισμέτ Πασάς, διατάζει να εξοριστούν ένα εκατομμύριο Έλληνες από την Τουρκία.
Σχετική με τη σημερινή εποχή, η 1η Δεκεμβρίου του 1893, τότε που ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης δηλώνει στη Βουλή: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν».
Τελικά, όμως, θέμα δεν έβρισκα. Ευτυχώς μια βόλτα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μού έδωσε τη λύση. Ένα βιβλίο στη βιτρίνα με τον τίτλο «Ατζέντα Τζεδίν» και την υπογραφή του δημοσιογράφου Γιώργη Μωραΐτη. Ήταν ο πρώτος μου αρχισυντάκτης… Το πήρα και αμέσως άρχισα το διάβασμα, όταν έπεσα σε μια σελίδα. Εκεί κάτω από τη λέξη «Λεβεντιά», ήταν δύο τετράστιχα του συγγραφέα. Σας τα μεταφέρω:

*

Καλόδεχτες / οι συμβουλές / για το πώς / πολεμάνε…
Στο διάολο! / οι ορμήνειες / για το πώς / …προσκυνάνε.

*

Δύο τετράστιχα, γραμμένα τον Δεκέμβριο του 1968, στον 4ο όροφο της Γενικής Ασφάλειας, στην οδό Μπουμπουλίνας, όπου ήταν κρατούμενος. Καλόδεχτες οι συμβουλές, λοιπόν, σήμερα από εκείνους που έχουν όραμα. Καλόδεχτες οι συμβουλές από όσους θέλουν να κόψουν τον γόρδιο δεσμό με τον οποίο είναι δεμένοι όλοι οι τομείς και οι δραστηριότητες στο χώρο της οικονομίας. Στο διάολο! οι ορμήνειες για το πώς… προσκυνάνε. Καλόδεχτες οι συμβουλές μόνο από αυτούς που θέλουν να δουν και πάλι τη χώρα να μεγαλουργεί.

 

***

 

Το παραπάνω κείμενο με το τίτλο «Καλόδεχτες οι συμβουλές»… δημοσιεύθηκε με την υπογραφή μου στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική», τη Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012 στη σελίδα 56.

 

***

 

Γιώργης Μωραΐτης. Το 1957 καταδικάστηκε «δις εις θάνατον», για την αντιστασιακή του δράση.

 

 

Πρωταγωνιστής του κειμένου ο Γιώργης Μωραΐτης, ο πρώτος μου αρχισυντάκτης στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης». Ήταν ο πρώτος που πήρε στα χέρια του τις γελοιογραφίες μου την Μεγάλη Τρίτη 29 Απριλίου 1975, όταν τα γραφεία της εφημερίδας βρίσκονταν στα Εξάρχεια στις αρχές της οδού Μαυρομιχάλη. Επί 3 χρόνια, μετά το κλείσιμο της εφημερίδας στο τυπογραφείο, στην Αναξαγόρα γυρίζοντας στο σπίτι του, στου Ζωγράφου, με άφηνε πρώτα στη γειτονιά μου, στον Νέο Κόσμο. Ήταν πρώτα φίλος και μετά αρχισυντάκτης, γι’ αυτό και μας τίμησε με την παρουσία του στο γάμο μας, με την Ειρήνη Αϊβαλιώτου. Συχνά – πυκνά, πριν από λίγα χρόνια, τον συναντούσα στα γραφεία της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, στην οδό Μαυρομματαίων.

 

***

 

Ο πάντα ήπιος και σχολαστικός δάσκαλος έφυγε από τη ζωή στα 91 του, τη Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2018.

Γεννήθηκε στη Μενδενίτσα Φθιώτιδας το 1927. Γιος του Νίκου και της Ρηνούλας. Η καταγωγή του εργατοαγροτική. Σπουδές γυμνασιακές σε Λαμία, Λάρισα, Αμφίκλεια. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής πήρε μέρος στην Αντίσταση ως αντάρτης στον ΕΛΑΣ και αργότερα στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ). Για τη δράση του αυτή καταδικάστηκε «δις εις θάνατον» το 1957. Τελικά η ποινή του μετατράπηκε και έμεινε στη φυλακή έως το 1966. Το 1966 και το 1967 εργάζεται στις εφημερίδες «Αυγή» και «Δημοκρατική Αλλαγή».

Με την κήρυξη της δικτατορίας, αν και περνάει στην παρανομία, εξακολουθεί να δημοσιογραφεί στις παράνομες εφημερίδες «Αδούλωτη Αθήνα» και «Ριζοσπάστης», στις οποίες είχε και την ευθύνη έκδοσής τους. Από το Νοέμβριο του 1968 έως τον Ιούνιο του 1973 φυλακίζεται, αλλά παρ’ όλα αυτά ακόμη και από την απομόνωση στέλνει ειδήσεις, ανταποκρίσεις και χρονικά σε εφημερίδες των Ελλήνων του εξωτερικού αλλά και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς όπως η «Φωνή της Αλήθειας», «Ντόιτσε Βέλε» κ.α. Η χούντα, για τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα τού επιφύλαξε πλήθος τιμωριών ενώ το στρατοδικείο του επέβαλε εικοσαετή κάθειρξη. Για τη δράση του αυτή ήταν ένας από τους τρεις δημοσιογράφους που βράβευσε η Παγκόσμια Οργάνωση Δημοσιογραφίας κατά τη διάρκεια της επταετίας. Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 και έως τη συνταξιοδότησή του εργάστηκε στην αρχισυνταξία του «Ριζοσπάστη».

Παράλληλα με τη δημοσιογραφία ο Γιώργης Μωραΐτης έγραψε πλήθος βιβλίων. Αναφέρουμε ενδεικτικά: «Ατζέντα Τζεδίν», «Με κομμένη ανάσα» (νουβέλα), «Βοδονίτσα-Το κάστρο των Θερμοπυλών» (ιστορική μελέτη), «Πίσω από τα σίδερα» (χρονικό φυλακών), «Ρεπορτάζ κάτω από τις Ερπύστριες» (ρεπορτάζ από την παρανομία επί Χούντας), «Κόντρα στη Χούντα» (άρθρα και άλλα δημοσιεύματα), «Εκάς οι βέβηλοι-Το κατηγορώ του Πλουμπίδη» (άρθρα), «Αναμνήσεις ενός αντάρτη Τομ. Α΄», «Αναμνήσεις ενός αντάρτη Τομ. Β΄».

Ήταν μέλος της Ένωσης Συντακτών, της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, του Πανελλήνιου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, του Συνδέσμου Φυλακισθέντων – Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

***

Διακρίσεις: Μετάλλιο από το Ανώτατο Σοβιέτ στα σαραντάχρονα της Αντιφασιστικής Νίκης το 1985· μετάλλιο της FIR από το Συνέδριο Βιέννης το 2011· μετάλλιο από τη Διεθνή Οργάνωση Δημοσιογράφων, Πράγα 1971· βραβείο από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών για το Αναμνήσεις ενός Αντάρτη το 1991· μετάλλιο από το ίδρυμα Δημητρόφ, Σόφια 2012.

 

 

***

 

Γιώργης Μωραΐτης. Δάσκαλος πάνω στο χειρόγραφο. Πάντα ήρεμος, πάντα αγωνιστής…

 

Την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2018 στις 4 μ.μ. στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου (Βασιλίσσης Σοφίας 9 και Δημ. Μόσχα, Τ.Κ. 151 24 Μαρούσι, τηλέφωνο: 213 – 203.8000), θα πραγματοποιηθεί η πολιτική τελετή αποχαιρετισμού του Γιώργη Μωραΐτη. Μετά την τελετή θα ακολουθήσει η ταφή στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΓιώργης Μωραΐτης: Καλόδεχτες οι συμβουλές για το πώς πολεμάνε. Όχι ορμήνειες για το πώς προσκυνάνε
Περισσότερα

Γιώργος Παπαζήσης. Έκλεισε η αυλαία στα 80 για τον αγαπημένο «Μανωλιό» του ελληνικού κινηματογράφου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η μάχη με τον καρκίνο ήταν άνιση και έτσι έπεσε η αυλαία για τον αγαπημένο «Μανωλιό» του ελληνικού κινηματογράφου, τον Γιώργο Παπαζήση. Ήταν 80 ετών.

 

«Ο τρελός του Λούνα Παρκ»: Ο Γιώργος Παπαζήσης με τον Δημήτρη Χορν (δεξιά). Ο θεατρικός επιχειρηματίας Βαγγέλης Λιβαδάς, ο συγγραφέας Γιώργος Λαζαρίδης, ο Θανάσης Βέγγος, η Σμαρούλα Γιούλη και ο Ορφέας Ζάχος.

 

Ο Γιώργος Παπαζήσης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου 1938. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του «Ελληνικού Ωδείου» και στη Μουσική Σχολή του Μενέλαου Θεοφανίδη.Το 1961 έκανε ντεμπούτο στη σκηνή με το έργο των Τσιφόρου – Βασιλειάδη «Τα Κοκόρια των Δώδεκα». Γρήγορα καθιερώθηκε και διακρίθηκε στο μουσικό θέατρο.

 

 

Με τον Γιώργο Πάντζα.

 

 

Στο σινεμά ξεκίνησε το 1962 κάνοντας έναν βραδύγλωσσο ταξιτζή στην ταινία «Τέρμα τα Δίφραγκα» και πήρε μέρος σε περισσότερες από 30 ταινίες. Έπαιζε πάντα σε κωμωδίες και ειδικεύτηκε στο ρόλο του καλοκάγαθου Κρητικού με το όνομα Μανωλιός.

 

 

Με την αγαπημένη του Τιτίκα Στασινοπούλου.

 

 

Ήταν παντρεμένος για πάνω από 30 χρόνια με την ηθοποιό Τιτίκα Στασινοπούλου με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτρη.

 

Με την Αλέκα Στρατηγού.

 

Έπαιξε στις ταινίες

 

Η προεδρίνα (1972), Ο αντιφασίστας (1972), Αέρα,αέρα,αέρα (1972), Υβ! Υβ! (1972), Ερωτιάρης του γλυκού νερού (1972), Αγάπησα μια… πολυθρόνα (1971), Ένα αγόρι… αλλοιώτικο απ’ τ’ άλλα (1971), Η εφοπλιστίνα (1971),

Με τον ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Υβ Τριαντάφυλλο.

 

Καταναλωτική κοινωνία (1971), Ο Μανωλιός ξαναχτυπά (1971), Ο Μανωλιός στην Ευρώπη (1971), Ο φαφλατάς (1971), Πίσω μου σ’ έχω σατανά (1971), Έμπαινε Μανωλιό (1970), Η ταξιτζού (1970), Να`τανε το 13, να `πεφτε σ`εμάς (1970), Οι τρεις ψεύτες (1970),

 

 

Με την Άννα Μαντζουράνη.

 

 

Ο ακτύπητος κτυπήθηκε (1970), Φουκαράδες και λεφτάδες (1970), Η οργή του αδικημένου (1969), Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (1969), 3 τρελοί για δέσιμο (1969), Ο θαυματοποιός (1969), Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969), Ο Στρατής παραστράτησε (1969), Η αγάπη μας (1968), Ο παλιάτσος (1968), Ο πιο καλός ο μαθητής (1968), Η ζηλιάρα (1968),

 

 

Το πιο λαμπρό μπουζούκι. Με τον Κώστα Βουτσά, την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Θόδωρο Έξαρχο.

Το πιο λαμπρό μπουζούκι (1968), Νυμφίος ανύμφευτος (1967), Σήκω χόρεψε συρτάκι (1967), Φως… νερό… τηλέφωνο, οικόπεδα με δόσεις (1966), Τέρμα τα δίφραγκα (1962).

 

 

Με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.

 

-Στην τηλεόραση τον είδαμε και στις εξής εκπομπές: Βραδιά επιθεώρησης (1984), Για την καρδιά ενός αγγέλου (2007), Η λάμψη (1991), Σώου και αβλαβές (1991).

 

 

«Τα τετράγωνα των αστέρων»: Μαρία Αλιφέρη, Τέρης Χρυσός, Γιώργος Παπαζήσης, Τιτίκα Στασινοπούλου, Δάκης και Σούλη Σαμπάχ.

 

 

-Τηλεοπτικές θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει: Ελλάς στο…παραπέντε (2007), Μουρλένιουμ (2000), Μπράβο Κολονέλο (1979), Ο θάνατός σου η ζωή μου (1975), Ράφτης κυριών (1979), Σημ…ηττηθήκαμε (2000).

-Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει: Καυκαλήθρες και τσιτσίραυλα (1995), Μικροί Φαρισαίοι (2004), Ο κόσμος το’ χει τούμπανο και το ΠΑΣΟΚ καμάρι (1987), Ο τρελός του λούνα παρκ και η ατσίδα  (1969), Συγνώμη που σε ψήφισα πολύ  (1974). Οι εμφανίσεις του στο θέατρο ήταν δεκάδες. Τελευταία φορά έπαιξε το 2014 στο έργο «Τενόροι» με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη στο θέατρο Zina.

***

Το τελευταίο αντίο θα πουν στον αγαπημένο «Μανωλιό», συγγενείς, φίλοι και θαυμαστές του, την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου στις 5 το απόγευμα στη Μητρόπολη Κηφισιάς, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου (Πλατεία Αγίου Δημητρίου, Κηφισιά, 14562, τηλέφωνο: 210-801.31.95). Η οικογένειά του επιθυμεί αντί στεφάνων να δοθούν χρήματα σε κοινωφελή οργανισμό.

Παναγιώτης ΜήλαςΓιώργος Παπαζήσης. Έκλεισε η αυλαία στα 80 για τον αγαπημένο «Μανωλιό» του ελληνικού κινηματογράφου
Περισσότερα

Ζακ, ο ευγενικός ακτιβιστής δικαιωμάτων που γνώρισε την άγρια όψη της κοινωνίας μας…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κανένας δεν έχει δικαίωμα να εξουσιάζει τα μάτια μου,

το στόμα μου, τα χέρια μου,

τούτα τα πόδια μου που πατάνε τη γης.

                                               Γιάννης Ρίτσος

 

***

 

Οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν ανάγκη από τον ενεργό πολίτη, ο οποίος δραστηριοποιείται καθημερινά τόσο στα τοπικά όσο και στα ευρύτερα προβλήματα, που είναι κοινά για όλη την ανθρωπότητα. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο αεικίνητος ακτιβιστής Ζακ Κωστόπουλος, που πάντα έβγαινε μπροστά με θάρρος και με σθένος. Για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, τους ανθρώπους που ζουν με HIV, τους χρήστες ψυχοδραστικών ουσιών, τα ζώα, την αδικία. Με σπινθηροβόλο πνεύμα υπεράσπιζε τη ζωή του, τον ελεύθερο τρόπο σκέψης του και τη στάση του για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισονομία ανεξάρτητα από την ταυτότητα φύλου, τη φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό του ανθρώπου. Ο Ζακ τοποθετείτο πάντα με αιχμηρό λόγο, με διορατικότητα, με οξύνοια απέναντι στο στιγματισμό, τα στερεότυπα και τις ηθικολογικές προσεγγίσεις που ωθούν τους ανθρώπους σε ένα φαύλο κύκλο περιθωριοποίησης και κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα.

 

 

 

 

Ο Ζακ Κωστόπουλος γεννήθηκε στις ΗΠΑ από Έλληνες μετανάστες και από εφτά-οχτώ χρονών επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου και μεγάλωσε. Ήταν γκέι, οροθετικός και ακτιβιστής σε οργανώσεις που ασχολούνται με τα δικαιώματα των LGBTQ και των οροθετικών ανθρώπων. Εργαζόταν στο Athens Checkpoint, ένα κέντρο πρόληψης για τον HIV, ως ενημερωτής σε θέματα HIV και σεξουαλικής υγείας και αρθρογραφούσε στο Antivirus. Είχε σπουδάσει Υποκριτική και Marketing.

Την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2018, σοκ προκλήθηκε στην κοινωνία και στους φίλους του Ζακ, όταν έγινε γνωστό το πρωτοφανoύς αγριότητας περιστατικό ανθρωποκτονίας του νεαρού ακτιβιστή, ομοφυλόφιλου, αρθρογράφου, μέλους της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, σε κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος. Το θέμα της αυτοδικίας, της έλλειψης επαρκούς αστυνόμευσης, της καθημερινής βίας, που έρχεται στο προσκήνιο με τον πιο βάρβαρο τρόπο, οφείλει να προβληματίσει όλους μας, σε μια κοινωνία που θέλει να είναι δημοκρατική και ασφαλής για τον πολίτη της.

Συγκλονισμένοι δηλώνουν οι άνθρωποι της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, ενώ ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Αntivirus Βασίλης Θανόπουλος μίλησε στον Τύπο με συγκινητικά λόγια για τον Ζακ. «Ήταν ένας γλυκός και ζεστός άνθρωπος ο Ζακ, με έντονη ακτιβιστική δράση. Πολύ δημοφιλής και αγαπητός στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Δεν είχε πειράξει ποτέ κανέναν αλλά και δεν φοβόταν να μιλήσει».

Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, το περιστατικό κατεγράφη ως «απόπειρα ληστείας στην οδός Γλαδστώνος 2, στην πλατεία Ομονοίας, στις 14:50, από χρήστη ναρκωτικών υπό απειλή μαχαιριού. Έσπασε την τζαμαρία του καταστήματος με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Διακομίσθηκε στον Ευαγγελισμό όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του».

Εν τω μεταξύ συνελήφθη ο 73χρονος ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου για βαριά σωματική βλάβη κατά συναυτουργία. Ο δεύτερος δράστης καταζητείται. Το θύμα ήταν 33 ετών.

Αν δεν κυκλοφορούσε ευρέως στο Διαδίκτυο το βίντεο κάμερας ασφαλείας που καταγράφει την αγριότητα με την οποία κλωτσούσαν το θύμα στο κεφάλι, ενδεχομένως η εικόνα για το τι συνέβη να ήταν σήμερα εντελώς διαφορετική και να μιλούσαμε μόνο για αυτοάμυνα.

Ο κοσμηματοπώλης οδηγήθηκε ενώπιον του Εισαγγελέα ο οποίος άσκησε σε βάρος του ποινική δίωξη για τα αδικήματα της θανατηφόρας σωματικής βλάβης που είναι κακουργηματικού βαθμού και για το πλημμέλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης.

Οι Αρχές εξετάζουν τα στοιχεία της υπόθεσης, μεταξύ των οποίων και τα βίντεο.

 

 

Σε ανακοίνωσή του το περιοδικό Antivirus, που απευθύνεται στην LGBTQ κοινότητα της Ελλάδας υπογραμμίζει: «Το φονικό περιστατικό στην οδό Γλαδστώνος, μας στέρησε έναν ΔΙΚΟ μας άνθρωπο και αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Μπορούμε όμως και πρέπει να διαφυλάξουμε τη μνήμη του ατόμου που μας έμαθε να πολεμάμε με τις στερεοτυπικές μας συμπεριφορές, κάνοντάς μας απλά καλύτερους/ες. Κάτι που δεσμευόμαστε να κάνουμε από εδώ και πέρα».

«Σήμερα χάσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, μιας και ο αγαπημένος μας Ζακ Κωστόπουλος δεν είναι πια κοντά μας. Τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που σημαίνει πολλά για εμάς. Θα σε θυμόμαστε και θα σ’ αγαπάμε για πάντα».

«Σήμερα βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσουμε για τον χαμό ενός δικού μας ανθρώπου, ενός σημαντικού μέλους της οικογένειάς μας. Και ήταν (είναι) κάτι δύσκολο, πολύ δύσκολο.

Αυτή τη στιγμή η είδηση του θανάτου του, της δολοφονίας του για να είμαστε ακριβείς, κάνει τον γύρο του Διαδικτύου, περιγράφοντας ένα συγκεκριμένο σκηνικό ανθρώπινης σκληρότητας και εγκληματικής συμπεριφοράς, που αφήνει όμως – δυστυχώς – χώρο για φθηνές δικαιολογίες. Καμία όμως δικαιολογία δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε ό,τι συνέβη. Και αυτό ως περιοδικό θέλουμε να το καταστήσουμε σαφές».

 

***

 

Το βίντεο είναι βίαιο και ακραία δυσάρεστο, γι’ αυτό το λόγο επιλέγουμε τη μη αναπαραγωγή του, ωστόσο κυκλοφορεί ευρέως στο Διαδίκτυο.

 

 

 

***

 

Ο υπαστύνομος Μιχάλης Λώλης, ο οποίος δραστηριοποιείται στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας (Police Action – Δράση Αστυνομικών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου), έγραψε σχετικά στα μέσα δικτύωσης:

 

«Η χρήση ναρκωτικών δεν είναι έγκλημα. Όσο το αντιμετωπίζουμε έτσι, οδηγούμε τους χρήστες σε αυτό. Η αυτοδικία σε μια απόπειρα ληστείας, οδήγησε έναν νέο Άνθρωπο στο θάνατο. Θύματα και μάρτυρες διαπράττουν μια αποτρόπαια ανθρωποκτονία, χωρίς καμία δικαιολογία. Η ζωή είναι το ύψιστο έννομο αγαθό στο δικαιικό μας σύστημα. Η ζυγαριά της Δικαιοσύνης, αν λειτουργεί ακόμα στη χώρα μας, θα στείλει τους δράστες έγκλειστους για σωφρονισμό. Καλέ μου, γλυκέ μου Ζακ, φίλε μας αγαπημένε, έφτιαξες τον κόσμο σου εδώ και ζούσες ελεύθερος. Σου στέρησαν τη ζωή αυτή. Και εσένα από εμάς. Και οι δυο μας δεν πιστεύουμε στον άλλον κόσμο, θα ζεις έτσι εδώ στην καρδιά μας. Έφυγες, να μείνουμε εμείς να φτιάξουμε τον κόσμο ελεύθερο, όπως τον ήθελες. Δεν θα τα καταφέρουμε όμως. Λυπάμαι… Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα έχουμε πει».

 

***

 

Ο Ζακ στην ουσία ήταν ένας ακτιβιστής δικαιωμάτων. Ένας νέος άνθρωπος που είχε ακέραιο το δικαίωμα να ζήσει όπως είχε επιλέξει κι όπως αισθανόταν καλά, δικαίωμα που δεν του δόθηκε ποτέ. Η είδηση για το θανατηφόρο λιντσάρισμά του από τους «φιλήσυχους πολίτες» – καταστηματάρχη, όργανα της τάξης και περαστικούς στην Ομόνοια – ήταν ανατριχιαστική. «Ο τοξικομανής» ήταν εκείνος που πολλοί γνώριζαν από την ομάδα Αδέσποτα Εξάρχεια, ο Ζακ Κωστόπουλος ή αλλιώς Ζάκι-Ο.

Φιλόζωος, ακτιβιστής, έξυπνος, ευαίσθητος, με μεγάλη αγάπη για τον σκύλο του, τον Σνούπι, που όταν πριν από λίγο καιρό τον έχασε, κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες άτομα για να τον ξαναβρεί. Και τον ξαναβρήκε.

 

***

 

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος έγραψε: «Αυτή η ψυχάρα, αυτός ο αλήτης, αυτός ο γλυκός φίλος μας, φτιαγμένος, μπήκε (πρώτη φορά στη ζωή του) να κλέψει το κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια (ναι αυτό που βλέπετε στις ειδήσεις)… Η βασανισμένη, η γενναία, η γλυκιά, η σκληρή ψυχούλα του, στην κρίση του κάθε αναμάρτητου. Δεν θα συνέλθουμε και θα σ’ αγαπάμε Ζακ μου».

 

***

 

Οι φίλοι του, οι συνεργάτες του, οι συνοδοιπόροι του, οι απλοί γνωστοί του, τον αποχαιρετούν με την υπόσχεση και την επιμονή ότι θα συνεχίσουν να εμπνέονται από τη ζωή του, τη δύναμή του αλλά και τις αδυναμίες σου. Και εξηγούν: «Ο Ζακ δεν ήταν κακοποιός, ήταν καλλιτέχνης. Δεν ήταν ψυχικά διαταραγμένη προσωπικότητα, ήταν πολυσύνθετη προσωπικότητα. Ο Ζακ δεν ήταν ναρκομανής, αντιμετώπιζε προβλήματα κατάθλιψης. Δεν εκδιδόταν, όπως βιάστηκαν κάποιοι να πουν, ήταν άνθρωπος ελεύθερος, χωρίς ταμπού. Είχε δυνατότητες και ταλέντα. Ήταν ευφυής, καλλιεργημένος, ευαίσθητος, φιλοσοφημένος. Δεν ήταν παραβατικός, ήταν ακτιβιστής. Ναι, ήταν ένας υπέροχος και ξεχωριστός άνθρωπος. Όσοι τον γνώρισαν -έστω και λίγο- θα τον θυμούνται για πάντα. Με βαθιά θλίψη, βαθιά ντροπή, βαθιά οργή για την πρόωρη, για τη βιαστική, για την άδικη αποχώρησή του με τόσο σκληρό τρόπο από κοντά μας. Λέγοντας «όχι» στη βία και στην παράνοια, στο φόβο που περιορίζει τις δυνατότητες ανάπτυξής μας, ατομικής και κοινωνικής. «Όχι» στην ανασφάλεια, τη λογοκρισία, τη φίμωση. Γιατί η υπονόμευση του αισθήματος ασφάλειας που οφείλεται στον φόβο, μας οδηγεί τελικά σε μία κατάσταση στασιμότητας, αυταρχισμού, κυνισμού και τέλματος».

 

***

 

Την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2018 θα πουν το τελευταίο αντίο στον Ζακ Κωστόπουλο η οικογένεια και οι φίλοι του 33χρονου, που έχασε τη ζωή του με τραγικό τρόπο το απόγευμα της Παρασκευής 21 Σεπτεμβρίου. H κηδεία θα τελεστεί στην Κίρρα Φωκίδας κοντά στην Ιτέα στις 12, ενώ η οικογένεια έχει ζητήσει να μην καλυφθεί η κηδεία από τα media.

 

 

 

 

 

eirini aivaliwtouΖακ, ο ευγενικός ακτιβιστής δικαιωμάτων που γνώρισε την άγρια όψη της κοινωνίας μας…
Περισσότερα

Παύλος Φύσσας: Δεν θυσιάζω τίποτα που θυσιάζεται, δεν θυσιάζομαι για όποιον θυσιάζει…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

-Στις 23:57:42 την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013, ιδιώτης ενημερώνει την Άμεσο Δράση ότι πενήντα άτομα με ρόπαλα βρίσκονταν στη συμβολή των οδών Ιφιγενείας και Παναγή Τσαλδάρη στο Κερατσίνι και κατευθύνονταν σε κατάστημα-καφετέρια της περιοχής.

 

-Στις 23:59:19 την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013, δύο ομάδες ΔΙΑΣ με οκτώ αστυνομικούς μεταβαίνουν στο σημείο. Εκεί διαπίστωσαν ότι στην περιοχή δεν υπάρχει οδός Ιφιγενείας και μετέβησαν στην καφετέρια όπου διαπίστωσαν ότι εξωτερικά υπήρχαν περίπου τριάντα άτομα. Κάποια από τα άτομα αυτά κατευθύνθηκαν τρέχοντας προς την οδό Τσαλδάρη. Οι αστυνομικοί τους ακολούθησαν και όταν έφθασαν στο ύψος του αριθμού 60, αντιλήφθηκαν δύο άνδρες να συμπλέκονται.

 

– Κατά την επέμβαση των αστυνομικών διαπιστώθηκε ότι ένας ήταν αιμόφυρτος και έφερε τραύματα από μαχαίρι. Ο τραυματίας, ο 34χρονος Παύλος Φύσσας ήταν ράπερ από το Πέραμα και ήταν γνωστός και ως Killah P. Ενώ διατηρούσε ακόμα τις αισθήσεις του, ο Φύσσας δήλωσε και υπέδειξε τον Γιώργο Ρουπακιά ως τον δράστη της επίθεσης, ο οποίος και συνελήφθη.

 

– Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον Ρουπακιά και κατέσχεσαν το μαχαίρι το οποίο είχε πετάξει κοντά στο αυτοκίνητό του, που είχε σταθμεύσει προηγουμένως στο σημείο.

 

-Στις  00:08:53 την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013, αναφέρθηκε η σύλληψη του δράστη.

 

***

 

Γκράφιτι αφιερωμένο στον Παύλο Φύσσα, στην Μπολόνια (Ιταλία).

 

 

Ζόρια

 

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Παύλος Φύσσας (Killah P)

 

***

 

Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθαίνεις

όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα

με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία

Έλληνας κι ό,τι συνάδει αυτό όχι μια σημαία

μελανοχίτωνος γόνος τού Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη

κι αν όντως ξέρω κάτι είναι πως γεννήθηκα ήδη

με δυο καταδίκες βαριές φορτωμένος πάνω στην πλάτη

δυο φτερά από γέννα πάνω στο σώμα μου ραμμένα

που δυστυχώς φτερουγίζουν μόνο μέσα από την πένα

και κάνουν όλα γύρω μου να μοιάζουν μάταια

ειδικά όσα θυσιάστηκαν για μένα

μα δεν θυσιάζω τίποτα που θυσιάζεται

δεν θυσιάζομαι για όποιον θυσιάζει

μάλλον θα φταίει που τα πάντα ασπάζομαι

ίσως να φταίει η επόμενη μέρα που πλησιάζει

γι’ αυτό σου λέω όλα καλά ηρέμησε

τα ζόρια σου τα ζόρια μου κοίτα ψηλά τ’ αστέρια

απόψε μοιάζουν να’ ναι τόσο φωτεινά

το θέμα είναι να παίζεις τη μπάλα σωστά στα χέρια

*

Τραβάει ο καθένας μάγκα μου τα ζόρια του

και κουβαλάει το δικό του σταυρό

τι με ρωτάς πώς περνώ τι να σου πω

δόξα τα λεφτά έχουμε θεό

*

Τραβάει ο καθένας μάγκα μου τα ζόρια του

και κουβαλάει το δικό του σταυρό

τι με ρωτάς πώς περνώ τι να σου πω

δόξα τα λεφτά έχουμε αδερφό

 

*

 

(Τα «Ζόρια» είναι από τον δίσκο – 2012 – του Παύλου Φύσσα «Ηλιοκαψίματα»).

 

***

 

Ο Παύλος Φύσσας το ξημέρωμα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Την επομένη της δολοφονίας διοργανώθηκαν μαζικές διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, ενώ επεισόδια έλαβαν χώρα στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο, στα Χανιά, στην Πάτρα, στην Ξάνθη και στην Καλαμάτα, όταν οι διαδηλωτές επιχείρησαν να πλησιάσουν σε γραφεία της Χρυσής Αυγής. Το μεγαλύτερο συλλαλητήριο οργανώθηκε στο Κερατσίνι και στη Νίκαια. Διαδηλώσεις εκτός της Ελλάδας έγιναν στο Παρίσι, στη Βαρκελώνη, στη Βαλένθια, στην Μπολόνια και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Ο Παύλος κηδεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013 στο νεκροταφείο Σχιστού.

 

***

 

Στη Βαρκελώνη: «Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε», γράφει στο γκράφιτι που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του.

 

Ο Φύσσας είχε δηλώσει σε συνέντευξή του το 2011 πως το ψευδώνυμό του «Killah – P» σήμαινε σε ελεύθερη μετάφραση «Ο Δολοφόνος του παρελθόντος» («Killah Past»).

Ο ίδιος άνηκε ιδεολογικά στο χώρο της Αριστεράς χωρίς να έχει όμως κομματική ταυτότητα και η αντιφασιστική του δράση ήταν έντονη στην περιοχή του Περάματος.

 

***

 

Ο Παύλος Φύσσας γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1979. Σήμερα θεωρείται σύμβολο κατά του φασισμού εντός και εκτός Ελλάδας. Το 2014, έναν χρόνο μετά το συμβάν, στο σημείο της δολοφονίας τοποθετήθηκε άγαλμα το οποίο έχει βεβηλωθεί πολλές φορές είτε από βάνδαλους, είτε από υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής.

Επιπλέον, με απόφαση του Δήμου Περάματος, η οδός Παναγή Τσαλδάρη μετονομάστηκε σε οδό Παύλου Φύσσα.

 

***

 

Από τις έρευνες της δικαιοσύνης ήρθε στο φως σωρεία επιβαρυντικών στοιχείων για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής. Η δικογραφία που σχηματίστηκε υπήρξε ογκωδέστατη.

Η δίκη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, άρχισε στις 20 Απριλίου του 2015. Ήδη έχουν συμπληρωθεί 3,5 χρόνια από τότε. Σύμφωνα με τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το δικαστικό ρεπορτάζ η δίκη – με τους καλύτερους οιωνούς – θα ολοκληρωθεί το 2020, ενώ υπάρχουν πιθανότητες και για το 2021 αν κάτι δεν πάει καλά…

 

***

Το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, έγινε στο Σύνταγμα πορεία και αντιφασιστικό συλλαλητήριο με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από τη δολοφονία του Φύσσα.

 

ΕΔΩ Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

 

 

 

 

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΠαύλος Φύσσας: Δεν θυσιάζω τίποτα που θυσιάζεται, δεν θυσιάζομαι για όποιον θυσιάζει…
Περισσότερα