Πρόσωπα

Η Δήμητρα Κολλά στην ψυχή της Σέλμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σταθερή αξία για το ελληνικό θέατρο, η Δήμητρα Κολλά συνεχίζει να μας ξαφνιάζει και παραδίδει, στο “Χορεύοντας στο Σκοτάδι” (Dancer in the Dark), το αριστούργημα του Lars Von Trier σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, μια ερμηνεία – ρεσιτάλ, μια αξέχαστη μεταμόρφωση, που προκαλεί τα ενθουσιώδη σχόλια του θεατρόφιλου κοινού. Αν παρακολουθείς τη σταδιοδρομία της και την έχεις εκτιμήσει, δεν θα σε διαψεύσει ούτε και τώρα. Απλώς, εδώ θα μπεις σε μια άβυσσο περισσότερο περίπλοκη από άλλες φορές. Υπάρχει κάτι το εύθραυστο, κάτι το απόλυτο σ’ αυτή την ηρωίδα και η Δήμητρα Κολλά την ενσαρκώνει ιδανικά κι ας είναι διαφορετική από την εκπληκτική Björk της ταινίας. Είναι όμως το ίδιο υπέροχη.

Η Σέλμα που υποδύεται είναι μια γλυκιά ύπαρξη, ένα μοιραίο θύμα των καταστάσεων, ένα λουλούδι που κρύβεται φοβούμενο μη το σκορπίσει ο άνεμος. Αλλά ταυτόχρονα είναι η προσωποποίηση της αγίας μητέρας που απαρνείται τη ζωή της για χάρη του παιδιού της, αρνούμενη να φορτώσει σε αυτό το δικό της πεπρωμένο.

Ένα πρόσωπο που διανύει τη δύσκολη, την ακατόρθωτη ζωή αυτών που δεν μπορούν να προχωρήσουν δίχως σκοπό. Φιγούρα χαρισματική με τραγικό εκτόπισμα και κομψότητα στην κωμικότητά της, φωνή τρικυμισμένη. Η γυναίκα, ο λόγος, η κίνηση ακόμα και η ανεπαίσθητη, οι σιωπές, όλα δοσμένα με μαεστρία και επιδεξιότητα.

Σπαραχτική, αλλά και αισθαντική, επίμονη όμως τρυφερότατη, είναι ένα κορίτσι – ερείπιο που η φωτιά μέσα της τη μετατρέπει σε καμίνι. Στη μία σκηνή είναι μια ευάλωτη έφηβη, στην άλλη θα μπορούσε να είναι ένα πεισματάρικο παιδί, κι αλλού μια ώριμη γυναίκα που έχει πληγωθεί πολλές φορές.

Στην κατασπαραγμένη ψυχή της βλέπουμε το βαρύ συναισθηματικό φορτίο της ανθρώπινης σκληρότητας και στην ερμηνεία της όλα αυτά που κρατάμε με τη θέλησή μας βαθιά κρυμμένα, τρέμοντας στην ιδέα του να βγουν στην επιφάνεια.

Παράσταση συναρπαστική, με ένα φινάλε πιο καθηλωτικό κι από το βλέμμα της!

***

Αλλαγή ημερών για το αριστούργημα του Lars Von Trier, «Χορεύοντας στο Σκοτάδι», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στον Πολυχώρο VAULT, σε διασκευή (Concept, Book, and Lyrics) Patrick Ellsworth, μετάφραση Αντώνη Γαλέου, σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, μουσική Μάνου Αντωνιάδη, στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου και χορογραφίες Έλιο Φοίβου Μπέικο. Το συγκινητικό μιούζικαλ του Lars Von Trier, στη σκηνή του VAULT από έναν εννιαμελή θίασο. Από τo Σάββατο 11 Μαΐου, κάθε Σάββατο στις 19:00 και Κυριακή στις 21:15 έως την Κυριακή 26 Μαΐου 2019.

Το Χορεύοντας στο Σκοτάδι (Dancer in the Dark) παρουσιάστηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Lars Von Trier, με τους Björk (βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στις Κάνες, στα European Film Awards, στα Bodil Awards, υποψήφια στις Χρυσές Σφαίρες και στα Oscar), Catherine Deneuve, David Morse, Cara Seymour, Peter Stormare, κ.α

Μία από τις πιο σπαρακτικές ταινίες όλων των εποχών και από τις σημαντικότερες, όχι μόνο του εμπνευσμένου στοχαστή – δημιουργού, αλλά και του παγκόσμιου σινεμά. Ο Lars Von Trier, ένας οραματιστής, απρόβλεπτος, παρορμητικός, δογματικός και πρωτοπόρος καλλιτέχνης στο ζενίθ της καριέρας του, έφτιαξε μια ταινία που σε κερδίζει ανεπιφύλακτα σε όλους τους τομείς. Στο Box Office παγκοσμίως, συγκέντρωσε $40 εκατομμύρια. Τα βραβεία ήταν αναμενόμενα.

Χρυσός Φοίνικας και Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Κανών (2000), Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία της Χρονιάς και Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (2000) στα European Film Awards, Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία της Χρονιάς (2001) στα Goya Awards, Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία της χρονιάς στα Bodil Awards (Danish film awards) 2001, Best Foreign Film (2001) στα Independent Spirit Awards.
Υποψήφια Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας & Μουσικής στα Golden Globe Awards (2001), για Όσκαρ Μουσικής και Τραγουδιού 2001, για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στα César Awar.

Υπόθεση

Η Σέλμα, μια Τσέχα μετανάστρια και ανύπαντρη μητέρα στην επαρχία της πολιτείας Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ του 1967, έχει ένα οδυνηρό μυστικό. Πάσχει από μια σπάνια κληρονομική ασθένεια, χάνει σταδιακά την όρασή της. Δουλεύει ασταμάτητα και μαζεύει χρήματα, προκειμένου ο γιος της να χειρουργηθεί για να μην έχει τη δική της τύχη. Η μόνη της διαφυγή από τη σκληρή της πραγματικότητα, είναι τα αμερικάνικα μιούζικαλ. Ακόμη και στη ζωή της μετατρέπει, με τη φαντασία της, τους ήχους που ακούει σε μουσική, μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια την ίδια, όμοια με εκείνα που παρακολουθεί. Όταν όμως ένας απελπισμένος γείτονας κλέβει τις οικονομίες της, το δράμα της ζωής της μετατρέπεται σε τραγωδία που κλιμακώνεται σε ένα τραγικό φινάλε.

…”Η ομάδα του Δημήτρη Καρατζιά μας μάγεψε. Μια παράσταση με εννέα δυνατούς ερμηνευτές. Άριστοι, άψογοι από την αρχή ως το τέλος. Η Δήμητρα Κολλά σαρώνει τα πάντα μόνο με την ανάσα της, μόνο με τους χτύπους της καρδιάς της, με το μυαλό και την ψυχή της. Ερμηνεία για βραβείο. Ερμηνεία ζωής. Αν ο Μάνος Χατζιδάκις έβλεπε και άκουγε από κάπου, ασφαλώς θα χειροκροτούσε τον συνονόματό του Μάνο Αντωνιάδη. Η μουσική και τα τραγούδια είναι ο «δέκατος» ρόλος της παράστασης. Μπράβο σε όλους.”… Παναγιώτης Μήλας (catisart.gr)

  • Συνέντευξη της Δήμητρας Κολλά

Δήμητρα Κολλά: Δεν μετανιώνω για όσους έβαλα στην καρδιά μου ή τοποθέτησα ψηλά στην εκτίμησή μου…

 

Συντελεστές

Συγγραφέας: Lars Von Trier

Διασκευή: (Concept, Book, and Lyrics) Patrick Ellsworth

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος

Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική – Τραγούδια παράστασης: Μάνος Αντωνιάδης

Στίχοι Τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Κινησιολογία – Χορογραφίες : Έλιο Φοίβος Μπέικο

Σκηνικά: Δημήτρης Καρατζιάς – Μάνος Αντωνιάδης

Κατασκευαστής σκηνικών: Κώστας Μπακάλης-Κυριάκος Γεωργακάς ( www.woodiac.com/)

Κοστούμια γυναικών: Μάριος Βουτσινάς

Κατασκευή γυναικείων κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ

Κοστούμια ανδρών: Γιώργος Λυντζέρης

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιέλενα Γκάγκιτς

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Trailer: Στέφανος Κοσμίδης (ORKICREATIVE)

Trailer:

 

 

Επικοινωνία παράστασης: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή: VAULT

Διανομή

Σέλμα: Δήμητρα Κολλά

Τζην: Αντώνης Σταμόπουλος

Κάθυ: Βιργινία Ταμπαροπούλου

Μπιλ / Κατήγορος / Φύλακας: Στέλιος Καλαϊτζής

Λίντα / Δικαστής / Αναπληρώτρια Διευθύντρια Φυλακών: Ράσμι Σούκουλη

Τζεφ / Φύλακας: Θοδωρής Αντωνιάδης

Σαμουήλ/ Επικεφαλής των ενόρκων: Πωλ Ζαχαριάδης

Νόρμαν / Συνήγορος / Φύλακας: Σωτήρης Μεντζέλος

Μπρέντα / Γιατρός / Ντολόρες: Ορνέλα Λούτη

– Το θέατρο ευχαριστεί τον κύριο Τσακιρακάκη Γεώργιο για την παραχώρηση του Μηχανουργείου Τσακιρακάκης Ο.Ε, όπου έγινε η φωτογράφιση της παράστασης

*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

 

 

Πληροφορίες

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Από τo Σάββατο 11 Μαΐου, έως την Κυριακή 26 Μαΐου 2019.

Σάββατο 19:00 – Κυριακή : 21:15

110′ (με διάλειμμα)

Γενική είσοδος: 15 ευρώ

Προπώληση: 13 ευρώ

Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 12 ευρώ

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889

(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 – 14:00 και 17:00 – 21:00)

Email: vaultvotanikos@gmail.com

FB Page: http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

 

eirini aivaliwtouΗ Δήμητρα Κολλά στην ψυχή της Σέλμα
Περισσότερα

«Είχε λιακάδα σήμερα»: Το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Φιλιππίδη υμνεί τη ζωή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μετριέται άραγε η ευτυχία; Αλλά γιατί; Μήπως μετριέται η ίδια η ζωή μας; Έχουμε τη δύναμη να την προσδιορίσουμε χρονικά, να βάλουμε τις προϋποθέσεις ή μήπως είμαστε απλά πλατανόφυλλα, γεννημένοι στα κλαδιά ενός αρχαίου δέντρου, που ακολουθούν το πεπρωμένο μιας μοίρας αντίστοιχης με τη δική μας; Φύτρα, λαμπερό πράσινο φύλλο ως το προδιαγραμμένο κιτρίνισμα λίγο πριν από την πτώση, ένα με το χώμα, αυτό από το οποίο προερχόμαστε.
Δύο χειραφετημένες νεαρές γυναίκες θ’ αποδράσουν από τη λάσπη της ίδιας επαρχίας, που θα επέβαλλε σ’ αυτές τον μαρασμό. Δεν έχουν ξανασυναντηθεί, ωστόσο θα σμίξουν για πάντα στο παρόν και το κοινό τους μέλλον. Τις ενώνει το ίδιο αίμα, οι ανυπόταχτες ψυχές τους, ένας ατσάλινος κρίκος ζωής. Έχουν πληρώσει και οι δύο το ίδιο τίμημα: την αβεβαιότητα του φόβου για τη φυγή τους, με φόντο τη σκοτεινή και δυσοίωνη πολιτικά εποχή των δεκαετιών του ’50-’70.
Ο χρόνος ωστόσο; Πότε και γιατί πρέπει να συμβαίνει οι ζωές των ανθρώπων να ρίχνουν τίτλους τέλους; Είναι αναγκαίο άραγε να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας με την πεποίθηση ότι θα ζήσουμε ως τα βαθιά μας γεράματα, κερδίζοντας τον θάνατο; Μα, το ζήτημα είναι να κερδίσουμε την ίδια μας τη ζωή. Όση και να ‘ναι σε μετρήσιμη διάρκεια.

Η Άνεμος Εκδοτική παρουσιάζει το 11ο βιβλίο του συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη, «Είχε λιακάδα σήμερα». Ένα μυθιστόρημα-ποταμός από τη μοναδική, λυρική πένα του Γιάννη Φιλιππίδη που σαγηνεύει, καθηλώνει, συγκινεί και κατακτά τον αναγνώστη, αφήνοντάς του μια ανεξίτηλη γλυκόπικρη γεύση.

 

 

Έγραψαν για το μυθιστόρημα

  • «Μια ιστορία για τον ήλιο που ανάβουμε μόνοι μας. Ο Φιλιππίδης και σε αυτό το έργο του καταθέτει με διαφάνεια την αλήθεια του σε ένα σκηνικό όμορφα δουλεμένο, με λόγο άμεσο, δυνατό, τρυφερό και ζεστό και μια πλοκή με ανέλπιστο τέλος. Διαβάζεται απνευστί και αφήνει μια γλυκόπικρη επίγευση».
    Αλεξάνδρα Παυλίδη, ιστορικός ελληνικού πολιτισμού, Κριτική για το βιβλίοnet.
  • «Ο συγγραφέας υφαίνει αριστοτεχνικά ένα κοινωνικό μυθιστόρημα από αυτά που χαράζουν την ψυχή μας, καθώς μιλούν απευθείας στην καρδιά και γι’ αυτό μας συγκινούν βαθιά”.
    Κλειώ Τσαλαπάτη, Βιβλιοκριτικός-επιμελήτρια, Κριτική για Φίλοι της λογοτεχνίας.
  • «Η λογοτεχνική λιακάδα του Γιάννη Φιλιππίδη, ένα βιβλίο ύμνος στη ζωή. Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα ξεχωριστό λογοτεχνικό υφαντό, με νήματα ζωής και θανάτου, αγάπης και μίσους, με κοινό παρονομαστή την ανθρώπινη μοίρα. Όλα αυτά δοσμένα, από μια λυρική, ευαίσθητη πένα ενός ανθρώπου τρυφερού και δοτικού. Ενός ανθρώπου που μετουσιώνει τη δική του περιπέτεια και πρόκληση σε τέχνη του λόγου…».
    Μαρία Διαμαντοπούλου – Kulturosupa.gr
  • «Ο Γιάννης Φιλιππίδης με το νέο του μυθιστόρημα «Είχε λιακάδα σήμερα», που κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική, αποδεικνύει ακόμη μια φορά πως είναι μια από τις ξεχωριστές σύγχρονες φωνές στο μυθιστόρημα. …Δε διστάζει να μιλήσει γι’ αυτά που σωπαίνουμε και δεν επαναπαύεται στην απατηλή παρηγοριά ενός happy end. Δεν θα χαμογελάτε κλείνοντας το βιβλίο. Όμως θα έχετε πάρει δύναμη. Και είναι «μόνο» ένα μυθιστόρημα.
    Κώστας Στοφόρος, δημοσιογράφος-συγγραφέας, Κριτική και συνέντευξη στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς
  • «…Ο Γιάννης Φιλιππίδης είναι βαθύς γνώστης της τέχνης της δημιουργικής γραφής. Μας έχει δώσει πολλά και ασφαλή δείγματα των λογοτεχνικών του δυνατοτήτων. Δεικτικός κι ευαίσθητος, διεισδυτικός και ατμοσφαιρικός, καρφώνει επιλεκτικά τις λέξεις μία-μία στο χαρτί δίνοντας πνοή στην έμπνευση αλλά και στα βυθισμένα προσωπικά του βιώματα…».
    Μιχάλης Κατσιμπάρδης, συγγραφέας-φιλόλογος, Κριτική για το anemosmagazine.gr
  • «Δεν είναι τυχαίο ότι, τα βιβλία του έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές των αναγνωστών, γι’ αυτό και όλα συγκαταλέγονται στην κατηγορία των best sellers. Με το νέο μυθιστόρημά του «Είχε λιακάδα σήμερα», η δυνατή συγγραφική πένα που διαθέτει, οδηγεί πρώτα τον ίδιο και στη συνέχεια τους αναγνώστες να εισχωρήσουν στα μονοπάτια της εσωτερικής συναισθηματικής φόρτισης των ηρώων του.»
    Μαίρη Γκαζιάνη, συγγραφέας – site now24

 

 

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Γιάννης Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και υπεύθυνος εκδόσεων της Άνεμος Εκδοτική. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και επώνυμες ιστοσελίδες. Από το 2013 αρθρογραφεί κι είναι αρχισυντάκτης στο www.anemosmagazine.gr

Εργογραφία
Aπό την Άνεμος εκδοτική κυκλοφορούν τα βιβλία του:
«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου», μυθιστόρημα, 2006.
«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”», μυθιστόρημα, 2008.
«Μα, το ψάρι είναι φρούτο», οχτώ απρόβλεπτες ιστορίες για ενήλικους αναγνώστες, 2011.
«Κρατάς μυστικό;», μυθιστόρημα, 2011.
«Ζωή με λες», παιχνίδια πεζογραφίας, 2011.
«Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης», μυθιστόρημα, 2012.
«Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης», μυθιστόρημα, 2014.
«Το ασανσέρ των οκτώμισι», θεατρικό, 2015.
«Κωδικός ελευθερία», παιχνίδια πεζογραφίας, 2015.
«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων», μυθιστόρημα, 2017.
«Είχε λιακάδα σήμερα», μυθιστόρημα, 2019.

Πολυσυμμετοχικά
«Το προσωπικό μου θέατρο σκιών» (ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011).
«Προσωπογραφίες» (ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011).

Επίσημη σελίδα του συγγραφέα: https://www.facebook.com/Yannis.Filippidis.anemosekdotiki/

Επίσημη σελίδα του βιβλίου: https://www.facebook.com/Είχε-λιακάδα-σήμερα-Γιάννης-Φιλιππίδης-Άνεμος-εκδοτική-1911069599022700/

eirini aivaliwtou«Είχε λιακάδα σήμερα»: Το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Φιλιππίδη υμνεί τη ζωή
Περισσότερα

«Ο Ιωάννου που μας έφερε από τη Μεταπολίτευση τον γαλλικό Μάη, μάς παίρνει τον Μάη από τα χείλη»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Του Βαγγέλη Χερουβείμ

 

Τον καιρό που η Χαμένη Άνοιξη της δεκαετίας του ’60 ξαναείδε το φως του ήλιου, μαζί με τις ελευθερίες και τους αγώνες, ξαναγεννήθηκαν και κάμποσες από τις Τέχνες. Ανάσανε με νέους τρόπους η δημόσια ζωή και οι εκφράσεις της. Πολλά έντυπα πρωτοκυκλοφόρησαν τότε, ή κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά ελεύθερα.

 

Ο Γιάννης Ιωάννου, σε σκίτσο του Ηλία Ταμπακέα.

 

Στην κοσμογονία αυτή της μεταπολίτευσης, ο Γιάννης Ιωάννου ήρθε να συνεισφέρει πολύ φως.

Έφερνε μαζί του τα ερωτήματα που είχαν γεννηθεί στο δρόμο και στ’ αμφιθέατρα. Το ριζοσπαστισμό του γαλλικού -και όχι μόνο γαλλικού – Μάη χαραγμένο ήδη στη χωρίς όρια σάτιρα των εντύπων που είχε σπείρει η εξέγερση. Ο Γιάννης Ιωάννου, πριν ακόμα καταλήξει σ’ αυτό τον αναδιπλασιασμό του ονόματός του, ήταν έτοιμος, συγκροτημένος και εφάρμοζε αυτό το νέο ριζοσπαστισμό στα σκίτσα του για την ελληνική πραγματικότητα.
Ξεκινώντας από το «Αντί» και παραμένοντας στο εργαστήρι αυτό για πολλά χρόνια, παράλληλα με τις άλλες του συνεργασίες, συναντιέται με άλλους, λίγο παλιότερους, λίγο νεότερους που είναι ώριμοι, ορμητικοί και αποφασισμένοι ν’ αλλάξουν τη μορφή και τα όρια της πολιτικής σάτιρας στον Τύπο.
Γιάννης Καλαϊτζής και Βαγγέλης Παυλίδης δύο κορυφαία παραδείγματα – για ν’ αναφέρω μόνο εκείνους που χάσαμε τελευταία…
Βήμα, Ποντίκι, Πρώτη, Σχολιαστής, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, αργότερα Γαλέρα, Athens Voice, Έθνος και Εφημερίδα των Συντακτών, είναι μερικοί σταθμοί του και σίγουρα ξεχνώ κι άλλους.

 

 

Θερμαϊκός.

 

 

 

Ο Γιάννης Ιωάννου έχοντας πάντα σε πρώτο πλάνο το νομιμοφανή αυταρχισμό της κρατικής εξουσίας, τον απολυταρχισμό των κατεστημένων ιεραρχιών της Εκκλησίας, της Δικαιοσύνης, της Ανώτατης Εκπαίδευσης και του Τύπου, παίρνει πάντα θέση στην πλευρά του αδυνάτου. Του εργαζόμενου που είναι ανυπεράσπιστος ακόμα κι από τα συνδικάτα, του πιτσιρικά των καταλήψεων που «έκανε όπισθεν με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το βλήμα που τον ακολουθούσε» κ.λπ. Έχει στο φόντο του μια άψογη αρχιτεκτονική οπτική και με τη θωριά ενός πολιτικότατου πολεοδόμου σχεδιάζει σχολιάζοντας την οικιστική τερατογένεση, τα νέα αστικά αδιέξοδα όπως το νέφος, το κυκλοφοριακό και τις λεγόμενες «φυσικές καταστροφές». Αλλά και τη Μικροαστική Καταστροφή: των πελατειακών σχέσεων, του ατομικού βολέματος, της ανάθεσης και της ευθυνοαποφυγής. Αυτός ο προβληματισμός γεμίζει και τα λευκώματα που εξέδιδε κάθε χρόνο σχεδόν και που αποτελούν ευεργέτημα για όλους εμάς και τις ακόλουθες γενιές. Οι ιδέες που μελανώνουν τα χάρτινα σκηνικά του Ιωάννου δεν διαδηλώνουν μόνο στα «μπαλονάκια» και τις λεζάντες του. Διατρέχουν κάθε λεπτομέρεια του σκίτσου του και κραυγάζουν από κάθε του φωτοσκίαση! Οι συσπάσεις της υποκρισίας και του κυνισμού δεν βγαίνουν μόνο από λεπτομερείς ρεαλιστικές ρυτίδες, στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, πολιτικής ή άλλων θεσμών. Αλλά μέχρι και από την ίδια τους τη βάρβαρη σκιά. Ή από τις παγωμένες και άδειες αίθουσες των μεγάρων.

 

 

Φουρνάρηδες του Πάνορμου.

 

Όμως, αυτά οι περισσότεροι εδώ θα τα ξέρετε βιωματικά. Και αν όχι, θα τα διαβάσετε ή θα τ’ ακούσετε από αρμοδιότερους. Αυτό το ελάχιστο που οφείλουμε εμείς, ως συνάδελφοι του Γιάννη Ιωάννου, είναι κάτι άλλο να καταθέσουμε: Τη μαρτυρία των τυχερών, που τον συναναστράφηκαν. Και που, νεότεροι από κείνον οι περισσότεροι από μας, όταν θελήσαμε να του πούμε κάποια φορά πόσο αποφασιστική ήταν η επίδρασή του στο ν’ αγαπήσουμε το πολιτικό σκίτσο, ακόμα και στον επαγγελματικό μας προσανατολισμό, συναντήσαμε μπροστά μας έναν δάσκαλο έκπληκτο σχεδόν αν όχι δύσπιστο για την τιμή και μάλλον ντροπαλό!

 

Καύσωνας.

 

Έναν δημιουργό που ήταν μέσα του ευχαριστημένος για τη διαδρομή του, αλλά δεν έδειχνε καθόλου να θεωρεί δεδομένη την επιρροή του σε γενιές πιτσιρικάδων του ’80 και του ’90. Που πολλοί απ’ αυτούς έμαθαν Ιστορία και πολιτικοποιήθηκαν από τις σειρές και τα σκίτσα του Ιωάννου.

Πάντα πρόθυμος να εμπλακεί ενεργητικά στις κοινές μας δραστηριότητες. Να σχεδιάζουμε μαζί τις εκθέσεις. Να βασανίζει το μυαλό του στις συναντήσεις μας για να προτείνει κάτι επάξιο για θέμα, να βρει τους καταλληλότερους όρους, τα μέσα και τις σωστές διαδικασίες. Αυστηρός στις αρχές του, συνεπής, ισχυρός στη γνώμη, μα δημοκρατικός κι επιεικής με όλους. Με βεβαιότητες κατασταλαγμένες, αλλά και χαμόγελο, απόσταγμα της συνάντησης με τις μικρές και μεγάλες βεβαιότητες των άλλων της παρέας. Αυτή η μικρομέγαλη συντροφιά της Λέσχης των Γελοιογράφων αισθάνεται σήμερα το Μάη πολύ φθινοπωρινό και γκρίζο.

 

 

Λιανάμος, Εύβοιας.

 

Ο Γιάννης Ιωάννου που μας έφερε από τη Μεταπολίτευση το γαλλικό Μάη και μας χάρισε χιλιάδες χαμόγελα με την Τέχνη του, σήμερα άθελά του μας παίρνει το Μάη από τα χείλη. Όπως έλεγε κι ο ίδιος σ’ ένα χαιρετισμό του στο Γιάννη Καλαϊτζή: «Ο Θεριστής, απόλυτος Άρχοντας, ανέλεγκτος, ανελέητος, είναι κι επιλεκτικός. Διαλέγει τους καλύτερους, τους πολύτιμους, ό,τι λάμπει γύρω μας»…

 

 

Λυκαβηττός.

 

Σε αποχαιρετούμε Γιάννη και σ’ αφήνουμε στην ησυχία σου. Οι περισσότεροι από μας θα πρόσεξαν πως φεύγεις έχοντας στο τσεπάκι σου το μαρκαδοράκι της δουλειάς. Ήδη σε φανταζόμαστε να αποδομείς την απόλυτη εξουσία του Θεριστή. Και μετά, να φτιάχνεις άλλη μια από κείνες τις γαλήνιες ακουαρέλες σου, αυτή τη φορά όμως με φωτεινά τοπία από το Άγνωστο…

 

***

 

*Ο αποχαιρετισμός του Βαγγέλη Χερουβείμ εκ μέρους της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων, το Σάββατο 11 Μαΐου 2019.

 

*Εικονογράφηση του κειμένου με τις γαλήνιες ακουαρέλες του Γιάννη Ιωάννου… Στη βασική εικόνα ο Πλατύς Γιαλός στη Σέριφο. Οι λεζάντες δικές του.

Παναγιώτης Μήλας«Ο Ιωάννου που μας έφερε από τη Μεταπολίτευση τον γαλλικό Μάη, μάς παίρνει τον Μάη από τα χείλη»…
Περισσότερα

Ομιλία του Θοδωρή Γκόνη στο Πανεπιστήμιο του Brooklyn της Νέας Υόρκης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε ανήμερα της Πρωτομαγιάς η ομιλία του Θοδωρή Γκόνη στο Πανεπιστήμιο του Brooklyn της Νέας Υόρκης, με τίτλο “Ο Οδυσσέας, ο Νόστος και η Τέχνης της Επιβίωσης”.

 

Ο Θοδωρής Γκόνης με την Ιόλη Ανδρεάδη

 

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Φιλίππων και του ΔηΠεΘε Καβάλας, αποδέχθηκε την τιμητική πρόσκληση του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Επιστημών “Ethyle R. Wolfe”, του Τμήματος Κλασικών Σπουδών και του Graduate Theater Organization του Brooklyn College, όπως και της καθηγήτριας Laura Tesman – και παρουσίασε στην κατάμεστη Αίθουσα Ανατολικών Σπουδών, έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης και ανάγνωσης της σπουδαιότερης ιστορίας του κόσμου, μέσα από τη διαδρομή που πραγματοποιεί το Ομηρικό Έπος στην ελισαβετιανή και αλεξανδρινή ποίηση, στη λογοτεχνία του 20ου αιώνα, στη παγκόσμια φιλοσοφία, την αρχαία λαογραφική παράδοση αλλά και τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία. Το φετινό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Φιλίππων που έχει ως θέμα του την Οδύσσεια, αναμένεται να ανακοινωθεί τις προσεχείς ημέρες.

 

 

Εν τω μεταξύ, στις 25, 26 και 27 Απριλίου 2019 ο «Ίων» του Ευριπίδη, η παράσταση που άνοιξε το 1ο Διεθνές Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος στις Κρηνίδες σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και του Φεστιβάλ Φιλίππων το 2017, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη, με τους Κωνσταντίνο Μπιμπή, Δήμητρα Χατούπη και Νίκο Τουλιάτο επί σκηνής, παρουσιάστηκε με οδιαίτερη επιτυχία στο θέατρο «THE TANK» του Μανχάταν με αγγλικούς υπέρτιτλους.

 

eirini aivaliwtouΟμιλία του Θοδωρή Γκόνη στο Πανεπιστήμιο του Brooklyn της Νέας Υόρκης
Περισσότερα

Γνωριμία με τη σκηνοθέτρια – καθηγήτρια του Λυκείου Επιδαύρου 2019, Christiane Pohle

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το Λύκειο Επιδαύρου – Διεθνές Θερινό Σχολείο Αρχαίου Δράματος θα πραγματοποιηθεί από τις 2 έως τις 16 Ιουλίου 2019 στην Επίδαυρο. H Christiane Pohle, βραβευμένη σκηνοθέτρια και διευθύντρια προγράμματος της Ακαδημίας Παραστατικών Τεχνών Βάδης-Βυρτεμβέργης, θα βρίσκεται στην Επίδαυρο για να διδάξει τους φετινούς σπουδαστές. Δείτε τι μας λέει για τη σκηνοθεσία, το έργο της ως καλλιτέχνης και καθηγήτρια, το αρχαίο δράμα και τον ρόλο που μπορεί να παίξει ένα διεθνές θερινό σχολείο.

Η θεατρική ομάδα Laborlavache! ήταν το όραμά μας. Πώς έξι γυναίκες – δημιουργοί θα μπορούσαν να αναπτύξουν τα θεατρικά τους πρότζεκτ μαζί και ανεξάρτητα, αλλά η κάθεμιά μας με ίσα δικαιώματα από κάθε θέση – είτε ήσουν ηθοποιός είτε σκηνοθέτης, ενδυματολόγος ή σκηνογράφος. Μέσα από αυτήν την εμπειρία απέκτησα οργανικά το ρόλο της ηθοποιού που ταυτόχρονα σκηνοθετεί. Όλη η δημιουργική διαδικασία αντικατοπτριζόταν στη συνολική δουλειά της ομάδας. Η πρώτη απόπειρα της ομάδας Laborlavache! ήταν μια μοναδική και όμορφη σκηνική διασκευή στις Τρεις Αδελφές του Αντόν Τσέχωφ και όταν ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις, συνειδητοποίησα ότι ο ρόλος που ήθελα να έχω στο θέατρο πια ήταν εκείνος της σκηνοθέτριας. Ήταν απλό και ξεκάθαρο και έτσι ποτέ δεν ξαναδούλεψα ως ηθοποιός. Ίσως κατάλαβα πως απολάμβανα περισσότερο τη «μεγάλη εικόνα», έναν πιο εννοιολογικό τρόπο σκέψης και δημιουργίας, την ιδέα να καθοδηγώ τη διαδικασία της πρόβας εκτός σκηνής, να ενδυναμώνω τους ερμηνευτές από μια απόσταση, να αναπτύσσω μια μεγαλύτερη, πιο αποστασιοποιημένη εικόνα ή έναν ολόκληρο κόσμο, να σκέφτομαι τον ρυθμό, την ατμόσφαιρα, τα σκηνικά, τις διαφορετικές και περίπλοκες πτυχές των κειμένων, των ιστοριών και των χαρακτήρων. Επίσης ανακάλυψα ότι αγαπώ βαθιά την επαφή με τους σκηνογράφους, τους ενδυματολόγους, τους δραματουργούς, τους μουσικούς και τους συγγραφείς. Και έτσι παραμένω σε αυτή την επιλογή μου ως σήμερα.

Είχα την τύχη να εργαστώ ως σκηνοθέτρια στην Schauspielhaus Zürich όταν ο Christoph Marthaler και η Stephanie Carp ηγούνταν του θεάτρου. Η εμπειρία με διαμόρφωσε βαθιά και ήταν συναρπαστική. Αργότερα γνώρισα, μεταξύ άλλων, τον Ulrich Khuon στο Thalia Theater, τον Joachim Lux στο Burgtheater Wien και τον Frank Baumbauer στο Münchner Kammerspiele και έμαθα πολλά για αυτό που αποκαλούμε επιδοτούμενο «κρατικό θεατρικό σύστημα». Δούλεψα και δουλεύω, ακόμα συχνά, στο ελεύθερο θέατρο. Μέσα από αυτό το μονοπάτι, απέκτησα μια απτή εικόνα ότι το θέατρο είναι κάτι περισσότερο από μια σκηνή ή ένα ατελιέ για διαφορετικούς, ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, τόπος μιας δυναμικής και ποικιλόμορφης κοινότητας ερμηνευτών, σκηνοθετών, δραματουργών, σκηνογράφων, τεχνικών, φωτιστών, μουσικών, χορευτών, παραγωγών, συγγραφέων κ.ά., τόπος μιας συλλογικής, καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ίσως για αυτό αντιμετωπίζω τη σκηνοθεσία σαν ένα μοναδικό ταξίδι, εμπνευσμένο από συγκεκριμένα αντικείμενα/ιστορίες/συγγραφείς/κοινωνίες τα οποία κινούνται από τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στη διαδικασία. Η ενεργοποίηση, ανάπτυξη και προστασία αυτής της διαδικασίας είναι ο κύριος ρόλο μου ως σκηνοθέτης. Από την εμπειρία μου έμαθα πως η δημιουργική διαδικασία στο θέατρο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις μακροχρόνιες σχέσεις συνεργασίας. Πάντα προσπαθώ να συνεργάζομαι με τους ίδιους ανθρώπους και στο μέλλον ίσως δημιουργήσω τη δική μου διεθνή θεατρική ομάδα.

• Δεν κάνω ποτέ «μάθημα». Κάνω πρόβα. Και έχει αποτέλεσμα αυτή η επιλογή μου. Μπορεί να έχω ένα μικρό προβάδισμα σε γνώσεις και εμπειρία και μπορεί να μπορώ να βοηθήσω σε σχέση με την υποκριτική και τα τεχνικά, αλλά τη στιγμή της πρόβας και της δημιουργίας ξεκινάς πάντα από την αρχή. Αυτή η «αρχή» ή «σημείο μηδέν» μπορεί να είναι ταυτόχρονα τρομακτική, προκλητική και συναρπαστική και δεν είσαι ποτέ προετοιμασμένος για αυτό. Η πρακτική εμπειρία που προσφέρει ο μοναδικός και πολύτιμος πυρήνας της δουλειάς στο θέατρο είναι αυτό που πραγματικά αγαπώ όταν δουλεύω με τους σπουδαστές μου. Επίσης λατρεύω να παρακολουθώ και να στηρίζω τους σπουδαστές ενώ εκείνοι αναπτύσσουν την προσωπικότητά τους και τη δημιουργικής τους γλώσσα, να μαθαίνω τον τρόπο θέασης του κόσμου από μια άλλη γενιά, να γνωρίζω, να έρχομαι αντιμέτωπη και να συνδέω τη δουλειά μου με τις ιδέες και δημιουργικές διαλέκτους όσων θα δημιουργήσουν το θέατρο του μέλλοντος.

Η σχέση μου με το αρχαίο ελληνικό θέατρο έχει να κάνει με το ερώτημα: Γιατί όλοι αυτοί οι χαρακτήρες και οι ιστορίες τους ακόμα σημαίνουν κάτι, και πως μπορούμε να δώσουμε στη «σημασία» τους μια σύγχρονη φωνή και γλώσσα;

• Η ιδέα ενός διεθνούς σχολείου για το θέατρο για μένα, σημαίνει να δημιουργήσεις ένα ασφαλές περιβάλλον εργασίας τόσο για το σύνολο των διεθνών μαθημάτων και εργαστηρίων όσο και για το ανεξάρτητο χώρο εργασίας των συμμετεχόντων. Εκτός των μαθημάτων με έμπειρους καλλιτέχνες και καθηγητές, πρέπει να υπάρχει και αρκετός χώρος για μια δημιουργική ανταλλαγή μεταξύ των σπουδαστών, ώστε να αναπτυχθεί μια κουλτούρα ανατροφοδότησης, να μάθει ο ένας από τον άλλον, να παρακολουθούν και να κάνουν πρόβες μαζί ώστε να γνωρίσουν και να δοκιμάσουν νέες τεχνικές και προσεγγίσεις, και να δημιουργήσουν ξεχωριστά και δυναμικά αποτελέσματα. Γνωρίζοντας και εκτιμώντας τις διαφορές για παράδειγμα της γλώσσας, των πολιτισμικών καταβολών και των δημιουργικών προσεγγίσεων των συμμετεχόντων και των δασκάλων, ένα διεθνές σχολείο στηρίζει τη ιδέα ώστε σπουδαστές θεάτρου από όλο τον κόσμο να μπορέσουν να γνωριστούν και να συνδεθούν, να αναπτύξουν τις ιδέες τους και να συνεργαστούν. Και θα μπορούσε να στηρίξει, ενδεχομένως, όσους ενδιαφέρονται να ξεκινήσουν διεθνείς ανταλλαγές μεταξύ τους ως κομμάτι μιας πιθανής, μελλοντικής θεατρικής δουλειάς.

Λίγα λόγια για την Christiane Pohle

Η Christiane Pohle γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1968 και σπούδασε υποκριτική στο Αμβούργο. Το 1999 ίδρυσε την ομάδα Laborlavache! με τη συμμετοχή συναδέλφων της. Έκτοτε εργάζεται ως σκηνοθέτρια του θεάτρου, της όπερας και παραστάσεων μικτών τεχνών για πλήθος θεάτρων, οργανισμών και φεστιβάλ σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων οι Schaubühne και Sophiensæle στο Βερολίνο, η πειραματική σκηνή (TIF) της Δρέσδης, το Schauspielhaus της Ζυρίχης, το Φεστιβάλ Μουσικής και Θεάτρου του Σάλτσμπουργκ, το Θέατρο της Βασιλείας, το αυστριακό Εθνικό Θέατρο της Βιέννης, η Κρατική Όπερα του Μονάχου κ.ά.

Η Christiane Pohle έχει λάβει πλήθος διακρίσεων το βραβείο Σκηνοθεσίας Kurt Hübner, το βραβείο Günther-Rühle για το έργο Desirevolution και το βραβείο σκηνικού συνόλου στο Φεστιβάλ Encounter του Μπρνο για την παράσταση πάνω στη ζωή και το έργο του Γερμανού καλλιτέχνη Einar Schleef. Συνδημιουργεί τα περισσότερα από τα καλλιτεχνικά της έργα με τον δραματουργό και καλλιτεχνικό της παρτενέρ Malte Ubenauf.

Διδάσκει υποκριτική και σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου, στη σχολή Μουσικής και Θεάτρου του Αμβούργου, τη σχολή Παραστατικών Τεχνών Falckenberg και τη Θεατρική Ακαδημία August Everding στο Μόναχο. Είναι διευθύντρια του τμήματος υποκριτικής της Ακαδημίας Παραστατικών Τεχνών της Βάδης – Βυρτεμβέργης από το 2014. Παράλληλα, έχει πραγματοποιήσει διεθνή σπουδαστικά πρότζεκτ και εργαστήρια. Το 2015, ίδρυσε με μια ομάδα συνεργατών και καλλιτεχνών (Malte Ubenauf, Hubert Bauer, Florian Fischer, Benedikt Haubrich) το [h4rt] μια διεθνή πλατφόρμα παραστατικών τεχνών που αποτελεί πραγμάτωση ενός 10ετούς διεπιστημονικού πρότζεκτ το οποίο ξεκίνησε σε ένα παλιό θερμοκήπιο του Μονάχου με στόχο να ταξιδέψει σε διαφορετικές πόλεις της Ευρώπης στο μέλλον. Η Christiane Pohle ζει στο Μόναχο και την Τεργέστη.

Το εργαστήριο της Christiane Pohle: Ο αγγελιοφόρος της τραγωδίας

Σε αυτό το εργαστήριο οι συμμετέχοντες θα εξετάσουν τον αγγελιοφόρο ως κομιστή ειδήσεων, του οποίου ο ρόλος στο αρχαίο δράμα είναι να μεταφέρει σημαντικά νέα, να περιγράφει γεγονότα του παρελθόντος ή γεγονότα που λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα εκτός σκηνής ή να κάνει άλλες σημαντικές ανακοινώσεις προς το κοινό και τους χαρακτήρες. Οι αγγελιοφόροι, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχουν όνομα και συνήθως δεν σχετίζονται με τα γεγονότα. Δεν είναι ο ρόλος τους να εμπλακούν. Είναι μάρτυρες. Φωνές. Και αποδέχονται τον ρόλο αυτό γιατί γνωρίζουν τη σημασία της εξαιρετικά υπεύθυνης δουλειάς τους. Βρίσκονται κατά κάποιο τρόπο ανάμεσα στα γεγονότα, χωρίς ποτέ να αναλαμβάνουν δράση. Το σώμα και το μυαλό τους είναι σε διαρκή ετοιμότητα καθώς είναι υπεύθυνα για τη μεταφορά ευαίσθητων ή «εκρηκτικών» πληροφοριών. Οι αγγελιοφόροι είναι το μήνυμα και η βαθιά τους ανάγκη είναι να το μεταφέρουν ως έχει, όσο πολύπλοκο και αν είναι.

Οι συμμετέχοντες θα χρειαστεί να κάνουν προσωπική έρευνα, πριν από την έναρξη του εργαστηρίου, ως «αγγελιοφόροι» του προσωπικού κοινωνικού, πολιτικού και ιστορικού τους πλαισίου και να φέρουν το δικό τους σημαντικό μήνυμα στην Επίδαυρο. Το μήνυμα και η συναισθηματική του επίδραση στον αγγελιοφόρο, μας λένε πολλά για τις διαστάσεις του και ίσως για τη σοβαρότητα των περιστάσεων που περιγράφει. Οι συμμετέχοντες θα δουλέψουν πάνω σε αυτά τα μηνύματα. Θα δημιουργήσουν κείμενο, θα αναπτύξουν λόγο αλλά θα πειραματιστούν και με μεθόδους μη λεκτικής επικοινωνίας. Θα ερευνήσουν χαρακτήρες διαφορετικών σύγχρονων αγγελιοφόρων, στις επιμέρους γλώσσες τους και τα σώματά τους. Θα επεξεργαστούν σε σκηνές με αγγελιοφόρους που δεν σταματούν ποτέ να μιλάνε, και άλλους που δεν μιλούν ποτέ. Θα δημιουργήσουν και θα δουλέψουν σε θεατρικές σκηνικές συνθήκες, όπου αυτοί οι πραγματικοί αγγελιοφόροι από όλο τον κόσμο συναντιούνται, προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον, να ακούσουν ο ένας τον άλλον, να βρουν νόημα. Ίσως ορισμένοι αγγελιοφόροι δεν είναι σε θέση να παραδώσουν το μήνυμα, επειδή δεν έχουν ακουστεί από κανένα ακροατήριο μέχρι τώρα. Ίσως μερικοί από αυτούς να περιγράψουν μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις. Μερικοί, να αναφέρουν πολύ παράξενα ή φαινομενικά μικρής σημασίας πράγματα. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να φέρουν ένα σύγχρονο, πραγματικά σημαντικό για εκείνους μήνυμα στην Επίδαυρο, το οποίο ο κόσμος πρέπει να ακούσει, να μάθει.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο: http://greekfestival.gr/lykeio-epidayroy/

eirini aivaliwtouΓνωριμία με τη σκηνοθέτρια – καθηγήτρια του Λυκείου Επιδαύρου 2019, Christiane Pohle
Περισσότερα

Το κορίτσι του Μάη του ’68

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ποια είναι η ιστορία της διάσημης φωτογραφίας από την εξέγερση στο Παρίσι του ’68 και της γυναίκας πίσω από αυτή; Ποια είναι η διαδρομή του κοριτσιού που έγινε pop σύμβολο, που αποκληρώθηκε από την αριστοκρατική οικογένειά της και ενεπλάκη σε δικαστικές διαμάχες ακριβώς γι’ αυτό το ιστορικό «κλικ»;

Μια πανέμορφα αγέρωχη κοπέλα, στους ώμους ενός άντρα, ανεμίζει μια σημαία, το Μάη του 1968, στο εξεγερμένο Παρίσι.

Δημοσιεύτηκε σε εκατοντάδες έντυπα. Έγινε αφίσα. Και στη χώρα μας έγινε σύμβολο της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και ιδίως έμβλημα της θρυλικής, για πολλούς λόγους, Β´ Πανελλαδικής.

Πολλά και διάφορα ακούστηκαν γι᾽ αυτό το κορίτσι, όπως και για το κορίτσι που παίζει, γυμνό, σκάκι με τον κοστουμαρισμένο Marcel Duchamp.

Η ιστορία είναι λίαν ενδιαφέρουσα και έχει να κάνει με την αβανγκάρντ τέχνη, με την τζαζ, με τον undergound κινηματογράφο, με την εγγλέζικη αριστοκρατία και με την pop κουλτούρα.

Η κοπέλα της φωτογραφίας, λοιπόν, την οποία φωτογραφία οφείλουμε στον Jean-Pierre Rey (1936 – 1995), ήταν εγγονή του Maurice Arnold de Forest (1879 – 1968), κόρη του γιου του, του John Gerard.

Ο de Forest ήταν διπλωμάτης, λίαν εύπορος, φίλος του Ουίνστον Τσώρτσιλ, και χρίστηκε μάλιστα Κόμης στο Λίχτενσταϊν.

Η κοπέλα άκουγε, και ακούει ακόμη και σήμερα, στο όνομα Caroline de Bendern. Εργάστηκε ως μοντέλο στη Νέα Υόρκη. Συνδέθηκε φιλικά με εμπρηστικές μορφές των sixties, όπως ο Andy Warhol και ο Lou Reed.

Η Caroline βρέθηκε στο παλλόμενο Παρίσι της δεκαετίας του ’60, όπως πολλά κορίτσια της αριστοκρατίας που αναζητούσαν την περιπέτεια. Και εδώ, θα εργαστεί ως μοντέλο και θα καλλιεργήσει ένα πάθος για την τζαζ.

Θα συμμετάσχει στο σκληρό underground φιλμ Détruisez-vous / The Silent Gun του Serge Bard (1946), ένα φιλμ που προβλήθηκε τον Απρίλιο του 1968, ένα άγριο ποιητικό μανιφέστο, ένα προοίμιο στα γεγονότα του Μάη.

Στις 13 Μαΐου του 1968, η είκοσι οχτώ χρονών Caroline θα κατεβεί στη μεγάλη διαδήλωση που προχωρεί προς το Odéon για να προβεί στην κατάληψή του, ύστερα από παρότρυνση του δαιμόνιου μεταντανταϊστή καλλιτέχνη και οργανωτή happening, του Jean-Jacques Lebel (1936).

Έχει μαζί της και σείει μια σημαία των Βιετγκόνγκ. Είχε αρνηθεί να κρατήσει την κόκκινη του κομμουνισμού ή τη μαύρη της αναρχίας. Ύστερα από ώρες στους δρόμους, τα πόδια της πονάνε, είναι πρησμένα.

Ο γιγάντιος Ζαν Ζακ Λεμπέλ (Γάλλος καλλιτέχνης και θεωρητικός) της λέει να ανεβεί στους ώμους του. Η Caroline ανεβαίνει, συνεχίζει να σείει τη σημαία του Βιετνάμ.

 

 

Ο φωτογράφος Jean-Pierre Rey του πρακτορείου Gamma, καλύπτει τη διαδήλωση και απαθανατίζει τη στιγμή.

Δύο φωτογραφίες είναι γνωστές, αλλά η μία είναι πασίγνωστη: αυτή στην οποία δεν φαίνεται σχεδόν καθόλου ο Lebel.

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στο Paris Match, εν συνεχεία, στις 24 Μαΐου του 1968, στο Life, και έγινε σύμβολο. Δεκάδες χιλιάδες αφίσες τυπώθηκαν. Εκατοντάδες έντυπα την αναπαρήγαγαν.

Ο αριστοκράτης και δισεκατομμυριούχος παππούς της Caroline, λίγο έλειψε να πνιγεί όταν είδε τη φωτογραφία, καθώς απολάμβανε το πρόγευμά του, και έσπευσε να αποκληρώσει την εγγονή του, κάτι που κόστισε στην Caroline το λίαν σεβαστό ποσόν των επτάμισι εκατομμυρίων λιρών!

Μετά την εξέγερση του Μάη, η Caroline ασχολήθηκε με την τζαζ και με τον κινηματογράφο. Παντρεύτηκε τον σημαντικό σαξοφωνίστα και συνθέτη Barney Wilen (1937 – 1996), και έκανε φωνητικά σε δίσκους του.

Επίσης, σκηνοθέτησε το φιλμ A l’intention de Mlle Issoufou a Bilma, το 1971, με σάουντρακ του Wilen.

Το 2006, συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ «Barney Wilen, the rest of your life» του Stéphane Sinde, ένα πολύ ενδιαφέρον πορτρέτο του θρυλικού τζαζίστα.

Στο ντοκιμαντέρ συμμετέχει επίσης ο επιστήθιος φίλος του Wilen, ο Jacques Thollot (1946-2014), ντράμερ και συνθέτης της τζαζ, παιδί-θαύμα των κρουστών, ο οποίος μάλιστα παντρεύτηκε την Caroline και έζησε μαζί της, στη Νορμανδία, έως τον θάνατό του.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι τρεις φορές έκανε μήνυση η Caroline στον Jean-Pierre Rey για τα δικαιώματα της περιλάλητης φωτογραφίας. Αλλά και τις τρεις δικαιώθηκε ο Rey!

“Ήμουν μόλις 27 χρονών. Μόλις είχα γυρίσει από τη Νέα Υόρκη: εκεί εργαζόμουν ως μανεκέν, έκανα παρέα με τον Λου Ριντ και τον Άντι Γουόρχολ, μαχόμουν ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων. Γνώριζα το Παρίσι, είχα μεγαλώσει στο Παρίσι.

Επέστρεψα για να γυρίσω ένα φιλμ. Τα απογεύματα έσμιγα με τους φοιτητές, τα βράδια μετέφερα τούβλα από το πλακόστρωτο για τα οδοφράγματα, καπνίζαμε τσιγαριλίκια… Την ημέρα της διαδήλωσης, στις 13 Μαΐου, με πονούσαν πραγματικά τα πόδια μου. Με συνόδευε ο Ζαν-Ζακ Λεμπέλ, του ζήτησα να με σηκώσει στους ώμους. Είχα μια βιετναμέζικη σημαία στα χέρια, την ανέμισα. Υπήρχαν φωτογράφοι, οπότε έχοντας συνείδηση της σημασίας της σημαίας μου, πόζαρα για τον φακό.

Ο Μάης του ’68 δεν είχε μεγάλο αντίκτυπο στη ζωή μου, αυτή η φωτογραφία όμως είχε.

Βλέποντάς την στο εξώφυλλο του «Ρaris Μatch», o παππούς μου έγινε έξαλλος: μου έκοψε το επίδομα και με αποκλήρωσε», λέει χρόνια αργότερα η Caroline de Bendern.

Σε μια άλλη περίπτωση δηλώνει: “Ήμασταν καθ’ οδόν προς τη Βαστίλη. Ανέβηκα στους ώμους ενός φίλου. Ζητούσαν κάποιον να κρατάει τη σημαία κι εγώ άρπαξα την ευκαιρία διότι πόνεσαν τα πόδια μου απο το περπάτημα. Δεν ήθελα την κόκκινη σημαία γιατί οι κομμουνιστές σαμπόταραν το κίνημα, ούτε τη μαύρη γιατί δε γνωρίζω τίποτα για τους αναρχικούς. Πήρα τη σημαία του Βιετνάμ γιατί είναι σύμβολο ενός πολέμου που όλη η νεολαία κατακρίνει. Ξαφνικά νιώθω το ενδιαφέρον όλων επάνω μου και παίρνω πόζα… Θέλω να είμαι ωραία μπροστά στο πλήθος που ακτινοβολεί, με το βαρύ σύμβολο στο χέρι μου, δεν παίζω πια κανένα ρόλο… γίνομαι αυτό που παρίστανα…εγώ, η Αγγλίδα αριστοκράτισσα αντιλήφθηκα τη βαρύτητα της στιγμής και την ευθύνη μου”.

Η Καρολάιν ντε Μπέντερν έγινε γνωστή, χάρη στη διάσημη φωτογραφία της, ως «η Μαριάν του ’68».

Η εξέγερση του Μάη του ’68 τελικά δεν πέτυχε πολιτικά τον σκοπό της, ίσως εξαιτίας της ατολμίας της Αριστεράς, αλλά η πολιτισμική της επίδραση ήταν τεράστια. Πλούτισε τη γαλλική γλώσσα τουλάχιστον με μια λέξη (soixante-huitard, κατά λέξη εξηνταοχτάρης, που σημαίνει τη γενιά που συμμετείχε στον Μάη του ’68 και επηρεάστηκε από το πνεύμα του: σήμερα οι soixante-huitards είναι εξηνταοχτάρηδες και κυριολεκτικά ή ακόμα μεγαλύτεροι) και την παγκόσμια κινηματική παράδοση με πλειάδα από συνθήματα που δεν έχουν γίνει όλα κλισέ.

  • Πηγές: lifo.gr, Τα Νέα
eirini aivaliwtouΤο κορίτσι του Μάη του ’68
Περισσότερα

Προσκεκλημένη για Διάλεξη και Artistic Residency η Κατερίνα Ευαγγελάτου στο New York University (NYU)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το τμήμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, του περίφημου NYU, προσκάλεσε στη Νέα Υόρκη τη διακεκριμένη σκηνοθέτιδα Κατερίνα Ευαγγελάτου για ένα Artistic residency τριών εβδομάδων, που θα περιλαμβάνει σεμινάρια σε ηθοποιούς και φοιτητές διαφόρων τμημάτων, εργαστήρια πάνω στο Αρχαίο Δράμα και μία μεγάλη διάλεξη για την “Άλκηστη” του Ευριπίδη, με αφορμή την ανατρεπτική παράστασή της το 2017 στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

 

 

Τη Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019, οι φοιτητές του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης είχαν την τιμή και την τύχη να παρακολουθήσουν από την Κατερίνα Ευαγγελάτου μια διάλεξη για το αρχαίο Δράμα, τον Ευριπίδη και την “Άλκηστη”. Ήταν μια δυνατή βραδιά που, όπως δηλώνει η ίδια η Κατερίνα, “θα θυμάμαι για πάντα”. Το ίδιο όμως, σύμφωνα με πληροφορίες του catisart.gr, νιώθουν και οι φοιτητές που παρακολούθησαν τη διάλεξη, οι οποίοι έμειναν εντυπωσιασμένοι από τη δυναμική, τη βαθιά γνώση και το επαγγελματισμό της Ελληνίδας σκηνοθέτιδας.
Εν τω μεταξύ τα πρακτικά σεμινάρια συνεχίζονται με εντατικούς ρυθμούς σε φοιτητές διαφόρων τμημάτων του Πανεπιστημίου.

 

 

Είναι μεγάλη η λαχτάρα των φοιτητών του αμερικανικού πανεπιστημίου να γνωρίσουν περισσότερα και εις βάθος για το αρχαίο δράμα και να δοκιμαστούν στο απαιτητικό αυτό είδος.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι τη θεατρική σεζόν που μας πέρασε παρακολουθήσαμε από την Κατερίνα Ευαγγελάτου δύο από τις πιο ωραίες και ευφάνταστες παραστάσεις που έχουμε δει ποτέ στην ελληνική σκηνή. Θεατρικές δουλειές με πάθος, φιλότιμο, έρευνα και πολλή φαντασία. Επρόκειτο για την «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» του Σαίξπηρ στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου και τον «Βόιτσεκ» του Μπίχνερ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Με τις δύο αυτές δουλειές της, η ανήσυχη σκηνοθέτις κατέθεσε μια σπουδή πάνω στο ύφος. Επέλεξε, δε, με τόλμη διαφορετικά θεατρικά είδη –κωμωδία και δράμα– σε μια συνομιλία που αποδείχτηκε εν τέλει ξεχωριστά ενδιαφέρουσα. Καθώς μάλιστα τα θεατρικά έργα του Μπίχνερ είναι έντονα επηρεασμένα από τον Σαίξπηρ και το γερμανικό ρομαντικό κίνημα Sturm und Drang. Είναι γνωστή επιπλέον η αγάπη που έτρεφε ο Μπίχνερ για τον Σαίξπηρ και υπάρχει μια υπόγεια συγγένεια ανάμεσα στα δύο κεντρικά πρόσωπα των έργων αυτών.

 

 

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου προπορεύεται κατά πολύ της εποχής της και δικαίως θεωρείται σήμερα μια εξέχουσα μορφή του ευρωπαϊκού θεάτρου. Μεγάλωσε μέσα στο θέατρο και η πίστη της σ’ αυτό είναι ανυπέρβλητη. Τον «Βόιτσεκ» τον είχε στο προσκεφάλι της από παιδί, μαζί με τον «Άμλετ». Είναι δύο έργα τα οποία μελετά συνέχεια και τα αγαπά ιδιαίτερα. Από τη φετινή «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» περνάει στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ για την επόμενη θεατρική σεζόν, ένα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου.
Γνωστή στον κόσμο του θεάτρου για τη φιλοπονία, την ερευνητική της ματιά και τη μεθοδικότητά της, ειδικά για τις ανάγκες της παραγωγής του «Βόιτσεκ» εντρύφησε και στα τέσσερα χειρόγραφα του Μπίχνερ, αλλά και πολλές από τις διαφορετικές εκδοχές των ερευνητών. Επίσης το καλοκαίρι του 2017, στη σκηνοθετική της πρεμιέρα στην Επίδαυρο με την «Άλκηστη» του Ευριπίδη, μελέτησε όλα τα έργα του αρχαίου δράματος.

***

  • Η Κατερίνα Ευαγγελάτου έχει αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου και έχει ακολουθήσει σπουδές στο τμήμα Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στο Πανεπιστήμιο Middlessex του Λονδίνου έκανε το μεταπτυχιακό της στη σκηνοθεσία θεάτρου, ενώ φοίτησε και στη ρωσική ακαδημία θεατρικής τέχνης GITIS της Μόσχας. Έχει τιμηθεί με το «Βραβείο Νέου Δημιουργού» από την Ένωση Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για τη σκηνοθεσία της στα έργα «Wolfgang» και «Η Λέσχη της Αυτοκτονίας», ενώ το 2011 βραβεύτηκε με το «Έπαθλο Ελευθερία Σαπουντζή» για τη δουλειά της στο θέατρο.
  • Στη Νέα Υόρκη, όπου βρίσκεται αυτή την εποχή και στα σεμινάριά της στο New York University (NYU), συμπαραστάτες της στέκονται η Λιάνα Θεοδωράτου, καθηγήτρια Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και ο Στέφανος Γερουλάνος, αναπληρωτής καθηγητής της Ευρωπαϊκής Πνευματικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και διευθυντής του Κέντρου Διεθνούς Έρευνας για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες και τις Κοινωνικές Επιστήμες (NYU).

 

"Η κωμωδία των παρεξηγήσεων"

"Βόιτσεκ"

eirini aivaliwtouΠροσκεκλημένη για Διάλεξη και Artistic Residency η Κατερίνα Ευαγγελάτου στο New York University (NYU)
Περισσότερα

Η συγκλονιστική ιστορία της «Ηλιαχτίδας» (Sunshine) που πέθανε από αγάπη για την όπερα…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Επιμέλεια κειμένου: catisart.gr

Συγκίνηση στον κόσμο της όπερας σκόρπισε ο αδόκητος χαμός της διάσημης Αμερικανίδας σοπράνο Τσάριτι «Σάνσαϊν» Τίλεμαν-Ντικ, η οποία είχε υποβληθεί σε διπλή μεταμόσχευση πνευμόνων.

 

 

Η εξαίσια φωνή της Τσάριτι «Σάνσαϊν» Τίλεμαν-Ντικ σίγησε για πάντα, αφήνοντας θλίψη στους φίλους της κλασικής μουσικής. Η διάσημη Αμερικανίδα σοπράνο αγαπούσε το τραγούδι τόσο ώστε επέμενε να συνεχίσει τη σταδιοδρομία της, παρόλο που είχε υποβληθεί δύο φορές σε διπλή μεταμόσχευση πνευμόνων.

Η 35χρονη Τίλεμαν Ντικ είχε διαγνωστεί το 2004 με πνευμονική υπέρταση, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να υποβληθεί εκτάκτως σε δύο μεταμοσχεύσεις πνευμόνων για να επιζήσει. Ωστόσο, παρά το πρόβλημα υγείας της, η Τίλεμαν Ντικ είχε μια σημαντική καριέρα ως σοπράνο, αν και ο γιατρός τής είχε συστήσει να σταματήσει να τραγουδά.

 

Η οικογένειά της ανακοίνωσε τον θάνατό της μέσω της σελίδα της στο Facebook τη Μεγάλη Τετάρτη. «Αυτό το πρωί, η κουρτίνα της ζωής έκλεισε για μια από τις τέλειες ηρωίδες της», αναφέρεται στην ανάρτηση. «Η αγαπημένη μας Τσάριτι απεβίωσε εν ειρήνη με τον σύζυγο, τη μητέρα και τα αδέρφια της στο πλευρό της, και το φως του ήλιου στο πρόσωπό της».

Η ακριβής αιτία του θανάτου της δεν έχει γίνει ακόμη γνωστή.

 

To 2012 στο νοσοκομείο

 

Η διάγνωση που σημάδεψε τη ζωή της

Η ζωή της θυμίζει την πλοκή όπερας. Η σοπράνο μεγάλωσε στο Ντένβερ σε μία οικογένεια μορμόνων.

Η Τίλεμαν-Ντικ ζούσε στη Βαλτιμόρη με τον σύζυγό της, Γιόναταν Ντόρον. Εμφανιζόταν σε παραστάσεις στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, αλλά και την Ασία.

 

Με το σύζυγό της σε διακοπές στην Αργεντινή

 

Είχε ενσαρκώσει εμβληματικούς, οπερετικούς ρόλους, όπως της Τιτάνια στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», της Τζίλντα στο «Ριγκολέτο» και της Βιολέτα στην «Τραβιάτα».

Η σπάνια πάθησή της είχε ως αποτέλεσμα να ασκείται μεγάλη πίεση στην καρδιά, η οποία είχε διασταλεί, φτάνοντας σε μέγεθος 3,5 φορές μεγαλύτερο του κανονικού.

Σε ηλικία 20 ετών όταν διαγνώστηκε η ασθένειά της, αρχικά λάμβανε ένα φάρμακο που χορηγείται απευθείας στην καρδιά, μέσω ενός σωλήνα στο στήθος.

Το 2009 υποβλήθηκε σε διπλή μεταμόσχευση πνευμόνων, που την άφησε σε κώμα για ένα μήνα.

 

Μνημειώδης η επιμονή της να τραγουδά

Συνέχισε την καριέρα της στην όπερα, αλλά το σώμα της άρχισε να απορρίπτει τους πνεύμονες μερικούς μήνες μετά την επέμβαση. Ενώ ήταν σε αναμονή για νέο δότη, οι γιατροί εξέφραζαν την αγωνία τους ότι η Τσάριτι Τίλεμαν-Ντικ δεν θα επιβίωνε.

Η επιμονή της να τραγουδά ήταν μνημειώδης. Το 2011, ενώ ακόμα τα πνευμόνια της υπολειτουργούσαν, έκανε το ντεμπούτο της στο διάσημο θέατρο Lincoln Center’s Rose. Καθώς τραγουδούσε, στα παρασκήνια ήταν διαθέσιμα οξυγόνο και μία αναπηρική καρέκλα για περίπτωση ανάγκση. «Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, αλλά μπορούσα ακόμη να τραγουδήσω. Ήταν ένα θαύμα» είχε πει τότε η σοπράνο.

 

Τον Ιανουάριο του 2012 υποβλήθηκε σε δεύτερη μεταμόσχευση και μετά συνέχισε την καριέρα της, με το άλμπουμ της «American Grace» να σημειώνει μεγάλη επιτυχία το 2014.

Μπορεί το καλλιτεχνικό της όνομα να ήταν «Ηλιαχτίδα» (Sunshine), αλλά οι ατυχίες στην υγεία της συνέχισαν να τη χτυπούν. Το 2015 διαγνώστηκε με ένα σπάνιο και επιθετικό τύπο καρκίνου του δέρματος, τον οποίο αντιμετώπισε με χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και εγχείρηση.

 

Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα, η Τσάριτι «Σάνσαϊν» Τίλεμαν-Ντικ δεν έχασε ποτέ το κουράγιο της για τη ζωή και την αγάπη της για το τραγούδι. Η φωνή της, καθώς και η υπομονή και η επιμονή της απέναντι στα προβλήματα υγείας της, θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη των θαυμαστών της.

 

eirini aivaliwtouΗ συγκλονιστική ιστορία της «Ηλιαχτίδας» (Sunshine) που πέθανε από αγάπη για την όπερα…
Περισσότερα

Γνωρίστε τη σκηνοθέτρια, συνιδρύτρια του Θεάτρου ZAR και συνεργάτιδα του Ινστιτούτου Γκροτόφσκι, Kamila Klamut

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το Λύκειο Επιδαύρου – Διεθνές Θερινό Σχολείο Αρχαίου Δράματος θα πραγματοποιηθεί από τις 2 έως τις 16 Ιουλίου 2019 στην Επίδαυρο. Οι αιτήσεις για τη φετινή διοργάνωση ολοκληρώνονται σε λίγες ημέρες (30 Απριλίου) και με αυτή την αφορμή το Λύκειο μας συστήνει μία ακόμα καθηγήτριά του. Η Kamila Klamut, εξέχουσα προσωπικότητα στη θεατρική σκηνή της Πολωνίας, με σημαντική σκηνοθετική και διδακτική δράση, θα βρίσκεται στην Επίδαυρο για να διδάξει τους φετινούς σπουδαστές. Δείτε τι μας λέει η Kamila Klamut για την τεχνική της, που αντλεί σημαντικά στοιχεία από τη μουσική και το τραγούδι, για τη μέθοδο Γκροτόφσκι στην οποία βασίζει τη δουλειά της, αλλά και για τη σχέση της με την Ελλάδα και τις προσδοκίες της από το φετινό Λύκειο Επιδαύρου.

 

Φωτογραφία: Karol Jarek

 

To Θεατρικό Εργαστήρι του Γκροτόφσκι έκλεισε τον κύκλο του το 1984. Λίγο μετά ιδρύθηκε το δεύτερο Studio στο Βρότσλαβ αντικαθιστώντας ουσιαστικά τις δράσεις του. Δημιουργήθηκε από έναν από τους ηθοποιούς του Εργαστηρίου, τον Zbigniew Cynkutis. Μετά την ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων του δεύτερου Studio του Βρότσλαβ, το 1990, ιδρύθηκε το Κέντρο Μελέτης Γροτόφσκι για την Πολιτιστική και Θεατρική Έρευνα, που μετονομάστηκε το 2007 σε Ινστιτούτο Γκροτόφσκι.
Αρχικά ο οργανισμός αρχειοθέτησε έγγραφα και αρχεία του Θεατρικού Εργαστηρίου και ταυτόχρονα έγινε τόπος παρουσίασης παραστάσεων, οργανωμένων εργαστηρίων, διασκέψεων και συζητήσεων συνδεδεμένα με το έργο και τη σκέψη του Γκροτόφσκι. Το Κέντρο Γκροτόφσκι/ Ινστιτούτο Γκροτόφσκι ήταν επίσης ο διοργανωτής όλων των παρουσιάσεων της “Δράσης” του Workcenter του Jerzy Grotowski και του Thomas Richards στην Πολωνία. Έτσι ήταν κατά τη δεκαετία του ’90, και εξακολουθεί να είναι, ένα μέρος της μνήμης του Θεατρικού Εργαστηρίου και των ανθρώπων του. Το Ινστιτούτο Γκροτόφσκι είναι επίσης ένας τόπος όπου μπορείτε να συναντήσετε τους πρώην ηθοποιούς του Εργαστηρίου, Rena Mirecka, Mieczysław Janowski, Maja Komorowska ή τον συνιδρύτη του Ludwik Flaszen. Προσωπικά, είχα την ευχαρίστηση να δουλέψω με δύο ηθοποιούς από το Θεατρικό Εργαστήρι – την Rena Mirecka και τον Zygmunt Molik. Δεν έχω δει ποτέ ζωντανά παραστάσεις του Εργαστηρίου, ήμουν μικρή σε ηλικία. Η πρώτη μου εμπειρία ήταν με το “Action” το 1997. Εν τω μεταξύ, το Ινστιτούτο Grotowski είναι γεμάτο συναντήσεις με ανθρώπους που στο παρελθόν δημιούργησαν το φαινόμενο του Laboratory Theatre, τόσο ως δημιουργοί αλλά και ως θεατές.
Το πιο ασυνήθιστο για μένα από τα επιτεύγματα του Θεατρικού Εργαστηρίου, είναι ο συνολικός προβληματισμός για την τέχνη του ηθοποιού. Ο Γκροτόφσκι απογυμνώνοντας το θέατρο από όλα όσα θεωρούσε υπερβολικά (μουσική από ηχεία, φώτα, σκηνικά τρικ) επικεντρώθηκε στην ουσία της παρουσίας του ηθοποιού στη σκηνή. Και ήταν πραγματικά ριζοσπαστικός στις πεποιθήσεις του».

Ο Γκροτόφσκι στη δεκαετία του 1960, όταν δημιούργησε το Θέατρο με τις 13 Σειρές-Ινστιτούτο Μελέτης της Υποκριτικής, είχε πει πως: «Η βάση της μεθόδου μας είναι η υπόθεση ότι κανένας δεν μπορεί να διδαχθεί πώς να δημιουργήσει και ότι δεν υπάρχουν τέλεια μοντέλα που, μιμούμενοι, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε “το περαιτέρω”. Υποθέτουμε μια αρνητική τεχνική, δηλαδή – προτείνουμε ο ηθοποιός πρώτα απ’ όλα να καθορίσει τι τον ενοχλεί, σε τι αντιστέκεται και να ανακαλύψει μια εξατομικευμένη εκπαίδευση που εξαλείφει αυτά τα εμπόδια σε ένα δεδομένο στάδιο της ανάπτυξής του».
Στην πραγματικότητα, η δουλειά του Γκροτόφσκι συνίστατο στη συνεχή αναζήτηση με κοινό στόχο τη δημιουργία ενός θεάτρου. Ήταν ένας μεγάλος αντίπαλος του ορθόδοξου. Στο έργο του χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές, αλλά απέφευγε να δημιουργήσει έτοιμες δημιουργικές συνταγές. Οι συνεργάτες του επεξεργάστηκαν τις δικές τους εκπαιδευτικές μεθόδους, όπως ο Zygmunt Molik, που ανέπτυξε μια μέθοδο φωνητικής εξάσκησης ή η Rena Mirecka, που ασχολήθηκε με τις καλές τέχνες και ο Ryszard Cieślak που δημιούργησε τη δική του σωματική μέθοδο, Παρ’ όλα αυτά, είναι δύσκολο να μιλήσουμε για ομάδα τεχνικών που αφορούν τη “μέθοδο Γκροτόφσκι”. Κάτι τέτοιο απλά δεν υπάρχει. Πιστεύω, όμως ότι οι ερωτήσεις του Γκροτόφσκι, που έθετε όταν έβλεπε έναν ηθοποιό στη σκηνή, την εκπαίδευσή του, το ήθος εργασίας κ.λπ., και ο ριζοσπαστισμός με τον οποίο προσέγγισε τα ερωτήματα αυτά, μπορεί να αποτελέσει για έναν σύγχρονο καλλιτέχνη.

Ο Jarek (ο συνεργάτης της, Jaroslaw Fret) και εγώ πιστεύουμε σε ένα θέατρο που δημιουργείται μέσα σε ένα μουσικό πνεύμα. Φυσικά, υπάρχουν πολλοί, διαφορετικοί τρόπο που εκδηλώνεται η ανθρώπινη έκφραση, αλλά η μουσική είναι πιο κοντά στο δικό μας τρόπο. Χωρίς να είναι ο μοναδικό τρόπος προσέγγισης. Στις παραστάσεις του ZAR Theater, ολοκληρώνουμε τη μουσική με την έντονη κίνηση των σωμάτων των ηθοποιών. Η μουσική των παραστάσεών μας (ζωντανή ερμηνεία τραγουδιών, πολλές φορές με τη συνοδεία οργάνων) βασίζεται σε τραγούδια της λατρευτικής παράδοσης. (Όχι όμως αποκλειστικά. Για παράδειγμα το τραγούδι Zar, από όπου η ομάδα μας πήρε το όνομά της, είναι το μοιρολόι της φυλής Σβαν που κατοικούν στα ορεινά του Καυκάσου στη βορειοδυτική Γεωργία). Πολλές φορές ερευνούμε την πηγή αυτών των τραγουδιών σε μέρη όπως η Γεωργία, η Αρμενία, η Ελλάδα (Άγιον Όρος), η Βουλγαρία, η Κορσική και η Σαρδηνία. Οι αποστολές μας, που αποτελούν κύριο κομμάτι της φιλοσοφίας της δουλειάς μας, μετατρέπουν την προετοιμασία μιας παράστασής μας, από θεατρική παραγωγή σε μεγάλο πολιτιστικό πρότζεκτ. Πιστεύουμε πως τα παραδοσιακά τραγούδια αποτελούν μέσο καταγραφής της ανθρώπινης εμπειρίας, σε θέματα που αφορούν την εργασία, τη ζωή, την πνευματικότητα και φέρουν τη μνήμη πολλών γενεών. Στόχος μας είναι να μοιραστούμε αυτή την ενέργεια και στο θέατρο».

Δεν υπάρχει αρχαίο θέατρο χωρίς μουσική! Ο Χορός στο αρχαίο δράμα συνήθως τραγουδούσε στα χορικά. Μπορούσες να ακούσεις τα μουσικά όργανα και να δεις τη μουσικότητα των σωμάτων που χόρευαν. Επομένως ήταν ένα ζωντανό μουσικό δρώμενο και ένα μεγάλο μάθημα στο θέατρο για εμάς. Θυμάμαι τα λόγια του κριτικού και δραματουργού Ludwik Flaszen για το Θεατρικό Εργαστήρι του Γκροτόφσκι: “Η δράση μας μπορεί να γίνει κατανοητή ως μια προσπάθεια αποκατάστασης των αρχών του αρχαίου θεάτρου. Δεν είμαστε μοντέρνοι – το αντίθετο μάλιστα, είμαστε αρκετά παραδοσιακοί. Θα έλεγε κάποιος ως αστείο πως δεν είμαστε «πρωτοπόροι» αλλά «οπισθοδρομικοί». Προσυπογράφω το σχόλιο του Flaszen και για τη δουλειά που κάνουμε με την ομάδα ZAR Theater.

Έχουμε επισκεφτεί την Ελλάδα πολλές φορές με το Zar Theater. Στις αρχές του 2000 οι άντρες της ομάδας μας επισκέφτηκαν το Άγιον Όρος. Εγώ ήρθα στην Αθήνα πρώτη φορά το 2006 όταν παρουσιάσαμε με το Zar Theater την παράσταση “Gospels of Childhood” στο πλαίσιο του 4ου Φεστιβάλ Εναλλακτικής Σκηνής. Με το Zar Theater, επιστρέψαμε στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 2017 και παρουσιάσαμε τις παραστάσεις “Armine Sister” και “Medeas. On Getting Across” και διοργανώσαμε εργαστήρια για ηθοποιούς στο Φεστιβάλ Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Στην Πολωνία, έχουμε μεγάλη ελληνική κοινότητα. Τα περισσότερα μέλη της ήταν μετανάστες που έφυγαν από την Ελλάδα μετά το τέλος του Εμφυλίου. Όταν οι Έλληνες φίλοι μου μού μιλούν για την επίσκεψή τους στην Επίδαυρο τα μάτια τους γεμίζουν δάκρυα και μιλούν για αυτήν σαν να είναι ένα μαγικό μέρος. Για μένα λοιπόν, η επίσκεψη στην Επίδαυρο θα είναι ένα ταξίδι σε ένα μαγικό τόπο, όπου ξεκίνησε και ενδυναμώθηκε το θέατρο.

  • Η Kamila Klamut είναι στενή συνεργάτις του Ινστιτούτου Γκροτόφκσι στο Βόρτσλαβ της Πολωνίας από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Το 1996, μετά από πρόσκληση του Grzegorz Bral και της Anna Zubrzycki, ίδρυσε τη θεατρική ομάδα Song of the Goat και συμμετείχε στην πρώτη παράσταση της με τίτλο Song of the Goat: Διθύραμβος. Το 1999 ξεκίνησε τη συνεργασία της με τον Jaroslaw Fret με τον οποίο έχουν πραγματοποιήσει πολυετή έρευνα στην ιστορία και τα παλαιότερα σωζόμενα είδη της μουσικής. Συμμετείχε παράλληλα στην ίδρυση του Θεάτρου ZAR και στις τρεις παραγωγές μέρος του παραστατικού τρίπτυχου με τίτλο το Ευαγγέλιο της Παιδικής Ηλικίας που έχει παρουσιαστεί σε αρκετές πόλεις ανά τον κόσμο.

H Kamila συνδημιούργησε με τη Mariana Sadovska το έργο Camille, εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο της Γαλλίδας γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Ινστιτούτο Γκροτόφσκι τον Φεβρουάριο του 2014. Τον Σεπτέμβριο του 2014 ξεκίνησε τη συνεργασία της με το Studio Matejka, συμμετέχοντας ως ηθοποιός στην παράσταση Η Αρμονία των Αντιθέσεων: Πολωνία σε σκηνοθεσία Matej Matejka. Η Kamila είναι επίσης συνεργάτης του βιωματικού ερευνητικού προγράμματος με τίτλο Body Constitution του Ινστιτούτου Γκροτόφσκι. Αυτήν την περίοδο συμμετέχει στην προετοιμασία της νέας παράστασης του Θεάτρου ZΑR με τίτλο Armine, Sister.

Περισσότερα για την Kamila Klamut και τη δουλειά της στο προσωπικό της site: www.kamilaklamut.pl και στην ιστοσελίδα http://www.critical-stages.org/16/touchingcrossing-the-border-interview-with-kamila-klamut-and-ewa-pasikowska-teatr-zar/

 

Φωτογραφία: Karol Jarek

 

Το εργαστήριο της Kamila Klamut
Αδύνατη Aντιγόνη / Παράφρων Αγαύη: Οι χαρακτήρες του αρχαίου δράματος στο σύγχρονο σωματικό θέατρο.

Όλα εξαρτώνται από την οπτική γωνία του θεατή με την κυριολεκτική έννοια. Πόσο διαφορετικά βλέπει τα πράγματα ο θεατής που κάθεται στην πρώτη σειρά και εκείνος που κάθεται στην 35η; Ο Γκροτόφσκι φιλοξενούσε συνήθως 40 με 50 θεατές στις παραστάσεις του, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να αγγίξουν τον ηθοποιό σχεδόν με τα χέρια τους, να νιώσουν τη μυρωδιά του, να δουν κάθε μυϊκό του σπασμό. Από την οπτική γωνία του θεατή στην 35η σειρά ο ηθοποιός φαίνεται στη σκηνή ως μια φιγούρα, μια μακρινή αναπαράσταση. Και όμως το κοινό σημείο σε πολλές από αυτές τις προσεγγίσεις είναι η πίστη στην εκφραστική δύναμη του ηθοποιού. Στην περίπτωση μιας παράστασης σε ένα ανοιχτό αρχαίο θεάτρο, η δύναμη αυτή ενισχυόταν από την ιδιαίτερη ακουστική του θεάτρου ή π.χ. από τη χρήση κοθόρνων. Πώς λοιπόν ο ίδιος ηθοποιός που έπαιζε τον ρόλο της Αγαύης και του Πενθέα διαφοροποιούσε εκφραστικά τους ρόλους του; Και πώς παρατηρούμε την εκφραστική δύναμη ενός ηθοποιού του σωματικού θεάτρου σήμερα;

Στο εργαστήριο, οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να βλετιώσουν τα επίπεδα της σωματικής τους συγκέντρωσης, η οποία από τη μία πλευρά θα αποτελέσει πρόκληση για να ανοίξει και να διευρυνθεί η αντίληψη του ηθοποιού/ανθρώπου όσον αφορά τη ζωική/βιολογική του υπόσταση ως ον, και από την άλλη να αναπτυχθεί η δυνατότητα να αντιλαμβάνεται τον εσωτερικό του κόσμο, που είναι βαθιά συνδεδεμένος με αυτό που αποκαλούμε σκηνική παρουσία. Το εργαστήριο θα περιλαμβάνει ασκήσεις και δράσεις τόσο ατομικές όσο και ομαδικές.

***

Λύκειο Επιδαύρου 2019
2-16 Ιουλίου 2019

Για περισσότερες πληροφορίες και αιτήσεις (καταληκτική ημερομηνία συμμετοχών: 30 Απριλίου 2019), μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο: http://greekfestival.gr/lykeio-epidayroy/

  • Η αρχική φωτογραφία του θέματος είναι του Roland-Okoń
eirini aivaliwtouΓνωρίστε τη σκηνοθέτρια, συνιδρύτρια του Θεάτρου ZAR και συνεργάτιδα του Ινστιτούτου Γκροτόφσκι, Kamila Klamut
Περισσότερα

Λίλη Βενιζέλου – Χαραμή. Ποια είναι η νέα πρόεδρος του Ιδρύματος Α. & Λ. Κατακουζηνού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Λίλη Βενιζέλου – Χαραμή εκλέχτηκε Πρόεδρος του Ιδρύματος Α. & Λ. Κατακουζηνού, σύμφωνα με ανακοίνωση του Ιδρύματος.

Η Λίλη Βενιζέλου είναι κόρη του Ιωάννη Χαραμή, χειρουργού – οφθαλμίατρου, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών και ακαδημαϊκού, στενού συνεργάτη και φίλου του Άγγελου Κατακουζηνού.

Η Λίλη Ε. Βενιζέλου στηρίζει τη λειτουργία του Ιδρύματος πολλά χρόνια. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έκανε ανώτερες σπουδές Αγγλικών στο Λονδίνο και ασχολήθηκε με την Τέχνη. Λάτρης της Φύσης και των Ζώων μεγάλωσε δίπλα στη θάλασσα στο πατρικό της σπίτι, στην Ύδρα. Παντρεύτηκε το 1954 τον τότε βουλευτή Χανίων Λευτέρη Κ. Βενιζέλο και έχει μια κόρη.

Επισκέπτεται για πρώτη φορά τον Κόλπο του Λαγανά στη Ζάκυνθο το 1973, αλλά μόνο το 1983 μαθαίνει ότι είναι ο σημαντικότερος τόπος αναπαραγωγής στη Μεσόγειο της θαλάσσιας χελώνας Καρέττα καρέττα, ενός είδους που απειλείται με εξαφάνιση. Από τότε αρχίζει μια έντονη και συνεχή δραστηριότητα για την κινητοποίηση των Αρχών (Υπουργεία, Τοπική Αυτοδιοίκηση κ.λπ.), που έχει σαν αποτέλεσμα την προώθηση της προστασίας της Καρέττα στη Ζάκυνθο με Προεδρικά Διατάγματα (1986, 1993 και 1999), Υπουργικές Αποφάσεις και πολλές διατάξεις (1987, 1989, 1990, 1995).

Κινητοποιεί τους γνωστούς μεγάλους Διεθνείς Περιβαλλοντικούς Διακυβερνητικούς Οργανισμούς, τις Διεθνείς Συμβάσεις, την Ε.Ε., Πανεπιστήμια, Μουσεία Φυσικής Ιστορίας, προσωπικότητες, από όλο τον κόσμο, μαζεύει υπογραφές, με αποτέλεσμα η ελληνική κυβέρνηση να πιέζεται συνεχώς και από παντού για να δώσει λύση στο πρόβλημα προστασίας της Καρέττα στη Ζάκυνθο.

Μέσα σε τρία χρόνια (1983 – 1986) καταφέρνει να γίνουν γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο τα προβλήματα για την αναπαραγωγή της Καρέττα στη Ζάκυνθο, ευαισθητοποιώντας τον ελληνικό και διεθνή Τύπο, τα Περιοδικά, την Τηλεόραση, το Ραδιόφωνο, γράφοντας άρθρα και διαμαρτυρίες σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά με ομιλίες στο ραδιόφωνο, με συνεντεύξεις στην τηλεόραση, οργανώνοντας συνεντεύξεις Τύπου κ.λπ.
Το 1984 ενημερώνει τη Γραμματεία της Σύμβασης της Βέρνης στο Συμβούλιο της Ευρώπης για το θέμα του βιοτόπου της Ζακύνθου με αποτέλεσμα να ασχοληθεί η Σύμβαση με το θέμα και να δώσει τις πρώτες Συστάσεις στην ελληνική κυβέρνηση για την προστασία του είδους το 1987.

Εμπλέκει την Οικολογική Οργάνωση “GREENPEACE” (1986) και την “WWF” Αγγλίας (1986) στην προστασία της θαλάσσιας χελώνας στη Ζάκυνθο με αποτέλεσμα και οι δύο αυτές διεθνείς οργανώσεις να ενισχύσουν οικονομικά και πρακτικά το πρόγραμμα προστασίας της στη Ζάκυνθο.

Δίνει ομιλίες σε Πανεπιστήμια, Σχολεία, συγκεντρώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, λαμβάνει συνεχώς μέρος σε διεθνή, εθνικά και τοπικά συνέδρια παρουσιάζοντας πάντοτε εργασίες οι οποίες δημοσιεύονται σε διεθνή έντυπα.

Το 1988 ιδρύει το Μεσογειακό Σύνδεσμο για τη Σωτηρία των Θαλάσσιων Χελωνών – MEDASSET, του οποίου είναι ακόμα Πρόεδρος.
Πρόκειται για έναν Διεθνή, μη Κυβερνητικό Οργανισμό, μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα με αποκλειστικό στόχο την έρευνα, τη μελέτη, την ενημέρωση, τη δημοσίευση και δημοσιοποίηση πληροφοριών, την εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για την ανάγκη προστασίας των θαλασσίων χελωνών και του οικοσυστήματός τους σε όλη τη Μεσόγειο. Ερευνητικά προγράμματα του MEDASSET έχουν χρηματοδοτηθεί από την Ε.Ε., το “Πρόγραμμα του Ο.Η.Ε. για το Περιβάλλον” (UNEP), το “Παγκόσμιο Ταμείο για το Περιβάλλον του Προγράμματος του ΟΗΕ για την Ανάπτυξη” (UNDP-GEF) και από μη κυβερνητικές διεθνείς οργανώσεις.

Το 1992 στη Συνάντηση Κορυφής για το Παγκόσμιο Περιβάλλον, στο Ρίο της Βραζιλίας, εξελέγη για 2 χρόνια Περιφερειακός Εκπρόσωπος της Ευρώπης στο Ιδρυτικό Συμβούλιο του “GLOBAL 500 FORUM” του Ο.Η.Ε.

Έχει τιμηθεί με διάφορα διεθνή και εθνικά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις για το έργο της.
Τα κυριότερα είναι:
– Βραβείο του Περιβαλλοντικού τμήματος του Ο.Η.Ε. “500 Παγκόσμιοι”, Ναϊρόμπι, Κένυα (1987).
– Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1988).
– Ανωτέρα Τιμητική Διάκριση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, και απονομή του “Χρυσού Σταυρού” (1997).
– Βραβείο από το Βρετανικό Όμιλο Προστασίας των Χελωνών (BCG), στο Πανεπιστήμιο του Bristol, Αγγλία (1999).
– Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής (Lifetime Achievement Award) από το Διεθνή Σύλλογο για τη Θαλάσσια Χελώνα (ISTS) (2015).

Μέλος:
– Μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης για την Προστασία της Φύσης (2007).
– Μέλος της Παγκόσμιας Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τις Θαλάσσιες Χελώνες – MTSG/SSC (2007).
– MEDASSET UK – Mediterranean Association to Save the Sea Turtles. Πρόεδρος (1988 – 2018).
– MEDASSET/Ελλάς – Μεσογειακός Σύνδεσμος για τη Σωτηρία των Θαλασσίων Χελωνών. Πρόεδρος (1993 – σήμερα).
– ΕΕΠΦ – Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης. Μέλος Δ.Σ. (1986 – 1995).
– GAWF – Βρετανικό Ταμείο για τη Μέριμνα των Ζώων στην Ελλάδα. Μέλος Δ. Σ. (1986 – 2011).
– EUCC – Ευρωπαϊκή Ένωση για τη Διατήρηση των Ακτών. Μέλος Δ.Σ. (1990 – 1991).
– Global Forum (Ο.Η.Ε.) Περιφερειακός Εκπρόσωπος για την Ευρώπη (1992 – 1994).
– BCG – Βρετανικός Όμιλος Προστασίας Χελωνών. Επίτιμο Μέλος (από το 1999).

eirini aivaliwtouΛίλη Βενιζέλου – Χαραμή. Ποια είναι η νέα πρόεδρος του Ιδρύματος Α. & Λ. Κατακουζηνού
Περισσότερα