Πρόσωπα

Ελένη Βαλλιάνου – Hélène Vagliano: Η Κεφαλονίτισσα ηρωίδα της Γαλλικής Εθνικής Αντίστασης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Ελένη Βαλλιάνου (Hélène Vagliano) γεννήθηκε το 1909 στο Παρίσι. Ήταν κόρη του Κεφαλονίτη πλοιοκτήτη Μαρίνου Βαλλιάνου και της Δανάης Βαλλιάνου. Η οικογένειά της ζούσε σε ένα πολυτελέστατο σπίτι στο Άσκοτ της Αγγλίας, όπου η μικρή Ελένη πέρασε τα παιδικά της χρόνια.

Το 1924 οι γονείς της, λάτρεις του γκολφ, μετακόμισαν στις Κάνες της γαλλικής Ριβιέρας για να μπορούν να επιδίδονται και τον χειμώνα στο αγαπημένο τους άθλημα. Η 15χρονη Ελένη παρέμεινε στο Άσκοτ, όπου συνέχισε τις σπουδές της, εσώκλειστη στο τοπικό σχολείο St. George’s School. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητή μεταξύ των συμμαθητών της. Έπαιζε υπέροχο πιάνο, μιλούσε με ευχέρεια γαλλικά και αγγλικά και συμμετείχε στα αθλητικά δρώμενα του σχολείου της με την ομάδα του λακρός.

Το 1927, η 18χρονη πλέον Ελένη ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Άσκοτ και μετακόμισε στο σπίτι των γονιών της στις Κάνες. Ήταν ένα αρχοντικό στην περιοχή στην περιοχή Καλιφορνί, με την ονομασία Βίλα Σανφλερί (Villa Champfleuri). Ξεχώριζαν η μεγάλη πισίνα, οι λιμνούλες με τα φλαμίνγκος και ο εντυπωσιακός κήπος, ο οποίος αργότερα κηρύχτηκε διατηρητέος. Ένας αληθινός επίγειος παράδεισος για την οικογένεια Βαλλιάνου. Ο πατέρας της ήταν ήδη πρωταθλητής του γκολφ και πρόεδρος του τοπικού συλλόγου και η μητέρας της επικεφαλής της τοπικής γυναικείας ομάδας του γκολφ.

Η νεαρή Ελένη έζησε μια ανέμελη ζωή τα χρόνια του Μεσοπολέμου. Τρελαινόταν για θαλάσσιες βόλτες με το ταχύπλοο που της χάρισε ο πατέρας της και αγαπούσε με πάθος την ορειβασία. Συχνά έγραφε άρθρα για την εφημερίδα των αποφοίτων του σχολείου της και μετέφραζε άρθρα στη γραφή Μπράιγ για τις εφημερίδες των τυφλών. Αναμίχθηκε στο κίνημα του προσκοπισμού, αλλά και στα κοινά της αγγλικής κοινότητας των Κανών.

Η ζωή της έλαβε διαφορετική τροπή με την κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Σεπτέμβριο του 1939. Μαζί με τη μητέρα της βοηθούσε εθελοντικά τους Γάλλους στρατιώτες που στέλνονταν στο μέτωπο της Ιταλίας. Από το καλοκαίρι του 1940, όταν η Γαλλία βρέθηκε κάτω από τη γερμανική κατοχή, ο γαλλικός λαός άρχισε να οργανώνει την αντίστασή του στη δωσιλογική κυβέρνηση του Βισύ.

Η Ελένη, με νεανική ορμή, πνεύμα αγωνιστικό και θάρρος αξιοζήλευτο, συμμετέχει στο αντιστασιακό κίνημα των «Μακί» της περιοχής της και σύντομα αναδείχνεται ηγετικό στέλεχος, παρά τη νεαρή της ηλικία. Με αξιοσημείωτο θάρρος έδινε ζωτικές πληροφορίες στους συμμάχους και φυγάδευε στρατιώτες. Βοήθησε εξακόσια παιδιά αιχμαλώτων πολέμου και τους φτωχούς γέροντες των Κανών.

Η παράτολμη, όμως, δράση της κινητοποίησε τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις στις Κάνες. Στις 28 Ιουλίου 1944 συνελήφθη από άνδρες της οργάνωσης Λεγεώνα των Γάλλων Εθελοντών κατά του Μπολσεβικισμού του πρώην κομμουνιστή βουλευτή Ζακ Ντοριό, που συνεργάζονταν με τις κατοχικές δυνάμεις. Την ίδια ημέρα συνελήφθησαν και οι γονείς της, σε μια προσπάθεια να της ασκηθεί πίεση και να καταδώσει τους συντρόφους της.

Έως τις 15 Αυγούστου την υπέβαλλαν σε φρικτά βασανιστήρια στο τοπικό αρχηγείο της Γκεστάπο, χωρίς να μπορέσουν να κάμψουν το ηθικό της ή να της αποσπάσουν οποιαδήποτε μαρτυρία για τους συντρόφους της. Ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και λίγες μόνο ώρες προτού εισέλθουν τα συμμαχικά στρατεύματα στις Κάνες, την εκτέλεσαν έξω από την πόλη, μαζί με 23 άλλους συγκρατούμενούς της.

Η πάνδημη κηδεία της έγινε έξι εβδομάδες μετά την εκτέλεσή της, στον Ρωσικό Ορθόδοξο Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις απελευθερωμένες Κάνες. Το φέρετρό της ήταν τυλιγμένο με την τρίχρωμη γαλλική σημαία, ενώ οι σύντροφοί της στην αντίσταση απέδιδαν τιμές. Μια χορωδία τραγούδησε το Ave Maria και το αγαπημένο της κομμάτι Viens Douce Mort, σύνθεση του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Βρίσκεται θαμμένη σε κρύπτη του Ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπου κάθε χρόνο τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη της.

Οι εφημερίδες της εποχής χαρακτήρισαν την Ελένη Βαλλιάνου ως νέα Ζαν ντ’ Αρκ. Η γαλλική κυβέρνηση της απένειμε μετά θάνατον το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής και τον Πολεμικό Σταυρό του Φοίνικα. Στις Κάνες ένας δρόμος φέρει το όνομά της (rue Hélène Vagliano).

Τον Αύγουστο του 2002 έγιναν αποκαλυπτήρια τιμητικής πλάκας στον αύλειο χώρο του Δημαρχείου Λειβαθούς στις Κεραμειές Κεφαλληνίας, πατρίδα του εθνικού ευεργέτη Παναγή Βαλλιάνου (Εθνική Βιβλιοθήκη στην Αθήνα), προγόνου της Ελένης Βαλλιάνου.

  • Τη μνήμη της Ελένης Βαλλιάνου, απογόνου της ξακουστής οικογένειας εφοπλιστών και εμπόρων αλλά και ηρωίδας της Γαλλικής Εθνικής Αντίστασης, τιμά η Κεφαλονιά το Σάββατο 13 Ιουλίου 2019, στις Κεραμειές. Η εκδήλωση θα γίνει στις 11 π.μ. στον περιβάλλοντα χώρο της οικίας Κληροδοτήματος Παναγή Βαλλιάνου.

Η οικογένεια

Η οικογένεια Βαλλιάνου δραστηριοποιήθηκε μεταξύ άλλων στην πλοιοκτησία. Κατέχοντας τη δεκαετία του 1860 τέσσερα ιστιοφόρα, κατάφερε μέσα στη δεκαετία του 1880 να κατέχει 40 μεγάλα ιστιοφόρα, από τα οποία τα 6 ήταν ατμοκίνητα. Στις αρχές του 1900, οι αδερφοί Βαλλιάνου ήταν από τους μεγαλύτερους Έλληνες εφοπλιστές ατμοκίνητων πλοίων.
Με τη δημιουργία ναυτιλιακού γραφείου στο Λονδίνο – το πρώτο ναυτιλιακό ελληνικό γραφείο που λειτούργησε και ως ναυλομεσιτικό γραφείο καθώς και ως ναυτιλιακή τράπεζα, που υπήρξε χρηματοδότης πολλών Ελλήνων πλοιοκτητών που ήθελαν να αντικαταστήσουν τα ιστία με τον ατμό.

Οι αδερφοί Βαλλιάνου ξεχώρισαν και ως ευεργέτες του ελληνικού κράτους. Το 1888 οι Παναγής και Μαρής Βαλλιάνος έστειλαν ένα σημαντικό ποσό για την ανέγερση του κτηρίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης ενώ το κληροδότημα του Παναγή Βαλλιάνου για την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κεφαλονιά, στήριξε όλο τον μηχανισμό πρόνοιας του νησιού.

Το επίθετο, αρκετά κοινό στην Κεφαλονιά συναντάται πρώτη φορά τον 16ο αιώνα, ενώ από τον 17ο οι Βαλλιάνοι εγγράφονται στις αρχοντικές οικογένειες του νησιού.

Ο κλάδος της οικογένειας των ευεργετών έχει πρώτη καταγωγή το χωριό Λειβαθώ της Κεφαλονιάς, από τον Μαρίνο Βαλλιάνο και την Ελένη Μπονίκου, των οποίων ο γιος Αθανάσιος Βαλλιάνος μετοίκησε στο χωριό Κεραμειές Κεφαλλονιάς, παντρεύτηκε την Κερασιά Καμπίτση και απέκτησε 6 παιδιά, από τα οποία, ο Μαρίνος, ο Ανδρέας και ο Παναγής υπήρξαν οι δημιουργοί του εμπορικού οίκου Βαλλιάνου, από τους σημαντικότερους εμπορο-ναυτιλιακούς οίκους της Ευρώπης.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΕλένη Βαλλιάνου – Hélène Vagliano: Η Κεφαλονίτισσα ηρωίδα της Γαλλικής Εθνικής Αντίστασης
Περισσότερα

Γιώργος Αναστασόπουλος. Μέχρι το τέλος στις επάλξεις στηρίζοντας κάθε δίκαιο αίτημα της ΕΣΗΕΑ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στα 84 χρόνια του έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος Γιώργος Αναστασόπουλος, την Παρασκευή 12 Ιουλίου 2019.
Καταγόμενος από δημοσιογραφική οικογένεια αποφάσισε από νωρίς να ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα.

Γεννήθηκε το 1935 στην Κηφισιά και ήταν απόφοιτος του Κολεγίου Αθηνών. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, συγκριτικό δίκαιο στον King’s College του Λονδίνου και δημοσιογραφία στο Medill School of Journalism του Northwestern University ΗΠΑ.

Από το 1953 έως το 1974 εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης και αρθρογράφος στις εφημερίδες «Καθημερινή», «Μεσημβρινή», «Ναυτεμπορική», «Βραδυνή» καθώς επίσης, σε περιοδικά και στην τηλεόραση.
Την περίοδο 1974-1981 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων και από το 1983 έως το 1984 Διευθυντής της εφημερίδας «Μεσημβρινή».

Η εκλογή του ως μέλους, το 1974, και στη συνέχεια ως Αντιπροέδρου του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, το 1975, συνέπεσε με τις μεγάλες απεργίες των δημοσιογράφων τη δεκαετία του 1970, στις οποίες πρωτοστάτησε μαζί με τον αείμνηστο τότε πρόεδρο Σπύρο Γιαννάτο.

Το 1976 εξελέγη Πρόεδρος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, θέση την οποία κατείχε έως το 1984, σημειώνοντας μία πετυχημένη και ευδόκιμη πορεία υπέρ των συμφερόντων του δημοσιογραφικού κλάδου.
Ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων και μόνιμος εκπρόσωπος της ΕΣΗΕΑ στις διεθνείς δημοσιογραφικές συναντήσεις, καλλιέργησε και στήριξε τη συνεργασία με τις ισχυρές δημοσιογραφικές Ενώσεις του Νότου, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία καθώς και με τις αγγλοσαξονικές Ενώσεις της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιρλανδίας και των ΗΠΑ.

Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμενε στις επάλξεις και στήριζε την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών σε κάθε δίκαιο αίτημά της.

Διετέλεσε υπηρεσιακός Υφυπουργός Προεδρίας και κυβερνητικός εκπρόσωπος των κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή (1977) και Γεωργίου Ράλλη (1981).

Ο Γεώργιος Αναστασόπουλος διετέλεσε ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 1984–1999 και εξελέγη τέσσερις φορές (1989-1999) μεταξύ των πρώτων Αντιπροέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το 2002, εξελέγη Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής και το 2003 Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ιδρύματος που διοικεί τα Κολέγια Αθηνών και Ψυχικού.
Από τον Σεπτέμβριο του 2004 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO και από τον Οκτώβριο του 2007 και για δύο έτη πρόεδρος της Γενικής Διάσκεψης της UNESCO.

Συνέγραψε τα έργα: «Οριζόντια παραγωγή» 1994, «Τάσεις εν όψει της διακυβερνητικής διασκέψεως του 1996» 1995, «Διπλή απειλή για το κοινοτικό δίκαιο» (1996) και «Κοινές αρχές για ένα ευρωπαϊκό εκλογικό σύστημα» (1999). Επίσης συμμετείχε στο βιβλίο «Η πρόκληση του 1992».

Έλαβε τις τιμητικές διακρίσεις του Ταξιάρχη Τάγματος Αξίας Ιταλικής Δημοκρατίας, ανώτατου Ταξιάρχη Αιγύπτου, Πορτογαλίας, Γερμανίας, Αργεντινής και άλλες.

***

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με ανακοίνωσή του συλλυπήθηκε βαθύτατα τη σύζυγο, τα αγαπημένα του παιδιά και τους οικείους του αποχαιρετώντας τον εκλεκτό συνάδελφο, που «κόσμησε με το κύρος, το ήθος και την αξία του τη δημοσιογραφική οικογένεια».

Από την Παρασκευή 12 έως και την Τρίτη 16 Ιουλίου 2019, η ΕΣΗΕΑ, ως ένδειξη πένθους και για να τιμήσει τη μνήμη του πρώην Προέδρου της, θα έχει μεσίστια αναρτημένες τις σημαίες της, στο κτήριο της ΕΣΗΕΑ, επί της οδού Ακαδημίας.

 

***

 

Παράκληση της οικογενείας: «Αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο Σύλλογο Αρωγής Σύλλογο Γονέων Αυτιστικών Ατόμων η «Αχτίδα» (Αρ. Λογ/μού ALPHA BANK GR5601407070707002786010640).

 

***

Η κηδεία του Γεωργίου Αναστασόπουλου θα γίνει την Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019, στις 11.30 π.μ. από τον Ιερό Ναό Αγίου Τρύφωνος στο Κοιμητήριο Κηφισιάς.

Αγίου Τρύφωνος και Καρπάθου 41, Κηφισιά 145 62. Τηλέφωνο: 210-808.11.84

Παναγιώτης ΜήλαςΓιώργος Αναστασόπουλος. Μέχρι το τέλος στις επάλξεις στηρίζοντας κάθε δίκαιο αίτημα της ΕΣΗΕΑ
Περισσότερα

Λίνα Μενδώνη – Ποια είναι η νέα υπουργός Πολιτισμού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η για δέκα χρόνια Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού, αρχαιολόγος Λίνα Μενδώνη είναι η νέα Υπουργός Πολιτισμού της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Από την έγκριση των Ολυμπιακών Έργων μέχρι την πολύκροτη υπόθεση της Αμφίπολης και από τους συνδικαλιστές στα προπύλαια της Ακρόπολης μέχρι συνολικά δώδεκα διαφορετικούς υπουργούς και υφυπουργούς τους οποίους είδε να έρχονται και να φεύγουν, η Λίνα Μενδώνη δεν ονομάζεται τυχαία «σιδηρά κυρία» του ΥΠΠΟ, έχοντας διατελέσει γενική γραμματέας του για δέκα ολόκληρα χρόνια.

Αρχαιολόγος στο επάγγελμα, υπήρξε πρόεδρος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) και παρούσα σε όλα τα «μικρά» και «μεγάλα» γεγονότα που σημάδεψαν τον χώρο του Πολιτισμού την τελευταία δεκαετία.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ανέλαβε τη θέση της γενικής γραμματέως του ΥΠΠΟΑ το 1999, έφυγε το 2004 όταν έγινε κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία και επέστρεψε το 2009 παρακολουθώντας υπουργούς όπως οι: Ελισάβετ Παπαζώη, Θεόδωρος Πάγκαλος, Βαγγέλης Βενιζέλος, Παύλος Γερουλάνος, Τατιάνα Καραπαναγιώτη, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος – Κώστας Τζαβάρας, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Κώστας Τασούλας, να παρελαύνουν.

Ήρθε σε επαφή με τον κόσμο της πολιτικής το 1994 όταν διετέλεσε ειδική επιστημονική σύμβουλος στο υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και στο υπουργείο Αιγαίου, όπου υπουργός ήταν η Ελισάβετ Παπαζώη. Όταν η κα Παπαζώη έγινε υπουργός Πολιτισμού, η Λίνα Μενδώνη την ακολούθησε λαμβάνοντας τη θέση της γενικής γραμματέως για να ακολουθήσει η παραπάνω πορεία. Στο παρελθόν, υπήρξε μέλος του ΠΑΣΟΚ από τo 1989 – παρότι ορισμένοι υποστηρίζουν ότι σε νεανική ηλικία είχε περισσότερο ενδιαφέρον για την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας.

 

 

Το βιογραφικό της Λίνας Μενδώνη

Η Λίνα Γ. Μενδώνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Το 1977 αποφοίτησε από το Αρσάκειο Ψυχικού, το 1981 πήρε το πτυχίο της από το Κλασικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1984 από το Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα του ιδίου Πανεπιστημίου. Το 1988 αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε αρχαιολογικά προγράμματα, επιφανειακές έρευνες και συστηματικές ανασκαφές, του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ από το 1983 έως το 1988 εργάστηκε ως επιστημονική συνεργάτις του Προγράμματος Νοτίου Ελλάδος του ΚΕΡΑ. Από το 1987 είναι επικεφαλής διεπιστημονικής ομάδας για την αρχαιολογική έρευνα της Κέας, Κυκλάδες. Από το 1989 κατέχει θέση ερευνητού στο ΚΕΡΑ. Την περίοδο 1995-1998 είναι επικεφαλής του διεπιστημονικού προγράμματος “Ιστορία του Τοπίου και Τοπικές Ιστορίες. Από το φυσικό περιβάλλον στο πολιτιστικό τοπίο”. Είναι μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και πολλών ελληνικών και διεθνών επιστημονικών οργανισμών. Το διάστημα 1994-1999 διετέλεσε ειδική επιστημονική σύμβουλος στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, και στο Υπουργείο Αιγαίου. Από τον Δεκέμβριο του 2009 κατέχει τη θέση της Γενικής Γραμματέως του Υπουργείου Πολιτισμού, την οποία κατείχε, επίσης, μεταξύ Μαρτίου 1999 – Μαρτίου 2004. Έχει τιμηθεί με το παράσημο Commendatore (II Clase), Ordine della Stella della Solidarieta’ Italiana της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Επιστημονικά ενδιαφέροντα

• Αρχαία ελληνική επιγραφική, ιστορία και τοπογραφία
• Μελέτη του τοπίου ως πολιτιστικού αγαθού
• Προστασία, ανάδειξη και διαχείριση του πολιτιστικού αποθέματος
• Θεωρία και πολιτική του Πολιτισμού

Επιστημονικές Δημοσιεύσεις

• Μονογραφίες: Συγγραφέας τεσσάρων (4) μονογραφιών με θέματα σχετικά με την ιστορία και την αρχαιολογία των Κυκλάδων.
• Συλλογικοί τόμοι: Συνεκδότρια πέντε (5) συλλογικών τόμων με θέματα σχετικά με την ιστορία και τη δομή των αρχαίων κοινωνιών, την ιστορία του τοπίου και την πρόσληψη του τοπίου ως πολιτιστικού αγαθού.
• Συγγραφέας μεγάλου αριθμού άρθρων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά συνεδρίων και συλλογικούς τόμους.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΛίνα Μενδώνη – Ποια είναι η νέα υπουργός Πολιτισμού
Περισσότερα

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: Γράμμα σ’ έναν φίλο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Γράμμα σ’ έναν φίλο (που απορεί γιατί αποδέχθηκα την πρόταση για την τελευταία, μη εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας της ΝΔ)

Αγαπημένε μου Φάνη,
Στις 7 Ιουλίου, το βράδυ, ξέρω πού θα βρίσκομαι: στην Επίδαυρο, στο αρχαίο θέατρο. Θα ψηφίσω το μεσημέρι και μετά, ταξίδι και προετοιμασία μέσα στη νύχτα για τις τελικές δοκιμές, για τον Οιδίποδα Τύραννο που σκηνοθετώ. Θα κάνω δηλαδή τη δουλειά που αγαπώ -κι έχω επιλέξει- να κάνω. Στη χώρα, την ίδια ώρα, θα έχουν ολοκληρωθεί οι εκλογές, κι απ’ αυτές τις εκλογές θα κριθεί, σε μεγάλο βαθμό, η πορεία της τα επόμενα χρόνια.
Θα κριθεί, καταρχάς, αν θα τελειώσουμε με αυτήν την κυβέρνηση που, το νιώθεις κι εσύ, διέψευσε απόλυτα τις προσδοκίες των ανθρώπων που την πίστεψαν, όλων αυτών που, όταν η ζωή τους όπως την ήξεραν κατέρρεε, γοητεύτηκαν από την ιδέα ότι υπάρχει ένας άλλος, μαγικός δρόμος, απ’ τον οποίον «η ελπίδα έρχεται».
Εγώ δεν ήμουν απ’ αυτούς που γοητεύτηκαν, οπότε δεν έπεσα απ’ τα σύννεφα. Έτσι κι αλλιώς, η δεκαετία της κρίσης που περάσαμε, όσο σκληρή κι αν ήταν, διέλυσε μια σειρά από ψευδαισθήσεις, όπως ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με ελλείμματα και δανεικά, ότι μπορούμε να μπλοφάρουμε κι οι αγορές να χορεύουν, ότι μπορεί να υπάρξει ισχυρό κοινωνικό κράτος χωρίς επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα, ότι μπορεί ο κόσμος γύρω μας να αλλάζει με ταχύτητες φωτός κι εμείς να μένουμε καθηλωμένοι στο παρελθόν. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν κρίση. Ήταν η επώδυνη ενηλικίωση της χώρας.
Κι αυτά τα 4,5 χρόνια, η ελπίδα τελικά δεν ήρθε, ήρθαν μόνο λάθη, ανικανότητα, επιπολαιότητα, μισαλλοδοξία, διχασμός, απίστευτη αλαζονεία και ψέματα – αδιανόητα ψέματα. Κι αυτό το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, κερδισμένο κάποτε με αγώνες και θυσίες, αποδείχτηκε, στην πράξη, κενό δοχείο. Ταιριάζει εδώ ο στίχος του Σαββόπουλου, γραμμένος 30 χρόνια πριν: «Ήμασταν πάντοτε μιας ήττας που νικάει την εξουσία, και ξαφνικά μας παρεδόθη αληθινά – τι τραγωδία»
Ενώ λοιπόν θα κάνω πρόβα στην Επίδαυρο, θα έχουμε, ελπίζω, τελειώσει μ’ αυτό το αποτυχημένο πείραμα – το τελευταίο γέννημα της κρίσης. Αλλά αυτό, πίστεψέ με, δεν φτάνει. Σ’ αυτές τις εκλογές θα κριθεί, στην ουσία, αν θα έχουμε μια νέα, αυτοδύναμη κυβέρνηση, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ισχυρό πρωθυπουργό, που θα μπορεί, ανεμπόδιστος από αναγκαστικούς συμβιβασμούς, να εφαρμόσει το πρόγραμμά του.
Κι αν νομίζεις πως είναι καλύτερο να μην έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση, κάνεις λάθος, για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, υπάρχει ορατός κίνδυνος να μην μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση, να οδηγηθούμε ξανά σε εκλογές με απλή αναλογική και, ακολούθως, σε μια περίοδο ακυβερνησίας και ομηρείας απ’ τους σημερινούς κυβερνώντες, που θα μεγαλώσει τη ζημιά που έχει ήδη γίνει στη χώρα.
Ο δεύτερος είναι και ο πιο σημαντικός και μάλλον τον μαντεύεις: πιστεύω στον Κυριάκο. Σου θυμίζω πως αυτός ο κεντρώος, φιλελεύθερος πολιτικός κατάφερε να εκλεγεί αρχηγός της ΝΔ, ενός παραδοσιακού, συντηρητικού σχηματισμού, χάριν της κινητοποίηση πολιτών, εντός αλλά, σε μεγάλο βαθμό, και εκτός κόμματος, που είδαν τη σπάνια ευκαιρία να υποστηρίξουν, σε ένα κόμμα εξουσίας, κάποιον που είναι, επί της ουσίας, διαφορετικός. Έκτοτε, ο λόγος και οι πράξεις του έδειξαν πως έχει πράγματι, τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να αλλάξει, πρώτα το κόμμα του και μετά τη χώρα. Και μπορεί να εκφράσει, και να ενώσει ένα ευρύτερο τμήμα της κοινωνίας.
Κι αν το πρόβλημά σου είναι πως δεν τον βρίσκεις αρκετά «χαρισματικό» επικοινωνιακά, έχω να σου πω πως αυτό ακριβώς με ευχαριστεί ιδιαιτέρως. Φτάνει πλέον με τους «χαρισματικούς» -η λέξη έχει χάσει πια το νόημά της-, φτάνει με το πρότυπο του ηγέτη που έχουμε σ’ αυτή τη χώρα και μας έβλαψε τόσο. Του ηγέτη δημαγωγού, που το ταλέντο του εξαντλείται στο να χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων του. Χρειαζόμαστε, πάνω απ’ όλα, έναν ηγέτη που τολμάει να λέει την αλήθεια στους πολίτες. Που δεν υπόσχεται ό,τι δεν μπορεί να υλοποιήσει. Έναν ηγέτη ψύχραιμο, μετριοπαθή κι ενωτικό, που να μπορεί να καταλάβει πως η κοινωνία αποτελείται από ομάδες με διαφορετικές απόψεις, επιδιώξεις και συμφέροντα. Και πως κάθε βήμα μπροστά πρέπει να γίνεται προσεκτικά, ώστε να τους περιλαμβάνει όλους. Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη που αντιλαμβάνεται τη σύγχρονη εποχή και τις μεγάλες προκλήσεις της, που έχει την κατάρτιση για να κατανοήσει τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται στον πλανήτη.
Ο Κυριάκος είναι σίγουρα η καλύτερη επιλογή στην παρούσα συγκυρία, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Αλλά πιστεύω πως έχει τις ικανότητες και την ευκαιρία, αν επιδείξει τόλμη, να είναι ένας εξαιρετικός πρωθυπουργός, και το εύχομαι, προς το καλό και την ευημερία όλων μας, ανεξαρτήτως κομμάτων. Και πως μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη χώρα.
Το έργο όμως που αναλαμβάνει, αυτός και το στενό του επιτελείο, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Για να τα καταφέρει, πρέπει να είναι αρκετά ισχυρός, ώστε να κάνει τις λιγότερες δυνατές παραχωρήσεις και να μην υποκύψει σε συμβιβασμούς. Και, να σου πω την αλήθεια, αν και είμαι, επί της αρχής, υπέρ των ευρύτερων συναινέσεων, δεν βλέπω να υπάρχει πιθανότητα εκλογής στην επόμενη Βουλή άλλου κόμματος που θα μπορούσε να βοηθήσει στη διακυβέρνηση της χώρας προς την κατεύθυνση που νομίζω σωστή. Η αυτοδυναμία της κυβέρνησής του θα του δώσει λοιπόν τη δυνατότητα που χρειάζεται. Μαζί, φυσικά, με την ευθύνη.
Τη γνώμη μου για τον Κυριάκο πιθανόν την ξέρεις, την έχω εκφράσει δημοσίως αρκετές φορές. Δεν σου κρύβω πως είμαι ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που έχουν υπάρξει πολύ συχνά ανέστιοι πολιτικά, που δεν δέχτηκαν ποτέ να γίνουν ψηφοφόροι-πελάτες οποιουδήποτε κόμματος και που έχουν μια ενστικτώδη δυσανεξία με τα κόμματα εξουσίας, καθώς αυτά έχουν πάντα την τάση να μετατραπούν σε τραστ συμφερόντων. Αυτή η «έλλειψη εστίας» βέβαια έχει κι ένα καλό: μου επέτρεπε πάντα να σκέφτομαι ανεξάρτητα και ελεύθερα. Και οι απόψεις μου ήταν συχνά αντιδημοφιλείς, σε μεγάλο μέρος του κοινού και ανάμεσα στους συναδέλφους μου. Το να είσαι καλλιτέχνης στην Ελλάδα σημαίνει, σχεδόν αυτόματα, ότι είσαι, ή νιώθεις, ή, τέλος πάντων, δηλώνεις αριστερός – ό,τι και να σημαίνει για τον καθένα αυτός ο όρος. Πριν δέκα χρόνια, δηλώνοντας κεντρώος φιλελεύθερος ακουγόμουν σχεδόν εκκεντρικός. Στο δημοψήφισμα, υποστηρίζοντας το «Ναι», άκουσα για μένα πράγματα που δεν φανταζόμουν ότι μπορούσε κάποιος να σκεφτεί.
Κι όμως, τα χρόνια πέρασαν κι αυτά που πίστευα έχουν βρει, σε μια σπάνια συγκυρία, ένα πρόσωπο να εκφραστούν, αρχηγό σε κόμμα εξουσίας. Δεν ταυτίζομαι σε όλα με τη ΝΔ – έτσι κι αλλιώς σε κάθε μεγάλο κόμμα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και ιδέες. Δεν χρειάζεται όμως να ταυτίζεσαι, χρειάζεται απλώς να επιλέξεις, αφού σκεφτείς ψύχραιμα, την καλύτερη δυνατή λύση.
Γιατί αυτό που, στην ουσία, θα κριθεί σ’ αυτές τις εκλογές είναι το αν θα μπορέσουμε, κάποια στιγμή σύντομα, όλοι μας, ό,τι κι αν ψηφίσαμε, να αφεθούμε επιτέλους απερίσπαστοι σε ό,τι αγαπάμε κι έχουμε επιλέξει, να πάρουμε σιγά σιγά πίσω τις ζωές μας, που μας τις έκλεψαν η κρίση και ο διχασμός, και να αισθανθούμε πολίτες μιας κανονικής χώρας για την οποία θα είμαστε υπερήφανοι.
Αυτό προσδοκώ. Γι’ αυτό αποδέχτηκα. Ελπίζω να σε κάλυψα.
Χαιρετισμούς,
Κ.
Υ.Γ: Μη σε στεναχωρήσουν όσα πιθανόν ακούσεις για μένα. Οι άνθρωποι σπανίως έχουμε τη διαύγεια να ακούσουμε κάποιον με τον οποίον διαφωνούμε, χωρίς να κρίνουμε εξ ιδίων ή να κάνουμε δίκη προθέσεων.
Αν σου πούνε «είχε πει, δεν θα μπει στην πολιτική», πες τους «δεν μπαίνει, η τελευταία θέση στο Επικρατείας είναι, λέμε, μη εκλόγιμη». Κι αν επιμείνουν «ε, δεν μπορεί, κάτι έχει να κερδίσει!» πες τους, «ναι, φυσικά: τη βαθιά ικανοποίηση ότι στηρίζει αυτό που πιστεύει».
Φιλιά,
Κ.

O Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στις πρόβες του Οιδίποδα

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΚωνσταντίνος Μαρκουλάκης: Γράμμα σ’ έναν φίλο
Περισσότερα

Αποχώρησε ο Μάκης Μηλάτος από την “Athens Voice” – Διαβάστε την ανάρτησή του

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

Παρελθόν αποτελεί για την “Athens Voice” ο γνωστός δημοσιογράφος Μάκης Μηλάτος.

Ο Μάκης Μηλάτος καθιστά σαφές ότι οι λόγοι της παραίτησής του δεν σχετίζονται με την επίμαχη ανάρτηση της εφημερίδας, αλλά όπως σημειώνει, «απλώς κάποια στιγμή οι κύκλοι κλείνουν». Κάνει, μάλιστα, λόγο για «μίσος (…) τοξικό, δηλητηριώδες, παραλυτικό, αδιέξοδο», αναφερόμενος στην επίθεση που δέχτηκαν τα γραφεία της επιχείρησης στην οποία μέχρι προ ημερών εργαζόταν και ο ίδιος.

Από τους παραγωγούς παλαιάς κοπής, θεωρείται ένας από τους καλύτερους Έλληνες ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Γνωρίζει καλά ραδιόφωνο και μουσική, παραμένει πάντοτε νέος στη σκέψη και τις επιλογές. Η αισθητική του είναι υψηλού επιπέδου. Δημιούργημά του το Ρόδον 94.4, που μαζί με το Ρόδον club και τις συναυλίες του έχουν δημιουργήσει ένα δυνατό συνδυασμό στην ιστορία της ελληνικής μουσικής ψυχαγωγίας.

 

 

Έχει σημασία να διαβάσετε ολόκληρη την ανάρτησή του:

“Ήμουν κι εγώ εκεί.

Έζησα από μέσα την Athens Voice από την πρώτη της μέρα. Ήμουν κι εγώ εκεί… Κι επειδή δεν επιλέγω να έχω μνήμη αμοιβάδας, θυμάμαι τι έκανε, τι έγραψε, τι εξέδωσε, τι εξέπεμψε, τι εκπροσώπησε, τι οργάνωσε, τι ρόλο έπαιξε. Σε πολλά από αυτά συμμετείχα και τα υπόλοιπα τα είδα να συμβαίνουν, να οργανώνονται, να προετοιμάζονται, τα διάβασα, τα είδα εν τη γενέσει τους. Ξέρω από την καλή και από την ανάποδη τα περισσότερα άτομα που είναι εκεί αυτά τα 15 χρόνια. Τι πιστεύουν, τι θέλουν, τι γουστάρουν, πώς σκέφτονται, πώς γράφουν, πώς στοχάζονται, ποιο είναι το ειδικό τους βάρος. Κανείς από τους ενθουσιώδεις επικριτές της δεν μπορεί να διαγράψει αυτά τα 15 χρόνια και να υποτιμήσει αυτά τα άτομα με μία μονοκοντυλιά.

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για την ιστορία της Athens Voice αλλά μάλλον είναι άσκοπο αφού όσοι θέλουν θυμούνται κι όσοι επέλεξαν το delete από τον σκληρό δίσκο του μυαλού τους, είναι γιατί χρειάζονταν τον χώρο που καταλάμβαναν αυτές οι αναμνήσεις για να φυτέψουν το μίσος.

Πολλοί από όσους αντέδρασαν πριν από λίγες μέρες, για τη γνωστή ανάρτηση με το σάλτο μορτάλε της μετανάστριας, δεν βλέπω να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο μετά την -2η, να θυμίσω- επίθεση στην Athens Voice. Ουπς! Τι έγινε παιδιά; Επιλεκτική Δημοκρατία; Ναι μεν αλλά;

Από το: «Διαφωνώ με όσα λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες», φτάσαμε στην παράλογη παραλλαγή: «Διαφωνώ με ό,τι λες και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου να μην το λες». Ακόμη κι όσοι έχουν ρηχή μνήμη μπορούν εύκολα να θυμηθούν πώς φυτεύτηκε, ποτίστηκε, ρίζωσε, άνθισε και καρποφόρησε ο «νέος εμφύλιος» που τώρα πια έχει πάρει διαστάσεις φυσικής καταστροφής.

Όμως το μίσος είναι απλώς, μίσος. Τοξικό, δηλητηριώδες, παραλυτικό, αδιέξοδο. Τυφλώνει τους ανθρώπους, παραλύει τη σκέψη, σκοτώνει τον στοχασμό.

Όσο κι αν πολλοί προσπαθούν να το στολίσουν με καλολογικά στοιχεία όπως: ταξικό ή ιδεολογικό, είναι απλώς μίσος. Και το μόνο που κάνει είναι να φέρνει καταστροφή.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο… Απ’ όλα τα “βδελυρά Μέσα” αυτό που έχει στοχοποιηθεί με τη μεγαλύτερη ένταση και το πιο σφοδρό μίσος είναι η Athens Voice. Είναι όντως το μεγαλύτερο κακό απ’ όλα; Προφανώς και όχι αλλά έχοντας πίσω της αυτή την ιστορία και το ειδικό βάρος που έχει αποκτήσει, έγινε ο βασικός εχθρός. Αν το βουλώσει η Athens Voice δεν θα είναι απλώς μια νίκη σε έναν πόλεμο αλλά μια στρατηγική νίκη σε ένα ολιστικό σχέδιο.

Παλιά ο Τζιμάκος έλεγε με χιούμορ πως «ο μόνος πολιτικός που έχει off είναι ο Αβέρ-ωφ. Όποτε θέλεις τον κλείνεις». Έτσι είναι. Αν δεν σου αρέσουν οι απόψεις της Athens Voice (ή οποιουδήποτε άλλου Μέσου) δεν την ξεφυλλίζεις, δεν μπαίνεις στο σάιτ, εκφράζεις -όσο πιο έντονα θέλεις- τις διαφωνίες σου και της γυρίζεις την πλάτη. Το μποϊκοτάζ είναι μια από τις πιο δυνατές εκφράσεις της συλλογικής οργής και μπορεί να καταστρέψει οτιδήποτε μέσα σε λίγες ώρες. Η διαρκής στοχοποίηση όμως -αφού το μποϊκοτάζ δεν έδειξε να δουλεύει στην προκειμένη περίπτωση- είναι η πρόθεση για εξόντωση.

Ομολογώ πως χάρηκα ιδιαίτερα όταν είδα πως πολλοί από τους φίλους μου εδώ που επιτέθηκαν στην εφημερίδα όταν δημοσίευσε το γνωστό σχόλιο, επανήλθαν μετά την επίθεση με κείμενα υποστήριξης και κοινής λογικής.

Και για όσους βιαστούν να σκεφτούν πως είναι φυσικό να τα γράφω όλα αυτά για να στηρίξω το μαγαζί που μου δίνει δουλίτσα, θέλω να πω πως δεν ανήκω πια στο δυναμικό της Athens Voice και του ραδιοφώνου. Θεωρώ πως ο κύκλος μου ολοκληρώθηκε και έχω ήδη παραιτηθεί κι αυτό δεν έχει να κάνει -προφανώς- με τα τελευταία γεγονότα. Απλώς κάποια στιγμή οι κύκλοι κλίνουν.

Όπως όμως εξέφρασα την άποψή μου δημοσίως για το πώς θα έπρεπε να έχει ζητηθεί η συγγνώμη από την πλευρά της εφημερίδας (και κατηγορήθηκα γι’ αυτό), έτσι και τώρα λέω αυτό που πιστεύω μπας και κάνω κι εγώ κάτι ώστε να επανέλθει σε χρήση η κοινή λογική”.

∼∼∼

Ο Μάκης Μηλάτος είναι ραδιοφωνικός παραγωγός, αρθρογράφος, συγγραφέας. Ακούει και συλλέγει δίσκους από το 1974. Από το 1977 συνεργάζεται με μουσικά έντυπα, περιοδικά ποικίλης ύλης, εφημερίδες και από το 1980 κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο. Ακόμη έχει δουλέψει ως dj, έχει κάνει παραγωγές δίσκων, έχει επιμεληθεί συλλογές και έχει διδάξει παραγωγή ραδιοφωνικών εκπομπών σε ΙΕΚ και προγράμματα κατάρτισης. To 2006 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «101 δίσκοι που σημάδεψαν την ποπ κουλτούρα» από την Athens Voice Books.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑποχώρησε ο Μάκης Μηλάτος από την “Athens Voice” – Διαβάστε την ανάρτησή του
Περισσότερα

Γιάννης Σπάθας. Στα 69 του «έσπασε» η χορδή του κορυφαίου Έλληνα κιθαρίστα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κοντά στα μεσάνυχτα της Παρασκευής 5 Ιουλίου 2019, «έσπασε» η χορδή του κορυφαίου Έλληνα κιθαρίστα που τον γνωρίσαμε και τον θαυμάσαμε με τους Socrates.

Ύστερα από τρίχρονη μάχη με τον καρκίνο ο Σπάθας άφησε την τελευταία του πνοή, στο σπίτι του στον Χολαργό.
Η αποχαιρετισμός του  θα γίνει τη Δευτέρα 8 Ιουλίου στις 6 το απόγευμα στον Άγιο Σεραφείμ στην Παλαιά Πεντέλη.

Ενώ, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, θα ταφεί στους Παξούς, στον τάφο των γονιών του.

 

***

 

Ο Γιάννης Σπάθας γεννήθηκε στους Παξούς το 1950. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ροκ συγκροτήματος Socrates Drank the Conium (το 1970) ενώ πρώτα είχε σχηματίσει, μαζί με τον Αντώνη Τουρκογιώργη και τον Ηλία Ασβεστόπουλο, το ροκ συγκρότημα Persons.

Εξαιρετικός συνθέτης και ένας από τους πρώτους «ήρωες» της ηλεκτρικής κιθάρας στην Ελλάδα, ο Γιάννης Σπάθας, παρέα με τον Άκη Τουρκογιώργη άλλαξε την ιστορία της ελληνικής ροκ.

Με τους Socrates κατά καιρούς συνεργάστηκε με τους: Γιώργο Τρανταλίδη, Βαγγέλη Παπαθανασίου, Μάκη Γιούλη, Αστέρη Παπασταματάκη, Μαρκέλλα Παναγιώτου, Ηλία Μπουκουβάλα, Κώστα Καραμήτρο, Νίκο Αντύπα, Κώστα Τριανταφύλλου, Κώστα Δουκάκης και Λεωνίδα Αλαχαδάμη.

 

 

 

 

Οι Socrates έκαναν καριέρα με αγγλικό στίχο και αποτέλεσαν ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα της ροκ σκηνής.
Ο δίσκος Phos [Φως], σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, ήταν το διαβατήριο του Γιάννη Σπάθα για διεθνή καριέρα. Στον δίσκο συμπεριλαμβάνεται και το διαχρονικό Mountains, στο οποίο «παντρεύεται» το ηπειρώτικο τραγούδι με το blues και τη rock μουσική.

Ο Σπάθας, ο Τουρκογιώργης και οι Socrates συνέχισαν μέχρι και το 2010. Στη συνέχεια ο Γιάννης Σπάθας συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους της ελληνικής μουσικής σκηνής ως ενορχηστρωτής και κιθαρίστας.
Παράλληλα κυκλοφόρησε τρεις δίσκους με τον Βασίλη Λέκκα και το άλμπουμ του «Μυστικά του Δρόμου».

 

***

 

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΠΑΘΑ ΣΤΟ «MOUNTAINS»

 

Παναγιώτης ΜήλαςΓιάννης Σπάθας. Στα 69 του «έσπασε» η χορδή του κορυφαίου Έλληνα κιθαρίστα
Περισσότερα

Αποχαιρετισμός στην Άμμυ Παπαϊωάννου…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το πρωί του Σαββάτου, 29 Ιουνίου 2019, έκλεισε ο κύκλος της ζωής για τη συνάδελφό μας Άμμυ Παπαϊωάννου. Τη νίκησε ο καρκίνος στα 67 της…

Η Άμμυ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Αφού αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων Αγίας Παρασκευής σπούδασε στο Deree College, αποκτώντας το 1974 τον τίτλο Bachelor of Science in Business Administrator.

Με τη δημοσιογραφία η Άννα – Αθηνά (Άμμυ) Παπαϊωάννου, άρχισε να απασχολείται το 1981, όταν προσελήφθη από την εκδοτική εταιρεία «Κυριαζής-Νικολόπουλος & Σια» στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την έκδοση της εφημερίδα «Έθνος».

Από τον Σεπτέμβριο του 1981 έως τον Φεβρουάριο του 1986 εργάστηκε στην ημερήσια έκδοση του «Έθνους» ως ελεύθερη ρεπόρτερ, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με το «Έθνος της Κυριακής» και το περιοδικό «Εικόνες» ως ρεπόρτερ και αρθρογράφος.

Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατικός Λόγος» από την έκδοσή της, τον Μάρτιο του 1986, ως υπεύθυνη του πολιτιστικού – τηλεοπτικού ρεπορτάζ και αμέσως μετά στον τηλεοπτικό σταθμό της ΕΤ1 ως ρεπόρτερ και συνεργάτης του τομέα ενημέρωσης.

Εργάστηκε, επίσης, στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ (ΝΕΤ 105,8), απασχολούμενη με θέματα διεθνούς επικαιρότητας, στη σύνταξη και παρουσίαση ειδήσεων. Στην ΕΡΤ παρέμεινε έως τη συνταξιοδότησή της, το 2013.
Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν».

***

Ο αποχαιρετισμός της Άμμυς Παπαϊωάννου έγινε την Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019, στις 3 μ.μ., από τον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου, στο Κοιμητήριο Ζωγράφου.

Παναγιώτης ΜήλαςΑποχαιρετισμός στην Άμμυ Παπαϊωάννου…
Περισσότερα

Τάκης Ζενέτος. Με το έργο του διαμόρφωσε αισθητική, σχεδιάζοντας το μέλλον

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Ο αρχιτέκτονας Τάκης Χ. Ζενέτος δημιουργούσε τα έργα του πάντα στην καρδιά του οικιστικού ιστού της πόλης.
Σε κάθε μας βήμα βλέπαμε και ένα έργο του.

Όταν πηγαίναμε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Γυμνάσιο, όταν βγαίναμε για κάποια βόλτα, το καλοκαίρι στη θάλασσα, στις θεατρικές παραστάσεις και στις συναυλίες.

 

 

 

-Στο Κουκάκι, στο δρόμο για την οδό Δράκου και την οδό Φαλήρου όπου ήταν το Δημοτικό της Μελπομένης Παπαϊωάννου και το ΣΤ’ Γυμνάσιο Αρρένων, βλέπαμε να παίρνει σάρκα και οστά το Εργοστάσιο της Ζυθοποιίας Φιξ (1957).

-Αν ο προορισμός της παρέας μας ήταν το κέντρο της πόλης, πάντα περνούσαμε από την πολυκατοικία στη διασταύρωση των οδών Αμαλίας 34 και Δαιδάλου (1959).

-Το καλοκαίρι για μπάνιο βρίσκαμε –τότε– ησυχία μόνο στο Καβούρι όπου δέσποζε το γνωστό διαστημικό του «Μονόσπιτο» (1959).

-Αργότερα ο Ζενέτος έκανε την επανάσταση στις θεατρικές παραστάσεις σε ανοιχτό χώρο όταν σχεδίασε το περίφημο Θέατρο Λυκαβηττού, στο οποίο η Άννα Συνοδινού υλοποίησε τα όνειρά της (1965). Βέβαια την τελική μορφή στο Θέατρο αυτό έδωσαν οι υπάλληλοι του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και του ΕΟΤ οι οποίοι χωρίς την άδειά του παραποίησαν τα αρχικά του σχέδια τα οποία προέβλεπαν και υπόγειο καμαρίνια και όχι… μεταλλικά κουτιά, όπως τελικά έγιναν.

-Όταν ως φοιτητές απομακρυνόμαστε από τον Νέο Κόσμο, μια όμορφη έξοδος για μας ήταν και το Μπραχάμι. Εκεί όπου στη Λεωφόρο Παπάγου είχε χτίσει το διάσημο μέχρι και σήμερα «Στρογγυλό» δημόσιο σχολείο του Αγίου Δημητρίου (1969-1972-1974).

***

Και μόνο αυτά τα πέντε έργα του Ζενέτου δημιουργούσαν ένα ιδιαίτερο σκηνικό μιας και ήταν ασυνήθιστα, τολμηρά και πρωτοποριακά για τα ελληνικά δεδομένα.

Οι συνάδελφοί του λένε για τον Ζενέτο: «Κατασκευάζει κατοικίες φροντίζοντας τη αρμονική ενσωμάτωσή τους στο περιβάλλον και εκμεταλλευόμενος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη θέα».

***

 

Στην περίπτωση του Θεάτρου στον Λυκαβηττό ο αρχιτέκτονας αντιμετώπισε τη σχέση αρχιτεκτονικής και φύσης και προσαρμόστηκε στο γενικό αίτημα της εποχής για «ένα θέατρο στα πρότυπα των αρχαίων» σχεδιάζοντας μια ανάλαφρη κατασκευή, την οποία εμφύτευσε στο κενό του λατομείου. Είναι μια μεταλλική σύνθεση, με επένδυση ξύλου στον χώρο των καθισμάτων που τοποθετήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κρύβουν τις σκαλωσιές.

 

***

Ο Τάκης (Παναγιώτης) Ζενέτος γεννήθηκε στην Αθήνα, από οικογένεια κοσμηματοπωλών. Σε νεαρή ηλικία δείχνει το ενδιαφέρον και τις ικανότητές του στο σχέδιο. Με παρότρυνση οικογενειακού φίλου προσανατολίζεται στις αρχιτεκτονικές σπουδές.

Έτσι, το 1945 με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και ένα χρόνο μετά ξεκίνησε τις σπουδές του στην École des Beaux-Arts στο εργαστήριο του Otello Zavaroni, όπου υπήρξε και μαθητής του Le Corbusier.
Το 1953 απέκτησε το δίπλωμα της γαλλικής κυβέρνησης παρουσιάζοντας τη διπλωματική του εργασία με θέμα «Μικρόπολις – Αυτόνομη οικιστική μονάδα».

Από το 1952 μέχρι και το 1955 εργάστηκε σε διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία.

Το 1955 γύρισε στην Ελλάδα και ίδρυσε γραφείο μελετών σε συνεργασία με τον Μαργαρίτη Αποστολίδη, στην οδό Ακαδημίας 61.

 

Το «Στρογγυλό» είναι ίσως το σημαντικότερο έργο του. Εδώ ο αρχιτέκτονας κατέθεσε την προσωπική του άποψη για το πώς φαντάζεται το σχολείο του μέλλοντος. Κατασκευάζει, λοιπόν, ένα κτήριο ευέλικτο που θα μπορεί να μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη της τεχνολογίας, αφού είχε προβλέψει ότι η διδασκαλία θα περιλάμβανε και την ψηφιακή τεχνολογία, τη χρήση υπολογιστών συνδεδεμένους με βιβλιοθήκες και την εκμετάλλευση κάθε οπτικοακουστικού μέσου.

Με το βιβλίο του «Ηλεκτρονική Πολεοδομία» παρουσίασε τις δικές του προτάσεις.
Οραματίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 την ψηφιακή εποχή και έγινε προπομπός της μοντέρνας αρχιτεκτονικής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Εκπόνησε πάνω από 120 μελέτες κατοικιών, εργοστασίων, γραφείων, εκπαιδευτικών κτηρίων, διαμορφώσεις εσωτερικών χώρων, καθώς και μελέτες αναπτύξεως. Ανάμεσα στα έργα του είναι το Χωροταξικό Σχέδιο του Λεκανοπεδίου Αττικής.

 

Με το «Μονόσπιτο» στο Καβούρι ο Ζενέτος υποστηρίζει την άποψη ότι η ανθρώπινη κατοικία πρέπει να είναι το υψηλότερο και πλέον πολυτελές προϊόν του σύγχρονου πολιτισμού. Θεωρούσε το φθηνό σπίτι παραλογισμό «με τις καταστροφικότερες δυνατές συνέπειες για τον άνθρωπο».

***

Ο Ζενέτος που στην εποχή του θεωρήθηκε ένας οραματιστής, ένας φουτουριστής ο οποίος σχεδόν άγγιζε τα όρια της ουτοπίας, λίγες δεκαετίες μετά το θάνατό του αποδεικνύεται ότι είχε μια προφητική θεώρηση των εξελίξεων.

***

Ο Τάκης Χ. Ζενέτος γεννήθηκε το 1926. Με τη σύζυγό του Ασπασία απέκτησαν μια κόρη το 1962.

***

Εκεί που ίσως εκφράστηκε απελευθερωμένος από προστριβές με υπηρεσίες και πελάτες ήταν τα τέσσερα ρυθμιστικά που ανέλαβε το 1966.

Η πίστη του σε μια ζωή εν εξελίξει που διαρκώς προσβλέπει στο μέλλον τον αποξένωσε από την παρούσα ζωή.

***

Ο Τάκης Ζενέτος αυτοκτόνησε στις 28 Ιουνίου 1977, πηδώντας από το παράθυρο του γραφείου του στο Κολωνάκι.

***

 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΑΚΗ ΖΕΝΕΤΟ

Παναγιώτης ΜήλαςΤάκης Ζενέτος. Με το έργο του διαμόρφωσε αισθητική, σχεδιάζοντας το μέλλον
Περισσότερα

Γιάννης Αντετοκούνμπο: Η μητέρα μου είναι η κολόνα της οικογένειας, η πραγματική ηρωίδα μου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ευχαριστώ τον Θεό που με έφερε σε αυτή τη θέση που είμαι σήμερα. Ό,τι κάνω το κάνω μέσω Αυτού.

Ένα ευχαριστώ στους συμπαίκτες μου, γιατί χρειάζεται περισσότερους από έναν παίκτη για να πετύχεις όσα πετύχαμε. Ευχαριστώ το τεχνικό τιμ που μας πίεζε για να βγάλουμε αυτό το αποτέλεσμα, όπως και τη διοίκηση της ομάδας.

Ήμουν 18 χρονών στην Ελλάδα όταν με εμπιστεύτηκαν και με έφεραν εδώ.

Ευχαριστώ τους Έλληνες και τους Νιγηριανούς που με στηρίζουν. Είναι 6 το πρωί στην Ελλάδα, αλλά ξέρω ότι είναι δίπλα μου γιατί μου στέλνουν μηνύματα.

Θέλω να πω ένα ευχαριστώ στον πατέρα μου, αν και δεν είναι εδώ. Πριν από δύο χρόνια είχα ένα στόχο. Να γίνω ο κορυφαίος παίκτης στο πρωτάθλημα. Και το αφιερώνω σε αυτόν γιατί πάντα μου έλεγε να δουλεύω πιο σκληρά, ακόμη κι όταν πονούσα. Όταν είμαι στο παρκέ, σκέφτομαι αυτόν. Ευχαριστώ και τα αδέρφια μου γιατί είναι εδώ μαζί μου και είναι τα πρότυπά μου. Σας αγαπώ. Όπως και τη μητέρα μου. Δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον σου και δεν μπορείς να το πιστέψεις, αν δεν έχεις ένα γονιό. Και η μητέρα μου είναι η κολόνα της οικογένειας. Η πραγματική ηρωίδα μου.

Αυτό το βραβείο είναι μόνο η αρχή. Θέλω να πάρω και το πρωτάθλημα. Όπως έλεγε ο πατέρας μου, πάντα να θέλεις περισσότερα, αλλά να μην είσαι άπληστος».

 

***

 

 

Και με δάκρυα...

...και με τον Παρθενώνα!

 

 

Αυτή ήταν η ομιλία του Γιάννη Αντετοκούνμπο όταν ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του καλύτερου παίκτη του ΝΒΑ 2018 – 2019. Κλαίγοντας συγκλόνισε το κοινό με την ομιλία του.

Ο Γιάννης έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο, που έχει κερδίσει και το έπαθλο του MVP (Most Valuable Player = πολυτιμότερος παίκτης) αλλά και του πιο βελτιωμένου παίκτη σε μια χρονιά.

Η απονομή πραγματοποιήθηκε σε λαμπερή εκδήλωση που έγινε την Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 (το ξημέρωμα, ώρα Ελλάδας) στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, με παρουσιαστή τον Σακίλ Ο’ Νιλ.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΓιάννης Αντετοκούνμπο: Η μητέρα μου είναι η κολόνα της οικογένειας, η πραγματική ηρωίδα μου
Περισσότερα

Τιμητική εκδήλωση στο Πολεμικό Μουσείο για τον ζωντανό θρύλο Πετρολούκα Χαλκιά

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Στο πλαίσιο της επετειακής διοργάνωσης για τα 20 Χρόνια της Ευρωπαϊκής Γιορτής Μουσικής, η Art Origins σε συνεργασία με τους Φίλους του Πολεμικού Μουσείου, τιμά τον ζωντανό θρύλο της παραδοσιακής μουσικής Πετρολούκα Χαλκιά.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 17 Ιουνίου 2019 στο συνεδριακό χώρο του Πολεμικού Μουσείου, στις 18:30 σε μια διαδραστική παρουσίαση (Live/Panel/Discussion) με ελεύθερη είσοδο.

Το όραμα για τη συνεχή έρευνα, τη συνάντηση, τη συνεργασία και την εξέλιξη, βρίσκει τις ρίζες του στις παραδόσεις των λαών. Ταξιδεύει έχοντας όχημα την τέχνη και την επιστήμη κάθε τόπου. “Το βιωματικό αποτύπωμα” είναι δόνηση που μεταφέρεται σαν κύμα στον αέρα, στα κύτταρά μας, τις δυνητικές συστημικές και πνευματικές δυνατότητες και τους ακαδημαϊκούς κύκλους, γεφυρώνοντας την ύψιστη κληρονομιά μας από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Οι καλλιτέχνες είναι οι γεφυροποιοί. Αυτοί με τους οποίους προσδοκούμε να φανερώσουμε ένα Πρότυπο Ενεργό Δίκτυο Πολιτισμικών και Πολιτιστικών Δράσεων με βάση την Ελλάδα και πυξίδα τον κόσμο.

Ακολουθώντας τα αποτυπώματα των μεγάλων και φωτεινών δημιουργών μας, σας προσκαλούμε να παρευρεθείτε στην εκδήλωσή μας.

Μια γιορτή που αποτελεί συνέχεια και εξέλιξη της παρουσίασης που πραγματοποιήθηκε στην Τελετή Έναρξης του Διεθνούς Συνεδρίου “τα Δάση για τη Δημόσια Υγεία” στο Πολεμικό Μουσείο, με τη σημαντική συμβολή του Πετρολούκα Χαλκιά, όπου με την σύμπραξη κορυφαίων καλλιτεχνών, την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φάνη Καφούσια και την προεδρία του Dr Χρήστου Γαλλή πραγματοποιήθηκε η συνάντηση και η σύνθεση του Παραδοσιακού Βιώματος της Δημοτικής με την Αρχαία Ελληνική μουσική και τον χορό.

 

 

Το βίωμα που μας μετέδωσε ο Πετρολούκας Χαλκιάς με τις μουσικές του γέφυρες αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα της διαδραστικής σχέσης που συνδέει τις διαπολιτισμικές επιδράσεις στην Ελλάδα από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα.

Τιμώμενο πρόσωπο: Πετρολούκας Χαλκιάς – Ο Μύθος

Συνοδοιπόροι, δημιουργοί & θεματικές Athens Music Week Opening
Διαδραστική Πλατφόρμα Βιωματικής Σκηνής

– “Από την Jazz ως την Αρχαία Ελλάδα”, Δημήτριος Βασιλάκης, Ναστάζια Μπέικοφ & εκλεκτά μέλη της Jazz Σκηνής.
http://www.dimitriosvassilakis.com/https://www.reverbnation.com/nastaziabeikof
– Η Αρχαία Ελλάδα σήμερα: Παν Καπερνέκα, Αντώνης Κτενάς και Κωσταντίνος Φραγκή
Pan Kaperneka, Archaeopolis.gr
– Στη γέφυρα Ελλάδας – Ινδίας οι: Απόστολος Καλτσάς, Nadi Raj, Αλέξης Καρσιώτης, Νίκος Τουλιάτος: Τουλιάτος Community, – Nadi Raj Facebook Page

– Στη γέφυρα Ελλάδας – Κίνας οι: Miao Bin, Αλίκη Μαρκαντωνάτου, Παν Καπερνέκα.
http://www.meetculture.cn/miaobin, https://www.alikimarkantonatou.net/bio.

Ομιλητές:
Δημήτριος Βασιλάκης (Πρόεδρος της Art Origins – Σαξοφωνίστας, Συνθέτης & Πανεπιστημιακός)
Πάνος Οπλοποιός (Δημοσιογράφος, Ηλεκτρονικός Μηχανικός και συνιδρυτής της Art Origins)
Δημήτρης Θεοφίλου (Ιστορικό και πολιτιστικό Εστιατόριο Μαγεμένος Αυλός)
Φάνης Καφούσιας (Εμπνευστής και συνιδρυτής της Art Origins, Χορογράφος, Ερευνητής και καθηγητής της Σύγχρονης Βιωματικής και Τελετουργικής Σκηνής) (https://biomatiki.blogspot.com/)

Διοργάνωση:
– Art Origins (www.ArtOrigins.eu) & Φίλοι Πολεμικού Μουσείου (Ιστοσελίδα)
Εποπτικό υλικό από την Τελετή Έναρξης του Διεθνούς Συνεδρίου “Δάση για τη Δημόσια Υγεία”
Φωτογραφίες βίντεο: Κρέζιας Τάσος

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤιμητική εκδήλωση στο Πολεμικό Μουσείο για τον ζωντανό θρύλο Πετρολούκα Χαλκιά
Περισσότερα