Πρόσωπα

Γιώργος Σκούρτης: Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, μοιράσαν δώρα οι οχτροί, κι εμείς γελούσαμε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές
την πρώτη μέρα
*
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
αδέρφια πήραν οι οχτροί
κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές
την άλλη μέρα
*
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά
την τρίτη μέρα
*
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί
κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά
την άλλη μέρα
*
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
μοιράσαν δώρα οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά
την πέμπτη μέρα
*
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια
σαν κάθε μέρα

***

 

Το «Μπήκαν στην πόλη»… γράφτηκε το 1972, το μελοποίησε ο Γιάννης Μαρκόπουλος και το τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης με τη Μαρία Δημητριάδη.

 

***

 

 

Ο Γιώργος Σκούρτης πρωτοεμφανίστηκε το 1970 με το έργο του «Οι νταντάδες», στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ένα έργο-σταθμός της σύγχρονης δραματουργίας μας. Ακολούθησαν τα έργα «Οι μουσικοί» (1972), «Οι εκτελεστές» (1988) και δύο ακόμη έργα που ολοκλήρωσαν την ιδιαίτερη θεατρική προσφορά του συγγραφέα, «Οι ηθοποιοί» (2005-2006, Θέατρο Κνωσσός) και «Οι παγιδευτές» (2005).

 

Η μεγάλη επιτυχία του «Κομμάτια και θρύψαλα» παίχτηκε το 1976 σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, κι από τότε παίζεται σχεδόν κάθε χρόνο από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους. Η γλώσσα του – σκληρή και βίαιη, αλλά πάντα μέσα από συγκεκριμένους χαρακτήρες – επηρέασε τους μετέπειτα θεατρικούς συγγραφείς.

 

Το μυθιστόρημα «Μπαρμπατζώρτζ – Μια φορά ήταν ένας μόνος του» (1980) και εν συνεχεία τα αφηγήματα «Αυτά κι άλλα πολλά» (1981) και «Ιστορίες με πολλά στρας» (1989) δημιούργησαν «τομή» στο μέχρι τότε ελληνικό λογοτεχνικό πεδίο, τόσο με τη θεματική τους, όσο και με τη ρεαλιστική γραφή τους.

 

Έγραψε επίσης τη θεατρική ιστορική τριλογία «Η δίκη του Σωκράτη», «Η κωμωδία του βασιλιά Ιουγούρθα» και η «Υπόθεση Κ.Κ.».

 

Τελευταία έργα του «Οι εφιάλτες» (2005, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος) και το κωμικό θρίλερ «Η Σταρ» (2006) – επίσης ακόμη άπαιχτο.
Έγραψε μια σειρά έργων βασισμένων στο Θέατρο Σκιών, από τα οποία μόνο «Ο Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζύρης» (1973) έχει ανέβει – στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν –, καθώς και «Ο Καραγκιόζης πρωθυπουργός» (2005 – άπαιχτο, στο οποίο ο συγγραφέας φτάνει σε μια σύγχρονη «αριστοφανική» γραφή καυστικής σάτιρας).

 

Το μυθιστόρημα «Ο τελευταίος» (1999, Καστανιώτης) είναι μια σπαραχτική διαμαρτυρία ενάντια στις καταστροφικές πολιτικοστρατιωτικές εξουσίες και συνάμα ένα ολοκληρωτικό δόσιμο στον έρωτα.

 

Το βιβλίο «Εκποίηση» (2004, Καστανιώτης) είναι μια εκ βαθέων καταγραφή σκέψεων, στίχων, ερωτικών σπαραγμάτων και νυχτερινών κατανύξεων.

 

Ο «Κίλερ» (2004, Καστανιώτης) είναι ένα βίαιο, ανατρεπτικό και συναρπαστικό αφήγημα, με 50 διαδραστικές «ιστορίες θηρίων», με πρωταγωνιστικό ήρωα τον Κίλερ.

 

Το μυθιστόρημά του «Μπαρμπατζώρτζ» εκδόθηκε στα γερμανικά από τον ελβετικό οίκο Unionverlag (1986), ενώ «Το συμπόσιο της Σελήνης» εκδόθηκε στα ιταλικά από τον Crocetti (2003). Το θεατρικό «Θρίλερ του έρωτα» (1998) κυκλοφορεί στα αγγλικά από τις εκδόσεις Arcadia.

 

 

***

 

Ο Γιώργος Σκούρτης με την ομάδα «Θεατρίνων Θεατές», την Καίτη Ιμπροχώρη και τον Γιώργο Λιβανό που πρόλαβαν να του δώσουν την τελευταία χαρά από το ανέβασμα του έργου του «Σοκ».

 

Την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2018, ο Γιώργος Σκούρτης πήρε τη χάρα από το ανέβασμα του έργου του «Σοκ» από την ομάδα «Θεατρίνων Θεατές» στο Studio Κυψέλης του Γιώργου Λιβανού.

***

 

Ο Γιώργος Σκούρτης (1940 – 2018) έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2018, σε ηλικία 78 ετών. Ο αποχαιρετισμός του θα γίνει δημοσία δαπάνη την Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018 στις 3 μ.μ. στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Παναγιώτης ΜήλαςΓιώργος Σκούρτης: Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, μοιράσαν δώρα οι οχτροί, κι εμείς γελούσαμε…
Περισσότερα

Η Αμάντα συνέχισε να παίζει «σαν να είναι καλά» παρά το διάστρεμμα της κυρίας Μπέττυς Αρβανίτη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

«Έφτιαχνα πάντα ιστορίες δανεισμένες από παραμύθια. Έτσι κάπως λειτουργούσα. «Σαν να είμαι», αυτό το «σαν να είμαι» υπήρχε πάντα στο μυαλό και στη ζωή μου»…

Αυτά μου έλεγε η Μπέττυ Αρβανίτη την Τετάρτη 5 Απριλίου 2017, το απόγευμα στις 6.30, στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, λίγο πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για τις «Τρεις ψηλές γυναίκες».

 

***

 

 

Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2018, ένα μικρό ατύχημα συνέβη στην Αμάντα, την ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς, στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας.

Δεν έσπασε κάτι, δεν ράγισε κάτι. Ένα ατύχημα για την Μπέττυ Αρβανίτη την ώρα της παράστασης. Απλά ένα διάστρεμμα στον αστράγαλο. Όχι κάταγμα. Όμως με πόνους. Φρικτούς πόνους.

Εκείνη τη στιγμή όλοι τής έλεγαν να σταματήσει. Ο σκηνοθέτης της Δημήτρης Καραντζάς, οι συνάδελφοί της και οι συνεργάτες της τής πρότειναν να σταματήσει η παράσταση, όμως εκείνη λειτούργησε και πάλι έτσι όπως έκανε πάντα: «Σαν να είναι»…

 

***

 

 

«Σαν να είναι καλά» λοιπόν – και παρά τους δυνατούς πόνους – ολοκλήρωσε την παράσταση.

Την Πέμπτη 15 και την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2018 δεν ανέβηκε στη σκηνή. Θα προσπαθήσει να το κάνει το Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2018 μιας και «το λέει η ψυχούλα της» και κάνει τους δικούς της και τους γύρω της να νιώθουν περήφανοι.

***

Μπορεί να ακούγεται κάπως «κλισέ» όμως δεν είναι έτσι. Τον επαγγελματισμό και το ήθος δεν μπορείς να τον διδάξεις αν δεν τον έχεις στο DNA σου. Χρειάζεται δύναμη και ψυχική και σωματική για να πεις: «Συνεχίζουμε σαν να είμαι καλά»…

***

Έτσι μετά το ατύχημα όλα συνεχίστηκαν κανονικά. Μπορεί η Μπέττυ να πονούσε, όμως η Αμάντα πέταγε στη σκηνή και συνέχισε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Το χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης ήταν πολλαπλό και το άξιζε…

 

***

Οι φωτογραφίες είναι από τις «Τρεις ψηλές γυναίκες», επειδή ταιριάζουν με το θέμα… Στην τελευταία η Μπέττυ Αρβανίτη (ως Αμάντα Γουίνγκφιλντ) με τον Χάρη Φραγκούλη (ως Τομ Γουίνγκφιλντ), στον Γυάλινο Κόσμο…

 

***

 

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Τενεσί Ουίλιαμς
«Γυάλινος κόσμος»

Αμάντα Γουίνγκφιλντ: Μπέτυ Αρβανίτη
Λώρα Γουίνγκφιλντ: Ελίνα Ρίζου
Τομ Γουίνγκφιλντ: Χάρης Φραγκούλης
Τζιμ Ο’ Κόννορ: Έκτορας Λιάτσος

*

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Σκηνικά: Ελένη Μανωλοπούλου
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Συνεργάτης στη δραματουργία: Θεοδώρα Καπράλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα
Φωτογραφίες παράστασης: Eλίνα Γιουνανλή

*

Κάθε Τετάρτη 8 μ.μ., Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 9 μ.μ. και την Κυριακή στις 8 μ.μ.

*

Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας
Κεντρική Σκηνή
Κεφαλληνίας 16-18
Κυψέλη
Κρατήσεις
Στο τηλέφωνο: 210-88.38.727

*

ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ»

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Αμάντα συνέχισε να παίζει «σαν να είναι καλά» παρά το διάστρεμμα της κυρίας Μπέττυς Αρβανίτη
Περισσότερα

Rupi Kaur – Η Σιχ ποιήτρια του Καναδά

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

H Rupi Kaur γεννήθηκε σε οικογένεια Σιχ στο Πουντζάμπ της Ινδίας. Μετανάστευσε στον Καναδά με τους γονείς της όταν ήταν τεσσάρων ετών. Αρχικά, δεν μπορούσε να μιλήσει Αγγλικά με τα άλλα παιδιά στο σχολείο της. Έτσι, εμπνεύστηκε από τη μητέρα της να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει για να επικοινωνήσει.

Το 2013 άρχισε να μοιράζεται το ποιητικό έργο της με το όνομά της στο Tumblr. Αμέσως μετά παρουσίασε ποιήματά της στο Instagram. Αυτό έγινε το 2014 και άρχισε να προσθέτει απλές εικόνες. Κάπως έτσι κατάφερε να έχει πάνω από ένα εκατομμύριο ακολούθους στο Instagram, γεγονός που τη βοήθησε να έρθει σε επαφή και με κοινό εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Το βιβλίο της «Γάλα και Μέλι» έχει μεταφραστεί σε 25 γλώσσες και οι πωλήσεις του ξεπέρασαν το 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα. Σήμερα είναι διάσημη για τα ακατέργαστα, μινιμαλιστικά ποιήματά της.

Η Kaur σπούδασε ρητορική και λογοτεχνική γραφή στο Πανεπιστήμιο Waterloo του Οντάριο. Αργότερα, αυτή και η οικογένειά της μετακόμισαν στο Brampton. Αυτή τη στιγμή κατοικεί στο Τορόντο του Οντάριο. Η Ρούπι Κάουρ έχει ονομαστεί «ποπ αστέρι της ποίησης».

Αλλά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η ποίηση δεν τα πάνε πάντοτε καλά. Έτσι η Κάουρ επικρίθηκε πως αμελεί το βάθος υπέρ της προσέγγισης του ευρύτερου ακροατηρίου στο Ίντερνετ. «Νομίζω ότι το θέμα είναι ότι έχουμε μια μορφή τέχνης που είναι άκρως παραδοσιακή – δηλαδή την ποίηση – και έπειτα έχουμε αυτό το άλλο πράγμα που είναι νέο και αρκετά μη παραδοσιακό, το οποίο είναι φυσικά τα κοινωνικά δίκτυα», λέει η Kaur. «Και έτσι οι θεματοφύλακες αυτών των δύο πραγμάτων είναι κάπως συγκεχυμένοι αυτή τη στιγμή».

Ήδη κυκλοφορεί τη δεύτερη συλλογή της, που ονομάζεται «Ο ήλιος και τα λουλούδια του».

H 25χρονη Καναδή «instapoet», Rupi Kaur, ήρθε από το πουθενά και έγινε δημοφιλής από την παρθενική συλλογή της Milk and Honey (USA: Andrews McMeel Publishing, 2015), η οποία έγινε και best-seller σύμφωνα με τη σχετική λίστα των New York Times. Το βιβλίο της ήταν στη λίστα των ευπώλητων για πάνω από 77 εβδομάδες. «Instapoets» ονομάζονται όσοι γίνονται διάσημοι για την ποίησή τους, αφού έχουν αποκτήσει εκατομμύρια οπαδούς σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Instagram. Μπορεί να υπάρξουν διαφωνίες για το κατά πόσον οι στίχοι της Kaur συνιστούν αυθεντική ποίηση, σίγουρα όμως δεν θα υπάρξουν διαφωνίες για το ότι φαινόμενα σαν αυτό είναι χαρακτηριστικά της εποχής μας.

 

***

Α. Το τραύμα

(1)
πώς σου είναι τόσο εύκολο
να είσαι καλή με τους ανθρώπους με ρώτησε εκείνος

μέλι και γάλα έσταξε
απ’ τα χείλη μου καθώς απάντησα

επειδή οι άνθρωποι δεν ήταν
καλοί μαζί μου

(2)
κάθε φορά που
λες στην κόρη σου ότι
της φωνάζεις
από αγάπη
τη διδάσκεις να μπερδεύει
τον θυμό με την φροντίδα
πράγμα που φαίνεται καλή ιδέα
μέχρις ότου μεγαλώσει και
εμπιστευθεί άντρες που την πληγώνουν
επειδή μοιάζουν τόσο πολύ
σε σένα

– για πατεράδες με κόρες

(3)
η μητέρα σου
έχει τη συνήθεια
να δίνει περισσότερη αγάπη
απ’ όση μπορείς να κουβαλήσεις

ο πατέρας σου είναι απών

είσαι ένας πόλεμος
το σύνορο δύο χωρών
η παράπλευρη απώλεια
το παράδοξο που τους ενώνει
αλλά και τους χωρίζει

A. The hurting

(1)
how is it so easy for you
to be kind to people he asked

milk and honey dripped
from my lips as I answered

cause people have not
been kind to me

(2)
every time you
tell your daughter
you yell at her
out of love
you teach her to confuse
anger with kindness
which seems like a good idea
till she grows up to
trust men who hurt her
cause they look so much
like you

– to fathers with daughters

(3)
your mother
is in the habit of
offering more love
than you can carry

your father is absent

you are a war
the border between two countries
the collateral damage
the paradox that joins the two
but also splits them apart

*

Β. Η αγάπη

(4)
η αγάπη θα ‘ρθει
και όταν η αγάπη έρθει
η αγάπη θα σ’ αγκαλιάσει
η αγάπη θα φωνάξει το όνομά σου
κι εσύ θα λιώσεις
μερικές φορές όμως
η αγάπη θα σε πληγώσει μα
η αγάπη ποτέ δεν θα το κάνει εσκεμμένα
η αγάπη δεν θα παίξει παιχνίδια
γιατί η αγάπη ξέρει πως η ζωή
υπήρξε ήδη αρκετά σκληρή

(5)
πώς κάνεις
μια δασική πυρκαγιά σαν εμένα
τόσο απαλή που γίνομαι
τρεχούμενο νερό

(6)
τυλίγεις τα δάχτυλά σου
γύρω απ’ τα μαλλιά μου
και τραβάς
έτσι
φτιάχνεις
μουσική από εμένα

– προκαταρκτικά

B. The loving

(4)
love will come
and when love comes
love will hold you
love will call your name
and you will melt
sometimes though
love will hurt you but
love will never mean to
love will play no games
cause love knows life
has been hard on you already

(5)
how do you turn
a forest fire like me
so soft i turn
into running water

(6)
you wrap your fingers
around my hair
and pull
this
is how you make
music out of me

– foreplay

*

Γ. Ο χωρισμός

(7)
την επόμενη φορά
που θα πιεις τον καφέ σου σκέτο
θα γευτείς την πίκρα
που ένιωσες όταν εκείνος σε άφησε
θα σε κάνει να κλάψεις
μα ποτέ
δεν θα σταματήσεις να πίνεις
θα προτιμάς να έχεις
τα πιο σκοτεινά του σημεία
απ’ το να μην έχεις τίποτα

(8)
νόμισες πως ήμουν μια πρωτεύουσα
αρκετά μεγάλη για μια διήμερη εκδρομή
είμαι η πόλη που την περιβάλλει
αυτή που δεν έχεις ακουστά
αλλά πάντα περνάς μέσ’ απ’ αυτήν
δεν έχει φώτα νέον εδώ
δεν έχει ουρανοξύστες ή αγάλματα
όμως υπάρχει βροντή
γιατί κάνω τις γέφυρες να τρέμουν
δεν είμαι χοτ ντογκ απ’ τον δρόμο είμαι σπιτική μαρμελάδα
αρκετά πηχτή για να κόψω το πιο γλυκό
πράγμα που θ’ αγγίξουν τα χείλη σου
δεν είμαι σειρήνα της αστυνομίας
είμαι το τριζοβόλημα στο τζάκι
θα μπορούσα να σε κάψω κι εσύ ακόμη
δεν θα έπαιρνες τα μάτια σου από πάνω μου
γιατί θα φαινόμουν τόσο όμορφη όταν θα το έκανα
θα κοκκίνιζες
δεν είμαι δωμάτιο ξενοδοχείου είμαι σπίτι
δεν είμαι το ουίσκι που θέλεις
είμαι το νερό που χρειάζεσαι
μην έρθεις εδώ με προσδοκίες
και μην προσπαθήσεις να με χρησιμοποιήσεις σαν ένα διάλειμμα

(9)
είμαι νερό

αρκετά απαλό
για να δώσω ζωή
αρκετά σκληρό
για να την πνίξω

C. The breaking

(7)
the next time you
have your coffee black
you’ll taste the bitter
state he left you in
it will make you weep
but you’ll never
stop drinking
you’d rather have the
darkest parts of him
than have nothing

(8)
did you think i was a city
big enough for a weekend getaway
i am the town surrounding it
the one you’ve never heard of
but always pass through
there are no neon lights here
no skyscrapers or statues
but there is thunder
for i make bridges tremble
i am not street meat i am homemade jam
thick enough to cut the sweetest
thing your lips will touch
i am not police sirens
i am the crackle of a fireplace
i’d burn you and you still
couldn’t take your eyes off me
cause i’d look so beautiful doing it
you’d blush
i am not a hotel room i am home
i am not the whiskey you want
i am the water you need
don’t come here with expectations
and try to make a vacation out of me

(9)
i am water

soft enough
to offer life
hard enough
to drown it away

*

Δ. Η ίαση

(10)
μου αρέσει ο τρόπος που οι ραγάδες
στους γοφούς μου μοιάζουν ανθρώπινες και
που είμαστε τόσο απαλές κι όμως
σκληρές και άγριες όπως της ζούγκλας
όταν χρειάζεται
το αγαπώ αυτό σ’ εμάς
πόσο ικανές είμαστε να σκεπτόμαστε
πόσο ατρόμητες να πληγωθούμε
και που φροντίζουμε τις πληγές μας με χάρη
απλά το να είμαι γυναίκα
το να με αποκαλώ
γυναίκα
με κάνει απόλυτα ολόκληρη
και πλήρη

(11)
οι πλάτες μας
λένε ιστορίες
που κανένα βιβλίο δεν έχει
τη ράχη να
βαστάξει

– έγχρωμες γυναίκες

(12)
για να βλέπεις την ομορφιά εδώ
δεν σημαίνει
πως υπάρχει ομορφιά σε μένα
σημαίνει ότι υπάρχει ομορφιά ριζωμένη
τόσο βαθιά μέσα σου
που δεν μπορείς παρά
να τη βλέπεις παντού

D. The healing

(10)
i like the way the stretch marks
on my thighs look human and
that we’re so soft yet
rough and jungle wild
when we need to be
i love that about us
how capable we are of feeling
how unafraid we are of breaking
and tend to our wounds with grace
just being a woman
calling myself
a woman
makes me utterly whole
and complete

(11)
our backs
tell stories
no books have
the spine to
carry

– women of colour

(12)
for you to see beauty here
does not mean
there is beauty in me
it means there is beauty rooted
so deep within you
you can’t help but
see it everywhere

  • Μετάφραση:
    Χριστίνα Λιναρδάκη

Σημείωση: Οι μεταφράσεις πρωτοδημοσιεύθηκαν στο vakxikon.gr.

eirini aivaliwtouRupi Kaur – Η Σιχ ποιήτρια του Καναδά
Περισσότερα

Masha Ivashintsova, η φωτογραφική ιδιοφυΐα της Ρωσίας που έζησε στην αφάνεια

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η Ρωσίδα Masha Ivashintsova (1942-2000) φωτογράφιζε διαρκώς αλλά δεν έδειξε ποτέ τη δουλειά της σε κανέναν. Η ιστοσελίδα http://mashaivashintsova.com είναι μια προσπάθεια της κόρης της και των φίλων της να δείξουν τα έργα της Masha στον κόσμο και να της αποδώσουν την αναγνώριση, που τόσο άργησε.

Η Masha παντρεύτηκε τον Melvar Melkumyan, έναν γλωσσολόγο γεννημένο στη Γερμανία με καταγωγή από την Αρμενία και απέκτησε την Asya. Ο γάμος της τελικά διαλύθηκε και η Asya μετακόμισε στη Μόσχα με τον πατέρα της. Η Ivashintsova παρέμεινε στο Λένινγκραντ.

 

 

Η ιστορία της ανακάλυψης της φωτογραφικής κληρονομιάς της Ιβασίντσοβα έγινε από την κόρη της Άσια, όταν άδειαζε μια σοφίτα στο οικογενειακό τους σπίτι. Εκεί, δεκαεπτά χρόνια μετά το θάνατό της, βρέθηκαν 30.000 από τα αρνητικά των φωτογραφιών που τραβούσε σε όλη της τη ζωή απαθανατίζοντας πρόσωπα και σκηνές δρόμου.

Η Ιβασίντσοβα, η οποία γεννήθηκε το 1942, φωτογράφιζε τους κατοίκους και τη ζωή στο Λένινγκραντ της Ρωσίας, συνεχώς, αλλά ποτέ δεν έδειξε τη δουλειά της σε κανέναν. «Φυσικά, ήξερα ότι η μητέρα μου τραβούσε φωτογραφίες όλη την ώρα. Το εντυπωσιακό είναι ότι ποτέ δεν μοιράστηκε τα έργα της με κανέναν, ούτε με την οικογένειά της», γράφει η κόρη της. «Μάζευε τα φιλμ στη σοφίτα και σπάνια τις έδειχνε, οπότε κανείς δεν κατάφερε ποτέ να εκτιμήσει τους καρπούς του πάθους της».

Οι εικόνες της τραβήχτηκαν από το 1960 έως το 1999 χρησιμοποιώντας Leica IIIc και Rolleiflex σε φιλμ Svema. Μπορεί κάποιος να δει από κομμουνιστικές συγκεντρώσεις στο Λένινγκραντ έως αυτοπροσωπογραφίες της και πορτρέτα της οικογένειας και των φίλων της.

 

 

Η Ιβασίντσοβα γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια της οποίας τα περιουσιακά στοιχεία κατασχέθηκαν μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση. Εκπαιδεύτηκε ως μπαλαρίνα ως νεαρή κοπέλα, αλλά αργότερα γράφτηκε σε ένα τεχνικό κολέγιο. Στην ιστοσελίδα που δημιούργησε η κόρη της αναφέρει πως η μητέρα της εργάστηκε σε αρκετές δουλειές και εμπλέκεται στο ποιητικό και φωτογραφικό υπόγειο κίνημα της δεκαετίας του 1960 μέχρι τη δεκαετία του ’80.

Είχε τρεις μεγάλες σχέσεις με τον φωτογράφο Boris Smelov, τον ποιητή Viktor Krivulin και τον γλωσσολόγο Melvar Melkumyan, τον πατέρα της Άσια. «Ποτέ κατά τη διάρκεια της ζωής της δεν παρουσίασε ούτε τις φωτογραφίες, ούτε τα ημερολόγια, ούτε τα ποιήματά της», γράφει η Άσια Ιβασίντσοβα-Μελκουμιάν. «Βλέπω τη μητέρα μου ως ιδιοφυΐα, αλλά εκείνη ποτέ δεν είδε τον εαυτό της έτσι και ποτέ δεν άφηνε κανέναν άλλο να τη δει πραγματικά», προσθέτει η κόρη της.

Η Μάσα Ιβασίντσοβα πέθανε το 2000 ύστερα από μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία 58 ετών. Το έργο της παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2018 στη Βιέννη.

 

eirini aivaliwtouMasha Ivashintsova, η φωτογραφική ιδιοφυΐα της Ρωσίας που έζησε στην αφάνεια
Περισσότερα

Μαρία Ζαφειράκη. «Αυλαία» για μια σεμνή και αθόρυβη δύναμη του ελληνικού θεάτρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Υπηρέτησε το ελληνικό πάνω από 40 χρόνια. Έγινε μέλος του Σωματείου των Ελλήνων Ηθοποιών τον Ιανουάριο του 1956. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1955 στο έργο «Οθέλλος» του Σαίξπηρ με τον θίασο του Τζαβαλά Καρούσου που ανέβηκε στο θέατρο «Έσπερος» στη Θεσσαλονίκη.

Η Μαρία Ζαφειράκη γεννήθηκε στην Κοζάνη και σπούδασε στη δραματική σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του το ΣΕΗ, «η Μαρία Ζαφειράκη υπήρξε ένας άνθρωπος του θεάτρου πιστή στην τέχνη της που πάλεψε για να κρατήσει υψηλά τα πιστεύω της».

Η Μαρία Ζαφειράκη είχε πλούσια παρουσία στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση αλλά και στο ραδιόφωνο όπου έλαβε μέρος σε διάφορα θεατρικά έργα αλλά και σε εκπομπές συνέχειας.

***

Είχε πάρει μέρος στις ταινίες: Το χάραμα (1994), Άλκηστη (1986), Τα τσακάλια (1981), Ισόβια (1980), Ένας νομοταγής πολίτης (1974), Οι βάσεις και η Βασούλα (1974), Ερωτική συμφωνία (1972), Η ώρα της αλήθειας (1969), Τα παιδιά του λιμανιού (1969), Η κραυγή μιας αθώας (1969), Επί εσχάτη προδοσία (1968), Το κανόνι και τ΄αηδόνι (1968), Αργυρώ η προδομένη τσελιγκοπούλα (1968), Καρδιές που ξέρουν ν’ αγαπούν (1967), Κατάρα είναι ο χωρισμός (1967), Πυρετός στην άσφαλτο (1967), Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963).

 

***

 

 

Είχε παντρευτεί τον ηθοποιό Σπύρο Κωνσταντόπουλο με τον οποίο απέκτησε έναν γιο. Η Μαρία Ζαφειράκη πέθανε την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2018.

***

Ακολουθεί η θεατρική μεταφορά στην τηλεόραση, του έργου της Μαρίας Λαμπαδαρίου – Πόθου «Χάρτινο φεγγάρι», το 1978. Παίζουν: Μαρία Ζαφειράκη, Ελένη Ζαφειρίου, Γιώργος Καράφας, Βασίλης Μητσάκης, Γιώργος Τζώρτζης, Μαρία Αλιφέρη, Αλεξάνδρα Λαδικού, Τρύφων Καρατζάς. Σκηνοθεσία: Πέτρος Λεωκράτης.

 

ΧΑΡΤΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

 

***

 

 

Ο αποχαιρετισμός της θα γίνει τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου, στις 4 το απόγευμα, στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής. [Νεαπόλεως και Πατριάρχου Γρηγορίου Ε’, Αγία Παρασκευή, 15341. Τηλέφωνο: 210-652.34.61].

Παναγιώτης ΜήλαςΜαρία Ζαφειράκη. «Αυλαία» για μια σεμνή και αθόρυβη δύναμη του ελληνικού θεάτρου
Περισσότερα

Άγιος Πορφύριος ο Μίμος – Προστάτης των Ελλήνων ηθοποιών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Ο Πορφύριος ευστόλιστος εκ ξίφους,
Λαμπράν στολισθείς πορφύραν εξ αιμάτων».

Μάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Πορφύριος και Πορφυρία.

Ο Πορφύριος έζησε τον 3ο αιώνα, στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Καταγόταν από την Έφεσο της Μικράς Ασίας και από μικρή ηλικία είχε ανατραφεί με μίμους στα θέατρα. Εξασκώντας την τέχνη του μίμου, συχνά κορόιδευε τις χριστιανικές συνήθειες και τελετουργίες.

Αλλά η ζωή τού επιφύλαξε μία δυσάρεστη έκπληξη. Ο Πορφύριος είχε μία κόρη, την οποία έχασε από αιφνίδιο θάνατο. Η απώλειά της τον συγκλόνισε. Άφησε το επάγγελμα του μίμου και άρχισε να περιφέρεται θρηνώντας.

Τελικά, βρήκε παρηγοριά στους κόλπους των χριστιανών, που τόσο είχε εμπαίξει. Βαπτίσθηκε χριστιανός και μετά με θάρρος αποκήρυξε δημόσια την ειδωλολατρική του πίστη.

Ο έπαρχος όταν το έμαθε τον κάλεσε και τον πρόσταξε να ασπαστεί τα είδωλα. Ο Πορφύριος αρνήθηκε και αποκεφαλίστηκε.

Ο Άγιος Πορφύριος ο μίμος είναι προστάτης των Ελλήνων ηθοποιών.

 

eirini aivaliwtouΆγιος Πορφύριος ο Μίμος – Προστάτης των Ελλήνων ηθοποιών
Περισσότερα

Νίκος Κούρος. Είχε τρέξει χιλιόμετρα στο θέατρο αλλά τον αγαπήσαμε ως φαρμακοποιό στην τηλεόραση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αυλαία στα 90 για τον Νίκο Κούρο την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018. Ο ηθοποιός, που ήταν για αρκετά χρόνια μέλος του Θεάτρου Τέχνης- Καρόλου Κουν, του Εθνικού Θεάτρου και άλλων θιάσων, έγινε ευρύτερα γνωστός από τον ρόλο του φαρμακοποιού στη σειρά «Ρετιρέ».

Όπως έλεγε ο ίδιος, είχε αγαπήσει αυτόν τον ρόλο και δεν τον ενοχλούσε που ο κόσμος τον αγάπησε μέσα από αυτή τη σειρά του Mega, στο πλευρό της Νεφέλης Ορφανού και της Κατερίνας Γιουλάκη.

 

«Αστραπή στο δάσος» στο Εθνικό Θέατρο το 1992. Από αριστερά: Χρήστος Ευθυμίου (Μεμάς), Ελένη Παναγιώτου (Τζούλη), Μπάμπης Χατζηδάκης (Βασίλης), Νίκος Κούρος (Ρικάρντο).

 

Ο Νίκος Κούρος γεννήθηκε στη Χαλκίδα στις 20 Μαρτίου του 1928. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πιάνο και τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών και θέατρο στη δραματική σχολή του Ελληνικού Ωδείου. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1957 με το θίασο Άννας Λώρη – Άλκη Παπά, στο θέατρο «Διονύσια», στην Καλλιθέα.

Εκτός από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εργάστηκε ως εκφωνητής θεατρικών και λογοτεχνικών εκπομπών και ως πολιτικός σχολιαστής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (1954-1957), ενώ ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία και τη λογοτεχνία.

Ο Νίκος Κούρος είχε εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές: Ο Μονομάχος της Σιωπής (Γκοβόστης, 1988). Διαδρομή σε κλειστό χώρο (Γκοβόστης, 1992), Ή διαζευκτικόν, (Γκοβόστης, 1992) και το «Κέρχνος λόγος και λόγος λιγύς» (Γκοβόστης, 2005).

 

***

 

«Αστραπή στο δάσος» στο Εθνικό Θέατρο το 1992. Μιράντα Ζαφειροπούλου (Μαργαρίτα), Νίκος Κούρος (Ρικάρντο).

 

ΘΕΑΤΡΟ

Η Κυρία με τις καμέλιες [το 1959, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη], Αστραπή στο δάσος, Ο άγιος Γεώργιος σκοτώνει το δάσος, Ένας ιδανικός σύζυγος, Η βεγγέρα, Ο Κούρος (Θησέας), Το μεγάλο μας τσίρκο, Οι τρεις αδελφές, Ο θάνατος του εμποράκου, ο άνθρωπος ελέφαντας (με τον Δημήτρη Ποταμίτη), Κομμάτια και θρύψαλα, Πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, Όρνιθες με το Θέατρο Τέχνης στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν).

 

***

 

Ο Marcello Mastroianni (δεξιά), ο Νίκος Κούρος (αριστερά) και ο Serge Reggianni στην ταινία «Ο Μελισσοκόμος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. © Νέα Κίνηση Α.Ε.

 

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

 

Μπραζιλέρο (2001), Η αιωνιότητα και μια μέρα (το 1998 σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου), Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995), Τρελλάδικο πολυτελείας (1990), Ποιος σκότωσε τη θεία Ελβίρα; (1989), Ο μεγάλος παραμυθάς (1988), Τοπίο στην ομίχλη (1988), Μπανάνες (1987), Ένας κόκορας στη γειτονιά μας (1986), Ο εραστής της πείνας (1986), Ο μελισσοκόμος (1986), Η παρεξήγηση (1983), Ο φονιάς (1983), Άγγελος (1982), Η στροφή (1982), Τα τσακάλια (1981), Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια (1981), Ο Κώτσος και οι εξωγήινοι (1980), Οι κυνηγοί (1977), Η διαδικασία (1976), Το κελί μηδέν (1975), Ο τρομοκράτης (1975), Αστερισμός της Παρθένου (1973), Ο επισκέπτης (1973), Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω (1967), Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965).

 

 

Εδώ, ο Νίκος Κούρος στο «Ρετιρέ» με τη Νεφέλη Ορφανού.

 

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Τα χαμένα γράμματα, Οι Πανθέοι, Παππούδες εν δράσει, Παράξενος ταξιδιώτης, Το ρετιρέ, Το πάρκινγκ, Οικογένεια Βλαμμένου, Ορκιστείτε παρακαλώ, Όταν ήμουν δάσκαλος, Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία, Εκείνος κι εκείνος, Εν Αθήναις, Εγνατία οδός, Ακριβή μου Σοφία, Μεθυσμένη πολιτεία, Αστροφεγγιά, Μαντάμ Σουσού, Γιούγκερμαν.

***

Ο αποχαιρετισμός του Νίκου Κούρου θα γίνει την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2018, στις 3 το μεσημέρι, από το Νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.

*

Στη βασική φωτογραφία ο Νίκος Κούρος, στο Εθνικό Θέατρο το 1991, στην παράσταση «Ένας ιδανικός σύζυγος» του Όσκαρ Ουάιλντ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου.

Παναγιώτης ΜήλαςΝίκος Κούρος. Είχε τρέξει χιλιόμετρα στο θέατρο αλλά τον αγαπήσαμε ως φαρμακοποιό στην τηλεόραση…
Περισσότερα

Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Γιώργο Μιχαηλίδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του Γιώργου Μιχαηλίδη του σκηνοθέτη, συγγραφέα, δασκάλου και ιδρυτή του «Ανοιχτού Θέατρου». Ο Γιώργος Μιχαηλίδης, ένας διανοούμενος της εποχής μας, μία σημαντική προσωπικότητα στο χώρο της Τέχνης, αφήνει πίσω του σπουδαία παρακαταθήκη μέσα από την πολύπλευρη προσφορά του στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Δεκάδες σκηνοθεσίες του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, θεατρική διδασκαλία με παράλληλη συγγραφική, ερευνητική και εκδοτική δραστηριότητα αποτυπώνονται στο πολύπλευρο έργο του που σφράγισε με το ανεξάρτητο κι ανήσυχο πνεύμα του, την πολυδιάστατη προσέγγισή του στα πράγματα και την υψηλή καλλιτεχνική του αισθητική.

***

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης γεννήθηκε το 1938, στη Νέα Ιωνία Αττικής. Ήταν παιδί προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Διέκοψε τις σπουδές του στην Αρχιτεκτονική, στο Γκρατς της Αυστρίας, για να σπουδάσει Υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1965, ιδρύει το Θέατρο Νέας Ιωνίας, το πρώτο λαϊκό περιφερειακό θέατρο στην Ελλάδα. Λειτούργησε για δύο χρόνια μόνο, έως την επιβολή της δικτατορίας το 1967. Το 1972, μέσα στη δικτατορία, δημιουργεί το πρώτο Ανοιχτό Θέατρο στην Κυψέλη, του οποίου η λειτουργία διακόπτεται το 1975. Παράλληλα, εκδίδει το περιοδικό «Ανοιχτό Θέατρο». Το 1984 αρχίζει η λειτουργία του δεύτερου Ανοιχτού Θεάτρου.
Σκηνοθέτησε δεκάδες έργα του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Εθνικό Θέατρο, στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος, στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στην Πειραματική Λυρική Σκηνή.
Στην ελληνική τηλεόραση, σκηνοθέτησε, σε δικά του σενάρια, με μεγάλη επιτυχία ιστορικές σειρές όπως: «Ο συμβολαιογράφος», «Οι άθλιοι των Αθηνών», Οι σκλάβοι στα δεσμά τους», «Κίτρινος φάκελος», «Τα Λαυρεωτικά», «Κάθοδος» κ.ά.

***

Ένα σημαντικό κεφάλαιο του πνευματικού του έργου είναι το συγγραφικό, με τα μυθιστορήματα: «Πέτρος Δαρζέντας», «Η Πύλη», «Λάμδα», οι τριλογίες «Της Επανάστασης, της Μοναξιάς και της Λαγνείας» και «Άγιοι Έρωτες».
Με το ΚΘΒΕ συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης στις εξής παραστάσεις:
• «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (2006)
• «Τέλος καλό, όλα καλά» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (2005)
• «Ικέτιδες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1983)
• «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε ντε Βέγα σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1977)
• «Σχολείο γυναικών» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1976)
• «Οι εχθροί» του Μαξίμ Γκόργκi σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1975)

***

Η κηδεία του Γιώργου Μιχαηλίδη θα γίνει την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018, στις 4.00 το απόγευμα, στο νεκροταφείο Μεταμόρφωσης. [Λεωφόρος Τατοΐου, Μεταμόρφωση, 14451, Αττική, Τηλέφωνο 210 – 2791715.

***

  • ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ | www.ntng.gr
eirini aivaliwtouΤο ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Γιώργο Μιχαηλίδη
Περισσότερα

Σαλεπιτζήδες, έμποροι μπαχαρικών, αχθοφόροι και βαρκάρηδες αποχαιρετούν τον Αρά Γκιουλέρ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Επιμέλεια: Catisart

Η ασπρόμαυρη μελαγχολία του Τουρκοαρμένιου φωτογράφου Αρά Γκιουλέρ ποτέ δεν παρέπεμψε στο μεγαλείο των παλαιών λαμπρών ημερών της Κωνσταντινούπολης. Η βυζαντινή αυτοκρατορία και η δόξα των Οθωμανών σουλτάνων άφησαν παντελώς αδιάφορο τον θρυλικό φωτογράφο.

 

 

Ο μαγικός φακός του Γκιουλέρ, μια ταπεινή Λάικα, μαγνητίστηκε από τους αχθοφόρους, τους βαρκάρηδες, τους ψαράδες και τους θαμώνες των φτωχών καφενέδων.

Άγκυρες και πλεούμενα στο Καράκιοϊ, υπαίθρια εστιατόρια στο Εμίνονου, ναύτες και καλυμμένες με φερετζέ γυναίκες στο Ούνκαπανι. Πλανόδιοι σαλεπιτζήδες στο Σουλεϊμανιγιέ τζαμί, έμποροι μπαχαρικών στην Αιγυπτιακή Αγορά. Πολύβουες γέφυρες, δαιδαλώδη δρομάκια, ξύλινα ετοιμόρροπα και περίτεχνα σπίτια. Ανθρωπομάνι στις παραγκουπόλεις Καπαλίτσαρσι, Τεπέμπασι, φαρμακοποιός στο Καζλίτσεσμε, χαμάληδες στην αγορά Μπέιογλου, κάρα στο Ταχτάκαλε, κοσμοσυρροή στην αποβάθρα Γιαγτζιλάρ, τέμενος Σοκουλού Μεχμέτ Πασά, κοιμητήριο των Σουλτάνων στο Εγιούπ, δερβίσηδες Μεβλεβί στο Γαλατά. Άρωμα από χωνευτήρι πολιτισμών και λαών. Φορτηγίδες και πουλιά στον Κεράτιο.

 

 

 

Ποίηση από την Κιναλίαντα (Πρώτη), ψυχή από την Μπουργκάζαντα (Αντιγόνη), πνοή από τη Χεμπελίαντα (Χάλκη). Οι εικόνες του Αρά Γκιουλέρ απέχουν πολύ απ’ αυτές που θέλουν να βλέπουν οι τουρίστες. Λατρεύονται όμως από τους ταξιδευτές των ονείρων και των ελεύθερων αναγνώσεων. Ταιριάζουν στους περιηγητές της θλίψης και του εφήμερου, στους εραστές του παρελθόντος και της διαχρονικής ενέργειας. Γι’ αυτό οι παρατηρητές των διαφορετικών εμπειριών, της αδέσμευτης τέχνης και της οπτικής ιστοριογραφίας μαγεύονται από την τέχνη του.

 

 

Μέχρι τέλους ο Αρά Γκιουλέρ παρέμεινε οξυδερκής, πνευματώδης και φιλοσοφημένος. Αν και έγινε γνωστός από την αποτύπωση της ζωής των ανθρώπων και των σημαντικών ιστορικών γεγονότων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Κωνσταντινούπολη και την Τουρκία, έκανε διεθνή καριέρα για περισσότερα από εξήντα χρόνια.

Το αρχείο του δεν άνοιξε ποτέ σε μελετητές, αλλά παρέμεινε στοιβαγμένο σε κουτιά στο γραφείο του.

Ο «Master of Leica»

Ο Αρά Γκιουλέρ γεννήθηκε στο Μπέγιογλου της Κωνσταντινούπολης στις 16 Αυγούστου 1928. Ολοκληρώνοντας τις οικονομικές σπουδές, εγκατέλειψε μια πολλά υποσχόμενη επιχειρηματική σταδιοδρομία και δοκίμασε την τύχη του στο θέατρο και στη ζωγραφική, πριν γοητευθεί από την ανακάλυψη της «φωτογραφικής γλώσσας». Ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ της εφημερίδας «Yeni Istanbul» το 1950. Το 1956 άρχισε τη συνεργασία του με το «Time-Life» και έγινε μέλος του φωτογραφικού πρακτορείου «Magnum». Δύο χρόνια αργότερα, το «Paris Match» και το «Der Stern» άρχισαν να δημοσιεύουν τις φωτογραφίες του.

 

 

Το 1961 συγκαταλέγεται, σύμφωνα με το έγκριτο περιοδικό «English Photographic Annual», στους επτά καλύτερους φωτογράφους του κόσμου. Την επόμενη χρονιά τού απονέμεται ο διάσημος τίτλος «Master of Leica». Ο Γκιουλέρ, το φωτογραφικό αρχείο του οποίου πλησιάζει τον ιλιγγιώδη αριθμό του ενός εκατομμυρίου αρνητικών, ταξίδεψε σε κάθε γωνιά του κόσμου, ενώ εξερεύνησε σπιθαμή προς σπιθαμή τις μουσουλμανικές χώρες. Εξ ου και στη Δύση είναι γνωστός ως ο φωτογράφος της Μέσης Ανατολής.

 

 

Ο σπουδαίος φωτογράφος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 90 ετών το βράδυ της Τετάρτης 17 Οκτωβρίου 2018. Ο γιατρός του, Οκάν Όζτσεκερ, ανέφερε ότι ο Αρά Γκιουλέρ εισήχθη στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Τελικά σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά του. Η αναπνοή του δεν ανταποκρίθηκε και πέθανε στις 23.20.

Ο εκπρόσωπος του Κόμματος της Δικαιοσύνης Ομέρ Τσελίκ, σημείωσε:

«Ο Γκιουλέρ δούλεψε σαν κόσμημα το κεφάλαιο που λέγεται ζωή. Έφυγε από κοντά μας ένας δερβίσης που στάθηκε μάρτυρας στη ζωή και τα βάσανα του ανθρώπου».

Η κηδεία του προβλέπεται να γίνει το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018 στην Αρμενική Εκκλησία Beyoğlu Üç Horan.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΣαλεπιτζήδες, έμποροι μπαχαρικών, αχθοφόροι και βαρκάρηδες αποχαιρετούν τον Αρά Γκιουλέρ
Περισσότερα

Στη Νάντια και στον Ντένις το Νόμπελ Ειρήνης 2018

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Να και μια χρονιά που το «Νόμπελ Ειρήνης» πήγε σε καλά χέρια και δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν.

Όπως ανακοινώθηκε την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018, το βραβείο θα απονεμηθεί στον Κονγκολέζο γυναικολόγο Ντένις Μουκουέγκε που έχει κάνει εκστρατεία κατά της σεξουαλικής βίας και στη Νάντια Μουράντ, πρώην σκλάβα του σεξ του ISIS.

 

«Και οι δύο έθεσαν σε κίνδυνο την προσωπική τους ασφάλεια αγωνιζόμενοι με θάρρος κατά των εγκλημάτων πολέμου και διασφαλίζοντας δικαιοσύνη για τα θύματα», ανακοίνωσε η νορβηγική Επιτροπή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να επικοινωνήσει με τους δύο βραβευόμενους για να τους ενημερώσει. «Εάν παρακολουθούν, τα συγχαρητήριά μου από καρδιάς», δήλωσε η εκπρόσωπος της Επιτροπής.

 

***

 

Ο Ντένις Μουκουέγκε είναι ο «από μηχανής» Θεός για τις γυναίκες και τα παιδιά της πατρίδας του.

 

-Ντένις Μουκουέγκε, Κογκολέζος γυναικολόγος

 

Ο Ντένις Μουκουέγκε (Denis Mukwege) είναι Κονγκολέζος γυναικολόγος, ο οποίος είναι γνωστός για την προσφορά του στα θύματα βιασμών στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Το Σεπτέμβριο του 2012 σε ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, κατήγγειλε την ατιμωρησία που επικρατεί σχετικά με τους μαζικούς βιασμούς στη χώρα του και άσκησε κριτική στη διεθνή κοινότητα και στην κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό για την αδράνειά τους σχετικά με τις σφαγές στην περιοχή Κίβου, στα ανατολικά της χώρας. Στις 25 Οκτωβρίου του 2012 τέσσερις ένοπλοι επιτέθηκαν στο σπίτι του ενώ αυτός έλειπε, έπιασαν ομήρους τις κόρες του και περίμεναν να γυρίσει για να τον δολοφονήσουν. Ο Ντένις Μακουέγκε τελικά γλίτωσε αλλά σκοτώθηκε ο φρουρός του. Ύστερα από αυτή την επίθεση ο Μακουέγκε έφυγε με την οικογένειά του στην Ευρώπη. Επέστρεψε στο Bukavu, τον Ιανουάριο του 2013, και έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη από τους κατοίκους.

 

***

 

Στις 3 Απριλίου του 2016 η Νάντια Μουράτ είχε επισκεφθεί το Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στην Ειδομένη.

 

-Νάντια Μουράτ Μπάσι Τάχα, πρώην σκλάβα του σεξ του ISIS

Η 25χρονη Κούρδισσα Νάντια Μουράτ Μπάσι Τάχα, (Nadia Murad Basee Taha), από το Ιράκ, που ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των Γεζίντι, είχε συλληφθεί το 2014 από τζιχαντιστές του ISIS από το χωριό της στην περιοχή Σινιτζάρ του βόρειου Ιράκ, που σκότωσαν τη μητέρα της και έξι αδέλφια της -συνολικά 44 από τους συγγενείς. Την έκαναν σκλάβα του σεξ, τη βασάνισαν και τη βίασαν πολλές φορές όσον καιρό ήταν αιχμάλωτη, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν το πνεύμα της. Το 2015 κατάφερε να διαφύγει στη Γερμανία και να κάνει μια νέα αρχή. Τον Σεπτέμβριο του 2016 έγινε η πρώτη πρέσβειρα καλής θέλησης του UNODC (Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος) για την αξιοπρέπεια των επιζώντων από εμπορία ανθρώπων και συμμετείχε σε παγκόσμιες και τοπικές πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης σχετικά με τη δεινή θέση αναρίθμητων θυμάτων εμπορίας. Τον Οκτώβριο του 2016 το Συμβούλιο της Ευρώπης την τίμησε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Βάτσλαβ Χάβελ».

Παναγιώτης ΜήλαςΣτη Νάντια και στον Ντένις το Νόμπελ Ειρήνης 2018
Περισσότερα