Πρόσωπα

Η Αγνή ψυχή του θεάτρου μας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αυτό τον καιρό σκηνοθετεί την παράσταση «6», βασισμένη στα «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα» (ιταλικός τίτλος: Sei personaggi in cerca d’autore), το διασημότερο θεατρικό έργο του Ιταλού συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλο που θα ανέβει στο θέατρο «Θησείον, Ένα θέατρο για τις τέχνες» το Μάρτιο. Παίζει στο αριστουργηματικό έργο του Ευγένιου Τριβιζά «Το Όνειρο του Σκιάχτρου» και μαγεύει μικρούς και μεγάλους, στο θέατρο «Λαμπέτη» κάθε Κυριακή πρωί.
Επιμελείται σκηνοθετικά τη «Μεγαλοψυχία» του Αλφρέντο Σανθόλ για το Φεστιβάλ Αναλογιών που οργανώνει το Ινστιτούτο Θερβάντες και θα παρουσιαστεί στο Μικρό Γκλόρια τον Φεβρουάριο. Ακόμα διδάσκει το μάθημα του play back theater, ένα είδος διαδραστικού θεάτρου που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό, στο Θέατρο των Αλλαγών και παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα υποκριτικής στο Art Noir.
Η Αγνή Χιώτη, το κορίτσι με την καθαρότητα και τη γλυκύτητα στο βλέμμα, η πολύπλευρη και ταλαντούχα ηθοποιός, μια προσωπικότητα οξύτατης εμβέλειας, αποτελεί το νέο αίμα του θεάτρου μας. Είναι ένα πλάσμα όμορφο και θαρραλέο, προικισμένο με πλατιά κι ελεύθερη αντίληψη. Αντικρίζει τα αιώνια προβλήματα του κόσμου και της τέχνης με παρρησία, πολιορκώντας τα δυναμικά με άφοβη σκέψη, ελπίδα και αισιοδοξία. Για όσους την ξέρουν είναι η Αγνούλα, η Αγνή ψυχή του θεάτρου μας…

eirini aivaliwtouΗ Αγνή ψυχή του θεάτρου μας
Περισσότερα

Ο ολυμπιονίκης Lin Dan και η γάτα του ποζάρουν με Dolce & Gabbana

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Lin Dan είναι Κινέζος αθλητής του μπάντμιντον και Ολυμπιονίκης, περισσότερο γνωστός ως ο αήττητος «Super Dan».

Στη φωτογραφία ο δύο φορές νικητής του χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου στο μπάντμιντον ποζάρει με τη γάτα του φορώντας ρούχα των Ιταλών σχεδιαστών Domenico Dolce και Stefano Gabbana.

Η επιβλητική και χαρισματική προσωπικότητα του Lin Dan και η έμφυτη κομψότητα της γάτας εντυπωσιάζουν τη ματιά με την ομορφιά τους και την αισθητική τους ευαισθησία.

Ο Λιν Νταν γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1983 στο Λονγκγιάν της Κίνας. Έγραψε Ιστορία στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου (2012), όταν έγινε ο πρώτος αθλητής του Μπάντμιντον που κερδίζει μονό σε Ολυμπιακούς Αγώνες δύο φορές.

eirini aivaliwtouΟ ολυμπιονίκης Lin Dan και η γάτα του ποζάρουν με Dolce & Gabbana
Περισσότερα

«Ευχαριστώ τους γελοιογράφους επειδή με την κριτική τους μάς διδάσκουν πώς να γίνουμε καλύτεροι»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Δημήτρη Σιούφα (*)

Στη χώρα μας το γέλιο βγαίνει από την καρδιά και η κριτική από την παράδοση του Αριστοφάνη. Επομένως το γέλιο δεν μπορεί να λείπει από τη ζωή. Δεν μπορεί να λείπει ούτε από την πολιτική.

Λέγεται ότι παλαιός πολιτικός τηλεφώνησε στο μεγάλο γελοιογράφο Φωκίωνα Δημητριάδη για να διαμαρτυρηθεί. Όχι, όμως, γιατί τον θυμότανε πολύ συχνά! Αλλά για το αντίθετο. Επειδή είχε καιρό να τον εμφανίσει στις γελοιογραφίες του. Προφανώς ο πολιτικός αυτός ήξερε τη δύναμη της γελοιογραφίας. Είχε, όμως, και αίσθηση του χιούμορ. Η σχέση ανάμεσα στην πολιτική και τη μοναδική ιδιότητα του γέλιου είναι παλαιά και στενή. Τα πιο δύσκολα θέματα απαλύνονται και γίνονται πιο κατανοητά όταν τα δει κανείς και με μια εύθυμη ματιά. Η αντοχή των πολιτικών και ο χαρακτήρας τους δοκιμάζεται και στην εύθυμη κριτική. Άνθρωποι ικανοί με αυτοπεποίθηση και σιγουριά μπορούν να το αντέξουν. Η κοινωνία, ο μέσος πολίτης που αρέσκεται να κρατά συνεχώς προσγειωμένους τους πολιτικούς, βρίσκει την έκφρασή του μέσα από την καθημερινή έμπνευση του γελοιογράφου. Μέσα από έναν έξυπνο τρόπο κριτικής και άσκησης ελέγχου.

Σκίτσο της Έφης Ξένου.

Δεν είναι τυχαίο ότι, παγκόσμια, οι περισσότερες εφημερίδες έχουν γελοιογραφίες. Φαίνεται ότι το γέλιο εκτός από τα ευεργετικά αποτελέσματα στο …κυκλοφορικό βελτιώνει και την κυκλοφορία των εφημερίδων.
Ακόμη και στις πιο δύσκολες ώρες μιας κοινωνίας υπάρχει η λυτρωτική και θεραπευτική δύναμη του γέλιου. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη το γέλιο για να κρατήσει ψυχική και πνευματική ισορροπία. Κορυφαίοι πολιτικοί, σ’ όλες τις εποχές, είχαν έντονη την αίσθηση του χιούμορ. Και αυτοί μπορεί να ήταν πολλοί.

Πετυχημένοι γελοιογράφοι, όμως, δεν υπάρχουν πολλοί. Γιατί απαιτούνται σπάνιες ανθρώπινες ικανότητες. Απαιτείται συνδυασμός υψηλής ευφυΐας, μεγάλης αίσθησης χιούμορ, αντίληψη της επικαιρότητας και της κοινωνικής συγκυρίας, αλλά και καλλιτεχνική γραφίδα. Γι’ αυτό ακριβώς είναι φυσικό να είναι λίγοι οι γελοιογράφοι. Γιατί όταν κάποιος έχει όλες αυτές τις ιδιότητες τότε είναι σπάνιος. Είναι προικισμένος άνθρωπος. Ερχόμενος κανείς στην πολιτική ξέρει τι τον περιμένει από τους γελοιογράφους. Προχωρώντας στην πολιτική αντιλαμβάνεται, δοκιμάζει και δαμάζει τις αντοχές του στην έμμεση και τόσο εύγλωττη κριτική της γελοιογραφίας.
Έρχονται όμως μέρες και για μας τους πολιτικούς που θα θέλαμε να δώσουμε σε κάποιο γελοιογράφο τη θέση μας έστω για λίγες ώρες.

 

***

 

Σκίτσο, του Σπύρου Ορνεράκη.

Δεν χρειάζεται να πω ότι το σκίτσο, και ειδικότερα η γελοιογραφία, είναι μια παγκόσμια γλώσσα, κατανοητή σε όλους. Δεν χρειάζεται μεταφραστές. Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να συλλάβουν το νόημα που εκπέμπει κάθε σκίτσο και να του δώσουν τη δική τους ερμηνεία με μία και μόνον ματιά. Ακούραστα και ευχάριστα. Ακόμη και όταν το μήνυμα είναι σκληρό.
Η κριτική πολλές φορές δοκιμάζει, βέβαια, την αντοχή των πολιτικών. Όποιοι διαθέτουν αυτοπεποίθηση και σιγουριά μπορούν να εισπράξουν τα μηνύματα με τρόπο θετικό.
Μπορούν να γελάσουν, αλλά και να προβληματιστούν. Την ίδια άλλωστε στιγμή, μπορεί να γελούν, αλλά και να προβληματίζονται χιλιάδες άλλοι πολίτες. Η κοινωνία, ο μέσος πολίτης που αρέσκεται να κρατά συνεχώς προσγειωμένους τους πολιτικούς, βρίσκει, πολλές φορές, την έκφρασή του μέσα από την έκφραση του γελοιογράφου.
Μέσα από έναν έξυπνο τρόπο σχολιασμού κριτικής και άσκησης ελέγχου. Έναν τρόπο άμεσο, απέριττο και απλό. Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι περισσότερες εφημερίδες έχουν γελοιογραφίες.

 

***

 

Βλέποντας τις γελοιογραφίες αξίζει να χαρείτε το πηγαίο χιούμορ, το γέλιο που δίνουν με την πολιτική γελοιογραφία οι γελοιογράφοι μας, οι οποίοι βρίσκονται στην πρωτοπορία της δημοσιογραφίας, γιατί με την πένα τους εκφράζουν τη δύναμη του σκίτσου στην πολιτική σάτιρα και κριτική.

Σκίτσο, του Πάνου Μαραγκού.

Η δύναμη των πολιτικών βρίσκεται στο να μπορούν όχι μόνο να δέχονται την κριτική που τους ασκούν οι δημοσιογράφοι, οι πολίτες, οι άνθρωποι οι οποίοι κρίνουν τις πολιτικές πράξεις, τις αποφάσεις και τις συμπεριφορές τους, αλλά κυρίως πρέπει να έχουν τη δύναμη να αντέχουν το γελοιογράφο, τη γελοιογραφία. Αυτό πρέπει να είναι ένα από τα στοιχεία όσων θέλουν να αναμειχθούν με τα δημόσια πράγματα και την πολιτική.

Στέκομαι τώρα σε μία πρόταση και σε μία άποψη: Αρχίζω πρώτα, με την πρόταση: Η Βουλή των Ελλήνων – και σ’ αυτό είμαστε όλοι σύμφωνοι – θα φιλοξενήσει σ’ ένα από τα νεοκλασικά της κτήρια, το Μουσείο της Ελληνικής Γελοιογραφίας. Εκεί θα μπορούν οι Έλληνες γελοιογράφοι, πέρα από την παρουσίαση της δουλειάς τους και ως διαρκή παρακαταθήκη του πνεύματος που αποτυπώνουν με την πένα τους, το μεράκι τους, τη ματιά τους στα πολιτικά γεγονότα, να εκθέτουν έργα τους, αλλά και να παρουσιάζουν την καινούρια δουλειά τους και τις νέες εκδόσεις τους. Στο χώρο αυτό θα μπορούν να φιλοξενούνται επίσης σημαντικές άλλες εκδηλώσεις, με επίκεντρο το χιούμορ, τη σάτιρα, το γέλιο.

Δεύτερον, υπενθυμίζω την αιρετική άποψη την οποία είχα εκφράσει παλιότερα ότι η λέξη «γελοιογραφία» πρέπει να γράφεται με «ι» και όχι με «οι», γιατί η γελοιογραφία βγάζει γέλιο, δεν εκφράζει μόνο το γελοίο. Τους γελοιογράφους πρέπει να τους συγχαίρουμε για τις καθημερινές δόσεις πολιτικής, ψυχικής και σωματικής υγείας που δίνουν σ’ όλη την κοινωνία. Εγώ ευγνωμονώ γελοιογράφους και δημοσιογράφους, επειδή για τρεις δεκαετίες με βοήθησαν να αντιμετωπίζω με χιούμορ και να σκέφτομαι πιο διερευνητικά τις ανυπόφορες πλευρές της πολιτικής.
Κλείνω τέλος με τη διαπίστωση ότι πάντα κάθε έκθεση της Λέσχης των Ελλήνων Γελοιογράφων αποτελεί γιορτή της ελευθεροτυπίας, γι’ αυτό ευχαριστώ τους γελοιογράφους επειδή μας διδάσκουν πώς να γίνουμε καλύτεροι».

 

(*) Το παραπάνω κείμενο, είναι επιλεγμένα αποσπάσματα από ομιλίες του Δημήτρη Σιούφα σε εκθέσεις της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων.

 

***

 

 

 

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019

 

Ο Δημήτρης Σιούφας γεννήθηκε στον Ελληνόπυργο Καρδίτσας, στις 15 Αυγούστου 1944 και πέθανε την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2019. Με τη σύζυγό του Καίτη Αναγνωστάκη απέκτησαν τρία παιδιά, τον Γιώργο, τον Μάριο και τη Στεφανία.

 

***

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019 το μεσημέρι στη 1, στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη Αθηνών. Η ταφή θα γίνει στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Η οικογένειά του ευχαριστεί όλους θερμά για τη συμπαράσταση και εκφράζει την παράκληση αντί στεφάνων να γίνουν δωρεές σε ευαγή ιδρύματα και φιλανθρωπικούς σκοπούς.

***

ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΙΟΥΦΑ

Παναγιώτης Μήλας«Ευχαριστώ τους γελοιογράφους επειδή με την κριτική τους μάς διδάσκουν πώς να γίνουμε καλύτεροι»…
Περισσότερα

Κική Σεγδίτσα. Τελευταίο χειρόγραφο για την αγαπημένη ρεπόρτερ των ηθοποιών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η δημοσιογράφος, πρέσβειρα του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ, συγγραφέας, ποιήτρια και κριτικός θεάτρου και κινηματογράφου Αγγελική (Κική) Σεγδίτσα, την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2019 σε ηλικία 89 ετών, ολοκλήρωσε το τελευταίο της χειρόγραφο.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με μεγάλη θλίψη ανακοίνωσε την απώλεια της δημοσιογράφου η οποία γεννήθηκε στη Λαμία το 1930. Υπήρξε επίσης σεναριογράφος και ποιήτρια. Ήθελε να σπουδάσει ψυχίατρος, αλλά την κέρδισε η Δημοσιογραφία και η Λογοτεχνία.

Στα κείμενά της ωστόσο οι αναφορές της στην Ψυχολογία εκφράζονταν με ολοκληρωμένα ψυχογραφήματα είτε των συνεντευξιαζόμενων όταν εργαζόταν ως δημοσιογράφος, είτε των ηρώων της, όταν εργαζόταν ως λογοτέχνις. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας (ΕΣΕ) της οποίας υπήρξε και μέλος του Δ.Σ. 2009-10, μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Πρωτεργατών Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης, μέλος της Εταιρείας Φίλων Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (I.F.J.).

Στη δημοσιογραφική της καριέρα, η οποία κάλυψε περίπου πέντε δεκαετίες (αρχές δεκαετίας 1960- τέλη δεκαετίας 2000), υπηρέτησε όλο το φάσμα της έντυπης και ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας.

Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες: ‘‘Αθηναϊκή’’, ‘‘Απογευματινή’’, ‘‘Ακρόπολη’’, ‘‘Προοδευτική’’, ‘‘Νίκη’’, ‘‘Οικονομική’’, ‘‘Νέα Πολιτεία’’, ‘‘Εξπρές’’, ‘‘Μεσημβρινή’’ κ.α., με τα περιοδικά ειδικής ύλης: ‘‘Έρευνα και ‘‘Κυνήγι’’, με τα περιοδικά ποικίλης ύλης: ‘‘Ρομάντσο’’, ‘‘Πάνθεον’’, ‘‘Βεντέττα’’, ‘‘Ταχυδρόμος’’, ‘‘Επίκαιρα’’, ‘‘Και’’, καθώς και με τα νεανικά: ‘‘Αλίκη’’ και ‘‘Μανίνα’’, του οποίου διετέλεσε και αρχισυντάκτρια.

 

Στο Ραδιόφωνο συνεργάστηκε με την ΤΕΔ (κατόπιν ΥΕΝΕΔ), το ΕΙΡ (κατόπιν ΕΡΤ) και το Ράδιο ΑΝΤΕΝΝΑ.

Στην Τηλεόραση συνεργάστηκε με τον ΑΝΤ1 και ειδικότερα στον «Πρωινό Καφέ». Διακρίθηκε κυρίως ως ρεπόρτερ στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ έχοντας πάρει συνεντεύξεις από όλους σχεδόν τους μεγάλους του καλλιτεχνικού χώρου: σκηνοθέτες, ηθοποιούς συνθέτες, τραγουδιστές κ.λπ., καθώς επίσης και ως κριτικός Θεάτρου και Κινηματογράφου, ενώ τα τελευταία χρόνια υπήρξε και η ίδια υποκείμενο συνεντεύξεων σχετικών με την παρουσία της στον χώρο της επαγγελματικής και της λογοτεχνικής δραστηριότητάς της.

Είχε εργαστεί σε διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου (ΕΡΤ Ρ/Φ, ΤV και ΥΕΝΕΔ) όπως: «Ακόμα Νέοι», «Φθινοπωρινά Νιάτα» κ. α. και έχει κάνει θεατρικές διασκευές.

Παρουσίαζε για χρόνια τις εκπομπές: «Ποιητική Ανθολογία», «Ταξιδεύοντας τη νύχτα», «Φθινοπωρινά νιάτα», «Κριτική κινηματογράφου» κ.ά.

Εργάστηκε επίσης ως ελεύθερη ρεπόρτερ στο καλλιτεχνικό – επιστημονικό – πολιτικό ρεπορτάζ και στην εκπομπή «Κοντά στα γεγονότα».

Στον ΑΝΤΕΝΑ συνεργάστηκε με τη Φωτεινή Πιπιλή στο καλλιτεχνικό και ελεύθερο ρεπορτάζ.
Υπηρέτησε επίσης στις δημόσιες σχέσεις του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών και πήρε μέρος στις οργανώσεις της UNESCO για τη διάσωση της Ακρόπολης.

Δίδαξε επικοινωνία στη θεατρική σχολή Μ. Τράγκα.

Διετέλεσε Σύμβουλος του Υπουργού Δημοσίων Έργων, Νικολάου Ζαρντινίδη.

Έχει γράψει το πρώτο ελληνικό σίριαλ «Το σπίτι με τον Φοίνικα» και το «Στησιχόρου 73» που προβλήθηκαν στην ΥΕΝΕΔ και μίνι σειρές με «Ιστορίες Αγάπης» κ.ά.
Έχει εκδώσει πολλές ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα και έχει γράψει θεατρικά έργα και σενάρια κινηματογραφικών ταινιών που έχουν προβληθεί.
Επίσης έχουν κυκλοφορήσει δίσκοι με τραγούδια της σε μουσική Λυκούργου Μαρκέα, Ηλέκτρας Παπακώστα, Ν. Ζαχά, Ανδρέα Οικονόμου, Λ. Μαχαιρίτσα, Ν. Ιγνατιάδη, Zακ Ιακωβίδη.
Έχει δώσει σειρά διαλέξεων και έχει οργανώσει πολλές λογοτεχνικές εκδηλώσεις.

***

Είχε τιμηθεί με ειδικά βραβεία και διακρίσεις:

1. Εταιρεία Λογοτεχνών Ν. Υόρκης.
2. Χρυσός Φοίνικας της Union et Maintien (Γαλλία).
3. Ολλανδικό παράσημο 1ης τάξεως Γραμμάτων και Τεχνών της Nederlands Lagreaat Van de Arbeid.
4. Επίτιμος δημότης -μετά διπλώματος- της Courbevoie των Παρισίων.
5. Εταιρεία Κοινοτικής Ανάπτυξης του ΟΗΕ.
6. Εταιρεία Λογοτεχνών Αμερικής και άλλα διπλώματα ελληνικά και ξένα, από διαφόρους συλλόγους.
7. Αναμνηστικό αργυρό αντίγραφο του αρχαίου νομίσματος της Σάμης-Κεφαλλονιάς από την επιτροπή εορτίων 2004.
8. Βραβείο Σεναριογράφων στο Παγκόσμιο Συνέδριο.
9. Βραβείο ΕΣΗΕΑ για προσφορά στη δημοσιογραφία.
10. Πρώτο βραβείο στίχου στο 31ο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1992.
11.Τιμητική διάκριση του Ιδρύματος Προαγωγής Δημοσιογραφίας «Αθανασίου Βασ. Μπότση» για τη μεγάλη και ιδιαίτερη δημοσιογραφική της πορεία.

***

Ήταν τακτικό μέλος των:

1. ΕΣΗΕΑ.
2. International Federation of Journalists.
3. International Writers & Artists USA.
4. Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
5. «Παναθηναϊκή».
6. Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων (Μέλος του Δ.Σ.) κ.α.
Διετέλεσε μέλος:
1. Διεθνούς Γυναικείας Μορφωτικής Ομοσπονδίας.
2. Εταιρείας Μουσικοσυνθετών – Στιχουργών Ελλάδας.

Παναγιώτης ΜήλαςΚική Σεγδίτσα. Τελευταίο χειρόγραφο για την αγαπημένη ρεπόρτερ των ηθοποιών
Περισσότερα

Fahrelnissa Zeid – H πριγκίπισσα που έγινε ζωγράφος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Πριν από μερικές μέρες ολοκληρώθηκε στη Tate Modern μια εξαιρετική έκθεση-αφιέρωμα στο έργο της Φαχρελνισά Ζεΐντ, μια από τις σημαντικότερες Τουρκάλες ζωγράφους. Κύριος στόχος της έκθεσης ήταν να αναδείξει μία από τις πιο εμβληματικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες της Τουρκίας, αλλά και ταυτόχρονα να διασφαλίσει ότι η Ζεΐντ δεν θα γίνει ακόμη μία γυναίκα καλλιτέχνης που λησμονήθηκε στο πέρασμα του χρόνου από τους ανθρώπους της τέχνης.

 

Στο στούντιό της στο Παρίσι, 1960

 

H πριγκίπισσα Φαχρελνισά Ζεΐντ (Fahrelnissa Zeid) ήταν επιφανής Τουρκάλα ζωγράφος, το έργο της οποίας υπήρξε ποικιλόμορφο και χαρακτηρίζεται για τη σύνθεση ισλαμικών και βυζαντινών στοιχείων με επιρροές από τη δυτική τέχνη. Αναγνωρίζεται επίσης ως εκπρόσωπος της αφηρημένης και γεωμετρικής τέχνης.

Γεννημένη στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης το 1901, υπήρξε κόρη του Τούρκου διπλωμάτη και ιστορικού Σακίρ Πασά, μέλος επιφανούς οικογένειας διανοουμένων και πολιτικών.

 

 

Η ενασχόλησή της με τη Ζωγραφική ξεκίνησε όταν ήταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες που φοίτησαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης.

Ξεκίνησε τις σπουδές της το 1920 και το 1927 ταξίδεψε στο Παρίσι όπου σπούδασε στην Académie Ranson με δάσκαλο τον Ροζέρ Μπισιέρ (Roger Bissière). Επιστρέφοντας στη γενέτειρά της φοίτησε υπό την επίβλεψη του Ναμκ Ισμαΐλ (Namık Ismail) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και το 1942 προσχώρησε στην ομάδα καλλιτεχνών D Group που είχε ιδρυθεί το 1933 και αποτελούνταν από νέους Τούρκους ζωγράφους.

Από το 1934, υπήρξε σύζυγος του πρίγκιπα Ζεΐντ Ιμπν Χουσεΐν, ο οποίος διαδέχτηκε τον βασιλιά Φαϊσάλ Β’, αν και ο ίδιος δεν βασίλεψε αλλά ανέλαβε ρόλο πρεσβευτή της Δημοκρατίας του Ιράκ.

 

Με τα παιδιά της

Ατομικές εκθέσεις της πραγματοποιήθηκαν αρχικά στην Τουρκία, την περίοδο 1944-46, καθώς και στη δυτική Ευρώπη, όταν εγκαταστάθηκε εκεί εκ νέου. Το 1951, 1953 και 1954 συμμετείχε στο Salon des Réalités Nouvelles του Παρισιού, ενώ μεγάλη έκθεση έργων της πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα το 1964.

 

Το 1975 εγκαταστάθηκε στο Αμάν της Ιορδανίας, όπου και ανέλαβε να διδάσκει στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης. Στο Αμάν πραγματοποιήθηκε επίσης σημαντική αναδρομική έκθεσή της, στο Βασιλικό Κέντρο Τέχνης της πόλης.

Το έργο της περιλαμβάνει κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες, καθώς και λιθογραφίες και χαρακτικά.

Οι πρώιμοι πίνακές της, με επιδράσεις από τη γαλλική ζωγραφική, απεικονίζουν πορτρέτα και σκηνές σε εσωτερικούς χώρους, ωστόσο κατά τη δεκαετία του 1940 στράφηκε περισσότερο στην αφηρημένη τέχνη.

 

Με την οικογένειά της

Στο Παρίσι, το έργο της επαινέθηκε από τον Αντρέ Μπρετόν. Επινόησε τη μέθοδο που ονόμασε «παλαιοκρύσταλλο», κατά την οποία τοποθετούσε χρωματιστές πέτρες, σμάλτο και άλλα υλικά σε μείγμα γυάλινου πολτού και ρητίνης, το οποίο έθεταν σε κίνηση ηλεκτροκινητήρες.

Συλλογές έργων της εκτίθενται σε μουσεία μοντέρνας τέχνης στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Σινσινάτι, στο Εδιμβούργο, στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, ενώ αρκετά έργα της ανήκουν επίσης σε ιδιωτικές συλλογές.

Η Fahrelnissa Zeid πέθανε στο Αμάν της Ιορδανίας στις 5 Σεπτεμβρίου 1991.

 

 

 

eirini aivaliwtouFahrelnissa Zeid – H πριγκίπισσα που έγινε ζωγράφος
Περισσότερα

«Ματίλντα», το πιο τολμηρό έργο της Mary Shelley

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η «Ματίλντα» της Μαίρη Σέλεϊ, έργο τολμηρό για την εποχή του, παρέμεινε για πολλά χρόνια στην αφάνεια και κυκλοφόρησε μόλις το 1959. Αν θέλετε να διαβάσετε τι έγραψε η ιέρεια του Ρομαντισμού, μετά τον «Φρανκεστάιν», μπορείτε να αναζητήσετε τη νουβέλα από τις εκδόσεις Νεφέλη, σε μετάφραση της συγγραφέως Ισμήνης Καπάνταη.

Απόσπασμα

«Τη μοίρα μου τη διαμόρφωσε η ανάγκη, μια εφιαλτική, αδήριτος ανάγκη. Χρειάζονταν χέρια πιο δυνατά από τα δικά μου· πιστεύω μάλιστα πως καμία ανθρώπινη δύναμη δεν θα μπορούσε να σπάσει την άθραυστη αλυσίδα που μ’ έδεσε –εμένα που κάποτε η έννοια της ζωής ισοδυναμούσε με τη χαρά και τα μόνα αισθήματα που με διακατείχαν ήταν αγάπη και καλοσύνη– στη δυστυχία που θα τελείωνε, και τώρα πρόκειται να τελειώσει, στον θάνατο».

Η Ματίλντα ήταν το δεύτερο, μετά τον Φρανκενστάιν, έργο της Mary Shelley και γράφτηκε κι αυτό την εποχή που ζούσε ακόμα με τον άντρα της, τον ποιητή Percy Bysshe Shelley, στην Ιταλία. Όταν το έργο ολοκληρώθηκε, το 1820, το έστειλε με τη φίλη της Mary Gisborn στον πατέρα της William Godwin, για να εκδοθεί· ο Godwin ταράχτηκε από το θέμα του, που αφορούσε μια, έστω και φανταστική, αιμομιξία. Σύμφωνα με τη Mary Gisborne (Maria Gisborne and Edward Williams, Shelley’s Friends, Their Journals and Letters, ed. Frederick L. Jones, Norman, 1951, p. 44), ο Godwin της δήλωσε πως το βιβλίο δεν ήταν δυνατόν να εκδοθεί παρά μόνον αν γραφόταν πρόλογος, όπου θα υπήρχε σαφής διευκρίνιση ότι δεν είχε στην πραγματικότητα συντελεστεί αιμομιξία.

Δεν έστειλε ωστόσο το έργο για να εκδοθεί (αν και δεν είχε καθόλου διστάσει να στείλει προς έκδοση το έργο της γυναίκας του και μητέρας της Shelley, Mary Wollstonecraft, Maria, εξίσου προκλητικό για τα ήθη της εποχής, μια και το θέμα του ήταν η μοιχεία) και δεν επέστρεψε το χειρόγραφο στην κόρη του παρά τις επανειλημμένες περί αυτού οχλήσεις της.

Το έργο εκδόθηκε τελικά το 1959.

***

 

Η Μαίρη Σέλεϊ γεννήθηκε το 1797 στο Λονδίνο, κόρη του William Godwin και της Mary Wollstonecraft, διάσημων ριζοσπαστών συγγραφέων της εποχής τους. Το 1814 η Μαίρη γνώρισε και σύντομα ερωτεύτηκε τον τότε άσημο Πέρσι Μπις Σέλεϊ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1816. Από τα τέσσερα παιδιά που έκαναν, επέζησε μόνον ο Πέρσι Φλόρενς. Έζησαν στην Ιταλία από το 1818 ως το 1822, ως το θάνατο δηλαδή του Σέλεϊ, που πνίγηκε όταν ανατράπηκε το σκάφος του «Άριελ» σε μια καταιγίδα. Η Μαίρη επέστρεψε στο Λονδίνο με τον Πέρσι Φλόρενς, όπου συνέχισε να ζει ως επαγγελματίας συγγραφέας. Η Μαίρη Σέλεϊ εμπνεύστηκε τον «Φρανκενστάιν» το 1816, στη διάρκεια ενός καλοκαιρινού ταξιδιού της στη Λίμνη της Γενεύης, και ολοκλήρωσε τη μοναδική αυτή ιστορία στην Αγγλία. Το έργο εκδόθηκε το 1818 με τον τίτλο «Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας». Άλλα έργα της είναι: «Ο τελευταίος άνθρωπος» (1826), «Πέρκιν Ουόρμπεκ» (1830), «Λοντόρ» (1835), «Φόκνερ» (1837) και «Περιπλανήσεις στη Γερμανία και την Ιταλία» (1844). Επιμελήθηκε επίσης την πρώτη συγκεντρωτική έκδοση του ποιητικού έργου του Πέρσι Μπ. Σέλεϊ (1839). Πέθανε στο Λονδίνο την 1η Φεβρουαρίου 1851.

eirini aivaliwtou«Ματίλντα», το πιο τολμηρό έργο της Mary Shelley
Περισσότερα

Έρνεστ Χέμινγουεϊ – Το αφήγημα των έξι λέξεων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Θεωρείται από τους κορυφαίους συγγραφείς όλων των εποχών, για πολλούς βρίσκεται ακόμα και πάνω από σπουδαία ονόματα της λογοτεχνίας όπως ο Ντοστογιέφσκι ή ο Τολστόι.

Ο μεγάλος Έρνεστ Χέμινγουεϊ έζησε μία τρελή, πολυτάραχη, πολυταξιδεμένη, μποέμ ζωή, γεμάτη με εξωτικές περιπέτειες, και ενίοτε πολύ αλκοόλ, αλλά και ξεχειλισμένη από το υπέρμετρο ταλέντο του.

Και κάποτε ανάμεσα σε όλα τα σπουδαία πράγματα που μας άφησε καθώς αποχώρησε από τη ζωή, στις 2 Ιουλίου του 1961, απέδειξε ότι εκείνος είναι σε θέση να πετύχει αυτό που θεωρείται αδύνατο. Να φτιάξει μία ιστορία χρησιμοποιώντας 6 μόνο λέξεις. Μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, αφού αυτό το μοναδικό πράγμα που χρειάζεται ένα κείμενο για να θεωρείται ιστορία.

Το όλο πράγμα ξεκίνησε σαν στοίχημα κάποια στιγμή ανάμεσα στο 1920 και το 1930. Ο Χέμινγουεϊ βρισκόταν στο Παρίσι, την πόλη όπου οτιδήποτε σημαντικό συνέβαινε στην τέχνη της εποχής είχε βρει τη βάση του και ένα φιλόξενο καταφύγιο, και έπινε σε κάποιο μπαρ μαζί με άλλους καλλιτέχνες.

Εκεί, πάνω στην πλάκα, ο Χέμινγουεϊ δήλωσε ότι είναι σε θέση να γράψει μία ολόκληρη ιστορία με μόλις 6 λέξεις. Όλοι οι υπόλοιποι τον πήραν στο δούλεμα και άρχισαν να γελάνε, ισχυριζόμενοι ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί.

Τότε εκείνος έβαλε στοίχημα, προκαλώντας τους να βάλουν ο καθένας από 10 δολάρια σε ένα μπολ. Αν έχανε θα τους έδινε τα διπλά, αλλιώς θα έπαιρνε όλο το ποσό που θα είχε συγκεντρωθεί μέσα στο μπολ. Όλοι δέχτηκαν θεωρώντας την ήττα του δεδομένη.

Ο Χέμινγουεϊ παίρνει μία χαρτοπετσέτα και γράφει «For Sale: Baby shoes. Never Worn», δηλαδή «Προς πώληση: Παιδικά παπούτσια. Εντελώς αφόρετα».

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ κέρδισε το στοίχημα. Η ιστορία του των έξι λέξεων έχει αρχή, μέση και τέλος.

Αυτό το κείμενο έγινε από τότε ένα πρότυπο αφηγηματικής δομής και χρησιμεύει ως άσκηση στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής.

Παρόλα αυτά υπάρχει και ο αντίλογος που λέει ότι η παραπάνω ιστορία δεν συνέβη ακριβώς έτσι ή ακόμα ότι δεν συνέβη καθόλου, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη ιστορία έχει χρεωθεί στον Χέμινγουεϊ κατά λάθος, αφού δεν γνωρίζουμε με σιγουριά ποιος είναι ο συγγραφέας της.

Ωστόσο πολλοί συγγραφείς και έρευνες επιμένουν ότι πίσω από αυτή κρύβεται σίγουρα ο σπουδαίος Αμερικανός πεζογράφος.

***

Ernest Miller Hemingway

Ένας από τους γίγαντες της αμερικανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, ο συγγραφέας που μας χάρισε τα αριστουργήματα «Αποχαιρετισμός στα όπλα», «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» και «Ο γέρος και η θάλασσα», έμεινε σημείο αναφοράς τόσο για τα γραπτά του όσο και τον άστατο βίο του.

Παρασημοφορημένος βετεράνος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, πολεμικός ανταποκριτής και δημοσιογράφος, ο κάτοχος Πούλιτζερ και Νόμπελ Λογοτεχνίας έζησε μια ζωή γεμάτη, η οποία απαθανατίστηκε εξάλλου στα εμβληματικά του μυθιστορήματα.

Παθιασμένος ταξιδευτής, ταγμένος κυνηγός και ψαράς, ο Χέμινγουεϊ έψαχνε πάντα την επόμενη περιπέτεια και ήταν διατεθειμένος να φτάσει πολύ μακριά για να ικανοποιήσει την ακόρεστη δίψα του για ζωή, αν και το πάθος του για καταχρήσεις έμελλε να μείνει εξίσου ιστορικό, γράφοντας τη δική του χρυσή σελίδα ως πότης.

Κι όταν το 1961 αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του, η αυτοκτονία του νομπελίστα συγγραφέα σόκαρε το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό με τον ίδιο τρόπο που το είχαν στιγματίσει τα αυτοβιογραφικά μυθιστορήματά του…

Πρώτα χρόνια

Ο Έρνεστ Μίλερ Χέμινγουεϊ γεννιέται στις 21 Ιουλίου 1899 σε επαρχία του Ιλινόις, μέσα στη συντηρητική οικογένεια του γιατρού πατέρα και της μουσικού μητέρας του. Η φαμίλια περνούσε τα καλοκαίρια της σε θέρετρο του Μίσιγκαν, όπου θα έρθει σε επαφή ο μικρός με τις κατοπινές και παντοτινές αγάπες του, το ψάρεμα, το κυνήγι και την απόλαυση της Φύσης.

Καλή πένα από πιτσιρικάς, ο Έρνεστ γράφει στη σχολική εφημερίδα θέματα αθλητισμού και αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο πιάνει αμέσως δουλειά ως ρεπόρτερ σε εφημερίδα του Κάνσας. Η δουλειά του ως δημοσιογράφου επηρέασε σαφώς το λιτό συγγραφικό του στυλ, τη «στεγνή» πρόζα που θα τον έκανε σε λίγες δεκαετίες δημοφιλή στα πέρατα της οικουμένης. Όπως εξάλλου το έλεγε και ο ίδιος: «Η δουλειά στην εφημερίδα δεν πρόκειται να βλάψει κανέναν επίδοξο συγγραφέα και μάλιστα θα τον βοηθήσει, αν παραιτηθεί βέβαια την κατάλληλη στιγμή»…

Πολεμικές περιπέτειες

Το 1918 θα βρει τον Χέμινγουεϊ στο μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρετώντας ως οδηγός ασθενοφόρου για λογαριασμό του Ιταλικού Στρατού. Για τις υπηρεσίες του ο νεαρός στρατιώτης θα παρασημοφορηθεί, ενώ λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του στα χαρακώματα, κάτι που θα τον έφερνε σε στρατιωτικό νοσοκομείο του Μιλάνου.

Εκεί είναι που θα γνωρίσει ο Αμερικανός φαντάρος τη νοσοκόμα Agnes von Kurowsky, η οποία θα αποδεχτεί την πρόταση γάμου του, αν και σύντομα θα τον εγκατέλειπε για την καρδιά άλλου άντρα. Μπορεί η καρδιά του να θρυμματίστηκε, το γεγονός ωστόσο λειτούργησε ως έμπνευση για τον Χέμινγουεϊ, ο οποίος άρχισε να σκαρώνει τον «Αποχαιρετισμό στα Όπλα»!

Σε στάδιο ανάρρωσης ακόμα από τα τραύματά του, ο 20χρονος στρατιώτης επιστρέφει στις ΗΠΑ και περνά χρόνο στο εξοχικό της οικογένειας στο Μίσιγκαν, πριν πιάσει δουλειά σε άλλη εφημερίδα του Σικάγο.

Εκεί θα γνωρίσει τη Hadley Richardson, τη μέλλουσα πρώτη κυρία Χέμινγουεϊ, με το ζευγάρι να παντρεύεται και να μετακομίζει σύντομα στο Παρίσι, καθώς ο συγγραφέας εξασφάλισε νέα θέση στην εφημερίδα ως ανταποκριτής στο εξωτερικό…

Η ζωή στην Ευρώπη

Στο Παρίσι ήταν που ο νεαρός συγγραφέας θα γινόταν αναπόσπαστο μέρος των γαλλικών γραμμάτων, τμήμα αυτού που η Γερτρούδη Στάιν αποκάλεσε περίφημα «Χαμένη Γενιά».

Με την ίδια στον ρόλο του μέντορα, ο Χέμινγουεϊ θα γνωριστεί με τους κορυφαίους λογοτέχνες και καλλιτέχνες της γενιάς του, όπως οι Σκοτ Φιτζέραλντ, Έζρα Πάουντ, Τζέιμς Τζόις, Πάμπλο Πικάσο κ.ά., ενώ το 1923 το ζευγάρι θα υποδεχτεί τον γιο τους. Την ίδια εποχή ο Χέμινγουεϊ θα έρθει σε επαφή με το διαβόητο φεστιβάλ του San Fermin στην Παμπλόνα της Ισπανίας και έκτοτε θα γίνει λάτρης του.

Το φεστιβάλ θα λειτουργήσει μάλιστα ως βάση για το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, το «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά», το οποίο μνημονεύεται από την κριτική ως το καλύτερο γραπτό του, εξετάζοντας με μαεστρία τις μεταπολεμικές ψευδαισθήσεις της γενιάς του.

Λίγο μετά την έκδοση του βιβλίου βέβαια το ζευγάρι χωρίζει, καθώς ο μπερμπάντης Έρνεστ είχε ήδη εμπλακεί σε παράνομο ειδύλλιο με την κοπέλα που θα γινόταν τελικά η δεύτερη σύζυγός του. Κι έτσι, μόλις βγήκε το διαζύγιο, ο Χέμινγουεϊ παντρεύτηκε τη νέα εκλεκτή της καρδιάς του, την Pauline Pfeiffer, δουλεύοντας ταυτοχρόνως πυρετωδώς το επόμενο βιβλίο του, το «Άντρες χωρίς γυναίκες»…

Λογοτεχνική καταξίωση

Δεν θα έπαιρνε πολύ στην Pauline να μείνει έγκυος, αναγκάζοντας έτσι το ζευγάρι να επιστρέψει στην Αμερική. Κι όταν γεννήθηκε ο γιος τους το 1928, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Key West της Φλόριντα, με τον συγγραφέα να ολοκληρώνει το μυθιστόρημα του Α’ Παγκοσμίου, τον «Αποχαιρετισμό στα Όπλα», κάτι που θα του εξασφάλιζε μια διαρκή θέση στο λογοτεχνικό στερέωμα.

Όταν δεν έγραφε, περνούσε πια τον χρόνο του κυνηγώντας την περιπέτεια, κάτι που κράτησε για το μεγαλύτερο μέρος του 1930: σαφάρι στην Αφρική, ταυρομαχίες στην Ισπανία, ψάρεμα στη Φλόριντα.

Το 1937 θα τον βρει ως πολεμικό ανταποκριτή στον Ισπανικό Εμφύλιο, συγκεντρώνοντας ταυτοχρόνως υλικό για το επόμενο βιβλίο του, το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», το οποίο θα τον φέρει στους προτεινόμενους για Βραβείο Πούλιτζερ. Ταυτοχρόνως, εκεί θα γνωρίσει την επίσης πολεμική ανταποκρίτρια Martha Gellhorn, τη μελλοντική τρίτη κυρία Χέμινγουεϊ!

Όπως ήταν επόμενο, ο γάμος του με την Pauline Pfeiffer θα έληγε για να πάρει σύντομα τη θέση της η Gellhorn. Το ζευγάρι αγόρασε μια φάρμα έξω από την Αβάνα της Κούβας, που θα λειτουργούσε πια ως το χειμερινό κατάλυμα του συγγραφέα.

Όταν οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στον Β’ Παγκόσμιο το 1941, ο συγγραφέας κατέφυγε για άλλη μια φορά στο επάγγελμα του πολεμικού ανταποκριτή, παίρνοντας μέρος σε μπόλικα από τα μνημειώδη στιγμιότυπα του πολέμου, όπως στην Απόβαση στη Νορμανδία. Και βέβαια, συνεπής με το μοτίβο της ζωής του, εκεί θα γνωρίσει άλλη μια πολεμική ανταποκρίτρια, τη Mary Welsh, την οποία και θα παντρευτεί αργότερα, μετά το διαζύγιό του από τη Martha Gellhorn.

Το 1951, ο Χέμινγουεϊ θα ολοκληρώσει τον «Γέρο και τη θάλασσα», ένα από τα γνωστότερα λογοτεχνικά έργα του, το οποίο θα αποσπάσει επιτέλους το Βραβείο Πούλιτζερ (1953) που τόσο πολύ του είχαν αρνηθεί…

Προσωπικές μάχες και αυτοκτονία

Οι περιπέτειες του παράτολμου Χέμινγουεϊ δεν έλεγαν να πάρουν τέλος, κάτι που θα τον έφερνε αναρίθμητες ακόμα φορές στην Αφρική αλλά και αλλού στον κόσμο. Ο ίδιος τραυματίστηκε αρκετές φορές, μέχρι και από πολλαπλά αεροπορικά ατυχήματα επιβίωσε!

Το 1954 ήρθε η μεγάλη στιγμή του, όταν βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αν και στην απονομή του βαρύτιμου βραβείου ο λόγος του άρχισε να προδίδει την κακή κατάσταση της υγείας του: ήταν πια αλκοολικός, καταθλιπτικός και καταπονημένος ως οργανισμός, καθώς τον ταλαιπωρούσαν τα τραύματα από τις περιπέτειές του στην Κούβα.

Τότε ήταν που άρχισε να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία για υπέρταση και παθήσεις του συκωτιού.

Πριν αποσυρθεί οριστικά στο νέο του σπίτι στο Αϊντάχο, πρόλαβε να ολοκληρώσει το τελευταίο του πόνημα, το «Μια κινητή γιορτή», ένα χρονικό της ζωής του στο Παρίσι.

Εκεί συνέχισε να παλεύει με τη συνεχώς επιδεινούμενη σωματική και ψυχική του υγεία, μέχρι τις 2 Ιουλίου 1962 τουλάχιστον, όταν πήρε το αγαπημένο του δίκανο και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι…

Ο Χέμινγουεϊ άφησε κληρονομιά ένα εντυπωσιακό σώμα έργων που συνεχίζουν να επηρεάζουν τους λογοτέχνες του καιρού μας και να μαγεύουν το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό. Και βέβαια το δημιουργικό του ταλέντο και τα αριστουργήματα που χάρισε στην οικουμένη δεν κατάφεραν ποτέ να επισκιαστούν από τον περιπετειώδη βίο του, που έγινε ωστόσο εξίσου θρυλικός…

  • Φωτογραφία: Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ με τη γάτα του Μπουάζ, στο σπίτι του στην Κούβα. Συλλογή Προεδρική Βιβλιοθήκη και Μουσείο Τζον Φ. Κένεντι.
eirini aivaliwtouΈρνεστ Χέμινγουεϊ – Το αφήγημα των έξι λέξεων
Περισσότερα

Λουί Μπράιγ. Έμεινε τυφλός στα 5 του αλλά έφερε φως στο σκοτάδι όσων έχουν το ίδιο πρόβλημα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Σε ηλικία τριών ετών βοηθούσε τον πατέρα του στην κατασκευή εξαρτημάτων απαραίτητων για τους ιππείς. Τραυματίστηκε τότε από ένα αιχμηρό αντικείμενο. Το μάτι του μολύνθηκε αλλά στη συνέχεια η μόλυνση μεταδόθηκε και στο άλλο μάτι.

Επί δύο χρόνια οι γιατροί προσπάθησαν χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα. Τελικά σε ηλικία πέντε χρόνων έμεινε τυφλός.
Μιλάμε για τον Λουί Μπράιγ (Louis Braille) ο οποίος γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1809 στο χωριό Κουπβρέ (Coupvray) κοντά στο Παρίσι. Οι γονείς του τον έστειλαν στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τυφλών στο Παρίσι, όπου εκπαιδεύονταν τυφλά παιδιά. Ο Μπράιγ όμως δεν ήταν ευχαριστημένος, γιατί το σύστημα ανάγνωσης που χρησιμοποιούσαν ήταν δύσχρηστο με χοντρούς χαρακτήρες και τα βιβλία ήταν μόνο 14 με αποτέλεσμα το μάθημα να γίνεται προφορικά.
Παρόλο που δεν ήταν σε θέση να δει καθόλου, διέπρεψε στον τομέα της εκπαίδευσης και έλαβε υποτροφία στο Γαλλικό Βασιλικό Ινστιτούτο για Τυφλούς Νέους. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εμπνεύστηκε από τη στρατιωτική κρυπτογράφηση του Charles Barbier του γαλλικού στρατού, ανέπτυξε ένα σύστημα κώδικα αφής που θα μπορούσε να επιτρέψει στους τυφλούς να διαβάζουν και να γράφουν γρήγορα και αποτελεσματικά.

Ο Μπράιγ παρουσίασε τα αποτελέσματα της σκληρής δουλειάς του στους συνομηλίκους του, για πρώτη φορά το 1824, όταν ήταν μόλις δεκαπέντε χρόνων.

Όταν παρουσίασε τη μέθοδό του, άλλοι έδειξαν την ικανοποίησή τους, ενώ άλλοι υποστήριξαν πως το σύστημα ήταν κουραστικό και όχι αποδοτικό.

Ο Μπράιγ απογοητεύτηκε, αλλά δεν σταμάτησε τις προσπάθειες και βρήκε τρόπο ώστε οι τυφλοί να διδάσκονται και μαθηματικά και μουσική. Εφηύρε ακόμα και μια γραφομηχανή, με την οποία έχουν τη δυνατότητα οι τυφλοί να γράφουν, όπως και οι βλέποντες.

 

 

Το 1829 ο Λουδοβίκος Μπράιγ εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο σχετικά με το σύστημα που είχε δημιουργήσει, με την ονομασία «Μέθοδος γραφής λέξεων, μουσικής και τραγουδιών με τελείες, για χρήση από τυφλούς και προσαρμοσμένη σε αυτούς».

Το σύστημα Μπράιγ λειτουργεί αντιπροσωπεύοντας γράμματα του αλφαβήτου (και αριθμών) σε μια σειρά από 6 τελείες ανά ζεύγη σε 3 σειρές.

Η απλότητα της ιδέας επέτρεψε στα βιβλία του να αρχίσουν να παράγονται σε μεγάλη κλίμακα σε μορφή τέτοια ώστε χιλιάδες τυφλοί άνθρωποι μπορούν να διαβάσουν τρέχοντας τα δάχτυλά τους πάνω από τις τελείες. Χάρη σε αυτό, τυφλοί μαθητές έχουν την ευκαιρία να εκπαιδεύονται μαζί με τους συνομηλίκους τους, καθώς και να διαβάσουν για την ευχαρίστησή τους εξίσου εύκολα με οποιοδήποτε άτομο μπορεί να δει.

Ο Λουί Μπράιγ πέθανε σε ηλικία 43 ετών, στις 6 Ιανουαρίου 1852. Το έργο του αναγνωρίστηκε όσο ζούσε και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως σήμερα.

 

 

Παγκόσμια Ημέρα Μπράιγ

Στη μνήμη του η 4η Ιανουαρίου κάθε χρόνου εορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Braille. Είναι η ημέρα αναγνώρισης της συνεισφοράς του Louis Braille στη βοήθεια των τυφλών και των ατόμων με δυσκολία στο διάβασμα και τη γραφή.

Παναγιώτης ΜήλαςΛουί Μπράιγ. Έμεινε τυφλός στα 5 του αλλά έφερε φως στο σκοτάδι όσων έχουν το ίδιο πρόβλημα
Περισσότερα

Επίτιμο μέλος της της Accademia Collegio De’Nobili της Φλωρεντίας ο Ευάγγελος Ανδρέου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Accademia Collegio De’Nobili της Φλωρεντίας αναγόρευσε Επίτιμο Μέλος της στην «Τάξη των Ιπποτών» τον Ευάγγελο Ανδρέου καθώς πλησιάζει η συμπλήρωση 40 χρόνων του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης (EUARCE), στην ίδρυση του οποίου πρωτοστάτησε το 1979 ο τιμηθείς ποιητής, αισθητικός της τέχνης και συγγραφέας.
Η είδηση δημοσιεύεται στο τεύχος Δεκεμβρίου 2018, που μόλις κυκλοφόρησε, του επίσημου περιοδικού της Ακαδημίας «L’ Eracliano».

Η Ακαδημία ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1689 από μια ομάδα φλωρεντινών ιπποτών και το πρώτο καταστατικό της εγκρίθηκε στις 6 Μαρτίου 1696 από τον Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης Cosimo III των Μεδίκων ενώ το 1702 αναλαμβάνει τη διεύθυνσή της ο διαπρεπής ιστορικός, γραμματολόγος και παιδαγωγός-φιλόσοφος Giovan Battista Casotti, ο οποίος το 1713 έγραψε το βιβλίο «Il vero onore – Festa teatrale dall’ Accademia Di’ Nobili di’ Firence» όπου παρατίθεται πλήθος στοιχείων – ονοματολογικών και άλλων – της ιστορικής Ακαδημίας.
Στεγάσθηκε στο Palazzo Strozzi, στο κέντρο της Φλωρεντίας και δραστηριοποιήθηκε εξαρχής με οργανωμένες επιδόσεις στο «δημόσιο καλό» και στη συστηματοποίηση της παιδείας των νέων στους τομείς της ηθικής φιλοσοφίας και της επιστήμης (ιστορία, λογοτεχνία, γεωγραφία, νομοθεσία, ελληνική γλώσσα κ.λπ.), μετονομαζόμενη κατά καιρούς σε «Istituto Accademia dei Nobili», «Collegio de’ Nobili», «Accademia dei Nobili di San Giovanni Gualberto» και «Accademia del Casino dei Nobili».
Το 1761 κυρώθηκε στη Φλωρεντία το νέο καταστατικό της Ακαδημίας από τον Μεγάλο Δούκα Francesco Stefano di Lorena και στα 1768 επιβεβαιώθηκε η κύρωσή του από το Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης Pietro Leopoldo
Με την αναδιοργάνωση των χωρών, ύστερα από τη Γαλλική Επανάσταση, ο Μεγάλος Δούκας Ferdinando III εγκρίνει στις 20 Οκτωβρίου 1795 το νέο καταστατικό της Accademia Collegio de ‘Nobilι, με την προσχώρηση σ’ αυτήν των Ακαδημιών Affinati και Vaganti.
Η φήμη της Ακαδημίας στο 18ο αιώνα ξαπλώθηκε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Βιέννη αλλά και στην Αγία Πετρούπολη και έδωσε το ερέθισμα ίδρυσης παρόμοιων Ακαδημιών στην Πάρμα τον Ιούλιο του 1784 με διάταγμα του Δούκα Ferdinando Ι, στη Ρώμη απ’ όπου αναδείχθηκαν οι μετέπειτα Πάπες Clemente XIII, Leone XII, Leone XIII και Benedict XV, στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και του Πιεμόντε, στο Βασίλειο των Δύο Σικελών, στο Παλέρμο, στη Μπολόνια, στη Βιτσέντζα, στη Βερόνα κ.α.
Με τη νεότερη επανασύστασή της η Accademia Collegio de’Nobili της Φλωρεντίας επανιδρύει το καταστατικό της, ακολουθεί τον εκσυγχρονισμό, αφήνοντας όμως τα ιστορικά της χαρακτηριστικά αμετάβλητα, και ανοίγει τις πόρτες του ιδρύματος σε κάθε πολίτη ανεξαρτήτως παλαιών τίτλων και διακρίσεων αναπτύσσοντας το έργο της στον τομέα των σύγχρονων γραμμάτων, της ποίησης, της μουσικής, της ιστορικής έρευνας και της κοινωνικής ζωής.
Το 1986, ύστερα από πρωτοβουλία του προέδρου της, καθηγητή-ιστορικού συγγραφέα Marcello Falletti di Villafalletto, εκδίδει το πολιτιστικό περιοδικό «L’ Eracliano» με πρωτότυπα θέματα ιστορικής τεκμηρίωσης και βιβλιοκριτικής και για δεκαοκτώ χρόνια διοργανώνει τους διεθνείς διαγωνισμούς ποίησης «Danilo Masini» σε συνεργασία με το Δήμο Montevarchi του Arezzo.
Στα Honoris Causa αείμνηστα Μέλη της, ο Adolfo Oxilia.

Το λογοτεχνικό έργο του ποιητή Ευάγγελου Ανδρέου, αναγόμενο στην ιστορική και εικαστική δοκιμιογραφία, έχει κατ’ επανάληψη δημοσιευθεί σε ιταλικά ΜΜΕ και πολιτιστικά προγράμματα με τα οποία συνεργάσθηκε (Festival dei Due Mondi – Spoleto 1981, Accademia Ferdinandea-Catania, Rivista La Sponda, RAI κ.ά.) ενώ η ιστορική πραγματεία του για τον κορυφαίο ζωγράφο του 18ου αιώνα Γεώργιο Μάρκου τον Αργείο εκδόθηκε και κυκλοφόρησε μεταφρασμένο, στην Ιταλία.
Στα 1979 πρωτοστάτησε στην πρωτοβουλία σημαντικών ανθρώπων των Γραμμάτων και της Τέχνης – Στρατής Δούκας, Πάνος Βαλσαμάκης, Τάσος Χατζής, Δημήτρης Σταμέλος, Μάνος Χαριτάτος, Γιώργος Μούγιος, Λουκία Τάκη Μάρθα κ.ά. – για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης (EUARCE) της Αθήνας όπου συμμετείχε και διηύθυνε προγράμματα ελληνοϊταλικής συνεργασίας («L’ icastica octoichos di Amalias legata con la poesia lirica di Yiannis Coutsocheras» – Atene 1997, Casa Editrice Alba – Galleria d’Arte Moderna Alba – Fiera di Padova 1997, Conference of «Association Internationale de la Critique Littéraire (AICL)» 2004 κ.ά.). Τιμήθηκε από ιταλικούς πολιτιστικούς φορείς στο Βερτσέλι και στην Κατάνη.

eirini aivaliwtouΕπίτιμο μέλος της της Accademia Collegio De’Nobili της Φλωρεντίας ο Ευάγγελος Ανδρέου
Περισσότερα

Η Εταιρεία «Καρέλιας» συνεχίζει να προσφέρει στους εργαζομένους της αλλά και σε φορείς της Μεσσηνίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Πριν από λίγα χρόνια όταν επισκέφθηκα το σπάνιας ομορφιάς Αρχαιολογικό Πάρκο και το Μουσείο της Αρχαίας Μεσσήνης, διαπίστωσα ότι αρκετά από τα μνημεία του χώρου έχουν αναστηλωθεί με δαπάνες της Εταιρείας Καρέλια.
Μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η στήριξη.

Συζητώντας με φίλους από την Καλαμάτα έμαθα και για τη δωρεά από την οικογένεια της ιστορικής Συλλογής Ελληνικών Ενδυμασιών «Βικτωρία Γ. Καρέλια», η οποία στεγάζεται λίγο πιο πάνω από την παραλιακή Λεωφόρο Ναυαρίνου, σε ένα εξαιρετικό Μουσείο.

Και αυτή η κίνηση της Εταιρείας είχε τη δική της δυναμική.

 

Το εργοστάσιο «Καρέλιας» στην Καλαμάτα.

 

Εργαζόμουν τότε στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική» και είχα μάθει για την επιχειρηματική πορεία της Καπνοβιομηχανίας. Έμαθα επίσης ότι στο τέλος κάθε Δεκεμβρίου, στη γιορτή υποδοχής του Νέου Χρόνου, η «Καρέλιας» ανακοίνωνε τις οικονομικές ενισχύσεις που επρόκειτο να προσφέρει σε διάφορους φορείς αλλά και στους εργαζομένους της.

Αυτό ήταν κάτι που προκαλούσε – και προκαλεί ιδίως στις μέρες μας – διαφορετικές ερμηνείες από εκείνους που φορώντας πάντα γυαλιά διαφόρων αποχρώσεων προσπαθούν να εξηγήσουν τις κινήσεις αυτές. Να θυμίσω εδώ ότι οι παραπάνω «επαγγελματίες ειδικοί» επί παντός του επιστητού ΔΕΝ ενοχλούνται καθόλου από την εν γένει δράση του Ιδρύματος Ωνάση (το αντίθετο μάλιστα…), ΔΕΝ ενοχλούνται ούτε για αστείο από την παρουσία και δράση του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (το αντίθετο μάλιστα…), τέλος ΔΕΝ ενοχλούνται από το Μέγαρο Μουσικής, το πολιτιστικό δημιούργημα του εκδότη Χρήστου Δ. Λαμπράκη (φυσικά και εδώ το αντίθετο μάλιστα…).

Τόσο απλά…

Σίγουρα πολλοί θα ήθελαν η «Καρέλιας» να είχε την τύχη που είχαν – με τη θέλησή τους ή όχι – άλλες δεκάδες πασίγνωστες και ιστορικές εταιρείες όπως: Πετζετάκις, ΙΖΟΛΑ, Πειραϊκή – Πατραϊκή, Αιγαίον, Βιομετάλ- Escimo, Μαρκεζίνης, ΜΙΝΙΟΝ, Κατράντζος, Ναυπηγεία, Αφοί Λαμπρόπουλοι κ.λπ. κ.λπ.

Όμως σε πείσμα των καιρών αλλά και των «επαγγελματιών σχολιαστών», η Καπνοβιομηχανία «Καρέλιας» εξακολουθεί να προσφέρει κάθε χρόνο σημαντικές οικονομικές ενισχύσεις για κοινωφελείς σκοπούς σε ιδρύματα της Μεσσηνίας αλλά και στους εργαζομένους της.

***

Αυτό έκανε και φέτος η Εταιρεία η οποία – σεβόμενη την οικογενειακή της παράδοση – στην καθιερωμένη γιορτή υποδοχής του Νέου Χρόνου ανακοίνωσε, δια του Διευθύνοντος Συμβούλου της Ανδρέα Γ. Καρέλια, ποιους αποφάσισε να ενισχύσει φέτος.

***

Στον σχετικό κατάλογο όσων επιχορηγηθούν περιλαμβάνονται:

-Το Πρώτο Ειδικό Δημοτικό και Ειδικό Νηπιαγωγείο Καλαμάτας, με το ποσόν των 100.000 ευρώ.
-Το Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Καλαμάτας, με το ποσόν των 50.000 ευρώ.
-Ο Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων Και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Νομού Μεσσηνίας, με το ποσόν των 60.000 ευρώ.
-Ο Σύλλογος Φίλων Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες Μεσσηνίας, με το ποσόν των 50.000 ευρώ.
-Τα Παιδικά Χωριά SOS Καλαμάτας, με το ποσόν των 75.000 ευρώ.
-Το Νοσοκομείο Καλαμάτας, με το ποσόν των 75.000 ευρώ.
-Το Χαμόγελο του Παιδιού, με το ποσόν των 150.000 ευρώ.

***

 

Το εργοστάσιο της εταιρείας γύρω στο 1930.

 

Τα παραπάνω ποσά και όσα ακολουθούν ξεπερνούν το ποσόν των 3,7 εκατομμυρίων ευρώ. Επίσης τα χρήματα θα δοθούν στους εργαζόμενους είναι καθαρά, αφού δηλαδή πληρωθούν από την εταιρεία οι φόροι.

-Η εταιρεία έκλεισε φέτος 130 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Για τον λόγο αυτό πήρε τον αριθμό 130 και τον πολλαπλασίασε επί 10. Έτσι σε κάθε εργαζόμενο θα δοθεί το καθαρό ποσό των 1.300 ευρώ εκτός των όσων αναφέρονται πιο κάτω, ανάλογα με την περίπτωση.

-H ενίσχυση για το εορταστικό τραπέζι θα είναι φέτος αυξημένη και θα φτάσει τα 220 ευρώ καθαρά για κάθε εργαζόμενο στην Εταιρεία.

-Το επίδομα παρουσίας θα είναι και αυτό αυξημένο και θα φτάσει τα 900 ευρώ καθαρά. Αυτό το δικαιούνται όσοι δεν έλειψαν ούτε μία μέρα από την εργασία τους. Πέρσι το επίδομα αυτό το έλαβε το 84% των εργαζομένων.

-Ο κάθε εργαζόμενος, που έχει παιδιά που σπουδάζουν σε κρατικό Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, θα λάβει έκτακτη οικονομική ενίσχυση 1.500 ευρώ καθαρά.

-Οι εργαζόμενοι, των οποίων τα παιδιά πέτυχαν στα παραπάνω Ιδρύματα μέσα στο 2018, θα λάβουν επιπλέον ενίσχυση 500 ευρώ καθαρά.

-Παράλληλα, η Εταιρεία θα κάνει δώρο έναν υπερσύγχρονο φορητό υπολογιστή Apple σε κάθε παιδί που πέτυχε την εισαγωγή του σε μία από τις παραπάνω σχολές μέσα στο 2018.

-Εργαζόμενοι των οποίων οι μηνιαίες αποδοχές είναι κάτω από 2.500 ευρώ θα λάβουν έκτακτη οικονομική ενίσχυση 400 ευρώ, πέραν των 1.300 ευρώ ήτοι συνολικά 1.700 ευρώ.

-Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές κάτω από 1.700, θα λάβουν πέραν των 1.300 ευρώ και των 400 ευρώ, μία ακόμη πρόσθετη έκτακτη οικονομική ενίσχυση ύψους 600 ευρώ, ήτοι συνολικά 2.300 ευρώ καθαρά.

-Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές έως και 1.200 ευρώ, οι οποίοι έχουν από 2 ανήλικα παιδιά και πάνω, θα λάβουν, πέραν των ανωτέρω και 450 ευρώ επιπλέον καθαρά για κάθε ανήλικο παιδί.

-Όπως κάθε χρόνο, όλες οι παραπάνω παροχές θα δοθούν καθαρές. Δηλαδή, η Εταιρεία θα καλύψει με δικά της χρήματα, όλους τους φόρους και τις κρατήσεις που αναλογούν στους εργαζομένους.

 

 

Εσωτερικό του Μουσείου στο οποίο στεγάζεται η Συλλογή Ελληνικών Ενδυμασιών «Βικτωρία Γ. Καρέλια».

 

Όπως ανέφερε ο κ. Ανδρέας Γ. Καρέλιας στην ομιλία του, τη Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2018: «Όλες οι παραπάνω έκτακτες οικειοθελείς παροχές προς τους εργαζομένους, όπως και οι οικονομικές ενισχύσεις των φορέων, αναμένεται συνολικά να ξεπεράσουν το ποσόν των 3.700.000 ευρώ, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο ποσόν που έχει δώσει ποτέ η Εταιρεία μας».

Επίσης ο Διευθύνων Σύμβουλος της Εταιρείας – μεταξύ των άλλων – τόνισε στην ομιλία του και τα εξής:

– Μέσα στο 2018 βάλαμε ως στόχο να διατηρήσουμε το μερίδιο αγοράς μας στην Ελλάδα τόσο στα τσιγάρα όσο και στον καπνό. Και όχι μόνο το διατηρήσαμε αλλά και το αυξήσαμε.

-Εκτός Ελλάδος, βάλαμε ως στόχο να αυξήσουμε τους όγκους πωλήσεων. Το καταφέραμε, αν και στα τσιγάρα το καταφέραμε με μια πολύ μικρή αύξηση πωλήσεων. Από την άλλη, στην κατηγορία του στριφτού, η αύξηση των πωλήσεών μας εκτός Ελλάδος ήταν παραπάνω από θεαματική, αφού ξεπέρασε το 35%.

-Στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς, βάλαμε ως στόχο να βελτιώσουμε την κερδοφορία μας. Το πετύχαμε. Η εμπορική μας πολιτική, η πολύ επιτυχημένη συγκράτηση κόστους στην προμήθεια πρώτων υλών, η θετική για εμάς πορεία του δολαρίου, αλλά και εξωγενείς παράγοντες μάς βοήθησαν να αυξήσουμε τα κέρδη μας προ φόρων, αλλά και να βελτιώσουμε ακόμη περισσότερο τα ταμειακά μας διαθέσιμα, θωρακίζοντας περαιτέρω την εταιρεία μας απέναντι στις δυσκολίες και προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.

-Βάλαμε ως στόχο να προχωρήσουμε σε επενδύσεις, τόσο για την προσαρμογή μας στο νόμο περί ιχνηλασιμότητας, όσο και για την προσαρμογή μας σε άλλες νομοθετικές παρεμβάσεις οι οποίες σαν καταιγίδα, έρχονται η μία μετά την άλλη για τα προϊόντα μας.

 

Σε αυτό το κτήριο στεγάζεται η Συλλογή Ελληνικών Ενδυμασιών «Βικτωρία Γ. Καρέλια».

 

 

-Βάλαμε ως στόχο την αύξηση των αποδόσεων του εργοστασίου μας και των παραγωγικών μας συγκροτημάτων. Δεν το καταφέραμε. Οι αποδόσεις μας έμειναν χαμηλότερες των προσδοκιών μας και είναι σίγουρο ότι πρέπει να υπάρξουν σημαντικές αλλαγές στον τομέα αυτό.

-Τέλος, βάλαμε ως στόχο να ενισχύσουμε το δίκτυο διανομής μας στην Ελλάδα και το πετύχαμε. Η πρόσφατη συμφωνία που υπογράψαμε για τη διανομή πούρων ξένης εταιρείας στην ελληνική αγορά, ισχυροποιεί τους συνεργάτες μας διανομείς και ενισχύει την αποδοτικότητα της συνεργασίας τους μαζί μας».

***

Αυτά λοιπόν ανακοινώθηκαν από την Εταιρεία. Εμείς από την πλευρά μας ευχόμαστε και ελπίζουμε η οικογενειακή επιχείρηση «Καρέλιας» να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και να εξακολουθήσει να προσφέρει στον τόπο και στην οικονομία του.

***

Λεζάντα της βασικής φωτογραφίας: Η Βικτωρία Καρέλια με τα παιδιά της, τον Ανδρέα Γ. Καρέλια (στη μέση) και τον Στάθη Γ. Καρέλια, που κρατούν το τιμόνι της καπνοβιομηχανίας.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Εταιρεία «Καρέλιας» συνεχίζει να προσφέρει στους εργαζομένους της αλλά και σε φορείς της Μεσσηνίας
Περισσότερα