Πρόσωπα

Ο Μιχάλης Συριόπουλος είναι ο νικητής του 19ου Θεατρικού Βραβείου Δημήτρης Χορν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Μιχάλης Συριόπουλος είναι ο νικητής του 19ου Θεατρικού Βραβείου Δημήτρης Χορν που απονεμήθηκε νωρίτερα, βράδυ Δευτέρας, στο θέατρο Δημήτρης Χορν. Ο ταλαντούχος ηθοποιός βραβεύθηκε για την ερμηνεία του στον ρόλο του Καντίντ στο «Καντίντ ή Η αισιοδοξία» του Βολταίρου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Πόρτα) και για τον ρόλο του Κίμωνα στην «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου (Φεστιβάλ Αθηνών/ Πειραιώς 260)
Ο Γιάννης Νιάρρος, βραβείο Χορν 2018, παρέδωσε τον σταυρό αλλά ο ίδιος δεν παρέστη γιατί έπρεπε να προλάβει τη δική του παράσταση, στο Τζένη Καρέζη («Στέλλα κοιμήσου»).
Το ετήσιο επαμειβόμενο βραβείο (3.000 ευρώ) που φέρει το όνομα του μεγάλου Έλληνα ηθοποιού και συνοδεύεται από μια περγαμηνή, περιλαμβάνει και τον σταυρό του, ο οποίος περνάει από τον έναν νικητή στον επόμενο, κάθε χρόνο. Θεσμοθετήθηκε από τον Σταμάτη Φασουλή και άρχισε να χρηματοδοτείται από τον Γιάννη Χορν –η σύζυγός του, Στέφανι Χορν.
Την εκδήλωση άνοιξε ο Σταμάτης Φασουλής ενώ ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, Κώστας Γεωργουσόπουλος, μίλησε για τη διαχρονική αξία του βραβείου. Στην επιτροπή, εκτός του προέδρου, είναι ο Σταμάτης Φασουλής, η Ξένια Καλογεροπούλου, η Λυδία Κονιόρδου και η δημοσιογράφος Αντιγόνη Καράλη.
Την οργάνωση της βραδιάς ανέλαβαν όπως κάθε χρόνο ο Σταμάτης Φασουλής και ο Θεοδόσης Ισαακίδης, ενώ τη σκηνοθετική επιμέλεια ο Γιώργος Λύρας.

***

Το βραβείο είναι ετήσιο, επαμειβόμενο και απονέμεται για την καλύτερη ερμηνεία νέου άνδρα ηθοποιού κατά την περασμένη θεατρική περίοδο. Ο βραβευθείς πρέπει να είναι απόφοιτος δραματικής σχολής και να έχει εμφανισθεί για πρώτη φορά στο θέατρο, επαγγελματικά, τα τελευταία χρόνια.

Βάσει παράδοσης, ο σταυρός του μεγάλου Έλληνα ηθοποιού περνά, κάθε χρόνο,  από τον ένα νέο ηθοποιό στον άλλο, συνοδευόμενος από περγαμηνή.

 

 

Παραλαμβάνοντας τον σταυρό, ο Μιχάλης Συριόπουλος ανέφερε: «Θέλω να αφιερώσω αυτό το βραβείο σε δύο ανθρώπους που μου έμαθαν να είμαι καλοπροαίρετος και να χαμογελάω στα δύσκολα, στους γονείς μου. Είναι λίγο περίεργη στιγμή για μένα. Προέρχομαι από μία πολύτεκνη οικογένεια που δεν είχε καμία σχέση με το θέατρο. Πριν από 14 χρόνια, είχα χάσει 36 κιλά για το θέατρο και τριγυρνούσα σε θεατρικές κριτικές επιτροπές με το τραγούδι του Χορν “Πες μου μια λέξη” και με απέρριπταν. Μέχρι και σε τζαζ εκτέλεση το είχα ερμηνεύσει. Απόψε βρίσκομαι εδώ σε μία άλλη πόλη, στην Αθήνα, και η μισή μου ζωή βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην πλατεία αυτού του θεάτρου: η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, η δασκάλα μου…

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τους σκηνοθέτες μου για τους ρόλους που μου πρόσφεραν, αλλά κυρίως τον Θωμά Μοσχόπουλο γιατί μ’ έκανε να ρισκάρω και να κατέβω από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα φορτωμένος με τα πράγματά μου, τον σκύλο μου και 20 ευρώ στην τσέπη και τον Γιάννη Μόσχο γιατί μ’ έκανε να κοιτάξω από τον καθρέφτη της ψυχής μου. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συναδέλφους μου γιατί το θέατρο είναι ομαδικό σπορ».

 

 

Υποψήφιοι, για τη σεζόν 2017-2018, ήταν οι:
Θάνος Λέκκας για το ρόλο του Νάνκι-Που στην όπερα «Ο Μικάδος» των Ουίλλιαμ Σβενκ Γκίλμπερτ και Άρθουρ Σάλλιβαν, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση (Εθνική Λυρική Σκηνή /Εναλλακτική Σκηνή).
Μιχάλης Πανάδης για τον ρόλο του Έντουαρντ στον «Φεγγίτη» του Ντέιβιντ Χέαρ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη (Εμπορικόν).
Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης για τον ρόλο του Ορφέα στο «Ορφέας κι Ευρυδίκη» σε σκηνοθεσία – σύνθεση κειμένου του Δημήτρη Μπογδάνου (Θέατρο του Νέου Κόσμου).

  • Ο Μιχάλης Συριόπουλος γεννήθηκε το 1986 στη Θεσσαλονίκη, και είναι ηθοποιός. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή Σύγχρονου Θεάτρου του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, συμπεριλαμβανομένων: “O Βυσσινόκηπος”, “Το όνειρο του σκιάχτρου”, “Η όπερα του ζητιάνου”, “Ορφέας vision”, “Αθώοι ψεύτες”, “Τρεις αδελφές”, “Το σκλαβί”, “Σ’ εσάς που με ακούτε”, “Αντιγόνη”, “Ματωμένος γάμος”, “Λογοτεχνικά πρωινά της Κυριακής” και “Λεωφορείον ο πόθος”. Τη σεζόν 2014-2015, συμμετέχει στη δραματική σειρά μυστηρίου του Ant1 “Η Εκδρομή”.

– Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή

eirini aivaliwtouΟ Μιχάλης Συριόπουλος είναι ο νικητής του 19ου Θεατρικού Βραβείου Δημήτρης Χορν
Περισσότερα

Ποιος είναι ο Κώστας Βαρώτσος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Γλυπτά του κοσμούν πολλούς δημόσιους χώρους στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Ιταλία, την Ελβετία, τις ΗΠΑ, ενώ έχει πραγματοποιήσει πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Με πολλά βραβεία και διακρίσεις ανά τον κόσμο, έγινε ευρέως γνωστός από το πλατύ κοινό με τον περίφημο γυάλινο «Δρομέα» του. Τα έργα του από γυαλί, μέταλλο και πέτρα, με το γυαλί να κυριαρχεί, τράβηξαν αμέσως την προσοχή των φιλότεχνων αλλά και του απλού λαού, έγιναν οικεία, κτήμα του.
Τα ανήσυχα εφηβικά χρόνια σε πόλεις της ελληνικής επαρχίας την εποχή της χούντας αλλά και τα ταξίδια στο εξωτερικό, η πρώτη γνωριμία με τα μουσεία της Ευρώπης, τον καθόρισαν εν πολλοίς. Ήταν απ’ αυτά τα παιδιά που είχαν ταλέντο από μικρά. Κι έβλεπε την Τέχνη σαν ένα παράθυρο ελευθερίας και αυτονομίας.
Με σπουδές στην Ιταλία, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης αλλά και στη Νέα Υόρκη ως υπότροφος του Ιδρύματος Fullbright, ο Κώστας Βαρώτσος, έχει πραγματοποιήσει έως σήμερα πάνω από 20 ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Κύπρο και Ιταλία. Επίσης, συμμετείχε σε περισσότερες από πενήντα ομαδικές στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Ιταλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα που έχει κάνει, ήταν ο «Ποιητής» στην Κύπρο το 1983. Το έργο είναι φτιαγμένο όλο από γυαλί και υπήρξε (ως προς το υλικό κατασκευής) ο πρόδρομος του θρυλικού «Δρομέα» που έκανε τον Κώστα Βαρώτσο ευρύτερα γνωστό.
Ο «Δρομέας» έγινε ύστερα από ένα τηλεφώνημα του Σταύρου Ξαρχάκου, που ήταν τότε Αντιδήμαρχος Πολιτισμού στον Δήμο της Αθήνας. «Θέλω ένα έργο για την Αθήνα» του είπε. Έργο συμβολικό ο «Δρομέας», είχε την ατυχία να στηθεί στην Ομόνοια, επάνω ακριβώς από το χώρο που αργότερα θα γίνονταν τα έργα για το Μετρό! Έπρεπε να μετακινηθεί, πράγμα αδύνατον, γι’ αυτό… κατεδαφίστηκε και ξαναφτιάχτηκε σε άλλη περιοχή από την αρχή.
Ακολούθησαν τα «Συγκοινωνούντα Δοχεία» στην πλατεία του Ρέντη, το έργο στο Μετρό στη Δουκίσσης Πλακεντίας κ.ά. Έργα του κοσμούν πλατείες και κτήρια σε πολλές ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις, καθώς και στην Κίνα, τη Βραζιλία κ.ά.

 

Ότραντο, Απουλία Ιταλίας. Είναι το έργο με το ισχυρότερο πολιτικό μήνυμα του καλλιτέχνη. Ο γλύπτης μεταμόρφωσε ένα ναυαγισμένο πλοίο, στο οποίο πνίγηκαν 81 Αλβανοί μετανάστες, σε έργο τέχνης. Πρόκειται για ένα μνημείο μπροστά στη θάλασσα του θανάτου και έχει ως στόχο να αποτυπώσει μια γυάλινη θάλασσα, στην οποία το πλοίο θα πλεύσει ξανά.

 

Από τα κορυφαία και εντυπωσιακότερα έργα του είναι το ναυαγισμένο πλοίο, στο οποίο πνίγηκαν 81 Αλβανοί μετανάστες και το οποίο μετέτρεψε σε έργο τέχνης. Το έργο με το συμβολικό τίτλο «Landing» (απόβαση) βρίσκεται μόνιμα τοποθετημένο στο λιμάνι του Ότραντο.

Το 1999 εκλέχθηκε καθηγητής στη Αρχιτεκτονική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου διδάσκει Εικαστικές Τέχνες. Το 2003 πήρε μέρος στην Μπιενάλε του Πεκίνου. Είναι μέλος της Ακαδημίας Engelberg της Ελβετίας. Το 2004 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο Δημοκρατίας της Ιταλίας ως Cavaliere de la Repubblica Italiana για τη συνολική καλλιτεχνική προσφορά του στην Ιταλία, ενώ το 2007 έλαβε το βραβείο γλυπτικής Segno d’ Oro.

 

 

Τίτλος: Μετρώ
Θέση: Σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας (Επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων)
Έτος Κατασκευής: 2004
Υλικό Κατασκευής: Ανοξείδωτος χάλυβας, υαλόμαζα, πέτρα
Καλλιτέχνης: Κώστας Βαρώτσος

Στο πλαίσιο αναμόρφωσης του Μετρό της Αθήνας, η εταιρεία «Αττικό Μετρό», συγκροτώντας Επιτροπή Αισθητικής Πλαισίωσης, ανέλαβε την τοποθέτηση έργων τέχνης στους σταθμούς του σιδηροδρόμου, έχοντας ως στόχο, τόσο την αισθητική αναβάθμιση όσο και την προβολή των εν ζωή Ελλήνων δημιουργών της γενιάς του 1930 και 1960. Τα έργα είναι κυρίως μνημειακών διαστάσεων και αναφέρονται σε θεματικές ενότητες που έχουν άμεση σχέση με την ιστορία της πόλης ή της περιοχής.

Στον σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας παρουσιάζεται ένας ιδιότυπος γαλαξίας από διάσπαρτους εκκρεμείς λίθους. Ο καλλιτέχνης, Κώστας Βαρώτσος, έχει δημιουργήσει έναν ουράνιο θόλο, με αιωρούμενες πέτρες και γυάλινους λίθους – 800 κομματιών, κυμαινόμενου μεγέθους και βάρους, αναρτημένων από την οροφή του κεντρικού χώρου του σταθμού, με συρματόσχοινα ανοξείδωτου χάλυβα. Όμοιες γυάλινες επεμβάσεις υπάρχουν στις αποβάθρες, συμπληρώνοντας συμβολικά το κεντρικό θέμα.

eirini aivaliwtouΠοιος είναι ο Κώστας Βαρώτσος
Περισσότερα

Κώστας Βαρώτσος: Ανησυχώ όταν ακούω ότι ένας υπουργός έχει όραμα…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Το πρόβλημα είναι ότι κάθε υπουργός έχει ένα όραμα, και αυτό, όταν το ακούω, ανησυχώ. Καθένας αισθάνεται ότι είναι αυτός ο παραγωγός πολιτισμού, ότι μπορεί να εφαρμόσει το όραμά του, ότι είναι αυτός το καλλιτέχνημα. Ο πραγματικός ρόλος του, όμως, είναι να εκφράζει τα οράματα των άλλων. Ο πολιτισμός γεννιέται από την κουλτούρα ενός τόπου με έναν μαγικό τρόπο, και ο εναγκαλισμός του από την εξουσία κάνει τρομερό κακό. Μην ξεχνάτε ότι τα πρώτα υπουργεία Πολιτισμού στην Ευρώπη δημιουργήθηκαν από τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ για να ελέγχουν την τέχνη».
«Στα έργα μου υπάρχει πάντα ένα πολιτικό μήνυμα. Κάθε επέμβαση σε δημόσιο χώρο είναι μια πολιτική πράξη».
«Τη σημερινή κρίση μπορούμε να την εκφράσουμε μεταλλάσσοντάς τη σε δημιουργία, για να συνειδητοποιήσουμε τι συνέβη και πού βρισκόμαστε. Εδώ, όμως, αντί για δημιουργία, βλέπουμε το αντίθετο: την κρίση να φέρνει το χειρότερο στην επιφάνεια· τη Χρυσή Αυγή».

 

***

 

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε ο Κώστας Βαρώτσος στη δημοσιογράφο Σόνια Ζαχαράτου. Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό BHMAgazino την Κυριακή 28 Μαΐου 2015.

 

***

 

 

 

Ο «Δρομέας» φτιάχτηκε το 1988 – μέσα σε 6 μήνες – όταν Δήμαρχος της Αθήνας ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ και Αντιδήμαρχος Πολιτισμού ο Σταύρος Ξαρχάκος. Τοποθετήθηκε πρώτα στην Ομόνοια αλλά στη συνέχεια, το 1994 – λόγω των έργων του μετρό – μεταφέρθηκε μπροστά από το Hilton. Εκεί το έργο του Βαρώτσου «συνομιλεί» με το χαρακτικό έργο του Γιάννη Μόραλη, στην πλευρά του μεγάλου ξενοδοχείου. Ο «Δρομέας» ανήκει στον Δήμο της Αθήνας.

Παναγιώτης ΜήλαςΚώστας Βαρώτσος: Ανησυχώ όταν ακούω ότι ένας υπουργός έχει όραμα…
Περισσότερα

Δημήτρης Ζάχος. Πάει να συναντήσει τη βοσκοπούλα που αγάπησε, τη ζηλεμένη κόρη…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια βοσκοπούλα αγάπησα,
μια ζηλεμένη κόρη
και την αγάπησα πολύ
ήμουν αλάλητο πουλί,
δέκα χρονών αγόρι.
*
Μια μέρα που καθόμαστε
στα χόρτα τ’ ανθισμένα,
Μάρω, ένα λόγο θα σου πώ,
Μάρω, της είπα, σε αγαπώ,
τρελαίνομαι για σένα.
*
Από τη μέση με άρπαξε,
με φίλησε στο στόμα
και μού’ πε: Για αναστεναγμούς,
για της αγάπης τους καημούς
είσαι μικρός ακόμα.
*
Μεγάλωσα και την ζητώ…
άλλον ζητά η καρδιά της
και με ξεχνάει τ’ ορφανό…
Εγώ όμως δεν το λησμονώ
ποτέ το φίλημά της.

 

*

 

 

 

Στα 95 του ο Δημήτρης Ζάχος «πάει» να συναντήσει τη βοσκοπούλα που αγάπησε, τη ζηλεμένη κόρη…
Ο Δημήτρης Ζάχος, για μας που μεγαλώσαμε στην πόλη, ήταν ο άνθρωπος που μας έφερε κοντά στο γνήσιο δημοτικό τραγούδια κυρίως μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες.

Βουγιουκλάκη, Μπάρκουλης, Χατζηχρήστος, Βαλάκου, Παπαμιχαήλ, Θάνος Κωτσόπουλος… «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», «Γκόλφω» και σχεδόν όλες οι «ταινίες φουστανέλας» είχαν μαζί τους και τον Δημήτρη Ζάχο.
Μια από τις πιο αγαπημένες εκτελέσεις της «Βοσκοπούλας» είναι αυτή του 1955, στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, στην οποία το κομμάτι ενορχήστρωσε ο Διονύσιος Λαυράγκας.

Ο Δημήτριος Ζάχος τραγούδησε ακόμη στη «Γερακίνα», στη «Μαρία Πενταγιώτισσα», στη «Σαρακατσάνισσα», στον «Γιαγκούλα» και σε πολλές άλλες.

Εκτός από τον «Ιτιά» και τη «Βοσκοπούλα» ερμήνευσε: Μοδίστρες και κομμώτριες, Τρεις μαυροφόρες πέρασαν, Στα ξένα γιόκα μ’ να μην πάς, Παιδιά μου ταξιδιάρικα, Νύσταξαν τα ματάκια μου, Ταίρι μου ξενιτεμένο, Με βλέπεις μάνα που γελώ, Οι Γιώργηδες, Κουμπάρα να με συμπαθάς…

 

 

 

 

Ο Ζάχος γεννήθηκε το 1925, καταγόταν από τα Γιάλτρα Αιδηψού Ευβοίας και γι’ αυτό τον αποκαλούσαν «Το αηδόνι της Εύβοιας». Επί δεκαετίες τραγουδούσε σε γάμους και γλέντια, ενώ από το 1951 μέχρι και το 1962 είχε διατελέσει ψάλτης στη Μητρόπολη Αθηνών.

Αργότερα, εμφανίστηκε στον «Έλατο» και στο «Ελληνικό Γλέντι», με τελευταία εμφάνιση στον «Πλάτανο». Έγινε ευρύτατα γνωστός και δέχτηκε πολλές προσκλήσεις από την απανταχού ελληνική ομογένεια. Έτσι, επισκέφθηκε την Κύπρο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Κεντρική Ευρώπη και την Αγγλία.
Επί σειρά ετών είχε τακτική εβδομαδιαία εκπομπή στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων.

 

***

 

Ο Ζάχος δεν σταμάτησε να τραγουδάει, έτσι τον Ιούνιο του 2018, στα 94 του, έγινε μια τιμητική εκδήλωση στον Κάλαμο. Εκεί αφού τραγούδησε τη «Βοσκοπούλα» του υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Αμέσως μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Ιπποκράτειο, όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες.

Μερικές εβδομάδες μετά, ο γιος του τραγουδιστή τον μετέφερε στο Μάτι για να είναι κοντά στην υπόλοιπη οικογένεια, παρά τα πολλά προβλήματα υγείας που του άφησε το εγκεφαλικό, ώσπου να βρεθεί ένα κέντρο αποκατάστασης. Εκεί τον Ιούλιο του 2018 τον βρήκε η καταστροφική πυρκαγιά. Η φωτιά κατέκαψε τα πάντα και όλα τα μέλη της οικογένειας μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο «Σωτηρία». Εκεί, στην Ογκολογική Μονάδα νοσηλεύτηκε ο κορυφαίος τραγουδιστής ενώ τα μέλη της οικογένειάς του φιλοξενήθηκαν προσωρινά σε χώρους του Νοσοκομείου μέχρι να ξαναστήσουν το σπιτικό τους.

 

***

 

Το «ταξίδι» του ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2019.

 

***

ΕΔΩ Η ΘΡΥΛΙΚΗ “ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ”

Παναγιώτης ΜήλαςΔημήτρης Ζάχος. Πάει να συναντήσει τη βοσκοπούλα που αγάπησε, τη ζηλεμένη κόρη…
Περισσότερα

Λένα Χίντεϊ: «Αδιανόητα απάνθρωπες» οι συνθήκες στο στρατόπεδο προσφύγων στη Μόρια

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ηθοποιός Λένα Χίντεϊ βρίσκει το κολαστήριο των προσφύγων στη Μόρια της Λέσβου παρόμοιο με τον σκληρό κόσμο του Game of Thrones, γεμάτο βία, επιθέσεις και άθλιες συνθήκες διαβίωσης για τους πιο αδύναμους.

Σοκαρισμένη από όσα είδε στη Μόρια, η ηθοποιός Λένα Χίντεϊ, που υποδύεται τη σκληρόκαρδη βασίλισσα Σέρσεϊ Λάνιστερ στο διάσημο Game of Thrones, δήλωσε πως οι συνθήκες στο στρατόπεδο προσφύγων είναι «αδιανόητα απάνθρωπες».

Η τηλεοπτική Σέρσεϊ βρέθηκε στη Μόρια την περασμένη Τρίτη, ως εκπρόσωπος της οργάνωσης IRC («Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης») και μίλησε στην εφημερίδα “Καθημερινή” για όσα είδε εκεί. «Ράγισε η καρδιά μου από τις απάνθρωπες συνθήκες στη Μόρια», δηλώνει και εξηγεί πως ασχολείται με το προσφυγικό κυρίως ως μητέρα, που δεν μπορεί να δεχτεί πως «υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν σε τόσο άθλιες συνθήκες».

 

 

Η συγκεκριμένη είναι η δεύτερη επίσκεψή της στην Ελλάδα για το προσφυγικό, καθώς έχει ήδη δει τον καταυλισμό προσφύγων στο Καρά Τεπέ, το καλοκαίρι του 2016. Τότε, όπως λέει, δεν της είχε επιτραπεί η είσοδος στη Μόρια και η ίδια δεν μπορεί να φανταστεί πόσο χειρότερα ήταν τα πράγματα.

Όσο για το τι επικρατεί τώρα στη Μόρια, η περιγραφή της είναι συγκλονιστική: «Δεν υπάρχουν στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής. Η περιοχή μυρίζει άσχημα κι αυτό συμβαίνει γιατί μέσα στο στρατόπεδο υπάρχουν παντού ακαθαρσίες. Η ουρά για το συσσίτιο, ωστόσο, είναι το πιο απάνθρωπο και σοκαριστικό πράγμα που είδα. Οδηγεί στην απόλυτη ταπείνωση τους εξαθλιωμένους αυτούς ανθρώπους. Οι πρόσφυγες περιμένουν όρθιοι στην ουρά για το πρωινό τους έως και τέσσερις ώρες και αμέσως μετά επιστρέφουν στην ίδια ουρά για το μεσημεριανό! Οι συνθήκες είναι τόσο φρικτές και οι εκρήξεις βίας τόσο συχνές, που αρκετοί προτιμούν να μην μπουν σε αυτή τη διαδικασία. Προτιμούν να πεινάσουν».

Ειδικά για τις γυναίκες, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα, η Λένα Χίντεϊ λέει: «Οι γυναίκες στη Μόρια βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωπες με βία, σεξουαλικές επιθέσεις και εκφοβισμό. Φοβούνται να χρησιμοποιήσουν τις τουαλέτες τα βράδια γιατί δεν υπάρχει φωτισμός. Οι γυναίκες, σωματικά ασθενέστερες, είναι ιδιαίτερα ευάλωτες σε τέτοια περιστατικά γι’ αυτό η βία είναι πλέον η καθημερινότητά τους. Τι τραγική πραγματικότητα! Γυναίκες και μητέρες να έχουν αντιμετωπίσει τη φρίκη του πολέμου και στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν να εγκλωβίζονται στη φρίκη της Μόριας».

 

 

Τέλος, ως «Σέρσεϊ» δεν διστάζει να παρομοιάσει την πραγματικότητα στη Μόρια με τον φανταστικό, γεμάτο βία και σκληρότητα κόσμο του Game of Thrones, λέγοντας πως «παρουσιάζει ένα σύμπαν που μοιράζεται με τη Μόρια τα ίδια σκληρά χαρακτηριστικά».

Όσον αφορά το πολυαναμενόμενο φινάλε της τηλεοπτικής σειράς, το μόνο που αποκάλυψε για τη Σέρσεϊ Λάνιστερ, στο «σκληρό προσωπείο» της οποίας βρίσκει «μια πρώιμη αλλά και κάπως άγρια εκπροσώπηση του φεμινισμού στον κόσμο του Γουέστερος – μια ισχυρή γυναικεία φιγούρα που υψώνει το ανάστημά της», είναι το εξής: «Δεν νομίζω δυστυχώς πως θα λυτρωθεί στο φινάλε της σειράς, αλλά… σίγουρα θα τη δείτε με σαφώς κλονισμένη αυτοπεποίθηση. Για πρώτη και τελευταία φορά!».

«Είμαι στη Λέσβο, στο δεύτερο ταξίδι μου και μόλις βγήκα από το στρατόπεδο της Μόρια», λέει η ίδια στο βίντεο που ανέβασε στον λογαριασμό της στο Instagram. Στη συνέχεια περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί με τη βία και τις άθλιες συνθήκες υγιεινής, με σκοπό να κινητοποιήσει το κοινό να κάνει δωρεές στην οργάνωση για τη διάσωση προσφύγων, της οποίας η ίδια είναι εκπρόσωπος.

eirini aivaliwtouΛένα Χίντεϊ: «Αδιανόητα απάνθρωπες» οι συνθήκες στο στρατόπεδο προσφύγων στη Μόρια
Περισσότερα

Διπλωματική προστασία παρέχει η Βρετανία στη Ναζανίν Ζαγαρί-Ράτκλιφ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Διπλωματική προστασία στη Βρετανοϊρανή εργαζόμενη σε οργάνωση αρωγής Ναζανίν Ζαγαρί-Ράτκλιφ, η οποία κρατείται στις ιρανικές φυλακές, παρέχει η Βρετανία.

Η Βρετανία αποφάσισε να χορηγήσει διπλωματική προστασία στη Βρετανοϊρανή εργαζόμενη σε οργάνωση αρωγής Ναζανίν Ζαγαρί-Ράτκλιφ, στην προσπάθειά της να υπογραμμίσει την πεποίθηση του Λονδίνου ότι το Ιράν τη μεταχειρίζεται με «απαράδεκτα» άδικο τρόπο, δήλωσε ο επικεφαλής της διπλωματίας του Ηνωμένου Βασιλείου, Τζέρεμι Χαντ, την Πέμπτη.

Σύμφωνα με τον Χαντ, η κίνηση αυτή, η χρήση ενός μηχανισμού τον οποίο «σπανίως» αξιοποιούν κυβερνήσεις διεθνώς για να προστατεύσουν υπηκόους τους, δεν μοιάζει πολύ πιθανό να αποδειχθεί «μαγικό ραβδί», ενδέχεται όμως να βοηθήσει στην υπόθεση της Ζαγαρί-Ράτκλιφ.

Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία

Η 40χρονη Βρετανοϊρανή, στέλεχος του Thomson Reuters Foundation – το Ίδρυμα Τόμσον Ρόιτερς συνδέεται με την καναδοβρετανική εταιρεία χρηματοοικονομικής ενημέρωσης Τόμσον Ρόιτερς και το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, αλλά λειτουργεί ανεξάρτητα – συνελήφθη στις 3 Απριλίου 2016 στο αεροδρόμιο της Τεχεράνης, όπου είχε πάει μαζί με τη μικρή της κόρη Γκαμπριέλα, κατόπιν επίσκεψης που είχε κάνει στην οικογένειά της.

Καταδικάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2016 να εκτίσει ποινή φυλάκισης πέντε ετών για τη συμμετοχή της το 2009 σε διαδηλώσεις με σκοπό την ανατροπή του καθεστώτος και για κατασκοπεία -κατηγορίες που αρνήθηκε.

Η ποινή της επικυρώθηκε από εφετείο τον Απρίλιο του 2017. Η κατάσταση της υγείας της έχει επιδεινωθεί: τον Ιανουάριο, ο σύζυγός της Ρίτσαρντ Ράτκλιφ δήλωσε πως διαπίστωσε όγκο στο στήθος, ενώ παραπονιέται ότι τα άκρα της μουδιάζουν.

Απεργία πείνας

Τον ίδιο μήνα, η Ζαγαρί-Ράτκλιφ έκανε απεργία πείνας τριών ημερών, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συνθήκες της κράτησής της και τις πιέσεις που λέει πως υφίσταται για να μετατραπεί σε κατάσκοπο της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

«Αποφάσισα σήμερα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα προχωρήσει σε ένα βήμα που είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο» και θα ασκήσει το δικαίωμά του να χορηγήσει «διπλωματική προστασία» στη Ζαγαρί-Ράτκλιφ, ανέφερε ο Χαντ σε ανακοίνωσή του, συμπληρώνοντας ότι η κίνηση αυτή έχει σκοπό να στείλει στην Τεχεράνη το μήνυμα πως «η συμπεριφορά της είναι εντελώς λαθεμένη» και σε όλο τον κόσμο ότι «η Ναζανίν είναι αθώα και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια όταν μια υπήκοός του υφίσταται τόσο άδικη μεταχείριση».

Ο μηχανισμός επιτρέπει σε ένα κράτος να επιδιώξει την αποκατάσταση της ζημίας που θεωρεί πως υπέστη κάποιος ή κάποια υπήκοός του, εάν πιστεύει ότι το δεύτερο κράτος τον/τη μεταχειρίστηκε άδικα με βάση το διεθνές δίκαιο.

«Καλώ το Ιράν να την απελευθερώσει»

«Εργαζόμαστε σκληρά για να εξασφαλίσουμε την απελευθέρωσή της, αλλά παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές μας δεν το επιτύχαμε. Δεν έχουμε μπορέσει καν να εγγυηθούμε ότι θα λάβει τις ιατρικές φροντίδες που χρειάζεται επειγόντως, παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου», τόνισε ο Χαντ.

«Καμιά κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιεί αθώους σαν πιόνια για να αποκτήσει διπλωματικό πλεονέκτημα» και κατά συνέπεια «καλώ το Ιράν να απελευθερώσει αυτή την αθώα γυναίκα για να μπορέσει να επανενωθεί με την οικογένειά της», πρόσθεσε.

«Δεν πήρα αυτή την απόφαση ελαφρά τη καρδία», συμπλήρωσε ο Τζέρεμι Χαντ, κάνοντας λόγο περί «απαράδεκτης» μεταχείρισης της Ζαγαρί-Ράτκλιφ τα τρία τελευταία χρόνια.

  • Πηγή: ΑΠΕ
eirini aivaliwtouΔιπλωματική προστασία παρέχει η Βρετανία στη Ναζανίν Ζαγαρί-Ράτκλιφ
Περισσότερα

Ντίκος Βυζάντιος. Στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Τα 40 χρόνια από την ίδρυσή του γιορτάζει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο με μια σημαντική έκθεση.

 

 

Πρόκειται για το αναδρομικό αφιέρωμα στον Ντίκο (Κωνσταντίνο) Βυζάντιο. Ένα αφιέρωμα που αποτελεί έναν οφειλόμενο φόρο μνήμης στον διακεκριμένο ζωγράφο της διασποράς, ο οποίος επί μισό και πλέον αιώνα διέπρεψε στο εικαστικό καλλιτεχνικό προσκήνιο του Παρισιού.

Ο Ντίκος ήταν γιος του ζωγράφου Περικλή Βυζάντιου και ανατράφηκε σ’ ένα οικογενειακό περιβάλλον το οποίο επηρέασε ποικιλοτρόπως τις μετέπειτα επιλογές του, τους πνευματικούς αλλά και τους καλλιτεχνικούς του προσανατολισμούς. Σε ηλικία 16 ετών ο Ντίκος Βυζάντιος (1924 – 2007) έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Τον Δεκέμβριο του 1945, αναγκάστηκε στον εκπατρισμό προκειμένου να αποφύγει τη δίνη του αδελφοκτόνου εμφυλιακού διχασμού.

Ήταν ο νεότερος μεταξύ των διακοσίων Ελλήνων επιβατών του θρυλικού μεταγωγικού Ματαρόα που οι δύο φιλέλληνες του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών Octave Merlier και Roger Milliex με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης του άνοιξαν τον δρόμο προς την ελευθερία της σκέψης.
Στο Παρίσι, που έμελλε να γίνει η άλλη του πατρίδα, από την πρώτη στιγμή γνώρισε τη θαλπωρή και την καθοδήγηση στο φιλόξενο περιβάλλον του Δημήτρη Γαλάνη. Σύντομα συνδέθηκε με φιλία με τον Alberto Giacometti και προϊόντος του χρόνου με καλλιτέχνες όπως τον P. Soulage, S. Poliakoff, Vieira da Silva και άλλους.

 

***

 

 

Κατά την καλλιτεχνική του διαδρομή τρεις υπήρξαν οι σημαντικοί κύκλοι του έργου του:
– Η αφαιρετική περίοδος η οποία διήρκεσε μέχρι το 1972 και ολοκληρώθηκε με μια αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Galliera. (1945 – 1972)

– Η περίοδος των μαυρόασπρων σχεδίων σε χαρτί τα οποία εγκωμίασε με ένα εμβριθές και διορατικό κείμενο ο φιλόσοφος Michel Foucault. (1972 – 1981)

– Η περίοδος των ανθρωποκεντρικών συνθέσεων που άρχισε από το 1981 και διήρκεσε μέχρι το τέλος της ζωής του και παρουσιάστηκαν σε μια πλειάδα εκθέσεων διεθνώς. (1981 – 2007)

 

***

Έργα του Ντίκου Βυζάντιου περιλαμβάνονται στις συλλογές μεγάλων μουσείων της Ευρώπης. Η γαλλική κυβέρνηση, θέλοντας να εξάρει τη συμβολή του στην τέχνη και θεωρώντας τον ως ένα σημαντικό εκπρόσωπο της École de Paris, τον τίμησε απονέμοντάς του υψηλές διακρίσεις όπως του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Chevalier de la Légion d’Honneur) και αργότερα του Ιππότη Τεχνών και Γραμμάτων (Officier des Arts et des Lettres).

***

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο είναι το πρώτο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Ελλάδας. Το Μουσείο ιδρύθηκε το 1979 από τον Βασίλη και την Ελίζα Γουλανδρή, ως ένας χώρος στον οποίο θα μπορούν να φιλοξενηθούν εκθέσεις διεθνούς εμβέλειας. Άνοιξε στις 28 Ιουλίου του ’79 και διευρύνθηκε με μία Νέα Πτέρυγα το 1986 στην οποία το Ίδρυμα οργανώνει κάθε καλοκαίρι περιοδικές εκθέσεις διακεκριμένων καλλιτεχνών του 20ού αιώνα.

Στις δύο πτέρυγες του Μουσείου εκτίθεται, κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του χρόνου, μέρος της συλλογής του Ιδρύματος.

*

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Ντίκος (Κωνσταντίνος) Βυζάντιος
«Ανεικονισμός και Παραστατικότητα»
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Άνδρος
30 Ιουνίου – 22 Σεπτεμβρίου 2019

***

ΑΝΔΡΟΣ

Διεύθυνση
Οδός Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή
Χώρα, Άνδρος 845 00
Τηλέφωνο: 2282-022.444

*

ΑΘΗΝΑ

Ίδρυμα Β. & Ε. Γουλανδρή
Ερατοσθένους 13
106 74 Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-72.52.896

*

Media Relations: mediarelations@goulandris.gr (Μαρία Τσολάκη)

*

ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ” ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΡΑΤΙ

Παναγιώτης ΜήλαςΝτίκος Βυζάντιος. Στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο
Περισσότερα

110 χειρόγραφα του Άλμπερτ Αϊνστάιν για πρώτη φορά δημόσια από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο του Ισραήλ παρουσίασε σήμερα μια συλλογή 110 χειρογράφων του Άλμπερτ Αϊνστάιν, πολλά από τα οποία, όπως ανέφερε, εκτίθενται δημόσια για πρώτη φορά. Πρόκειται για σημειώσεις του μεγάλου επιστήμονα από την περίοδο 1944-1948 και μία «χαμένη» εργασία για τα ενοποιημένα πεδία.

Σε αυτά περιλαμβάνονται χειρόγραφες μαθηματικές σημειώσεις, οι περισσότερες από το 1944 έως το 1948, καθώς και ένα παράρτημα -το οποίο το πανεπιστήμιο δήλωσε ότι θεωρείτο χαμένο- σε μια εργασία για τη θεωρία των ενοποιημένων πεδίων την οποία ο γεννημένος στη Γερμανία φυσικός παρουσίασε στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών το 1930.

Ο Αϊνστάιν, που ανέπτυξε τη θεωρία στης σχετικότητας, πυλώνα της σύγχρονης επιστήμης, προσπάθησε χωρίς επιτυχία επί δύο δεκαετίες να αποδείξει μια άλλη ιδέα – ότι ο ηλεκτρομαγνητισμός και η βαρύτητα είναι διαφορετικές εκδηλώσεις ενός μοναδικού θεμελιώδους πεδίου.

Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο ανέφερε ότι παρέλαβε τα έγγραφα ως δωρεά προς τα Αρχεία του Άλμπερτ Αϊνστάιν, που αριθμούν 80.000 κομμάτια, από ένα ίδρυμα στο Σικάγο το οποίο τα αγόρασε από έναν ιδιώτη συλλέκτη στη Βόρεια Καρολίνα.

«Τα έγγραφα αυτά δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόταν ο Αϊνστάιν, τον τρόπο με τον οποίο δούλευε ο Αϊνστάιν. Τα περισσότερα από αυτά, με τον δικό του γραφικό χαρακτήρα, είναι μαθηματικοί υπολογισμοί με πολύ λίγο κείμενο», δήλωσε ο καθηγητής Χάνοχ Γκουτφρόιντ, ακαδημαϊκός σύμβουλος των αρχείων.

 

 

«Υπάρχουν εκεί περιλήψεις σημειώσεών του∙ οτιδήποτε του ερχόταν στο μυαλό, μια νέα ιδέα, καθόταν αμέσως κάτω και την έγραφε βιαστικά, αναζητώντας τις συνέπειές της», είπε ο Γκουτφρόιντ στο Reuters.

Ο Αϊνστάιν, ο οποίος εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες αφού αποκήρυξε τη γερμανική υπηκοότητα μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, κληροδότησε τα επιστημονικά και τα προσωπικά του γραπτά στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο.

Ο Αϊνστάιν κέρδισε το 1921 το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Πέθανε στο Νιου Τζέρσι το 1955.

eirini aivaliwtou110 χειρόγραφα του Άλμπερτ Αϊνστάιν για πρώτη φορά δημόσια από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο
Περισσότερα

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: «Καιρός να μάθουμε στα παιδιά μας πάνω από όλα την ανθρωπιά»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ένα μάθημα για το μέλλον έδωσε από το 4ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών η 92χρονη ακαδημαϊκός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.

Την εκτίμηση ότι η παιδεία χρειάζεται «να μάθει στους νέους προσαρμογή και ευελιξία» σε μια εποχή που οι αλλαγές είναι ραγδαίες, διατύπωσε η πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, κατά την ομιλία της στην επίσημη τελετή έναρξης του 4ου Οικονομικού Φόρουμ.

«Το 4ο Φόρουμ, παρά την πολυφωνία του, έχει ένα θέμα: το μέλλον. Να θυμηθούμε ότι δεν υπάρχουν εμπειρογνώμονες του μέλλοντος. Οπότε, το σύνθημα της Σίλικον Βάλεϊ, ότι αν θέλεις να δαμάσεις το μέλλον, πρέπει να το δημιουργήσεις εσύ ο ίδιος, είναι η ευθύνη όλων μας σήμερα, να δημιουργήσουμε δηλαδή το μέλλον», είπε χαρακτηριστικά η 92 ετών σήμερα κυρία Αρβελέρ και πρόσθεσε ότι το μέλλον αυτό χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα, συνεχή αλλαγή και επιτάχυνση του χρόνου.

«Κανένας νέος από αυτούς που θα ζήσουν μετά από εμένα, κανένας δεν θα κάνει την ίδια δουλειά σε όλη του τη ζωή και πρέπει να πω ότι και η ίδια δουλειά… δεν θα είναι πια ίδια. Και θα υπάρχουν ασφαλώς και καινούργια επαγγέλματα. Οπότε, τα παιδιά που έρχονται, θα ζήσουν σε μια εποχή που το άγνωστο πρέπει να γίνει γνωστό», είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν επίσης το μέτρο, την τάξη και την αρμονία.

«Μόνο η ομαδικότητα μάς προχωρά μπροστά»

«Πρέπει να μάθουμε όλοι και να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχουν πια μονήρεις ευφυΐες, μόνο η ομαδική έρευνα και δουλειά μπορούν να μας κάνουν να προχωρήσουμε περισσότερο από το στάδιο που βρισκόμαστε κάθε φορά. Ομαδική δουλειά, συνεχής επιμόρφωση, ευελιξία και προσαρμογή στα καινούργια πράγματα», τόνισε η κυρία Αρβελέρ.

«Να ασκούν την αρετή χωρίς θεατές και ακροατές»

«Καιρός να μάθουμε στα παιδιά μας», κατέληξε, «πάνω από όλα την ανθρωπιά, γιατί είναι το μόνο δημιούργημα του ανθρώπου που δεν σκοτώνει, οδηγεί επίσης προς την αρετή, που είναι ακριβώς μια δεύτερη φύση που μπορούν να μάθουν τα παιδιά, να ασκούν την αρετή χωρίς θεατές και ακροατές…».

eirini aivaliwtouΕλένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: «Καιρός να μάθουμε στα παιδιά μας πάνω από όλα την ανθρωπιά»
Περισσότερα

Η συνταρακτική εμπειρία του φωτορεπόρτερ Γιάννη Μπεχράκη από τον πόλεμο στη Σιέρα Λεόνε

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η συνταρακτική ομιλία του Γιάννη Μπεχράκη για τη Σιέρα Λεόνε στο ΤΕDx

Δραπέτευσε από ενέδρα ενόπλων στη Sierra Leone. Τον πυροβόλησαν. Κρύφτηκε τραυματισμένος μέσα στη ζούγκλα. Ευχήθηκε να πεθάνει. Όμως επιβίωσε.

Ο Γιάννης Μπεχράκης την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014 είχε μοιραστεί στη σκηνή την εμπειρία του, δίνοντας μία από τις δυνατότερες ομιλίες του ΤΕDx Athens.

***

«Τον Μάιο του 2000, μαζί με τον συνάδελφο και φίλο, Κερτ Σορκ, μας ανατέθηκε η αποστολή να πάμε στη Σιέρα Λεόνε για να καλύψουμε τις ταραχές. Οι επαναστάτες του RUF είχαν αρχίσει επιθέσεις στις πόλεις, είχαν απαγάγει 500 κυανόκρανους των Ηνωμένων Εθνών και πλησίαζαν στην πρωτεύουσα Φρι Τάουν.

»Στις 24 Μαΐου ξεκινήσαμε να συναντήσουμε μια μονάδα παραστρατιωτικών, που θα επιχειρούσαν να ανακαταλάβουν μια πόλη περίπου 70 χιλιόμετρα βόρεια της Φρι Τάουν, στις περιοχές με τα αδαμαντωρυχεία. Το μέρος ήταν εκτός της εποπτείας του ΟΗΕ, που δεν απομακρυνόταν από τη Φρι Τάουν.

»Τα μέλη της αποστολής είχαν μοιραστεί σε δύο αυτοκίνητα. Το δικό μας, μια λευκή Mercedes, ήταν μπροστά και ακολουθούσε ένα τζιπ, στο οποίο επέβαινε ο Μιγκέλ Χιλ του Associated Press. Προχωρούσαμε στον μοναδικό δρόμο της περιοχής, όταν ξαφνικά είδα τους αντάρτες. Βγήκαν πίσω από τα δέντρα της ζούγκλας, όπου ήταν κρυμμένοι, και άρχισαν να μας πυροβολούν».

Σε ηλικία 58 ετών (2 Μαρτίου 2019) άφησε τη ζωή ο Γιάννης Μπεχράκης, ο πολυβραβευμένος φωτοειδησεογράφος του πρακτορείου ειδήσεων Reuters ύστερα από μακρά μάχη με τον καρκίνο. Αφού εντάχθηκε στο πρακτορείο πριν από 30 και πλέον χρόνια, ο Μπεχράκης κάλυψε συνταρακτικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο, από τις συρράξεις στο Αφγανιστάν, στην Αφρική, στην Τσετσενία, ως τον τεράστιο και εξαιρετικά καταστροφικό σεισμό στο Κασμίρ ή την εξέγερση στην Αίγυπτο το 2011. Στην επαγγελματική του πορεία, κέρδισε τον σεβασμό των συναδέλφων του αλλά και πολλών ανταγωνιστών του για την ικανότητα και το θάρρος του. Ήταν ο επικεφαλής της ομάδας του πρακτορείου που έλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ το 2016, για την κάλυψη της κρίσης των προσφύγων.

***

Είναι πραγματικά απίστευτη η θλίψη από τον θάνατο του πολυβραβευμένου Γιάννη Μπεχράκη. Πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες φωτορεπόρτερ, όχι μόνο επειδή πήρε Πούλιτζερ με τη διάσημη φωτογραφία του με τους πρόσφυγες, αλλά γιατί τραβούσε φωτογραφίες με τα μάτια της ψυχής του. Κάθε φωτογραφία και ένα δυνατό συναίσθημα, κάθε κλικ και μια κατάθεση ψυχής. Η φωτογραφία και η δημοσιογραφία είναι πραγματικά φτωχότερη.

Στη διάρκεια της πλούσιας σταδιοδρομίας του κάλυψε πολέμους σε διάφορα μέρη του κόσμου, καθώς επίσης και μεγάλα πολιτικά και αθλητικά γεγονότα. Ο Γιάννης Μπεχράκης ήταν ένας από τους καλύτερους φωτορεπόρτερ των τελευταίων ετών και βραβεύτηκε πολλάκις για τη δουλειά του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αναδείχθηκε καλύτερος φωτογράφος του 2015 για τη Guardian και το 2016 κέρδισε Πούλιτζερ για τον τρόπο με τον οποίο κάλυψε την προσφυγική κρίση.

Ο Γιάννης Μπεχράκης γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε φωτογραφία στο Athens School of Arts and Technology και στο Πανεπιστήμιο Μίντλσεξ (Middlesex University) στο Λονδίνο. Εργάστηκε ως φωτογράφος στην Αθήνα τη διετία 1985-86. Το 1988 ξεκίνησε να δουλεύει για το Reuters στην Αθήνα. Η πρώτη του δουλειά στο εξωτερικό ήταν η κάλυψη της κρίσης στη Λιβύη τον Ιανουάριο του 1989.

Ο Γιάννης Μπεχράκης έφυγε από τη ζωή νικημένος από τον καρκίνο στα 58 του χρόνια. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή στα social media το βράδυ του Σαββάτου ο ξάδερφός του, σκορπίζοντας τη θλίψη στον δημοσιογραφικό, και όχι μόνο, κόσμο, αφού η δουλειά του είχε οικουμενικό χαρακτήρα. Ο προσωπικός του λογαριασμός στο Facebook έχει κατακλυστεί από δεκάδες μηνύματα συμπαράστασης συναδέλφων, φίλων και οικείων προσώπων του προς στην οικογένειά του.

***

Δείτε το βίντεο:

 

eirini aivaliwtouΗ συνταρακτική εμπειρία του φωτορεπόρτερ Γιάννη Μπεχράκη από τον πόλεμο στη Σιέρα Λεόνε
Περισσότερα