Πρόσωπα

Η νέα φωνή του Λευκού Οίκου έχει ελληνικές ρίζες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κεντρικό ρόλο διαδραματίζει στο επιτελείο του εκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, η νέα εκπρόσωπος τύπου του Λευκού Οίκου, Τζένιφερ Ψάκη.

Με τίτλο “Η νέα φωνή του Λευκού Οίκου” η Süddeutsche Zeitung αναφέρεται και στις ελληνικές ρίζες της Ψάκη, ισχυρίζεται μάλιστα ότι η σωστή προφορά του ονόματος είναι “Σάκη”. Μεταξύ άλλων διαβάζουμε: “Η Τζένιφερ Ψάκη μεγάλωσε στο Κονέκτικατ, σε μία οικογένεια χωρίς ιδιαίτερη σχέση με την πολιτική. Το ελληνικό της όνομα (που προφέρεται “Σάκη”) το πήρε από τον πατέρα της και τα κόκκινα μαλλιά από τη μητέρα της που έχει ιρλανδικές ρίζες. Η πρώτη της δουλειά στην πολιτική την είχε οδηγήσει στην Αϊόβα, για να εργαστεί στο επιτελείο του κυβερνήτη Τομ Βίλσακ. Ήταν η πρώτη επαφή με το κομματικό κατεστημένο των Δημοκρατικών, στο οποίο παραμένει έκτοτε. Ήδη σε ηλικία 26 ετών ήταν αναπληρώτρια εκπρόσωπος του Τζον Κέρι, όταν εκείνος το 2004 διεκδίκησε χωρίς επιτυχία την προεδρία. Ακολούθησαν συνεργασίες με Δημοκρατικούς βουλευτές στην Ουάσιγκτον. Στην πρωτεύουσα, όπου ζει με το σύζυγό της και τα δύο παιδιά τους, η Ψάκη πέρασε και τα χρόνια του Τραμπ, κερδίζοντας χρήματα με τρόπο συνήθη για ανθρώπους του δικού της βεληνεκούς, όταν δεν βρίσκονται στην εξουσία: Ως συνεργάτης του Ινστιτούτου Καρνέγκι, ως εντεταλμένη του οίκου συμβούλων Westetex, ως σχολιάστρια στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN”.

 

 

Ένα διαφορετικό οικονομικό επιτελείο

Σε άλλη ανάλυση η Süddeutsche Zeitung εστιάζει στο οικονομικό επιτελείο του Τζο Μπάιντεν, το οποίο, όπως υποστηρίζει, θα είναι “πιο προοδευτικό, με εμφανέστερη διαφορετικότητα και με περισσότερες γυναίκες από κάθε άλλη φορά. Αλλαγή πολιτικής δρομολογείται και επί του περιεχομένου: Κεντρικό άξονα της οικονομικής πολιτικής αναμένεται να αποτελέσει η στήριξη των χαμηλόμισθων και ιδιαίτερα των Αφροαμερικανών, δηλαδή των ομάδων εκείνων που έχουν πληγεί περισσότερο από την πανδημία του κορονοϊού χάνοντας τη δουλειά τους, το σπίτι τους και τις πενιχρές αποταμιεύσεις τους. Αλλά ο δεδηλωμένος Κεντρώος Μπάιντεν δεν θα ήταν ο Μπάιντεν, αν δεν είχε προβλέψει ένα αντίβαρο στους εμφανώς αριστερούς υποψηφίους. Δύο από τις έξι κορυφαίες θέσεις (του οικονομικού επιτελείου) πηγαίνουν σε άνδρες με εμπειρία στην καρδιά του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, μεταξύ άλλων στην εταιρεία διαχείρισης επενδύσεων Blackrock. Θεωρείται βέβαιο ότι αυτό θα προκαλέσει αντιπαραθέσεις με τα πιο νεαρά και προοδευτικά μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος”.

“Στη συγκεκριμένη περίπτωση”, συνεχίζει η Süddeutshe Zeitung, “πρόκειται για τον Γουάλι Αντεγιέμο και τον Μπράιαν Ντιζ. Ο Αντεγιέμο, 39 ετών, ο οποίος αναλαμβάνει θέση αναπληρωτή της υπουργού Οικονομικών Τζάνετ Γιέλεν, είχε ήδη αποκτήσει κυβερνητική εμπειρία υπό τον Μπαράκ Ομπάμα, μεταξύ άλλων ως υποδιευθυντής στο επιτελείο του υπουργού Οικονομικών Τζέικομπ Λιου. Γεννημένος στη Νιγηρία, το 2017 μεταπήδησε στη Blackrock, αναλαμβάνοντας θέση οικονομικού συμβούλου στο πλευρό του προέδρου Λάρι Φλινκ, πριν γίνει ιδρυτής και πρόεδρος του ιδρύματος Ομπάμα το 2019. Ο Ντιζ ηγείται μέχρι σήμερα στη Blackrock μίας διεύθυνσης που αναζητεί επενδυτικές δυνατότητες οικονομικά ελκυστικές, αλλά παράλληλα και κοινωνικά και περιβαλλοντικά βιώσιμες”.

Η νέα σχέση με την Ευρώπη

Τι φέρνει η εποχή Μπάιντεν για την Ευρώπη; Αυτό το ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει στο σχόλιό της η εφημερίδα Kölner Stadt-Anzeiger της Κολονίας: “Μία πιο στενή, πιο έξυπνη και πιο δίκαιη σχέση θα ωφελούσε εξίσου Ευρωπαίους και Αμερικανούς, αναχαιτίζοντας ταυτόχρονα την παγκόσμια μάστιγα του αυταρχισμού. Το ζήτημα επείγει. Η Κίνα καυχιέται για τους υψηλότερους ρυθμούς βιομηχανικής ανάπτυξης τα τελευταία τρία χρόνια και για τον τερματισμό της πανδημίας. Το καθεστώς στέλνει μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο στο φεγγάρι. Η πιο σύγχρονη δικτατορία του κόσμου εμφανίζεται με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από ποτέ. Τι έχουν να αντιτάξουν ΕΕ και ΗΠΑ;”.

 

 

Ποια είναι η Τζένιφερ Ψάκη

Πρόκειται για ομογενή, η οποία, σύμφωνα με τον ekirikas.com, είναι κόρη ων Δημήτρη Ψάκη και Εϊλιν Μέντβεϊ, ενώ γεννήθηκε στο Στάμφορντ Κονέκτικατ και φοίτησε στο Κολέγιο William & Mary το 2000, όπου διακρίθηκε και ως δεινή αθλήτρια στο κολύμπι.

Μάλιστα, ξεκίνησε την πορεία της στο Δημοκρατικό Κόμμα με τις εκστρατείες των Δημοκρατικών Tom Harkin και Tom Vilsack.

Η 41χρονη Jen Psaki απολάμβανε της πλήρους εμπιστοσύνης του Μπαράκ Ομπάμα, ενώ τα αμερικανικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για τις γνώσεις, την εμπειρία, την ετοιμότητα και την ψυχραιμία της, όταν της έθεταν δύσκολες ερωτήσεις, τόσο στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όσο και στον Λευκό Οίκο.

Επίσης, έχει δραστηριοποιηθεί κι εκτός της πολιτικής και συγκεκριμένα έχει εργαστεί ως αναλύτρια για το CNN.

Επιπλέον, είναι παντρεμένη εδώ και 10 χρόνια με τον Gregory Mecher, οικονομικό υποδιευθυντή της Επιτροπής για την προεκλογική Εκστρατεία υποψηφίων του Δημοκρατικού Κόμματος για το Κογκρέσο, και έχουν μαζί δύο παιδιά.

Επιπλέον, ο Τζο Μπάιντεν αναφερόμενος στον διορισμό της, είπε πως «είμαι υπερήφανος που ανακοινώνω σήμερα την πρώτη υψηλόβαθμη ομάδα επικοινωνίας του Λευκού Οίκου, η οποία αποτελείται εξ ολοκλήρου από γυναίκες. Πρόκειται για πρόσωπα που έχουν τα κατάλληλα προσόντα και την εμπειρία σε ζητήματα επικοινωνίας, φέρνοντας διαφορετικές αντιλήψεις στη δουλειά τους, αλλά και μία κοινή δέσμευση για την καλύτερη ανοικοδόμηση της χώρας».

Ακόμη, η ίδια δήλωσε μέσω Twitter, το εξής:

«Είναι μεγάλη μου τιμή να εργάζομαι ξανά για τον Τζο Μπάιντεν, έναν άνδρα που εκπροσώπησα τα χρόνια της κυβέρνησης Ομπάμα-Μπάιντεν και παρακολούθησα να συμβάλει καίρια στην οικονομική ανάκαμψη και στην ανοικοδόμηση των σχέσεών μας με τους εταίρους μας, αλλά και να εμποτίζει με ενσυναίσθηση και ανθρωπιά κάθε σύσκεψη στην οποία ήμουν παρούσα», έγραψε μετά την ανακοίνωση της απόφασης.

 

Σε συνεργασία με τον Πρόεδρο Ομπάμα

 

Τι λέει ο πατέρας της

Μεγαλώσαμε με την ελληνικότητα που μας δίδαξε ο παππούς, λέει ο πατέρας της Τζένιφερ Ψάκι.

Στη διαδρομή της οικογένειας Ψάκι από τη Θεσσαλονίκη των αρχών του περασμένου αιώνα έως… τον Λευκό Οίκο αναφέρθηκε ο Τζέιμς Ψάκι, πατέρας της νέας εκπροσώπου του Λευκού Οίκου Τζένιφερ.

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ο Τζέιμς Ψάκι δήλωσε ότι έμεινε έκπληκτος όταν πληροφορήθηκε τα νέα καθήκοντα της κόρης του.

 

Η ελληνοαμερικανική εφημερίδα “Ατλαντίς” στις 5 Ιανουαρίου 1927, στη σελίδα των μικρών αγγελιών δημοσιεύει τις μικρές αγγελίες του δικηγόρου Nich. G. Psaki και του γυναικολόγου Κωνσταντίνου Γ. Ψάκη. Και οι δύο ήταν τα παιδιά του Γεωργίου προπάππου της Τζένιφερ ενώ ο γυναικολόγος είναι ο παππούς της Κωνσταντίνος.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

*Πώς αντιδράσατε όταν μάθατε ότι η κόρη σας ανέλαβε αυτή τη θέση;

Τζέιμς Ψάκι: «Σοκαρίστηκα κι έμεινα έκπληκτος και βέβαια ήμουν πολύ περήφανος. Όπως ξέρετε είχε μια μεγάλη καριέρα και η νέα δουλειά είναι ακόμη ένα στάδιο σε αυτή τη διαδρομή. Και είμαι ενθουσιασμένος για τη νέα κυβέρνηση γιατί είχαμε τέσσερα πολύ δύσκολα χρόνια εδώ στην Αμερική με αυτό τον άνθρωπο στο Λευκό Οίκο».

*Μπορείτε να μας πείτε κάποια πράγματα για την οικογένειά σας και τη σχέση σας με την Ελλάδα;

Τζέιμς Ψάκι: «Ο παππούς μου είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη και ήρθε σ’ αυτή τη χώρα το 1904. Ήταν ένα από τα 14 παιδιά και ήταν ο νεότερος από επτά αδέρφια. Όλα αυτά τα αδέρφια ήρθαν στην Αμερική ο καθένας σε διαφορετική χρονική στιγμή όπως γινόταν άλλωστε εκείνη την εποχή. Ήρθαν εδώ και ξεκίνησε μια επιχείρηση εισαγωγών, ασχολήθηκαν με τις εισαγωγές λαδιού, και άνοιξαν διάφορες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Δεν ήξεραν να μιλάνε αγγλικά. Αλλά είχαν επιχειρηματικό πνεύμα και ξεκίνησαν διάφορες δουλειές. Και αποταμίευσαν αρκετά χρήματα για να στείλουν πίσω στην Ελλάδα και να φέρουν τα επόμενα μέλη της οικογένειας εδώ. Στο τέλος ήρθαν και οι γονείς τους που έζησαν εδώ. Ο παππούς μου πήγε στην ιατρική σχολή του Τζορτζτάουν και την τελείωσε το 1913.

Παντρεύτηκε μία νοσοκόμα ιρλανδικής προέλευσης και έκανε έξι παιδιά. Δύο αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Ο πατέρας μου είναι μεγαλύτερος από αυτά και ήταν επίσης γιατρός και τελείωσε κι αυτός την ιατρική σχολή Τζορτζτάουν. Και μάλιστα συμμετείχε και στο δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».

*Η κόρη σας είναι πολύ περήφανη για την ελληνική της καταγωγή, το είπε αυτό δημοσίως σε μία ενημέρωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ το 2013. Ποια θεωρείτε ότι είναι τα στοιχεία της ελληνικής της κληρονομιάς που μπορείτε να δείτε σε αυτήν;

Τζέιμς Ψάκι: «Μεγαλώσαμε στην οικογένειά μας με μια έντονη ελληνικότητα από αυτά που μας δίδαξε ο παππούς μου. Εγώ πάντα αυτοπροσδιοριζόμουν ως Έλληνας παρά ως Ιρλανδός. Προφανώς έχω κομμάτια από κάθε κουλτούρα αλλά νομίζω ότι η ελληνική κληρονομιά μας προσφέρει το επιχειρηματικό πνεύμα, την ανεξαρτησία και μία αφοσίωση σε ένα συγκεκριμένο σκοπό στη ζωή μας».

  • Πηγές πληροφοριών: Καθημερινή, ΣΚΑΪ, Γιάννης Παπαδημητρίου – Deutsche Welle, ekirikas.com
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ νέα φωνή του Λευκού Οίκου έχει ελληνικές ρίζες
Περισσότερα

Μια γενναία γυναίκα: Η ζωή της Ρόζα Παρκς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Ρόζα Λουίζ Μακόλι (Τασκίγκι 1913 – Ντιτρόιτ 2005) ήταν ακτιβίστρια και μια από τις σημαντικότερες μορφές του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ.

Η Ρόζα ήταν πάντα θαρραλέα και δεν δεχόταν να της φέρονται άσχημα ή άδικα λόγω του χρώματος του δέρματός της. Αφού γνώρισε τον σύζυγό της, Ρέιμοντ Παρκς, έγινε αρχηγός της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων (NAACP).

 

 

Με αφορμή τη φυλάκισή της, επειδή αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό (1955), οι Αφροαμερικανοί στο Μοντγκόμερι έκαναν μποϊκοτάζ στα λεωφορεία για έναν χρόνο. Η Ρόζα, με το θάρρος και την αποφασιστικότητά της, βοήθησε και ενέπνευσε αμέτρητους ανθρώπους να αγωνιστούν για την ισότητα.

Η αστυνομία κλήθηκε στο σημείο και προχώρησε στη σύλληψή της. Τέσσερις μέρες αργότερα η Ρόζα Παρκς καταδικάστηκε για παραβίαση του νόμου περί διαχωρισμού.

Η τοπική μαύρη κοινότητα με επικεφαλής τον νεαρό Δρ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζ. κινητοποιήθηκε και ξεκίνησε μποϊκοτάζ των λεωφορείων το οποίο κράτησε 381 ημέρες. Τελικά το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι ο διαχωρισμός των ανθρώπων στα λεωφορεία ήταν αντισυνταγματικός. Ωστόσο η παύση του διαχωρισμού σε εθνικό επίπεδο ήρθε αρκετά χρόνια αργότερα, το 1964.

Η Ρόζα Παρκς, που έφυγε από τη ζωή στα 92 της, τον Οκτώβριο του 2005, είχε γράψει στην αυτοβιογραφία της: «Πολλοί λένε ότι δεν έδωσα τη θέση μου επειδή ήμουν κουρασμένη αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν κουρασμένη σωματικά… Όχι, είχα απλά κουραστεί να υποχωρώ».

 

 

Η ζωή της

Η Ρόζα σε ηλικία 11 ετών μετακόμισε με τη μητέρα της στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα. Παρακολούθησε το πειραματικό γυμνάσιο του «Κολεγίου Εκπαιδευτικών της Αλαμπάμα για Νέγρους». Στα 16 της μετακόμισε με τη γιαγιά της για να τη φροντίζει και όταν εκείνη πέθανε, επέστρεψε στην οικία της μητέρας της, που έπασχε από χρόνιες ασθένειες. Το 1932, σε ηλικία 19 ετών, παντρεύτηκε τον Ρέιμοντ Παρκς, κουρέα, που ήταν επί μακρόν μέλος της «Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων» (NAACP). Μια χρονιά μετά η Ρόζα Παρκς έλαβε το απολυτήριο γυμνασίου.

Το ζευγάρι απολάμβανε του σεβασμού ανάμεσα στα μέλη της μεγάλης αφροαμερικανικής κοινότητας του Μοντγκόμερι. Ωστόσο η ζωή σε μια πόλη στην οποία ίσχυαν νόμοι περί διαχωρισμού ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους, δεν ήταν εύκολη. Οι μαύροι μπορούσαν να παρακολουθήσουν μόνο ορισμένα κατώτερης βαθμίδας σχολεία, μπορούσαν να πίνουν νερό μόνο από συγκεκριμένες βρύσες και μπορούσαν να δανειστούν βιβλία μόνο από τη «μαύρη» βιβλιοθήκη.

Τον Δεκέμβριο του 1943 ξεκίνησε η επίσημη αγωνιστική δράση της Παρκς. Εντάχθηκε στο τοπικό τμήμα της NAACP στο Μοντγκόμερι και αναδείχτηκε σε γραμματέα του. Συνεργάστηκε στενά με τον πρόεδρο του τοπικού τμήματος, Έντγκαρ Ντάνιελ Νίξον, αχθοφόρο στον σιδηρόδρομο.

 

 

 (AP Photo/Gene Herrick, File)

 

Η σύλληψη

Την Πέμπτη, 1η Δεκεμβρίου 1955, η 42χρονη Ρόζα Παρκς επέλεξε να πάρει το λεωφορείο για να επιστρέψει σπίτι της από τον χώρο εργασίας της, το πολυκατάστημα “Montgomery Fair”. Οι μαύροι κάτοικοι του Μοντγκόμερι συχνά απέφευγαν τα δημοτικά λεωφορεία, επειδή θεωρούσαν ταπεινωτική την πολιτική του να κάθονται οι μαύροι στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Παρ’ όλα αυτά, πάνω από 70% των επιβατών των λεωφορείων ήταν Αφροαμερικανοί.

Το μπροστινό μέρος ενός λεωφορείου προοριζόταν για λευκούς πολίτες και οι θέσεις πίσω τους για τους μαύρους πολίτες. Οι οδηγοί λεωφορείων είχαν αποκτήσει άτυπα τη δικαιοδοσία να ζητήσουν από έναν Αφροαμερικανό να παραχωρήσει τη θέση του σε έναν λευκό επιβάτη.

Σε ένα σημείο της διαδρομής, ένας λευκός δεν βρήκε θέση, καθώς όλες ήταν κατειλημμένες. Ο οδηγός είπε στους επιβάτες που κάθονταν στα τέσσερα καθίσματα της πρώτης σειράς του τμήματος για τους μαύρους να σηκωθούν. Οι τρεις υπάκουαν. Η Παρκς, όχι.

«Λένε πως δεν άφησα τη θέση μου επειδή ήμουν κουρασμένη», έγραψε η Παρκς στην αυτοβιογραφία της, «αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν κουρασμένη σωματικά. Ήμουν κουρασμένη μόνο να υποκύπτω».

Τελικά, δύο αστυνομικοί έφτασαν στο λεωφορείο όταν έκανε στάση και έθεσαν υπό κράτηση τη Ρόζα Παρκς.

 

 

Η δίκη και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Η Παρκς χρησιμοποίησε το μοναδικό τηλεφώνημα που δικαιούτο για να επικοινωνήσει με τον σύζυγό της. Ωστόσο η είδηση της σύλληψής της διαδόθηκε αμέσως και ο Νίξον βρέθηκε στο κρατητήριο, φροντίζοντας να αποφυλακιστεί το ίδιο απόγευμα με εγγύηση. Ο Νίξον αναζητούσε για χρόνια ένα θαρραλέο πρόσωπο, που θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος της δικαστικής διαμάχης με στόχο την ακύρωση του νόμου περί διαχωρισμού. Ο Νίξον έπεισε την Παρκς, ενώ αποφάσισαν να γίνει μποϊκοτάζ από τους Αφροαμερικανούς του Μοντγκόμερι στα τα λεωφορεία την ημέρα της δίκης, τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου. Μέχρι τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας, 35.000 φυλλάδια ήταν έτοιμα προκειμένου να δοθούν σε μαθητές σχολείων, όπου φοιτούσαν αποκλειστικά μαύροι, και να δοθούν με τη σειρά τους στους γονείς τους.

Στις 5 Δεκεμβρίου, η Παρκς κρίθηκε ένοχη για παραβίαση των νόμων διαχωρισμού, με ποινή αναστολής και πρόστιμο 10$ συν 4$ για τα δικαστικά έξοδα. Εν τω μεταξύ, η συμμετοχή των μαύρων στο μποϊκοτάζ ήταν πολύ μεγαλύτερη και από ό,τι προέβλεπαν οι πλέον αισιόδοξοι. Ο Νίξον και στελέχη της Ένωσης αποφάσισαν δημιουργήσουν την «Ένωση για τη Βελτίωση του Μοντγκόμερι» (MIA) και εξέλεξαν τον Αιδεσιμότατο Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 26 χρονών τότε, πρόεδρο της ένωσης.

Το μποϊκοτάζ προκάλεσε την οργή λευκών πολιτών του Μοντγκόμερι, ενώ έλαβαν χώρα και περιστατικά ρατσιστικής βίας. Στα σπίτια του Νίξον και του Κινγκ τοποθετήθηκαν βόμβες που εξερράγησαν. Ωστόσο, η βία δεν έκαμψε το φρόνημα όσων διοργάνωσαν το μποϊκοτάζ.

Στις 13 Νοεμβρίου 1956, έπειτα από μια σειρά προσφυγές σε διάφορες βαθμίδες της δικαιοσύνης, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι ο διαχωρισμός στα λεωφορεία ήταν αντισυνταγματικός. Το μποϊκοτάζ έληξε στις 20 Δεκεμβρίου, μια ημέρα αφότου έφτασε η γραπτή διαταγή του Δικαστηρίου στο Μοντγκόμερι. Η Παρκς, που εν τω μεταξύ είχε χάσει τη δουλειά της και είχε δεχτεί πλήθος απειλών, έγινε γνωστή ως η «μητέρα του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων».

 

 

Αξιομνημόνευτα αποφθέγματα της Ρόζα Παρκς

1. «Δεν πρέπει ποτέ να φοβάσαι για το τι κάνεις, όταν αυτό είναι σωστό.»

2. «Θα ήθελα να με θυμούνται σαν έναν άνθρωπο που ήθελε να είναι ελεύθερος… Έτσι και οι άλλοι άνθρωποι θα ήταν επίσης ελεύθεροι.»

3. «Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι έγραφα ιστορία. Απλά είχα βαρεθεί να υποχωρώ.»

4. «Για να φέρεις την αλλαγή, δεν πρέπει να φοβάσαι να κάνεις το πρώτο βήμα. Θα αποτύχουμε όταν αποτύχουμε να προσπαθήσουμε.»

5. «Αυτό που έχει πραγματικά σημασία δεν είναι αν έχουμε προβλήματα, αλλά πώς αντιδρούμε σε αυτά. Πρέπει να προχωράμε προκειμένου να ξεπεράσουμε οτιδήποτε κι αν αντιμετωπίζουμε.»

6. «Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ζει τη ζωή του σαν να αποτελεί παράδειγμα για τους άλλους.»

7. «Οι αναμνήσεις από τη ζωή μας, τα έργα μας, τις πράξεις μας θα συνεχίσουν και στους άλλους.»

8. «Πιστεύω ότι υπάρχει μόνο ένας αγώνας. Ο ανθρώπινος αγώνας.»

9. «Ο Θεός πάντα μου έδινε τη δύναμη να λέω αυτό που είναι σωστό.»

10. «Χρειάζονται περισσότεροι από ένας άνθρωποι για να έρθει η ειρήνη. Αφορά όλους μας.»

11. «Δεν υπάρχει κανένα μέλλον χωρίς εκπαίδευση.»

12. «Ο ρατσισμός είναι ακόμη μαζί μας. Αλλά είναι στο χέρι μας να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για το τι θα συναντήσουν, και ας ελπίσουμε ότι θα το αντιμετωπίσουμε.»

13. «Έχω κουραστεί να με αντιμετωπίζουν σαν μία δεύτερης τάξεως πολίτης.»

14. «Υπερασπίσου κάτι, αλλιώς θα πέφτεις για τα πάντα. Η σημερινή ισχυρή βελανιδιά είναι ο χθεσινός καρπός που κράτησε το έδαφός του.»

15. «Με τα χρόνια έμαθα ότι όταν κάποιου το μυαλό αποφασίζει, αυτό ελαττώνει τον φόβο. Ξέροντας τι πρέπει να γίνει, αποφεύγεται ο φόβος.»

16. «Πιστεύω ότι είμαστε σε αυτό τον πλανήτη Γη για να ζήσουμε, να μεγαλώσουμε και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κάνουμε αυτό τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όλους τους ανθρώπους, για να απολαμβάνουν την ελευθερία.»

17. «Όσο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τακτικές για να καταπιέσουν ή να περιορίσουν άλλους ανθρώπους από το να είναι ελεύθεροι, υπάρχει δουλειά που πρέπει να γίνει.»

18. «Ήταν ότι ήμουν ένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, και δεν θα έπρεπε να κοιτάζω χαμηλότερα από οποιονδήποτε άλλον απλά επειδή ήμουν μαύρη.»

19. «Ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.»

20. «Χωρίς ένα όραμα οι άνθρωποι χάνονται, αλλά χωρίς θάρρος τα όνειρα πεθαίνουν.»

***

VIDEO

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜια γενναία γυναίκα: Η ζωή της Ρόζα Παρκς
Περισσότερα

Πέρασαν πέντε χρόνια χωρίς τον Μηνά…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στα 67 του χρόνια εγκατέλειψε τη ζωή μια αξιολάτρευτη καλλιτεχνική προσωπικότητα, ο Μηνάς Χατζησάββας, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κεφάλαιο γραμμένο με ταλέντο, αφοσίωση και πίστη σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση.

Ο Μηνάς Χατζησάββας (Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 1948) έσβησε πρόωρα πριν από πέντε χρόνια στις 30 Νοεμβρίου 2015. Αποφοίτησε το 1969 από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Ελεύθερου Θεάτρου (1970-1970). Στο θέατρο, ξεχώρισε για τις ερμηνείες του στο κλασικό αλλά και σύγχρονο ρεπερτόριο. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1969 και συμμετείχε σε πάνω από 30 ταινίες. Το 1995 τιμήθηκε και με το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία «Η ζωή ενάμιση χιλιάρικο». Επίσης, τη δεκαετία του ’80 εξέδωσε τρεις συλλογές διηγημάτων ενώ στο ευρύ κοινό έγινε γνωστός από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις.

Ήταν ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, από τους σπουδαιότερους της γενιάς του. Διακρίθηκε, ακόμη, ως διηγηματογράφος και σεναριογράφος.

Η χαρακτηριστική του παρουσία σε κάθε του εμφάνιση υπήρξε τόσο βαρυσήμαντη – όσο ακριβώς χαμηλόφωνη υπήρξε η θητεία του τόσα χρόνια στην τέχνη του. Τόσο απλά, τόσο σημαντικά, τόσο όμορφα.

 

Γαλιλαίος στο Εθνικό Θέατρο

 

Αναλυτικά η βιογραφία του:

Γεννημένος το 1948 στην Αθήνα, ο Μηνάς Χατζησάββας τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1969 και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, στη σχολή «Le Cours Simon». Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Ελεύθερου Θεάτρου ενώ από το 1978 ως το 1983 συνεργαζόταν σταθερά με το Εθνικό Θέατρο και από το 1984 ως το 1998 με το Ανοιχτό Θέατρο. Παράλληλα με το θέατρο, αλλά και τη συγγραφική του δράση – με συλλογές διηγημάτων αλλά και σενάρια, πρωταγωνίστησε άλλοτε σε μικρούς και άλλοτε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους στην τηλεόραση («Αναστασία», «Άμυνα Ζώνης», «Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα») και στο στο σινεμά, διασχίζοντας τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες ελληνικού κινηματογράφου συμμετέχοντας σε ταινίες μεγάλων δημιουργών.

Στην πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση υποδύθηκε τον Πάρη στο «Ρήσο» του Ευριπίδη (1965), σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη. Μία παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1965 στο Αρχαίο Θέατρο της Δωδώνης. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους θιάσους της Κατερίνας Ανδρεάδη, της Αντιγόνης Βαλάκου, των Γιάννη Φέρτη και Ξένιας Καλογεροπούλου.

 

 

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πρωτοποριακού θιάσου «Ελεύθερο Θέατρο» (1970-71) και για περισσότερο από δέκα χρόνια βασικό στέλεχος του «Ανοιχτού Θεάτρου» του Γιώργου Μιχαηλίδη (1984-1998). Το διάστημα 2000-2003 συνεργάστηκε με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας, στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στο ελεύθερο θέατρο, ενώ την περίοδο 2010-2014 συνεργάσθηκε ξανά με το Εθνικό Θέατρο. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το καλοκαίρι του 2015, στο έργο «Οι Τυφλοί, ή ο ήχος των μικρών πραγμάτων σε μεγάλο σκοτεινό τοπίο» του Μορίς Μαίτερλινκ, σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Στενή υπήρξε και η σχέση του Μηνά Χατζησάββα με το αρχαίο δράμα. Έπαιξε σε τραγωδίες και κωμωδίες στην Επίδαυρο. Υποδύθηκε, μεταξύ άλλων, τον Ιππόλυτο στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη (1989), τον Βλέπυρο στις «Εκκλησιάζουσες» (1992), τον Ιεροκλή στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, τον Διόνυσο στις πολυσυζητημένες «Βάκχες» του Ματίας Λάνγκχοφ (1997), τον Αγαμέμνονα στην ομώνυμη τραγωδία του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου (2008), τον Δαρείο στους «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (2009), ενώ συμμετείχε στις παραστάσεις «Ηρακλής μαινόμενος» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού (2011), «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» (2012) και «Αγαμέμνων» του Αισχύλου (2013).

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αισθηματική ταινία του Κώστα Ασημακόπουλου «Όμορφες Μέρες» (1970). Έπαιξε σημαντικούς ρόλους σε περισσότερες από 30 ταινίες γνωστών σκηνοθετών του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, όπως ο Βασίλης Βαφέας, η Τόνια Μαρκετάκη, ο Νίκος Γραμματικός, ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, ο Σωτήρης Γκορίτσας και ο Αλέξανδρος Αβρανάς. Τιμήθηκε δύο φορές με το βραβείο β’ ανδρικού ρόλου στη Θεσσαλονίκη («Lilly’s story» του Ροβήρου Μανθούλη και «Τα παιδιά του Κρόνου» του Γιώργου Κόρρα) και μία φορά με το βραβείο α’ ανδρικού ρόλου («Κλειστή στροφή» του Νίκου Γραμματικού). Κύκνειο άσμα του στη μεγάλη οθόνη ήταν η συμμετοχή του στην ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Ένας άλλος κόσμος» (2015), όπου ερμηνεύει έναν ακροδεξιό, που μισεί τους πρόσφυγες.

Η τηλεοπτική του παρουσία υπήρξε επίσης πλούσια. Το μεγάλο κοινό τον γνώρισε 1993 δίπλα στη Μυρτώ Αλικάκη στο ερωτικό δράμα «Αναστασία», ενώ υποδύθηκε χαρακτηριστικούς ρόλους στις σειρές «Νυχτερινό δελτίο» (1998 – 1999), «Κόκκινος κύκλος», «10η εντολή» και «Άμυνα ζώνης».

Με το ψευδώνυμο Πρόδρομος Μαυρίδης εξέδωσε τρεις συλλογές διηγημάτων, με τους τίτλους «Σπέρμα», «Η Χαμένη» και «Δύο Σταγόνες Βροχή». Με το ίδιο ψευδώνυμο συνεργάστηκε σε σενάρια και το 1995 τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία «Η Ζωή Ενάμιση χιλιάρικο» της Φωτεινής Σισκοπούλου.

 

 

Ο Μηνάς Χατζησάββας πέθανε στις 30 Νοεμβρίου 2015 στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», σε ηλικία 67 ετών. Είχε βεβαρημένο ιστορικό, με καρδιολογικά προβλήματα και νοσηλευόταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας του αθηναϊκού νοσοκομείου από τις 23 Νοεμβρίου, έχοντας υποστεί αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Σε μία συνέντευξή του, το καλοκαίρι του 2015 στο περιοδικό «Αθηνόραμα», είχε σχεδόν προφητικά μιλήσει για τη ζωή και το θάνατο: «Η ζωή μας είναι ό,τι είμαστε, τελεία και παύλα. Γι’ αυτό θέλω να δουλεύω, να δουλεύω, να δουλεύω. Αν δεν είχα τη δουλειά μου να με κρατάει, δεν ξέρω τι θα έκανα… Όσο έχω ακόμη δυνάμεις, ας παιδεύομαι».

Στην κηδεία του Μηνά Χατζησάββα την Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου παραβρέθηκαν φίλοι και συνάδελφοι του σπουδαίου ηθοποιού. Σύμφωνα με επιθυμία του, η σορός του  μεταφέρθηκε στο εξωτερικό για αποτέφρωση. Η πιο συγκινητική στιγμή στον αποχαιρετισμό του Μηνά Χατζησάββα ήταν η παρουσία του μόνιμου συντρόφου του επί 25 χρόνια, ηθοποιού Κώστα Φαλελάκη, ο οποίος μίλησε για τον έρωτά τους και για το πάγιο αίτημα της θεσμοθέτησης του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια:

«Μηνούλη μου… Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ακόμη τι έχει συμβεί. Είναι μία γιορτή αποχαιρετισμού σήμερα και έτσι θέλω να νιώσουμε όλοι. Γνωριστήκαμε με το Μηνά το 1991 και ερωτευτήκαμε όταν μου διάβασε ένα ποίημα της Κικής Δημουλά. Τον Μηνά δεν θα τον θάψουμε, θα τον θυμόμαστε για πάντα. Ήταν απίστευτο, πάντως, αυτό που έζησα στο νοσοκομείο όταν πήγα για να πάρω τη σορό του και αυτό είναι ένα μήνυμα στον πρωθυπουργό για το σύμφωνο συμβίωσης. Ήμουν ο άνθρωπός του τα τελευταία 25 χρόνια και όμως δεν ήταν αυτονόητο ότι μπορούσα να πάρω εγώ τη σορό του. Προσδοκούσε αυτό το γαμημένο σύμφωνο συμβίωσης που δεν έρχεται και αντί για συλλυπητήρια θα έλεγα ότι υπάρχουν και διαφορετικοί άνθρωποι και στην κοινωνία το λέω, που είναι ομοφυλόφιλοι. Δεν το έκρυψε ο Μηνάς ποτέ αυτό. Δεν ντράπηκε ποτέ γι’ αυτό. Θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και να πεθαίνουμε με αξιοπρέπεια. Δώστε μας αυτή τη δυνατότητα επιτέλους».

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠέρασαν πέντε χρόνια χωρίς τον Μηνά…
Περισσότερα

«Η Μαριαλένα Τσίρλη τιμά τις Ελληνίδες και τη χώρα μας. Άλλη μία γυάλινη οροφή έσπασε. Καλή θητεία»!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η κυρία Μαριαλένα Τσίρλη είναι η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει το ρόλο της Γενικής Γραμματέως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου της ευχήθηκε «καλή θητεία».

«Πρώτη γυναίκα Γενική Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου η Μαριαλένα Τσίρλη. Η ομόφωνη εκλογή της από την Ολομέλεια του Δικαστηρίου τιμά τις Ελληνίδες και τη χώρα μας. Άλλη μία γυάλινη οροφή έσπασε. Καλή θητεία!».

Αυτά έγραψε χαρακτηριστικά στο Twitter η κυρία Σακελλαροπούλου.

***

Η κυρία Μαριαλένα Τσίρλη είναι η νέα Γενική Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Την Τρίτη 1η Δεκεμβρίου λόγω των περιορισμών της πανδημίας ορκίστηκε σε μια άδεια αίθουσα, με δύο συνεργάτες της και τον σύζυγό της, τον αρχιτέκτονα κ. Δημήτρη Τενεζάκη.
Είναι η πρώτη γυναίκα σε αυτή τη θέση. Η πρώτη Ελληνίδα που είχε μια κινηματογραφική πορεία προς την κορυφή.

Όπως είπε η ίδια στη δημοσιογράφο Μαρία Δουρουδή, στο δελτίο ειδήσεων του Σκάι [Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2020, στις 8 μ.μ.]:

«Ήταν μία Κυριακή, οι γονείς μου είχαν βγει για μεσημεριανό γεύμα, εγώ ήμουν μόνη στο σπίτι, η εφημερίδα ήταν πάνω στο τραπέζι, φύσηξε ο άνεμος, πήρε τα φύλλα, πήγα να κλείσω την εφημερίδα να μη διαλυθεί τελείως και την ώρα που την έκλεινα έπεσε το μάτι μου πάνω στην αγγελία, δηλαδή δεν έψαχνα εγώ τότε για δουλειά, έγινε ακριβώς όπως σας το λέω, δήλωσα συμμετοχή και εδώ είμαι τώρα».

***

Αυτή η αγγελία την έφερε στο Στρασβούργο το 1994 όπου εργάστηκε αρχικά ως νομικός στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Εκεί ανελίχθηκε στην ιεραρχία σε μια σειρά από θέσεις μέχρι το 2010, όπου ανέλαβε τα καθήκοντα της αναπληρώτριας γραμματέως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

***

Συνεχίζοντας η κυρία Τσίρλη είπε: «Άρχισα να εργάζομαι εδώ και ουσιαστικά εδώ μεγάλωσα. Ήρθα στο Στρασβούργο για να εργαστώ όταν ήμουν 25-26 και χρονών και μεγάλωσα μέσα στο δικαστήριο. Άρα είναι μια φυσική εξέλιξη, φυσικά είναι μια υπέροχη εξέλιξη, δεν το αρνούμαι. Αλλά είναι πράγματι συγκινητικό γιατί είναι αυτό που λαχταρούσε η ψυχή μου πάντα, όχι να πάρω αυτή τη θέση, αλλά να δουλέψω σε αυτόν τον τομέα.
»Όταν λοιπόν ήρθα εδώ για μεταπτυχιακά και έτυχε ένα θέμα μαθήματος να είναι πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε εκεί ήταν σαν να άνοιξε μια πόρτα, σαν να φωτίστηκαν όλα και κατάλαβα ότι είχα βρει τι έψαχνα δηλαδή η αγάπη μου για τα ανθρώπινα δικαιώματα γεννήθηκε εδώ στο Στρασβούργο», πρόσθεσε.

***

Όπως δήλωσε η οικογένειά της, νιώθει πολύ περήφανη: «Είναι πολύ συγκινημένοι. Εμένα ο στόχος μου ήταν να κάνω καλά τη δουλειά μου και να αποκτήσω ένα καλό όνομα», τόνισε προσθέτοντας: «Θέλω να πιστεύω και να ελπίζω ότι εξελέγην χάρη στη δουλειά που είχα δείξει μέχρι τότε. Όχι γιατί είπαν ότι τώρα μας χρειάζεται μία Ελληνίδα και μας χρειάζεται και μία γυναίκα».

***

Η νέα γενική γραμματέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου χρειάστηκε να σπάσει πολλά στερεότυπα στην επαγγελματική της πορεία της.

«Τώρα δεν μικροδείχνω πια, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν ήμουν νεότερη μικρόδειχνα πάρα πολύ και αυτό ίσως ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα. Δηλαδή ήμουν 35 χρονών και έμοιαζα 25 και φυσικά είχα αναλάβει θέσεις που απαιτούσαν και ένα κύρος να σε σέβονται και οι συνομιλητές σου. Αυτό πάντα το προσπαθούσα, να μην με βλέπουν σαν κοριτσάκι, όχι σαν γυναίκα, σαν κοριτσάκι», επεσήμανε.

Νιώθοντας μεγάλη συγκίνηση, έστειλε το δικό της μήνυμα στους νέους στην Ελλάδα:

«Ο καθένας μας θα πρέπει να επιδιώκει αυτό, να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Εγώ αυτό προσπάθησα, αυτό συνεχίζω να προσπαθώ και αν έχω ένα μήνυμα να περάσω είναι αυτό».

Η Μαριαλένα Τσίρλη θα παραμείνει στη θέση της γενικής γραμματέως για μια πενταετία.

***

Πηγή: skai.gr / Maria Douroudi

 

***

 

 

Παναγιώτης Μήλας«Η Μαριαλένα Τσίρλη τιμά τις Ελληνίδες και τη χώρα μας. Άλλη μία γυάλινη οροφή έσπασε. Καλή θητεία»!
Περισσότερα

I’m Positive 2020: Πέντε αληθινές ιστορίες για μια κοινωνία αποδοχής

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

I’m Positive: Η επιστήμη έχει προχωρήσει. Ας εξακολουθήσει και η κοινωνία.

Για τρίτη χρονιά στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, άνθρωποι με αληθινές ιστορίες μιλούν για τη διαφορετικότητα, την ορατότητα και την αποδοχή, σε μια ανοιχτή συζήτηση, με τη σφραγίδα του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδος «Θετική Φωνή».

Δείτε τη συζήτηση:
Η συζήτηση θα κάνει πρεμιέρα στο YouTube Channel του Ιδρύματος Ωνάση την 1η Δεκεμβρίου 2020, Παγκόσμια Ημέρα AIDS.

***

Δείτε το trailer:

 

 

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗΣ

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από την αγκαλιά ενός πατέρα και μιας μητέρας. Από το χαμόγελο ενός περήφανου μωρού. Από την κατανόηση και την αγάπη –δίχως όρια και προϋποθέσεις– ενός συντρόφου. Στο φετινό I’m Positive, πρωταγωνιστεί η αποδοχή, μέσα από πέντε αληθινές ιστορίες ανθρώπων που ζουν με ή χωρίς τον HIV. Ο Μιχάλης και ο Γιώργος, ένα ομόφυλο ζευγάρι, μιλούν για υιοθεσία και αναδοχή. Ο Μάριος, ένας οροθετικός, πρώην χρήστης ουσιών, μιλάει για την αποδοχή από την κοινωνία. Ο Γιώργος και οι γονείς του για την αποδοχή της οικογένειας. Η Ερωφίλη, μιλάει για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων και την ταυτότητα φύλου. Ο Olamide, ένας Νιγηριανός που έφυγε από το σπίτι του επειδή είναι ομοφυλόφιλος και διώχθηκε από τη χώρα του επειδή εργαζόταν για την υποστήριξη ατόμων με HIV, μιλάει για το στίγμα στη δική του κοινωνία.

Αποδέχομαι σημαίνει αγαπώ, ακούω, αντιλαμβάνομαι, συναισθάνομαι και κατανοώ. Ας εστιάσουμε το βλέμμα μας σε πέντε ιστορίες που συμβαίνουν δίπλα μας και ας μιλήσουμε ανοιχτά ενάντια στο στίγμα και την προκατάληψη που κουβαλάει μαζί του κάθε ιός και κάθε κοινωνία.

 

 

ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ

ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ. ΚΑΘΕ ΓΟΝΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ.

Γιώργος Μακρής & Μιχάλης Οικονόμου – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΚΡΗΣ & ΜΙΧΑΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Ο Γιώργος, 30 ετών, είναι ηθοποιός. Ο Μιχάλης, 41 ετών, είναι επίσης ηθοποιός. Οι δυο τους είναι ζευγάρι από το 2015.

Πριν από δύο χρόνια, ένας άνθρωπος του στενού συγγενικού περιβάλλοντος του Γιώργου έφερε στον κόσμο ένα παιδί το οποίο δεν μπορούσε να μεγαλώσει. Το παιδί αυτό θα έπρεπε λοιπόν να μεγαλώσει μέσα σε κάποιο ίδρυμα. Μην μπορώντας να δεχθούν να συμβεί κάτι τέτοιο, ο Μιχάλης και ο Γιώργος κοιτάχτηκαν στα μάτια και με πολύ φόβο, αλλά και πολλή πίστη, πήραν τη μεγάλη απόφαση.

Μέσα από κάποιες περίπλοκες νομικές διαδικασίες, κατόρθωσαν να πάρει ο Γιώργος τη συγγενική επιμέλεια του παιδιού, που εδώ και 19 μήνες μεγαλώνει πια στο σπίτι τους, με τους δύο μπαμπάδες του. Παρότι ο Μιχάλης είναι νομικά αόρατος γονιός –καθώς δεν υπάρχει ακόμα νομικό πλαίσιο που να του δίνει δικαιώματα στο παιδί–, κατάφεραν όμως για πρώτη φορά να καταγραφεί καθαρά στην απόφαση του δικαστηρίου ότι πρόκειται για ομόφυλο ζευγάρι και ότι θα συμβάλουν μαζί στο μεγάλωμα του Νικηφόρου – έτσι ονόμασαν το παιδί, γιατί ο ερχομός του έφερε όντως μια νίκη.

Πιστεύουν πως κανένα παιδί δεν θα πρέπει να μεγαλώνει στο απρόσωπο περιβάλλον ενός ιδρύματος, άσχετα από το φύλο αυτών που θα το φροντίσουν, και ελπίζουν πως ο νόμος σύντομα θα τους προσφέρει τη δυνατότητα να υιοθετήσουν τον μικρό Νικηφόρο. Η ιστορία τους δείχνει πως η κοινωνία είναι έτοιμη. Ήρθε η ώρα να δημιουργηθεί και το νομικό πλαίσιο. Όχι γιατί είναι απλώς δικαίωμα των ομοφύλων ζευγαριών να έχουν κι αυτά ένα παιδί, αλλά επειδή κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να μεγαλώνει χωρίς αγκαλιά.

 

 

Ο ΜΑΡΙΟΣ

Η ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΙΟ.

Μάριος Ατζέμης – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΜΑΡΙΟΣ ΑΤΖΕΜΗΣ

Ο Μάριος, 46 ετών, ήταν επί 25 χρόνια χρήστης ναρκωτικών και ζει με HIV τα τελευταία 10 χρόνια. Είναι ένα από τα πολλά περιστατικά που συνδέθηκαν στη συλλογική συνείδηση με την επιδημική έξαρση του HIV στους χρήστες ουσιών μεταξύ 2011-2013.

Ο Μάριος πλέον είναι εργαζόμενος στον Σύλλογο Οροθετικών «Θετική Φωνή», αλλά και μέλος ευρωπαϊκών δικτύων για τον HIV και για τις πολιτικές απέναντι στα ναρκωτικά, με γνώσεις γύρω από την καταπολέμηση της εξάρτησης. Ο λόγος που μιλάει ανοιχτά για την οροθετικότητα και για το ιστορικό του ως χρήστη είναι γιατί πιστεύει πως μόνο έτσι θα σπάσουν η σιωπή και η προκατάληψη σχετικά με αυτά τα ζητήματα. Σήμερα, έχει δίπλα του την κοπέλα του, η οποία τον στηρίζει. Και εκείνος, με τη σειρά του, μέσα από την ακτιβιστική δράση του δίνει ελπίδα σε όσους δεν έχουν κουράγιο να ελπίζουν.

 

 

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ, ΜΑΡΙΑ, ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ, ΑΝΤΩΝΗΣ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ. ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Αντώνης Καρκάς, Γιώργος Καρκάς, Μαρία Κανταρτζλόγλου – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΚΑΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΚΑΣ, ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΤΑΡΤΖΛΟΓΛΟΥ

Ο Γιώργος, 31 ετών, είναι ηθοποιός. Στη διάρκεια της ζωής του φυλακίστηκε, στοχοποιήθηκε και είδε να παραβιάζονται τα ευαίσθητα προσωπικά του δεδομένα από τις ίδιες τις Αρχές, με μόνο στοιχείο τον σεξουαλικό του προσανατολισμό.

Οι γονείς του στάθηκαν στο πλευρό του, ζητώντας το αυτονόητο: το παιδί τους να έχει τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις με κάθε άνθρωπο στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Σε όλη αυτή τη διαδρομή, με φωτεινές και πιο δύσκολες στιγμές, o Γιώργος κατάφερε να μείνει δυνατός, χάρη σε εκείνους. Σήμερα, περιμένοντας τη δίκη για την οριστική αθώωσή του, είναι εδώ να μας μιλήσει για την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων και για τη σημασία της αποδοχής από την οικογένεια, αλλά και από την κοινωνία.

 

 

Η ΕΡΩΦΙΛΗ

ΑΣ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΟΦΟΒΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΦΑΣΙΣΜΟ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΕΡΩΦΙΛΗ ΚΟΚΚΑΛΗ

Η Ερωφίλη είναι συγγραφέας και ηθοποιός. Τα τελευταία πέντε χρόνια εργάζεται στον τομέα της προαγωγής της υγείας και της σεξουαλικής υγείας. Αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ διάγνωσης και θεραπείας εκατοντάδων οροθετικών στην Ελλάδα. Μέσα από τη θέση και τη δράση της γνωρίζει καλά τον αποκλεισμό που βιώνουν καθημερινά τα άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και έρχονται σε επαφή με τον HIV.

Παράλληλα συμμετέχει ενεργά στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας μέσα από το τρανς φάσμα. Η Ερωφίλη μας μιλάει για αποδοχή και συμπερίληψη σε έναν κόσμο που κερδίζεται μέσα από καθημερινές «μάχες» με τα στερεότυπα και τις διακρίσεις.

 

 

Ο OLAMIDE

ΝΑ ΧΩΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΠΟΥ Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ.

Ogundimu Olamide Olatunde – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

OGUNDIMU OLAMIDE OLATUNDE

Ο Olamide γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νιγηρία. Στην Ελλάδα ήρθε πριν από ενάμιση χρόνο και σε λίγες μέρες κλείνει τα 28 του χρόνια. Ο Olamide ήξερε ότι διέφερε από τα άλλα παιδιά της ηλικίας του και έτσι αποφάσισε στα 17 του να φύγει από το σπίτι των γονιών του, γιατί ήθελε να ζει χωρίς να κρύβεται. Ήθελε να ακολουθήσει τα όνειρά του σε έναν κόσμο πιο ελεύθερο και πιο ανοιχτό. Και έτσι έγινε. Μίλησε με έναν φίλο του, ο οποίος του βρήκε δουλειά σε μια ΜΚΟ στη Νιγηρία. Δούλεψε για αρκετό διάστημα σε οργανώσεις που διεκδικούν τα δικαιώματα των πλέον ευάλωτων. Ήθελε να σταθεί πλάι σε εκείνους που χρειάζονται βοήθεια.

Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που συνελήφθη από τις νιγηριανές Αρχές επειδή βοηθούσε τους ομοφυλόφιλους άνδρες μέσω των ΜΚΟ. Δεν είχε άλλη επιλογή παρά να εξαφανιστεί από τη Νιγηρία. Πήρε ένα πλοίο, λοιπόν, και έφτασε στην Τουρκία και από εκεί τον έστειλαν στην Ελλάδα. Ο Olamide οραματίζεται μια κοινωνία όπου η ενημέρωση και η αποδοχή θα νικήσουν το στίγμα και την περιθωριοποίηση.

  • ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΣΤΕΓΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΩΝΑΣΗ & ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ

*Διαβάστε σχετικά:

“Θετικές Φωνές” αφηγούνται τις αληθινές ιστορίες τους σε συζήτηση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουI’m Positive 2020: Πέντε αληθινές ιστορίες για μια κοινωνία αποδοχής
Περισσότερα

Boris Vian: Ο συγγραφέας ενός από τα πιο “θυμωμένα” και αντιρατσιστικά βιβλία που γράφτηκαν ποτέ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

“Υπάρχουν στιγμές που διερωτώμαι αν παίζω με τις λέξεις. Μήπως τελικά οι λέξεις είναι φτιαγμένες ακριβώς γι’ αυτό;”

 

 

 

“Το σπουδαιότερο πράγμα στη ζωή, είναι να βγάζεις βιαστικά τα συμπεράσματα σου, ανάλογα με την περίσταση. Γιατί είναι γεγονός ότι τα άτομα έχουν πάντα δίκιο – και οι μάζες πάντοτε άδικο. Προσοχή όμως: δεν πρέπει να δούμε στη στάση αυτή κάποιους κανόνες της ανθρώπινης συμπεριφοράς οι κανόνες δεν χρειάζεται να είναι γραπτοί για να τους ακολουθήσουμε. Μόνο δυο πράγματα έχουν σημασία: ο έρωτας, κάθε είδους έρωτας, με κάθε είδους ωραία κορίτσια, και η μουσική του Ντιούκ Έλλινγκτον, ή η παραδοσιακή τζαζ. Τίποτ’ άλλο δε μετράει, γιατί τα υπόλοιπα είναι άσχημα. Οι σελίδες που ακολουθούν είναι απλώς ένα παράδειγμα των όσων είπα. Η δύναμή τους πηγάζει από την αλήθεια τους, και είναι αληθινές επειδή τις έχω κατασκευάσει εγώ, απ’ αρχής μέχρι τέλους…”.

 

Mε τους Ζαν-Πολ Σαρτρ – Σιμόν ντε Μποβουάρ και τη σύζυγό του

 

Τον Νοέμβριο του 1946 ένας Παριζιάνος εκδότης εκδίδει το μυθιστόρημα ενός αγνώστου, ονόματι Βέρνον Σάλιβαν, με τη διευκρίνιση: “μετάφραση από τα αμερικανικά, Μπορίς Βιάν”. Το Θα φτύσω στους τάφους σας θα προκαλέσει αμέσως σκάνδαλο και σύντομα θα γίνει ένα από τα γνωστότερα long sellers του εικοστού αιώνα. Σ’ αυτό συνέβαλε η ερωτική-σαδιστική τέχνη του “μεταφραστή” του, η μήνυση για προσβολή των χρηστών ηθών που υπέβαλε εναντίον του ένας πουριτανικός σύλλογος και, τέλος, ένα πραγματικό έγκλημα πάθους, όπου ο δολοφόνος άφησε, ως υπογραφή δίπλα στο πτώμα της ερωμένης του, ένα αντίτυπο του βιβλίου!
Το θέμα του βιβλίου είναι πολύ γνωστό: ένας νέγρος εκδικείται το λιντσάρισμα του αδερφού του βιάζοντας και σκοτώνοντας λευκές Αμερικανιδούλες (ο αδερφός του ενοχοποιήθηκε άδικα με την ψευδή κατηγορία του βιασμού).
Η φήμη του βιβλίου συνδέεται κυρίως με την ικανότητα του συγγραφέα να ενεργοποιήσει επιδέξια διάφορα στερεότυπα αμερικανικής γραφής (όπως το θρίλερ ή το pulp fiction), κινηματογραφικές τεχνικές (όπως της υποκειμενικής κάμερας), καθώς και κοινωνικά στερεότυπα της αμερικανικής μυθολογίας: σκληρά αρσενικά, που πίνουν και σκοτώνουν με ευκολία, διασταυρώνονται σε μια καταιγιστική δράση με ανδροφάγα σαγηνευτικά θηλυκά. Και, όλα αυτά, μέσα σ’ έναν άγριο ρυθμό, που ενσωματώνει επιτυχημένα το μπιτ της Dixieland τζαζ.
Μέσα από αυτές τις επιλογές το βιβλίο χειρίζεται με σοφία το θέμα της κοινωνικής αδικίας, και κατ’ επέκταση της αυτοδικίας, ενώ παράλληλα, σε ένα δεύτερο, ψυχολογικό επίπεδο, υπογραμμίζει με δραματικό τρόπο την υπόγεια συγγένεια που συνδέει τον θύτη με το θύμα, όταν τις συνθήκες της επαφής τους υπαγορεύει η κοινωνική βία.

 

 

Μπορίς Βιάν – ποιήματα

Ο ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ

Κύριε Πρόεδρε
Σας γράφω ένα γράμμα
Που ίσως θα διαβάσετε
Αν έχετε καιρό
Φτάσανε τα χαρτιά μου
Πως πρέπει να καταταγώ
Να φύγω για τον πόλεμο
Το αργότερο Τετάρτη.
Όμως κύριε πρόεδρε
δεν πρόκειται να πάω
Δε βρέθηκα σ’ αυτή τη γη
Για να σκοτώνω αθώους
Δε θέλω να θυμώσετε
Μα πρέπει να σας πω
Πως το ‘χω πάρει απόφαση
Να γίνω λιποτάκτης
Βλέπω στη δική μου ζωή
Πως πέθανε ο πατέρας μου
Πως φύγανε τα αδέλφια μου
Και τα παιδιά μου κλαίνε
Η μάνα μου απ’ τα βάσανα
Τώρα βαθιά στον τάφο
Γελάει με τους εξοπλισμούς
Περιγελάει τους τοίχους
Όταν με χώσαν φυλακή
Αρπάξαν τη γυναίκα μου
Αρπάξαν τη ψυχή μου
Το παρελθόν που αγάπησα
Αύριο ξημερώματα
Την πόρτα θα χτυπήσω
Στα μούτρα των νεκρών καιρών
Και θα χυθώ στους δρόμους
Θα ζητιανέψω τη ζωή μου
Γυρνώντας τη Γαλλία
Από Βρετάνη ως την Προβηγκία
Και σ’ όλους θα φωνάζω
Άρνηση στην υποταγή
Άρνηση στην κατάταξη
Μην πάει κανείς στον πόλεμο
Να φύγετε αρνηθείτε
Αν πρέπει αίμα να χυθεί
Να δώσετε το δικό σας
Αφού αυτό διδάσκετε
Σε όλους, κύριε πρόεδρε
Κι αν είναι να με πιάσετε
Πέστε στους χωροφύλακες
Ότι θα είμαι άοπλος
Και αν θέλουν, ας μου ρίξουν.

ΑΝ ΕΒΡΕΧΕ ΔΑΚΡΥΑ

Αν έβρεχε δάκρυα
Όταν πεθαίνει μι’ αγάπη
Αν έβρεχε δάκρυα
Όταν βαραίνουν οι καρδιές
Σ’ ολόκληρη τη γη
Για ένα σαραντάμερο
Δάκρυα πικρά
Θα πνίγανε τους πύργους
Αν έβρεχε δάκρυα
Όταν πεθαίνει ένα παιδί
Αν έβρεχε δάκρυα
Όταν γελάνε οι κακοί
Σ’ ολόκληρη τη γη
Με γκρίζα κύματα και κρύα
Δάκρυα πικρά
Το παρελθόν θα τάραζαν
Αν έβρεχε δάκρυα
Όταν σκοτώνουμε τις καθαρές καρδιές
Αν έβρεχε δάκρυα
Όταν χανόμαστε κάτω απ’ τα τείχη
Σ’ ολόκληρη τη γη
Θα γίνονταν κατακλυσμός
Από τα δάκρυα τα πικρά
Των δικαστών και των ενόχων
Αν έβρεχε δάκρυα
Κάθε φορά που ο θάνατος
Κραδαίνοντας τα όπλα του
Σκίζει τα σκηνικά
Σ’ ολόκληρη τη γη
Δε θα ‘μενε πια τίποτα
Παρά τα δάκρυα τα πικρά

ΕΧΟΥΝΕ ΟΛΑ ΕΙΠΩΘΕΙ

Έχουνε όλα ειπωθεί εκατό φορές
και μάλιστα καλύτερ’ από μένα
Αν λοιπόν γράφω στίχους
είναι γιατί μ’ αρέσει
είναι γιατί μ’ αρέσει
είναι γιατί μ’ αρέσει
Να μπαίνω στο ρουθούνι σας.

 

 

“Θα φτύσω στους τάφους σας”

Το μυθιστόρημα διηγείται, ουσιαστικά, από τον οργισμένο χαρακτήρα του Λι Άντερσον. Ο Λι, όντας μεν έγχρωμος, έχει τη δυνατότητα λόγω της ιδιαιτερότητας του χρώματος του δέρματός του να περνιέται για λευκός, και το κάνει. Όταν ένας από τους αδερφούς του υπέστη λιντσάρισμα (με την ψευδή κατηγορία του βιασμού), διψώντας για εκδίκηση, βρίσκει δουλειά στο βιβλιοπωλείο μιας μικρής πόλης. Νέοι και έφηβοι πλήττουν με τη ζωή εκεί και όπως είναι φυσικό καταφεύγουν στους μοναδικούς τρόπους διασκέδασης που έχουν στα χέρια τους. Πίνουν και κάνουν σεξ – ο Λι παρέχει και τα δύο.

Εν τέλει, εντοπίζει δύο νεαρά κορίτσια μιας γειτονικής πόλης. Η Τζιν είναι είκοσι ετών, ενώ η Λου μόλις δεκαπέντε. Μπορεί ο τρόπος που χρησιμοποιεί για να τις αποπλανήσει να είναι αρκετά τραχύς και να θυμίζει κατρακύλισμα, αλλά φαίνεται να τα καταφέρνει. Όταν η Τζιν μένει έγκυος, τα πράγματα βγαίνουν εκτός προγράμματος. Το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει τον στόχο του, αντιθέτως, τον θέτει πιο άμεσο. Η εκδίκηση έρχεται, με το αναμενόμενο και αναπόφευκτο αποτέλεσμα που παραπέμπει σε αρχαιοελληνική τραγωδία.

Γόνος γαλλικής αστικής οικογένειας, ο Boris Vian γεννήθηκε το 1920 στη Βιλ ντ’ Αβρέ, στα περίχωρα του Παρισιού. Τα πρώτα αμέριμνα παιδικά του χρόνια ακολουθεί η οικονομική καταστροφή της οικογένειας και οι επιπτώσεις της, το καρδιακό νόσημα από το οποίο θα υποφέρει όλη του τη ζωή και τα δυσοίωνα μηνύματα του επερχόμενου πολέμου, τον οποίο ο Βιαν θα ζήσει στα μετόπισθεν. Εφοδιασμένος με γερή κλασική και μουσική παιδεία, ο Βιαν σπούδασε και εργάστηκε ως μηχανικός, αλλά ταυτόχρονα υπήρξε μυθιστοριογράφος, ποιητής, τραγουδοποιός, μεταφραστής, χρονικογράφος, ηθοποιός, ζωγράφος, μουσικός, φανατικός της τζαζ, τρομπετίστας.

 

 

Με λίγα λόγια

Δημιουργώντας την περσόνα του Σάλιβαν, ο Βιάν παρουσιάζει το θύμα των φυλετικών διακρίσεων ως θύτη σε ένα βιβλίο που, φυσικά, είναι ανέκδοτο στις ΗΠΑ. Η ιδέα του να παρουσιαστεί ως μεταφραστής σε ένα τέτοιο μυθιστόρημα φαίνεται εντελώς εύλογη. Οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν πολύ εύκολα να πιστέψουν ότι το φυλετικό στοιχείο κατέστησε αδύνατη την κυκλοφορία ενός τόσο γραφικού pulp θρίλερ στην Αμερική. Με αυτόν τον τρόπο, οι κριτικοί πεπεισμένοι ότι το βιβλίο γράφτηκε από έναν κάτοικο των αμερικανικών γκέτο, κατακρίνουν την αμερικανική λογοτεχνία, χωρίς δεύτερες σκέψεις για την αυθεντικότητα του έργου ενός άγνωστου συγγραφέα. Ο πραγματικός συγγραφέας; Ούτε που είχε επισκεφτεί ποτέ την Αμερική.

Η ικανότητα του Βιάν να ασχοληθεί επιδέξια με αμερικάνικη γραφή τέτοιας κατηγορίας, η χρήση κινηματογραφικών τεχνικών και η αναφορά του στα κοινωνικά στερεότυπα, μέσα σε ένα τόσο καλοστημένο περιτύλιγμα, συμβάλλουν σημαντικά, στην εικόνα ενός από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολεμικής Γαλλίας. Κοφτοί διάλογοι, νέγροι, βία, σεξ, συνθέτουν ένα από τα πιο επιτυχημένα νουάρ μυθιστορήματα, το οποίο απαγορεύτηκε το 1949.

Το βιβλίο συνδέθηκε με κάποιο έγκλημα πάθους που συνέβη το 1947: μία γυναίκα βρίσκεται στραγγαλισμένη από τον εραστή της, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Δίπλα της, ανοιγμένο το Θα φτύσω στους τάφους σας στη σελίδα όπου ο Λι αφαιρεί τη ζωή της Τζιν Άσκουιθ. Ο τίτλος της αυριανής εφημερίδας έδειχνε με το δάχτυλο τον Μπορίς Βιάν, «Ιδού ο ηθικός αυτουργός». Ο «Βέρνον Σάλιβαν» δεν ήταν πια σε θέση να προστατέψει τον συγγραφέα. Υποβλήθηκε μήνυση εναντίον του σαδιστή «μεταφραστή», αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για την έκδοση δεύτερου νουάρ.

«Το “Θα φτύσω στους τάφους σας”, ένα από τα πιο “θυμωμένα” και αντιρατσιστικά βιβλία που γράφτηκαν ποτέ, είναι ένα λαχανιασμένο μπλουζ, που αναμειγνύει τη σεξουαλική φαντασίωση με τη βαθύτερη αγωνία της ύπαρξης».

 

 

Όλοι οι νεκροί έχουν το ίδιο χρώμα

Η θεματολογία γνωστή: ο Νταν, παντρεμένος με λευκή, προσπαθεί μανιωδώς να κρύψει τη νέγρικη καταγωγή του. Όταν εμφανίζεται πάλι στη ζωή του ο αδερφός του, ο φόβος του πως δεν θα μπορεί πλέον να περνιέται για λευκός, τον οδηγεί σε μία -σχεδόν- ανεξέλεγκτη πορεία προς τον θάνατο.

Η ειρωνεία, βέβαια, είναι πως τα ίδια νουάρ μυθιστορήματα επέφεραν και τον θάνατο του ιδίου. Ο Βιάν στην ιδιωτική προβολή της κινηματογραφικής μεταφοράς του έργου του Θα φτύσω στους τάφους σας, βρέθηκε να φωνάζει για την παταγώδη αποτυχία και να παθαίνει καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία 39 ετών.

Juste le temps de vivre/ Μία στιγμή ζωής

Τα προβλήματα υγείας τον ακολουθούσαν από την παιδική του ηλικία. Χωρίς να εμπιστεύεται την αντοχή της καρδιάς του, την ακολούθησε. Μετέφρασε -όντως αυτή τη φορά- αστυνομικά έργα και διηύθυνε το τμήμα τζαζ της δισκογραφικής Philips. Για τον Βιάν η ζωή υπήρξε μικρή, ίσως λίγο μικρότερη από τη συνηθισμένη φράση. Θα άφηνε κανείς άλλος την εύπορη ζωή και τη βολεμένη θέση του για να μετακομίσει στην ταράτσα του Moulin Rouge;

Η βιογραφία του

Ο Μπορίς Βιάν (1920-1959), ένας από τους πιο σημαντικούς διανοούμενους των γαλλικών γραμμάτων, υπήρξε λογοτέχνης, μέλος του λογοτεχνικού “Κολεγίου της Παταφυσικής”, μεταφραστής, τζαζ-τρομπετίστας, τραγουδοποιός, κριτικός, ηθοποιός και εφευρέτης. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, στα 39, στην εποχή της αμφισβήτησης τη δεκαετία του 1960, η νεολαία άρχισε να παθιάζεται με τα μυθιστορήματα, τα ποιήματα και τα θεατρικά του και να ακούει τα τραγούδια του, όπως το αντιπολεμικό “Le déserteur” [“Ο Λιποτάκτης”].

Στο τραγούδι του “Cinématographe” [“Κινηματογράφος”] δηλώνει τον έρωτά του για την τέχνη του κινηματογράφου, ο οποίος ωστόσο παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανεκπλήρωτος. Παρότι έγραψε πάνω από 20 σενάρια και έπαιξε πολλούς δεύτερους ρόλους, δεν πρόλαβε να περάσει πίσω από την κάμερα. Στο ημερολόγιό του γράφει: “Θα το κάνω, όταν θα είναι το ίδιο εύκολο να γυρίσει κανείς μία ταινία, όσο και να είναι θεατής”.

Υπήρξε ένας λογοτεχνικός κομήτης που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στα μεταπολεμικά γράμματα κι έχει γαλουχήσει πολλές γενεές εφήβων με τα αντισυμβατικά του έργα και τη μυθολογία που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του. Γιατί στη διάρκεια της λιγόζωης διάρκειας του δημιουργικού του έργου, αλλά και του βίου του (έφυγε μόλις στα 39 του χρόνια), ο συγγραφέας, τρομπετίστας, τραγουδοποιός, κριτικός και καλλιτεχνικός διευθυντής τζαζ παραγωγών, κατόρθωσε να πλάσει ένα ιδιαίτερο φαινόμενο, που ξεφεύγει από τη συνηθισμένη εικόνα των συγγραφέων –καταραμένων, ή μη –που συνεγείρει τη φαντασία και συντηρεί την άλω του.

Η δομή των έργων του, το κινηματογραφικό περιβάλλον και η έμπνευση του θέματός τους, η γλώσσα τους, μείγμα της στακάτης έκφρασης και της αλληλοδιακύμανσης της αρμονικής κλίμακας της τζαζ, η αποσυνάγωγη επαναστατικότητα του περιθωρίου και του εγκλήματος, είναι μοτίβα που εύκολα ενθουσιάζουν τον αναγνώστη –ιδίως το νεανικό κοινό. Και τούτη είναι η ιδιοτυπία του έργου του Βιαν: δεν υπάρχει ίσως γενιά νέων που να μην έχει μαγευτεί από την ελευθεροστομία και την τόλμη των γραπτών του Βιαν, ιδίως το σκανδαλώδες στον καιρό του «Θα φτύσω στους τάφους σας», ή το «Να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους», σε βαθμό που να μην έχει ταυτισθεί μαζί τους. Μία ταύτιση που όμως είναι καιρική και όσο περνούν τα χρόνια, όσο πληθαίνει ο «Αφρός των Ημερών», για να θυμηθούμε άλλο ένα διάσημο βιβλίο του, δίνει τη θέση της σε μία συγκαταβατικά νοσταλγική αναπόληση των γραπτών του, που όλο και περισσότερο μοιάζουν «αναγνώσματα μίας νεανικής ηλικίας και μόνον». Γιατί, το έργο του Βιαν είναι φτιαγμένο από εκείνο το μέταλλο που λάμπει όσο είναι ακόμη κι ο αναγνώστης νέος κι η λάμψη του λιγοστεύει όσο περισσότερο εκείνος τρίβεται και γνωρίζει περισσότερο τη ζωή, ακριβώς όπως συμβαίνει και με άλλα τέτοια έργα, σαν τον «Φύλακα στη Σίκαλη» του Σάλιντζερ, το «Στον Δρόμο» του Κέρουακ, ή τα έργα του Μπάροουζ, ή άλλα του είδους, που σηματοδοτούν ένα τελετουργικό πέρασμα από την άδολη εφηβεία στα «επαναστατημένα» νιάτα που διεκδικούν την αυτοδιάθεση μέσα από την αντίδραση στο κατεστημένο.

 

Με τον Μάιλς Ντέιβις

 

Ο Μπορίς Βιαν, έργω τε και βίω, ενσαρκώνει την προσωπικότητα με την έντονη, αλλά και σύντομη ζωή, που κάθε έφηβος στην ευαίσθητη εκείνη ηλικία ποθεί να βιώσει. Αυτός ο γεννημένος στις 10 Μαρτίου 1920 στο Βιλ-ντ-Αβρέ, γόνος μίας ευκατάστατης οικογένειας, είχε κατορθώσει από νωρίς να δημιουργήσει έναν μύθο κι ένα μυστήριο γύρω από το όνομά του. Αρχίζοντας ακριβώς από το ίδιο το όνομά του, το Μπορίς, που όλοι νόμιζαν ότι είναι ενδεικτικό μίας σλαβικής του καταγωγής και που ο ίδιος δεν θέλησε ποτέ να διαψεύσει στον συνομιλητή του, αποκαλύπτοντάς του πως απηχεί την αγάπη της μητέρας του για την όπερα, κι ιδίως για το έργο «Μπόρις Γκουντούνοφ». Μάλιστα, η ταύτιση του Βιαν με το σλαβικό στοιχείο ήταν τέτοια που το 1955, όταν είχε γράψει το γνωστό πολιτικό τραγούδι «Ο λιποτάκτης» (Le Deserteur), στην τουρνέ που πραγματοποιούσε ακροδεξιοί οπαδοί δεν τον άφηναν να τραγουδήσει, διακόπτοντας το πρόγραμμα και φωνάζοντας «Γύρνα στη Ρωσία».

Από νωρίς, ο Βιάν, μαζί με τους άλλους δύο αδελφούς του, έπαιζαν σε διάφορες ορχήστρες τζαζ, αναδεικνύοντάς τον σε έναν εξαιρετικό βιρτουόζο της τρομπέτας. Από νωρίς επίσης προσβάλλεται από καρδιακό ρευματισμό, που στη συνέχεια θα τον αναγκάσει να περιορίσει τη μουσική του δραστηριότητα. Όμως, το πάθος του για τη μουσική το διοχέτευσε πλέον στην κριτική της τζαζ και στην οργάνωση εκδηλώσεων, στο άνοιγμα τζαζ-κλαμπ όπου φιλοξενούνταν μεγάλα ονόματα και στην καλλιτεχνική διεύθυνση του κλάδου τζαζ της δισκογραφικής εταιρείας Philips.

Το 1945, ο μεγάλος καινοτόμος συγγραφέας Ρεϊμόν Κενό, ιδρυτής της “παταφυσικής” και της πρωτοποριακής ομάδας Oulipo, εντοπίζει το χειρόγραφο του Βιαν «Βεροκέν και το πλαγκτόν» και προωθεί τον Βιαν στους λογοτεχνικούς κύκλους, εξασφαλίζοντάς του ένα συμβόλαιο με τον μεγάλο εκδοτικό οίκο Gallimard. Τον επόμενο χρόνο, ο Βιαν συνδέεται με τους Ζαν-Πολ Σαρτρ και Σιμόν ντε Μποβουάρ. Μάλιστα, στο πρώτο μεγάλο του έργο, τον «Αφρό των Ημερών», το πιο «αιχμηρό ερωτικό μυθιστόρημα», σύμφωνα με τον Κενό, σκιαγραφεί μία καρικατούρα του Σαρτρ, στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή Ζαν-Σολ Παρτρ, κάνοντας τον φιλόσοφο να γελάσει με την καρδιά του. Ωστόσο, η αποτυχία του «Αφρού» να αποσπάσει το διακεκριμένο βραβείο της Pleiade, κοστίζει στον Βιαν, που αντιλαμβάνεται πως η επιτυχία στη λογοτεχνία δεν είναι μόνον ζήτημα ταλέντου και ικανοτήτων, αλλά εξαρτάται σημαντικά από τα «ενδοσυντεχνιακά παιχνίδια» και τις «παρέες».

Το 1947 ξεσπά το σκάνδαλο του «Θα φτύσω στους τάφους σας». Ο Μπορίς Βιαν, θέλοντας να βοηθήσει ένα φίλο του εκδότη, γράφει, υπό το ψευδώνυμο Βέρνον Σάλιβαν, ένα σκληρό αστυνομικό έργο, δηλώνοντας ο ίδιος ως μεταφραστής του. Το pastiche αυτό, τόσο αριστοτεχνικά εκτελεσμένο που κανείς το υπολαμβάνει εύκολα ως αντιπροσωπευτικό του αμερικανικού αστυνομικού γένους, περιλαμβάνει τόσα προκλητικά για την εποχή του θέματα, την αχαλίνωτη βία, το ανερυθρίαστο σεξ, την άνευ ορίων αθυροστομία, την ένταση και τους κόντρα-χαρακτήρες, εκτοξεύεται αμέσως στις πωλήσεις και γίνεται ανάρπαστο. Τόσο, ώστε η υπερσυντηρητική Επιτροπή Κοινωνικής και Ηθικής Δράσης και ο πρόεδρός της Ντανιέλ Παρκέρ να μηνύσει τον εκδότη και τον «μεταφραστή» για το πορνογραφικό και αήθες περιεχόμενό του. Ο Βιαν μεθά με την επιτυχία του βιβλίου και διασκεδάζει με το σκάνδαλο Βέρνον Σάλιβαν, κι ενδιάμεσα γράφει το «Όλα τα πτώματα έχουν το ίδιο χρώμα» (όπου ο πρωταγωνιστής ονομάζεται Νταν Πάρκερ!)

Ωστόσο, τα πράγματα δεν έχουν την εξέλιξη που θα ήθελε ο Βιαν: σ’ ένα ξενοδοχείο του Μονπαρνάς, ο εμπορικός αντιπρόσωπος Εντμόν Ρουζέ δολοφονεί την ερωμένη του Μαρί-Αν και δίπλα οι Αρχές ανακαλύπτουν ένα αντίτυπου του «Θα φτύσω στους τάφους σας», ανοιγμένο σε μία σελίδα όπου περιγράφεται ένα σαδιστικό έγκλημα. Αμέσως, ο συμβατικός αστικός Τύπος αρχίζει να βοά εναντίον του βιβλίου και του συγγραφέα, ως ηθικού αυτουργού για το φονικό. Ο Βιαν αναγκάζεται να αποκαλυφθεί, γεγονός που του κοστίζει τη δουλειά του ως μηχανικός στο Μονοπώλιο Χάρτου. Πλέον είναι αναγκασμένος να φυτοζωεί χάρις στην πένα του, γράφοντας, μεταφράζοντας, και κάνοντας κριτικές.

Μολαταύτα, αυτή η περιπέτεια προσέθεσε περισσότερη μαγεία στην παρισινή φήμη του Βιαν: πλέον συγκαταλέγεται στη χορεία των “καταραμένων” δημιουργών, είναι ο νυχτοπαρωρίτης των τζαζ κλαμπ και της μουσικής ζωής –μέσα από το Κλαμπ Σαιν Ζερμαίν -ντε -Πρε που ιδρύει παρελαύνουν οι Ντιουκ Έλινγκτον, Τσάρλι Πάρκερ, ο Μάιλς Ντέιβις. Είναι ο εισηγητής του μπι-μποπ και ο συνήγορός του στη μεγάλη querelle (διαμάχη) με τους οπαδούς της τζαζ της Νέας Ορλεάνης. Γίνεται ο εφευρέτης πολλών δημοφιλών εκφράσεων, ο όρος «tube» για να εκφράσει μία μουσική επιτυχία (η γαλλική αντιστοιχία του hit) εξακολουθεί έως σήμερα να χρησιμοποιείται. Είναι ο πρώτος που στήριξε την επιστημονική φαντασία ως λογοτεχνικό γένος και πολλά έργα του, όπως «Το Φθινόπωρο στο Πεκίνο», ο «Ψυχοβγάλτης» είναι γεμάτα αναφορές σε αυτό το είδος.

Ο πόλεμος στην Ινδοκίνα του εμπνέει τον «Λιποτάκτη», ο οποίος επίσης δημιουργεί σκάνδαλο, λόγω του αντιμιλιταριστικού περιεχομένου του. Ο Μπορίς Βιαν διαπρέπει σαν μύθος, αλλά στερείται εμπορικής επιτυχίας, ούτε το «Κόκκινο γρασίδι» και ο «Ψυχοβγάλτης» δεν τυγχάνουν καλής υποδοχής από το κοινό, ούτε και η μουσική κωμωδία του, ο «Ιππότης του Χιονιού». Πλέον, το όνομά του γίνεται γνωστό από τα άρθρα, τις μουσικοκριτικές, τις δισκογραφικές του παραγωγές (ροκ δίσκοι του Ανρί Σαλβαντόρ και της Μαγκαλί Νοέλ, οι τζαζ ανθολογίες του στη Fontana και τη Philips.

Η κακοδαιμονία τον κυνηγά ίσαμε τα στερνά του: αφήνει την τελευταία του πνοή στα 39 του χρόνια, στην πρεμιέρα της κινηματογραφικής μεταφοράς του «Θα φτύσω στους τάφους σας» στον κινηματογράφο Λε Μπαμπέφ. Ο Μπορίς Βιάν έχει ζήσει λίγα χρόνια, έχει όμως προλάβει ν’ αφήσει πίσω του ένα τέτοιο έργο που δεν θα επιτρέψει σε κανέναν «να φτύσει στον τάφο του».

*Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΘΑ ΦΤΥΣΩ ΣΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΣΑΣ»

Ήταν πολύ τίμιος ο Τομ κι αυτό θα τον κατέστρεφε. Νόμιζε ότι κάνοντας
το καλό ανταμείβεσαι με καλό, ενώ αυτό όταν συμβαίνει δεν είναι παρά
σύμπτωση. Ένα πράγμα μετράει μόνο, η εκδίκηση και μάλιστα όσο πιο
τέλεια γίνεται. Σκεφτόμουν τον μικρό που ήταν ακόμη πιο άσπρος κι από
μένα. Όταν έμαθε ο πατέρας της Αν Μοράν ότι τριγυρνούσε την κόρη του
κι έβγαιναν μαζί, όλα έγιναν γρήγορα. Γιατί ο μικρός δεν είχε βγει ποτέ από
την πόλη. Κι εγώ μόλις είχα γυρίσει μετά από απουσία 10 χρόνων, και
λόγω των σχέσεων μου με ανθρώπους που δεν ήξεραν την καταγωγή μου
είχα καταφέρει να αποβάλω εκείνη την ποταπή δουλοπρέπεια που μας
επέβαλλαν λίγο-λίγο σαν αντανακλαστικό, εκείνη την ταπεινότητα την
επαίσχυντη που έβαζε λόγια ελέους στα ξεσχισμένα χείλη το Τομ, εκείνο
τον φόβο που έκανε τ’ αδέρφια μας να κρύβονται μόλις άκουγαν βήμα
λευκού
….
-Και τι έχω το διαφορετικό?
-Δεν ξέρω. Είσαι καλοφτιαγμένος αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η φωνή σου
ας πούμε.
-Τι δηλαδή
-Δεν είναι συνηθισμένη φωνή.
Γέλασα πάλι καλόκαρδα.
-Όχι, επέμεινε, είναι φωνή πιο βαθειά και πιο… δε ξέρω πώς να το πω… πιο
ζυγισμένη.
-Είναι από τη συνήθεια να παίζω κιθάρα και να τραγουδάω.
-Όχι, είπε εκείνη. Δεν έχω ακούσει τραγουδιστές και κιθαρίστες να
τραγουδούν σαν εσένα. Έχω ακούσει φωνές που μου θυμίζουν τη δική σου,
ναι.. εκεί ήταν.. στην Αϊτή. Μαύρους.
-Με κολακεύεις, είπα. Είναι οι καλύτεροι μουσικοί που υπάρχουν.
-Χαζομάρες!
-Όλη η αμερικάνικη μουσική από αυτούς βγήκε, την βεβαίωσα.
-Δεν πιστεύω, όλες οι μεγάλες χορευτικές ορχήστρες είναι λευκές.
-Βέβαια, οι λευκοί βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση για να
εκμεταλλεύονται τις ανακαλύψεις των μαύρων.
-Δεν νομίζω πως έχεις δίκιο. Όλοι οι μεγάλοι συνθέτες είναι λευκοί.
-Ο Ντιούκ Έλλιγκτον για παράδειγμα.
-Όχι. Ο Γκέρσουιν, ο Κερν όλοι αυτοί.
-Όλοι τους Ευρωπαίοι μετανάστες επέμεινα. Σίγουρα αυτοί είναι οι
μεγαλύτεροι εκμεταλλευτές Δε νομίζω πως μπορείς να βρεις στον
Γκέρσουιν ένα κομμάτι πρωτότυπο, που να μην το αντέγραψε, να μην το
ξεσήκωσε ή να μην το μιμήθηκε.
-Είσαι παράξενος, είπε. Σιχαίνομαι τους μαύρους.
……….
-Σου δημιουργεί την ίδια αίσθηση όταν το κάνεις με μαύρους;
Δεν απάντησε καθόλου. Ήταν τελείως αποχαυνωμένη.
-Γιατί εγώ προσωπικά είμαι πάνω από το ένα όγδοο.
Ξανάνοιξε τα μάτια της και γέλασε. Τότε της τα είπα όλα. Δηλαδή την
ιστορία του μικρού, πως είχε ερωτευτεί μια κοπέλα και πως στη συνέχεια
τον περιποιήθηκε ο πατέρας της και ο αδερφός της. Της εξήγησα τι ήθελα
να κάνω μαζί της και με τη Λου. Δηλαδή να την πληρώσουν δύο για έναν.

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουBoris Vian: Ο συγγραφέας ενός από τα πιο “θυμωμένα” και αντιρατσιστικά βιβλία που γράφτηκαν ποτέ
Περισσότερα

Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κλείνει οριστικά ο κύκλος του «Άμλετ» αλλά και του «Αμφι-Θεάτρου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020 στις 4 το απόγευμα έγινε η τελετή απονομής των Θεατρικών Βραβείων Κοινού από το περιοδικό «Αθηνόραμα».
Λίγες ώρες μετά διαβάσαμε με έκπληξη το παρακάτω κείμενο στο Facebook στην προσωπική σελίδα της Κατερίνας Ευαγγελάτου:

***

29 Νοεμβρίου 2020. Το Βραβείο Σκηνοθεσίας από τους αναγνώστες του περιοδικού “Αθηνόραμα” δίνεται από τον Γιώργο Παπαγεωργίου στην Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ένα βραβείο που… βρέθηκε στην καταπακτή της σκηνής. Ένα βραβείο ποτισμένο από τον ιδρώτα εκατοντάδων ηθοποιών και αμέτρητων παραστάσεων. Ένα βραβείο – θεμέλιος λίθος στο ιστορικό “Αμφι-Θέατρο”. Ένα βραβείο που σφραγίζει μια ολόκληρη εποχή και έχει τις υπογραφές του Σπύρου Ευαγγελάτου, της Λήδας Τασσοπούλου και της Κατερίνας τους. Ένα βραβείο που σηματοδοτεί τη δυναμική συνέχεια από την Κατερίνα Ευαγγελάτου.

«Έξι βραβεία απέσπασε ο “Άμλετ” στα σημερινά βραβεία Κοινού του περιοδικού “Αθηνόραμα”:

Καλύτερης Παράστασης, Σκηνοθεσίας, Ανδρικού Ρόλου για τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, Ηχητικού Σχεδιασμού και Μουσικής Σύνθεσης για τον Σταύρο Γασπαράτο και Φωτισμού για τον Σίμο Σαρκετζή.
Με αυτά κλείνει ο κύκλος της παράστασης, αλλά και του Αμφι-Θεάτρου οριστικά.

Η παράσταση δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να ξαναπαρουσιαστεί. Δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και σε αυτή την περίπτωση το φορτίο είναι λίγο πιο βαρύ.
Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου όλες και όλους τους συνεργάτες πάνω και γύρω από τη σκηνή, τους καλλιτέχνες, ηθοποιούς, τεχνικούς, τους παραγωγούς μας, όλους αυτούς που κόπιασαν ώστε να επανακατοικήσουμε το Αμφι-Θέατρο και να ανεβάσουμε την παράστασή μας.

Ευχαριστώ το κοινό που αγκάλιασε με θέρμη και ιδιαίτερη ευαισθησία το εγχείρημά μας από την πρώτη στιγμή. Αυτός ο «Άμλετ» ήταν ανάγκη να αναρωτηθεί για το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε αυτό τον συγκεκριμένο χώρο.

***

Τώρα που αδειάζουμε το «Αμφι-Θέατρο», η μνήμη της παράστασης είναι ανατριχιαστική, η προσωπική μας αναμέτρηση με τη θνητότητα του σώματος και το εφήμερον της τέχνης μας, δεσπόζει στο μυαλό μας.
Να είμαστε όλοι καλά, να ξαναμπούμε στην περιπέτεια της Τέχνης, να ξαναχτίσουμε θέατρα, να ξανανιώσουμε τις ανάσες των θεατών. Τη λαχτάρα μας δεν θα τη χάσουμε ποτέ»!

Παναγιώτης ΜήλαςΚατερίνα Ευαγγελάτου: Κλείνει οριστικά ο κύκλος του «Άμλετ» αλλά και του «Αμφι-Θεάτρου»
Περισσότερα

H βιβλιοφάγος Κατερίνα Παπανδρέου δημιούργησε ακουστική βιβλιοθήκη με έργα ελληνικής λογοτεχνίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Ο άνθρωπος που ζει με το βιβλίο δεν αισθάνεται ποτέ μοναξιά”, έγραψε κάποτε ο Αντρέ Μαλρό. 

Πράγμα που γνωρίζει πολύ καλά η Κατερίνα Παπανδρέου, που από μικρή τη φώναζαν “βιβλιοφάγο”. Είχε μάλιστα τη συνήθεια να διαβάζει δυνατά. Το παρανόμι της παιδικής της ηλικίας όχι μόνο την ακολούθησε στην ενήλικη ζωή της, αλλά έδωσε και τον τίτλο στο podcast που έφτιαξε και που σίγουρα θα αγαπήσει όποιος βλέπει με τον ίδιο τρόπο τα βιβλία. Πρόκειται για μια “ακουστική βιβλιοθήκη” με έργα της ελληνικής λογοτεχνίας που τα γνώριζε και τα αγαπούσε από πριν ή τα ανακάλυψε στην πορεία. Η ιδέα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας.

 

 

Με αυτή την ξεχωριστή και ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία, η ταλαντούχα και αγαπημένη ηθοποιός Κατερίνα Παπανδρέου πήρε την απόφαση να μας κρατήσει συντροφιά αυτή την άβολη περίοδο του “κλειδώματος”.

Η πολυσχιδής Κατερίνα δημιούργησε το podcast «Βιβλιοφάγος», μια «ακουστική βιβλιοθήκη» με διαδικτυακές αναγνώσεις σημαντικών έργων της ελληνικής λογοτεχνίας, το οποίο ήρθε να ικανοποιήσει όχι μόνο τη δική της, αλλά και τη δική μας δίψα για την ανάγνωση ενός καλού βιβλίου.

 

Κατερίνα Παπανδρέου. Φωτογραφία: Από facebook @Katerina Papandreou

 

Τα πρώτα επεισόδια

Το πρώτο επεισόδιο της σειράς, μια ανάγνωση του διηγήματος του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, με τίτλο «Το γυαλένιο μάτι», το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή «Τα Δεκατρία Ντόμινα και Άλλες Ιστορίες» (εκδόσεις Ερατώ), διαδέχθηκε η ανάγνωση του διηγήματος του Παύλου Νιρβάνα «Νυν απολύοις», το οποίο βρίσκεται στη συλλογή «Εκλεκταί Σελίδες» (εκδόσεις Πελεκάνος). Ακολούθησε “Η Αγγέλικα” του Αργύρη Εφταλιώτη.

Η ηθοποιός δηλώνει για το εγχείρημά της αυτό:
«Αυτή η ιδέα, που ξεκίνησε πριν από κάποιους μήνες -εν μέσω μιας άλλης καραντίνας- και πέρασε από το στάδιο του ενθουσιασμού, της απόρριψης και ξανά του ενθουσιασμού, σήμερα περνάει στο στάδιο της υλοποίησης.

Μικρή λοιπόν με φώναζαν βιβλιοφάγο και είχα από τότε τη συνήθεια να διαβάζω δυνατά. Εκμεταλλευόμενη τις δυνατότητες που μας παρέχει αυτή η παράξενη κι αλλόκοτη εποχή μας, αποφάσισα να φτιάξω το δικό μου Podcast, ένα Podcast για όλους αυτούς που επιμένουν να αγαπούν τα βιβλία. Κάτι σαν μια ακουστική βιβλιοθήκη με έργα της ελληνικής λογοτεχνίας που ήξερα και αγαπούσα και άλλα που ανακάλυψα τον τελευταίο καιρό ψάχνοντας… για τις μέρες που καθόμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας με τα laptop αγκαλιά αλλά και για αυτές που θα έρθουν και θα μας βρούνε να κυλιόμαστε στα λιβάδια…».

Ο Βιβλιοφάγος – ένα podcast αναγνώσεων – είναι έτοιμος και μπορείτε να τον ακούσετε σε πλατφόρμες όπως: Apple Podcasts. Spotify, Google Podcast.

 

 

Τα τρία πρώτα επεισόδια ( “Το γυαλένιο μάτι” του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, “Νυν απολύοις” του Παύλου Νιρβάνα, “Η Αγγέλικα” του Αργύρη Εφταλιώτη) είναι έτοιμα και μπορείτε να τα ακούσετε κάνοντας ένα απλό κλικ στους παρακάτω συνδέσμους:

Spotify: ΚΛΙΚ ΕΔΩ

iPhone -iPad (Apple Podcasts): ΚΛΙΚ ΕΔΩ

android smartphones (Google Podcast):
ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Κάθε εβδομάδα θα ανεβαίνουν καινούργια επεισόδια!

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ:
ΚΛΙΚ ΕΔΩ

  • Η Κατερίνα Παπανδρέου γεννημένη στις 9 Αυγούστου του 1988. Είναι ηθοποιός -απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Λίγο μετά την αποφοίτησή της βρέθηκε στη Γερμανία, όπου και εργάστηκε ως ηθοποιός στο Theater Altenburg Gera και στο Theaterhaus Stuttgart. Έπειτα από δύο γεμάτα χρόνια, επέστρεψε και πάλι στην Ελλάδα. Λίγο πριν ανακοινωθεί το δεύτερο lockdown έκανε πρόβες για την παράσταση “Το Μινόρε της Αυγής”, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Αν δεν μεσολαβούσαν τα αυστηρά μέτρα απαγόρευσης, 25 Νοεμβρίου 2020 θα είχε πρεμιέρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

***

* Αρχική εικόνα: Joseph Lorusso, 1966

  • Διαβάστε εδώ συνέντευξη της Κατερίνας Παπανδρέου:

Κατερίνα Παπανδρέου: Ο ηθοποιός στη Γερμανία δεν αντιμετωπίζεται ως ελαφροήσκιωτος χομπίστας…

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουH βιβλιοφάγος Κατερίνα Παπανδρέου δημιούργησε ακουστική βιβλιοθήκη με έργα ελληνικής λογοτεχνίας
Περισσότερα

Οι «25 Καλύτεροι Ηθοποιοί του 21ου αιώνα» σύμφωνα με τους New York Times

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι New York Times κυκλοφόρησαν μια λίστα με τους «25 Καλύτερους Ηθοποιούς του 21ου αιώνα», η οποία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Όπως ήταν λογικό, η συγκεκριμένη λίστα αναπαράχθηκε από πολλά ξένα ειδησεογραφικά sites και εισέπραξε τόσο θετικά όσο και αρνητικά σχόλια.

Οι 25 μεγαλύτεροι ηθοποιοί των τελευταίων 20 ετών επελέγησαν από τους κριτικούς των New York Times, Manohla Dargis και A.O. Scott.

Πολλοί συμφώνησαν για την επιλογή του ηθοποιού που βρίσκεται στην πρώτη θέση, αρκετοί όμως σχολίασαν το γεγονός ότι στη λίστα των καλύτερων ηθοποιών δεν υπάρχει κανένας ομοφυλόφιλος.

Το μοναδικό κριτήριο επιλογής των 25, ήταν το ταλέντο των ηθοποιών και «όπως και να έχει πάντως, οι 25 ηθοποιοί που βρίσκονται στη λίστα, είναι οι 25 λόγοι που αγαπάμε ακόμα τις ταινίες, ίσως περισσότερο από ποτέ», καταλήγουν στο κείμενό τους οι κριτικοί.

Ακολουθεί η λίστα των 25 Καλύτερων Ηθοποιών του 21ου αιώνα:

25. Gael Garcia Bernal
24. Sonia Braga
23. Mahershala Ali
22. Melissa McCarthy
21. Catherine Deneuve
20. Rob Morgan
19. Wes Studi
18. Willem Dafoe
17. Alfre Woodard
16. Kim Min-hee
15. Michael B. Jordan
14. Oscar Isaac
13. Tilda Swinton
12. Joaquin Phoenix
11. Julianne Moore
10. Saoirse Ronan
9. Viola Davis
8. Zhao Tao
7. Toni Servillo
6. Song Kang-ho
5. Nicole Kidman
4. Keanu Reeves
3. Daniel Day-Lewis
2. Isabelle Huppert

Και στην πρώτη θέση βρίσκεται ο ηθοποιός Denzel Washington!

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟι «25 Καλύτεροι Ηθοποιοί του 21ου αιώνα» σύμφωνα με τους New York Times
Περισσότερα

Ταμάρα Ντζούροβιτς: Έφυγε από τη ζωή η visual artist που τίμησε τις αόρατες γυναίκες του κόσμου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια από τις κορυφαίες visual asrtists της εποχής μας, η Αργεντινή street artist Ταμάρα Ντζούροβιτς (Tamara Djurovic), γνωστή για τον ποιητικό φεμινισμό της, έφυγε από τη ζωή το πρωί της 19ης Νοεμβρίου, στο σπίτι της στη Βαλένθια.

 

 

Η Ντζούροβιτς έχει υπερβεί τη διάσταση της ύλης, αφήνοντας με τις πινελιές της μιαν ανυπολόγιστη καλλιτεχνική κληρονομιά.

Η Hyuro -όπως ήταν το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό της- τακτικά απεικόνιζε γυναίκες που αγωνίζονται, που παλεύουν στην καθημερινή ζωή τους.

Τα τελευταία 10 χρόνια ταξίδευε, και οι μεγάλης κλίμακας τοιχογραφίες της στολίζουν διάφορες γωνιές του πλανήτη, από τη Βραζιλία, την Ιταλία, την Ισπανία, το Βέλγιο, τις ΗΠΑ, την Ολλανδία, τη Σουηδία, το Μαρόκο έως την Τυνησία.

Στη Βαλένθια είναι που εξέλιξε το πιο σημαντικό κομμάτι της σταδιοδρομίας της.

 

 

 

Αν και πολλά από τα έργα της έχουν ξεθωριάσει με το πέρασμα των χρόνων, μπορούμε ακόμα να βρούμε κάποια στο κέντρο της πόλης, σε τοίχους οικοπέδων και σε επιφάνειες εγκαταλελειμμένων κτηρίων.

 

 

Τρεις από τις πιο εμβληματικές τοιχογραφίες της πόλης, όπως αναφέρει το ΑΠΕ, έχουν διατηρηθεί: ένας φόρος τιμής στην Τζέιν Τζέικομπς που φιλοτέχνησε το 2019 στη συνοικία Κάρμεν, η συμμετοχή της στο πρότζεκτ «Sense Murs» στη συνοικία Λα Πούντα, με τη γιγαντιαία γυναικεία φιγούρα που υπερασπίζεται ένα περιβόλι με ντομάτες και η παρέμβασή της στην πρόσοψη του κτηρίου La Base, στη μαρίνα, όπου παρουσίασε μια από τις πιο γνωστές σκηνές της πλήθους.

 

 

Η δουλειά της Hyuro ήταν ενδόμυχη και πολύ προσωπική. Το σύμπαν της στοιχειώνει και θέλγει. Η γλώσσα της είναι αληθινή και φιλική.

Το μυαλό της ήταν τα χέρια της και η ζωγραφική της ένα δώρο για τους δρόμους της πόλης.

 

 

Οι τοιχογραφίες της ξεχωρίζουν για την εσωτερική δύναμη που αντικατοπτρίζουν εκείνες οι γυναίκες, μερικές φορές χωρίς πρόσωπο, που μάχονται στην καθημερινότητά τους.

Η Hyuro χρησιμοποιούσε τον τοίχο σαν καθρέφτη μέσα στον οποίο έψαχνε και είναι εκεί, σε αυτή την ατέρμονη διαδικασία, που το έργο της διύλιζε την ηχώ της συζήτησης μιας ζωής.

 

 

Η Hyuro δεν ζωγράφιζε στον δρόμο. Μιλούσε στον δρόμο.

Και το έκανε με τόσο σεβασμό και τρυφερότητα που είμαστε εμείς εκείνοι που, όταν πλησιάσουμε, μοιάζει σαν να ζωγραφίζουμε τις τοιχογραφίες που μόλις μας έχει ψιθυρίσει.

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤαμάρα Ντζούροβιτς: Έφυγε από τη ζωή η visual artist που τίμησε τις αόρατες γυναίκες του κόσμου
Περισσότερα