Πρόσωπα

Η Χριστιάνα Στεφάνου νέα διευθύντρια στην Κρατική Όπερα της Βιέννης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μία διεθνώς καταξιωμένη Ελληνίδα στον χώρο του κλασικού μπαλέτου, η πρώην διευθύντρια μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην Αθήνα, η Χριστιάνα Στεφάνου, αναλαμβάνει από την 1η Αυγούστου τη διεύθυνση της Ακαδημίας Μπαλέτου της ξακουστής Κρατικής Όπερας της Βιέννης.

Το όραμά της είναι να προσφέρει την κορυφαία εκπαίδευση χορού στην Ακαδημία Μπαλέτου της Κρατικής Όπερας της Βιέννης. Μάλιστα προκειμένου να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, οι μαθητές θα πρέπει να μπορούν να εργάζονται σε ένα ασφαλές, δημιουργικό και άκρως επαγγελματικό περιβάλλον, τόνισε σε πρώτες δηλώσεις της η Χριστιάνα Στεφάνου.
Το νέο γενικό σχέδιο για την Ακαδημία Μπαλέτου της Κρατικής Όπερας της Βιέννης είναι έτοιμο, και αφότου η ειδική επιτροπή — που είχε συσταθεί μετά τις κατηγορίες κατά του Ιδρύματος για απαράδεκτες πρακτικές απέναντι σε μαθητές — παρουσίασε την τελική έκθεσή της, είναι πλέον διαθέσιμο το μελλοντικό πρόγραμμα για την Ακαδημία που καλείται πλέον να υλοποιήσει από την 1η Αυγούστου ως διευθύντρια της η διακεκριμένη Ελληνίδα.

Το κόστος των νέων υποδομών υπολογίζεται σε 882.000 ευρώ, το οποίο κατανέμεται σε πέντε χρόνια, ενώ το αυξημένο κόστος για το εκπαιδευτικό, ιατρικό και θεραπευτικό προσωπικό εκτιμάται σε 862.000 ευρώ.

***

Η Χριστιάνα Στεφάνου, η οποία διετέλεσε διευθύντρια μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής την περίοδο 2011-2012, είναι πτυχιούχος της Ανωτάτης Κρατικής Ακαδημίας του Μονάχου, όπου εργάστηκε ως σολίστ στο μπαλέτο της φημισμένης Όπερας της βαυαρικής πρωτεύουσας. Εκεί είχε την ευκαιρία να ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους σημαντικών χορογράφων, αλλά και να εμφανιστεί σχεδόν σε όλον τον κόσμο, συμμετέχοντας σε περιοδείες του μπαλέτου αυτού σε Ρωσία, ΗΠΑ, Κίνα, Ουκρανία, Ελβετία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Νότια Κορέα, Ουγγαρία, Πολωνία κ.α.
Έχει διδάξει σε σημαντικά συγκροτήματα χορού, όπως το Εθνικό Μπαλέτο της Αγγλίας, το Μπαλέτο της Βαυαρίας, το Μπαλέτο της Στουτγάρδης, το Μπαλέτο του Κρατικού Θεάτρου της Καρλσρούης και το Μπαλέτο της Όπερας της Ρώμης.

Εργάστηκε ως καθηγήτρια στην Επαγγελματική Σχολή Χορού της ΕΛΣ και στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Χορού, ενώ παράλληλα είναι πολύγλωσση, καθώς, πέρα από την ελληνική, μιλάει την αγγλική, τη γερμανική, την ιταλική, τη γαλλική και τη βουλγαρική γλώσσα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Χριστιάνα Στεφάνου νέα διευθύντρια στην Κρατική Όπερα της Βιέννης
Περισσότερα

Αφιέρωμα στη μνήμη της Αφροαμερικανής drag queen και ακτιβίστριας Marsha P. Johnson

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Μάρσα Π. Τζόνσον (24 Αυγούστου 1945 – 6 Ιουλίου 1992) ήταν Αφροαμερικανή ντραγκ κουίν, εργάτρια του σεξ και ακτιβίστρια της απελευθέρωσης των γκέι. Ακτιβίστρια στις ταραχές του Stonewall, η performer και αυτο-προσδιορισμένη drag queen Μάρσα Τζόνσον γεννήθηκε στο Ελίζαμπεθ του Νιου Τζέρσεϊ και υπήρξε δημοφιλής φιγούρα της γκέι και καλλιτεχνικής κοινότητας της Νέας Υόρκης από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τη δεκαετία του 1990. Μετέπειτα έγινε ακτιβίστρια για το AIDS με το ACT UP.

Η Marsha P. Johnson γεννήθηκε ως Malcolm Michaels Jr στις 24 Αυγούστου 1945, στο Ελίζαμπεθ του Νιου Τζέρσεϊ. Μετά την αποφοίτηση από το λύκειο το 1963, μετακόμισε στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, έναν αναπτυσσόμενο πολιτιστικό κόμβο για τα άτομα ΛΟΑΤ. Εκεί, άλλαξε νόμιμα το όνομά της σε Μάρσα Π. Τζόνσον. Το ενδιάμεσο γράμμα «Π» φέρεται να υιοθετήθηκε για την απάντησή της σε εκείνους που αμφισβήτησαν το φύλο της: «Pay It No Mind».

 

 

Κοινωνική δράση

Ήταν μια από τις πιο γνωστές ντραγκ κουίνς της πόλης και βασίλισσες του δρόμου. Η Τζόνσον είχε αναγνωριστεί ως μια από τις πρώτες που αντεπιτέθηκαν στις συγκρούσεις με την αστυνομία, εν μέσω των ταραχών του Stonewall. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Τζόνσον και η στενή φίλη της Σύλβια Ριβέρα (φωτογραφία), ίδρυσαν από κοινού το Επαναστάτες Δράσης Τραβεστί Δρόμου (STAR) και δήλωναν παρουσία σε παρελάσεις της γκέι απελευθέρωσης και σε άλλες ριζοσπαστικές πολιτικές δράσεις.

 

 

Στη δεκαετία του 1980 η Τζόνσον συνέχισε τον ακτιβισμό της στους δρόμους ως βασική οργανώτρια με την ACT UP. Μαζί με τη Ριβέρα, η Τζόνσον υπήρξε «μητέρα» του σπιτιού της οργάνωσης Star, συγκεντρώνοντας τρόφιμα και είδη ένδυσης για να βοηθήσει και να υποστηρίξει τις νεαρές ντραγκ κουίνς, τις τρανσέξουαλ και τα άλλα παιδιά που ζούσαν στις αποβάθρες της οδού Κρίστοφερ ή στο σπίτι τους στο Λόουερ Ίστ Σάιντ της Νέας Υόρκης.

 

 

Κάποτε εμφανίστηκε σε ένα δικαστήριο και ο δικαστής ρώτησε τη Μάρσα, «Τι σημαίνει το Π.» και η Τζόνσον έδωσε τη συνήθη απάντησή της «Μη του δίνετε σημασία». Αυτή η φράση έγινε το σήμα κατατεθέν της. Το 1974 η Μάρσα Π. Τζόνσον φωτογραφήθηκε από τον φημισμένο καλλιτέχνη Άντι Γουόρχολ, ως μέρος της σειράς έργων του «κυρίες και κύριοι» με πόλαροϊντς αφιερωμένο σε ντραγκ κουίνς. Η Τζόνσον ήταν επίσης μέλος του θιάσου του Γουόρχολ, Καυτά Ροδάκινα (ο οποίος συγκρινόταν με έναν παρόμοιο, θίασο του Σαν Φρανσίσκο, το Cockettes).

 

 

Το τέλος της

Τον Ιούλιο του 1992, το σώμα της Τζόνσον βρέθηκε να επιπλέει στον ποταμό Χάντσον στα ανοικτά της δυτικής Βίλατζ Πίερς λίγο μετά το Pride το Μαρτίου του 1992. Η αστυνομία αποφάνθηκε ότι ήταν αυτοκτονία. Οι φίλοι και υποστηρικτές της Τζόνσον είπαν ότι δεν είχε τάσεις αυτοκτονίας, και ύστερα από μια καμπάνια με αφίσες, έγινε γνωστό ότι η Τζόνσον είχε νωρίτερα παρενοχληθεί κοντά στο σημείο όπου βρέθηκε το σώμα της. Οι αρχικές προσπάθειες για να πεισθεί η αστυνομία να ερευνήσει περαιτέρω τα αίτια του θανάτου της ήταν ανεπιτυχείς. Έπειτα από πιέσεις της ακτιβίστριας Μαράια Λόπεζ, τον Νοέμβριο του 2012, το αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης άνοιξε εκ νέου την υπόθεση ως πιθανή ανθρωποκτονία.

 

 

Αφιερώματα

Μόνο δέκα ημέρες πριν από το θάνατό της, η Τζόνσον είχε δώσει μια εκτενή, μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη που αποτελεί τον πυρήνα του ντοκιμαντέρ του 2012, Pay it No Mind: The Life and Times of Marsha P. Johnson, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Κασίνο και του Ρίτσαρντ Μόρισον. Επίσης, υπάρχουν συνεντεύξεις από πολλούς και στενούς φίλους της Τζόνσον. Η Τζόνσον περιγράφεται από αυτούς ως ένα βαθιά πνευματικό άτομο το οποίο πήγαινε σε κάθε εκκλησία και ναό, που έδινε ό,τι είχε για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που ζούσαν στον δρόμο, και που έδινε προσφορές επηρεασμένες από τη Σαντερία στα πνεύματα του νερού τα οποία περιβάλλουν και διαπερνούν τη Νέα Υόρκη. Τιμάται ως πρωτοπόρος των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ, βετεράνος ακτιβίστρια και μαχήτρια.

 

 

*Το 2019, η Νέα Υόρκη ανακοίνωσε σχέδια για την ανέγερση αγαλμάτων της Τζόνσον και της Ριβέρα στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, το οποίο θα είναι ένα από τα πρώτα μνημεία στον κόσμο προς τιμήν των διεμφυλικών ανθρώπων.

Στη Μάρσα Π. Τζόνσον, μια από τις πιο γνωστές ντραγκ κουίνς της Νέας Υόρκης και βασίλισσες του δρόμου, είναι αφιερωμένο το σημερινό (30 Ιουνίου 2020) doodle της Google.

Μια ημέρα σαν τη σημερινή (30 Ιουνίου), η Αφροαμερικανή Μάρσα Π. Τζόνσον τιμήθηκε μεταθανάτια ως grand marshal στην Πορεία Υπερηφάνειας της Νέας Υόρκης.

 

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑφιέρωμα στη μνήμη της Αφροαμερικανής drag queen και ακτιβίστριας Marsha P. Johnson
Περισσότερα

Rolling Stones: Βγάζουν γλώσσα στον Ντόναλντ Τραμπ και του λένε ένα τεράστιο «όχι»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι θρυλικοί γερόλυκοι της ροκ, οι Rolling Stones, προειδοποίησαν τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ότι, εάν συνεχίζει να χρησιμοποιεί τραγούδια τους στην προεκλογική του εκστρατεία, μπορεί να έχει περιπέτειες με τη Δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με δήλωση της νομικής ομάδας των Rolling Stones, που συνεργάζεται με την BΜI, την οργάνωση διαχείρισης δικαιωμάτων, τα μέλη του συγκροτήματος ζήτησαν να σταματήσει η μη εξουσιοδοτημένη χρήση της μουσικής τους.

Στην τελευταία συγκέντρωση του Ντόναλντ Τραμπ στην Τάλσα της Οκλαχόμα, ακούστηκε το «Yοu Can’t Always Get What You Want». Το ίδιο κομμάτι είχε χρησιμοποιηθεί από το επιτελείο του Ρεπουμπλικανού προέδρου και στην περιοδεία του το 2016, προκαλώντας και τότε την αντίδραση του συγκροτήματος: «Οι Rolling Stones δεν υποστηρίζουν τον Ντόναλντ Τραμπ» είχαν δηλώσει τότε.

Στην ανακοίνωση της 27ης Ιουνίου 2020 οι εκπρόσωποί τους τονίζουν ότι πλέον κρίνεται αναγκαία η λήψη περαιτέρω μέτρων, αφού οι προηγούμενες ανακοινώσεις αγνοήθηκαν.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η BMI φέρεται να έχει ήδη προειδοποιήσει το επιτελείο του Τραμπ ότι πιθανή χρήση τραγουδιών των Stones θα επιφέρει νομικές συνέπειες.

***

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, στις 21 Ιουνίου 2020, και η οικογένεια του Tom Petty, που έφυγε από τη ζωή το 2017 σε ηλικία 66 ετών, είχε προχωρήσει σε παρόμοια απαγόρευση προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ώστε να πάψει να χρησιμοποιεί τραγούδια του Αμερικανού μουσικού.

«Ποτέ δεν θα ήθελε ένα τραγούδι του να χρησιμοποιηθεί σε συγκεντρώσεις μίσους», έγραψαν οι οικείοι του Petty στο Twitter. Όμως, και πάλι στη συγκέντρωση της Τάλσα το επιτελείο Τραμπ χρησιμοποίησε το «I Won’t Back Down» του Petty.

Πηγή: BBC

Παναγιώτης ΜήλαςRolling Stones: Βγάζουν γλώσσα στον Ντόναλντ Τραμπ και του λένε ένα τεράστιο «όχι»…
Περισσότερα

Ο Βασίλης Μυριανθόπουλος νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

O σκηνοθέτης – ηθοποιός, Βασίλης Μυριανθόπουλος, επιλέχθηκε ως νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Η διαδικασία της ψηφοφορίας ολοκληρώθηκε το βράδυ της Τετάρτης 24 Ιουνίου 2020, ενώ θα ακολουθήσει η έγκριση της παραπάνω απόφασης από το υπουργείο Πολιτισμού.

Ο Βασίλης Μυριανθόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, έχει σπουδάσει θέατρο στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και του Πειραϊκού Συνδέσμου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Richard Cislac και της Σχολής Le Coq, έχει μαθητεύσει στο εργαστήριο ζωγραφικής του Γιώργου Μπουρναζάκη και έχει σπουδάσει χορό με τους Ζουζού Νικολούδη, Γιάννη Μέτση και Konrad Bukes.

Εργάζεται ως σκηνοθέτης, ηθοποιός, χορευτής, χορογράφος, στιχουργός και συγγραφέας. Στόχος του πάντα είναι ένα θέατρο που έχει σχέση με το σώμα, το ρυθμό και την κίνηση. Από το 1992 μέχρι σήμερα, έχει σκηνοθετήσει έργα για θέατρο, μιούζικαλ, θεατροχορευτικές ομάδες, παιδικές παραστάσεις, μουσικές παραστάσεις και ταινίες μεγάλου μήκους.

Παναγιώτης ΜήλαςΟ Βασίλης Μυριανθόπουλος νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης
Περισσότερα

Αυτός είναι ο πραγματικός Bruce Willis

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Bruce Willis έχει πρωταγωνιστήσει σε κωμωδίες, θρίλερ και αμέτρητες ταινίες δράσης. Κάποιες φορές μπορεί να φοράει ένα απλό t-shirt και άλλες κοστούμι με γραβάτα, όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως αποτελεί έναν από τους πιο διάσημους ηθοποιούς παγκοσμίως. Πώς όμως είναι στην κανονική του ζωή; Είναι ένας εύκολος τύπος ή μήπως χρειάζεται μια συνοδεία 10 ατόμων να τον περιτριγυρίζει όταν βρίσκεται σε κάποιο γύρισμα; Δείτε τα παρασκήνια από το νέο διαφημιστικό της Hell Energy, στο οποίο πρωταγωνιστεί, για να ανακαλύψετε πώς είναι ο αστέρας του Hollywood πίσω από τις κάμερες.

 

 

Ο Μπρους Γουίλις είναι ένας από τους πιο περιζήτητους ηθοποιούς του Χόλιγουντ, λαμβάνοντας περί τις 8-10 επαγγελματικές προτάσεις την εβδομάδα. Δεν αναλαμβάνει οποιονδήποτε ρόλο όμως και είναι εξαιρετικά επιλεκτικός όταν πρόκειται για προωθήσεις προϊόντων. Ωστόσο, οι συγκεκριμένες εταιρείες κέρδισαν την έγκριση του ηθοποιού, ο οποίος απάντησε θετικά και στη δεύτερή του διαφημιστική καμπάνια με την εταιρεία. Στο νέο διαφημιστικό, η εταιρεία συνεργάστηκε για πρώτη φορά και με τη διάσημη καλλονή Zuleyka Rivera, η οποία αποτέλεσε το τηλεοπτικό ταίρι του γνωστού ηθοποιού στο τριήμερο γύρισμα που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη.

Η δημοφιλής Λατίνα ηθοποιός και παρουσιάστρια είχε πάρει ήδη μια γεύση παγκόσμιας φήμης μέσω του ρόλου της στο video clip του γνωστού τραγουδιού Despacito, έτσι δεν υπήρξε αμφιβολία ότι θα αποτελούσε μια εξαιρετική επιλογή για να πλαισιώσει τον ήρωα του Die Hard. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήταν συνεχώς χαρούμενη και λαμπερή, παίζοντας το ρόλο της με μεγάλη προσήλωση, αλλά και πολύ φιλική, αφού αφιέρωσε χρόνο για να συνομιλήσει με όλους.

 

 

Πώς όμως είναι ο Bruce Willis στο χώρο της δουλειάς του;

Αν νομίζετε ότι ο αστέρας των ταινιών δράσης είναι απαιτητικός, κάνετε μεγάλο λάθος. Αντίθετα, είναι πολύ προσγειωμένος, φιλικός και τρομερός επαγγελματίας. Είναι ένας γοητευτικός χαρακτήρας που έχει την ικανότητα να τραβάει την προσοχή όλων των γυναικών με ένα μικρό σέξι χαμόγελο, ενώ, με την απίστευτη αίσθηση του χιούμορ που διαθέτει, μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει όλους τους γύρω του να γελάσουν. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι αποτελεί την προσωποποίηση της συνέπειας. Κατά τη συνεργασία του με την ουγγρική μάρκα ενεργειακών ποτών για το διαφημιστικό σποτ, έφτασε στο σημείο των γυρισμάτων πολύ νωρίτερα από το προγραμματισμένο ραντεβού. Όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο με τα πλάνα από τα παρασκήνια, ακόμα και έπειτα από 8 ώρες γυρισμάτων και μια φωτογράφηση (με ένα μόνο διάλειμμα), συνέχιζε να είναι χαρούμενος, βρίσκοντας χρόνο και για μερικές φωτογραφίες με τους προσκεκλημένους Influencers. Προσκεκλημένος στα γυρίσματα από την Ελλάδα ήταν ο γνωστός παρουσιαστής και μοντέλο Στέλιος Χανταμπάκης, νικητής του τηλεοπτικού παιχνιδιού Nomads.

Δείτε το βίντεο από τα παρασκήνια του διαφημιστικού εδώ:

https://www.hellenergy.com/bw_tvc_bts

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑυτός είναι ο πραγματικός Bruce Willis
Περισσότερα

Θέλουν να …ξαναγράψουν από την αρχή το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» για να μην ενοχλεί

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στις 9 Ιουνίου 2020 κάτω από τις πιέσεις των διαδηλώσεων για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από λευκό αστυνομικό τον περασμένο μήνα το αμερικανικό το δίκτυο HBO Max δέχτηκε κριτική επειδή συμπεριέλαβε στον κατάλογό του αυτή την ταινία «αρκετές σκηνές της οποίας θα μπορούσαν να θεωρηθούν ρατσιστικές».

Όμως τώρα το HBO Max ετοιμάζεται να την επαναφέρει σε μία νέα μορφή για το κοινό. Μάλιστα, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, το HBO Max προετοιμάζει «αργή και προσεκτική» επιστροφή της ταινίας «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» στην υπηρεσία streaming.

«Είμαστε σε μία διαδικασία αργής και προσεκτικής επαναφοράς και νομίζω ότι αυτή είναι η σωστή απόφαση. Θα παρουσιαστεί, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο αναδιαμορφωμένο», δήλωσε στο Variety η Sandra Dewey από το HBO Max.

«Κανείς δεν θέλει να αφαιρέσει κομμάτια από το περιεχόμενο -και υπάρχουν πολλά από αυτά- που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ρατσιστικά», είπε και πρόσθεσε: «Πιστεύουμε ότι πρέπει να μπει σε ένα πλαίσιο συζήτησης με τα σημερινά δεδομένα».

 

***

 

«Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Η Χάτι ΜακΝτάνιελ με τη Βίβιαν Λη.

 

 

Για την απόφαση αυτή του HBO Max όμως έχει διαφορετική άποψη η ηθοποιός Κουίν Λατίφα (Queen Latifah) η οποία σε πρόσφατη συνέντευξή της στο Associated Press δήλωσε: «Αφήστε το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» να το πάρει ο άνεμος».

 

***

 

Όπως έγινε γνωστό η επανεμφάνιση του «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» θα περιλαμβάνει μία εισαγωγή από τη Ζακελίν Στιούαρτ, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, αλλά η Λατίφα, που υποδύθηκε τη Χάτι ΜακΝτάνιελ, – η οποία είναι η πρώτη Aφροαμερικανή που κέρδισε Όσκαρ για τον ρόλο της στο «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» – στη σειρά «Hollywood» του Ράιαν Μέρφι, εξέφρασε τα παράπονά της για τον τρόπο που φέρθηκαν στην ηθοποιό κατά την τελετή βράβευσήw της στα Όσκαρ του 1940.
«Δεν την άφησαν καν να μπει στο θέατρο μέχρι τη στιγμή που της απονεμήθηκε το βραβείο. Κάποιος βγήκε έξω και της το παρέδωσε», είπε η Λατίφα και πρόσθεσε ότι η ΜακΝτάνιελ διάβασε ένα κείμενο που της δόθηκε από το στούντιο.
«Δεν ήταν αυτά που ήθελε να πει», επισήμανε η γνωστή ηθοποιός.

 

***

 

Βέβαια αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι τα δημοσιεύματα της εποχής και κείμενα που γράφτηκαν αργότερα δεν συμφωνούν με την άποψη της Λατίφα. Οπωσδήποτε το απόσπασμα από το βίντεο της απονομής δείχνει ακριβώς το τι έγινε εκείνη την ημέρα, 29 Φεβρουαρίου του 1940. Στην αίθουσα Cocoanut Grove nightclub του ξενοδοχείου Ambassador όπου έγινε η τελετή της 12ης απονομής των βραβείων Όσκαρ, η ΜακΝτάνιελ πράγματι δεν καθόταν μαζί με τους συμπρωταγωνιστές και τις συνυποψήφιές της. Καθόταν σε ένα τραπέζι σε κάποια άκρη της αίθουσας, μακριά από τους υπόλοιπους. Τη συνόδευε ο φίλος της F.P. Yober και ο λευκός ατζέντης της William Meiklejohn. Το ξενοδοχείο δεν επέτρεπε τότε σε έγχρωμους την είσοδο…

***

 

«Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Η Χάτι ΜακΝτάνιελ με τον Κλαρκ Γκ;eiμπλ.

 

 

Την ομιλία – πρόλογο για τα βραβεία β’ ρόλου έκανε η Fay Bainter, η ηθοποιός που δύο χρόνια νωρίτερα είχε πάρει το ίδιο βραβείο για το «Jezebel». Μετά την ανακοίνωση του ονόματός της βλέπουμε την ΜακΝτάνιελ να έρχεται από κάποιο – όχι κεντρικό – σημείο της αίθουσας. Πλησιάζει στο βάθρο όπου γίνεται η απονομή, της παραδίδουν με ταχύτητα αστραπής το αγαλματίδιο και εκείνη απευθύνει στους συναδέλφους της τον ευχαριστήριο λόγο της. Δεν τον διαβάζει. Δεν διαβάζει κάποιο κείμενο που της έδωσαν. Δεν διάβασε αλλά είπε ένα σύντομο ευχαριστήριο λόγο που της είχε γράψει η έγχρωμη φίλη της συγγραφέας Ruby Berkley Goodwin (1903 – 1961)… Ολοκληρώνει τον λόγο. Βάζει τα κλάματα και αποχωρεί χωρίς να πάρει το αγαλματίδιο… Το πλήρες βίντεο της απονομής και φωτογραφίες από την αίθουσα και από την απονομή δεν βρέθηκαν ποτέ.

***

Η Χάτι ΜακΝτάνιελ γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1893 και πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1952.

Παναγιώτης ΜήλαςΘέλουν να …ξαναγράψουν από την αρχή το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» για να μην ενοχλεί
Περισσότερα

Η Έλλη Ανδριοπούλου νέα Πρόεδρος στο «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2020 πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος Α.Ε.», κατά την οποία εξελέγη το νέο Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας το οποίο αποτελείται από επτά μέλη. Τα μέλη αυτά ορίσθηκαν, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου δεύτερου, άρθρου 3 παρ. 2.4 του ν. 3785/2009 (Α’ 138), από το Ελληνικό Δημόσιο.

Η νέα σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΚΠΙΣΝ Α.Ε. είναι η ακόλουθη:

1. Έλλη Ανδριοπούλου, Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος
2. Δημήτρης Κάρναβος, Δήμαρχος Καλλιθέας, μέλος
3. Σταύρος Ζουμπουλάκης, Εκπρόσωπος Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, μέλος
4. Γιώργος Κουμεντάκης, Εκπρόσωπος Εθνικής Λυρικής Σκηνής, μέλος
5. Δρ. Κωνσταντίνος Μαγουλάς, μέλος
6. Ευστάθιος Κ. Μπακάλης, μέλος
7. Τίνα Στέα, μέλος

***

Η Έλλη Ανδριοπούλου δήλωσε: «Με χαρά αλλά και αίσθημα ευθύνης αναλαμβάνω τα νέα καθήκοντά μου στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Είναι μεγάλη τιμή η θέση της Προέδρου και Διευθύνουσας Συμβούλου σε έναν από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς οργανισμούς της χώρας που το κοινό αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή και που σε συνεργασία με την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και την Εθνική Λυρική Σκηνή έχει ήδη επιδείξει σημαντικό έργο».

***

Ακολουθούν τα βιογραφικά των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου:

 

Έλλη Ανδριοπούλου, πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος

Είναι υψηλόβαθμο διοικητικό στέλεχος με πολυετή εμπειρία σε ηγετικές θέσεις στον τραπεζικό τομέα, σε εταιρία συμβούλων στρατηγικής, και, πιο πρόσφατα, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Κατέχει MBA από το Kellogg School of Management του Northwestern University και BA στην Ψυχολογία από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδος. Μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών σπουδών της, η κ. Ανδριοπούλου εργάστηκε στην εταιρία συμβούλων Oliver Wyman στη Βοστώνη όπου συμβούλευε εταιρίες σε θέματα στρατηγικής, ανάπτυξης και marketing. Το 2004 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε στη Citibank σε διάφορες διοικητικές θέσεις στις διευθύνσεις Δικτύου, Λειτουργίας και Marketing και το 2011 ανέλαβε Γενική Διευθύντρια Marketing. Τον Σεπτέμβριο του 2012, η κ. Ανδριοπούλου μετακινήθηκε στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος όπου μέχρι το τέλος του 2013, ήταν co-COO του γραφείου της Αθήνας με ευθύνη για τις δωρεές του Ιδρύματος στην Κοινωνική Πρόνοια και την Υγεία. Το 2014 και ενώ η κατασκευή του ΚΠΙΣΝ είχε μόλις ξεκινήσει, η κ. Ανδριοπούλου ανέλαβε Διοικητική Διευθύντρια της ΚΠΙΣΝ ΑΕ και προετοίμασε τον οργανισμό για την μελλοντική του λειτουργία εκπονώντας το επιχειρησιακό του σχέδιο, το οργανόγραμμα, και το σχέδιο επικοινωνίας, διενεργώντας τους διαγωνισμούς για τις υπηρεσίες και τους παραχωρησιούχους και μελετώντας τις βέλτιστες πρακτικές σε αντίστοιχες δομές του εξωτερικού όπως το Lincoln Center, την NY Public Library και το Central Park στη Νέα Υόρκη, το Barbican Center στο Λονδίνο, το Millennium Park στο Σικάγο και άλλα. Το 2016 και ενώ πλησίαζε η παράδοση του ΚΠΙΣΝ στην Ελληνική Πολιτεία, η κ. Ανδριοπούλου επέστρεψε στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για να προετοιμάσει την ομαλή μετάβαση του έργου στο Ελληνικό Δημόσιο και να διαχειριστεί τις δωρεές των € 50 εκατομμυρίων με τις οποίες το ΙΣΝ υποστηρίζει τα 5 πρώτα χρόνια λειτουργίας του ΚΠΙΣΝ. Αποχώρησε από το ΙΣΝ πρόσφατα προκειμένου να αναλάβει τα νέα της καθήκοντα στο ΚΠΙΣΝ.

*

Δημήτρης Κάρναβος, Δήμαρχος Καλλιθέας, μέλος

 

Είναι Οικονομολόγος, απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών με Μεταπτυχιακές σπουδές στην Βιώσιμη Ανάπτυξη από το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. Από το 2014 έως σήμερα εκλέγεται Δήμαρχος Καλλιθέας. Είναι Αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και Πρόεδρος του Συνδέσμου Δήμων Νότιας Αττικής. Από τον Ιανουάριο του 2020 είναι μέλος του Προεδρείου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών, μέλος των επιτροπών «Πολιτικής εδαφικής συνοχής και προϋπολογισμού της ΕΕ» (COTER) & «Περιβάλλον, κλιματική αλλαγή και ενέργεια» (ENVE). Έχει διατελέσει Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Επαγγελματική Κατάρτιση Α.Ε., Γενικός Διευθυντής της εταιρείας Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε. καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αγροτικής Τράπεζας. Από το 2012 ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα του Περιβάλλοντος και των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Είναι παντρεμένος με τρία παιδιά.

*

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Εκπρόσωπος Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, μέλος

Γεννήθηκε το 1953 στη Συκιά Λακωνίας. Σπούδασε νομική και φιλολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στο Παρίσι. Υπηρέτησε πολλά χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση. Από το 1998 ως το 2012 διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού Νέα Εστία. Είναι πρόεδρος, από το 2008, του ΔΣ του Άρτου Ζωής. Τον Φεβρουάριο 2013 ορίστηκε πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Το 2015 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και το 2019 του τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το 2017 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο δοκιμίου – κριτικής για το βιβλίο του Υπό το φως του μυθιστορήματος (2015) και με Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών – Ίδρυμα Πέτρου Χάρη για το βιβλίο του Ο στεναγμός των πενήτων. Δοκίμια για τον Παπαδιαμάντη (2016).

*

Γιώργος Κουμεντάκης, Εκπρόσωπος Εθνικής Λυρικής Σκηνής, μέλος

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Γιώργος Κουμεντάκης, ένας από τους πιο προικισμένους και πολυδιάστατους Έλληνες συνθέτες, γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959. Έχει συνθέσει συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, μουσική για θέατρο, κινηματογράφο, χορό, installations, καθώς και τέσσερις όπερες με κορυφαία τη δίπρακτη Φόνισσα (ΕΛΣ, 2014). Έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία και έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες παγκοσμίως, ενώ τα έργα του έχουν παρουσιαστεί σε όλο τον κόσμο, σε σημαντικές αίθουσες συναυλιών και λυρικά θέατρα. Η μακρά συνεργασία του με τον χορογράφο-σκηνοθέτη Δημήτρη Παπαϊωάννου και την Ομάδα Εδάφους, κορυφώθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, όπου διετέλεσε μουσικός διευθυντής, συνθέτης και δημιουργός του μουσικού σεναρίου για τις τελετές έναρξης και λήξης. Έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής του μουσικού συνόλου «Νίκος Σκαλκώτας», του Kyklos Ensemble, του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ Ρεθύμνου, καθώς και υπεύθυνος καλλιτεχνικού προγραμματισμού στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού. Από το 2015 έως το 2017 εργάστηκε ως υπεύθυνος καλλιτεχνικού προγραμματισμού της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ, όπου σχεδίασε καινοτόμα προγράμματα και παραγωγές πάνω σε καλλιτεχνικούς, εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς άξονες.

*

Ευστάθιος Κ. Μπακάλης, μέλος

Είναι δικηγόρος, με ειδίκευση στο Φορολογικό Δίκαιο. Έχει χειρισθεί πλήθος φορολογικών υποθέσεων και έχει μετάσχει σε πολυάριθμες δίκες φορολογικού αντικειμένου, πολλές εξ αυτών στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Είναι Εταίρος της Δικηγορικής Εταιρείας «KBVL», μέλους του «Deloitte Legal Network». Αποτελεί κάτοχο D.E.A. Φορολογικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris 1) και Μ.Δ.Ε. Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι Φορολογικός Σύμβουλος του Δ.Σ.Α. και της Ολομέλειας Προέδρων Δικηγορικών Ελλάδος. Διδάσκει Φορολογία Εισοδήματος, Φορολογική Διαδικασία και Διοικητική Δικονομία στο Πρόγραμμα Επαγγελματικής Κατάρτισης Φορολογικού Δικαίου του Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγγραφέας των βιβλίων «Φορολογικοί Περιορισμοί της Ιδιοκτησίας» και «Φορολογική Διαδικασία: Διαγράμματα – Ερμηνευτικά Σχόλια – Υποδείγματα». Έχει συμμετάσχει σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές για την επεξεργασία διατάξεων της φορολογικής και διοικητικής νομοθεσίας και έχει αποτελέσει εισηγητή σε πλήθος συνεδρίων, σεμιναρίων και επιτροπών φορολογικού αντικειμένου.

*

Δρ. Κωνσταντίνος Μαγουλάς, μέλος

Είναι Καθηγητής και Κοσμήτορας της Σχολής Χημικών Μηχανικών Ε.Μ.Π. Γεννήθηκε το 1960 στην Άμφισσα. Είναι Δρ. Χημικός Μηχανικός και Οικονομολόγος. Υπήρξε υπότροφος των Ι.Κ.Υ, ΕΛ.Δ.Α και Ε.Μ.Π. και έχει βραβευθεί από το Τ.Ε.Ε. Έχει εκτεταμένο επιστημονικό και ερευνητικό έργο με περισσότερες από 200 δημοσιεύσεις και ανακοινώσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια και περισσότερες από 1700 αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία. Έχει υλοποιήσει 32 διεθνή και ελληνικά ανταγωνιστικά ερευνητικά προγράμματα. Είναι κριτής σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και αξιολογητής ερευνητικών προγραμμάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει συνεργαστεί με βιομηχανίες εντός και εκτός Ελλάδος για την ανάπτυξη εφαρμοσμένης έρευνας ή παροχή εξειδικευμένων γνώσεων σε θέματα ενέργειας, διαχωρισμών, αριστοποίησης διεργασιών και αξιολόγησης επενδύσεων. Έχει διατελέσει Πρόεδρος Δ.Σ. και Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (Ο.Ε.Δ.Β.), της ΗΛΠΑΠ Α.Ε. και της ΟΣΕ Α.Ε. Είναι μέλος επιστημονικών και επαγγελματικών συλλόγων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Γνωρίζει αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

*

Τίνα Στέα, μέλος

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1961. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης και στο πανεπιστήμιο King’s College του Λονδίνου. Μιλάει εφτά γλώσσες. Εργάστηκε ως δικηγόρος Αθηνών από το 1986 μέχρι το 2016 και διετέλεσε νομικός σύμβουλος μεγάλων εταιρειών. Ως νομικός σύμβουλος και γραμματέας του Δ.Σ. του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών επί δεκαεπτά χρόνια, απέκτησε σημαντική εμπειρία μεταξύ άλλων στη σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Έχει ενεργή συμμετοχή στη δραστηριότητα πολιτιστικών ιδρυμάτων και φορέων. Είναι μέλος του Δ.Σ. του ΚΠΙΣΝ από τον Φεβρουάριο του 2017.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Έλλη Ανδριοπούλου νέα Πρόεδρος στο «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος»
Περισσότερα

Τάκιτος: «Όταν το ψεύδος αποκαλύπτεται, δεν υπάρχει άλλο καταφύγιο από το θράσος».

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Όταν το ψεύδος αποκαλύπτεται, δεν υπάρχει άλλο καταφύγιο από το θράσος».

Ο Τάκιτος, λατ. Τakitus (56 – 120), ήταν αξιωματούχος και ιστορικός στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους ιστορικούς της αρχαιότητας.

Στον Τάκιτο (περ. 55-περ. 120 μ.Χ.), τον μεγαλύτερο ιστορικό των αυτοκρατορικών χρόνων, οφείλουμε τον Dialogus de oratoribus (Διάλογο περί των ρητόρων), που δημοσιεύτηκε μεταξύ του 102 και του 105 μ.Χ.

Πρόκειται για έργο βασισμένο στον διάλογο του Κικέρωνα, De oratore. Στην αρχή έχουμε έναν «αγώνα λόγων» μεταξύ του ρήτορα M. Aper, που υπερασπίζεται τη ρητορική τέχνη -η τοποθέτησή του θυμίζει απόψεις του Κοϊντιλιανού και του Πλίνιου του Νεότερου (Epistulae 2.11.1, 6.11, 6.21.1, 6.23)-, και του ποιητή Curiatius Maternus – ο τελευταίος προβάλλει την αξία και σημασία της ποίησης. Σε αυτό το σημείο παρεμβαίνει ο Vipstanus Messalla και στρέφει τη συζήτηση προς το θέμα της αντίθεσης μεταξύ της παλαιάς και της νέας ρητορείας. Ο Άπρος υπερασπίζεται τη σύγχρονη ρητορεία και στη συνέχεια ο Ματέρνος ζητά από τον Μεσσάλλα να εξηγήσει τις αιτίες παρακμής της ρητορείας. Ως ένας από τους βασικούς λόγους αυτής της εξέλιξης αναγνωρίζεται η πλημμελής διδασκαλία (ο Μεσσάλας υποστηρίζει ότι η σύγχρονη εκπαίδευση δεν προσφέρει την απαραίτητη γενική παιδεία, όπως είχε οραματιστεί ο Κικέρωνας, ενώ στηρίζεται στην εκμάθηση πλαστών και εξωπραγματικών λόγων, μια που επιδιώκει να καλλιεργήσει κυρίως το ύφος). Η παρακμή της ρητορείας συνδέεται όμως και με την πολιτική κατάσταση και πραγματικότητα (σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει ο Ματέρνος). Στο πλαίσιο του δημόσιου βίου στο παρελθόν, κάτω από τις συνθήκες της ρωμαϊκής δημοκρατίας, ανέκυπτε κάθε τόσο η ανάγκη για τη σύνταξη και εκφώνηση καίριων δημόσιων λόγων. Η ρητορεία, ως κόρη της licentia (της ελευθερίας), είναι το τίμημα της πολιτικής ηρεμίας που στηρίζεται στην καταστολή· ιδεώδεις πολιτικές συνθήκες καθιστούν περιττή τη ρητορική τέχνη.

Στο συγκεκριμένο έργο αποτυπώνεται ένας προβληματισμός για την κατάσταση και το μέλλον της ρητορείας και της ρητορικής, που φαίνεται πως είναι διάχυτος αυτή την εποχή: στοιχεία του ανιχνεύονται στο έργο του Πετρώνιου, του Σενέκα του Πρεσβύτερου και του Νεότερου, στον Ψευδο-Λογγίνο, στον Κοϊντιλιανό. Η παρακμή της ρητορείας αποδίδεται άλλοτε στον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών στον πολιτικό βίο, που μάλιστα θεωρείται κάποτε αναπόφευκτο τίμημα για το προνόμιο να ζει κανείς σε καθεστώς σταθερότητας και ειρήνης, και άλλοτε στη βαθύτατη διάβρωση της κοινωνίας.

 

 

Ο Τάκιτος (Publius [ή Gaius] Cornelius Tacitus, 56; – 120;) ήταν ήταν ένας από τους σημαντικότερους Λατίνους ιστορικούς. Στα δύο μεγάλα του έργα «Annales» (Χρονικά) και «Historiae», εξετάζει την ιστορία της Ρώμης από τον θάνατο του Αυγούστου (14 μ.Χ.) μέχρι τον θάνατο του Δομιτιανού (96 μ.Χ.)

Η λαμπρότητα του ύφους και η πυκνότητα των εννοιών των έργων αυτών, καθώς και οι μονογραφίες του «Agricola» και «Germania», ανέδειξαν τον Τάκιτο ως ένα από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του πεζού λόγου του λεγόμενου Αργυρού Αιώνα της λατινικής λογοτεχνίας (περ. 14 μ.Χ. – 180).

Βιογραφία

Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα τον τόπο και τη χρονολογία της γεννήσεώς του, ούτε ακόμη το μικρό του όνομα. Ίσως να ήταν γιος του Κορνηλίου Τακίτου, επιμελητή των αυτοκρατορικών εσόδων στη βελγική Γαλατία. Ίσως γεννήθηκε στη βόρειο Ιταλία, στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, ή στη νοτιοανατολική Γαλλία, την Gallia Narbonensis. Η σταδιοδρομία του πατέρα του τού επέτρεψε να μορφωθεί και τον κατέστησε μέλος της ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Σπούδασε ρητορική και άσκησε τη δικηγορία, δίνοντας τα πρώτα δείγματα του λαμπρού του ύφους: Ο Πλίνιος ο Νεότερος, που τον είχε ακούσει πολλές φορές στα δικαστήρια, θαύμαζε τη «μεγαλοπρεπή ευγλωττία» του και τον ανακήρυξε τον μεγαλύτερο ρήτορα της Ρώμης.

Η πρώτη μαρτυρία για τον Τάκιτο δίνεται από τον ίδιο και αφορά το γάμο του με την κόρη του σπουδαίου στρατηγού Γναίου Ιούλιου Αγρικόλα. Παραδέχεται με μετριοφροσύνη ότι θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος γαμπρός, αλλά ίσως η ομολογία αυτή να ήταν μια μορφή περιαυτολογίας.

Άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως κατώτερος αξιωματούχος, έγινε χιλίαρχος (tribunus militus), και υπηρέτησε στην επαρχία της αυτοκρατορίας ως ταμίας (quaestor) το 81 και πραίτωρ το 88. Επέστρεψε στη Ρώμη και υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της καταπίεσης της ρωμαϊκής αριστοκρατίας κατά τα τελευταία έτη της βασιλείας του Δομιτιανού. Ως συγκλητικός θεωρεί τον εαυτό του τρόπον τινά συνυπεύθυνο αυτής της καταπίεσης. Το 93, επί Νέρβα, έγινε ύπατος. Το 100, από κοινού με τον Πλίνιο το Νεότερο, ενήγαγε για διαφθορά τον ανθύπατο της Αφρικής Μάριο Πρίσκο, ο οποίος καταδικάστηκε σε εξορία. Τέλος το 112-113, επί Τραϊανού, διετέλεσε ανθύπατος της Ασίας, καταλαμβάνοντας έτσι την ανώτατη θέση της επαρχιακής ιεραρχίας.

Έργα

Agricola (De vita et moribus Iulii Agricolae – Περί της ζωής και του ήθους του Ιουλίου Αγρικόλα). Στο έργο αυτό, που θεωρείται η τελειότερη από τις σύντομες μονογραφίες της αρχαιότητας, ο Τάκιτος αφηγείται με υπερηφάνεια τα κατορθώματα του πενθερού του ως στρατηγού και διοικητή και στη συνέχεια εκθέτει με πικρία την απομάκρυνσή και την παραμέληση του από τον Δομιτιανό. Το έργο περιέχει και μία σύντομη εθνογραφική μελέτη για τη Βρετανία, που υπήρξε το σπουδαιότερο πεδίο δράσης του Αγρικόλα.
Germania (De Origine et situ Germanorum – Περί της καταγωγής και της καταστάσεως των Γερμανών). Πρόκειται για μία εθνογραφική μελέτη των εκτός της αυτοκρατορίας γερμανικών φυλών.
Tα σύντομα αυτά δοκίμια δημοσιεύτηκαν περί το 98. Η επιτυχία τους παρακίνησε τον Τάκιτο να καταγράψει την ιστορία της Ρώμης από τον θάνατο του Αυγούστου μέχρι των ημερών του και να περιγράψει τα κακά της τυραννίας, εκθέτοντας αδίστακτα και με κάθε λεπτομέρεια τα συμβάντα και τις πράξεις των δεσποτών, στα ακόλουθα δύο έργα του.

Historiae. Το έργο γράφηκε μεταξύ των ετών 100 και 110 και περιλάμβανε την ιστορία της Ρώμης από το 69 (έξι μήνες μετά τον θάνατο του Νέρωνα) μέχρι τον θάνατο του Δομιτιανού το 96. Από τα δεκατέσσερα βιβλία σώζονται μόνο τα πρώτα τέσσερα και τα πρώτα 26 κεφάλαια του πέμπτου, αναφερόμενα στα γεγονότα του έτους 69 και των αρχών του 70, στις σύντομες βασιλείες δηλ. των Γάλβα, Όθωνα και Βιτέλλιου και στην ανάρρηση του Βεσπασιανού.
Annales (Ab excessu divi Augusti – Χρονικά, Από της τελευτής του θείου Αυγούστου). Περί το 116. Το έργο αυτό, αν και μεταγενέστερο των Historiae, περιλάμβανε προγενέστερα γεγονότα, τις βασιλείες δηλ. των Τιβερίου, Καλιγούλα, Κλαυδίου και Νέρωνα (14 μ.Χ. – 68). Από τα δεκαέξι βιβλία λείπουν τα 7 έως 10, οι βασιλείες δηλ. των Καλιγούλα και Κλαυδίου, και μέρη των βιβλίων 5, 6, 11 και 16.
Dialogus de oratoribus (Διάλογος περί ρητόρων). Περί το 102. Το έργο αποδίδεται στον Τάκιτο αλλά υπάρχει αμφισβήτηση ως προς την αυθεντικότητα και τη χρονολόγησή του.

Αποτίμηση

Ο Τάκιτος ήταν θαυμαστής των παραδοσιακών αριστοκρατικών ρωμαϊκών αρετών και εχθρός των νέων ηθών και της απολυταρχικής διακυβέρνησης της αυτοκρατορικής Ρώμης. Στον Agricola, ενώ εγκωμιάζει τον εκπολιτισμό των Βρετανών από τον πεθερό του, καταλήγει ότι ο εκπολιτισμός αυτός οδηγεί στη διαστροφή τους κι ότι όλη αυτή η εισαχθείσα νωχέλεια, τα λουτρά και τα κομψά συμπόσια απάρτιζαν τη δουλεία τους. Στην Germania παρουσιάζει την αντίθεση μεταξύ των ανδροπρεπών αρετών ενός ελεύθερου λαού και του εκφυλισμού και της δουλείας των Ρωμαίων σε ένα καθεστώς δεσποτισμού. Είναι φανερό ότι η πρόθεσή του δεν είναι να εξυμνήσει τους Γερμανούς αλλά να κατηγορήσει τους Ρωμαίους. Και, προφητικά, επισημαίνει την απειλή κατά της Ρώμης που θα προερχόταν από τις απλές αρετές και τα πρωτόγονα ήθη των Γερμανών.
Ο Τάκιτος θεωρεί τον ιστορικό σαν δικαστή που θα κρίνει τις πράξεις των πρωταγωνιστών της Ιστορίας, θα ανταμείψει και θα καταδικάσει. Δεν ήταν όμως πολύ καλός δικαστής γιατί στα Χρονικά και τις Ιστορίες του είδε τα πράγματα μόνο από τη συγκλητική, την αριστοκρατική πλευρά, παραβλέποντας την παρακμή της τάξης αυτής και τη μεταβολή των συνθηκών. Αγνόησε τα επιτεύγματα του Αυγούστου και καταδίκασε τον Τιβέριο επειδή εκμηδένισαν την ισχύ της Συγκλήτου και θεωρεί ότι οι ηγεμόνες που καταδίωξαν την αριστοκρατία κατάντησαν τους Ρωμαίους «ένα συρφετό που αγαπά τις αλλαγές και είναι πάντα έτοιμος να συνταχθεί με τον ισχυρότερο». Ονομάσθηκε delator temporis acti, κατήγορος του παρελθόντος, και μαστίγωσε μια εκατοενταετηρίδα με τη γραφίδα του. Αλλά δεν μπορεί να αιτιολογηθεί από το έργο του, πώς αυτός ο εφιαλτικός αιώνας που περιγράφει, η ανηθικότητα, η καταπίεση και η διαφθορά, οδήγησαν στη θαυμαστή, όπως και ο ίδιος παραδέχεται, διακυβέρνηση των Αντωνίνων. Η ιδεολογική του στράτευση στην πλευρά της αριστοκρατίας ίσως παραμορφώνει την εικόνα της αυτοκρατορικής Ρώμης και η κριτική του στον Τιβέριο ίσως είναι αντανάκλαση των όσων βίωσε επί Δομιτιανού.
Εκείνο που καθιστά μεγάλο ιστορικό τον Τάκιτο, είναι ότι υπήρξε μέγιστος λογοτέχνης. Η ζωηρότατη απεικόνιση των προσώπων, η γνώση της ψυχολογίας της πολιτικής εξουσίας και πάνω απ’ όλα το λαμπρό του ύφος, η ζωντάνια και ο σαρκασμός του, η επιγραμματικότητά του και το εξαιρετικά συμπαγές των εννοιών του τον κατατάσσουν στην πρώτη γραμμή των Λατίνων συγγραφέων.

Αποφθέγματα

Στο μέρος που έφεραν ερήμωση λένε πως έφεραν ειρήνη.
ubi solitudinem faciunt, pacem appellant
Agricola (98), Κεφάλαιο 30

Η ευπιστία είναι, ίσως, αδυναμία αχώριστη αυτών που αγαπούν την αλήθεια.

Η λογική και η κρίση είναι τα χαρακτηριστικά ενός καλού ηγέτη.

Μια κακή ειρήνη είναι χειρότερη από τον πόλεμο.

Όσο πιο διεφθαρμένη είναι μια πολιτεία, τόσους περισσότερους νόμους έχει.
Corruptissima re publica plurimae leges.
Annals (117), Βιβλίο ΙΙΙ, 27

Στον άνθρωπο είναι έμφυτη η επιθυμία να αντιστέκεται στην καταπίεση.

Την επικίνδυνη ελευθερία από την ήσυχη δουλεία προτιμώ.

– Εικόνα: Η Πυρκαγιά της Ρώμης, Karl von Piloty

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤάκιτος: «Όταν το ψεύδος αποκαλύπτεται, δεν υπάρχει άλλο καταφύγιο από το θράσος».
Περισσότερα

Κώστας Βιδάλης. Ο αγωνιστής δημοσιογράφος που εξακολουθεί να προσφέρει…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

1946, Αύγουστος μήνας, παραμονές Δεκαπενταύγουστου στα γραφεία των εφημερίδων έφταναν συνέχεια ειδήσεις – κυρίως από τη Θεσσαλία – για το δράμα που ζούσε ο λαός από τη δράση παρακρατικών – τρομοκρατικών ομάδων.
Έκαιγαν τα χωριά, άρπαζαν το βιος του κόσμου, έδερναν μέχρι θανάτου, βίαζαν γυναίκες, σκότωναν τους αγωνιστές.
Ο Κώστας Βιδάλης, πολιτικός συντάκτης του «Ριζοσπάστη» και της «Ελεύθερης Ελλάδας», παρακολουθούσε, ζούσε, μέρα τη μέρα τα συνταρακτικά γεγονότα. Μια μέρα ζητά από την εφημερίδα να πάει στη Θεσσαλία:
«Δεν μπορεί να γίνονται αυτά που γίνονται στη Θεσσαλία κι εμείς εδώ να περιμένουμε τις μπούρδες του Θεοτόκη (τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης)», είπε.
Λόγω της επικινδυνότητας της αποστολής ο διευθυντής της εφημερίδας Κώστας Καραγιώργης προσπάθησε να τον αποτρέψει. Ωστόσο ο Βιδάλης επέμεινε για λόγους αρχής και καθήκοντος.
«Επιμένω να φύγω», είπε.
Και έφυγε…
Αναχώρησε από την Αθήνα στις 11 του μηνός. Στις 13 ταξίδευε από Λάρισα για Βόλο. Ήταν η μέρα κατά την οποία ο «Ριζοσπάστης» έλαβε το τελευταίο του μήνυμα: «Λογαριάζω να ‘μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε».
Στον Πλατύκαμπο οι παρακρατικοί του τοπικού αρχιληστή Σούρλα σταμάτησαν το τρένο, όπου απήγαγαν τον Βιδάλη μπροστά σε αξιωματικούς του κυβερνητικού στρατού που παρέμειναν απαθείς. Τον οδήγησαν πρώτα στο καφενείο του χωριού Μελία. Αργότερα το βράδυ τον μετέφεραν στο νεκροταφείο. Εκεί τον βασάνισαν και κατόπιν τον δολοφόνησαν. Στον Θεσσαλικό Κάμπο ο δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» άφησε την τελευταία του πνοή.

***

Στις 21 Αυγούστου 1946, η Συντακτική Επιτροπή του «Ριζοσπάστη» ανάμεσα σε άλλα αναφέρει σε ανακοίνωσή της:
«Δεν υπάρχει ακόμα η κυβερνητική επιβεβαίωση για το θάνατο του Κώστα Βιδάλη. Αντίθετα, υπάρχει συστηματική κυβερνητική πρόθεση να σκεπαστεί το έγκλημα, να δημιουργηθεί σύγχυση, να μετατοπιστούν άνανδρα οι ευθύνες. Ωστόσο, δε μας μένουν πια αμφιβολίες ότι ο σύντροφός μας Κώστας Βιδάλης πέθανε από έναν ανήκουστα μαρτυρικό θάνατο στα χέρια ανθρωπόμορφων τεράτων, κάτω από τις άμεσες οδηγίες αυτού του κυρίου “Τζωρτζ” που μιλάει άπταιστα τα αγγλικά».

***

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904. Ορφάνεψε πολύ μικρός από πατέρα. Δούλεψε παραγιός σε περιβόλι κι αργότερα σε καφενείο. Κυρίαρχη, από μικρό παιδί ακόμα, η δίψα για μάθηση. Παρότι δουλεύει σκληρά, δεν παύει να μελετά, να ερευνά. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, γράφεται στη Νομική, αλλά δεν θα την τελειώσει. Τον κερδίζει η δημοσιογραφία, αυτό για το οποίο όλοι έλεγαν πως είναι γεννημένος.
Από τα 1922, μαθητής ακόμα, μπήκε στο δημοσιογραφικό επάγγελμα. Δεν κόλλησε ποτέ σε κανέναν ιδιοκτήτη και σε κανένα πόστο. «Συμπαθών» από το 1924, σ’ ένα μόνο κόμμα προσχώρησε, στο ΚΚΕ.
Το 1936 πήγε ως απεσταλμένος του “Ριζοσπάστη” στην Ισπανία για να παρακολουθήσει τη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης. Εκεί συνέχισε για κάποιο διάστημα ως ανταποκριτής του εμφυλίου πολέμου. Μετά την επιστροφή του από την Ισπανία, εξορίστηκε στα Κύθηρα από το καθεστώς του Μεταξά.
Το 1941 έγινε μέλος του ΚΚΕ, ενώ συμμετείχε και στο ΕΑΜ από το πόστο της κεντρικής διαφώτισης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών.

***

Η συμβουλή που έδινε στους νέους ήταν: «Να γράφεις κύριε συνάδελφε, για τους απλούς ανθρώπους. Καθαρά, όχι συννεφώδη, σύντομα και περιεκτικά. Άφηνε στην άκρη τις φλυαρίες και δίνε το λόγο στα γεγονότα. Αυτά πείθουν»…

***

Τα χρόνια πέρασαν και η αείμνηστη σύντροφός του, η Αικατερίνη Βιδάλη, άφησε μετά το θάνατό της το διαμέρισμά της στην ΕΣΗΕΑ, προκειμένου η Ένωση να προκηρύσσει από τα ενοίκια υποτροφίες στη μνήμη του μάρτυρα της ελληνικής δημοσιογραφίας και συζύγου της Κώστα Βιδάλη.

***

Το «Κληροδότημα Αικατερίνης Βιδάλη» έχει χορηγήσει μέχρι σήμερα δέκα εννέα (19) υποτροφίες σε φοιτητές Πανεπιστημιακών Δημοσιογραφικών Σχολών.
Σήμερα το «Κληροδότημα» ζητεί ενοικιαστή για το διαμέρισμα των 107 τετραγωνικών μέτρων, στην οδό Μεγάλου Σπηλαίου 14 στους Αμπελόκηπους, προκειμένου να συνεχίσει τον θεσμό των υποτροφιών.

Παναγιώτης ΜήλαςΚώστας Βιδάλης. Ο αγωνιστής δημοσιογράφος που εξακολουθεί να προσφέρει…
Περισσότερα

Hattie McDaniel: Η ιστορία της πρώτης Αφροαμερικανής ηθοποιού που κέρδισε Όσκαρ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Hattie McDaniel το 1940 έγινε η πρώτη Αφροαμερικανή ηθοποιός που κατάφερε να κερδίσει Όσκαρ.

Η Hattie McDaniel κέρδισε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου για τον ρόλο της «Mammy», στην ταινία – σταθμό «Όσα παίρνει ο άνεμος», με πρωταγωνίστρια τη Βίβιαν Λι και τον Κλαρκ Γκέιμπλ. Πέρασαν άλλες δύο δεκαετίες, για να κερδίσει ξανά έγχρωμος ηθοποιός το πολυπόθητο αγαλματίδιο.

 

 

Ο ρόλος της ήταν αυτός μιας σκλάβας υπηρέτριας, με κωμικά στοιχεία αλλά και αυθορμητισμό, δυναμισμό και φαρμακερές ατάκες. Η ταλαντούχα ηθοποιός εντυπωσίασε την κοινή γνώμη κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές. Με τον ρατσισμό και την προκατάληψη κατά των μαύρων να κυβερνά τη βιομηχανία του θεάματος, αυτό της το κατόρθωμα και μάλιστα εκείνη την εποχή, θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις σελίδες της σύγχρονης ιστορίας.

Επιπλέον με τη συμμετοχή της σε πολλές ταινίες, η ΜακΝτάνιελ ήταν επαγγελματίας στιχουργός και τραγουδίστρια, κωμικός, θεατρική ηθοποιός, ραδιοφωνική καλλιτέχνις και τηλεοπτική ηθοποιός καθώς και η πρώτη μαύρη γυναίκα στις ΗΠΑ που τραγούδησε στο ραδιόφωνο. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, η Μακ Ντάνιελ εμφανίστηκε σε περισσότερες από 300 ταινίες, αν και αναφερόταν στους τίτλους μόνο 80 περίπου.

H Μακ Ντάνιελ έχει δύο αστέρια στη Hollywood Walk of Fame: ένα στη Λεωφόρο Χόλιγουντ 6933 για τις συνεισφορές της στο ραδιόφωνο και μία στην Οδό Βάιν 1719 για συμμετοχή σε ταινίες. Το 1975 εισήλθε στο Black Filmmakers Hall of Fame και το 2006 bέγινε η πρώτη μαύρη βραβευμένη με Όσκαρ που τιμήθηκε σε αμερικανικό γραμματόσημο.

Ποιος δεν τη θυμάται να υποδύεται τη χειμαρρώδη «Μάμι», την υπηρέτρια της κακομαθημένης Σκάρλετ Ο’ Χάρα (Βίβιαν Λι) που της τραβάει τα λουριά του ασφυκτικού κορσέ, ώστε να χωρέσει μέσα στο φόρεμα της καλής κοινωνίας;

Η Χάτι ΜακΝτάνιελ γεννήθηκε στο Κάνσας των ΗΠΑ στις 10 Ιουνίου του 1893, από γονείς πρώην σκλάβους και ήταν το μικρότερο από τα δεκατρία παιδιά της οικογένειας. Έμελλε να μείνει στην Ιστορία, ως η πρώτη Αφροαμερικανίδα που βραβεύτηκε με Όσκαρ.

 

 

Σε μια εποχή που ο κινηματογραφικός θεσμός παλεύει με τους δαίμονές του προσπαθώντας να κρύψει κάτω από το (κόκκινο) χαλί τα ατοπήματα του παρελθόντος και να αποδείξει ότι είναι πιο ανοιχτόμυαλος από ποτέ, η ιστορία της πολυτάλαντης ΜακΝτάνιελ, που ταπεινώθηκε ακόμη και κατά τη βραδιά της απονομής του βραβείου της, είναι μία καλή υπενθύμιση ότι ο κόσμος των Όσκαρ δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος.

Η Χάτι είχε ήδη ξεκινήσει τις προσπάθειές της στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο, καθώς είχε κληρονομήσει το ταλέντο της μητέρας της στο τραγούδι. Ο ανταγωνισμός για τον εμβληματικό ρόλο της «Μάμι» ήταν εξίσου μεγάλος με εκείνον για τον πρωταγωνιστικό ρόλο τής Σκάρλετ.

 

 

Η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, Έλινορ Ρούσβελτ, έστειλε προσωπική επιστολή στον παραγωγό της ταινίας, Ντέιβιντ Ο’ Σέλζνικ, ζητώντας του να δώσει τον ρόλο στη δική της υπηρέτρια, Ελίζαμπεθ ΜακΝτάφι. Η ΜακΝτάνιελ δεν πίστευε ότι θα έπαιρνε τον ρόλο, θεωρώντας ότι είχε ήδη αρχίσει να τυποποιείται ως κωμική ηθοποιός, γεγονός που δεν θα την έκανε αποδεκτή σε μία δραματική ταινία.

 

 

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, ο μεσολαβητής που κινήθηκε υπέρ της ήταν ο υπέροχος Κλαρκ Γκέιμπλ, πρωταγωνιστής της ταινίας ως Ρετ Μπάτλερ, ο οποίος την είχε δει να παίζει, ενθουσιάστηκε και την πρότεινε στον παραγωγό. Η ταλαντούχα Χάτι πήγε στην οντισιόν ντυμένη με αυθεντική στολή υπηρέτριας που ήταν οικογενειακό κειμήλιο και πριν καλά καλά το καταλάβει, πήρε τον ρόλο.

 

 

Η πραγματική μάχη εναντίον του ρατσισμού, ξεκίνησε ταυτόχρονα με τα γυρίσματα. Το 1939, οι μνήμες από τον αμερικανικό εμφύλιο ήταν κάτι παραπάνω από νωπές, με τις γενιές που ακολουθούσαν να παλεύουν ακόμη με τα τέρατα του παρελθόντος και να θρηνούν τα θύματά του.

 

 

Ύστερα από ανελέητες διαπραγματεύσεις, η υποτιμητική λέξη «νέγρος» αποβλήθηκε από το σενάριο, όχι όμως και η λέξη «darkie» (μαυρούλης). Έντονες ήταν και οι αντιδράσεις για μία σκηνή από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ, κατά την οποία επιτίθεται στη Σκάρλετ μία ομάδα Αφροαμερικανών, και την τελευταία στιγμή σώζεται από μέλη της ρατσιστικής οργάνωσης Κου-Κλουξ-Κλαν! Η σκηνή τελικά τροποποιήθηκε και η ταινία βγήκε στις αίθουσες, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς.

 

 

Εκτός όμως από το λαμπερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι των Βίβιαν Λι και Κλαρκ Γκέιμπλ, πολλοί άρχισαν να μιλούν για την εκρηκτική παρουσία της Χάτι ΜακΝτάνιελ, η οποία, με την απολαυστική και διανθισμένη με κωμικά στοιχεία ερμηνεία της, έδινε πολλές ανάσες ανακούφισης κάθε φορά που τα δεινά που έπλητταν την οικογένεια της Σκάρλετ ήταν πολλά και αβάσταχτα.

Παρατηρώντας τα εγκωμιαστικά άρθρα να πληθαίνουν, ο μεγαλοπαραγωγός Σέλζνικ υπέβαλε την υποψηφιότητα της ΜακΝτάνιελ για Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου, κάτι που ήταν πρωτοφανές και άκρως τολμηρό για τα δεδομένα της εποχής.

 

 

Η επιλογή του Σέλζνικ είχε όμως και κάποιες πρακτικές δυσκολίες. Τα βραβεία Όσκαρ απονέμονταν, τότε, στο Κόκονατ Γκρόουβ, το εστιατόριο του ξενοδοχείου “Αμπάσαντορ” στο Χόλιγουντ. Το “Αμπάσαντορ” όμως εξακολουθούσε, το 1940, να διατηρεί ξεχωριστές αίθουσες για λευκούς και «έγχρωμους» επισκέπτες και έτσι χρειάστηκε ειδική αίτηση από το στούντιο για να επιτραπεί στην υποψήφια Χάτι ΜακΝτάνιελ η είσοδος στον χώρο της απονομής. Ήταν και η μοναδική Αφροαμερικανίδα ανάμεσα σε αμιγώς λευκό κοινό. Αν και της… έκαναν τη χάρη και τη δέχτηκαν στην αίθουσα, η ΜακΝτάνιελ ωστόσο, δεν κάθισε στο τραπέζι των «λευκών» συντελεστών του «Όσα Παίρνει ο Άνεμος», αλλά σ’ ένα άλλο στο βάθος, μαζί με τον συνοδό της. Στο απομονωμένο τραπέζι για δύο, επέλεξε να καθίσει και ο (λευκός) μάνατζέρ της, Γουίλιαμ Μέικλτζον.

 

 

Η ευχαριστήρια ομιλία της Χάτι ΜακΝτάνιελ όταν παρέλαβε το Όσκαρ της έχει μείνει ιστορική: η ηθοποιός πέταξε την ομιλία που της είχε ετοιμάσει ο Σέλζνικ και διάβασε μια άλλη, που είχε γράψει η ίδια, με τη βοήθεια της Αφροαμερικανίδας συγγραφέως και φίλης της, Ρούμπι Μπέρκλεϊ Γκούντγουιν.

Συγκεκριμένα, όταν παρέλαβε την τιμητική πλακέτα -που δινόταν τότε αντί για το αγαλματίδιο στους νικητές των δεύτερων ρόλων-, με δάκρυα στα μάτια, η ΜακΝτάνιελ είπε: «Ακαδημία των Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, συνάδελφοι της κινηματογραφικής βιομηχανίας, επίτιμοι προσκεκλημένοι, αυτή είναι μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου και θέλω να ευχαριστήσω ξεχωριστά καθέναν από εσάς που συνέβαλε στην επιλογή μου για τα βραβεία, για την καλοσύνη σας που με κάνει να νιώθω μεγάλη ταπεινότητα. Και πάντα θα με οδηγεί, σαν φάρος, σε ό,τι μπορέσω να κάνω στο μέλλον. Ειλικρινά ελπίζω να τιμώ πάντα τη φυλή μου και την κινηματογραφική βιομηχανία. Η καρδιά μου είναι υπερβολικά γεμάτη, για να σας πω ακριβώς πώς νιώθω, σας ευχαριστώ και ο Θεός να σας ευλογεί».

 

Στο οσκαρικό τραπέζι του «Όσα Παίρνει ο Ανεμος», Ντάγκλας Φέρμπανκς, Βίβιαν Λι, Ολίβια ΝτεΧάβιλαντ, αλλά η Χάτι ΜακΝτάνιελ λείπει.

 

Ο ρόλος της «Μάμι» αποδείχτηκε και ο πιο σημαντικός της σταδιοδρομίας της, καθώς ύστερα από αυτόν, δεν κατάφερε να ξεπεράσει ούτε τον εαυτό της, ούτε εκείνη την ερμηνεία της. Είχε όμως ήδη καταφέρει πάρα πολλά, αναγκάζοντας μία ολόκληρη κοινωνία βουτηγμένη στο ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία, να της ανοίξει την κεντρική πύλη και να τη χειροκροτήσει. Ακόμη και αν καθόταν στο λιγότερο φωτογενές τραπέζι, εκείνη ήταν η πραγματική σταρ της βραδιάς.

Ο δεύτερος Αφροαμερικανός ηθοποιός που θα κέρδιζε Όσκαρ, αυτή τη φορά Α’ ανδρικού ρόλου, ήταν ο Σίντνεϊ Πουατιέ, πολλά χρόνια αργότερα, το 1964 για την ερμηνεία του στην ταινία «Κάτω από το βλέμμα του Θεού» (Lillies of the Field).

 

Οι τρεις κυρίες του “Όσα παίρνει ο άνεμος”: Χάτι ΜακΝτάνιελ, Ολίβια ΝτεΧάβιλαντ, Βίβιαν Λι

 

Η Χάτι ΜακΝτάνιελ πέθανε το 1952 σε ηλικία 57 ετών από καρκίνο στο μαστό. Η επιθυμία της να ταφεί στο Νεκροταφείο Hollywood Cemetery, που αποτελούσε την τελευταία κατοικία πολλών καλλιτεχνών, δεν εκπληρώθηκε: το ίδιο το νεκροταφείο αρνήθηκε, καθώς δεχόταν μόνο λευκούς θανόντες. Επανορθώνοντας τη σκληρότητα του προκατόχου του, ο νέος ιδιοκτήτης του κοιμητηρίου που το 1999 μετονομάστηκε σε «Hollywood Forever Cemetery», ο Τάιλερ Κάσιντι, πρότεινε στην οικογένεια της ΜακΝτάνιελ να αποκτήσει τη θέση που επιθυμούσε εκεί. Η οικογένειά της αρνήθηκε να μπει στη διαδικασία, όμως το συγκεκριμένο νεκροταφείο προχώρησε στη δημιουργία μεγάλου κενοτάφιου πάνω στο γρασίδι, με θέα τη λίμνη. Μέχρι σήμερα, αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα στο Χόλιγουντ.

 

 

Από τους συμπρωταγωνιστές και συναδέλφους της, πολλοί έστειλαν λουλούδια στην κηδεία, όπως ο Κλαρκ Γκέιμπλ, αλλά μονάχα ένας, ο Τζέιμς Κάγκνεϊ, παρευρέθηκε στην τελετή για να την τιμήσει μια τελευταία φορά.

 

 

Η γνώση ότι η Χάτι ΜακΝτάνιελ ήταν η πρώτη Αφροαμερικανή ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου, αλλά της απαγορεύτηκε να καθίσει με τους συμπρωταγωνιστές της στην τελετή απονομής (οι συντελεστές της ταινίας που ήταν υποψήφια για 13 Όσκαρ και κέρδισε 8 κάθισαν στις πρώτες σειρές των τραπεζιών) είναι κάτι που πρέπει να μη λησμονηθεί από την ιστορία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

 

 

Η Χάτι ΜακΝτάνιελ επικρίθηκε έντονα από την αφροαμερικανική κοινότητα, επειδή με το ρόλο της Μάμι, τον διασημότερό της, άλλωστε, συνέβαλε στη συντήρηση του στερεότυπου της μαύρης υπηρέτριας. Σ’ εκείνους, η ΜακΝτάνιελ επαναλάμβανε την παροιμιώδη απάντησή της: «Προτιμώ ν’ αμείβομαι 700 δολάρια την εβδομάδα για να υποδύομαι την υπηρέτρια, παρά να βγάζω 7 δολάρια τη μέρα ως υπηρέτρια».

 

 

Το Όσκαρ της το δώρισε στο προοδευτικό Πανεπιστήμιο Χάουαρντ, απ’ όπου στις αρχές του ’70 διαπιστώθηκε ότι εξαφανίστηκε, με τρόπο που παραμένει άγνωστος. Μία θεωρία θέλει να το πέταξαν φοιτητές στον ποταμό Ποτόμακ, ως διαμαρτυρία για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968.

  • Να σημειωθεί ότι η Χάτι Μακ Ντάνιελ, όπως και άλλες διασημότητες της εποχής, το 1941, ευαισθητοποιημένη από την πείνα και τη γερμανική κατοχή στη χώρα μας, πήρε μέρος σε φιλανθρωπικό γκαλά που έγινε για την ενίσχυση του δοκιμαζόμενου από το ναζιστικό ζυγό ελληνικού λαού.

 

Η ηθοποιός Hattie McDaniel και το αστέρι της μουσικής κωμωδίας Carol Bruce μεταξύ των διασημοτήτων που παρέστησαν στο γκαλά Greek War Relief στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης, το οποίο διοργανώθηκε για την ενίσχυση της δοκιμαζόμενης υπό τον ναζιστικό ζυγό Ελλάδας.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουHattie McDaniel: Η ιστορία της πρώτης Αφροαμερικανής ηθοποιού που κέρδισε Όσκαρ
Περισσότερα