Βιβλιοστάτης

Γιώργος Σεφέρης, «Ο Μαθιός Πασκάλης ανάμεσα στα τριαντάφυλλα»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Γιώργος Σεφέρης «Ο Μαθιός Πασκάλης ανάμεσα στα τριαντάφυλλα»
Ημερολόγιο Καταστρώματος, Α΄

Καπνίζω χωρίς να σταματήσω απ’ το πρωί
αν σταματήσω τα τριαντάφυλλα θα μ’ αγκαλιάσουν
μ’ αγκάθια και με ξεφυλλισμένα πέταλα θα με πνίξουν
φυτρώνουν στραβά όλα με το ίδιο τριανταφυλλί
κοιτάζουν· περιμένουν να ιδούν κάποιον· δεν περνά κανείς·
πίσω από τον καπνό της πίπας μου τα παρακολουθώ
πάνω σ’ ένα κοτσάνι βαριεστημένο χωρίς ευωδιά,
στην άλλη ζωή μια γυναίκα μου έλεγε μπορείς να γγίξεις αυτό το χέρι
κι είναι δικό σου αυτό το τριαντάφυλλο είναι δικό σου μπορείς να το πάρεις
τώρα ή αργότερα, όταν θελήσεις.

Κατεβαίνω καπνίζοντας ολοένα, τα σκαλοπάτια
τα τριαντάφυλλα κατεβαίνουν μαζί μου ερεθισμένα
κι έχουνε κάτι στο φέρσιμό τους απ’ τη φωνή
στη ρίζα της κραυγής εκεί που αρχίζει
να φωνάζει ο άνθρωπος: “μάνα” ή “βοήθεια”
ή τις μικρές άσπρες φωνές του έρωτα.

Είναι ένας μικρός κήπος όλο τριανταφυλλιές
λίγα τετραγωνικά μέτρα που χαμηλώνουν μαζί μου
καθώς κατεβαίνω τα σκαλοπάτια, χωρίς ουρανό·
κι η θεία της έλεγε: “Αντιγόνη ξέχασες σήμερα
τη γυμναστική σου
στην ηλικία σου δε φορούσα κορσέ, στην εποχή μου”
Η θεία της ήταν ένα θλιβερό κορμί μ’ ανάγλυφες φλέβες
είχε πολλές ρυτίδες γύρω στ’ αυτιά μια ετοιμοθάνατη μύτη
αλλά τα λόγια της ήταν γεμάτα φρόνηση πάντα
Την είδα μια μέρα να γγίζει το στήθος της Αντιγόνης
σαν το μικρό παιδί που κλέβει ένα μήλο.

Τάχα θα τη συναπαντήσω τη γριά γυναίκα έτσι που κατεβαίνω;
Μου είπε σαν έφυγα: “Ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθούμε;”
κι έπειτα διάβασα το θάνατό της σε παλιές εφημερίδες
το γάμο της Αντιγόνης και το γάμο της κόρης της Αντιγόνης
χωρίς να τελειώσουν τα σκαλοπάτια μήτε ο καπνός μου
που μου δίνει μια γέψη στοιχειωμένου καραβιού
με μια γοργόνα σταυρωμένη τότες που ήταν όμορφη, πάνω στο τιμόνι

Κορυτσά, καλοκαίρι ’37

Από το 1936 ο Γιώργος Σεφέρης βρίσκεται ως πρόξενος της Ελλάδας στην Κορυτσά της Αλβανίας, όπου και γίνεται δέκτης της γενικότερης αναστάτωσης που επικρατεί στην Ευρώπη και σύντομα θα οδηγήσει στο ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στο ποίημα «Ο Μαθιός Πασκάλης ανάμεσα στα τριαντάφυλλα» ο Σεφέρης αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το αίσθημα της αναμονής και της αδράνειας του ανθρώπου που ενώ γνωρίζει ότι τα γεγονότα που έρχονται θα είναι κοσμοϊστορικής σημασίας, ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά να περιμένει.
Ο ποιητής χρησιμοποιεί εδώ ένα προσωπείο παρμένο από το μυθιστόρημα του Πιραντέλο «Ο μακαρίτης Ματτίας Πασκάλ», θέλοντας να αποστασιοποιηθεί από το συναίσθημα της ενοχλητικής αυτής αδράνειας που τον έχει κυριεύσει κι ίσως για να παραπέμψει τον ενημερωμένο αναγνώστη στην ανάγκη του Ματτία Πασκάλ να αλλάξει τον εαυτό του. Ο Σεφέρης βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια πόλη που δεν έχει να του προσφέρει τις διεξόδους που θα έβρισκε σε μια μεγαλύτερη πόλη, και παράλληλα σε μια πόλη που τον κρατά μακριά από τα κέντρα ενημέρωσης, που τόσο σημαντικά ήταν σε μια τόσο έντονη χρονική περίοδο που μέρα με τη μέρα οδηγεί τους ανθρώπους και πιο κοντά στην καταστροφή.

  • Πίνακας: Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989) – Τριαντάφυλλο του Montrouge με εγγλέζικο φλιτζανάκι. Γαλλία, 1968
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓιώργος Σεφέρης, «Ο Μαθιός Πασκάλης ανάμεσα στα τριαντάφυλλα»
Περισσότερα

Κυκλοφορεί το παιδικό βιβλίο της Ευγενίας Κωστή “Κίνε και Κόνι – Η πρώτη τους περιπέτεια”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από την Μaradel Βooks κυκλοφορεί το παιδικό βιβλίο “Κίνε και Κόνι – Η πρώτη τους περιπέτεια” της Ευγενίας Κωστή.

Ο Κίνε και ο Κόνι ξεκινούν ένα περιπετειώδες ταξίδι στο μαγικό δάσος! Σκοπός τους ένας! Να μαζέψουν μοβ λαχταριστά βατόμουρα! Στη διαδρομή θα γνωρίσουν συναρπαστικούς φίλους! Το μυστηριώδες Πεταλολούλουδο, το άλογο που πετάει και η σοφή κουκουβάγια Αγριππίνα θα τους διδάξουν τη δύναμη της φιλίας… Παρόλα αυτά οι κίνδυνοι δε θα λείψουν… Και κάπως έτσι όλα ξεκίνησαν ένα χρυσαφένιο ηλιόλουστο πρωινό στο χωριό της Ασημένιας Κανέλας…

 

 

Η Ευγενία Κωστή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη του Πανεπιστημίου Πειραιά με μεταπτυχιακές σπουδές στη Χρηματοοικονομική Ανάλυση και εργάζεται ως οικονομική αναλύτρια.

Έχοντας καλλιτεχνικές ανησυχίες από μικρή, ασχολήθηκε με τη μουσική ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στο πιάνο. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια την κέρδισε η συγγραφή παιδικών ιστοριών, που της δίνει ιδιαίτερη χαρά και τη γυρνάει στα παιδικά της χρόνια.

Στον μαγικό κόσμο της πρώτης περιπέτειας των δύο φίλων, Κίνε και Κόνι, η συγγραφέας αποσκοπεί να αγγίξει τις καρδιές των παιδιών και να τους προσφέρει στιγμές χαράς, γέλιου και φαντασίας!

  • Σύντομα θα κυκλοφορήσει και το δεύτερο βιβλίο της σειράς “Κίνε και Κόνι”.

-Eικονογράφηση: Στάθης Πετρόπουλος

 

Απόσπασμα παραμυθιού σε βίντεο στο παρακάτω link:

 

 

Στοιχεία επικοινωνίας με το κοινό:
Σελίδα Facebook: https://www.facebook.com/KineKoni/
Σελίδα Instagram: https://www.instagram.com/evgeniakosti_writer

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΚυκλοφορεί το παιδικό βιβλίο της Ευγενίας Κωστή “Κίνε και Κόνι – Η πρώτη τους περιπέτεια”
Περισσότερα

“Από το θέατρο στη λογοτεχνία” – On line εργαστήρι συγγραφής με την Ειρήνη Δερμιτζάκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Από το θέατρο στη λογοτεχνία” μια αντίστροφη διαδρομή. On line εργαστήρι συγγραφής με την Ειρήνη Δερμιτζάκη.

“Γιατί να τελειώνουν έτσι τα θεατρικά έργα; Τι γίνονται οι ήρωες όταν πέφτει η αυλαία; Θα μπορούσαμε να παρακολουθούμε τη ζωή τους μετά; Τι θα συνέβαινε αν καθορίζαμε εμείς τη μοίρα τους; Αν τους ταξιδεύαμε στον χωροχρόνο που εμείς φανταζόμαστε;
Σε αυτό το εργαστήρι συγγραφής, θα εμπνευστούμε από αγαπημένα θεατρικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας και μέσα από ασκήσεις δημιουργικής γραφής θα συγγράψουμε τα δικά μας κείμενα”.

Ο κύκλος των μαθημάτων έχει σχεδιαστεί έχοντας ως σκοπό να βοηθήσει τους συμμετέχοντες:

 Να ανακαλύψουν το συγγραφικό τους εαυτό, την προσωπική τους φωνή και τις θεματικές που τους απασχολούν ως δημιουργούς.
 Να εμβαθύνουν στο αντικείμενο που τους αφορά είτε αυτό είναι σενάριο, θεατρικό έργο, διήγημα ή μυθιστόρημα.
 Να ασχοληθούν με τη δημιουργία ολοκληρωμένων χαρακτήρων και την αξία της πλοκής, του ρυθμού και της ατμόσφαιρας μιας ιστορίας.
 Να μάθουν τεχνικές με παραδείγματα από το έργο σπουδαίων θεατρικών έργων.
 Να αποκτήσουν κατάλληλα εργαλεία ώστε να μπορέσουν να ξεπεράσουν το δημιουργικό τους μπλοκάρισμα.

Ενδεικτικά θα ασχοληθούμε με: ‘Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι’, ‘Λεωφορείο ο Πόθος’, ‘Έντα Γκάμπλερ’, ‘Βρικόλακες’, ‘Γλάρος’, ‘Θείος Βάνιας’.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παρακολουθήσουν ένα δωρεάν μάθημα γνωριμίας, μία εβδομάδα πριν από την έναρξη των μαθημάτων, έτσι ώστε να αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον τρόπο διεξαγωγής των μαθημάτων. Το εργαστήριο είναι ανοιχτό σε όλους, ανεξαρτήτως συγγραφικής εμπειρίας, αποτελείται κυρίως από πρακτική εξάσκηση με ασκήσεις και storytelling και ο ρυθμός της ομάδας προσαρμόζεται ανάλογα με τη δυναμική και το επίπεδο των συμμετεχόντων.

 Έναρξη από 2/6/2020 και κάθε Τρίτη 19:00-21:00.
 Τα μαθήματα θα πραγματοποιηθούν μέσα από τη δωρεάν εφαρμογή Zoom
 Το σύνολο των διδακτικών ωρών είναι 20 (10 δίωρα)
 Δεν απαιτείται κάποια προηγούμενη εμπειρία από τους συμμετέχοντες
 Δωρεάν μάθημα γνωριμίας την Τρίτη 26/5/2020
 Κόστος συμμετοχής 150€ (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
 Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr
 Διοργάνωση: Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή (Κορομηλά 19 – Ν. Κόσμος), www.katapacti.gr

H Ειρήνη Δερμιτζάκη γεννήθηκε το 1982 στη Σητεία. Σπούδασε Θέατρο στην Ελλάδα, και Κινηματογράφο στο Λονδίνο. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική Γραφή στο πανεπιστήμιο Teeside της Αγγλίας. Τα έργα της «Ορνιθοφοβία» και «Αντζελέτα και Ετελβίνα» (με την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού της Μεγ. Βρετανίας) έχουν ανέβει σε θέατρα του Λονδίνου. Έχει βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς σε Ελλάδα, Αγγλία και Αυστραλία. Συνεργάστηκε με διάφορα ιστολόγια και περιοδικά λογοτεχνίας και έχει επίσης γράψει διάφορα κείμενα για το ραδιόφωνο, για comics και σενάρια για ταινίες μικρού μήκους. Το 2017 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Αυτό που δεν γνωρίζω ακόμα» από την Anima Εκδοτική. Διηγήματά της έχουν εκδοθεί σε συλλογές από διάφορους εκδοτικούς οίκους. Έχει επίσης συμμετάσχει στο συλλογικό μυθιστόρημα “Η κατάρρευση” από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Το νέο της μυθιστόρημα “Γεννημένος Λούζερ” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος. Έχει διδάξει δημιουργική γραφή σε Ελλάδα και Αγγλία σε διάφορους οργανισμούς αλλά και ατομικά σαν Creative Writing Mentor.

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Από το θέατρο στη λογοτεχνία” – On line εργαστήρι συγγραφής με την Ειρήνη Δερμιτζάκη
Περισσότερα

Βραχείες λίστες Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων 2019. Τίτλοι βιβλίων και ονόματα συγγραφέων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακοίνωσε τις βραχείες λίστες των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων 2019, σε εφαρμογή της νομοθεσίας που διέπει τον θεσμό των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων (Ν. 3905/2010).
Πρόκειται για τις Βραχείες Λίστες στις οποίες κατέληξε η αρμόδια Επιτροπή και αφορούν στα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία Μυθιστορήματος, Διηγήματος-Νουβέλας και Ποίησης και τα Κρατικά Βραβεία Δοκιμίου – Μαρτυρίας 2019 (Δοκιμίου-Κριτικής και Μαρτυρίας-Βιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας).
Οι βραχείες λίστες συνοδεύονται από αιτιολογημένη έκθεση της Επιτροπής, στην οποία εξετάζονται οι τάσεις της λογοτεχνικής παραγωγής και αποτιμάται η στάθμη των λογοτεχνικών έργων της υπό κρίσης περιόδου (εκδόσεις 2018).
***
ΒΡΑΧΕΙΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2019 (εκδόσεις 2018)
***
Υποψήφιοι για το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος
*
(κατά αλφαβητική σειρά)
1. Μαρία Γαβαλά, Κόκκινος Σταυρός, εκδόσεις Πόλις
2. Κώστας Κατσουλάρης, Στο στήθος μέσα χάλκινη καρδιά, εκδόσεις Μεταίχμιο
3. Έλενα Μαρούτσου (Δεύτερη φωνή: Ούρσουλα Φωσκόλου) Δύο, εκδόσεις Κίχλη
4. Αλέξης Πανσέληνος, Ελαφρά ελληνικά τραγούδια, εκδόσεις Μεταίχμιο
5. Γιάννης Παπαγιάννης, Ο άνδρας που γεννήθηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εκδόσεις Διάπλαση
6. Γιώργος Παπαδάκης, Ο ταχυδρόμος, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας
7. Βασιλική Πέτσα, Το δέντρο της υπακοής, εκδόσεις Πόλις
8. Γιώργος Συμπάρδης, Αδέλφια, εκδόσεις Μεταίχμιο
***
Υποψήφιοι για το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας
1. Ρούλα Γεωργακοπούλου, Δέντρα, πολλά δέντρα, εκδόσεις Πόλις
2. Δημήτρης Κανελλόπουλος, Ο θάνατος του αστρίτη και άλλες ιστορίες, εκδόσεις Κίχλη
3. Δήμητρα Κολλιάκου, Αλφαβητάρι εντόμων, εκδόσεις Πατάκη
4. Σοφία Μπραϊμάκου, Ματάμπρε: Ιστορίες που σκοτώνουν την πείνα, εκδόσεις Νεφέλη
5. Μαριαλένα Σεμιτέκολου, Οι Κυριακές το καλοκαίρι, εκδόσεις Ίκαρος
6. Μαρία Στασινοπούλου, Χαμηλή βλάστηση. Θάμνοι, πόες και μπονσάι, εκδόσεις Κίχλη
7. Ελένη Στελλάτου, Το κόκκινο και το άσπρο, εκδόσεις Πόλις
***
Υποψήφιοι για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης
1. Δημήτρης Αθηνάκης, Φτηνό κρεβάτι, εκδόσεις Πόλις
2. Χάρης Βλαβιανός, Αυτοπροσωπογραφία του λευκού, εκδόσεις Πατάκη
3. Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Πλησμονή οστών, εκδόσεις Μελάνι
4. Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Το μηδέν σε φωλιά, εκδόσεις Γαβριηλίδης
5. Αντωνία Μποτονάκη, Τέρμα Θεού, εκδόσεις Γαβριηλίδης
6. Όλγα Παπακώστα, Μεταμορφώ(θ)εις, εκδόσεις Πατάκη
7. Νίκος Σταυρόπουλος, Έβδομος όροφος, εκδόσεις Το Ροδακιό
8. Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Δραμάιλο, εκδόσεις Αντίποδες
***
ΒΡΑΧΕΙΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΟΚΙΜΙΟΥ-ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ 2019 (εκδόσεις 2018)
***
Υποψήφιοι για το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής
1. Γιάννης Κόκκωνας, Έγρεο, Φίλα Μάτερ. Προσωποποιήσεις της Ελλάδας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης
2. Δημήτρης Παπανικολάου, Κάτι τρέχει με την οικογένεια. Έθνος, πόθος και συγγένεια την εποχή της κρίσης, εκδόσεις Πατάκη
3. Αλεξάνδρα Σαμουήλ, «Πάντα αριθμώ διέταξας». Αναλογία, αριθμολογία και ποίηση, εκδόσεις Μελάνι
4. Νικήτας Σινιόσογλου, Μαύρες διαθήκες. Δοκίμιο για τα όρια της ημερολογιακής γραφής, εκδόσεις Κίχλη
5. Μαρία Στεφανοπούλου, Ήμασταν τέσσερις. Τσβετάγιεβα, Παστερνάκ, Μαντελστάμ, Αχμάτοβα. Δοκίμιο για τη φιλοσοφία του πόνου, εκδόσεις Το Ροδακιό
6. Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Η κίνηση του εκκρεμούς. Άτομο και κοινωνία στη νεότερη ελληνική πεζογραφία: 1974-2017, εκδόσεις Πόλις
7. Θόδωρος Χατζηπανταζής, «Ρωμαίικος Συβολισμός». Διασταύρωση εγχώριας λαϊκής παράδοσης και ευρωπαϊκής πρωτοπορίας στο νεοελληνικό θέατρο ή Θέατρο και εθνική ταυτότητα στην Ελλάδα, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
***
Υποψήφιοι για το Κρατικό Βραβείο Μαρτυρίας-Bιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας
1. Μιχάλης Γελασάκης, Νίκος Καββαδίας: Ο αρμενιστής ποιητής, εκδόσεις Άγρα
2. Σταύρος Ζουμπουλάκης, Στ’ αμπέλια, εκδόσεις Πόλις
3. Μαρία Καραγιάννη, Μ.Ζ. Κοπιδάκης, Ελευθέριος Βενιζέλος και Μαρία Ελευθερίου: Η αλληλογραφία (1889-1890), εκδόσεις Καστανιώτη
4. Θωμάς Μαλούτας, Οδοιπορικό σε πέντε αμερικανικές πόλεις. Πόλη του Μεξικού, Σάο Πάολο, Ρίο ντε Τζανέιρο, Σαντιάγο, Χιούστον, εκδόσεις Νήσος
5. Γιώργος Μενεξής, Αναμνήσεις ενός ναυτεργάτη, εκδόσεις Περίπλους
6. Λέων Ναρ, Ξανά στη Σαλονίκη. Η μετέωρη επιστροφή των Ελλήνων Εβραίων στον γενέθλιο τόπο (1945-1946), εκδόσεις Πόλις
7. Δημήτρης Ψαρράς, Ο αρχηγός. Το αίνιγμα του Ν. Μιχαλολιάκου, εκδόσεις Πόλις
***
Υπενθυμίζεται ότι η σύνθεση της αρμόδιας Επιτροπής Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων έχει ως εξής:
1. Μαρία-Ελισάβετ (Μαριλίζα) Μητσού, Καθηγήτρια του Ινστιτούτου Βυζαντινών Σπουδών, Βυζαντινής Ιστορίας της Τέχνης και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μονάχου, Μέλος ΔΕΠ, Πρόεδρος
2. Μαρία (Μαίρη) Λεοντσίνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μέλος ΔΕΠ, Αντιπρόεδρος
3. Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος, Καθηγητής Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μέλος ΔΕΠ
4. Κλαίρη Μιτσοτάκη, Συγγραφέας
5. Καλλιόπη (Κάλλια) Παπαδάκη, Συγγραφέας
6. Παυλίνα Παμπούδη, Συγγραφέας
7. Έλενα Χουζούρη, Κριτικός
8. Άννα Αφεντουλίδου, Κριτικός
9. Κώστας Καραβίδας, Κριτικός

Παναγιώτης ΜήλαςΒραχείες λίστες Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων 2019. Τίτλοι βιβλίων και ονόματα συγγραφέων
Περισσότερα

“Σούπερ Γκρανόλα” της Νάντιας Δρακούλα: Μια «συνταγή» γεννημένη σε ζούγκλα της Κόστα Ρίκα…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Τρίτη ηλικία: ομάδα υψηλού κινδύνου ή ομάδα δράσης; Τέσσερις ξεχωριστές γιαγιάδες, αποφασίζουν αυτό το καλοκαίρι να πάνε κόντρα σε όσα και όσους τις αδικούν καθημερινά. Η Ελισσώ, η Αλκυόνη, η Πέρσα και η Ουρανία, φέρνουν τα πάνω κάτω, όταν ανακαλύπτουν μια μαγική συνταγή που τις μετατρέπει σε υπερήρωες. Η «Σούπερ Γκρανόλα» δίνει σε καθεμία από αυτές μία ξεχωριστή υπερδύναμη, ταιριαστή με τον χαρακτήρα της. Από τα Εξάρχεια, το Κολωνάκι, τον Λυκαβηττό και όλο το κέντρο της Αθήνας, η ιδιαίτερη αυτή «συμμορία» εντοπίζει τα κακώς κείμενα και παρεμβαίνει για να τα διορθώσει, χρησιμοποιώντας τις μαγικές δυνάμεις που τους δίνει η όχι και τόσο αθώα συνταγή δημητριακών…

Στο ταξίδι τους αυτό, οι γιαγιάδες θα κάνουν νέους φίλους, θα αποκτήσουν νέες γνώσεις και ενδιαφέροντα, θα αγωνιστούν με θάρρος, θα συγκρουστούν και θα φιλιώσουν, δείχνοντάς μας πως ποτέ δεν είναι αργά για να διεκδικήσεις το δίκαιο, να εξελιχθείς και να μάθεις. Η ανατροπή όμως θα έρθει, όταν το απίθανο έργο της δικής τους απονομής δικαιοσύνης θα σταματήσει να περιορίζεται στις δικές τους υποθέσεις… Όταν συγκεντρώνεις τόση δύναμη στα χέρια σου, ξέρεις αλήθεια τι να την κάνεις;

 

 

Το νέο βιβλίο της Νάντιας Δρακούλα είναι μία υπερφυσική περιπέτεια, που σχολιάζει με χιούμορ την αθηναϊκή μας πραγματικότητα. Μικροί και μεγάλοι θα αναγνωρίσουν πολλά στοιχεία από τη ζωή τους στην πόλη, από όσα τους ενοχλούν και φαντάζονται ότι θα μπορούσαν μαγικά να διορθώσουν. Με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και δόσεις ελαφριάς μελαγχολίας, η «Σούπερ Γκρανόλα» είναι ένας ευφάνταστος περίπατος στο κέντρο της Αθήνας και μία τολμηρή μεταφορική ματιά στο πώς μια ολική μεταμόρφωσή μας μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Είναι όμως και μία δήλωση αγάπης και εμπιστοσύνης στην τρίτη ηλικία, που πρόσφατα είδαμε και πάλι, λόγω πανδημίας, να αναφέρεται για την ιδιαίτερη φροντίδα που χρειάζεται. Ξεχνάμε όμως το πόση δύναμη έχει και το πόσα πολλά μπορεί να καταφέρει!

Όπως λέει και η συγγραφέας: Η μυστική συνταγή της «Σούπερ Γκρανόλα», τώρα περισσότερο από ποτέ, μας είναι τόσο αναγκαία, όχι μόνο για τους «ευπαθείς» και ηλικιωμένους αλλά για όλους εμάς που αναζητούμε τη δύναμη της καρδιάς μας, για να ονειρευτούμε ξανά και να τα βάλουμε με όσα φαντάζουν βουνό και αδύνατα. Και όπως λένε και οι Γκρανόλες, «γιαγιάδες ενωμένες ποτέ ηττημένες!»

***

Η «Σούπερ Γκρανόλα» είναι ένα προσωπικό αφιέρωμα της Νάντιας Δρακούλα στις γειτονιές του Λυκαβηττού, όπως τις έχει ζήσει η ίδια. Ως συγγραφέας, έγινε ευρύτερα γνωστή με το θεατρικό έργο «Σχοινάκι» (Εθνικό Θέατρο, 2017) και με το «Κάμπινγκ» (Πατάκης, 2017), που αγαπήθηκε πολύ από μικρούς και μεγάλους και έγινε βιβλίο ανάγνωσης σε πολλά σχολεία της χώρας. Εκτός από τη συγγραφή διανύει μια δυναμική επαγγελματική πορεία στην παραγωγή ντοκιμαντέρ και ταινιών.

Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι της βραβευμένης, μεταξύ άλλων με Κρατικό Βραβείο, Ντανιέλας Σταματιάδη.

Το νέο βιβλίο της Νάντιας Δρακούλα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός στα μέσα Ιουνίου.

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Σούπερ Γκρανόλα” της Νάντιας Δρακούλα: Μια «συνταγή» γεννημένη σε ζούγκλα της Κόστα Ρίκα…
Περισσότερα

«Μέσα στά καπηλειά», του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Μέσα στά καπηλειά», του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη

 

Μέσα στά καπηλειά καί τά χαμαιτυπεῖα
τῆς Βηρυτοῦ κυλιέμαι. Δέν ἤθελα νά μένω
στήν Ἀλεξάνδρεια ἐγώ. Μ’ ἄφισεν ὁ Ταμίδης•
κ’ ἐπῆγε μέ τοῦ Ἐπάρχου τόν υἱό γιά ν’ ἀποκτήσει
μιά ἔπαυλι στόν Νείλο, ἕνα μέγαρον στήν πόλιν.
Δέν ´εκανε νά μένω στήν Ἀλεξάνδρεια εγώ. –
Μέσα στά καπηλειά καί τά χαμαιτυπεῖα
τῆς Βηρυτοῦ κυλιέμαι. Μές σ’ εὐτελή κραιπάλη
διάγω ποταπῶς. Τό μόνο πού μέ σώζει
σάν ἐμορφιά διαρκής, σάν ἄρωμα πού ἐπάνω
στήν σάρκα μου ἔχει μείνει, εἶναι πού εἶχα δυό χρόνια
δικό μου τόν Ταμίδη, τόν πιό ἐξαίσιο νέο,
δικό μου ὄχι γιά σπίτι ἤ γιά ἔπαυλι στόν Νείλο.

 

***

 

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (Αλεξάνδρεια, 17 Απριλίου 1863 (π.ημ.) / 29 Απριλίου 1863 Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1933).

«Να μείνει», του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη

 

Η ώρα μια την νύχτα θα ’τανε,
ή μιάμιση.
Σε μια γωνιά του καπηλειού·
πίσω απ’ το ξύλινο το χώρισμα.
Εκτός ημών των δυο το μαγαζί όλως διόλου άδειο.
Μια λάμπα πετρελαίου μόλις το φώτιζε.
Κοιμούντανε, στην πόρτα, ο αγρυπνισμένος υπηρέτης.
Δεν θα μας έβλεπε κανείς. Μα κιόλας
είχαμεν εξαφθεί τόσο πολύ,
που γίναμε ακατάλληλοι για προφυλάξεις.
Τα ενδύματα μισοανοίχθηκαν — πολλά δεν ήσαν
γιατί επύρωνε θείος Ιούλιος μήνας.
Σάρκας απόλαυσις ανάμεσα
στα μισοανοιγμένα ενδύματα·
γρήγορο σάρκας γύμνωμα — που το ίνδαλμά του
είκοσι έξι χρόνους διάβηκε· και τώρα ήλθε
να μείνει μες στην ποίησιν αυτή.

***

17 Μαΐου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας.

***

  • Ο βασικός πίνακας με τον τίτλο «Λουόμενοι» είναι έργο (1898 – 1905) του Paul Cezanne.

 

Παναγιώτης Μήλας«Μέσα στά καπηλειά», του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη
Περισσότερα

Τζίντου Κρισναμούρτι: “Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τα παρακάτω γράφτηκαν από τoν ίδιo τoν Κρισναμούρτι στις 21 Oκτωβρίου 1980, για τo βιβλίo της Mary Lutyens “Krishnamurti: The Years of Fulfilment”, πoυ είναι o δεύτερoς τόμoς της βιoγραφίας τoυ και πoυ εκδόθηκε τo 1983.

Όταν αργότερα o Κρισναμούρτι τo ξαναδιάβασε, πρόσθεσε λίγες πρoτάσεις.

Η ουσία της διδασκαλίας τoυ Κρισναμoύρτι εμπεριέχεται στη δήλωση πoυ έκανε τo 1929, όταν είπε: “Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι”. O άνθρωπoς δεν μπoρεί να τη φτάσει μέσα από oργανώσεις, μέσα από κάπoια πίστη, μέσα από δόγματα, ιερωμένoυς ή τελετoυργίες, oύτε και μέσα από κάπoια φιλoσoφική γνώση ή ψυχoλoγική τεχνική. Πρέπει να τη βρει μέσα από τoν καθρέφτη των σχέσεων, μέσα από την κατανόηση τoυ περιεχoμένoυ τoυ νoυ τoυ, με την παρατήρηση και όχι με διανoητική ψυχανάλυση ή ενδoσκοπική αυτοανάλυση.

O άνθρωπoς έχει φτιάξει μέσα τoυ σαν φράχτη προστασίας διάφορες εικόνες -θρησκευτικές, πoλιτικές, πρoσωπικές. Αυτές εκδηλώνoνται σαν σύμβoλα, ιδέες, πίστεις. Τo βάρoς αυτών των εικόνων κυριαρχεί πάνω στη σκέψη τoυ ανθρώπου, στις σχέσεις τoυ και στην καθημερινή τoυ ζωή. Αυτές oι εικόνες είναι oι αιτίες των πρoβλημάτων μας επειδή χωρίζoυν τoν έναν άνθρωπo από τoν άλλον.

Η αντίληψη πoυ έχει o άνθρωπoς για τη ζωή διαμορφώνεται από τις έννoιες πoυ ήδη ενυπάρχoυν στo νoυ τoυ. Τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ είναι όλη τoυ η ύπαρξη. Αυτό τo περιεχόμενo είναι κoινό σε όλη την ανθρωπότητα. Η ατoμικότητα είναι τo όνoμα, η μoρφή και η επιφανειακή παιδεία πoυ απoκτά από την παράδoση και τo περιβάλλoν τoυ.

Η μoναδικότητα τoυ ανθρώπoυ δε βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά στην πλήρη ελευθερία από τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ, πoυ είναι κoινή για όλη την ανθρωπότητα. Έτσι, o άνθρωπoς δεν είναι ξεχωριστό άτoμo. Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση· η ελευθερία δεν είναι επιλoγή. Είναι ψεύτικoς o ισχυρισμός τoυ ανθρώπoυ ότι είναι ελεύθερoς, επειδή μπoρεί να διαλέξει. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς φόβo τιμωρίας ή ελπίδα ανταμoιβής. Η ελευθερία δεν έχει κίνητρo· η ελευθερία δε βρίσκεται στo τέλoς της εξέλιξης τoυ ανθρώπoυ, αλλά υπάρχει στo πρώτo βήμα της ύπαρξής τoυ. Με την παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας. Η ελευθερία βρίσκεται στη χωρίς εκλογή επίγνωση της καθημερινής μας ζωής και δραστηριότητας.

Η σκέψη είναι χρόνoς. Η σκέψη γεννιέται από την εμπειρία και τη γνώση, πoυ είναι αξεχώριστα δεμένες με τo χρόνo και τo παρελθόν. O ψυχολογικός χρόνoς είναι εχθρός τoυ ανθρώπoυ. Η δράση μας βασίζεται στη γνώση, άρα στo χρόνo, κι έτσι o άνθρωπoς είναι πάντα σκλάβoς στo παρελθόν. Η σκέψη είναι πάντα περιoρισμένη κι έτσι ζoύμε σε συνεχή σύγκρoυση και αγώνα. Δεν υπάρχει ψυχoλoγική εξέλιξη.

Όταν o άνθρωπoς απoκτήσει επίγνωση της κίνησης των σκέψεών τoυ, θα δει τη διαίρεση ανάμεσα στoν σκεπτόμενo και τη σκέψη, στoν παρατηρητή και τo παρατηρoύμενo, στoν εμπειρώμενo και την εμπειρία. Θα ανακαλύψει ότι αυτή η διαίρεση είναι ψευδαίσθηση. Μόνo τότε υπάρχει καθαρή παρατήρηση, πoυ είναι άμεση αντίληψη χωρίς σκιά από τo παρελθόν ή από τo χρόνo.

Αυτή η άχρoνη αντίληψη φέρνει μια βαθιά ριζική αλλαγή στo νoυ. Η ολοκληρωτική άρνηση είναι η oυσία τoυ θετικoύ. Όταν υπάρχει άρνηση όλων εκείνων των πραγμάτων πoυ έχει γεννήσει ψυχολογικά η σκέψη, μόνο τότε υπάρχει αγάπη, πoυ είναι συμπόνια, πάθoς και νoημoσύνη.

Για τον άνθρωπο που γνωρίζει το αιώνιο δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος. Ο χώρος κι ο χρόνος είναι πραγματικότητα για τον άνθρωπο που είναι ακόμα ανολοκλήρωτος και γι’ αυτόν ο χώρος είναι διαιρεμένος σε διαστάσεις κι ο χρόνος σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κοιτάζει πίσω του και βλέπει τη γέννησή του, τα αποκτήματά του και όλα όσα έχει απορρίψει. Το μέλλον τροποποιεί συνέχεια το παρελθόν και πάντα προστίθεται σ’ αυτό.

Ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του από το παρελθόν στο μέλλον όπου τον περιμένουν ο θάνατος, το άγνωστο, το σκοτάδι, το μυστήριο. Γοητευμένος απ’ αυτά δεν μπορεί πια να ξεκολλήσει από πάνω τους. Το μυστήριο του μέλλοντος κρύβει γι’ αυτόν την εκπλήρωση όλων των πόθων του που του έχει αρνηθεί το παρελθόν και στα όνειρά του πετάει σε εκείνον τον λαμπερό ορίζοντα όπου πρέπει να υπάρχει η ευτυχία, εκεί όπου πρέπει να την αναζητήσει. Ολέθριο λάθος! Ποτέ κανείς δε θα διεισδύσει στο απέραντο μυστήριο του μέλλοντος -αδιαπέραστου μέσα στο εφήμερο της ίδιας του της ψευδαίσθησης- ούτε προφήτης ούτε μάγος ούτε Θεός! Αλλά αντιθέτως θα είναι το μυστήριο που θα καταβροχθίσει τον άνθρωπο, που δε θα τον αφήσει να ξεφύγει, που θα του κομματιάσει τον πρωταρχικό λόγο της ζωής του.

Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από το παρελθόν ούτε από τους αντικατοπτρισμούς του μέλλοντος. Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί ούτε με μεσάζοντες ούτε να κατακτηθεί για χάρη κάποιου άλλου. Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να γίνει μόνο στο άμεσο παρόν -από κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και όχι για τους άλλους- από τον ανθρώπινο ον που έχει γίνει το αιώνιο “Εγώ”. Αυτό το αιώνιο “Εγώ” είναι δημιουργημένο από την τελειοποίηση της αυτοτελειοποίησης στην οποία περιέχονται τα πάντα, ακόμα και οι ανθρώπινες ατέλειες. Καθώς ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει σ’ αυτή την κατάσταση, της ζωής στο παρόν, ζει στο παρελθόν για το οποίο λυπάται, ζει στο μέλλον όπου ελπίζει, αλλά δεν ζει ποτέ στο παρόν το οποίο αγνοεί. Αυτό είναι που συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους.

Το “Εγώ”, ζυγιάζεται ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, σαν τίγρη που αιωρείται έτοιμη να πηδήξει, σαν αετός έτοιμος να πετάξει, σαν βέλος τη στιγμή που ελευθερώνεται από το τόξο. Αυτή η στιγμή της ισορροπίας, της μεγάλης έντασης, είναι “δημιουργία”. Είναι η πληρότητα όλης της ζωής, είναι αιωνιότητα.

Ο άνεμος της ερήμου σβήνει κάθε αχνάρι του ταξιδιώτη. Το μοναδικό αποτύπωμα είναι από το πάτημα του παρόντος. Το παρελθόν, το μέλλον… άμμος που τη φύσηξε ο άνεμος.

Ο Τζίντου Κρισναμούρτι γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1895 στο Μαντάναπαλι, ένα μικρό χωριό της νότιας Ινδίας. Η μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν ακόμα παιδί και πολύ σύντομα, αυτόν και τον αδελφό του, τους υιο­θέτησε η δρ Annie Besant, πρόεδρος τότε της Θεοσοφικής Εταιρείας, όπου εργαζόταν ο πατέρας των δύο αγοριών. Η Annie Besant και άλλα ηγετικά στελέχη της εταιρείας διακήρυξαν ότι ο Κρισναμούρτι επρόκειτο να γίνει ο Παγκό­σμιος Διδάσκαλος, του οποίου τον ερχομό οι Θεοσοφιστές τον είχαν προφητεύσει και τον περίμεναν χρόνια πριν. Για να προετοιμάσουν το έδαφος, δημιούργησαν έναν παγκόσμιο οργανισμό που τον ονόμασαν «Το Τάγμα του Άστρου της Ανατολής» και όρισαν τον Κρισναμούρτι επικεφαλής. Εκείνος ό­μως, μερικά χρόνια αργότερα, το 1929, απαρνήθηκε το ρόλο που περίμεναν να παίξει οι Θεοσοφιστές, διέλυσε το τάγμα με τον τεράστιο αριθμό οπαδών και τους επέστρεψε όλα τα χρήματα και τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία είχαν δωρίσει στον οργανισμό. Η ομιλία που έκανε την ημέρα της διάλυσης του τάγματος άρχισε με την πρόταση: «Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν και ότι δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρόμο, καμιά θρησκεία, καμιά οργάνωση». Από τότε και για εξήντα σχεδόν χρόνια, μέχρι το θάνατό του στις 17 Φεβρουαρίου 1986, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, μίλησε σε μεγάλα ακροατήρια αλλά και σε προσωπικές συναντήσεις, τονίζοντας πάντα την ανάγκη για μια ριζική αλλαγή της ανθρωπότητας.

Ο Κρισναμούρτι θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές και πνευματικούς δασκάλους όλων των εποχών. Δεν ανέπτυξε καμία φιλοσοφική θεωρία ή θρησκεία, αλλά μίλησε, κυρίως, για πράγματα που αφορούν όλους μας, για τα προβλήματα της ζωής μας στις σύγχρονες κοινωνίες όπου επικρατούν η βιαιότητα και η διαφθορά, για την αναζήτηση της ασφάλειας και της ευτυχίας, αλλά και για την ανάγκη του ανθρώπου να ελευθερωθεί από τα εσωτερικά εμπόδια του φόβου, του θυμού, του πόνου και της θλίψης. Εξήγησε με μεγάλη ακρίβεια τους λεπτούς μηχανισμούς του νου και τόνισε την ανάγκη για στοχασμό και πνευματικότητα στην καθημερινή μας ζωή.

Ο Κρισναμούρτι δεν ανήκε σε καμία θρησκευτική οργάνωση, δεν επιδοκίμασε καμία πολιτική ιδεολογία. Αντιθέτως, υποστήριζε ότι αυτοί ακριβώς είναι οι παράγοντες που διαιρούν τους ανθρώπους και γεννάνε συγκρούσεις και πολέμους. Υπενθύμιζε στους ακροατές του ξανά και ξανά ότι πρώτα απ’ όλα είμαστε άνθρωποι και όχι ινδουιστές, μουσουλμάνοι, βουδιστές, χριστιανοί ή κομμουνιστές, ότι δεν διαφέρουμε ψυχολογικά μεταξύ μας. Ζητούσε να μην καταστρέφουμε ο ένας τον άλλον ή το περιβάλλον, μεταδίδο­ντας ένα βαθύ σεβασμό για τη φύση. Η διδασκαλία του, διαχρονική και παγκόσμια, δίνει καινούργια σημασία και κατεύθυνση στην αναζήτηση της αλήθειας.

Ο Κρισναμούρτι δεν μιλούσε ως γκουρού αλλά ως φίλος, ενώ οι ομιλίες και οι συζητήσεις που έκανε δεν στηρίζονταν σε γνώση βασισμένη στην παράδοση, αλλά στη δική του αντίληψη του ανθρώπινου νου, στην αίσθηση που είχε ο ίδιος για το ιερό. Έτσι, ο λόγος του είχε πάντα φρεσκάδα και αμεσότητα, παρόλο που η ουσία όσων έλεγε παρέμενε ίδια. Όταν απευθυνόταν σε μεγάλα ακροατήρια, οι άνθρωποι ένιωθαν σαν να μιλούσε στον καθένα προσωπικά, σαν να ήξερε τα προσωπικά τους προβλήματα. Διάφοροι μελετητές θρησκειών έβρισκαν ότι τα λόγια του έριχναν καινούργιο φως σε παραδοσιακές ιδέες, ενώ σύγχρονοι επιστήμονες και ψυχολόγοι που συζήτησαν διεξοδικά μαζί του τις θεωρίες τους συχνά διέκριναν τα περιορισμένα όρια των θεωριών αυτών. Επιπλέον, για τον Κρισναμούρτι έχουν γράψει κείμενα συγγραφείς όπως ο Aldus Huxley, ο Henry Miller και η Iris Murdoch.

Ο Κρισναμούρτι άφησε ένα πολύ μεγάλο υλικό από δημόσιες ομιλίες, συζητήσεις (με δασκάλους, μαθητές, επιστήμονες, σημαντικούς εκπροσώπους διαφόρων θρησκειών, ιδιώτες), τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συνεντεύξεις, γραπτά κείμενα και επιστολές. Ένα μεγάλο μέρος από αυτό το υλικό έχει καταγραφεί σε βιβλία, κασέτες ήχου και DVD.

 

  • Εικόνα: Franz Dvorak (Czech, 1862–1927) – The Angel of the Birds, 1910 – Λεπτομέρεια
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤζίντου Κρισναμούρτι: “Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι”
Περισσότερα

Οράτιος: “Carpe diem” – «Άδραξε την ημέρα»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Non omnis moriar” – “Δεν θα πεθάνω ολόκληρος”

Κάτι από εμένα θα παραμείνει ζωντανό, ακόμη και μετά το θάνατο. / Οράτιος

Ο Κουίντος Οράτιος Φλάκκος (Quintus Horatius Flaccus, 8 Δεκεμβρίου 65 π.Χ. – 27 Νοεμβρίου 8 π.Χ.), γνωστότερος απλώς ως Οράτιος, ήταν ο κορυφαίος Ρωμαίος λυρικός ποιητής κατά την εποχή του Οκταβιανού Αυγούστου. Για πολλούς είναι ένας από τους δύο μεγαλύτερους Λατίνους ποιητές όλων των εποχών μαζί με τον Βιργίλιο.

Η ζωή του

Γεννήθηκε στη Βενόζα, μία κωμόπολη στα σύνορα Απουλίας και Λουκανίας, ως γιος απελεύθερου γεννημένος ο ίδιος ελεύθερος. Ο πατέρας του εργαζόταν ως μεσάζοντας σε δημοπρασίες. Παρότι ο ποιητής παρουσιάζει τον εαυτό του ως «πτωχόν και τίμιον» αγρότη (macro pauper agello, «Σάτιρες» 1.6.71), η ασχολία του πατέρα του ήταν επικερδής για τους πρώην σκλάβους: ο πατέρας του μπόρεσε να ξοδέψει αρκετά χρήματα για την εκπαίδευση του γιου του, συνοδεύοντάς τον αρχικώς στη Ρώμη για τη στοιχειώδη μόρφωση και στέλνοντάς τον κατόπιν στην Αθήνα να μελετήσει Ελληνικά και Φιλοσοφία. Ο Οράτιος αργότερα εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του ως εξής:

«Αν ο χαρακτήρας μου βαρύνεται με λίγα μικρά ελαττώματα, κατά τα άλλα είναι τίμιος και ηθικός. Αν λίγους μόνο διάσπαρτους λεκέδες μπορείτε να δείξετε σε μια κατά τ’ άλλα αγνή επιφάνεια, αν κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει για φιλοχρηματία, ή λαγνεία, ή ασωτίες, αν ζω ζωή ενάρετη, αμόλυντη από ακαθαρσίες (συγχωρείστε μου προς στιγμή τον αυτοέπαινό μου), κι αν είμαι ένας καλός φίλος για τους φίλους μου, στον πατέρα μου οφείλονται όλα αυτά… Αξίζει από μένα ευγνωμοσύνη και αίνο. Ποτέ δε θα μπορούσα να ντρέπομαι για έναν τέτοιο πατέρα, ούτε και νιώθω ανάγκη καμιά ν’ απολογηθώ, σαν πολλούς άλλους, επειδή είμαι γιος απελεύθερου».

(«Σάτιρες» 1.6.65-92)

Μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα, ο Οράτιος πήγε στο στρατό, υπό τις διαταγές του στρατηγού Βρούτου. Πολέμησε ως αξιωματικός (tribunus militum) στη Μάχη των Φιλίππων. Αργότερα ισχυρίσθηκε ότι σώθηκε πετώντας την ασπίδα του και φεύγοντας. Επειδή κηρύχθηκε αμνηστία για όσους είχαν πολεμήσει κατά του Οκταβιανού Αυγούστου, ο Οράτιος επέστρεψε στην Ιταλία, όπου όμως ανακάλυψε ότι η ακίνητη περιουσία του είχε δημευθεί και (μάλλον) ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει. Είχε πάντως τα χρήματα για να αγοράσει μία μόνιμη θέση εργασίας ως scriba quaestorius, ένα αξίωμα του Θησαυροφυλακίου, που του επέτρεψε να ζήσει άνετα και να επιδοθεί στην ποιητική του τέχνη. Αργότερα κατόρθωσε να εισέλθει σε ένα λογοτεχνικό κύκλο που περιελάμβανε τους Βιργίλιο και Ρούφο. Εκείνοι τον γνώρισαν στον Μαικήνα, φίλο και έμπιστο του Αυγούστου, που έγινε ο προστάτης του και δώρισε στον Οράτιο ένα αγρόκτημα με έπαυλη κοντά στο Tibur (το σημερινό Τίβολι). Μη έχοντας κληρονόμους, ο Οράτιος το άφησε πεθαίνοντας στον αυτοκράτορα Αύγουστο. Το αγρόκτημα διατηρείται και σήμερα ως τόπος προσκυνήματος για τους φίλους του έργου του.

Για όσους παραμένουν άνθρωποι μέσα στο σκοτάδι των καιρών μας

Ένα πολύ γνωστό στο ευρύ κοινό λατινικό ρητό είναι το “carpe diem”, το οποίο σημαίνει «άδραξε την ημέρα». Στη διάδοση της συγκεκριμένης φράσης συνέβαλε τα μέγιστα και η αξιόλογη ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» με τον «Mr. Ceating» να την ανάγει σε σύνθημα ζωής για τους μαθητές του.
Ατυχώς, ο εμπνευσμένος καθηγητής απέφυγε να αναφέρει από πού προέρχεται η συγκεκριμένη φράση και σαν αποτέλεσμα αυτού σε όλα τα τατουάζ, τα γκρουπ στο facebook και τις μπλούζες με τις στάμπες δεν καταγράφεται πουθενά το όνομα του σπουδαίου Ρωμαίου λυρικού ποιητή Οράτιου.
Ο μεγάλος αυτός ποιητής έγραψε τέσσερα βιβλία με ωδές και η 11η ωδή του 1ου βιβλίου του είναι η ακόλουθη:

Εσύ μη, Λευκονόη μου, ρωτάς, δεν κάνει να το ξέρεις,
ποιο τέλος για σένα και ποιο τέλος για μένα θα δώσουν οι θεοί·
και μη γυρεύεις με αριθμούς Βαβυλωνίων να το βρεις.
Πόσο καλύτερα είναι υπομονή σε ό,τι γενεί να δείχνεις!
είτε πολλούς χειμώνες μας χάρισε ο Δίας είτε αυτόν
εδώ ως τελευταίο που τώρα το κύμα της τυρρηνικής
χτυπά τα απέναντι βράχια· να είσαι σοφή, να στραγγίζεις
το κρασί και να περιορίζεις τη μακρά σου ελπίδα
σε σύντομο χρόνο. Γιατί όσο εμείς μιλάμε θα έχει ήδη φύγει
ο φθονερός ο χρόνος: άδραξε την μέρα
έχοντας όσο το δυνατόν λιγότερη εμπιστοσύνη στο αύριο.

Αποφθέγματα του Οράτιου

*Επαινείς την καλή τύχη και τους τρόπους των ανθρώπων της αρχαιότητας κι όμως αν ξαφνικά κάποιος θεός σ’ έπαιρνε και γύριζες πίσω σ’ αυτούς τους καιρούς, τότε θ’ αρνιόσουν όλες τις εποχές.

*Κάθε γνώση που προστίθεται είναι προσθήκη στην ανθρώπινη δύναμη.

*Να λογαριάζετε καλά ως πού φτάνει η δύναμή σας και ως πού δεν φτάνει η ικανότητά σας.

*Ολόγυμνος, ψάχνω να βρω την κατασκήνωση εκείνων, που δεν έχουν επιθυμίες.

*Όποιος κακολογεί φίλο του που δεν είναι παρών ή δεν τον υπερασπίζεται όταν άλλοι τον κακολογούν ή επιδιώκει το ανόητο γέλιο των παρόντων κι έτσι ν’ αποκτήσει φήμη ευφυολόγου ή δεν κρατάει το μυστικό που του εμπιστεύτηκε ο φίλος του, είναι φαύλος.

*Στη συμφορά να είσαι γενναίος και δυνατός, όμως να χειρίζεσαι με σωφροσύνη τα πανιά, όταν είναι παραφουσκωμένα με άνεμο ευτυχίας.

*Το κρασί είναι ζωή.

*Το κρασί φέρνει στο φως όλα τα κρυμμένα μυστικά της ψυχής.

– Αρχική εικόνα: Henry O. Walker (1896), Η λυρική ποίηση. Great Hall, Library of Congress, Washington, D.C.
© Public domain / Wikimedia Commons

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟράτιος: “Carpe diem” – «Άδραξε την ημέρα»
Περισσότερα

Νίκος Βαρδάκας, Βιασμός

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ήταν βράδυ και ο ήλιος είχε πλέον χαθεί. Το

φεγγάρι τον έψαχνε πάνω απ’ την γη. Η ζωή

της όμως ήταν ζαριά μεταξύ δύο ανδρών σε

μία γωνιά.

Δεν γύρευαν μονάχα λεφτά ή κοσμήματα πάνω

στο σώμα της. Ήθελαν να γευτούνε και την ηδονή που

μπορούσε να τους προσφέρει μία όμορφη κοπέλα.

Ο φόβος της και τα λόγια της δεν ήταν αρκετά ώστε

να γίνουν εμπόδια στις προθέσεις τους.

Η ανάγκη για επιβολή, η ματαιοδοξία μίας πράξης λίγων

λεπτών ήταν το λάφυρο τους απ’ την στιγμή μέσα στον

χρόνο. Η ψυχή που πέθανε πάνω στον βίαιο έρωτα, δεν

έγινε αντιληπτή απ’ τους συνανθρώπους της.

Μέσα στο κέντρο μίας πόλης, όπου ορθώνονταν οι

τσιμεντένιοι όγκοι της, το συναίσθημα περπατούσε σε

κενά ανθρωπιάς.

  • Ο Νίκος Βαρδάκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1976 όπου και μένει. Από το 2013 έργα του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπη μορφή, καθώς και σε μορφή free e-book. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές ενώ διαθέτει προσωπικό blogspot και άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΝίκος Βαρδάκας, Βιασμός
Περισσότερα

“Κόκκινο, γράφουμε” – Το νέο βιβλίο του Γιάννη Παπαϊωάννου – Τσαρούχη κυκλοφορεί

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το νέο βιβλίο “Κόκκινο, γράφουμε” του Γιάννη Παπαϊωάννου – Τσαρούχη κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Φίλντισι”.
Για το βιβλίο είπαν:

«Είμαι αναγνώστης του Γιάννη Παπαϊωάννου, έχω μάθει πράγματα και από την κοινή μας ραδιοφωνική πορεία και παρέα και περιμένω συχνά την επόμενη ιστορία του, που θα με αιφνιδιάσει και θα με γοητεύσει».
Οδυσσέας Ιωάννου, Συγγραφέας, στιχουργός, ραδιοφωνικός παραγωγός

«Ο Γιάννης αγάπησε και εξακολουθεί να αγαπάει, πάνω απ’ όλα, το ελληνικό τραγούδι και προπαντός τους ανθρώπους του, τους συνθέτες, τους στιχουργούς, τους τραγουδιστές, ακόμη και τους… παραγωγούς».
Γιώργος Κοντογιάννης, Αρθρογράφος – Μουσικός, Διευθυντής περιοδικού Λαϊκό τραγούδι

«…διαβάζοντας το βιβλίο του Γιάννη συγκινήθηκα, γέλασα και δεν διστάζω να πω ότι σε κάποιες σελίδες δάκρυσα».
Γρηγόρης Λαμπριανίδης. Μουσικός, Πρόεδρος του Απόλλωνα, μη κερδοσκοπικού οργανισμού συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων των Ελλήνων Μουσικών

«Ο Γιάννης Παπαϊωάννου ευλογήθηκε από τις συγκυρίες αλλά και κέρδισε με το ζήλο και την τέχνη του το να είναι εκεί όπου συνέβαιναν πολλά από τα θαύματα της νεότερης δισκογραφίας».
Κώστας Μπαλαχούτης, Συγγραφέας, στιχουργός, υπεύθυνος μουσικών θεμάτων στο περιοδικό www.ogdoo.gr.

«Αυτά που θα διαβάσετε δεν είναι απλές ιστορίες μνήμης, είναι η αναβίωση των στιγμών που έζησε ο Γιάννης Παπαϊωάννου με τον Μπιθικώτση, τον Διονυσίου, την Αλεξίου, τη Μοσχολιού, τον Άκη Πάνου, τον Χατζιδάκι, τον Λοΐζο, τον Σπανό, τη Γαλάνη,… μορφές του ελληνικού τραγουδιού που χαράχτηκαν στο DNA μας».
Τζίνα Δαβιλά, Διεύθυνση-Αρχισυνταξία στο www.iporta.gr – Ραδιοφωνική παραγωγός στο Ρ/Σ «Παλμός 99.5».

***

Είναι το δεύτερο βιβλίο του Γιάννη Παπαϊωάννου με αναμνήσεις του από την Columbia, το PDR και το Sigma studio. Το πρώτο, «Πίσω από το τζάμι», κυκλοφορεί.

Στην έκδοση χρησιμοποιήθηκαν QR Codes, τα οποία με τη χρήση smart phone (σκανάροντάς τα) ανοίγουν την αντίστοιχη σελίδα του κάθε τραγουδιού στο www. youtube.com.

Βιογραφικό:  Ο Γιάννης Παπαϊωάννου – Τσαρούχης γεννήθηκε στην Αθήνα.

Ηχολήπτης με 35 χρόνια προϋπηρεσίας, ξεκινώντας από τα ιστορικά studios της COLUMBIA κι αργότερα studio PDR, Sigma studios και Digital Press Hellas συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές από το 1965 μέχρι και το 2000.

Στη συνέχεια, και μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, εργάστηκε, πάντα ως ηχολήπτης, στον ραδιοφωνικό σταθμό “Μελωδία”.

Έχει κάνει μουσική επιμέλεια σε θεατρικές παραστάσεις, κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές και γενικά είναι πάντα μέσα στα αυλάκια της μουσικής.

Η αγάπη του και η ανησυχία του για τη μουσική αποτέλεσε το κίνητρο και για τη συγγραφή του πρώτου του βιβλίου με τίτλο «Πίσω από το τζάμι», που κυκλοφόρησε το 2010.

Πληροφορίες

Εκδόσεις Φίλντισι

Ξανθίππου 123, Παπάγου, 210 6540170

www.filntisi.gr info@filntisi.gr

“Κόκκινο, γράφουμε”

Γιάννης Παπαϊωάννου – Τσαρούχης

Λιανική τιμή: 14 ευρώ + ΦΠΑ
Σελ. 286

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Κόκκινο, γράφουμε” – Το νέο βιβλίο του Γιάννη Παπαϊωάννου – Τσαρούχη κυκλοφορεί
Περισσότερα