Βιβλιοστάτης

Μέγας Αλέξανδρος – Οι Πρώτες Πηγές: Διαβάστε ένα απόσπασμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Για πρώτη φορά η ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη ματιά των αρχαίων ιστορικών. Σαράντα δύο ιστορικοί που έγραψαν αποκλειστικά για τη μορφή του Μακεδόνα στρατηλάτη. Στο πρωτότυπο και σε μετάφραση, με σχόλια, πίνακες και χάρτη με τις κατακτήσεις του Αλεξάνδρου.

***

Μέγας Αλέξανδρος
Οι Πρώτες Πηγές
Τα Αποσπάσματα των Αρχαίων Ιστορικών
Εισαγωγή – Κείμενα – Μετάφραση – Σχόλια:
Ήρκος – Στάντης Ρ. Αποστολίδης

Εκδόσεις: Gutenberg

 

***

Διαβάστε ένα απόσπασμα

 

 

Διδότου 37, 106 80 – Αθήνα | Τηλ. 210 36 42 003
E-mail: info@dardanosnet.gr
www.GutenbergBooks.gr

eirini aivaliwtouΜέγας Αλέξανδρος – Οι Πρώτες Πηγές: Διαβάστε ένα απόσπασμα
Περισσότερα

Massimo Recalcati – “Τα χέρια της μητέρας” (αποσπάσματα)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Μάσιμο Ρεκαλκάτι είναι ένας από τους πιο γνωστούς Ιταλούς ψυχαναλυτές με αδιαμφισβήτητη αναγνωρισιμότητα όχι μόνο στην ιταλική και διεθνή επιστημονική κοινότητα, αλλά και ευρύτερα στην ιταλική κοινωνία στο σύνολό της. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου και στο Παρίσι. Εκεί μάλιστα του δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψει με τον Jacques-Alain Miller και κατόπιν να αναλυθεί από τον ίδιο. Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ALI (Ιταλικός Σύλλογος Λακανικής Ψυχανάλυσης) και επιστημονικός διευθυντής του IRPA (Ερευνητικό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Ψυχανάλυσης), όπου διδάσκει «Βασικές Αρχές Λακανικής Ψυχανάλυσης». Εμπνευστής και ιδρυτής του Jonas Onlus (Κέντρο Ψυχαναλυτικής Κλινικής για τα νέα Συμπτώματα), με πλούσια δράση σε πολλές πόλεις της Ιταλίας. Από το 2005 είναι επικεφαλής της Νευροψυχιατρικής Μονάδας του Νοσοκομείου Παίδων Sant’Orsola στην Μπολόνια. Έχει διδάξει στα πανεπιστήμια του Μιλάνου, της Πάντοβας, του Μπέργκαμο και του Ουρμπίνο, καθώς και στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Menenedez Pelayo της Ισπανίας. Σήμερα διδάσκει Ψυχοπαθολογία της Διατροφικής Συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο της Παβίας και Ψυχαναλυτική Κλινική της Ανορεξίας στο CEPUSPP (Centre d’Enseignement Post-Universitaire pour la Specialisation en Psychiatrie et Psychotherapie) της Λωζάνης. Συμμετέχει με παρεμβάσεις σε σεμινάρια στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πόλεις. Στο συγγραφικό του έργο συγκαταλέγονται περίπου 30 βιβλία, πολλά από τα οποία έχουν μεταφραστεί στη Γαλλία, την Ισπανία, την Αυστρία, την Αργεντινή, τη Σερβία, τη Βραζιλία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

 

“Τα χέρια της μητέρας”

Η μητέρα που καταπιέζει τη γυναίκα -όπως συνέβαινε στην πατριαρχική εκδοχή της μητρότητας- ή η γυναίκα που αρνείται τη μητέρα -όπως συμβαίνει στην υπερμοντέρνα εποχή μας- δεν είναι δύο απεικονίσεις της μητέρας, αλλά δύο αποκλίσεις της εξίσου παθολογικές. Αυτό το βιβλίο στέκεται σε αυτό, χωρίς καθόλου ωστόσο να σκοπεύει να περιορίσει τη μητρότητα στην παθολογία της. Η διδασκαλία του Λακάν έδειξε πως η υπόσταση της επιθυμίας της γυναίκας ως μη εξ ολοκλήρου απορροφημένης σε αυτή της μητέρας είναι η ουσιαστική προϋπόθεση ώστε η επιθυμία της μητέρας να μπορεί να είναι δημιουργική. Μόνο αν το βλέμμα της μητέρας δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην ύπαρξη του παιδιού, η μητρότητα μπορεί να ολοκληρώσει τη λειτουργία της. Είναι αυτό που καθημερινά διδάσκει η ψυχανάλυση: Μόνο αν η μητέρα δεν είναι όλη μητέρα, το παιδί μπορεί να βιώσει την απουσία αυτή που καθιστά δυνατή την είσοδο του στον κόσμο των συμβόλων και του πολιτισμού.
Η απουσία της μητέρας είναι εξίσου σημαντική με την παρουσία της.

Αποσπάσματα

“Έγραψα αυτό το βιβλίο γιατί ήθελα να είμαι δίκαιος με τη μητέρα. Πρέπει να προσπαθήσω να είμαι. Πρέπει να αποδώσουμε δικαιοσύνη στις μητέρες και να τους αναγνωρίσουμε την ουσιαστική και αναντικατάστατη λειτουργία τους στη συμβολική υιοθέτηση της ζωής.

Πρέπει να αφαιρέσουμε από τη μητρότητα κάθε νατουραλιστική αναπαράστασή της. Μητέρα δεν είναι το όνομα αυτής που γεννά, αλλά πέρα από τη φύση, πέρα από το φύλο και την καταγωγή, είναι το όνομα αυτού του Άλλου που προσφέρει τα χέρια του στη ζωή που έρχεται στον κόσμο, που ανταποκρίνεται στην επίκλησή του, που την υποστηρίζει με την επιθυμία του.

Δεν θα πρέπει να μειώνουμε τη μητέρα σε μια όρεξη για θάνατο, σε μια ώθηση να καταβροχθίσει τον καρπό της, να γίνει αιμομεικτική και αποκλειστική ιδιοκτήτρια της ζωής που έφερε στον κόσμο.

[…] Δεν θα πρέπει να ταυτίζουμε τη μητέρα με τον ιό κάθε ψυχικής ασθένειας. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το δώρο που προηγείται κάθε ενδεχόμενης καταβρόχθισης και που φυλάει την πιο βαθιά μνήμη μητρότητας.

Θα πρέπει να αναλογιστούμε πάλι τη μητέρα, ξεκινώντας από τη μνήμη της, ξεκινώντας από την κληρονομιά της. Η αρχαϊκή σχέση με τη μητέρα δεν είναι μόνο ένας θανατηφόρος βάλτος από τον οποίο πρέπει να απελευθερωθούμε, αλλά είναι κατεξοχήν ένα δώρο που καθιστά δυνατή τη μετάδοση όχι μόνο και όχι κυρίως της ίδιας της ζωής, αλλά του αισθήματος της ζωής, της επιθυμίας για ζωή. […] Η τροφή με την οποία τρέφεται η ζωή είναι η επιθυμία του Άλλου.

Δεν θα πρέπει επίσης να ξεχνάμε την προσμονή της μητέρας και το πρόσωπό της ως καθρέφτη του κόσμου. Δεν θα πρέπει να συγχέουμε τη μητέρα με το στήθος, ούτε να συγχέουμε την ικανοποίηση των αναγκών με το δώρο του σημείου, της ένδειξης της αγάπης, ούτε να συγχέουμε τη φροντίδα της με τη χωρίς οξυγόνο προστασία.

Δεν θα πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο τη σκοτεινή παντοδυναμία της, αλλά και την έλλειψή της. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να είμαστε δίκαιοι με τη μητέρα και να αναγνωρίσουμε στα χέρια της μια φιλοξενία χωρίς ιδιοκτησία, την οποία έχει ανάγκη η ανθρώπινη ζωή.

Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στο δώρο της αναπνοής τη δυνατότητα η ζωή να έχει μια αρχή και να μπορεί κάθε φορά να ξαναρχίζει.”

“Μόνο αν η μητέρα δεν είναι όλη μητέρα, το παιδί μπορεί να βιώσει την απουσία αυτή που καθιστά δυνατή την είσοδό του στον κόσμο των συμβόλων και του πολιτισμού.”

“Τα χέρια της μητέρας μου δεν είναι άραγε αυτά που χάιδεψαν το σώμα μου σπέρνοντάς το με γράμματα, μνήμες, σημεία, οργώνοντας το σαν να ήταν χώμα, γη;”

“Αν συνήθως οι γυναίκες γνωρίζουν καλύτερα το μυστικό της προσμονής και ξέρουν να τη ζήσουν με μεγαλύτερη χάρη σε σχέση με τους άντρες είναι γιατί έχουν βιώσει την εμπειρία της μητρότητας”.

  • Αρχική εικόνα: Ρενουάρ
eirini aivaliwtouMassimo Recalcati – “Τα χέρια της μητέρας” (αποσπάσματα)
Περισσότερα

“Ειδωλολάτρες”. Έρχεται η τέταρτη ποιητική συλλογή της Ναταλίας Κατσού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η τέταρτη ποιητική συλλογή της Ναταλίας Κατσού, με τίτλο “Ειδωλολάτρες”, βρίσκεται υπό έκδοση από την Κάπα Εκδοτική.
Το βιβλίο θα παρουσιαστεί σε μια ξεχωριστή βραδιά τη Δευτέρα 3 Ιουνίου 2019, ώρα 20.30, στο Πόλις Art Cafe (Πεσμαζόγλου 5).

 

Ένας από τους πίνακες που κοσμούν το βιβλίο. Νάρκισσος, μεικτή τεχνική, από τη Βίβιαν Χαλκίδη.

 

Θα μιλήσουν η Δήμητρα Χριστοδούλου-ποιήτρια, η Μαρία Γιαγιάννου-συγγραφέας, ο Δάνης Κουμασίδης-πανεπιστημιακός και ο Δημήτρης Τανούδης-πεζογράφος, ενώ ποιήματα θα διαβάσει η Στέλλα Αντύπα -ηθοποιός, και ο Τσιμάρας Τζανάτος -συγγραφέας, ηθοποιός.
Το βιβλίο κοσμείται από έργα της εικαστικού Βίβιαν Χαλκίδη, τα οποία θα εκτίθενται στην εκδήλωση.

 

 

eirini aivaliwtou“Ειδωλολάτρες”. Έρχεται η τέταρτη ποιητική συλλογή της Ναταλίας Κατσού
Περισσότερα

Έκδοση για τους Πόντιους δημοσιογράφους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ συμμετέχει στις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια Μνήμης από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Η σημερινή συνεδρίαση του Δ.Σ. (17 Μαΐου 2019) ξεκίνησε με ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων του Ποντιακού Ελληνισμού. Στη συνέχεια, το Δ.Σ. ομόφωνα αποφάσισε την έκδοση βιβλίου με τους δημοσιογράφους που είχαν προσφυγική καταγωγή (Πόντο, Κωνσταντινούπολη, Μικρά Ασία) και μπόλιασαν την ελληνική δημοσιογραφία. Αναφέρουμε ενδεικτικά τους Βλάση Γαβριηλίδη, Δημήτρη Ψαθά, Φωκίωνα Δημητριάδη, Απόστολο Μαγγανάρη και Γεώργιο Λαμψίδη.

Η επιμέλεια και η μελέτη της έκδοσης ανήκει στον Γιώργο Ρωμαίο, δημοσιογράφο, πρώην Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ και συγγραφέα.

Πληροφορίες

Τηλ:. 210 3675430 -1, φαξ 210 3625955, www.morfotikoesiea.gr, e-mail: morfotiko@esiea.gr
ΕΣΗΕΑ – Ακαδημίας 20, Αθήνα, 10671 | T.: 210-3675400 | F.: 210-3632608 | E.: info@esiea.gr

eirini aivaliwtouΈκδοση για τους Πόντιους δημοσιογράφους
Περισσότερα

“Η σιωπή των κοριτσιών” – Το νέο μυθιστόρημα της Pat Barker για τις γυναίκες της Τροίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Δέκα χρόνια η πόλη της Τροίας αντέχει στην πολιορκία των ελληνικών στρατευμάτων. Το αίμα συνεχίζει να χύνεται για την Ωραία Ελένη. Ύστερα από πολεμικές επιχειρήσεις σε γειτονικές πόλεις, μια άλλη γυναίκα καταλήγει ως σκλάβα στο στρατόπεδο των πολιορκητών, η Βρισηίδα, η βασίλισσα της Λυρνησσού. Γίνεται παλλακίδα του πανίσχυρου Αχιλλέα, το τρόπαιο εκείνου που κατέστρεψε την πόλη της και σκότωσε τον σύζυγο και τα αδέρφια της· μια από τις χιλιάδες αιχμάλωτες –τις ιερόδουλες, τις νοσοκόμες, τις γυναίκες που ετοιμάζουν τους νεκρούς για ταφή–, των οποίων η τύχη δεν απασχολεί την επίσημη ιστορία. Οξυδερκής, ευαίσθητη αλλά και αλύγιστη από την καθημερινή φρίκη του πολέμου, παρατηρεί τους άντρες και τις άλλες γυναίκες, μέχρι την τελική αναμέτρηση που θα κρίνει όχι μόνο τη δική της μοίρα αλλά και ολόκληρου του αρχαίου κόσμου.
Η Πατ Μπάρκερ αφηγείται το έπος της Ιλιάδας με τη φωνή της Βρισηίδας. Με την άμεση, ρεαλιστική και ωμή γραφή της αγκιστρώνει τον αναγνώστη, ενώ ταυτόχρονα πυροδοτεί τη φαντασία και χτίζει με μαεστρία τους χαρακτήρες. Οι ιστορίες που αφηγείται μπορεί να μας είναι γνωστές από τη μυθολογία, αλλά ιδωμένες από την οπτική της Μπάρκερ πλημμυρίζουν από αναπάντεχες αποκαλύψεις. Δεν έχει τίποτα το ωραίο και το μεγαλειώδες ο πόλεμος, φέρνει μόνο όλεθρο, καταστροφή και ανυπολόγιστο ανθρώπινο κόστος. Οι δε γυναίκες, ανύπαρκτες και ξεχασμένες…

«Ένα σπουδαίο, δυνατό, αξέχαστο βιβλίο, που μας καλεί να ρίξουμε μια διαφορετική ματιά όχι μόνο στην Ιλιάδα αλλά και στον τρόπο που αφηγούμαστε ιστορίες για το παρελθόν και το παρόν μας, καθώς και στον ρόλο που παίζουν η οργή και το μίσος στην κοινωνία μας». The Guardian

  • Η Πατ Μπάρκερ γεννήθηκε το 1943 στο Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας και σπούδασε Ιστορία στο London School of Economics και στο Πανεπιστήμιο Ντάραμ. Δίδαξε Ιστορία και Πολιτική μέχρι το 1982, οπότε και ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τη συγγραφή. Στα πρώτα μυθιστορήματά της ασχολήθηκε με τη δύσκολη ζωή –μέσα στη φτώχεια και τη βία– των γυναικών της εργατικής τάξης στη βόρεια Αγγλία. Η ιστορία του παππού της ως στρατιώτη στα χαρακώματα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ήταν η έμπνευσή της για την τριλογία με τίτλο Regeneration (Ζωντανοί ξανά, εκδ. Οδυσσέας, 1995). Το 1995 τιμήθηκε με το βραβείο Booker. Ζει στο Ντάραμ της Αγγλίας.

Επιπλέον υλικό και πληροφορίες

Εξομολογήσεις της Πατ Μπάρκερ στη στήλη Books that made me της εφ. The Guardian
https://www.theguardian.com/books/2018/aug/31/pat-barker-if-youre-a-woman-european-literature-begins-with-silence
https://www.theguardian.com/books/2019/jan/04/pat-barker-women-carry-the-can-long-term
~ ~
ΕΡΩΤ.: Τραβάτε την προσοχή, θετική και αρνητική, επειδή γράφετε για το σεξ;
BARKER: Μπορεί κανείς να προσποιηθεί ότι το σεξ είναι εκτός της συνηθισμένης εμπειρίας ή να αποδεχτεί ότι είναι μέρος αυτής της εμπειρίας. Το δικό μου κριτήριο για να γράψω μια τέτοια σκηνή είναι το εξής: Οι άνθρωποι θα ξέρουν περισσότερα γι’ αυτό τον χαρακτήρα αφού διαβάσουν αυτή τη σκηνή; Αν ναι, τότε αυτή η σκηνή είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Δεν νομίζω ότι έγραψα ποτέ μια ερωτική σκηνή μόνο για να προκαλέσω, πάντα αποκαλύπτει κάτι για τον χαρακτήρα.
Απόσπασμα από συνέντευξη της Πατ Μπάρκερ στην Paris Review
~ ~
Από την αρχαιότητα μέχρι το Βερολίνο του 20ού αιώνα, και από τα Βαλκάνια της δεκαετίας του ’90 μέχρι τη σημερινή Νιγηρία, οι γυναίκες πάντα θεωρούνταν λάφυρα στις πολεμικές συγκρούσεις των αντρών. […] Οι άντρες αποκτηνώνονται από τους πολέμους που προκαλούν. Αυτό το βιβλίο αρχικά δείχνει το κακό που κάνει ο πόλεμος στις γυναίκες, αλλά η Μπάρκερ εξετάζει και το τι κάνει στους άντρες.
«Ο Πρίαμος πιάνει πιο σφιχτά τα γόνατά του, τα δάχτυλά του μπήγονται στο δέρμα του: “Κάνω αυτό που κανένας άντρας δεν έχει ξανακάνει, φιλώ τα χέρια του ανθρώπου που σκότωσε τον γιο μου”.»
Κριτική για το βιβλίο στην εφημερίδα Irish Times

***

Pat Barker
Βραβείο Booker
Η σιωπή των κοριτσιών
Μυθιστόρημα
Μετάφραση: Δέσποινα Κανελλοπούλου
ISBN: 978-618-5369-11-8
Σελ.: 432, σχήμα: 14 x 20,5 εκ., τιμή: 17,70 ευρώ

eirini aivaliwtou“Η σιωπή των κοριτσιών” – Το νέο μυθιστόρημα της Pat Barker για τις γυναίκες της Τροίας
Περισσότερα

«Η ύαινα της Κερασούντας». Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Ψαθά «Γη του Πόντου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Μια σειρά από εύθυμα σημειώματα γύρω απ’ τα παιδικά μου χρόνια -δημοσιευμένα στον «Ταχυδρόμο» – ήταν το ξεκίνημα που με παρέσυρε σιγά-σιγά να γράψω ένα Χρονικό για τον ελληνισμό του Πόντου. Όχι εύθυμο, βέβαια, γιατί ένα τέτοιο γραφτό δεν γίνεται να είναι εύθυμο, και πολύ λιγότερο όταν αφορά στην χρονική περίοδο της Ιστορίας του Πόντου, που μπαίνει σε τούτο το βιβλίο -1914-1922- δηλαδή, τα χρόνια που αντιστοιχούν στην τελευταία φάση της τραγωδίας και το τελικό ξερίζωμα του ελληνισμού του Πόντου».  Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά, στον πρόλογο του βιβλίου του. Να σημειώσουμε ότι το 1966 που γράφτηκε η «Γη του Πόντου», η Γενοκτονία των Ποντίων δεν είχε ακόμα αναγνωριστεί και επιπλέον η γνώση για το τι πραγματικά συνέβη στον Πόντο… χανόταν μέσα στα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής και λίγοι γνώριζαν τα δραματικά ιστορικά γεγονότα στη γη του Πόντου. Ο Ψαθάς έγραφε επίσης στον πρόλογο: «Δεν έχει αντιτουρκικό χαρακτήρα το βιβλίο τούτο. Αντιτουρκικό χαρακτήρα έχουν τα ίδια τα γεγονότα, που δείχνουν τους Τούρκους όπως ήσαν και όπως έδρασαν τα χρόνια εκείνα. Ούτε επιτρέπεται να θυσιάζουμε την ιστορική αλήθεια σε καμιά σκοπιμότητα, όπως, δυστυχώς, καθιερώθηκε να γίνεται απ’ τον καιρό που χαράχτηκε η λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία. Η άστοχη τακτική της αποσιώπησης των γεγονότων της Ιστορίας ήταν ίσως κι ένας απ’ τους λόγους που τόσο άσχημα πορεύτηκε η «φιλία» με τους Τούρκους».

 

***

 

Μετά τη νομιμοποίηση της δράσης της από τον Κεμάλ η ομάδα ατάκτων του Τοπάλ Οσμάν, που μέχρι το 1919 δεν ξεπερνούσε τα 100 άτομα, στις αρχές του 1920 αριθμεί 5.000 άτομα. Κι αυτό γιατί όσοι συμμετείχαν στις «επιχειρήσεις» γίνονταν πλούσιοι από τις περιουσίες των Ελλήνων που λεηλατούσαν.

 

 

Η ΥΑΙΝΑ ΤΗΣ ΚΕΡΑΣΟΥΝΤΑΣ

 

Όσοι εγκληματίες του Κομιτάτου των Νεοτούρκων είχαν εξαφανιστή μετά την ανακωχή, ξεθάρρευαν τώρα και τρέχαν με το μέρος του Κεμάλ. Έτσι, οι πιο διαβόητοι σφαγιαστές του Ελληνισμού ξαναγύριζαν στα πόστα τους, αφού παίρναν τις οδηγίες τους για την καλύτερη οργάνωσή τους κατά τόπους. Απ’ τους πρώτους τάχτηκε με το κίνημα και ο Τοπάλ Οσμάν, πήρε καινούργιες εξουσίες από τον αρχηγό του, γύρισε στην Κερασούντα και νάτος πάλι δήμαρχος στη δυστυχισμένη πόλη, όπου ετοιμάστηκε γρήγορα για την καινούργια περίοδο της δράσης του, που θα ξεπερνούσε πολύ σε φρίκη και σε βαρβαρότητα την πρώτη.

 

Ανασύνταξε την ορδή του απ’ όλα τα καθάρματα και τ’ αποβράσματα— δείχνοντας την προτίμησή του στους πιο αιμοβόρους Τουρκολαζούς — κι έφτιαξε μια δύναμη από 800 ‐ 1.000 τσέτες, καλά εφοδιασμένους, άρτια οπλισμένους, με τα έξοδά τους πληρωμένα απ’ τα ίδια τα θύματά τους. Ο διαβόητος κουτσός της Κερασούντας υποχρέωνε τους Ρωμιούς να πληρώνουν εισφορά από 500‐600 λίρες τούρκικες, για την… «σωτηρία του έθνους»!

Την καινούργια δράση του ο Τοπάλ Οσμάν την άρχισε με έργα… εκπολιτιστικά. Γεμάτος από φθόνο και μίσος για την φήμη και την μνήμη του παλιού εκείνου Έλληνα δημάρχου, καπτάν ‐ Γιώργη Κωνσταντινίδη πασά, κατάστρεψε πρώτα ‐ πρώτα το μνημείο του κι ύστερα άρχισε ν’ ανοίγη δρόμους στην Κερασούντα, ρίχνοντας τα σπίτια των Ρωμιών. Για την δουλειά αυτή χρησιμοποιούσε ένα «εργατικό τάγμα» απ’ τους πιο γνωστούς Έλληνες της Κερασούντας, εμπόρους, επιστήμονες, νοικοκυρέους, που οι τσετέδες για να γελοιοποιούν τους κόβαν το μισό μουστάκι. Κι επειδή εκείνοι αντιδρούσαν, φυσικά, στους εξευτελισμούς, κάθε τόσο τραβούσαν δυο ‐ τρεις για το τουφέκι και τους συμπλήρωναν μ’ άλλους.

Αλλά σύγχρονα ο Τοπάλ Οσμάν, έχοντας φτιάξει ένα κατάλογο προγραφών, άρχισε την εξόντωση των πιο διαλεχτών Ελλήνων, μ’ όλο τον κυνισμό, την άνεση και την μανία ενός άγριου θηρίου. Είχε υπ’ όψη του τις εκδηλώσεις κατά την υποδοχή της αποστολής του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, τον Απρίλη του 1919, και τώρα έτριβε τα χέρια του, γιατί τόσο γρήγορα είχε φτάσει η ώρα της εκδίκησης.

Υπήρχαν φωτογραφίες απ’ τις υποδοχές εκείνες κι οι Τούρκοι άλλωστε της πόλης πρόθυμα δίναν όλες τις πληροφορίες για την συμπλήρωση του καταλόγου. Ο δικηγόρος Παντελής Ερμείδης δεν ήταν εκείνος που είχε βγάλει λόγο στην ελληνική αποστολή την πρώτη μέρα της υποδοχής και της δοξολογίας; Πήγαν οι τσέτες και τον πήραν απ’ το σπίτι του κι ο θάνατός του στάθηκε μαρτυρικός. Πρώτα του κόψανε τη γλώσσα κι ύστερα τον κομμάτιασαν. Ευθύς αμέσως έψαξαν εκείνον που είχε σηκώσει την ελληνική σημαία στο σχολείο. Ήταν ο Γεώργιος Βαλαβάνης, θείος του συγγραφέα της «Σύγχρονης Ιστορίας του Πόντου». Τον άρπαξαν κι αυτόν, του κόψανε τα δάχτυλα, τον βασάνισαν κι ύστερα τον σκότωσαν. Τις ίδιες μέρες πιάσαν, βασάνισαν και σκότωσαν τον Γεώργιο Καλογερόπουλο, που ήταν πρόεδρος της Επιτροπής για την περίθαλψη των προσφύγων.

Ανεξάντλητο εξακολουθεί το μαρτυρολόγιο των Ελλήνων της δυστυχισμένης πόλης.

Μεταφέρω μερικές γραμμές απ’ το βιβλίο του Ιωάν. Παπαδόπουλου «Σελίδες από την ιστορίαν της Κερασούντος και τα τερατουργήματα του αιμοσταγούς Τοπάλ Οσμάν». «Ο Αριστείδης Δεληκάρης, έμπορος φουντουκιών, εξετελέσθη δι’ απαγχονισμού εντός της Δημαρχίας. Ο Ιωάν. Σεϊτανίδης, μεγαλέμπορος και μεγαλοκτηματίας, ο οποίος, εξαπατηθείς από ένα φίλον του Τούρκον ότι θα τον φυγαδέψει, παρεδόθη παρ’ αυτού εις το απόσπασμα των τσετέδων, οι οποίοι τον εξετέλεσαν. Ο Ιωάννης Νασούφης, έμπορος, και ο Γεώργιος Κωσταρεΐζογλου, τραπεζιτικός υπάλληλος, συνελήφθησαν ταυτοχρόνως και οδηγήθησαν εις την Αρμενικήν εκκλησίαν, που ήτο τόπος συγκεντρώσεως προσφύγων, και εκεί, καθ’ ην ώραν εκοιμώντο τους εξετέλεσαν, συντρίψαντες τας κεφαλάς των δια σφύρας. Ο Παντελής Σπαθόπουλος, εξαγωγεύς φουντουκιών, μετά το κόψιμον του μύστακος και τους εξευτελισμούς, εξετελέσθη εντός του Δημαρχείου. Ο Γεώργιος Σταθόπουλος, έμπορος και αδελφός του ανωτέρω, εκλήθη με άλλους δύο από το Άργανα Ματέν, όπου ήσαν εξόριστοι και, μόλις παρουσιάσθησαν εις το Δημαρχείον, εξετελέσθησαν δια στραγγαλισμού. Ο Ιωάν. Δεληγιώργης, μεγαλέμπορος και τραπεζίτης, μαζί με τον Ιωάν. Ασβεστόπουλον και άλλους τινάς, καθ’ ον χρόνον οδηγούντο εις την εξορίαν εξετελέσθησαν καθ’ οδόν. Ο καπτάν Γιορδάνης Σουρμελής εξετελέσθη κατά τον ίδιον ως άνω τρόπον. Ο Γεώργιος Κακουλίδης συνελήφθη, οδηγήθη εις το Δημαρχείον, όπου και εστραγγαλίσθη».

Δεν γινόντουσαν καθόλου στα κρυφά οι φόνοι αυτοί, αλλά τις περισσότερες φορές στο φως της ημέρας, μπροστά στα μάτια του κόσμου, μέσα στην ίδια την Δημαρχία. Εκεί ήταν στρωμένος ο Τοπάλ Οσμάν —στο δημαρχιακό γραφείο— απ’ όπου ήθελε να χαρεί την αγωνία του θανάτου, κι ύστερα το τελευταίο βογγητό των θυμάτων, που στραγγάλιζαν ή μαχαίρωναν οι τσέτες.

Μεσημεριάτικα πήραν τον δικηγόρο Χαρ. Ελευθεριάδη απ’ την Οθωμανική Τράπεζα —ήταν νομικός της σύμβουλος— και τον πέρασαν απ’ το κέντρο της πόλης, ενώ ο κόσμος, βλέποντας, έκλαιε τον ζωντανό νεκρό, γιατί ήξερε που τον πήγαιναν. Αναστατώθηκαν οι δικοί του, έτρεξε κι ο διευθυντής της Τράπεζας για να προλάβει το κακό, αλλά όταν έφτασε όλα είχαν τελειώσει. Ευχαριστημένος στεκόταν στην πόρτα της Δημαρχίας ο Τοπάλ Οσμάν, κάπνιζε το τσιγάρο του κι οργίστηκε που του χαλούσαν την ησυχία.

-Άντε πήγαινε, είπε στον διευθυντή, και κοίταζε την δουλειά σου εσύ. Μην ανακατεύεσαι στις δικές μου τις δουλειές!…

Ο σκοτωμός, όμως, η απλή δολοφονία, φέρναν πλήξη στην ύαινα, βαριόταν την μονοτονία, γι’ αυτό κι αναζητούσε όλο και νέους τρόπους για ν’ ανανεώνει τις τέρψεις του: «… Έτερος μάρτυς, αναφέρει ο Παπαδόπουλος, υπήρξε ο μεγαλέμπορος φουντουκιών και μεγαλοκτηματίας Μιχαήλ Μαυρίδης, όστις, ενώ αμέριμνος ειργάζετο εις το γραφείο του συνελήφθη βιαίως και αφού ετοποθετήθη μέσα εις ένα βαρέλι λαδιού, τας εσωτερικάς πλευράς του οποίου εγέμισαν προηγουμένως με καρφοβελόνας και το εσκέπασαν με το καπάκι του ερμητικά, ήρχισαν κατόπιν να το κατρακυλούν και όταν έφθασαν εις την παραλίαν, επέταξαν το βαρέλι εις την θάλασσαν».

Ακόμα και της πιο τραγικής κωμωδίας έκανε χρήση ο Τοπάλ Οσμάν, έτσι όπως θα μπορούσε να την νοιώθει ένα άγριο θηρίο για να γελάσει: Χτύποι στην πόρτα του γνωστού γιατρού της Κερασούντας Θωμαΐδη. Ανοίγει ο γιατρός, βλέπει τους τσέτες και χλωμιάζει:

-Ντοκτόρ εφέντη, του λένε, μη φοβάσαι, δεν ήλθαμε για κακό.

Ρωτά ο Έλληνας γιατρός τι θέλουν, σίγουρος ότι δεν ήλθαν για καλό. Εκείνοι, όμως, παίρνουν ύφος ταπεινό και του λένε ότι έχουν την ανάγκη του για κάποιον δικό τους, που είναι άρρωστος βαρειά κι επειδή τον εκτιμούν πολύ, μόνο στα δικά του φώτα εμπιστεύονται. Χωρίς νάχει πεισθεί ο γιατρός τους λέει να πάρουν μαζί και τον Τούρκο συνάδελφό του Σαμπάν εφένδη, ώστε, αν χρειαζόταν, νάλεγε κι αυτός την γνώμη του.

Καμιά αντίρρηση οι Τούρκοι. Ξεκινάνε με τον Έλληνα γιατρό, παίρνουν μαζί και τον Σαμπάν εφένδη και τραβούν προς τον τούρκικο μαχαλά, όπου ήταν το σπίτι του αρρώστου.

Χτυπούν την πόρτα, μπαίνουν.

-Πέρασε, ντοκτόρ εφέντη! Αμάν σώσε τον άρρωστό μας!

Σ’ ένα κρεβάτι ήταν ξαπλωμένος ο άρρωστος. Ζύγωσε ο Έλληνας γιατρός να δει, ακολουθούσε κι ο Τούρκος από πίσω, οπότε ο «άρρωστος» βγάζει το πιστόλι κάτω από το πάπλωμα και ρίχνει. Κατάστηθα πήραν οι σφαίρες τον Θωμαΐδη κι έπεσε, ενώ ο Τούρκος τρομαγμένος τόβαλε στα πόδια.

Θα γέλασε πολύ η ύαινα με τούτη την ωραία κωμική σκηνή και θα ευχαριστήθηκε πιο πολύ ακόμα όταν έμαθε ότι μ’ ένα σμπάρο ξεπάστρεψε δυο τρυγόνια. Γιατί ο πατέρας του Έλληνα γιατρού που ανησύχησε επειδή αργούσε να γυρίσει ο γιος του, πήγε να δει τι έγινε και βρήκε στο ίδιο σπίτι τον ίδιο θάνατο όπως κι ο γιος του.

Ανάμεσα στους νέους της Κερασούντας βρισκόταν κι ένας άντρας λεβεντόκορμος, που έδειχνε ν’ αψηφά τους Τούρκους — Σάββας Ατματζίδης τ’ όνομά του— από καιρό τον είχαν βάλει κι αυτόν στο μάτι. Αφήνω τους συμπατριώτες του Βαλαβάνη και Βιολάκη να μιλήσουν για την δραματική εξόντωσή του: «… Σπαρακτικωτάτη, γράφουν, απέβη η δολοφονία του Σάββα Ατματζίδου. Ολόκληρος αγέλη δολοφόνων επολιόρκησεν εν πλήρει ημέρα το κεντρικόν κατάστημα του Κ. Ατματζίδου, πατρός του θύματος, ζητούσα να συλλάβει τον νέον.

 

Το θύμα αντέστη γενναίως. Εν τω μεταξύ, η ατυχής οικογένεια του Ατματζίδου ειδοποιηθείσα έφθασεν εκ της οικίας της και μετά γοερών κραυγών παρενετέθη μεταξύ του θύματος και των φονέων, περιελισσομένη εκ περιτροπής οτέ μεν τον μελλοθάνατον, οτέ δε τους στυγερούς δολοφόνους. Ο νέος απήχθη, επί τέλους, εν μέσω των ολοφυρμών των οικείων του εις τον τόπον του μαρτυρίου. Εν τω μεταξύ Τούρκοι και Έλληνες συνεκεντρώθησαν πέριξ του καταστήματος του Ατματζίδου και εδημιουργήθη μέγας θόρυβος. Οι Τούρκοι έτριζαν τους οδόντας βλέποντες την αντίστασιν του νέου και παρώρμων τους δολοφόνους, ενώ οι Έλληνες, άνδρες και γυναίκες, εν μέσω σπαρακτικών οδυρμών, συνώδευαν αθελήτως τον ζωντανόν νεκρόν δια της αγοράς εις τον στρατώνα.

 

Τα παράθυρα των πέριξ χριστιανικών και τουρκικών οικιών ήσαν πλήρη περιέργων, εξ ων οι πλείστοι ώκτειραν τον απαγόμενον προς βεβαίαν σφαγήν ευσταλή νέον. Εν μέσω απεριγράπτου συγχύσεως και απειροπληθούς κόσμου, αδιακόπτως πλήττοντες δια των ακτηρίδων των όπλων των οι δήμιοι, τον έσυραν μέχρι της κεντρικής θύρας του στρατώνος, ενώ άλλοι εστράφησαν προς τον παρακολουθούντα λαόν, τον οποίον κτυπώντες δεξιά και αριστερά εφρόντιζον να διαλύσουν.

 

Αλλ’ η περιέργεια είναι κάποτε επικρατεστέρα του φόβου. Το πλήθος παρηκολούθει πανταχόθεν την σκηνήν και έβλεπε μετά τρόμου τας προπαρασκευάς των κακούργων δια την άφευκτον σφαγήν. Αι κραυγαί του θύματος, αγωνιζομένου εναντίον 20 περίπου δολοφόνων, ήσαν φρικαλέαι. Μετά κρατερόν αγώνα εντός της ισογείου φυλακής του στρατώνος οι βδελυροί δολοφόνοι εξήλθον εις την βρύσιν, η οποία ευρίσκεται εις τον περίβολον του στρατώνος και έπλυναν τας καθημαγμένας χείρας των ενώπιον του καταπλήκτου κόσμου».

 

Τοπάλ Οσμάν: Ποιος ήταν ο αδίστακτος σφαγέας των Ποντίων. Ο Οσμάν Φερουντούν Ζαντελέρ (1884) ήταν γιος του Χατζή Μεχμέτ και της Ζεϊνέπ, μουσουλμάνων προσφύγων από το Λαζιστάν. Σύμφωνα με μαρτυρίες Ελλήνων της Κερασούντας, ο Οσμάν από μικρός δούλευε ως βοηθός (τσιράκι) σε ελληνικό ξυλουργείο της πόλης, γεγονός που του δημιούργησε σύμπλεγμα κατωτερότητας και απωθημένα απέναντι στους Έλληνες, οι οποίοι κυριαρχούσαν σε όλους τους τομείς στην κοινωνία της Κερασούντας.

Οι σποραδικές, όμως, εκτελέσεις δεν ήσαν αρκετές για να σβήσουν τη δίψα του Τοπάλ Οσμάν. Ήθελε κάτι πιο γενικό, πιο χορταστικό, μια γενική σφαγή του Ελληνισμού της Κερασούντας και γι’ αυτό ένα απόγεμα εξαπέλυσε τους τσέτες μέσα στην πόλη και μάζεψαν όλους τους άντρες πάνω από 15 χρόνων. Η παρέμβαση όμως του αντικεμαλικού Κιατίπ Αχμέτ ματαίωσε τα σχέδιά του κι έσωσε τους μελλοθάνατους.

Αγριεμένος ο αγάς γι’ αυτό και βλέποντας ότι υπήρχαν ακόμα Τούρκοι που λυπόντουσαν ή συμπαθούσαν τους Ρωμιούς, αποφάσισε να βρει κάποιο τρόπο ν’ ανάψει τα αίματα, ώστε να μη συναντά εμπόδια απ’ τους ίδιους τους ομόφυλους. Και βρήκε. Ήταν μια έμπνευση σατανική και σύμφωνη με το σύστημα που ακολουθούσαν παντού οι Τούρκοι όταν ήθελαν ν’ αρχίσουν τις σφαγές.

Τις σχετικές πληροφορίες μας τις δίνει στο βιβλίο του ο Ιωάν. Παπαδόπουλος, που βρέθηκε υποχρεωμένος να παρακολουθήσει από κοντά την προετοιμασία του σχεδίου. Σαν μουσικός που ήταν, αποτελούσε μέλος της μπάντας που είχε φτιάξει ο διαβόητος αγάς, από 13 Έλληνες και 3 Τούρκους.

 

Η μπάντα αυτή διασκέδαζε αλλά και παρακολουθούσε όλες τις «εκστρατείες» του Τοπάλ Οσμάν για να κατασφαγεί στο τέλος απ’ τον αιμοβόρο αφέντη της. Ο μόνος που ξέφυγε τον θάνατο —κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες— ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου, που χάραξε αργότερα με κάθε λεπτομέρεια τα φοβερά περιστατικά της τραγικής θητείας του.

Μια «πατριωτική» θεατρική παράσταση ήταν το σχέδιο που σοφίστηκε ο Τοπάλ Οσμάν, κι αυτής της παράστασης τις πρόβες παρακολούθησε ο άνθρωπος που μας ιστορεί τα γεγονότα, σαν μέλος της ορχήστρας που θα συνόδευε το έργο. Το θεατρικό εκείνο κατασκεύασμα είχε γραφεί ειδικά για την περίσταση κι είχε για θέμα του την κατάληψη της Σμύρνης απ’ τον ελληνικό στρατό. Εμπρηστικό στην κάθε του γραμμή, άρχιζε με μια μυστική σύσκεψη των Ελλήνων, όπου εμφανιζόταν ο μητροπολίτης Χρυσόστομος κι οι πρόκριτοι της Σμύρνης, που συζητούσαν επί σκηνής πώς θα κατασφάζανε τους Τούρκους μόλις θ’ αποβιβαζόταν ο ελληνικός στρατός. Οι Τούρκοι φαινόντουσαν τρομοκρατημένοι κι απελπισμένοι.

Στην επόμενη σκηνή γινόταν η απόβαση κι ενώ από ένα μιναρέ ακουγόταν η φωνή του μουεζίνη, οι Έλληνες στρατιώτες ορμούσαν επάνω στους Τούρκους, τους κατάσφαζαν κι ύστερα άρχιζαν τις κλεψιές και τις λεηλασίες. Στις παρακάτω πράξεις εμφανιζόντουσαν οι Σμυρνιοί διψώντας αίμα —ο συγγραφέας τους είχε φτιάξει με πρότυπο τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν— μάζευαν στην πλατεία της πόλης όλους τους Τούρκους πρόκριτους κι αξιωματικούς, τους ξήλωναν τα γαλόνια και τους εξευτέλιζαν μ’ όλους τους τρόπους. Μόνο ένας λοχαγός εμφανιζόταν ν’ αντιστέκεται, αλλά οι Έλληνες τον θανατώναν αμέσως με την ξιφολόγχη κι εκείνος πέφτοντας φώναζε ηρωικά:

-Γιασασίν βατάν, γιασασίν Τουρκ μιλετί!

«Ζήτω η πατρίς, ζήτω το τούρκικο έθνος». Ανάλογες ήταν κι όλες οι άλλες σκηνές του έργου, που στο τέλος έδειχνε τους τσέτες επάνω στο βουνό να ορκίζουνται εκδίκηση κατά των άτιμων γκιαούρηδων.

Με τέτοια αισχρή παραποίηση των γεγονότων φαντάζεται εύκολα κανένας πόσο θ’ άναβε ο φυλετικός φανατισμός και το μίσος του πρωτόγονου τούρκικου λαού, και τι θα επακολουθούσε. Ευτυχώς, όμως, ούτε η παράσταση πρόλαβε να δοθεί, ούτε και να πραγματοποιηθεί ο σκοπός για τον οποίον οργανώθηκε. Μια επείγουσα τηλεγραφική διαταγή του Κεμάλ καλούσε τον Τοπάλ Οσμάν να μαζέψει αμέσως όση δύναμη είχε και να τρέξει για να βοηθήσει στην καταστολή της επανάστασης των Κούρδων.

Έτσι παράτησε για την ώρα τους Ρωμιούς και μάζεψε τους άντρες του, που αποτελούσαν το «ένδοξον ενενηκοστόν τέταρτον ανεξάρτητον σύνταγμα «Κεραυνός», με αρχηγό τον… Ταμερλάνο τους —«μπιζίμ Τεμερλίγκ» έλεγαν τον Οσμάν αγά οι τσέτες του. Διέταξε να παρουσιαστούν κι οι Έλληνες μουσικοί που αποτελούσανε την μπάντα. κι ο ήρωας ξεκίνησε για τη μεγάλη εκστρατεία.

 

«Πλήθος κόσμου, σημειώνει ο Έλληνας μουσικός, είχε συγκεντρωθή δια να αποχαιρετήση τον αγάν και να του ευχηθή όπως κατατροπώση τους εχθρούς της πατρίδος και να τους μεταφέρη δεμένους εις Κερασούντα. Υπό τας επευφημίας και τους πυροβολισμούς που ηλούοντο εις όλην την πόλιν ο νέος «Ταμερλάνος» έφιππος επί αραβικού ίππου, φέρων καλπάκι επί κεφαλής, στρατιωτικήν χλαίνην εις τους ώμους και το απαραίτητον μαστίγιον ανά χείρας, με τους ακολουθούντας αυτόν 40 εφίππους οπλισμένους ως αστακούς, την παιανίζουσαν το εμβατήριον μουσικήν και τους κατά λόχους και τετράδας συντεταγμένους ληστοσυμμορίτας του, έδωσε το σύνθημα της εκκινήσεως την 21 Φεβρουαρίου 1921.

»Την μεγάλην αυτήν εκστρατείαν, την οποίαν παρηκολούθησα καθ’ όλην την διάρκειαν αυτής μέχρι της ημέρας που ως εκ θαύματος διεσώθην, θα προσπαθήσω να εξιστορήσω αντικειμενικώς και χωρίς υπερβολάς, με όλας τας λεηλασίας, βιαιοπραγίας, σφαγάς γυναικοπαίδων, βιασμούς υπάνδρων γυναικών και νεανίδων και άλλας φρικαλεότητας αι οποίαι διεπράχθησαν από το ληστοσυμμοριτικόν τάγμα του αιμοβόρου Τοπάλ Οσμάν αγά εις διάφορα μέρη από τα οποία επέρασε και που είδα με δακρυσμένα μάτια και συντετριμμένη καρδιά».

Απ’ τις περιγραφές του συγγραφέα και αυτόπτη μάρτυρα θα μεταφέρω μόνο λιγοστά αποσπάσματα, αρκετά ωστόσο για να δώσουν μια ιδέα του είδους των κατορθωμάτων της ορδής, παραλείποντας τις κτηνωδίες σε βάρος των Κούρδων και σταματώντας μόνο σε όσα αφορούν τους Έλληνες.

Παρά το άγριο κυνήγι στα βουνά και τον αφανισμό των κουρδικών χωριών, η εκστρατεία έμεινε χωρίς αποτέλεσμα και ο Τοπαλ Οσμάν άλλαξε πορεία. Αλλά ας ακούσουμε τον ίδιο τον αφηγητή:

«… Την 2αν Απριλίου 1921, όταν έδωσε το σύνθημα της οπισθοχωρήσεως, διέταξε τους τσέτες να εκτελέσουν τους 5 Έλληνας τους οποίους είχε παραλάβει από το Ρεφαγιέ δια να μεταφέρουν πυρομαχικά. Μετά την πράξιν αυτήν μας φώναξε και μας είπε ειρωνικά:

»-Ε, βρε οργανοπαίκτες, τώρα θα πάμε στους δικούς σας 400 Σανταίους επαναστάτας, δια τους οποίους βράζει συσσίτιον…

Μόλις περάσαμε, όμως, εις την απέναντι όχθην του Ευφράτη ποταμού, με επείγον τηλεγράφημα ο Κεμάλ διέταξε τον σφαγέα και διώκτην των Χριστιανών να βαδίση εναντίον των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων της περιφερείας Σαμψούντος (Αμισού), τα οποία έκαμναν θραύσιν εις εκείνα τα μέρη. Μετά διήμερον πορείαν δια μέσου των καταρημαγμένων αρμενικών χωρίων, την 5ην Απριλίου εφθάσαμεν εις Σου Σεχίρ, όπου μεταξύ πολλών Ελλήνων κατεκρεούργησαν και τον παπα ‐ Αναστάσιον, λόγω της εθνικής του δράσεως. Την επομένην, ακολουθούντες τον ρουν του Λύκου ποταμού, περνάμε την γέφυραν και κατά τας εσπερινάς ώρας φθάνομεν εις Κοϊλά Χισάρ. Κατά την εκεί διανυκτέρευσιν εξετελέσθησαν όλοι οι Έλληνες κάτοικοι που έζων εις αυτήν.

…Εις το Νικσάρ (Νεοκαισάρειαν) οι τσέτες μετέφεραν όλους τους Έλληνας έξω από την πόλιν και τους εξετέλεσαν με ομαδικά πυρά. Την 10ην Απριλίου εξεκινήσαμε και μετά πορείαν 7 περίπου ωρών εφθάσαμε εις την ωραίαν κωμόπολιν Έρπαα, που κατωκείτο από Έλληνας και Τούρκους. Οι τελευταίοι ειδοποιήθησαν τηλεφωνικώς από τον Τοπάλ Οσμάν να συγκεντρώσουν τους Έλληνας εις πανδοχεία και καφενεία υπό αυστηράν επιτήρησιν.

Εκεί οι μεν τσέτες κατηυλίσθησαν εις διαφόρους κενάς οικίας των Χριστιανών δια να τας λεηλατήσουν, ο δε Τοπάλ Οσμάν με το επιτελείον του κατέλυσε εις το αρχοντικό του πλουσίου Έλληνος Αναστάς αγά, προέδρου της ελληνικής κοινότητος.

 

 

19 Μαΐου 1919, ο Κεμάλ στη Σαμψούντα. Η άφιξη του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα θεωρείται ότι ολοκληρώνει την τελευταία φάση της Γενοκτονίας. Το 1921 ιδρύονται από την Εθνοσυνέλευση της Άγκυρας και τα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας, τα οποία εγκαταστάθηκαν στην Αμάσεια για να δικάσουν τους εσωτερικούς εχθρούς του καθεστώτος και της ανεξαρτησίας. Την 1η Δεκεμβρίου 1922 ο αριθμός των θυμάτων του Πόντου, σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές επαρχίες και τις ελληνικές κοινότητες, ήταν 303.237.

 

 

Τας πρωινάς ώρας της επομένης, καθ’ ην ώραν επαιάνιζεν η μουσική εις το προαύλιον της οικίας του Αναστάς αγά, από την ταράτσαν της οποίας ο αιμοσταγής αρχηγός με τους επιτελείς του μας παρηκολούθουν χαριεντιζόμενοι δια τα ανδραγαθήματά των, ηκούσθησαν οιμωγαί και κλαυθμοί από το εσωτερικόν της οικίας, την ώραν που κατεκρεουργείτο αγρίως η οικογένεια του Αναστάς αγά. Η συγκίνησις την οποίαν εδοκιμάσαμεν την στιγμήν αυτήν ήτο τόσον μεγάλη, ώστε κατήντησε να παραλύσουν τα δάκτυλά μας και να αρχίση μία παραφωνία, μέχρις οτου εσταματήσαμε και φύγαμε κατασυντετριμμένοι.

Κατά τας βραδυνάς ώρας της ιδίας ημέρας αποσπάσματα τσετέδων ωδήγησαν τους μελλοθανάτους Έλληνας, που ήσαν ήδη συγκεντρωμένοι, εις απόμερον μέρος, όπου τους εξετέλεσαν και τους παρέχωσαν εις ομαδικόν τάφον. Την 18ην Απριλίου εξεκινήσαμε και όταν εφθάσαμε εις ένα τούρκικο χωριό, κείμενον κοντά εις το Τσετζλέ ‐ Πογαζή, οι κάτοικοι αυτού συνέστησαν εις τον Τοπάλ Οσμάν να μη περάση από το μέρος εκείνο, όπου είχε τα λημέρια του ο από το Έρπαα καταγόμενος Κοτσά Αναστάς με τα καλώς εξωπλισμένα παλληκάρια του, διότι υπήρχε κίνδυνος να πάθη μεγάλην συμφοράν. Ο Τοπάλ Οσμάν εταράχθη μόλις άκουσε το όνομά του και παρ’ όλον ότι είχε μανίαν να εξοντώση ένα τέτοιον αντίπαλον, την τελευταίαν στιγμήν εδειλίασε και παρέκαμψε τα λημέρια του Κοτσά Αναστάς.

Όταν εφθάσαμε εις την κορυφήν ενός βουνού όπου ήτο το ελληνικόν χωρίον Κηρκ ‐ Χαρμάν διέταξε αμέσως τους δημίους του να καταστρέψουν αυτό μαζί με τους κατοίκους του εις αντίποινα δια την αποτυχίαν του κατά των Ελλήνων ανταρτών. Οι αιμοχαρείς εκτελεσταί συνεκέντρωσαν αμέσως όσα γυναικόπαιδα και γέροντας παρέμειναν εκεί εις διάφορα μεγάλα σπίτια και ακολούθως παρέδωσαν αυτά εις τας φλόγας. Κατά την ώραν που η πυρκαϊά έπαιρνε διαστάσεις ήρχισαν ν’ ακούωνται οι γοεροί κλαυθμοί και οδυρμοί των δυστυχισμένων αθώων πλασμάτων, που εζήτουν έλεος και οίκτον, αλλ’ εις μάτην. Οι εκτελεσταί όχι μόνον εκώφευον εις τας εκκλήσεις των καιομένων, αλλά και εσκότωναν τις μάννες που αλλόφρονες έτρεχον εις τα παράθυρα με τα μωρά των δια να τα πετάξουν έξω, ελπίζουσαι ότι θα τα διασώσουν.

Την 29ην Απριλίου εφθάσαμεν εις το τουρκικόν χωρίον Ασαρτζήκ που έκειτο εις τους πρόποδες του όρους Αγιού Τεπέ της Σαμψούντος. Εκεί επληροφορήθημεν ότι ελληνικά ανταρτικά σώματα, που ευρίσκοντο εις τα πέριξ βουνά, κατέβαιναν εις το χωριό και επρομηθεύοντο τρόφιμα. Οι Τούρκοι του χωριού παρεκάλεσαν τον αγάν να μη πειράξη τους Έλληνας και τα ελληνικά χωριά διότι τελευταίοι αυτοί θα επλήρωναν την νύφην. Ο αγάς μόλις τους άκουσε εξηγριώθη και άρχισε να δέρνη αλύπητα τους προύχοντες του χωριού και να τους αποκαλή εχθρούς και προδότας της πατρίδος των…».

Σ’ όλο αυτό το διάστημα και πολλές ακόμα μέρες που ακολούθησαν, δεν έγινε καμιά σοβαρή συνάντηση με τους Έλληνες αντάρτες, τους οποίους δήθεν κυνηγούσαν οι τσέτες — κι όλο απόφευγαν. Τμήματα μόνο τσετέδων —των οποίων ο αριθμός στο μεταξύ είχε φτάσει τους 3.800— συμπλεκόντουσαν εδώ κι εκεί, ενώ ο ίδιος ο Τοπάλ Οσμάν προτιμούσε πάντα τα εύκολα κατορθώματα σε βάρος των αόπλων. Στις 20 Μαΐου ειδοποιήθηκε ότι μια μεγάλη συνοδεία Ελλήνων της Σαμψούντας, που είχαν εκτοπισθεί, θα περνούσε απ’ το Τσιμπίζ Χαν όπου βρισκόταν στρατοπεδευμένος. Διέταξε να τους οδηγήσουν μπροστά του και τους είπε:

 

-Βρε, γκιαούρηδες, εγώ ερχόμουν στην Σαμψούντα για να σας βρω και βλέπω ότι εσείς έρχεστε σε μένα. Να είστε καλά που με βγάλατε απ’ τον κόπο!

 

 

Έλληνες του Πόντου σε τάγμα εργασίας – Μπροστά διακρίνεται και ένας λυράρης. O απώτερος στόχος των εργατικών ταγμάτων «αμελέ ταμπουρού» ή (κατά τη λαϊκή έκφραση, προς εξευτελισμό τους) των «εσέκ ταμπουρού», δηλαδή των ταγμάτων γαϊδουριών, ήταν ο αποδεκατισμός του ανδρικού πληθυσμού για να μην υπάρχουν δυνάμεις αντίστασης κατά τη δεύτερη φάση του γενοκτονικού σχεδίου.

 

 

Συγχρόνως διέταξε τους τσέτες του να τους τραβήξουν όλους σε μια χαράδρα, όπου και τους εξετέλεσαν: «… Επί 45 ημέρας, συνεχίζει ο Παπαδόπουλος, περιεπλανάτο ο αγάς με τους αλήτας του ανά τα βουνά, τις χαράδρες και τα λαγκάδια δια να συναντήση δήθεν αντάρτας, χωρίς ποτέ να έχη την τόλμη να πλησιάση τα πιο επικίνδυνα λημέρια των οπλαρχηγών, τα οποία εν τούτοις ήσαν γνωστά. Την 30ήν Ιουλίου 1921 κατήλθε εις την τουρκικήν κωμόπολιν Καβάκ, 54 χιλιόμετρα από την Σαμψούντα.

Η κωμόπολις αυτή κατέστη πολυθρύλητος εις όλους τους Ποντίους της περιφερείας διότι εκεί εσφάγησαν ομαδικώς εκατοντάδες Ελλήνων Σαμψουντίων και Παφραίων, που ενώ εστέλλοντο ως εξόριστοι εις το εσωτερικόν της Τουρκίας, ουδέποτε έφθαναν εις τον προορισμόν των. Οι Τούρκοι κάτοικοι του χωρίου, όταν εμπήκαμε εις αυτό, μας υπεδέχθησαν με μεγάλον ενθουσιασμόν και διηγούντο την σφαγήν των αποστελλομένων εις εξορίαν Ελλήνων και εδείκνυον με υπερηφάνειαν τα χρυσά και αργυρά ωρολόγια, τα δαχτυλίδια, τις καδένες, τις σακκούλες των γεμάτες και τα διάφορα τιμαλφή που άρπαζαν από τους γκιαούρηδες…».

 

Προτού ξεκινήση για την Κάβζα ο Τοπάλ Οσμάν ετηλεφώνησε στις εκεί αρχές να συγκεντρώσουν όλους τους Έλληνες. Παρά τις αντιρρήσεις του καϊμακάμη μα με την άγρια επιμονή της ύαινας έγινε η συγκέντρωση και τότε: «…Είναι αδύνατον να περιγράψη κάλαμος συγγραφέως το τι συνέβη εις την πόλιν αυτήν κατά το τριήμερον διάστημα της παραμονής του αγά. Εξαγριωμένα στίφη τσετέδων και πειναλέων Τούρκων παρεβίαζαν τας θύρας των οικιών, κλαυθμοί και οδυρμοί ηκούοντο πανταχόθεν, άνδρες και γυναικόπαιδα, εσέρνοντο εις τους δρόμους και εξετελούντο, νεάνιδες εβιάζοντο, οι καμπάνες εκτυπούσαν, οικίαι παρεδίδοντο εις τας φλόγας. Τα διαπραχθέντα κακουργήματα ήσαν τοιαύτης εκτάσεως ώστε θα ωχρίουν μπροστά σ’ αυτά και νύκτες ακόμη Αγίου Βαρθολομαίου».

 

Στις 6 Αυγούστου, τραβώντας για την Άγκυρα ο Τοπάλ Οσμάν —ύστερα από τηλεγραφική διαταγή του Κεμάλ— συναντά στο δρόμο ένα εργατικό τάγμα από 600 Έλληνες. Όταν τους είδε έκανε σαν τρελλός απ’ τη χαρά του και παρά τις διαμαρτυρίες των τζανταρμάδων, μέσα σε λίγη ώρα τους κύκλωσε και τους εθέρισε όλους με πολυβόλα!..

 

***

 

Ο Δημήτρης Ψαθάς καταγόταν από την Τένεδο αλλά γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου στις 21 Οκτωβρίου του 1907.

Το 1923, με τη Μικρασιατική καταστροφή, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του και αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία, την ευθυμογραφία και το θέατρο.

Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες με τεράστια επιτυχία.

Τα έργα του γνώρισαν τη διεθνή αναγνώριση και μεταφράστηκαν στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ρωσικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά, και παίχτηκαν σε πολλές χώρες του κόσμου.

Υπήρξε σύμβουλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ).

Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1979 στην Αθήνα.

 

 

 

 

 

 

Παναγιώτης Μήλας«Η ύαινα της Κερασούντας». Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Ψαθά «Γη του Πόντου»
Περισσότερα

Παρουσίαση του βιβλίου «Δημοσιογραφικά παρασκήνια» στην ΕΣΗΕΑ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το βιβλίο του Νίκου Δημαρά με τίτλο «Δημοσιογραφικά Παρασκήνια» (εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία) θα παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση που θα γίνει την Πέμπτη 16 Μαΐου 2019, ώρα 7 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (α΄ όροφος, Ακαδημίας 20, Αθήνα).
Συντονιστής: Πάνος Σόμπολος, δημοσιογράφος – συγγραφέας, πρώην πρόεδρος ΕΣΗΕΑ και ΕΔΟΕΑΠ.
Ομιλητές: Άγγελος Κολοκοτρώνης, δημοσιογράφος, μέλος ΕΣΗΕΜ-Θ, Γιώργος Λιάνης, δημοσιογράφος – συγγραφέας, Φώτης Σιούμπουρας, δημοσιογράφος – συγγραφέας.
Χαιρετισμοί: Μαρία Αντωνιάδου, δημοσιογράφος, πρόεδρος ΕΣΗΕΑ, Φώτης Κουτσαμπάρης, δημοσιογράφος, μέλος ΕΣΗΕΜ-Θ, εκπρόσωπος εκδόσεων Μαλλιάρης-Παιδεία, Γιώργος Δημαράς βουλευτής, υφυπουργός περιβάλλοντος.

Το βιβλίο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ανέκδοτα, μαργαριτάρια, περίεργα στιγμιότυπα, πλάκες και φάρσες με τον Γιάννη Κυριακίδη και την «άτακτη παρέα» της Τσιμισκή, ψέματα και αλήθειες για το συγκρότημα Βελλίδη, ραδιοφωνικές παρέες της Θεσσαλονίκης, το φεστιβάλ τραγουδιού, αποστολές εξωτερικού…

Είναι ταυτόχρονα κι ένα λεύκωμα φωτογραφιών από γεγονότα που έλαβαν χώρα στην πόλη της Θεσσαλονίκης τις τελευταίες δεκαετίες και καταγράφηκαν στις σελίδες των τοπικών εφημερίδων από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ της εποχής.

«Επιλέξαμε τελικά τα Δημοσιογραφικά Παρασκήνια για να σηματοδοτήσουμε από τη μια πλευρά την περιγραφή της δημοσιογραφικής ζωής, πίσω από τη βιτρίνα, δίνοντας σημασία και στη σοβαρή της πτυχή και από την άλλη να αποδώσουμε με χιούμορ τα όσα βιώναμε τις ημέρες και τις νύχτες της δύσκολης και βασανιστικής δουλειάς μας, που όμως την ελαφρύναμε, κάνοντας φάρσες και πλάκες», αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο συγγραφέας Νίκος Δημαράς, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και εξηγεί ότι «είναι σαν να κάνουμε μια ακτινογραφία της δημοσιογραφικής ζωής για μισό αιώνα, όχι μόνο για να ξαναφέρουμε λίγα χαμόγελα στα χείλη, αλλά και για να αφήσουμε να αναδυθούν μέσα από τα κείμενα κάποια συμπεράσματα και μηνύματα προς τις νέες δημοσιογραφικές γενιές, ώστε να κρατήσουν ψηλά το ήθος, το μεράκι, την αγάπη και την αφοσίωση στις αρχές και τις αξίες αυτού του λειτουργήματος».

Το βιβλίο, όπως αναφέρει στο σημείωμα του ο εκδότης Αντώνης Μαλλιάρης «αποτελεί κι ένα ιστορικό ντοκουμέντο, διότι παρουσιάζει στις σελίδες του, με γλαφυρό τρόπο, την ιστορία του τύπου της Θεσσαλονίκης και των ανθρώπων που υπηρέτησαν –με αξιοπιστία, αγάπη, ζήλο και μεράκι – τα μέσα ενημέρωσης της πόλης μας».

eirini aivaliwtouΠαρουσίαση του βιβλίου «Δημοσιογραφικά παρασκήνια» στην ΕΣΗΕΑ
Περισσότερα

«Ο Ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση» των Σταύρου Μουμουλίδη – Σοφίας Αμοιρίδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Βλέποντας το τμήμα της νεολαίας του Συλλόγου Ποντίων Ευόσμου “Παναγία Κρεμαστή” να χορεύει σε υψηλές εντάσεις, γεννήθηκε η ιδέα της χρησιμοποίησης του ποντιακού χορού ως αεροβικής γυμναστικής.

Η ιδέα έγινε πειραματισμός, που με τη σειρά του γέννησε την ανά χείρας μελέτη που αποδεικνύει πως ο ποντιακός χορός προσφέρει οφέλη και στο επίπεδο της άθλησης.

Και το κάνει διότι ως ομαδικός χορός προσφέρεται για κοινωνική επαφή και κοινωνικοποίηση. Είναι άθληση μέσα από τη συναναστροφή.

Στον ποντιακό χορό ως αεροβική γυμναστική υπάρχει συντονισμός, συγχρονισμός και πειθαρχία των χορευτών – αθλητών. Ο αθλητής – χορευτής πρέπει να ακολουθήσει την ένταση και τη συμπεριφορά του υπόλοιπου χορού, και αυτό μας έδειξε η μελέτη την οποία διεξαγάγαμε. Ο αθλητής-χορευτής γίνεται ένα με τον υπόλοιπο χορό, αρνείται να υποχωρήσει, αρνείται να εγκαταλείψει τον χορό και δίνει όλες του τις δυνάμεις ώστε να ολοκληρώσει την άσκηση”.

 

 

Η παρουσίαση του βιβλίου «Ο Ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση» των Σταύρου Μουμουλίδη – Σοφίας Αμοιρίδου θα πταγματοποιηθεί την Τετάρτη 15 Μαΐου 2019, στις 20:00, στο Φουαγιέ του Δημαρχείου Κορδελιού Ευόσμου

Ο Σύλλογος Ποντίων Ευόσμου «Παναγία Κρεμαστή» και οι εκδόσεις iWrite παρουσιάζουν την Τετάρτη 15 Μαΐου στις 19:00 στο Φουαγιέ του Δημαρχείου Κορδελιού Ευόσμου το βιβλίο «Ο Ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση» των Σταύρου Μουμουλίδη και Σοφίας Αμοιρίδου.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Μουμουλίδης Σταύρος (καθηγητής φυσικής αγωγής)
Αμοιρίδου Σοφία (καθηγήτρια φυσικής αγωγής)
Μπαϊραχτάρης Θωμάς (χοροδιδάσκαλος, λυράρης)

Σημειώνεται ότι στον ίδιο χώρο λειτουργεί η εικαστική έκθεση του Συλλόγου Ποντίων Ευόσμου που θα είναι ανοιχτή στο κοινό έως και τις 19 Μαΐου.

 

 

Πληροφορίες

Παρουσίαση Βιβλίου
«Ο Ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση» των Σταύρου Μουμουλίδη και Σοφίας Αμοιρίδου
Εκδόσεις iWrite
Τετάρτη 15 Μαΐου 2019
Φουαγιέ του Δημαρχείου Κορδελιού Ευόσμου, στην πλατεία Ευόσμου
Ώρα έναρξης: 20.00
Είσοδος ελεύθερη
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2310775346
Οργανωτής: Σύλλογος Ποντίων Ευόσμου «Παναγία Κρεμαστή»

***

Ο ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση
Συγγραφείς: Σταύρος Μουμουλίδης, Σοφία Αμοιρίδου
Εκδότης: Εκδόσεις iWrite.gr
Έτος έκδοσης: 2019
Αριθμός σελίδων: 64
Διαστάσεις: 21×14

eirini aivaliwtou«Ο Ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση» των Σταύρου Μουμουλίδη – Σοφίας Αμοιρίδου
Περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ – Έντγκαρ Άλλαν Πόε – Η φιλοσοφία της ένδυσης και της επίπλωσης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ποια θα είναι τα ρούχα του μέλλοντος σύμφωνα με τον Όσκαρ Ουάιλντ και πώς φαντάζεται το ιδανικό δωμάτιο ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε; Οι δύο συγγραφείς, ξεδιπλώνουν τη φιλοσοφία τους πάνω στην ένδυση και στην επίπλωση, αναδεικνύοντας το Ωραίο ως «αισθητική της ελεύθερης επιλογής» και όχι ως «αισθητική του ισχυρού», που γίνεται κυρίαρχη τάση της μόδας.
Μέσω της αισθητικής —ως αναγωγή στην ατομικότητα— ο άνθρωπος όχι μόνο ανακαλύπτει και εκφράζει τον πυρήνα του, μα επινοεί εκ νέου τον άνθρωπο· με τις στυλιστικές του επιλογές να συνθέτουν την προσωπική του αφήγηση για τον κόσμο.
Δύο εμβληματικά κείμενα για τους λάτρεις της αισθητικής που «για να ξεχωρίσουν, δεν χρειάζεται να ακολουθήσουν».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η ομορφιά στο ρούχο, όπως και στη ζωή, πηγάζει πάντοτε από την ελευθερία. Ένα φόρεμα θα πρέπει να ακολουθεί κάθε στιγμή τους ελιγμούς της κοπέλας που το φοράει, να αναπαράγει επακριβώς τη μελωδία κάθε κίνησης και τη χάρη κάθε χειρονομίας. Η ομορφιά του πρέπει να φαίνεται στο διακριτικό παιχνίδισμα του φωτός και στους ντελικάτους κυματισμούς των πτυχώσεων, όχι στη μάταιη αποκρουστικότητα και στην αποκρουστική ματαιότητα μιας δύσκαμπτης και στερεοτυπικής διακόσμησης.

* * *

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να θυμόμαστε πως όταν βλέπουμε ένα καλοντυμένο άτομο είναι η χάρη της γραμμής και οι αναλογίες που τραβούν το βλέμμα, και πως η εμφάνιση θα πρέπει να είναι απόλυτα ισορροπημένη από την κορυφή ως τα νύχια· μια απρόσμενη ή έντονη χρωματική αντίθεση, με έναν φιόγκο ή μια κορδέλα, αποσπά το βλέμμα από την αυστηρότητα του συνόλου και το κάνει να εστιάζει σε μία και μόνο λεπτομέρεια.

[Όσκαρ Ουάιλντ, «Η φιλοσοφία της ένδυσης»]

Πρέπει να φροντίζουμε ένα δωμάτιο όπως επιμελούμαστε έναν πίνακα· διότι τόσο ο πίνακας όσο και το δωμάτιο υπόκεινται σε εκείνες τις απαρέγκλιτες αρχές που διέπουν όλες τις μορφές τέχνης· σχεδόν οι ίδιοι κανόνες, βάσει των οποίων αξιολογούμε την ποιότητα ενός πίνακα, ισχύουν και για τη διαρρύθμιση μιας αίθουσας. Η παραμέληση φαίνεται, κάποιες φορές, στο ύφος των επίπλων· μα συνήθως φαίνεται στα χρώματα και στις εναλλακτικές χρήσεις τους. Ακόμη και ο άξεστος χωριάτης —εφόσον έχει διαύγεια— μπαίνοντας σε ένα «φορτωμένο» δωμάτιο, αμέσως θα αντιληφθεί πως κάτι δεν πάει καλά, μολονότι μάλλον δεν θα μπορεί να προσδιορίσει τον ακριβή λόγο της δυσφορίας του. Ας οδηγήσουμε το ίδιο άτομο σε ένα καλόγουστο δωμάτιο· τότε, θα ξεσπάσει σε επιφωνήματα χαράς και έκπληξης.

[Έντγκαρ Άλλαν Πόε, «Η φιλοσοφία της επίπλωσης»]

 

 

Όσκαρ Ουάιλντ ▪ Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Η φιλοσοφία της ένδυσης
και της επίπλωσης

Μετάφραση ▪ Επίμετρο
Λαμπριάνα Οικονόμου

Α’ έκδοση: Απρίλιος 2019
Αριθμός σελίδων: 60 ▪ Τιμή: €7,84
ISBN: 978-618-82781-7-2

Εκδόσεις Κοβάλτιο

eirini aivaliwtouΌσκαρ Ουάιλντ – Έντγκαρ Άλλαν Πόε – Η φιλοσοφία της ένδυσης και της επίπλωσης
Περισσότερα

Greca Mama Mafiosa – Συλλογή κειμένων για τις μαμάδες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στις 12 Μαΐου θα γιορτάσουμε φέτος τις μαμάδες. Το ίδιο απόγευμα, στις 6 μ.μ., στο wine bar Monk (Καρόρη 4, Μοναστηράκι) θα γίνει η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου Greca Mama Mafiosa, μια συλλογή 16 κωμικοτραγικών κειμένων που επιμελήθηκε η Ειρήνη Κανακάκη.
Αποσπάσματα θα διαβάσουν ο Λουκάς Ανανίκας, ο Βασίλης Μπαρούτης, η Μύριαμ Περικλιώτη, ο Γιώργος Πολυχρονίδης και ο Ζαχαρίας Ρόχας.
Το μουσικό μέρος της βραδιάς έχουν αναλάβει ο Μανώλης Ρακιντζής και η Μαρία Ροδοπούλου.

Εκδόσεις Φίλντισι

Ξανθίππου 123, Παπάγου
Τηλ.: 210 6540170
Fax: 210 6540918

eirini aivaliwtouGreca Mama Mafiosa – Συλλογή κειμένων για τις μαμάδες
Περισσότερα