Βιβλιοστάτης

Η Ειρήνη Μητροπούλου και ο Ματθαίος Γατιάδης αναζητούν τη λύση στο «Μυστήριο στο γατονήσι»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ποιος είναι ο Ματθαίος Γατιάδης; Τι ρόλο παίζει ο Ιάκωβος Γκουρμές; Ποια είναι τα μυστικά της Βεατρίκης και της Ιουλίας; Το Γατονήσι πού βρίσκεται; Απέναντι από το Ποντικονήσι ή δίπλα στο Λαγονήσι;
Ποιος είναι ο αντικειμενικός στόχος της Ειρήνης Μητροπούλου;

 

***

 

Την απάντηση σε όλα τα ερωτήματα θα τη βρούμε μόλις διαβάσουμε το «Μυστήριο στο γατονήσι».
Η Ειρήνη Μητροπούλου, έπειτα από μία πολυετή καριέρα στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας, εισέρχεται στο χώρο του παιδικού βιβλίου, με τη σειρά βιβλίων «Νιαρ Νουάρ» στις «Εκδόσεις Ίκαρος». Μαζί της έχει ως πρωταγωνιστή τον γοητευτικό γάτο ντετέκτιβ Ματθαίο Γατιάδη.

 

***

 

Στόχος της Ειρήνης Μητροπούλου είναι να κάνει και τα παιδιά (αλλά και τους μεγάλους) να αφήσουν το tablet και να πιάσουν στα χέρια τους ένα πραγματικό βιβλίο. Να νιώσουν την αξία που έχει το χαρτί. Να το χαϊδέψουν… και να φυλλομετρήσουν τις 104 σελίδες με την εικονογράφηση του Πέτρου Χριστούλια.
Η νέα σειρά βιβλίων απευθύνεται σε παιδιά από 9 ετών και υπόσχεται να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των αναγνωστών καθώς εμπεριέχει σκοτεινά σημεία, ανατροπές, και βέβαια, επιτυχή λύση σε κάθε μυστήριο.

***

Ο διάσημος ντετέκτιβ Ματθαίος Γατιάδης, ένας πανέξυπνος γάτος με πυκνή ασπρόμαυρη γούνα, δέχεται μια απρόσμενη επίσκεψη μέσα στη βροχερή νύχτα. Η γοητευτική Βεατρίκη Γκουρμέ, κόρη πάμπλουτου βιομηχάνου, τον εκλιπαρεί για βοήθεια: η αδελφή της, η Ιουλία, έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς από τη βίλα του πατέρα τους, στο Γατονήσι. Πρόκειται για απαγωγή, ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Και ποιος είναι ο ύπουλος γάτος του Σιάμ που παρακολουθεί τη Βεατρίκη;

***

Όταν φτάνουν στο Γατονήσι, ο Ματθαίος γνωρίζει και τους άλλους γάτους που μένουν στη βίλα του γερο-βιομήχανου Ιάκωβου Γκουρμέ. Ο Ματθαίος τους ανακρίνει, και δεν αργεί να ανακαλύψει ότι όλοι είχαν κίνητρο να βγάλουν από τη μέση την άτυχη Ιουλία. Ποιος από όλους είναι ο ένοχος;

***

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

«Μυστήριο στο Γατονήσι»

Της Ειρήνης Μητροπούλου

Εικονογράφηση: Πέτρος Χριστούλιας

Σειρά: Νιαρ Νουάρ / ISBN: 978-960-572-346-0 / Κατηγορία: Παιδική λογοτεχνία / Σελίδες: 104 / Σχήμα: 14 x 21,3  / Εξώφυλλο: Μαλακό / Τιμή: 7,70 ευρώ (περιλαμβάνει ΦΠΑ 6%) / Βάρος: 185 γρ.
Για ηλικίες: από 9 ετών…

«Εκδόσεις Ίκαρος»

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Ειρήνη Μητροπούλου και ο Ματθαίος Γατιάδης αναζητούν τη λύση στο «Μυστήριο στο γατονήσι»
Περισσότερα

Φώντας Λάδης. Μνήμες από τα Ιουλιανά του 1965 και τις 100 μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Τα Ιουλιανά αποτελούν, όπως και να τα εξετάσει κανείς, σταθμό στη νεότερη ιστορία μας. Φυσικά, μια περιορισμένη ιστορική περίοδος ή ένα «συμβάν» (π.χ. ο εμφύλιος, η δολοφονία Λαμπράκη, τα Ιουλιανά, το πραξικόπημα στην Κύπρο), ανάλογα με το «μήκος» της γενικότερης εποχής που εξετάζεται, μοιάζει να βρίσκεται στο κέντρο ή στην περιφέρειά της, να είναι κορύφωση ή απλό επεισόδιο της. Ωστόσο τα «Ιουλιανά» δεν φαίνονται απλώς. Είναι ορόσημο. Και μάλιστα από πάρα πολλές απόψεις».
Τα παραπάνω γράφει στον πρόλογο της νέας έκδοσης του βιβλίου του ο δημοσιογράφος Φώντας Λάδης και συνεχίζει:
«Η Ελλάδα το καλοκαίρι του 1965 βρέθηκε στο μεταίχμιο. Πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες, συνασπισμοί συμφερόντων και ιδεολογιών, που είχαν παγιωθεί και λειτουργήσει ως εκείνη τη στιγμή, άρχισαν, μετά την «πύρρειο νίκη» της αντίδρασης, να μεταλλάσσουν στη μορφή και στην ουσία, ως την επόμενη μεγάλη σύγκρουση.

 

 

»Από το 1965 και μετά τίποτα και κανείς δεν έμεινε όπως ήταν πριν. Βαθιές ανακατατάξεις και διασπάσεις συγκλόνισαν τον πολιτικό χώρο από τη Δεξιά ως την Αριστερά. Για το πολιτικό εποικοδόμημα είχε φτάσει η ώρα να ακολουθήσει τις αλλαγές της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας.
»Στα γεγονότα της δεκαετίας του ΄60 ήμουν στην καλύτερη ηλικία. Το αίμα έβραζε, η ζωή αποκαλυπτόταν στα μάτια της γενιάς μου, τα όνειρα περίσσευαν. Μερικά δεν απείχαν και πολύ από τα ζωντανά γεγονότα.
»Το 1985 ένιωσα την ανάγκη να βγάλω ένα πρώτο συμπέρασμα για τη σημασία όσων είχαμε ζήσει το καυτό, από κάθε άποψη, εκείνο καλοκαίρι.
»Για τον λόγο αυτό, διάβασα όλες τις αναλύσεις που είχα εντοπίσει και ανέτρεξα σε εφημερίδες της εποχής. Τότε γεννήθηκε η ιδέα να δώσω ένα χρονικό των συμβάντων μέσα από μια παράθεση επιλεγμένων φωτογραφιών, που δείχνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο του πλήθους σε εκείνο το ξεχωριστό κομμάτι της Ιστορίας.
»Στα Ιουλιανά ο λαός λειτούργησε όχι άβουλα και παθητικά, αλλά ενεργητικά και δημιουργικά. Ο καθένας έδρασε ξεχωριστά. Παράλληλα, όμως, όλοι έδρασαν σαν ένα άτομο, συνολικά.
»Ταυτόχρονα προστέθηκε μια δεύτερη ιδέα. Να φωτογραφήσω και να συμπεριλάβω στο βιβλίο και αρκετά από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της εποχής.
»Η πρώτη έκδοση του βιβλίου εξαντλήθηκε μέσα σε ελάχιστες μέρες.
»Τότε μια τρίτη ιδέα γεννήθηκε. Να παραθέσω στον αναγνώστη, με όσο γίνεται πιο αντικειμενικό τρόπο, τις βασικές απόψεις και αναλύσεις που είχαν ήδη δημοσιευτεί για τα Ιουλιανά. Και δίπλα σ΄ αυτές να συμπεριλάβω και μια πρώτη, δική μου, όσο γίνεται πιο συνθετική, εκτίμηση για τα γεγονότα».

 

***

 

 

Ο Φώντας Λάδης γεννήθηκε το 1943 στη Σπάρτη. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε ελληνικές, καθημερινές εφημερίδες και περιοδικά. Την περίοδο 1967 – 1973 έζησε στη Ρώμη. Συνεκδότης με τον Δημήτρη Γκιώνη του περιοδικού «Τετράδιο» από το 1974 ως το 1976. Έχει γράψει ποίηση, πεζογραφία, ταξιδιωτικό, πολιτικό και ιστορικό δοκίμιο, θέατρο, καθώς και βιβλία για παιδιά. Ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάνο Λοΐζο, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Μάριο Τόκα, τον Λίνο Κόκοτο, τον Δημήτρη Λάγιο και άλλους Έλληνες συνθέτες. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδας, της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας και ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Εταιρείας Αρχείου και Μελετών «Μνήμες».

 

***

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Φώντας Λάδης

«Ιουλιανά 1965 – 100 μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα»
Ανάλυση των γεγονότων – 170 φωτογραφίες και ντοκουμέντα
«Εκδόσεις Μετρονόμος»
ISBN: 978-618-5339-51-7
Σελίδες: 160 / Μέγεθος: 17×24 εκ.

 

***

 

Η βασική φωτογραφία είναι από το «Αρχείο της ΕΡΤ»: Έξω από το ξενοδοχείο «Esperia» ακριβώς στη διασταύρωση Χρήστου Λαδά και Σταδίου, έγινε το μπλόκο από τα ΜΑΤ. Εκεί τραυματίστηκαν πολλοί. Ανάμεσά τους, χτυπήθηκε θανάσιμα ο Σωτήρης Πέτρουλας.

Παναγιώτης ΜήλαςΦώντας Λάδης. Μνήμες από τα Ιουλιανά του 1965 και τις 100 μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα
Περισσότερα

Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης – Θεόφιλος Παλαιολόγος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ὁ τελευταῖος χρόνος εἶν᾿ αὐτός. Ὁ τελευταῖος τῶν Γραικῶν
αὐτοκρατόρων εἶν᾿ αὐτός. Κι᾿ ἀλλοίμονον
τί θλιβερὰ ποὺ ὁμιλοῦν πλησίον του.
Ἐν τῇ ἀπογνώσει του, ἐν τῇ ὀδύνῃ
ὁ Κὺρ Θεόφιλος Παλαιολόγος
λέγει «Θέλω θανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν».

Ἂ Κὺρ Θεόφιλε Παλαιολόγο
πόσον καϋμὸ τοῦ γένους μας, καὶ πόση ἐξάντλησι
(πόσην ἀπηύδησιν ἀπὸ ἀδικίες καὶ κατατρεγμό)
ἡ τραγικές σου πέντε λέξεις περιεῖχαν.
Πάρθεν
Αὐτὲς τὲς μέρες διάβαζα δημοτικὰ τραγούδια,
γιὰ τ᾿ ἄθλα τῶν κλεφτῶν καὶ τοὺς πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα καὶ τὰ πένθιμα γιὰ τὸν χαμὸ τῆς Πόλης
«Πῆραν τὴν Πόλη, πῆραν την· πῆραν τὴν Σαλονίκη».
Καὶ τὴν Φωνὴ ποὺ ἐκεῖ ποὺ οἱ δυὸ ἐψέλναν,
«ζερβὰ ὁ βασιληᾶς, δεξιὰ ὁ πατριάρχης»,
ἀκούσθηκε κ᾿ εἶπε νὰ πάψουν πιὰ
«πάψτε παπάδες τὰ χαρτιὰ καὶ κλεῖστε τὰ βαγγέλια»
πῆραν τὴν Πόλη, πῆραν την· πῆραν τὴν Σαλονίκη.

Ὅμως ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλα πιὸ πολὺ μὲ ἄγγιξε τὸ ᾄσμα
τὸ Τραπεζούντιον μὲ τὴν παράξενή του γλώσσα
καὶ μὲ τὴν λύπη τῶν Γραικῶν τῶν μακρυνῶν ἐκείνων
ποὺ ἴσως ὅλο πίστευαν ποὺ θὰ σωθοῦμε ἀκόμη.

Θεόφιλος Παλαιολόγος: Μαθηματικός και φιλόσοφος, συγγενής του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ΙΑ΄, ο οποίος αγωνίστηκε με γενναιότητα και φονεύτηκε κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453).

Λόγια πηγή του ιστοριογενούς αυτού ποιήματος είναι η εξής περικοπή από το Χρονικό, III, 7 του Γεωργίου Σφραντζή:
«Ομοίως και ο Θεόφιλος ο Παλαιολόγος, ως είδε τον βασιλέα μαχόμενον και την πόλιν κινδυνεύουσαν, μεγαλοφώνως μετά κλαυθμού κράξας είπε “Θέλω θανείν μάλλον ή ζην”, και συρρήξας εαυτόν εν μέσω μετά κραυγής τους όσους εύρε πάντας διασκέδασε και διεσκόρπισε και εθανάτωσεν». [Γ. Π. Σαββίδης]

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης φανερώνει στην ποίησή του βαθύ σεβασμό και εκτίμηση για τη μεγαλειώδη εξάπλωση του ελληνικού πολιτισμού, ιδίως κατά την ελληνιστική περίοδο, τονίζοντας με ποικίλους τρόπους τη δυναμική της ελληνικής γλώσσας και σκέψης. Εκτίμηση που πηγάζει από την αδιαμφισβήτητη αγάπη του ποιητή για τον ελληνισμό, είτε αυτός βρίσκεται στον κυρίως ελληνικό χώρο είτε δραστηριοποιείται σε χώρες και περιοχές στον ευρύτερο χώρο της Μεσογείου και της Ασίας. Κάθε επίτευγμα του ελληνισμού αποτελεί πηγή μεγάλης υπερηφάνειας για τον ποιητή κι αντιστοίχως κάθε πλήγμα που δέχεται ο ελληνισμός συνιστά γι’ αυτόν πηγή μεγάλου πόνου και απογοήτευσης. Εύλογα, λοιπόν, το γεγονός της άλωσης της Κωνσταντινούπολης -που αποτελεί μάλιστα τον τόπο καταγωγής του Καβάφη-, εκλαμβάνεται από τον ποιητή ως μία από τις πιο επώδυνες στιγμές για το σύνολο του ελληνισμού, αφού σηματοδοτεί τον τερματισμό μιας μακράς ανοδικής πορείας για το ελληνικό έθνος και την εκκίνηση μιας ταπεινωτικής περιόδου ανελευθερίας.

Ο τελευταίος χρόνος είν’ αυτός. Ο τελευταίος των Γραικών
αυτοκρατόρων είν’ αυτός. Κι αλίμονον
τι θλιβερά που ομιλούν πλησίον του.

Η αρχική διαπίστωση του ποιήματος διατυπώνεται κατά τρόπο απόλυτο και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παραγνώρισης της πραγματικότητας∙ κανένα περιθώριο καταφυγής σε ανυπόστατες ελπίδες. Αυτός είναι ο τελευταίος χρόνος των Γραικών αυτοκρατόρων. Διαπίστωση που επαναλαμβάνεται με σχήμα αναδίπλωσης για να δοθεί με έμφαση η βαρύτητά της.
Αυτός είναι ο τελευταίος χρόνος των Γραικών αυτοκρατόρων. Η άλλοτε ακμάζουσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που δεν δημιουργήθηκε βέβαια με ελληνικές δυνάμεις, αλλά πέρασε σταδιακά υπό τον έλεγχο Ελλήνων αυτοκρατόρων και ταυτίστηκε με την ιστορική πορεία του ελληνικού έθνους, έφτασε σε τέτοιο σημείο παρακμής ώστε η διατήρησή της ήταν πλέον -σχεδόν- ανέφικτη. Όλοι οι άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη το γνωρίζουν αυτό και αναμένουν με φρίκη το τελειωτικό χτύπημα από τους Οθωμανούς, που έχουν ήδη από τον Γενάρη του 1453 ξεκινήσει να συγκεντρώνουν δυνάμεις στην περιοχή της Βασιλεύουσας.
Οι συζητήσεις των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα στον τελευταίο αυτοκράτορα των Ελλήνων, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ΙΑ΄, ηχούν θλιβερές, καθώς απηχούν το αίσθημα απαισιοδοξίας και φόβου που κυριαρχεί σ’ ολόκληρη την Πόλη. Οι δυνάμεις των Οθωμανών πληθαίνουν, τα τείχη της Πόλης έχουν κλονιστεί, κι οι Δυτικοί, αν και είναι ενήμεροι για τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχει η Βασιλεύουσα, αφού ξανά και ξανά ζητήθηκε η συνδρομή τους, παρέμειναν αδιάφοροι απέναντι στον επερχόμενο αυτό όλεθρο.

Εν τη απογνώσει του, εν τη οδύνη
ο Κυρ Θεόφιλος Παλαιολόγος
λέγει «Θέλω θανείν μάλλον ή ζην».

Ο Καβάφης επιλέγει να παρουσιάσει την απελπισία των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης μέσα από τα λόγια και το παράδειγμα, όχι του περιώνυμου αυτοκράτορα, αλλά ενός σχετικά αφανούς συγγενή του, του Θεόφιλου Παλαιολόγου, ο οποίος εκφράζοντας την οδύνη και την απόγνωση που διακατείχε όλους τους ανθρώπους στην Πόλη αναφώνησε πως προτιμούσε να πεθάνει παρά να ζήσει. Το αναπόφευκτο γεγονός της άλωσης, που θα σήμαινε μια απερίγραπτη καταστροφή για τον ελληνισμό, προκαλεί τέτοιο πόνο στην ψυχή του Θεόφιλου Παλαιολόγου, ώστε του φαίνεται πολύ προτιμότερο να πεθάνει μαχόμενος, παρά να συνεχίσει να ζει και να δει την Κωνσταντινούπολη να πέφτει στα μιαρά χέρια των Οθωμανών.
Ο Θεόφιλος Παλαιολόγος, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι της Πόλης, θεωρούν αδιανόητο το να ζουν γνωρίζοντας πως η Βασιλεύουσα δεν είναι πια ελληνική∙ πως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν υφίσταται πια. Έτσι, η σκέψη που εκφράζει φανερώνει με τον πιο απόλυτο τρόπο την πλήρη αφοσίωσή του στην Κωνσταντινούπολη και στον αυτοκράτορα. Θα προτιμήσει να πεθάνει εκεί, πολεμώντας μέχρι τέλους, παρά να γλιτώσει με τον οποιονδήποτε τρόπο τη δική του ζωή, την οποία και θεωρεί περιττή και ανυπόφορη σ’ έναν κόσμο όπου οι Οθωμανοί θα έχουν κυριεύσει την Πόλη.
Το παράδειγμα του Θεόφιλου Παλαιολόγου, όπως φυσικά και του Κωνσταντίνου, είναι συγκλονιστικό σε σχέση με το τι φανερώνει για τα πρόσωπα εξουσίας και το ήθος που αυτά οφείλουν να έχουν. Τόσο ο αυτοκράτορας όσο και οι συγγενείς του θα σκοτωθούν πολεμώντας ως απλοί στρατιώτες σε μια εκ των προτέρων καταδικασμένη προσπάθεια να υπερασπιστούν την Κωνσταντινούπολη. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν εκμεταλλεύεται την υπερέχουσα θέση του για να διασώσει τον εαυτό του ή τους δικούς του, κι οι συγγενείς του δεν καταδέχονται να έχουν μια μοίρα διαφορετική από αυτή που αναλογεί σε κάθε πολίτη της αμυνόμενης Βασιλεύουσας. Θα γνωρίσουν όλοι μαζί τις ίδιες κακουχίες και τον ίδιο ηρωικό θάνατο, αφήνοντας ένα έξοχο πρότυπο πολιτικού ήθους. Ο αυτοκράτορας και οι δικοί του δεν αποστασιοποιούνται από το δράμα του λαού τους, μήτε σπεύδουν να προστατεύσουν τη ζωή και την περιουσία τους. Μένουν εκεί ως απλοί πολίτες, ως άνθρωποι κι αυτοί του λαού και υπομένουν μέχρι τέλους την οδυνηρή πραγματικότητα.

A Κυρ Θεόφιλε Παλαιολόγο,
πόσον καημό του γένους μας, και πόση εξάντλησι
(πόσην απηύδησιν από αδικίες και κατατρεγμό)
οι τραγικές σου πέντε λέξεις περιείχαν.

Στην καταληκτική στροφή του ποιήματος, με μια αποστροφή προς τον Θεόφιλο Παλαιολόγο, ο ποιητής αναγνωρίζει πως οι πέντε αυτές τραγικές του λέξεις, με τις οποίες εξέφραζε την έκταση της απόγνωσής του μπροστά στην επερχόμενη καταστροφή, φανέρωναν, κατά τρόπο σαφή, τον απεριόριστο καημό όλου του ελληνικού γένους. Η σκέψη του Θεόφιλου Παλαιολόγου πως ο θάνατος ήταν πια προτιμότερος, αποτυπώνει πλήρως την ένταση της εξάντλησης που ένιωθε τόσο ο ίδιος όσο και όλοι οι άλλοι Έλληνες, αφού οι συνεχείς τους αγώνες για τη διάσωση της Πόλης έμοιαζαν να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα. Αλλεπάλληλες μάχες, αλλεπάλληλες διπλωματικές απόπειρες και εκκλήσεις, πλήρης αφοσίωση και άγρυπνη προσπάθεια, που όμως έπεφταν όλα στο κενό, αφού τίποτε δεν έμοιαζε ικανό να αποτρέψει την καταστροφή, είχαν εξαντλήσει ολοκληρωτικά τις σωματικές και ψυχικές δυνάμεις των Ελλήνων.
Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όπως δηλώνεται στον παρενθετικό στίχο, η εξάντληση των Ελλήνων προερχόταν από την ψυχική κούραση λόγω των συνεχών αδικιών και τον αδιάκοπο κατατρεγμό που βίωναν, όχι τόσο από τους εξωτερικούς τους εχθρούς, όσο από τους δήθεν φίλιους δυτικούς λαούς, που ως Χριστιανοί, όφειλαν να βοηθήσουν τους Βυζαντινούς κι όχι να τους ταπεινώνουν ξανά και ξανά. Πόσο επώδυνο ήταν για τους Έλληνες να παρακαλούν τις χώρες της Δύσης για βοήθεια και για έλεος κι εκείνες να στέκουν αδιάφορες, βλέποντας στη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όχι την εξαθλίωση ενός χριστιανικού λαού, αλλά την πτώση ενός ενοχλητικού αντιπάλου.
Οι Έλληνες των τελευταίων χρόνων του Βυζαντίου ήρθαν αντιμέτωποι με την αναλγησία των τότε Ευρωπαίων∙ αναλγησία που επρόκειτο να αποτελεί έκτοτε τη συνήθη τους στάση απέναντι στον σκληρά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Οι αδικίες και ο κατατρεγμός θα αποτελούν για χρόνια τα μόνα «δώρα» των άλλων ευρωπαϊκών εθνών προς τους Έλληνες, είτε αυτοί αγωνίζονται να σώσουν την Κωνσταντινούπολη είτε αγωνίζονται να σταθούν στα πόδια τους ως αυτόνομο πλέον έθνος.

Κυρ: Βυζαντινό πρόθεμα δηλωτικό αριστοκρατικής καταγωγής, ανάλογο προς το αγγλικό Sir.

Οι τελευταίες μέρες της Κωνσταντινούπολης

«Στις 21 Μαΐου ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Ζητούσε την παράδοση της πόλεως με την υπόσχεση πως θα επέτρεπε στον βασιλιά και σε όσους άλλους ήθελαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Επίσης υποσχόταν στον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ πως θα τον αναγνώριζε ηγεμόνα της Πελοποννήσου και ότι θα παραχωρούσε άλλες περιοχές στους δύο αδελφούς του, που διοικούσαν το δεσποτάτο. Τέλος διαβεβαίωνε πως ο πληθυσμός, που θα έμενε στην πόλη, δεν θα εξανδραποδιζόταν.
Οι προτάσεις αυτές φανέρωναν ποια ήταν η φιλοδοξία του νέου σουλτάνου. Ήθελε να πετύχει αυτό που στάθηκε ακατόρθωτο για όλους τους μωαμεθανούς ηγεμόνες και για τους προγόνους του: να εκπορθήσει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη και να κρατήσει τη θρυλική αυτή πόλη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του. Γνώριζε καλά ότι, αν την έπαιρνε ύστερα από έφοδο, τα στρατεύματά του θα την κατέστρεφαν και θα την ερήμωναν∙ και προσπαθούσε να κυριεύσει ακέραιη την πόλη και όχι τα ερείπιά της.
Οι αντιπροτάσεις του Κωνσταντίνου διαπνέονταν από υψηλό πνεύμα αξιοπρέπειας και αποφασιστικότητας. Δεχόταν να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας και να παραμείνουν στα χέρια των Τούρκων όλα τα κάστρα και τα εδάφη, που είχαν στο μεταξύ κατακτήσει. Για την Κωνσταντινούπολη όμως δήλωσε: «Το δε την πόλιν σοι δούναι, ουτ’ εμόν εστιν ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη∙ κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».
Ύστερα από αυτό ο Μωάμεθ προχώρησε στην τελική επίθεση. Κάλεσε πολεμικό συμβούλιο και κατόπιν έβγαλε λόγο. Δήλωσε με όρκο στους στρατιώτες του πως ο ίδιος ήθελε μόνο τα τείχη και τα οικοδομήματα της πόλεως και πως άφηνε σ’ αυτούς όλα τα άλλα. Υπογράμμισε πως υπάρχουν θησαυροί μέσα στα ανάκτορα και στα σπίτια και κυρίως στις εκκλησίες∙ επίσης πως θα ωφεληθούν από τον εξανδραποδισμό των κατοίκων, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν πολλές νέες γυναίκες. Τους εξήγησε πως η κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως είχε τεράστια σημασία για το μέλλον του οθωμανικού κράτους. Τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση πως τα οχυρωματικά έργα έχουν σχεδόν καταστραφεί και πως ο τελικός αγώνας θα ήταν εύκολος. Υποσχέθηκε προαγωγές σ’ αυτούς που θα διακρίνονταν στον πόλεμο. Τέλος διέταξε νηστεία και προσευχή.
Την Κυριακή 27 Μαΐου ο βομβαρδισμός άρχισε με ιδιαίτερη ένταση, και εναντίον των χερσαίων τειχών αλλά και εναντίον του τείχους του Κερατίου, στο οποίο οι Τούρκοι έβαλλαν από τα πλοία τους. Όλος ο λαός της Κωνσταντινουπόλεως μετέφερε υλικά για να επισκευαστούν οι ρωγμές, που πλήθαιναν από στιγμή σε στιγμή. Στις 28 Μαΐου οι Τούρκοι άρχισαν να μεταφέρουν κοντά στα τείχη σκάλες και προκαλύμματα για την έφοδο.
Μέσα στην Κωνσταντινούπολη ετοιμάσθηκε με έξαψη η άμυνα. Ταυτόχρονα ο κόσμος προσευχόταν και έγιναν λιτανείες με περιφορές εικόνων κοντά στα κατεστραμμένα τείχη. Ο Κωνσταντίνος προσφώνησε τους άντρες του. Τους κάλεσε να υπερασπιστούν με τη ζωή τους την πίστη τους, την πατρίδα τους, τον βασιλιά τους και τις οικογένειές τους. Επίσης εμψύχωσε τους Γενουάτες και τους Βενετούς πολεμιστές. Το βράδυ έγινε κατανυκτική λειτουργία στην Αγία Σοφία -που έμελλε να είναι η τελευταία- μπροστά σε μεγάλο πλήθος. Κατόπιν ο αυτοκράτορας και όλοι οι στρατιώτες γύρισαν στα τείχη και πήρε ο καθένας τη θέση του.
Τα ξημερώματα της Τρίτης, 29 Μαΐου, άρχισε η επίθεση σε πολλά μέρη των τειχών. Αλλά οι Τούρκοι έριξαν το βάρος στην περιοχή της πύλης του Αγίου Ρωμανού, όπου το τείχος ήταν σχεδόν κατεστραμμένο και οι πύργοι είχαν καταπέσει. Μια πρώτη έφοδος εκεί, καθώς και μια δεύτερη, μεγαλύτερη, αποκρούσθηκαν ύστερα από μάχες σώμα προς σώμα, στις οποίες ήταν παρόντες ο Ιουστινιάνης και ο Κωνσταντίνος. Τότε ο Μωάμεθ διέταξε να προχωρήσουν και νέα τάγματα, που ως τότε δεν είχαν πάρει μέρος στη μάχη, και άρχισε τρίτη, σφοδρότερη έφοδος. Οι δυνάμεις των πολιορκημένων είχαν εξαντληθεί. Ο Ιουστινιάνης τραυματίσθηκε και εγκαταλείποντας τη θέση του κατέφυγε στον Γαλατά. Η αποχώρησή του προκάλεσε σύγχυση και οι Τούρκοι άρχισαν να εισβάλλουν στην πόλη κατά μάζες ανάμεσα από τα ερείπια του τείχους. Ακολούθησε η τελική αντίσταση, κατά την οποία ο Κωνσταντίνος έπεσε πολεμώντας ως απλός στρατιώτης. Νωρίς το πρωί της 29ης Μαΐου η χιλιόχρονη βυζαντινή αυτοκρατορία είχε καταλυθεί.»

[Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος Θ΄]
  • Εικόνα: Νωπογραφία από άγνωστο καλλιτέχνη στην Εκκλησία της Μονής Moldoviţa απεικονίζει την άλωση της Κωνσταντινούπολης, 1537. Από: el.wikipedia.org

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΚωνσταντῖνος Π. Καβάφης – Θεόφιλος Παλαιολόγος
Περισσότερα

Χαλίλ Γκιμπράν: “Έτσι έγινα τρελός”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με ρώτησες πώς έγινα τρελός. Να πώς:
Μιαν αυγή, καιρό πολύ πριν γεννηθούνε άμετροι θεοί, ξύπνησα από ένα λήθαργο κι είδα πως μου είχαν κλέψει όλες τις μάσκες μου -τις εφτά μάσκες που είχα δημιουργήσει κι είχα φορέσει σ’ εφτά ζωές.
Έτρεξα τότε ακάλυπτος στους κοσμοπλημμυρισμένους δρόμους φωνάζοντας: “Κλέφτες, κλέφτες, καταραμένοι κλέφτες!”
Πολλοί άντρες και γυναίκες με περιγέλασαν, κι άλλοι έτρεξαν φοβισμένοι στα σπίτια τους.
Σαν έφτασα στην αγορά, ένας νέος πάνω από μια στέγη φώναξε:
“Είναι τρελός!”. Σήκωσα το κεφάλι για να τον δω. Τότε, για πρώτη φορά, ο ήλιος φίλησε το γυμνό πρόσωπό μου και η ψυχή μου γέμισε αγάπη για τον ήλιο, κι απ’ τη στιγμή εκείνη δεν ήθελα πια τις μάσκες μου. Και εκστασιασμένος φώναξα: “Ευλογημένοι, ευλογημένοι εκείνοι που έκλεψαν τις μάσκες μου!”.

 

Salvador Dali – Soft Self Portrait with Fried Bacon, 1941

Έτσι έγινα τρελός.
Και μέσα στην τρέλα μου βρήκα και τα δυο: λευτεριά και σιγουριά. Τη λευτεριά της μοναξιάς και τη σιγουριά πως δεν με καταλαβαίνουν. Γιατί αυτοί που μας καταλαβαίνουν κάτι υποδουλώνουν μέσα μας.
Αλλά, ας μην είμαι και τόσο περήφανος για τη σιγουριά μου. Κι ένας κλέφτης ακόμα, όταν είναι φυλακισμένος, είναι προφυλαγμένος από έναν άλλον κλέφτη.

~ Ο τρελός, ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΧαλίλ Γκιμπράν: “Έτσι έγινα τρελός”
Περισσότερα

Τα ποιήματα του «πιο σημαντικού και πιο φωτεινού», κατά τον Pasolini, Ιταλού ποιητή του 20ού αιώνα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Όλα, και τα 550, ποιήματα του «πιο σημαντικού και πιο φωτεινού» Ιταλού ποιητή του 20ού αιώνα (1906-1977), όπως τον χαρακτήρισε ο Pier Paolo Pasolini, σε μετάφραση και εισαγωγή του Ευριπίδη Γαραντούδη.

Το βιβλίο βασίζεται στην πρόσφατη συγκεντρωτική ιταλική έκδοσή τους σε φιλολογική επιμέλεια του Ρομπέρτο Ντεϊντιέ, και περιλαμβάνει και δύο κείμενα του Pier Paolo Pasolini για τον Σάντρο Πέννα.

«Ο ομοφυλόφιλος ποιητής συγκινεί επειδή ο τρόπος του να εκφράζει τον έρωτα διασώζει ακέραιο τον πυρήνα μιας καθολικής ανθρώπινης εμπειρίας, που είναι κοινή ανεξάρτητα από το φύλο ή την ηλικία αυτού που ποθεί ή ποθείται».
Ευριπίδης Γαραντούδης

«Αν θα θέλαμε να βρούμε μια μορφή για να τον συγκρίνουμε, πιστεύουμε ότι το μόνο όνομα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε είναι εκείνο του Ρεμπώ. […] Όπως ο Ρεμπώ, ο Πέννα είναι, στα ιταλικά γράμματα, ο παιδικός και αθωωμένος επαναστάτης».
Pier Paolo Pasolini

«Είπανε, πρώτος ο Παζολίνι, ότι είναι ο μεγαλύτερος Ιταλός ποιητής του 20ού αιώνα. Ο Πέννα όμως δεν ανήκει στον 20ό αιώνα. Ανήκει στην αρχαιότητα. Διαβάζοντάς τον σου φαίνεται σαν να “έπεσε”, με μυστηριώδη τρόπο, ένας αρχαίος Έλληνας στην Περούτζια».
La Republica

Ταυτότητα έκδοσης

Τα Ποιήματα
Σάντρο Πέννα
Μετάφραση: Ευριπίδης Γαραντούδης

Εκδόσεις Gutenberg
Διδότου 37, 106 80 – Αθήνα | Τηλ. 210 36 42 003
E-mail: info@dardanosnet.gr
www.GutenbergBooks.gr

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤα ποιήματα του «πιο σημαντικού και πιο φωτεινού», κατά τον Pasolini, Ιταλού ποιητή του 20ού αιώνα
Περισσότερα

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ: “Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Και ξαναγύρισε στην αλεπού.

«Αντίο» της είπε…

«Αντίο» είπε η αλεπού. «Άκου το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Η ουσία δε φαίνεται με τα μάτια».

«Η ουσία δε φαίνεται με τα μάτια» επανέλαβε κι ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

«Ο καιρός που αφιέρωσες στο τριαντάφυλλό σου είναι που κάνει το τριαντάφυλλο τόσο σημαντικό».

«Ο καιρός που αφιέρωσα στο τριαντάφυλλό μου…» είπε κι ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

«Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια» είπε η αλεπού. «Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Θα ‘σαι για πάντα υπεύθυνος για κείνα που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…».

«Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…» επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

~ “Ο μικρός πρίγκιπας”, Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ: “Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου”
Περισσότερα

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα της Στέφανι Μπάρον: “Λαίδη Τσόρτσιλ: Η πολυτάραχη ζωή της”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για τη ζωή, τους έρωτες και τα σκάνδαλα μιας από τις πιο αξιόλογες γυναίκες της ιστορίας: της Αμερικανίδας μητέρας του Ουίνστον Τσόρτσιλ, Τζένι Τζερόμ. Το βιβλίο αυτό περιγράφει με ζωηρά χρώματα τη δύσκολη –και συχνά ανέφικτη– ισορροπία μεταξύ αγάπης, ελευθερίας και καθήκοντος, ενώ συνάμα συλλαμβάνει το πνεύμα μιας αλησμόνητης γυναίκας, μιας γυναίκας που άλλαξε τη ροή της ιστορίας.

Η εύπορη προνομιούχα και ακραία Νεοϋορκέζα Τζένι Τζερόμ σάρωσε σαν καταιγίδα τη βικτοριανή Αγγλία. Μεγαλωμένη με την πολυτέλεια του Χρυσού Αιώνα στο Νιούπορτ και το Παρίσι της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας – ζούσε μια εξωφρενικά μοντέρνα ζωή, ολότελα δική της, γεμάτη αντιφάσεις, πάθη, τραγωδίες και θριάμβους.

Ως λαίδη Ράντολφ Τσόρτσιλ, γέννησε έναν άντρα ο οποίος καθόρισε τον εικοστό αιώνα: τον γιο της, Ουίνστον. Η Τζένι, προικισμένη καλλιτεχνικά και οξυδερκής πολιτικά, οργανώνει την άνοδο του συζύγου της στο Κοινοβούλιο και το δύσκολο πέρασμα του νεαρού γιου της στην ενηλικίωση. Όμως, όσο θεριεύει η επιρροή της οικογένειας, τόσο ξεσπούν σκάνδαλα. Η Τζένι γοητεύεται αναπόδραστα από τον ευφυέστατο και σαγηνευτικό κόμη Τσαρλς Κίνσκι –διπλωμάτη, έμπειρο ιππέα, βαθιά παθιασμένο εραστή. Το ειδύλλιό τους φουντώνει όσο η υγεία του Ράντολφ Τσόρτσιλ φθίνει, και η Τζένι –μια γυναίκα της οποίας κρίνεται κάθε κίνηση στη δημόσια σκηνή– πρέπει να περπατήσει σε τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στο καθήκον και τις επιθυμίες της.

Αναγκασμένη ν’ αποφασίσει πού πραγματικά ανήκει η καρδιά της, η Τζένι ρισκάρει τα πάντα –ακόμα και τον γιο της– και αναστατώνει τη ζωή ανθρώπων, και τη δική της ακόμα, και στις δύο ακτές του Ατλαντικού.

 

 

Στέφανι Μπάρον είναι απόφοιτος του Πρίνστον και του Στάνφορντ, όπου υπήρξε μέλος του Ιδρύματος Andrew W. Mellon στο τμήμα των Ανθρωπιστικών Σπουδών. Είναι συγγραφέας των μεμονωμένων ιστορικών μυθιστορημάτων μυστηρίου A Flaw in the Blood και The White Garden, καθώς και του εθνικού μπεστ σέλερ, αγαπημένου των κριτικών, Jane Austen Mystery series. Πρώην αναλύτρια μυστικών πληροφοριών για τη CIA, η Στέφανι –η οποία γράφει επίσης και με το ψευδώνυμο Francine Mathews– άντλησε από την εμπειρία της στον τομέα της κατασκοπείας για μυθιστορήματα, όπως το Jack 1939, το οποίο ο New Yorker περιέγραψε ως το «πιο απολαυστικά υψηλού επιπέδου θρίλερ που μπορεί κανείς να φανταστεί». Ζει και εργάζεται στο Ντένβερ του Κολοράντο.

Ταυτότητα έκδοσης

Στέφανι Μπάρον
Λαίδη Τσόρτσιλ: Η πολυτάραχη ζωή της
Μετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Σελ.: 426, τιμή: 18 ευρώ
Διαστάσεις: 15,5×23,5, Εξώφυλλο: Σκληρόδετο
ISBN: 978-960-6893-49-0
Εκδόσεις Gema

ΕΚΔΟΣΕΙΣ GEMA:
Μαρασλή 3, 106 76 Κολωνάκι, Αθήνα, τηλ.: 210- 7258350, fax: 210-7222072,
e-mail: info@gemapublications.gr, gemapublications.gr

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈνα συναρπαστικό μυθιστόρημα της Στέφανι Μπάρον: “Λαίδη Τσόρτσιλ: Η πολυτάραχη ζωή της”
Περισσότερα

Γιάννης Ρίτσος, Υπέροχες νύχτες του Ιουλίου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών

και των γρύλων – έλεγε, –

το φωταγωγημένο βαποράκι της κωλοφωτιάς αγκυροβολημένο στο

παλιό τζάκι της καλύβας,

η καλύβα στα καλάμια της ακροποταμιάς –

δε σου ζητούν αποδείξεις,

οι φλέβες του νερού κάτω απ’ το χώμα δίχως ερώτηση,

υπάρχουμε,

μεγάλοι κύκλοι δροσιάς στην πυρωμένη έκταση της

θερινής νύχτας,

τ’ αλώνια με τα άλογα μετέωρα,

οι θεριστάδες κοιμισμένοι στις θημωνιές,

τα κορίτσια ξύπνια,

η αψάδα του αμπελιού γλείφοντας τη γλώσσα της,

το σκυλί του κυνηγού κοιτάζοντας το φεγγάρι.

Ο μικρός ακούρευτος βοσκός

ένιωσε μονομιάς την ευγένεια των ζώων και των άστρων,

τη ζέστα του μαλλιού, τη δροσιά του νερού,

το χέρι που έλειπε απ’ τη μέση του,

τη μεγάλη απουσία εκείνου που δεν ήξερε πώς περίμενε,

έφτιαξε με θυμάρι μια στρωμνή για δύο

και ξάπλωσε μόνος,

σε λίγο σηκώθηκε κ’ έκλαψε στο λαιμό του κριαριού του,

(μαζί κλάψαμε, για άλλο ο καθένας),

κλαίγανε και τα πρόβατα στην ασημένια νύχτα –

Άγνωστη γνώση

γνώση του σώματος,

άγνωστο σώμα.

(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 3ος, Κέδρος)

  • Έργο: Edvard Munch – Summer Night, Inger at the Beach, 1889
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓιάννης Ρίτσος, Υπέροχες νύχτες του Ιουλίου
Περισσότερα

Η Φλόγα: Το «αντίο» του Λέοναρντ Κοέν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το «αντίο» του Λέοναρντ Κοέν.

Η “Φλόγα” είναι η τελευταία συλλογή από στίχους, ποιήματα, πεζά και επιλογές από τα σημειωματάρια του Leonard Cohen, την οποία οργάνωσε ο ίδιος πριν από τον θάνατό του στις 7 Νοεμβρίου του 2016, και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg σε μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη.

Το βιβλίο, εκτός από τα ποιήματα που είχε ξεχωρίσει ο ίδιος ο Κοέν από έναν όγκο αδημοσίευτου έργου πολλών δεκαετιών, κάποια ποιήματα που έγιναν τα τραγούδια των τελευταίων τεσσάρων δίσκων του και μια επιλογή από τα ανέκδοτα σημειωματάρια του, περιλαμβάνει τον λόγο του στην απονομή του ισπανικού Βραβείου του Πρίγκιπα των Αστουριών, αυτοπροσωπογραφίες και σκίτσα του Κοέν, καθώς και τα e-mail που αντάλλαξε το τελευταίο 24ωρο της ζωής του με έναν φίλο του.

***

Η Φλόγα έχει όλα αυτά που αγαπούν οι θαυμαστές του Κοέν.
The New York Times

Πάντα ό,τι υπέγραφε ο Κοέν ήταν υπέροχο, βαθύ, ειλικρινές, πολυδιάστατο, μελωδικό· κινητοποιούσε το μυαλό σου, άγγιζε την καρδιά σου.
Bob Dylan

Ο Κοέν ήταν ο καλύτερος ποιητής και στιχουργός απ’ όλους μας. Αδύνατον να τον μιμηθούμε, όσο κι αν προσπαθήσαμε.
Nick Cave

 

 

Πληροφορίες

Η Φλόγα
Leonard Cohen
Μετάφραση: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Εκδόσεις Gutenberg
Διδότου 37, 106 80 – Αθήνα | Τηλ. 210 36 42 003
E-mail: info@dardanosnet.gr
www.GutenbergBooks.gr

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ Φλόγα: Το «αντίο» του Λέοναρντ Κοέν
Περισσότερα

Ένα λεύκωμα 200 σελίδων με ιστορίες καλλιτεχνών από την αυλή του «Λεωνίδα»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα νέο λεύκωμα 200 σελίδων, αφιερωμένο σε 60 χρόνια ζωής των καλλιτεχνών στην Επίδαυρο, μέσα από ιστορίες που έμειναν αξέχαστες στην αυλή της ταβέρνας του «Λεωνίδα» στο Λυγουριό, κυκλοφορεί από τα εκπαιδευτήρια «Ελληνογερμανική Αγωγή». Τίτλος του «Η Κάλλας, ο Μινωτής, ο Κουν και τα μαγειρευτά της Κάκιας». Την έκδοση επιμελείται ο δημοσιογράφος Φώτης Απέργης, ενώ προλογίζει η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λίνα Μενδώνη.

Γιώργος Αρμένης, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Στεφανία Γουλιώτη, Κατερίνα Ευαγγελάτου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Νίκος Καραθάνος, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιώργος Κιμούλης, Λένα Κιτσοπούλου, Λυδία Κονιόρδου, Στάθης Λιβαθινός, Δημήτρης Λιγνάδης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Αμαλία Μουτούση, Γιάννης Μπέζος, Μανουέλλα Παυλίδου, Εύα Νάθενα, Μαρία Ναυπλιώτου, Λευτέρης Παυλόπουλος, Δημήτρης Πιατάς, Κώστας Τσιάνος, Πέτρος Φιλιππίδης, Διονύσης Φωτόπουλος, Αιμίλιος Χειλάκης: Για πρώτη φορά τόσοι σημαντικοί και δημοφιλείς καλλιτέχνες και διανοούμενοι ανταποκρίνονται στην πρόσκληση της «Ελληνογερμανικής Αγωγής», προσφέροντας απλόχερα τις ανέκδοτες προσωπικές μαρτυρίες τους, με σκοπό τη δημιουργία ενός πρωτότυπου θεατρικού λευκώματος, με στίγμα ιστορικό, κοινωνικό και εκπαιδευτικό.

Πότε και για χάρη ποιας διασημότητας ηλεκτροδοτήθηκε το Λυγουριό; Ποιο φαγητό άρεσε στην Κατίνα Παξινού να σερβίρει η ίδια στους άλλους ηθοποιούς; Ποιοι τραγωδοί μετά τις πρόβες ξενυχτούσαν παίζοντας σκάκι ή παντομίμα; Ποια περίοδο υπήρξε «άβατο» η ταβέρνα «Λεωνίδας» και για ποιους; Τι είχαν ζητήσει ο Σπύρος Ευαγγελάτος και ο Κώστας Τσιάνος από τους ηθοποιούς τους, σε περίπτωση που κάποιοι συντηρητικοί θεατές αποφάσιζαν να αντιδράσουν στις -τολμηρές για την εποχή- θεατρικές προτάσεις τους; Πώς είχε επικρίνει ο Αλέξης Μινωτής σε μία πρόβα τον νεαρό μαθητή του Δημήτρη Λιγνάδη; Ποια σπουδαία τραγωδός δέχτηκε ν’ αρχίσει η πρόβα πιο αργά, για να παρακολουθήσουν οι νέοι του χορού το Ευρωμπάσκετ; Γιατί η Αμαλία Μουτούση διέκοψε στην πρεμιέρα της παράστασης του Λευτέρη Βογιατζή τον κομμό της Αντιγόνης και ξάπλωσε για λίγο μπροστά στους θεατές;

Αυτές είναι μόνο μερικές από τις άγνωστες πτυχές που έρχονται στο φως -για πρώτη φορά- μέσα από τις απολαυστικές αφηγήσεις 26 καταξιωμένων ανθρώπων του θεάτρου. Ιστορίες γεμάτες συγκίνηση αλλά και χιούμορ, που τις έζησαν οι ίδιοι κατά τη διάρκεια έξι δεκαετιών συμμετέχοντας στις παραστάσεις αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο.

Η πρωτοβουλία της έκδοσης και η παραγωγή της ανήκει στην «Ελληνογερμανική Αγωγή». Με την πεποίθηση ότι η παιδεία και ο πολιτισμός συνδέονται στην ταυτότητα ενός σύγχρονου εκπαιδευτικού οργανισμού, η «Ελληνογερμανική Αγωγή», μέσα από αυτήν την έκδοση, επιδιώκει να αναδείξει την έγνοια της κοινωνίας της Επιδαύρου για τον τόπο της και την ιστορία του, όσο και τον αγώνα και την αγωνία του θεατρικού κόσμου απέναντι στο δημιουργικό έργο του.

Οι περισσότερες από τις ιστορίες του βιβλίου έχουν ως επίκεντρο την αυλή του «Λεωνίδα». Οικοδέσποινα της ονομαστής ταβέρνας μαζί με τους δύο γιους της, Νίκο και Γιώργο Λιακόπουλο, η Κάκια Λιακοπούλου ιστορεί τους σταθμούς ζωής αυτών των 60 χρόνων μαζί με την ευρύτερη οικογένεια των καλλιτεχνών, τιμώντας τη μνήμη του Λεωνίδα Λιακόπουλου. Η έκδοση είναι εμπλουτισμένη με δεκάδες από τις ιστορικές φωτογραφίες, με τα αυτόγραφα και τις αφιερώσεις των πρωταγωνιστών στους τοίχους του εστιατορίου, τις οποίες η «Ελληνογερμανική Αγωγή» ψηφιοποίησε αποκλειστικά για την παρούσα έκδοση.

 

Δύο εθνικές σταρ. Η κυρία Κάκια και η Αλίκη. Και οι δυο κορυφαίες στην τέχνη τους.

 

Σκοπός αυτής της έκδοσης είναι να αποτελέσει τεκμήριο της διαχρονικής αλληλοϋποστήριξης της πνευματικής προσπάθειας και του καθημερινού μόχθου, με σκηνικό ιστορικές καλλιτεχνικές στιγμές στο κορυφαίο αρχαίο θέατρο του κόσμου. Στιγμές που έχουν σφραγίσει τις ζωές πολλών ανθρώπων και τις οποίες φυλάσσουν πολύτιμες στη μνήμη τους σημαντικοί σκηνοθέτες, ηθοποιοί κ.ά., που ξεδιπλώνουν τις αναμνήσεις τους στον δημοσιογράφο Φώτη Απέργη.

Η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λίνα Μενδώνη, προλογίζοντας το λεύκωμα, επισημαίνει: «Αυτή η πρωτότυπη μελέτη, στην οποία καταγράφεται ένα σημαντικό μέρος της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού θεάτρου, ανοίγει ένα τεράστιο παράθυρο μπροστά στα μάτια μας για να δούμε το καθημερινό πρόσωπο εκείνων που στο θέατρο της Επιδαύρου ποιούν ήθος».

Το λεύκωμα διατίθεται από την «Ελληνογερμανική Αγωγή» χωρίς χρέωση σε περιορισμένο αριθμό σε έντυπη μορφή. Θα είναι επίσης διαθέσιμο διαδικτυακά στη διεύθυνση www.ea.gr.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παναγιώτης ΜήλαςΈνα λεύκωμα 200 σελίδων με ιστορίες καλλιτεχνών από την αυλή του «Λεωνίδα»
Περισσότερα