Βιβλιοστάτης

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου – Αποστασία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το καλοκαίρι κύλησε πολύ γλυκά. Ξεχάσαμε
την άσκηση του νου, τους δύσκολους καιρούς της εγκαρτέρησης,
την καθαρή ανάμνηση δίχως επιστροφή ταχυδρομείου,
την προσευχή γι’ αυτούς που ορίσανε τυραννικά τη σκέψη.
Ωραία πέρασε το καλοκαίρι μας, η αισθηματική μουσική, τα γραμμόφωνα,
τα πάρτυ στην ταράτσα της έπαυλης
και μας κερνούσανε τα δυνατά λικέρ κι ύστερα έρχονταν
οι αναπαυτικές σαιζ-λογκ κι ο εύκολος έρωτας
και το φθινόπωρο θα βάραινε μονάχα σαν μια καινούργια αρχή.
Ζήσαμε ένα εξαίσιο καλοκαίρι.
Κι είναι ο Οκτώβρης ένας μήνας στρυφνός και παράξενος
τώρα που έχουμε ξεμάθει πια την άσκηση
και τη σπατάλη της θυσίας.

  • Φωτογραφία: Φθινόπωρο στην Αρμενία
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΝίκος Αλέξης Ασλάνογλου – Αποστασία
Περισσότερα

Στιγμές των πραγμάτων – 12 μικροκαμωμένες ιστορίες από τον Παναγιώτη Κουτρουβίδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας και στους άλλους μπορούν να μεταμορφώσουν τον κόσμο».
Βαrbara Μyerhoff, Κοινωνική Ανθρωπολόγος

Ένα βιβλίο με μικρά ή μεγαλύτερα κείμενα που ισορροπούν μεταξύ βιογραφικής μυθοπλασίας και «θεραπευτικής λογοτεχνίας». Αντικείμενα υπαρκτά, χαρακτήρες πραγματικοί και φανταστικοί, μνήμες και συναισθήματα που ζυμώνονται μαζί, σε ένα μοναδικό χαρμάνι.
Πώς χτίζουμε τη ζωή μας; Τι υλικά χρησιμοποιούμε; Τι νόημα δίνουμε στα Πράγματα; Ποιοι άνθρωποι μάς επηρεάζουν και γιατί, ποια μοτίβα ζωής ακολουθούμε, τι κουβαλάμε σαν αποσκευές στη μνήμη μας από το παρελθόν μας και από ποιες οδούς οδηγούμαστε στο μέλλον, είναι μερικά από τα ερωτήματα που υφέρπουν μεταξύ των λέξεων αυτών των κειμένων.
Καθώς διαβάζω τις ιστορίες αυτές μετατρέπω τις λέξεις τους σε εικόνες, οι οποίες αγγίζουν περιοχές της ψυχής μου, που σχετίζονται με τη μνήμη και τη λήθη. Ιστορίες που μιλούν για μια αθωότητα που δεν χάνεται ποτέ, για έρωτες που -ευτυχώς- εκπληρώνονται, για την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τους άλλους, όταν οι δύσκολες καταστάσεις μας χτυπούν την πόρτα μας. Μιλούν για τον τρόπο που οι άνθρωποι γίνονται σύντροφοι στη ζωή, όταν ο έρωτας μετατρέπεται σε βαθιά αγάπη, και για το πώς το ηλιοβασίλεμα έχει την ίδια ακριβώς γλύκα με την ανατολή. Οι λογοτεχνικές αυτές ιστορίες δεν είναι απλά «ψυχαγωγικές», είναι θεραπευτικές. Είναι θεραπευτικές, γιατί ξυπνούν μνήμες, συντονίζουν την ψυχή με τα συναισθήματα και τη βοηθούν να ιαθεί, μέσα από την ελπίδα που γεννά η ανάγνωσή τους.

Νάνσυ Ψημενάτου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Σε αυτό του το βιβλίο ο Παναγιώτης Κουτρουβίδης παράγει μια τίμια και ειλικρινή, βιωματική, λογοτεχνία ζυγισμένη και λιτή στους τρόπους της και στο αποτέλεσμα.
Στη ρίζα κάποιων διηγημάτων βρίσκεται η ανδρική φιλία η οποία είτε υφίσταται εκ των προτέρων είτε καλλιεργείται με όρους ανταγωνιστικότητας και σταδιακά χτίζεται πετραδάκι-πετραδάκι μέχρι να γίνει ολόκληρος τσιμεντένιος τοίχος.
Σε άλλες περιπτώσεις ισχυρό σημείο είναι ο εφηβικός έρωτας και η ιπποτική στάση του ήρωα απέναντι σε αυτόν ως γεγονός, ως πράξη και ως περιεχόμενο που θα καθορίσει το μέλλον, το παρόν και την προσωπικότητα, τη συνείδηση και τη συμπεριφορά του.
Η λέξη εφηβεία φαίνεται να είναι συνολικότερα το κλειδί ανάγνωσης αυτής της συλλογής. Η εφηβεία του συγγραφέα είναι μία διαρκής εφηβεία, μία εφηβεία που διαπνέεται από συναισθήματα προσφοράς προς τον συνάνθρωπο, μία εφηβεία που γίνεται στάση ζωής και καθημερινή πράξη.
Με οδηγό αυτήν την εφηβεία ο αφηγητής θα ερωτευτεί, θα σπουδάσει, θα κάνει οικογένεια, παιδιά, θα αλλάξει σπίτια, θα κυνηγήσει τα όνειρα, κι όταν τα δει να στερεοποιούνται πλέον σε ουσία ζωής θα είναι ικανός να συνειδητοποιήσει και να εκτιμήσει την αξία αυτής της ουσίας. Οι χαρακτήρες αναδεικνύονται στιβαροί, η αφήγηση ρέει αβίαστα απαλλαγμένη από κάθε είδους επιτήδευση ή υποκρισία. Η αγνότητα της προσωπικότητας του συγγραφέα αντικατοπτρίζεται πλήρως σε κάθε λέξη του κειμένου. Με την ίδια τρυφερότητα που αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται επίσης και τα πράγματα είτε πρόκειται για τον Τζίμι τον Κάκτο είτε πρόκειται για ένα μεταλλικό Γομφίο, για έναν Υπνόσακο, για τη Κιθάρα του (suzuki 38), για τα Μαξιλάρια που θα απορροφήσουν ένα leap of faith στο ΚΕΘΕΑ, για δυο Γατόνια παιχνιδιάρικα, για ένα Παγκάκι στο πάρκο όπου νοσταλγικά θα ξαναχτίσει τον έφηβο έρωτά του ένα ζευγάρι 70άρηδων και ούτω καθεξής.

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος
Καθηγητής Φυσικής, Ποιητής

***

Ο Παναγιώτης Κουτρουβίδης γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα.
Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και από το 1990 εργάζεται στο ΚΕΘΕΑ, ασχολούμενος με την εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση πρώην χρηστών και στελεχών του οργανισμού.
Από το 2011 εργάζεται στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο ως καθηγητής Εκπαίδευσης Ενηλίκων.
Έχει σημαντικό επιστημονικό και συγγραφικό έργο στο πεδίο της αντιμετώπισης των εξαρτήσεων και της εκπαίδευσης ενηλίκων.
Έχουν εκδοθεί: η νουβέλα «Ξέρεις κάτι; Ποτέ δεν μετάνιωσα» (2001, Πατάκης) και η επιστημονική μελέτη «Σχολείο και χρήστες ναρκωτικών. Όταν οι απόβλητοι του εκπαιδευτικού συστήματος ξαναγυρίζουν στα θρανία» (2015, Φίλντισι), ενώ διηγήματά του κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο.

Ταυτότητα έκδοσης

Στιγμές των πραγμάτων
12 μικροκαμωμένες ιστορίες

Παναγιώτης Κουτρουβίδης

Λιανική τιμή: 10 ευρώ +ΦΠΑ

Σελ. 118

Εκδόσεις Φίλντισι

Ξανθίππου 123, Παπάγου
Τηλ.: 210 6540170
www.filntisi.gr
info@filntisi.gr

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣτιγμές των πραγμάτων – 12 μικροκαμωμένες ιστορίες από τον Παναγιώτη Κουτρουβίδη
Περισσότερα

Χρήστος Λεττονός – Τα Ποιήματα: Eίκοσι έξι χρόνια μετά από τον τραγικό θάνατό του

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Eίκοσι έξι χρόνια μετά από τον τραγικό θάνατό του, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μετρονόμος, σ’ έναν τόμο τα ποιήματα του τραγουδιστή, ηθοποιού και ποιητή Χρήστου Λεττονού. Ενός ταλαντούχου και πολυεδρικού καλλιτέχνη που όπως καταδεικνύεται και από τα ποιήματά του υπήρξε μια εντελώς ξεχωριστή φωνή. Ζωηρός, αντισυμβατικός, επαναστατημένος, συνειδητοποιούσε την ποίηση ως μια πράξη ανταρσίας και εσωτερικής λύτρωσης, γεγονός που μας γίνεται αντιληπτό τόσο από το ποιητικό βιβλίο που είχε εκδώσει ενόσω ζούσε, αλλά και από τα κατάλοιπα ποιήματά του που δημοσιεύονται για πρώτη φορά στο σύνολό τους στην παρούσα συγκεντρωτική έκδοση.

Από τις χαρακτηριστικότερες ποιητικές παρουσίες της γενιάς του ’70, ο Χρήστος Λεττονός, εξέφρασε το κυρίαρχο αίτημα της γενιάς αυτής, που υπήρξε η αμφισβήτηση σε όλα τα επίπεδα της ζωής (μια αμφισβήτηση όπως πρώτος την επισήμανε ο μέγιστος κριτικός λογοτεχνίας Βάσος Βαρίκας). Μια αμφισβήτηση, όμως, που όσο κατεδαφιστική κι αν την αναγνωρίζει κανείς, άλλο τόσο την αναρριπίζει το όραμα ενός καλύτερου κόσμου κι από την άποψη αυτή ο Χρήστος Λεττονός αφήνει ένα βαθύ χνάρι στο χώρο της σύγχρονης ποίησής μας.

Ενδεικτικοί είναι οι στίχοι του: «Δεν είναι τόσο εύκολος όσο νομίζεις / ένας περίπατος στο Ζάππειο / χωρίς την αστυνομική σου ταυτότητα / περιπολικά σε σταματάνε στις γωνιές / ερωτήσεις / ‘‘Ποιος είσαι; Τι ζητάς στο πάρκο τέτοια ώρα;’’ /αμύνεσαι απελπισμένα / ‘‘για ποιον με περάσατε; / εγώ έχω ραντεβού με το κορίτσι μου / τι σχέση έχω εγώ μ’ αυτούς;’’/ και το μυαλό σου κολλημένο σε φράση που είχε πει / κάποιος Χριστός πολύ παλιά στον Πέτρο / δεν ξεγελάς κανέναν πια.»

Θανάσης Θ. Νιάρχος

***

Ταυτότητα έκδοσης

Χρήστος Λεττονός
Τα Ποιήματα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ / ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΡΟΝΗΣ
Επιμέλεια: Θανάσης Θ. Νιάρχος

ISBN: 978-618-5339-52-4, σελίδες: 86 μέγεθος: 17×24εκ.

Εκδόσεις Μετρονόμος

Λοχία Τριανταφύλλου 13, Αγ. Δημήτριος, 173 41
Τηλ./Φαξ: 210 97 03 932, e-mail: metro-no@otenet.gr
www.metronomos.gr

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΧρήστος Λεττονός – Τα Ποιήματα: Eίκοσι έξι χρόνια μετά από τον τραγικό θάνατό του
Περισσότερα

“Η Μέρα Χωρίς Όνομα” του Friedrich Ani: Ένα βιβλίο για τα δύσκολα ερωτήματα της ζωής

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μπορούμε στ’ αλήθεια ν’ αντέξουμε τη ζωή μας;

Η Μέρα Χωρίς Όνομα του Friedrich Ani είναι ένα βιβλίο για τα δύσκολα ερωτήματα της ζωής. Ένας γονιός αντέχει πιο εύκολα τον θάνατο του παιδιού του όταν έχει δολοφονηθεί παρά όταν έχει αυτοκτονήσει.

Με φόντο ή και πρόσχημα μια αστυνομική ιστορία με πολλές ανατροπές, ο πολυβραβευμένος Γερμανός συγγραφέας Φρίντριχ Άνι (γενν. 1959) «παίζει με τις απαλότερες αποχρώσεις της μελαγχολίας», «μιλά για τη μοναξιά των προσώπων» (Die Zeit) και στήνει «ένα σπουδαίο βιβλίο με θέμα το πόσο περίπλοκη είναι η ζωή» (Süddeutsche Zeitung).

Μια δεκαεφτάχρονη κοπέλα αυτοκτονεί και ο αστυνομικός επιθεωρητής Γιάκομπ Φρανκ ανακοινώνει το γεγονός στη μητέρα της. Επί επτά ώρες κάθεται κοντά της για να την παρηγορήσει και επί είκοσι χρόνια η εικόνα της στοιχειώνει τα βράδια του. Ξαφνικά, στην πόρτα του τέως πλέον επιθεωρητή εμφανίζεται ο άντρας της γυναίκας και πατέρας του κοριτσιού: είναι σίγουρος πως η κόρη του είχε δολοφονηθεί. Ο Φρανκ ξεπερνά τους ενδοιασμούς του και αρχίζει μια νέα έρευνα.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά για ένα σπουδαίο βιβλίο με θέμα το πόσο περίπλοκη είναι η ζωή.
Süddeutsche Zeitung

Θαυμάσιο μυθιστόρημα.
Der Spiegel

Ο Άνι είναι ο Γερμανός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων που προκαλεί τα εντονότερα συναισθήματα.
Die Zeit

Tαυτότητα έκδοσης

Friedrich Ani
Μέρα Χωρίς Όνομα (Η)
Μια υπόθεση για τον Γιάκομπ Φρανκ

Μεταφραστής: Μαρία Αγγελίδου

Εκδόσεις: Gutenberg

Διδότου 37, 106 80 – Αθήνα | Τηλ. 210 36 42 003
E-mail: info@dardanosnet.gr
www.GutenbergBooks.gr

  • Έργο εξωφύλλου: Χρήστος Κεχαγιόγλου, Μωβ Δάσος (Λεπτ.), 2019

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Η Μέρα Χωρίς Όνομα” του Friedrich Ani: Ένα βιβλίο για τα δύσκολα ερωτήματα της ζωής
Περισσότερα

Σιμπύλ, η πιο αγαπητή ποιήτρια των Αρμενίων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σιμπύλ είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο της μεγαλύτερης και πιο αγαπητής ποιήτριας των Αρμενίων, Ζαμπέλας Χραντ Ασαντούρ (1893-1934):
Η Σιμπύλ (1893 – 1934), μια γυναικεία ποιητική φωνή, ασχολήθηκε με το μυθιστόρημα και τη δημοσιογραφία.

Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από ευγένεια, μουσικότητα, λιτότητα, ονειροπόληση.

Στη θάλασσα

Μες στη σιωπή της σκοτεινής της νύχτας βυθισμένη,
Γερτή πλάι στο παράθυρο, πικρά ονειροπολώ.
Η θάλασσα ατελείωτη μακρυά μου είν’ απλωμένη
Και το κυματοφλοίσβημα γρικώ δε το γρικώ.

Κι όμως, το νιώθω το νερό, που αμίλητο κυλάει
Γι’ ακρογιαλιές ατέρμαντες, στου απείρου την ψυχή,
Τα κρύφια τα παφλάσματα που μέσα του κρατάει,
Και τη βαθιά, τα σπλάχνα του που δέρνει, ταραχή.

Και στην ψυχή μου ανέλπιδα τα μάτια μου βυθίζω,
Παράξενα της θάλασσας που μοιάζει της βαθιάς,
Και ψιθυρίζω: «Ω! θάλασσα γλυκιά, σε μακαρίζω
Που τον αγέρα, ελεύθερα, σαν σε τραβά, ακλουθάς…»

 

  • Πίνακας: Sevada Grigoryan
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣιμπύλ, η πιο αγαπητή ποιήτρια των Αρμενίων
Περισσότερα

Της εξοχής, Τάσος Λειβαδίτης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τα πιο ωραία που ζήσαμε τώρα μας παιδεύουν με τις αναμνήσεις και προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε
οι κάμαρες γέμισαν άχρηστα έπιπλα, δαντέλες από άλλους καιρούς, επιστολές που δε στάλθηκαν
το βράδυ η σελήνη με παίρνει απ’ το χέρι και γυρίζουμε στο παλιό οικοτροφείο,
από κάποιο παράθυρο ακούγονται οι βαριές λέξεις ενός ζευγαριού που είχε κάποτε αγαπηθεί με πάθος.
Όλα τελειώνουν και μόνο το φθινόπωρο παραμένει αιώνια νέο σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα.
Είμαι μόνος. Η εξοχή ευωδιάζει. Ακούγεται το τραίνο που έρχεται κι ακουμπάω το κεφάλι μου στις ράγες.
Κάποτε θα ξανασυναντηθούμε.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
«ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ»

Adagio (1876) by Gabriel von Max (1840 – 1915)

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤης εξοχής, Τάσος Λειβαδίτης
Περισσότερα

Το σπουδαίο θεατρικό έργο του Γιάννη Καλαβριανού “Γιοι και κόρες” κυκλοφορεί σε βιβλίο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το θεατρικό έργο «Γιοι και κόρες» βασίζεται σε μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις ηλικιωμένων ανθρώπων από όλη την Ελλάδα, από τους οποίους ζητήθηκε να ξεχωρίσουν μια ιστορία που σημάδεψε τη ζωή τους. Μέσα από τις αφηγήσεις συντέθηκε ένα δραματουργικό υλικό που καλύπτει την περίοδο από το πρώτο μεταναστευτικό κύμα στην Αμερική, την Κατοχή και τον Εμφύλιο Πόλεμο, έως την Επταετία και τα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Το έργο του Γιάννη Καλαβριανού, που έλαβε πολλές διακρίσεις και βραβεία και παρουσιάστηκε με επιτυχία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αποτελεί ένα μωσαϊκό αληθινών ιστοριών, συχνά ακραίων, που διαδραματίστηκαν παράλληλα με κορυφαία γεγονότα των τελευταίων 100 ετών και παρέμειναν στη σκιά της επίσημα καταγεγραμμένης ελληνικής Ιστορίας.

 

 

Ταυτότητα έκδοσης

Γιάννης Καλαβριανός

«Γιοι και κόρες»

Διαστάσεις: 15,5 Χ 21

Σελίδες: 144

ISBN: 978-960-628-092-4

Χρονολογία: Σεπτέμβριος 2020

Τιμή: 8,00 ευρώ (συν ΦΠΑ 6%)

ΚΑΠΑ Εκδοτική

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο σπουδαίο θεατρικό έργο του Γιάννη Καλαβριανού “Γιοι και κόρες” κυκλοφορεί σε βιβλίο
Περισσότερα

Μικρά Βιβλιοπωλεία. Στηρίζουν τις Λέσχες Ανάγνωσης και αποτελούν κομμάτι του καθημερινού πολιτισμού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τα μικρά βιβλιοπωλεία, οι φιλόξενοι και ζεστοί χώροι που μετατράπηκαν τα τελευταία χρόνια σε ζωντανές κυψέλες για το κοινό, ετοιμάζουν για δεύτερη φορά τη γιορτή τους, η οποία σηκώνει αυλαία το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020.
Η Ημέρα των Μικρών Βιβλιοπωλείων θα είναι φέτος αφιερωμένη στις Λέσχες Ανάγνωσης, στις μικρές ή μεγαλύτερες παρέες των ανθρώπων που συναντιούνται μία φορά τον μήνα και συζητούν για βιβλία, και πιο συγκεκριμένα για τα κοινά τους διαβάσματα.
Όπως λένε οι υπεύθυνοι της Κοινότητας Μικρών Βιβλιοπωλείων Little Bookstores: «Τα μικρά βιβλιοπωλεία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού πολιτισμού». Προσθέτουν επίσης: «Είναι το μέρος όπου οι συγγραφείς μπορούν να συνδεθούν με τους αναγνώστες, ο χώρος όπου μπορούμε να ανακαλύψουμε νέους, άγνωστους κόσμους και όπου τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να νιώσουν τη συγκίνηση της ανάγνωσης, η οποία είναι πιθανόν να τα συνοδεύσει διά βίου».

 

***

 

Την Ημέρα των Μικρών Βιβλιοπωλείων θα έχουν όλοι τη δυνατότητα να γίνουν, έστω και για λίγο, μέλη μιας Λέσχης Ανάγνωσης σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο, ζώντας την εμπειρία που για μερικούς υπάρχει εδώ και δεκαετίες ενώ για άλλους πρόκειται τώρα μόλις να ξεκινήσει.
Η Ημέρα θα είναι αφιερωμένη σε όλες τις βιβλιοφιλικές λέσχες. Σε εκείνες που ασχολούνται με ένα λογοτεχνικό είδος, όπως η ποίηση ή το θεατρικό κείμενο, και σε εκείνες που επικεντρώνονται σε μια στενότερη ή ευρύτερη θεματική, όπως η αστυνομική λογοτεχνία ή η φιλοσοφία: στις λέσχες που καταπιάνονται με κείμενα ελληνικά ή μεταφρασμένα, στις λέσχες που βρίσκονται σε μέρη απομακρυσμένα ή στην καρδιά των μεγάλων πόλεων, στις λέσχες που συναντάμε στο διαδίκτυο και στις λέσχες των οποίων τα μέλη μαθαίνουν τώρα τα πρώτα γράμματα.

 

***

 

Τα μικρά βιβλιοπωλεία είναι τα στέκια των Λεσχών Ανάγνωσης. Είναι οι χώροι που φέρνουν κοντά τους βιβλιόφιλους της κάθε γειτονιάς, οι χώροι που προωθούν τον διάλογο γύρω από το βιβλίο και την ανάγνωση – τόποι ανταλλαγής ιδεών, διαφωνίας και κατανόησης διαφορετικών απόψεων και ερμηνειών.
Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες που θα επισκεφθούν τα μικρά βιβλιοπωλεία θα έχουν τη δυνατότητα να συναντηθούν με άλλους βιβλιόφιλους, κουβεντιάζοντας μαζί τους όλα όσα τους ενδιαφέρουν.
Η ασφάλεια είναι προτεραιότητα όλων και κατά τη διάρκεια της Ημέρας τα μικρά βιβλιοπωλεία θα λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα. Άλλωστε οι Λέσχες Ανάγνωσης δεν λειτουργούν όπως οι γνωστές εκδηλώσεις για τα βιβλία. Είναι συναντήσεις που πραγματοποιούνται σε μικρές ομάδες ατόμων. Γι’ αυτό φέτος η Ημέρα θα πραγματοποιηθεί με απαραίτητη δήλωση συμμετοχής, κατόπιν επικοινωνίας για κράτηση θέσης με το εκάστοτε βιβλιοπωλείο.

 

***

 

Η Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 28 Απριλίου του 2018.

 

***

 

 

 

Στα Βριλήσσια, σήμερα υπάρχει μόνο ένα (!)  βιβλιοπωλείο: «Ο Χάρτης». Είναι το βιβλιοπωλείο της καρδιάς μας που κρατάει ψηλά τη σημαία «του καθημερινού πολιτισμού». Μπορεί να είναι μικρό αλλά έχει μεγάλη αγκαλιά και οι άνθρωποί του ξέρουν να αγωνίζονται και να νικούν.

 

Μάλιστα έκαναν και ένα τολμηρό βήμα τα τελευταία χρόνια δημιουργώντας τις «Εκδόσεις Angelus Novus». Στόχος τους να εκδώσουν βιβλία Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, νέα κείμενα και μεταφράσεις λογοτεχνίας, κοινωνικής επιστήμης, οικονομίας, πολιτικής, ιστορίας και φιλοσοφίας των κοινωνικών και φυσικών επιστημών και της τεχνολογίας. Οι ιδρυτές του «Angelus Novus» έχουν μία φιλοδοξία: Τα βιβλία τους, αφού διαβαστούν και κλείσουν τα «φτερά» τους, τις σελίδες τους, να «παραμείνουν» διά του περιεχομένου τους στο νου των αναγνωστών και να βοηθήσουν δυνητικά στην ανανέωση της συζήτησης υπέρ της ανασυγκρότησης μιας θρυμματισμένης συντριμμένης κοινωνίας…

 

 

***

Το Μικρό Βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μας [στη φωτογραφία] είναι «Ο Χάρτης». Βρίσκεται στην οδό Γράμμου 40, στα Βριλήσσια 15235 και μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο τηλέφωνο: 210-613.79.42

Παναγιώτης ΜήλαςΜικρά Βιβλιοπωλεία. Στηρίζουν τις Λέσχες Ανάγνωσης και αποτελούν κομμάτι του καθημερινού πολιτισμού
Περισσότερα

“Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει”: Έρχεται το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

“Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει” είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, που θα κυκλοφορήσει σύντομα σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία.

 

 

Μικρός κοιτούσα τον ήλιο και φτερνιζόμουν. Μύριζα τα ανθισμένα λουλούδια και ζωγράφιζα τοπία με τα δικά μου χρώματα. Αυτά τα χιλιάδες χρώματα στης ζωής μου την παλέτα ανακατεμένα. Οι άλλοι μεγάλωναν. Εγώ αρνιόμουν πεισματικά. Οι άλλοι κάνανε οικογένειες. Φτιάξανε σπίτια. Εγώ μόνος. Όχι ακριβώς μόνος. Να μην λέω ψέματα. Έχω δυο υπέροχους γονείς και πέντε αδέρφια. Έχω αληθινούς φίλους και κολλητούς. Όλοι αυτοί με βοηθούν να φτάσω πιο κοντά στο όνειρό μου. Στο πιο ψηλό αστέρι. Να το αγγίξω και μαζί του να κάνω μια ευχή. Πάντα την ίδια ευχή. Όλα αυτά τα χρόνια. Και είναι πολλά. Σχεδόν σαράντα χρόνια. Δεν πειράζει. Θα περιμένω. Δεν μεγάλωσα ακόμα.

 

 

Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης γεννήθηκε στο «Αλεξάνδρας» το ’81. Μεγάλωσε στη Νίκαια με άλλα πέντε αδέρφια και δυο υπέροχους γονείς. Στην τρίτη τάξη του Δημοτικού άρχισε να δίνει παραστάσεις Καραγκιόζη κι έναν χρόνο μετά έγραψε την πρώτη του επιθεώρηση, την οποία και ανέβασε στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας. Σπούδασε υποκριτική στον Ίασμο και συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Γιώργος Μιχαηλίδης και ο Νικήτας Τσακίρογλου. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα Δημιουργικής Γραφής με τη Μανίνα Ζουμπουλάκη, τη Βίκυ Τσιανίκα και την Αλκυόνη Παπαδάκη. Έχει γράψει τέσσερα θεατρικά έργα: «Το Τελευταίο Botox», «Τρεις Τρεις Εννιά», «Δεν είμαι εγώ η Σταχτοπούτα» και την «Diva». Όλα του τα έργα παίχτηκαν σε μικρές και μεγάλες σκηνές και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Όσο ζούσε στη Θεσσαλονίκη έπαιζε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Εγνατία. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, άρχισε να γράφει τους «Μονολόγους» στην City Uncovered. Πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Πολιτισμός Πολίτης, στο avmag.gr, στο mcnews.gr και στο koukidaki.gr Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του: «Το Τελευταίο Botox και άλλες ιστορίες», και το «Ερμή…Μη!». Τα βιβλία του «Φόνοι στην Κρυστάλλη, «Η Γριά Βαλίτσα» και «Η φωνή μέσα μου» κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πνοή.

Επικοινωνία με τον συγγραφέα: i-kostas@hotmail.com
Methismenesistories.blogspot.com

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει”: Έρχεται το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη
Περισσότερα

Ιωάννης Συκουτρής. Ο κοινωνικός και επιστημονικός του περίγυρος τον κάλεσε σε θανατηφόρο «Συμπόσιο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

Στο διακεκριμένο φιλόλογο Ιωάννη Συκουτρή το 1933 προτάθηκε η έδρα της κλασικής φιλολογία του Πανεπιστημίου της Πράγας, αλλά δεν αποδέχτηκε τη θέση…
Το 1934 εξέδωσε το «Συμπόσιον» το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Ήταν το πρώτο έργο της Ελληνικής Βιβλιοθήκης της Ακαδημίας Αθηνών…
Το 1936 υπέβαλε υποψηφιότητα για την έδρα καθηγητή της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή. Φυσικά απορρίφθηκε η αίτησή του μιας και το κλίμα της εποχής (Δικτατορία 4ης Αυγούστου) δεν ευνοούσε τα ελεύθερα πνεύματα.

Τον ίδιο χρόνο – δύο χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου – όσοι δεν έβλεπαν με καλό μάτι την αποδοχή του Συκουτρή από το κοινό και τους μαθητές του μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν το «Συμπόσιο».
Με αφορμή λοιπόν το κεφάλαιο της Εισαγωγής – που αναφερόταν στις γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην παιδεραστία – ο Σμυρνιός φιλόλογος άρχισε να δέχεται πολλές επιθέσεις από ακαδημαϊκούς και εξωακαδημαϊκούς κύκλους.

Το Φθινόπωρο του 1936 ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον του Συκουτρή από το περιοδικό «Επιστημονική Ηχώ» και τον Σπυρίδωνα Παπανικολάου. Αναμφίβολα η πολεμική εναντίον του Συκουτρή που αναπτύχθηκε, δεν είχε επιστημονικό υπόβαθρο με απτά επιχειρήματα εναντίον των θέσεων που είχε αναπτύξει, αλλά πότε κατηγορούσε τον φιλόλογο ως διαβολέα των Αρχαίων Ελλήνων, πότε τον κατηγορούσε ως υμνητή της ομοφυλοφιλίας, ως χυδαίο υβριστή της ηθικής των Αρχαίων Ελλήνων, ενώ ψευδώς διέδιδε ότι η Ακαδημία απέσυρε το βιβλίο όταν ήταν γνωστό πως αυτό είχε εξαντληθεί ήδη από το 1935.
Σε αυτές τις κατηγορίες – καταγγελίες η απάντηση του υπουργείου Παιδείας υπήρξε σαφής και κάθετη: «Ο Συκουτρής δεν υπεράσπιζε την ομοφυλοφιλία αντιθέτως καθαρά την αποδοκίμαζε, αλλά και η εργασία του ήταν απολύτως τεκμηριωμένη χωρίς να ανιχνεύεται πουθενά προσπάθεια να θιχτεί ο Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός».

Αν και πολλοί θα περίμεναν το αντίθετο, η κυβέρνηση Μεταξά δεν συγκινήθηκε από τις αστήριχτες κατηγορίες εναντίον του Συκουτρή.

Οι κατήγοροί του συνέχισαν απτόητοι στρεφόμενοι εναντίον του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, γιατί ως μέλος της Ακαδημίας Αθηνών δεν εμπόδισε την έκδοση του «Συμποσίου».
Πολύ σύντομα ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δήλωσε πως δεν έμαθε εγκαίρως για την έκδοση του «Συμποσίου», αλλά διαμαρτυρήθηκε έντονα όταν το πληροφορήθηκε, ενώ η Ακαδημία σε απάντησή της υποσχέθηκε ότι σε μελλοντική έκδοση θα αφαιρούσε το επίμαχο τμήμα από την εισαγωγή.
Αντιθέτως ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Νικόδημος, στήριξε τον νεαρό φιλόλογο αδιαφορώντας για τις αντίθετες φωνές που τον κατηγορούσαν για αθεΐα.
Για το ίδιο θέμα κατατέθηκαν εναντίον του Ιωάννη Συκουτρή δύο μηνύσεις.

***

Αμέσως τότε ο καθηγητής ανέτρεψε όλα τα επιχειρήματα των αντιπάλων με το δημοσίευμά του «Η εκστρατεία κατά του Συμποσίου. Τα κείμενα και οι κολουροπώλαι, 1937».
Απογοητευμένος όμως από τον κοινωνικό του περίγυρο και την πολεμική που δέχτηκε, κλείστηκε στον εαυτό του με μη αναμενόμενες συνέπειες…

***

Ο Ιωάννης Συκουτρής γεννήθηκε στη Σμύρνη, την 1η Δεκεμβρίου 1901. Καταγόταν από τη Χίο και φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης.
Τα οικονομικά μέσα της οικογένειάς του ήταν περιορισμένα αλλά οι εξαιρετικές σχολικές επιδόσεις του τού εξασφάλιζαν την οικονομική υποστήριξη της αρχιεπισκοπής Σμύρνης ώστε να κατορθώσει να ολοκληρώσει τη φοίτησή του στο σχολείο.
Το 1918 αποφοίτησε από την Ευαγγελική Σχολή και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Γκιαούρκιοϊ της Μαγνησίας.

***

Το 1919 γράφτηκε αναδρομικά ως δευτεροετής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1922. Τα χρόνια των σπουδών του τα οικονομικά προβλήματα συνεχίζονταν, αλλά κάλυπτε τις ανάγκες του με την εργασία του ως βοηθού στο Σπουδαστήριο της Φιλοσοφικής Σχολής και με τα έσοδα από τις υποτροφίες του Σεβαστοπούλειου Διαγωνισμού, στον οποίο συμμετείχε δύο φορές. Τα επόμενα δύο χρόνια, μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε ως καθηγητής στο Παγκύπριο Ιεροδιδασκαλείο της Λάρνακας. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη μελέτη ποικίλων εκφάνσεων του κυπριακού πολιτισμού και προσπάθησε να οργανώσει την πνευματική και επιστημονική ζωή του τόπου ιδρύοντας συλλόγους και εκδίδοντας το περιοδικό «Κυπριακά Χρονικά».

***

Το 1924 επέστρεψε στην Αθήνα, ενώ το 1925 αναγορεύτηκε διδάκτορας και αναχώρησε για σπουδές Κλασικής Φιλολογίας στη Γερμανία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1929.
Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Λειψίας κοντά σε μεγάλους φιλολόγους όπως ο Ούλριχ Βιλαμόβιτς και ο Βέρνερ Γιέγκερ. Εκείνα τα χρόνια ήταν τα πιο παραγωγικά σε φιλολογικές μελέτες τις οποίες δημοσίευε σε πολλά φιλολογικά περιοδικά. Η διδακτορική του διατριβή είχε θέμα τον «Επιτάφιο» του Δημοσθένη για τους πεσόντες Αθηναίους οπλίτες της Χαιρώνειας, ο οποίος εθεωρείτο νόθο έργο του αρχαίου τραγικού. Όμως ο Συκουτρής απέδειξε ότι το έργο ήταν γνήσιο.
Ενδεικτικό της φήμης που απέκτησε ο Συκουτρής είναι το γεγονός ότι ο Βιλαμόβιτς τον είχε εντάξει στον φιλολογικό σύλλογο Graeca Wilamowitziana, τον οποίο αποτελούσαν φιλόλογοι που στις συναντήσεις του ερμήνευαν κλασικούς Έλληνες συγγραφείς. Ο Συκουτρής ήταν το μόνο μη γερμανικής καταγωγής μέλος που συμμετείχε στο σύλλογο. Εκτός από τις ποικίλες δημοσιεύσεις σε φιλολογικά περιοδικά ο Έλληνας φιλόλογος ανέλαβε να εκδώσει του «Λόγους του Δημοσθένη» για τον εκδοτικό οίκο Teubner.

***

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα άρχισε να διδάσκει στο Αρσάκειο και το 1930 εξελέγη υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ανέλαβε τότε την πρωτοβουλία για την οργάνωση της σειράς Ελληνική Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών, η οποία θα περιελάμβανε σχολιασμένες και μεταφρασμένες εκδόσεις κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
Μετά τον πρώτο τόμο της σειράς, το «Συμπόσιο του Πλάτωνα» [1934] ο καθηγητής άρχισε να προετοιμάζει την έκδοση της «Ποιητικής» του Αριστοτέλη, η οποία εκδόθηκε το 1937 μετά τον θάνατό του.

***

Στο βιβλίο «Με φιλίαν παντοτινήν και άδολη – Γράμματα του Ιωάννη Συκουτρή στις μαθήτριές του, 1933-1937» [Εκδόσεις ΜΙΕΤ] διαβάζουμε ένα μικρό απόσπασμα από την επιστολή που έστειλε στη μαθήτριά του και φίλη του Αγλαΐα Φακάλου – Μακάρωφ, την «καλή του Αγλαΐτσα».
Επίσης υπάρχουν επιστολές που απευθύνονται στις μαθήτριές του, Μαρία Κακισοπούλου, Μαρίκα Στρομπούλη και Ηρώ Κουρμπέτη. Πρόκειται για επιστολές με «πλατωνική» και ερωτική τρυφερότητα. Με την Αγλαΐα επικοινωνεί για τελευταία φορά στις 3 Αυγούστου 1937.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1937 ο Συκουτρής ταξιδεύει για την Κόρινθο, όπου και έμεινε στο ξενοδοχείο «Κεντρικόν» και συναντήθηκε επανειλημμένα με τον φίλο του φιλόλογο Ιωάννη Γιαμπουράνη.
Την Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου ο Συκουτρής αποφάσισε να ανέβει στον Ακροκόρινθο για να θαυμάσει – για τελευταία φορά όπως αποδείχθηκε – τη ελληνική φύση. Ζήτησε από κάποιο ημιονηγό να τον βοηθήσει να ανέβει και στην άρνησή του απάντησε:
«Θα κάνω μόνος μου και αυτό τον τελευταίο δρόμο».
Εκεί στον Ακροκόρινθο ο Συκουτρής θα γράψει ένα δυσανάγνωστο βιαστικό σημείωμα προς τον καθηγητή του Πολυτεχνείου Άγγελο Καλαμαρά στο οποίο κληροδοτούσε τα βιβλία του στην Ακαδημία, άφηνε ένα χρηματικό πόσο στη γυναίκα του Χαρά Πετυχάκη και ζητούσε να δημοσιευτεί το τμήμα της εισαγωγής στην «Ποιητική» του Αριστοτέλη που είχε ολοκληρώσει χωρίς κανείς να προσπαθήσει να το συμπληρώσει.
Το βράδυ της ίδια ημέρας [21 Σεπτεμβρίου] ο Συκουτρής επέστρεψε στο ξενοδοχείο κατάκοπος. Την επόμενη ημέρα [Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου] στο ξενοδοχείο βρέθηκε στο δωμάτιο του νεκρός από συγκοπή της καρδιάς.
Οι εφημερίδες της εποχής απέδιδαν στη συγκοπή τον θάνατό του, αλλά λίγους μήνες μετά μαθεύτηκε πως ο Συκουτρής είχε αυτοκτονήσει με ισχυρή δόση υπνωτικού.
Ο θάνατός του έκανε μεγάλη εντύπωση στον πνευματικό κόσμο της εποχής του, ο οποίος παρέστη στην κηδεία του την Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 1937 στο Α΄ Νεκροταφείο.

***

Σε κρίσεις του για τον Συκουτρή, ο Τέλλος Άγρας έγραψε ότι «έζησεν αδιάκοπα με υψωμένο το θερμόμετρο», ο Άγγελος Σικελιανός τον θρήνησε με σονέτο, ενώ την επιβίωσή του διείδε προφητικά με στίχους του ο Κωστής Παλαμάς.

Παναγιώτης ΜήλαςΙωάννης Συκουτρής. Ο κοινωνικός και επιστημονικός του περίγυρος τον κάλεσε σε θανατηφόρο «Συμπόσιο»
Περισσότερα