Σελίδες

Elvis Presley. Ακούστε εδώ ποιο τραγούδι έκανε δώρο στη μητέρα του Gladys Love σαν σήμερα 19 Ιουλίου ’54

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Ο Έλβις Άαρον Πρίσλεϊ γεννήθηκε στο Ιστ Τουπέλο του Μισισίπι σε ένα σπίτι με δύο δωμάτια. Γονείς του ήταν ο Βέρνον Πρίσλεϊ και η Γκλάντις Λαβ Σμιθ. Ο δίδυμος αδελφός του Έλβις, ο Τζέσι Γκάρον, πέθανε κατά τη γέννα, αφήνοντας έτσι τον Έλβις να ζήσει ως μοναχοπαίδι. Ο Έλβις, στη μνήμη του πρόωρα χαμένου αδελφού του, χρησιμοποιούσε ως μεσαίο όνομα το Άρον αντί του Ααρόν που ήταν και το κανονικό.

 

19 Ιουλίου 1954 στα στούντιο της Sun ηχογραφεί το πρώτο δισκάκι που θα κυκλοφορήσει επίσημα και στα δισκοπωλεία.

 

Η μητέρα του Γκλάντις ήταν 4 χρόνια μεγαλύτερη από τον άντρα της, Βέρνον. Και οι δύο πέθαναν από συγκοπή καρδιάς.
Το 1941, όταν ήταν 6 χρονών, ο Έλβις ξεκίνησε το σχολείο. Οι συμμαθητές του τον πείραζαν συνεχώς καθώς έδειχνε ξένος σε σχέση με αυτούς. Ο ψυχολογικός εκφοβισμός (μπούλινγκ, bullying) ήταν από τότε της μόδας. Σύμφωνα με τους καθηγητές του, ο Έλβις ήταν καλό παιδί και μέτριος μαθητής. Η μητέρα του Γκλάντις τον γέννησε στα 23 της. Εκείνη ήταν ισχυρός χαρακτήρας και υπερπροστατευτική.

Το 1945, όταν έγινε 10 χρονών, ο Έλβις αγόρασε την πρώτη του κιθάρα η οποία ήταν μεταχειρισμένη. Το 1946, ο Πρίσλεϊ αλλάζει σχολείο, ενώ το 1948 η οικογένεια μετακομίζει στο Μέμφις του Τενεσί, όπου και πάλι έμειναν σε μια φτωχική γειτονιά. Ο νεαρός Έλβις πήγαινε στην εκκλησία και εκεί επηρεάστηκε από την μπλουζ μουσική αλλά και από την γκόσπελ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1953, ο Πρίσλεϊ έκανε διάφορες δουλειές όπως οδηγός φορτηγού, ενώ δούλεψε και σε συνεργείο.

 

***

 

That’s All Right. Το πρώτο 45άρι του Έλβις που κυκλοφόρησε από την Sun.

 

Στις 18 Ιουλίου 1953, ο Πρίσλεϊ πληρώνει 3,25 δολάρια για να ηχογραφήσει ένα δίσκο στη Sun Studios με τα τραγούδια «My Happiness» και «That’s When Your Heartaches Begin».

Επέστρεψε στη Sun Studios στις 4 Ιανουαρίου 1954 και πλήρωσε 8,25 δολάρια για να ηχογραφήσει ένα δεύτερο δίσκο με τα τραγούδια «I’ll Never Stand in Your Way» και «It Wouldn’t Be the Same Without You». Ο ιδρυτής του μικρού στούντιο ηχογραφήσεων, Σαμ Φίλιπς, ο οποίος είχε ήδη ηχογραφήσει κι άλλους καλλιτέχνες έψαχνε για έναν λευκό με νέγρικο ήχο και συναίσθημα.

Ο Έλβις εμφανίστηκε στην κατάλληλη χρονική στιγμή, οπότε στις 26 Ιουνίου 1954 αυτός και η συνεργάτης του, Μάριον Κέιστερ, κάλεσαν τον Πρίσλεϊ στο στούντιο για ένα δοκιμαστικό.

Ο Έλβις έπαιξε με τους Σκοτ Μουρ και Μπιλ Μπλακ αλλά το δοκιμαστικό κρίθηκε αποτυχημένο. Κατά τη διάρκεια μιας πρόβας όμως πάνω στο τραγούδι «That’s All Right», ο Φίλιπς έκρινε το αποτέλεσμα ικανοποιητικό και στις 19 Ιουλίου 1954 το έδωσε στην κυκλοφορία. Ο Πρίσλεϊ έδωσε αυτό το δίσκο στη μητέρα του, ως δώρο για τα γενέθλιά της. Ο δίσκος έγινε επιτυχία και η φήμη του Πρίσλεϊ άρχισε να εξαπλώνεται, παρά τις όποιες διαμαρτυρίες υπήρξαν γύρω από τη μουσική του. Το δεύτερο σινγκλ του με τα «Good Rockin’ Tonight» και «I Don’t Care if the Sun Don’t Shine» κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου 1954. Η καριέρα του αρχίζει να παίρνει εθνικές διαστάσεις, όταν στις 28 Ιανουαρίου 1956 μαζί με τους Μουρ, Μπλακ και D.J. Fontana έκαναν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση στην εκπομπή «Stage Show», σε μια σειρά οκτώ παραστάσεων.

 

***

 

 

Έλβις Άαρον Πρίσλεϊ: 8 Ιανουαρίου 1935 – 16 Αυγούστου 1977. Ήταν 42.
Βέρνον Πρίσλεϊ: 10 Απριλίου 1916 – 16 Ιουνίου 1979. Ήταν 63.
Γκλάντις Λαβ Σμιθ: 25 Απριλίου 1912 – 14 Αυγούστου 1958. Ήταν 46.

***

ΤΟ THAT’S ALL RIGHT MAMA ΤΟ 1968 ΟΤΑΝ Ο ΕΛΒΙΣ ΗΤΑΝ 33…

***

Παναγιώτης ΜήλαςElvis Presley. Ακούστε εδώ ποιο τραγούδι έκανε δώρο στη μητέρα του Gladys Love σαν σήμερα 19 Ιουλίου ’54
Περισσότερα

«Για πάντα εδώ…». Αφιέρωμα στον Μάριο Τόκα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Δέκα χρόνια κλείνουμε φέτος χωρίς τον Μάριο Τόκα, έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, για τον οποίο ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε ότι «πάντα στηριγμένος στις ρίζες της ελληνικής μας παράδοσης, δημιούργησε και δημιουργεί έργα γνήσια ελληνικά. Οι μελωδίες του έχουν κάτι από τον ουρανό, τη θάλασσα, τον ίδιο τον βράχο του Άθω».

Τη Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2018 πραγματοποιείται ένα μουσικό ταξίδι αφιερωμένο στον αγαπημένο Κύπριο μουσικοσυνθέτη, τις μελωδίες του, τα τραγούδια του, που γράφτηκαν με ειλικρίνεια, συναίσθημα και ψυχή. Τραγούδια εμπνευσμένα από τις χαρές, τις λύπες, τους αγώνες, τα προβλήματα, τους έρωτες.
Στη σκιά των βράχων θα ζωντανέψουν -σε ένα μουσικό αφιέρωμα γεμάτο μνήμες, νοσταλγία, αρώματα με εικόνες της Κύπρου και της Ελλάδας- τραγούδια σταθμοί στο μουσικό γίγνεσθαι, όπως «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη», «Η εθνική μας μοναξιά», «Λαδάδικα», «Μια στάση εδώ», «Εξαρτάται», «Θάλασσες», «Σαν τρελό φορτηγό», «Δίδυμα φεγγάρια», «Αννούλα του χιονιά» κ.ά. Καθώς και ξεχωριστά κομμάτια, όπως αυτά που έχουν γραφτεί για την ιδιαίτερη πατρίδα του την Κύπρο: «Η Δική μου Πατρίδα», «Πενταδάκτυλος», «Αμμόχωστος Βασιλεύουσα», μουσικές συνθέσεις ελπίδας για την επανένωση του νησιού με μια βιώσιμη και δίκαιη λύση.
Τα αγαπημένα τραγούδια του Μάριου Τόκα θα ερμηνεύσουν οι Γιάννης Κότσιρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Γιώτα Νέγκα, Μπάμπης Στόκας και Βασίλης Σκουλάς σε μία μοναδική μουσική βραδιά. Τους σπουδαίους ερμηνευτές θα συνοδεύει η ορχήστρα «Μάριος Τόκας» υπό την διεύθυνση του μαέστρου Γιάννη Παπαζαχαριάκη και την καλλιτεχνική επιμέλεια του Ηλία Μπενέτου.

Αυτό το αφιέρωμα στις μουσικές του Μάριου Τόκα «ζωντανεύει» μέρος του έργου του, την προσφορά του στο ελληνικό τραγούδι, καθώς και την αξιομνημόνευτη προσωπικότητά του, επιχειρώντας να θυμίσει στο κοινό τη σύντομη αλλά λαμπρή πορεία του η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους νεότερους. Την ευθύνη της παραγωγής ανέλαβε η εταιρεία Cricos με σύμβουλο τη σύζυγο του Μάριου Τόκα, Αμαλία, καθώς και τα παιδιά του συνθέτη.

Τραγουδούν:
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ, ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ, ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ, ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ
Φιλική συμμετοχή: ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ
Διεύθυνση ορχήστρας: Γιάννης Παπαζαχαριάκης
Καλλιτεχνική επιμέλεια – Σύνθεση προγράμματος: Ηλίας Μπενέτος
Σύμβουλος προγράμματος: Αμαλία Τόκα
Διοργάνωση: ΚΡΙΚΟΣ
Προπώληση: viva.gr, ticket365.gr
Τιμές εισιτηρίων:
10 € (περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων) Ισχύει για κρατήσεις έως τις 10 Αυγούστου
12€ φοιτητές, άνεργοι, ΑΜΕΑ
13€ προπώληση
15€ ταμείο (το βράδυ της συναυλίας)

 

Ο Μάριος Τόκας (1954-2008) γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου του 1954 στη Λεμεσό της Κύπρου όπου και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Βίωσε όλη την αγριότητα του Αττίλα καθώς η τουρκική εισβολή του 1974 τον βρήκε να υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία. Όπως ο ίδιος συνήθιζε να λέει, η περίοδος εκείνη τον σημάδεψε βαθιά και έγινε πηγή έμπνευσης για κάποια από τα έργα του.

Μετά το τέλος του πολέμου έρχεται στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα συνέχισε τις μουσικές του σπουδές στο Εθνικό Ωδείο από όπου αποφοίτησε με «Άριστα».

Στην ελληνική δισκογραφία εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1978. Ο πρώτος του δίσκος με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά είχε τίτλο «Τα Τραγούδια της Παρέας». Ακολούθησαν συνεργασίες με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού: Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πάριος, Γιώργος Νταλάρας, Πασχάλης Τερζής, Γλυκερία, Χάρις Αλεξίου, Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνης Καλογιάννης, Τόλης Βοσκόπουλος, Μαρινέλλα, Στέλιος Διονυσίου, Λάκης Χαλκιάς, Αλέκα Κανελλίδου, Κατερίνα Κούκα,  Βασίλης Σκουλάς κ.ά. Οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη και η μουσική του απλώνεται γρήγορα και ταξιδεύει παντού, όπου υπάρχουν Έλληνες. Τραγούδια όπως «Αννούλα του χιονιά», «Σ’ αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη», «Η νύχτα μυρίζει γιασεμί», «Σαν τρελό φορτηγό», «Εξαρτάται», «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη», «Τα λαδάδικα», «Θάλασσες», «Δίδυμα Φεγγάρια», φέρνουν την απόλυτη καθιέρωση στο μουσικό στερέωμα.

Βαθύτατα πολιτικοποιημένος αφιέρωσε μεγάλο μέρος του μουσικού του έργου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κύπρο και στους αγώνες του κυπριακού λαού για ανεξαρτησία και ελευθερία. Τραγούδια του όπως τα «Ανασήκωσε την πλάτη Πενταδάχτυλε» και «Η δική μου η πατρίδα» σημαδεύουν την καρδιά του κυπριακού ελληνισμού.

Σταθμός στη μουσική διαδρομή του υπήρξε η γνωριμία του με τον ποιητή της ρωμιοσύνης, Γιάννη Ρίτσο, ο οποίος του εμπιστεύθηκε δώδεκα ανέκδοτα ποιήματά του που κυκλοφόρησαν μελοποιημένα το 1981 με γενικό τίτλο «Πικραμένη μου γενιά». Ακολουθούν και άλλα μουσικά έργα σε ποίηση Κώστα Βάρναλη, Κώστα Καρυωτάκη,  Τεύκρου Ανθία, Κώστα Μόντη, Θεοδόση Πιερίδη, Μιχάλη Πασιαρδή,  Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά.

Σημαντική είναι η παρουσία του και στη μουσική επένδυση θεατρικών, τηλεοπτικών και κινηματογραφικών έργων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο όπως «Δόνα Ροζίτα» και «Γέρμα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, «Θερμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλη κ.ά. Επίσης σπουδαία είναι και η παρουσία του στη δημιουργία παιδικών τραγουδιών όπως το «Άρες μάρες κουκουνάρες» σε στίχους του Φώντα Λάδη, το «Ένα δέντρο που το λένε Νικόλα» του Δ. Ποταμίτη κ.ά. «Θέλω να πω ότι έχω ιδιαίτερη αδυναμία σε ό,τι αφορά τα παιδιά», λέει ο ίδιος.

Το 1996, ο Μάριος Τόκας επισκέπτεται  το Άγιον Όρος και εκεί, συγκλονισμένος από τα χειρόγραφα του μοναχού Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη που βρήκε και μελέτησε, έγραψε το συμφωνικό έργο «Θεογεννήτωρ Μαρία», το οποίο παρουσιάστηκε μεταξύ άλλων και στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου της Βιέννης (2002).

Στις 8 Μαρτίου του 2001 τιμήθηκε, από τον τότε πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκο Κληρίδη, με το «μετάλλιο εξαίρετης προσφοράς στην πατρίδα» που αποτελεί την ύψιστη τιμή της κυπριακής πολιτείας. Μεταξύ άλλων διακρίσεων, πήρε και το βραβείο «Γιάννος Κρανιδιώτης» (2002).

Ο Μάριος Τόκας ήταν παντρεμένος με την Αμαλία Πετσοπούλου με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, τη Χαρούλα, τον Κωστή και τον Άγγελο.

Έφυγε από τη ζωή, ξημερώματα του Πάσχα στις 27 Απριλίου του 2008, χωρίς να προλάβει να εκδώσει έργα του που αγάπησε πολύ και βρίσκονται σε παρτιτούρες και ηχογραφήματα, προίκα και κληρονομιά των παιδιών του.

Πληροφορίες

Φ Ε Σ Τ Ι Β Α Λ Σ Τ Η Σ Κ Ι Α Τ Ω Ν Β ΡΑ Χ Ω Ν
Μ Α Ρ Ι Ο Σ Τ Ο Κ Α Σ
«για πάντα εδώ…»

Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»
10 Σεπτεμβρίου 2018
Τραγουδούν:
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ
ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ
ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ
ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ
Φιλική Συμμετοχή: ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ

Σημεία προπώλησης:
– ηλεκτρονικά στο ticket365.gr
– Στo τηλέφωνo 211 1000 365
– Θέατρο Αλίκη (Αμερικής 4, Σύνταγμα), Δευτέρα έως Κυριακή 9:00 – 21:00-
– Κτήριο Διαδημοτικού Δικτύου Πολιτισμού στον Βύρωνα από Δευτέρα έως Παρασκευή, 10.00 – 14:00

Aπό 24 Ιουλίου και:
– ηλεκτρονικά στο viva.gr
– τηλεφωνικά 11876,
– «Vivakiosk» στην Πλ. Συντάγματος & στην Τεχνόπολη (Γκάζι), αθηνόραμα.gr
– Καταστήματα: Seven Spots, Media Markt,, Reload Stores, βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Yiolenis

Υπεύθυνη Επικοινωνίας:
Μαρία Τσολάκη
mtsolaki@gmail.com

***

O επί έτη παραγωγός του Μάριου Τόκα και προσωπικός του φίλος, Ηλίας Μπενέτος, ασχολήθηκε πάνω από δύο χρόνια με το πλούσιο αρχείο του συνθέτη, με τη βοήθεια της γυναίκας του Αμαλίας Τόκα, στην οποία είχε εμπιστευθεί το αρχείο του ο συνθέτης. Από αυτή την εργασία προέκυψαν 12 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 2011 έως τον Μάρτιο του 2012 και τα τραγούδησαν κατ’ επιθυμία του ιδίου, οι ερμηνευτές Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πάριος και Πασχάλης Τερζής, που είχαν ήδη τραγουδήσει τραγούδια του, καθώς και ο νεότερος Γιάννης Κότσιρας, με τον οποίο ο Μάριος Τόκας σχεδίαζε να συνεργαστεί. Την ενορχήστρωση των τραγουδιών έχει κάνει ο Αντώνης Γούναρης. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από τη MINOS-EMI, τέσσερα χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατο του Μάριου Τόκα. Πρόκειται για επιλογή ανέκδοτων τραγουδιών του σε συνδυασμό με κάποια παλαιότερα, στο ίδιο μουσικό κλίμα.

Δισκογραφία

1978 – ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ – Μανώλης Μητσιάς
1978 – ΑΡΕΣ, ΜΑΡΕΣ, ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ (Παιδικός Δίσκος) – Τσανακλίδου Τάνια
1981 – ΠΙΚΡΑΜΕΝΗ ΜΟΥ ΓΕΝΙΑ – Χαλκιάς Λάκης
1982 – ΤΑ ΒΟΡΙΑΔΑΚΙΑ – Νίκος Νομικός, Θέμης Αδαμαντίδης, Γιάννα Νομικού
1984 – ΜΙΚΡΑ ΕΡΩΤΙΚΑ – Αντώνης Καλογιάννης
1986 – ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ (ορχηστρικά)
1987 – ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ – Γιάννης Πάριος, Χάρις Αλεξίου, Διονύσης Θεοδόσης, Δήμητρα Γαλάνη
1987 – TΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ (ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ) – Κωνσταντίνα
1989 – ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΟ ΦΟΡΤΗΓΟ – Γιάννης Πάριος
1991 – ΣΤΑΖΕΙΣ ΕΡΩΤΑ- Τόλης Βοσκόπουλος
1992 – Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΜΟΝΑΞΙΑ – Δημήτρης Μητροπάνος
1993 – ΠΑΝΤΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ – Γιάννης Πάριος
1993 – ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ – Αλέκα Κανελλίδου (Μουσική: Μάριος Τόκας και Λαυρέντης Μαχαιρίτσας)
1994 – ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΔΑ – (ορχηστρικά και συμμετοχή του Γιάννη Πάριου)
1994 – ΠΑΡΕΑ Μ’ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ – Δημήτρης Μητροπάνος
1995 – ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΦΟΡΜΗ – Κατερίνα Κούκα
1996 – ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΑΖΟΥΣΑΙ (μουσική για την παράσταση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου)
1997 – ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ (Κ. Χατζηχριστοδούλου) – ποιήματα απαγχονισθέντων αγωνιστών της ΕΟΚΑ
1997 – ΜΕ ΟΝΟΜΑ ΒΑΡΥ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ – Στέλιος Διονυσίου
1998 – ΒΙΟΣ ΑΝΘΟΣΠΑΡΤΟΣ – Μανώλης Μητσιάς (Τραγούδια για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του MEGA)
1998 – ΦΩΝΗ ΠΑΤΡΙΔΟΣ – Γιώργος Νταλάρας
1998 – ΘΕΟΓΕΝΝΗΤΩΡ ΜΑΡΙΑ – Μ. Μητσιάς, Κ. Χατζηχριστοδούλου
1999 – ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ (Στίχοι: Αλκαίος Άλκης) – Δημήτρης Μητροπάνος
2001 – ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ – Πασχάλης Τερζής
2002 – ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ – Διάφοροι
2002 – ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ – Δημήτρης Μητροπάνος, Μανώλης Μητσιάς, Γλυκερία, Μαρία Αλεξίου, Κ.Χατζηχριστοδούλου
2002 – ΘΕΟΓΕΝΝΗΤΩΡ ΜΑΡΙΑ (Ζωντανή Ηχογράφηση από τη Βιέννη) – Μ. Μητσιάς, Κ. Χατζηχριστοδούλου
2003 – Η ΑΓΑΠΗ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ – Γλυκερία (Τραγούδια για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1)
2003 – ΒΑΡΕΑ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ – Πασχάλης Τερζής (Τραγούδια για την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία)
2006 – FONTANA AMOROSA (Ορχηστρικός Δίσκος)
2006 – ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ – Θέμης Αδαμαντίδης
2007 – ΑΣΠΡΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΑΝΕΜΙΖΕ – Βασίλης Σκουλάς (Συμμετέχει και ο Παντελής Θαλασσινός)
2008 – ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΚΑΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 4CD ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΟΥ (1978-2006)
2012 – HΛΙΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ – Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πάριος, Πασχάλης Τερζής, Γιάννης Κότσιρας.

eirini aivaliwtou«Για πάντα εδώ…». Αφιέρωμα στον Μάριο Τόκα
Περισσότερα

«Βόλτα» στο Δουργούτι του Νίκου Κούνδουρου και του Μάνου Χατζιδάκι τη Δευτέρα 18 Ιουλίου 1955

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Δευτέρα 18 Ιουλίου 1955. Προβολή της πρώτης ταινίας του Νίκου Κούνδουρου. Την εποχή εκείνη οι πρεμιέρες δίνονταν τη Δευτέρα και όχι την Πέμπτη, όπως σήμερα.

Τότε ο Νίκος Κούνδουρος ήταν μόλις 29 χρόνων. Ένα χρόνο πριν αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Άρχισε ως σκηνοθέτης με τη «Μαγική Πόλη. Συνέχισε με το πρωτοποριακό έργο «Ο Δράκος» το 1956. Ακολούθησαν «Οι παράνομοι» (1958), «Το ποτάμι» (1959), «Μικρές Αφροδίτες» (1963), «Το πρόσωπο της Μέδουσας» (1967), «Τα τραγούδια της φωτιάς» (1974), «1922» (1978) κ.ά.

 

 

 

Μία επίσκεψη του Κούνδουρου στο Δουργούτι το 1953 ήταν αρκετή για να πάρει την απόφαση να γυρίσει την πρώτη ταινία στην περιοχή αυτή. Συγκλονίστηκε από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των Μικρασιατών προσφύγων, που ζούσαν ακόμη σε καταλύματα από τσίγκους και χαρτόνια. Τη χρονιά εκείνη είχε αποφυλακιστεί από τη Μακρόνησο και βρέθηκε στο Δουργούτι, μεταφέροντας ένα μυστικό μήνυμα στο συγκρατούμενό του ποιητή Άρη Αλεξάνδρου. Στην ταινία συμμετέχουν και οι συγκρατούμενοί του στη Μακρόνησο, Μάνος Κατράκης και Θανάσης Βέγγος, στην πρώτη του εμφάνιση.

 

***

 

Ο νεαρός φορτηγατζής Κοσμάς παλεύει να τα φέρει βόλτα και να ξεχρεώσει το αμάξι του, μια και η θεία του δεν δέχεται να υποθηκεύσει το σπίτι της για χάρη του. Ένας άνθρωπος του υποκόσμου του προτείνει μια μεταφορά κι εκείνος δέχεται. Θα μπλέξει, όμως, στα γρανάζια του υποκόσμου και θα κοντέψει να χάσει το φορτηγό του. Με τη βοήθεια των γειτόνων του θα βγει αλώβητος από αυτή την περιπέτεια και θα κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του.

 

***

 

 

 

Το σενάριο της «Μαγικής Πόλης» υπογράφει η συγγραφέας Μαργαρίτα Λυμπεράκη και τη μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις. Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Φούντας, Στέφανος Στρατηγός, Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Σε χαρακτηριστικούς ρόλους εμφανίζονται ο Ανδρέας Ντούζος, ο Ανέστης Βλάχος και o Μίμης Φωτόπουλος.

Η «Μαγική Πόλις» εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας το 1954, με τον αγγλικό τίτλο «Magic City». Στους ελληνικούς κινηματογράφους έκοψε 67.770 εισιτήρια (4η σε εισιτήρια τη σεζόν 1954-1955).

 

 

 

Σε ένα κείμενο μιας σελίδας του Facebook με παλιές φωτογραφίες από όλη την Ελλάδα διαβάζω:

«Δουργούτι, προσφυγική παραγκούπολη στην Αθήνα κοντά στην Ακρόπολη. Το Δουργούτι ή Ντουργούτι, συνοικία στο σημερινό Νέο Κόσμο, ειδικότερα η περιοχή μεταξύ Λεωφόρου Συγγρού, εργοστασίου Φιξ, ξενοδοχείου Ιντερκοντινένταλ, αποτελούσε από το 1922 μια θλιβερή παραγκούπολη, στην οποία συνωστίζονταν φτωχοί παραπηγματούχοι με πρωτόγονες και άθλιες συνθήκες διαβίωσης και έγινε έκτοτε το συνώνυμο της κοινωνικής υποβάθμισης, της ταπεινής καταγωγής, της αθλιότητας και της κακομοιριάς».

Καμία σχέση ως προς τις δύο τελευταίες αράδες: Ούτε κοινωνική υποβάθμιση, ούτε ταπεινή καταγωγή, ούτε αθλιότητα, ούτε κακομοιριά. Τίποτα απολύτως από όλα αυτά. Είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ κόσμο από αυτή τη γειτονιά. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου στο γυμνάσιο έμεναν εκεί, επομένως έχω άποψη και ζώσα μνήμη. Η άποψή μου δεν βγήκε ούτε από το φυλλομέτρημα κάποιας κιτρινισμένης εγκυκλοπαίδειας, ούτε από την αναζήτηση στο Διαδίκτυο.

 

***

 

 

«Μαγική πόλη»

Συντελεστές

Οι ηθοποιοί της ταινίας: Γιώργος Φούντας, Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Στέφανος Στρατηγός, Μάνος Κατράκης, Μίμης Φωτόπουλος, Θανάσης Βέγγος, Ανδρέας Ντούζος, Εύα Μπρίκα, Χάρης Γρηγορίου, Τάσος Κατραπάς, Φάνης Καμπάνης, Ευτυχία Παυλογιάννη, Νίκος Κούνδουρος, Νίκος Τσαχιρίδης και Ανέστης Βλάχος.

Επίσης: Μάνος Χατζιδάκις συνθέτης, Κώστας Θεοδωρίδης κινηματογραφιστής, Γιώργος Τσαούλης μοντάζ, Αθηναϊκή Κινηματογραφική Εταιρεία παραγωγός, Νίκος Κούνδουρος παραγωγός, Δέσποινα Σκαλοθέου και ΣΙΑ παραγωγός, Πάνος Παπαδόπουλος καλλιτεχνικός διευθυντής και ντεκόρ, Βασίλης Γεωργιάδης βοηθός σκηνοθέτης, Γιώργος Νιαγάσας διευθυντής ήχου, Νίκος Κούνδουρος σκηνοθέτης, Μαργαρίτα Λυμπεράκη σεναριογράφος.

***

Στις φωτογραφίες: Εικόνες από το Δουργούτι του 1954, και σκηνή από την ταινία με τον πρωταγωνιστή Γιώργο Φούντα και την Εύα Μπρίκα.

***

Η ΛΑΤΕΡΝΑ, Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, Η ΓΑΤΟΥΛΑ, ΤΟ ΔΟΥΡΓΟΥΤΙ…

***

Παναγιώτης Μήλας«Βόλτα» στο Δουργούτι του Νίκου Κούνδουρου και του Μάνου Χατζιδάκι τη Δευτέρα 18 Ιουλίου 1955
Περισσότερα

Η Αρώνη και ο Βουτσινάς θα χειροκροτούσαν τον Ρήγα και τον Λουδάρο για τις «Εκκλησιάζουσες»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα (*)

Τη Δευτέρα 2 Ιουλίου στο Θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη», στα Άνω Βριλήσσια, παρακολούθησα τις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, σε διασκευή / σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα. Μια παράσταση με «ναύτες τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια».

Μια παράσταση που άρχισε στις 9.30 μ.μ. και τέλειωσε… τα ξημερώματα στη 1.30. Εκείνη την ώρα ολοκληρώθηκε η συζήτηση που έκανε ο Ρήγας με τους ηθοποιούς και τους συνεργάτες του. Δηλαδή αμέσως μετά το φινάλε και την απαραίτητη μικρή ανάπαυλα όλων, ο σκηνοθέτης κάλεσε στους συνεργάτες του και για μία ώρα μέχρι τη 1.30 π.μ. συζητούσαν, πρότειναν, διόρθωναν και αποφάσιζαν κάποιες τελικές επιλογές τους.

 

Βριλήσσια, Θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη»: Ο σκηνοθέτης με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές, αριστερά πίσω από το σκηνικό, μέχρι τη 1.30 π.μ. συζητούν, προτείνουν, διορθώνουν…

 

Αυτή η κίνηση του Ρήγα μου θύμισε τις αντίστοιχες συσκέψεις κάθε πρωί στις εφημερίδες όπου γίνονταν οι επισημάνσεις των λανθασμένων κινήσεων και προγραμματίζονταν τα θέματα της επόμενης ημέρας.
Ο Αλέξανδρος Ρήγας θα μπορούσε να αποφύγει αυτή τη μεταμεσονύχτια σύσκεψη και έχοντας στη φαρέτρα του τα λαμπερά ονόματα των πρωταγωνιστών του να προχωρήσει στην επόμενη «πιάτσα».
Όμως ο καλός καπετάνιος θέλει να έχει τους ναύτες του και με καθαρό μυαλό και με γερά χέρια μιας και αυτοί οι ναύτες κωπηλατούν και φέρνουν το σκάφος με επιτυχία στο λιμάνι.
Εκεί, «στο κάθε λιμάνι», σε κάθε θεατρική πιάτσα, ο Ρήγας και το… τσούρμο του χαρίζουν μια μοναδική εμπειρία στους θεατές τους.

 

***

Ασφαλώς είναι εμπειρία να καμαρώνεις τον αγέρωχο Γιώργο Κωνσταντίνου (στον ρόλο του Έλληνα) να συμβουλεύει τον νεαρό συντοπίτη του λέγοντας: «Μικρέ τα καράβια δεν θέλουν μόνο καλό καπετάνιο. Ναύτες θέλουν. Τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια»!

Η παράσταση είναι μια γιορτή λόγου και μουσικής. Ο λόγος του Αριστοφάνη, ο καθημερινός λόγος του Έλληνα, οι μουσικές μνήμες από όλες τις γωνιές της πατρίδας μας και από τους αγαπημένους μας συνθέτες. Μια πλούσια παράσταση που σκοπό έχει να χαρίσει και όχι να πάρει.

 

Αν το ήθελε ο σκηνοθέτης, στη σκηνή της σημαίας με το αστέρι της Βεργίνας θα μπορούσε να «λαϊκίσει» και να εκβιάσει το χειροκρότημα. Δεν το έκανε όμως. Δεν είχε αυτή την πρόθεση. Ο Αλέξανδρος Ρήγας από τη θητεία του στην τηλεόραση ξέρει πολύ καλά τη συνταγή για να διεκδικήσει και να πάρει από τον θεατή του και το γέλιο, και το χάχανο, και τον χαβαλέ, και το δάκρυ και τον θρήνο. Εδώ δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά.

 

Σέβεται τον λόγο του Αριστοφάνη και δεν ξεχνά ούτε τη Μαίρη Αρώνη, ούτε τον Ανδρέα Βουτσινά στους οποίους μαζί με τον Λουδάρο αφιέρωσαν την παράσταση.

Σίγουρα η Αρώνη και ο Βουτσινάς θα χειροκροτούσαν τις «Εκκλησιάζουσες» του Αλέξανδρου Ρήγα επειδή έχουν «ναύτες τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια».

 

***

 

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, στο ξεκίνημα της παράστασης εξηγεί ότι «τα καράβια δεν θέλουν μόνο καλό καπετάνιο αλλά θέλουν ναύτες τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια».

 

 

Όλο το εγχείρημα στηρίχτηκε σε ιδανικούς καλλιτέχνες: Στο σχεδιασμό των φωτισμών, έκπληξη από τον Πέτρο Γάλλια. Στα σκηνικά ο Γιάννης Σπανόπουλος και στα κοστούμια η Έβελιν Σιούπη ακολούθησαν με συνέπεια την παράδοση. Δύσκολη η αποστολή για τη Λία Βίσση που είχε τη μουσική διδασκαλία, και για τον Ιβάν Σβιτάιλο που σχεδίασε τις χορογραφίες: Και οι δύο πέτυχαν απόλυτα.

***

Όπως στις εφημερίδες οι αφανείς ήρωες είναι οι διορθωτές, έτσι και στο θέατρο αυτό τον τόσο άχαρο αλλά και τόσο χρήσιμο ρόλο τον έχουν οι βοηθοί σκηνοθέτη. Στις «Εκκλησιάζουσες» του Ρήγα δύο ηθοποιοί με πολύ ταλέντο σήκωσαν αυτό το βαρύ φορτίο: Η Αγνή Χιώτη και η Αναστασία Μανιάτη.

***

Πριν πάω παρακάτω αξίζει να πω άλλα δύο ονόματα που με αγάπη και φροντίδα στήριξαν από την πρώτη πρόβα αυτή την προσπάθεια. Πρόκειται για τον κύριο Χρήστο Αρβανίτη και την κυρία Γιώτα – Νούλα Αρβανίτη, στο «Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών». Ήταν όλοι τους παιδιά τους στο ταξίδι της προετοιμασίας…

***

Ασφαλώς δεν πρέπει να ξεχάσω ότι ο Αρκάς έκανε αυτή την καταπληκτική μετάφραση. Εκεί στήριξε ο Ρήγας τις ιδέες του. Ασφαλώς δεν είναι ο γνωστός γελοιογράφος Αρκάς ο μεταφραστής αλλά ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864 – 1922), ο οποίος ήταν θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, εκδότης και μεταφραστής. Έγινε διάσημος εκείνη την εποχή με το φιλολογικό ψευδώνυμο Πολ Αρκάς (Paul Arcas). Είχε γεννηθεί στην Κυπαρισσία. Ο Δημητρακόπουλος ήταν από τους πρώτους που έκαναν μετάφραση των έργων του Αριστοφάνη. Αυτό στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τότε που η διαμάχη για τα συγκεκριμένα έργα ήταν έντονη, αν και αρκετά χρόνια πριν ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων (1780—1857) είχε βρει το κουράγιο να αναγνωρίσει στον Αριστοφάνη μια σειρά προτερήματα: Όπως «κομψότητα στη χρήση της Αττικής διαλέκτου, αγχίνοια, ζωντανά και ενεργητικά «σκώμματα», πατριωτισμό και πολιτική αρετή».

***

Εντυπωσιακή η Πραξαγόρα του Αντώνη Λουδάρου. Εξαιρετική η κίνηση όλου του θιάσου επί σκηνής.

 

Παρόμοια προτερήματα – δώρα μπορώ να αναγνωρίσω και στη δουλειά του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Ρήγα.

  • Πρώτο δώρο, τα χορευτικά συγκροτήματα που συμμετέχουν. Το ποντιακό και το κρητικό και εντυπωσιάζουν, και μας θυμίζουν πολλούς ελληνικούς χορούς που είχαμε ξεχάσει.

 

  • Δεύτερο δώρο του Ρήγα στο κοινό είναι το «σπάσιμο» του χορού σε ρόλους. Έδωσε έτσι την ευκαιρία σε όλους τους νέους ηθοποιούς του θιάσου να δείξουν το ταλέντο τους μέσα από τη δική τους εμφάνιση.
    Κάθε ηθοποιός πρόσφερε και ένα διαμαντάκι: Ο Βασίλης Παπαδόπουλος ως αέρινη «Μυτιληνιά». Πανούργα «Σμυρνιά» ο Γιώργος Καρατζιώτης.  Διαβολική «Καλαματιανή» ο Μάρκος Μπούγιας με το ηχόχρωμα γνωστής ηθοποιού. Μοναδική «τσιγγάνα» – Μπαχτάλω ο Δημήτρης Διακοσάββας. Χωρίς αντίπαλο η «Πόντια» έτσι όπως τη ζωγράφισε ο Τάκης Βαμβακίδης. Πανέμορφη «Νέα», ο Βασίλης Παπαδημητρίου. Ακαταμάχητη «Κρητικιά» ο Γιάννης Κρητικός, ο οποίος πρωταγωνιστούσε και με τη λύρα του. Μοσχοβολιστό μπουγαρίνι η «Ζακυνθινιά» του Γιώργου Μπανταδάκη.  Φόβος και τρόμος η «Αμαζόνα» του Ησαΐα Ματιάμπα. Χωρίς υπερβολές ο Τιμόθεος Θάνος από τη Μακεδονία. Ούτε σκέψη για να αστειευτείς με τη «Σπαρτιάτισσα» του Μάριου Δερβιτσιώτη. Χάρμα οφθαλμών η «Κύπρια» θεά από τον Γιάννη Κουκουράκη. Από τη Δωδώνη ο Αστέρης Κρικώνης, από τη Θεσσαλία ο Στέφανος Οικονόμου και ο Θανάσης Τούμπουλης.  Από τη Λήμνο ο Δημήτρης Τσέλιος και από την Κάτω Ιταλία ο Δημήτρης Παπαδάτος συμπλήρωσαν τον πανέμορφο χάρτη του Αλέξανδρου Ρήγα ενώ είχε και μια ατάκα ο νεαρός Δημήτρης Κρίτας στο δικό του ξεκίνημα.

 

Από αριστερά: Γιάννης Κρητικός, Ησαΐας Ματιάμπα, Σοφία Μουτίδου, Ιβάν Σβιτάιλο, Μελέτης Ηλίας, Τάκης Βαμβακίδης και Χάρης Γρηγορόπουλος.

 

  • Τρίτο δώρο του Ρήγα είναι η μετρημένη διαχείριση των ηθοποιών του. Έτσι τους απολαμβάνουμε όλους τόσο όσο χρειάζεται και όχι παραπάνω. Ενώ θα μπορούσε  – με κάποια σκηνοθετικά τερτίπια – να …εκβιάσει το χειροκρότημα δεν το κάνει, με αποτέλεσμα οι θεατές να απολαμβάνουν τις εξαιρετικές παρουσίες: Ως «Νεοκλής» ιδανικός ο Θανάσης Πατριαρχέας. Άψογος ως «Αγλαΐα», χαρίζει γέλιο ο πολύπειρος Κωνσταντίνος Ζαμπάρας. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση: «Μοσκόρφω» ο ανεξάντλητός Τάκης Βαμβακίδης. Η «Πασιφάη» δικαιωματικά πάει στον Γιάννη Κρητικό. Εκρηκτικός «Φιλόδωρος» ο Ιβάν Σβιτάιλο και όταν χορεύει και στη σκηνή με τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Κλασική φιγούρα ο «Χρέμης» του Χάρη Γρηγορόπουλου. Σαρώνει στο πέρασμά του ο «Κέφαλος» με τον Ησαΐα Ματιάμπα. Ακριβώς το ίδιο πετυχαίνει η πανέμορφη, καυστική και φαρμακερή αλλά κατά βάθος καλόκαρδη πεθερά, όπως είναι η «Μελπομένη» που «έχτισε» η Σοφία Μουτίδου. Δυναμική εμφάνιση, αεικίνητο πλάσμα, με αξιοπρόσεκτες ακόμη και τις σιωπές της, τότε που έπαιζε μόνο με τα μάτια.

 

Το χειροκρότημα του κοινού στο φινάλε για όλο τον θίασο. Από αριστερά: Ο Τιμόθεος Θάνος, ο Μάριος Δερβιτσιώτης, ο Δημήτρης Τσέλιος και ο Αστέρης Κρικώνης.

 

Άλλη μια γιαγιά, η «Ευφροσύνη», επιβάλλεται λόγω ερμηνευτικού όγκου: Ο Δημήτρης Σταρόβας υπέροχος και κυρίως λακωνικός. Πολυεργαλείο ο Μελέτης Ηλίας, ένας «Βλέπυρος» του σήμερα με όλες τις αρετές του χτες. Τέλος η «Πραξαγόρα» του Αντώνη Λουδάρου ασφαλώς θα κέρδιζε το χειροκρότημα της δασκάλας του, της Μαίρης Αρώνη και σίγουρα θα δεχόταν το αίτημα από τον Ανδρέα Βουτσινά για ένα αυτόγραφο και μια selfie…

 

***

 

  • Τέταρτο δώρο, ο ρόλος του Έλληνα στον Γιώργο Κωνσταντίνου. Ήταν απόλαυση να παρακολουθείς τον έμπειρο ηθοποιό ο οποίος αποδεικνύει πως είναι εξαιρετικά δημιουργικό όταν επιλέγεις να είσαι ίσος μεταξύ όλων. Ο Κωνσταντίνου δεν χρησιμοποιεί τις ευκολίες του, που θα τον έκαναν περισσότερο αρεστό στο κοινό. Αντιθέτως, με τη λιτή του ερμηνεία δίνει μαθήματα προς όλους (μας).

 

  • Αντίδωρο για τη διασκευή και σκηνοθεσία μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ. Κάτι περισσότερο δεν έχω να πω για τον Αλέξανδρο Ρήγα. Αξίζει φυσικά να θυμίσω το βασικό του ελάττωμα: Είναι τελειομανής… Και αυτό αρκεί…

 

***

 

Σεβασμός για την παρουσία και την ερμηνεία του Γιώργου Κωνσταντίνου. Το κρητικό και το ποντιακό συγκρότημα των χορευτών του χαρίζει το πρώτο χειροκρότημα.

 

***

 

«Εκκλησιάζουσες»
Του Αριστοφάνη

Μετάφραση: Πολύβιος Δημητρακόπουλος
Διασκευή / Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας
Φωτισμοί: Πέτρος Γάλλιας
Σκηνικά: Γιάννης Σπανόπουλος
Κοστούμια: Έβελιν Σιούπη
Μουσική Διδασκαλία: Λία Βίσση
Χορογραφίες: Ιβάν Σβιτάιλο
Ενορχήστρωση Τραγουδιών: Αποστόλης Στίκας
Κομμώσεις: Τρύφωνας Σαμάρας by Bergmann Kord
Κοσμήματα: Viki ‘s Workshop by Viki Dasouki
Ραφή κοστουμιών: Ρούλα Ζαχαράκη και Πανωραία Πολυζωγοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αγνή Χιώτη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη
Φωτογραφίες παράστασης: Τζοάννα Βρακά
Βοηθός χορογράφου: Αρετή Παλούκη
Λύρα κρητική: Γιάννης Κρητικός
Λαούτο: Αντώνης Αναδρανιστάκης
Ενορχήστρωση κρητικών τραγουδιών: Γιάννης Κρητικός.

Τα τραγούδια της παράστασης είναι βασισμένα στην ελληνική δημοτική μουσική παράδοση.

***

Διανομή

Πραξαγόρα: Αντώνης Λουδάρος
Βλέπυρος: Μελέτης Ηλίας
Ευφροσύνη: Δημήτρης Σταρόβας
Μελπομένη: Σοφία Μουτίδου
Κέφαλος: Ησαΐας Ματιάμπα
Χρέμης: Χάρης Γρηγορόπουλος
Φιλόδωρος: Ιβάν Σβιτάιλο
Πασιφάη: Γιάννης Κρητικός
Μοσκόρφω: Τάκης Βαμβακίδης
Αγλαΐα: Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Νεοκλής: Θανάσης Πατριαρχέας

 

***

 

Στον ρόλο του «Έλληνα» ο Γιώργος Κωνσταντίνου

 

***

Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά)

 

Μάριος Δερβιτσιώτης, Δημήτρης Διακοσάββας, Τιμόθεος Θάνος, Γιώργος Καρατζιώτης, Γιάννης Κουκουράκης, Αστέρης Κρικώνης, Δημήτρης Κρίτας, Γιώργος Μπανταδάκης, Μάρκος Μπούγιας, Στέφανος Οικονόμου, Δημήτρης Παπαδάτος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Βασίλης Παπαδόπουλος, Θανάσης Τούμπουλης, Δημήτρης Τσέλιος, Γιώργος Φλωράτος.

 

***

 

Απολαυστικός ο Αντώνης Λουδάρος, σε όλες του τις εμφανίσεις.

 

***

 

Το «μαραθώνιο» Πρόγραμμα της περιοδείας με τις 59 παραστάσεις σε 47 πόλεις άρχισε από το «Κατράκειο» στη Νίκαια.

Στη συνέχεια η ομάδα του Αλέξανδρου Ρήγα επισκέφθηκε: Άργος, Βριλήσσια, Πετρούπολη, Χίο, Βύρωνα, Βόλο, Έδεσσα, Βέροια και Μυτιλήνη.

Εκεί στη Μυτιλήνη σημειώθηκε άλλο ένα sold out και τότε ακούστηκε…

ΠΡΑΞΑΓΟΡΑ: Παναγία μου!!!
ΟΛΟΙ: Τι;
ΠΡΑΞΑΓΟΡΑ: Τίποτα! Κάτι μεταφυσικά!!! Συνεχίζουμε…

 

***

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ

 

ΙΟΥΛΙΟΣ

[Ώρα έναρξης όλων των παραστάσεων στις 9.30 μ.μ.]

ΤΡΙΤΗ 17 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΒΕΡΟΙΑΣ, ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 18 – ΔΙΟΝ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 21 – ΚΩΣ, ΝΕΟ ΣΤΑΔΙΟ ΑΝΤΑΓΟΡΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 22 – ΡΟΔΟΣ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΤΑΦΡΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 23 – ΡΟΔΟΣ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΤΑΦΡΟΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 25 – ΠΑΤΡΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΩΔΕΙΟ
ΠΕΜΠΤΗ 26 – ΠΑΤΡΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΩΔΕΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 28 – ΔΕΛΦΟΙ, ΘΕΑΤΡΟ ΦΡΥΝΙΧΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 – ΙΩΑΝΝΙΝΑ, ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ Ε.Η.Μ.
ΔΕΥΤΕΡΑ 30 – ΛΕΥΚΑΔΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΕΥΚΑΔΑΣ
ΤΡΙΤΗ 31 – ΠΡΕΒΕΖΑ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

***

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

[Ώρα έναρξης όλων των παραστάσεων στις 9.30 μ.μ.]

ΠΕΜΠΤΗ 2 – ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ ALEX
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 – ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 4 – ΗΛΙΔΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΗΛΙΔΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 5 – ΚΑΛΑΜΑΤΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ 6 – ΚΑΛΑΜΑΤΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
ΤΕΤΑΡΤΗ 8 – ΣΠΑΡΤΗ, ΣΑΙΝΟΠΟΥΛΕΙΟ
ΠΕΜΠΤΗ 9 – ΑΙΓΙΟ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10 – ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ & ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 11 – ΛΑΥΡΙΟ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 12 – ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ, ΑΜΘΙΘΕΑΤΡΟ ΒΑΣΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 18 – ΚΟΖΑΝΗ, ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΚΥΡΙΑΚΗ 19 – ΜΟΥΔΑΝΙΑ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΝΕΩΝ ΜΟΥΔΑΝΙΩΝ
ΔΕΥΤΕΡΑ 20 – ΚΙΛΚΙΣ, ΘΕΑΤΡΟ ΛΟΦΟΥ
ΤΡΙΤΗ 21 – ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΑ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 22 – ΚΟΜΟΤΗΝΗ, ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΠΕΜΠΤΗ 23 – ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΤΙΝΑΛΜΑΖΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 25 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΤΙΝΑΛΜΑΖΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ 26 – ΞΑΝΘΗ, ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΔΕΥΤΕΡΑ 27 – ΞΑΝΘΗ, ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 29 – ΚΑΒΑΛΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΙΛΙΠΠΩΝ
ΠΕΜΠΤΗ 30 – ΔΡΑΜΑ, ΦΑΡΑΓΓΙ ΠΕΤΡΟΥΣΑΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31 – ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ, ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

 

***

 

Η σκηνή του Χρέμη (Χάρη Γρηγορόπουλου) με τον Έλληνα (Γιώργο Κωνσταντίνου).

 

Εδώ ο Χρέμης θα μπορούσε να πει:

Τραβάτε εσείς παιδιά μου. Εγώ δεν αντέχω άλλο. Κουράστηκα. Γεράματα… Ααααααχ! Να ‘χα τα νιάτα σας ! Να σαν τα νιάτα δύο φορές τα γηρατειά καμία…

Όμως κάτι τέτοιο ούτε που θέλει να το σκεφτεί. Οπότε η περιοδεία συνεχίζεται…

 

***

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

 

[Ώρα έναρξης όλων των παραστάσεων στις 9.15 μ.μ.]

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 – ΛΑΡΙΣΑ, ΑΛΚΑΖΑΡ
ΚΥΡΙΑΚΗ 2 – ΠΕΙΡΑΙΑΣ, ΒΕΑΚΕΙΟ
ΤΡΙΤΗ 4 – ΑΜΜΟΥΔΑΡΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 – ΑΜΜΟΥΔΑΡΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ
ΠΕΜΠΤΗ 6 – ΡΕΘΥΜΝΟ, ΘΕΑΤΡΟ ΕΡΩΦΙΛΗ ΦΟΡΤΕΤΣΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 – ΡΕΘΥΜΝΟ, ΘΕΑΤΡΟ ΕΡΩΦΙΛΗ ΦΟΡΤΕΤΣΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 – ΧΑΝΙΑ, ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 – ΧΑΝΙΑ, ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ
ΤΕΤΑΡΤΗ 12 – ΠΑΠΑΓΟΥ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 15 – ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ, ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 22 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ

***

Προπώληση εισιτηρίων στο Viva.gr και στο τηλέφωνο 11876.

***

(*) Ο Παναγιώτης Μήλας, είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών και ΔΕΝ είναι κριτικός θεάτρου.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Αρώνη και ο Βουτσινάς θα χειροκροτούσαν τον Ρήγα και τον Λουδάρο για τις «Εκκλησιάζουσες»
Περισσότερα

Και ο Αλμπέρ Καμύ με πασατέμπο «στις εξέδρες» του Σταδίου «Λουζνίκι» για τον τελικό του Μουντιάλ 2018

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Γεννήθηκε την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 1913, στο παραθαλάσσιο χωριό Dréan, στην Αλγερία. Πέθανε, έπειτα από ένα σκληρό τροχαίο, τη Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 1960, στο ειδυλλιακό Villeblevin, στη Γαλλία. Στην τσάντα του, που βρέθηκε στον τόπο του δυστυχήματος, υπήρχαν έτοιμες 144 σελίδες από το χειρόγραφο του μυθιστορήματος με τίτλο «Ο Πρώτος Άνθρωπος», το οποίο δεν πρόλαβε να τελειώσει.

Ο Αλμπέρ Καμύ, πορτιέρο της αγαπημένης του ομάδας Racing Universitaire d’Alger. Πάντα κομψός, με τραγιάσκα και φουλάρι – πετσέτα…

Άρχισε να παίζει μπάλα στον Αθλητικό Σύνδεσμο Montpensier (A.S.M.) και από το 1928, όταν ήταν 15χρονος, συνέχισε στην Racing Universitaire d’Alger. Για δύο χρόνια ήταν ο τερματοφύλακας της ομάδας. Το 1930 η ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ανακόπηκε όταν προσβλήθηκε και ασθένησε από φυματίωση. Στα 27 του χρόνια, το 1940, φόρεσε και πάλι τα ποδοσφαιρικά παπούτσια αλλά οι δυνάμεις του δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει. Όπως έλεγε: «Νομίζω πως ήταν χτες, όταν άρχισα να παίζω. Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι… δεν ήταν χτες. Ήδη πριν φτάσουμε στο πρώτο εξάμηνο προπονήσεων και αγώνων είχα εξαντληθεί, αναγκάστηκα λοιπόν να σταματήσω οριστικά το ποδόσφαιρο».

***

Μιλάω βέβαια για τον νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ και τα εντός εισαγωγικών κείμενα σε αυτό το θέμα προέρχονται από ένα δικό του κείμενο που για πρώτη φορά δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 15 Απριλίου του 1953 στη μικρή εφημερίδα που εξέδιδε η Racing Universitaire d’Alger στην οποία έπαιζε. Το ίδιο κείμενο με κάποιες προσθήκες, δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 1957 στο εβδομαδιαίο αθλητικό περιοδικό France football, το οποίο κυκλοφορούσε από το 1946 μέχρι και το 1982. Ο Καμύ όταν έδωσε αυτό το κείμενο στο France football είχε ήδη κατακτήσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1957.

***

 

Ο Αλμπέρ Καμύ με την μπάλα στα χέρια…

…και εδώ «οκλαδόν» με τη μπάλα στην αγκαλιά του.

Όταν ο Καμύ εγκαταστάθηκε στο Παρίσι παρακολουθούσε κυρίως τους αγώνες της Racing Club de Paris επειδή είχε τα ίδια χρώματα με την Racing Universitaire d’Alger με την οποία είχε ξεκινήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.

 

Όπως έγραφε ο Καμύ: «Ο λόγος που αγάπησα τόσο πολύ την ομάδα μου ήταν το ότι σε συνδυασμό με την κούραση και την άσκηση, με έκανε να νιώθω πολύ έντονα δύο συναισθήματα: Το ένα ήταν η χαρά της νίκης και το άλλο – όσο κι αν ακούγεται ηλίθιο – ήταν ο θρήνος και το κλάμα μετά τις ήττες».

Ο Νομπελίστας αρθρογραφεί την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 1957 στο εβδομαδιαίο αθλητικό περιοδικό France football.

Όπως είχε γράψει σε αυτό το άρθρο του ο Καμύ: «Τα λίγα που ξέρω για την ηθική, τα έμαθα στα γήπεδα του ποδοσφαίρου και στις σκηνές των θεάτρων. Αυτά ήταν τα αληθινά πανεπιστήμια για μένα».

«What little I know on morality, I learned it on football pitches and theater stages. Those were my true universities».

***

 

Έγραφε ακόμη: «Στο γήπεδο μαθαίνεις ότι η μπάλα ποτέ δεν έρχεται στο σημείο που την περιμένεις. Αυτή η γνώση ήταν πολύ χρήσιμη αργότερα στη ζωή μου, ειδικά στις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, όπου οι άνθρωποι συνήθως δεν ήταν αυτό που ισχυρίζονταν ότι είναι».

Κλείνοντας το άρθρο αυτό ο Καμύ εξηγούσε με μια απλή φράση τον λόγο για τον οποίο είναι ευτυχής που ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο.

Όπως έλεγε: «Ήμουν ευτυχής δίπλα στους συμπαίκτες μου. Ήταν το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Περίμενα με ανυπομονησία από την Κυριακή έως την Πέμπτη για την προπόνηση και από την Πέμπτη έως την Κυριακή για τον αγώνα».

Μάλιστα όταν ένας στενός του φίλος τον ρώτησε τι θα προτιμούσε, το θέατρο ή το ποδόσφαιρο, ο Καμύ του απάντησε: «Ποδόσφαιρο, χωρίς ενδοιασμό. Είναι ένα παιχνίδι που σου επιτρέπει καλύτερα από κάθε τι άλλο να καταλάβεις τον χαρακτήρα των ανθρώπων».

***

Εδώ αξίζει να αναφέρω ότι περισσότερες από 5.000 στολές τερματοφύλακα με το όνομα «Καμύ» αγοράζονται κάθε χρόνο στη Μεγάλη Βρετανία.

***

Την Κυριακή 15 Ιουλίου 2018 το απόγευμα στις 6, ο Αλμπέρ Καμύ με ένα σακουλάκι πασατέμπο στα χέρια «θα παρακολουθήσει» τον τελικό του Μουντιάλ 2018 μεταξύ Γαλλίας και Κροατίας στο Στάδιο Luzhniki. Το Στάδιο βρίσκεται στη Μόσχα και έχει 78.360 θέσεις. Χτίστηκε το 1956 και ανακαινίσθηκε πέντε φορές (1979, 1996, 1999, 2008, 2013 – 2017).

 

Ο Αλμπέρ Καμύ, στις εξέδρες του γηπέδου, καλοντυμένος και με γραβάτα, δίνει τη συνέντευξη που μπορείτε να δείτε και να ακούσετε παρακάτω…

Ο ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Παναγιώτης ΜήλαςΚαι ο Αλμπέρ Καμύ με πασατέμπο «στις εξέδρες» του Σταδίου «Λουζνίκι» για τον τελικό του Μουντιάλ 2018
Περισσότερα

Στις 15 Σεπτεμβρίου το μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ο φασισμός μπορεί να οριστεί ως μια μορφή πολιτικής συμπεριφοράς που χαρακτηρίζεται από μονομανή ενασχόληση με την κοινωνική παρακμή, την ταπείνωση ή τον κατατρεγμό και από μια αντισταθμιστική προσήλωση στην ενότητα, στην ενεργητικότητα και στον εξαγνισμό. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της στάσης, ένα κόμμα μαζικής απήχησης που αποτελείται από αφοσιωμένους εθνικιστές ακτιβιστές, οι οποίοι βρίσκονται σε ταραχώδη αλλά αποτελεσματική συνεργασία με παραδοσιακές ελίτ, εγκαταλείπει τις δημοκρατικές ελευθερίες και χωρίς ηθικούς ή νομικούς περιορισμούς, επιδιώκει να πραγματοποιήσει εσωτερικές εκκαθαρίσεις και να επεκταθεί εξωτερικά». Αυτός είναι ο ορισμός του φασισμού κατά τον Robert Paxton (*).

«Καθώς πλησιάζουν τα πέντε χρόνια από την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις. Η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή απειλεί με πραξικόπημα από το βήμα της Βουλής. Η δίκη της ξεπέρασε σε διάρκεια τα τρία χρόνια. Οι ρατσιστικές πολιτικές της Ευρώπης-φρούριο κλιμακώνονται κάτω από την πίεση της ακροδεξιάς. Είναι ώρα για ξεσηκωμό κατά του φασισμού και του ρατσισμού!

Η πρόκληση της Χρυσής Αυγής να καλέσει από το βήμα της Βουλής σε πραξικόπημα μέσω του Μπαρμπαρούση είναι μια βάρβαρη επίθεση κατά των δημοκρατικών ελευθεριών όλων μας σε μια χώρα, όπου άνθρωποι βασανίστηκαν στα μπουντρούμια της ΕΑΤ-ΕΣΑ ή βρέθηκαν σε εξορίες. Οι νοσταλγοί του Χίτλερ είναι νοσταλγοί και της χούντας των συνταγματαρχών που αιματοκύλησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973.
Τώρα πρέπει να επιβάλουμε ότι οι νεοναζί δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής θα πάνε φυλακή, πριν αποκτήσουν τη δύναμη για να προχωρήσουν πραγματικά σε πραξικόπημα, τσακίζοντας τα συνδικάτα και τις δημοκρατικές οργανώσεις με μια φασιστική χούντα.

Το εργατικό κίνημα και η νεολαία χρειάζεται να κάνουν δική τους υπόθεση την πλήρη απομόνωση των νεοναζί, κάτι που δεν κάνει ούτε η κυβέρνηση ούτε η Βουλή, αφήνοντας την Αστυνομία να συγκαλύπτει τη δράση τους, συλλαμβάνοντας τα θύματα ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων και επιτρέποντάς τους να εμφανίζονται σε επίσημες τελετές και στα ΜΜΕ.
Δεν επιτρέπουμε στους φασίστες να παριστάνουν τους πατριώτες και να προχωράνε σε επιθέσεις κατά αγωνιστών και μεταναστών. Όλοι και όλες να απαιτήσουμε να πάνε τώρα φυλακή!

Χέρι χέρι με αυτή τη μάχη, είναι ώρα να φράξουμε το δρόμο στις ρατσιστικές πολιτικές της ΕΕ-φρούριο.
Το κλείσιμο του θαλάσσιου περάσματος από την Αφρική στην Ευρώπη θα πολλαπλασιάσει τους χιλιάδες πνιγμένους πρόσφυγες. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για πρόσφυγες που σχεδιάζουν στη Λιβύη, το Κόσοβο και τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας είναι μια βίαιη κλιμάκωση του ρατσισμού. Μια στρατιωτική δύναμη της ΕΕ σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ θα «κοσκινίζει» στα στρατόπεδα τους κατατρεγμένους των πολέμων, των δικτατοριών, των ρημαγμένων οικονομιών για να στέλνει τη συντριπτική πλειοψηφία στο βέβαιο θάνατο με την απέλαση στη χώρα από όπου δραπέτευσαν.
Οι ηγέτες των κυβερνήσεων της ΕΕ επιμένουν σε διαρκή λιτότητα και μετατρέπουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες σε αποδιοπομπαίους τράγους ώστε να αποπροσανατολίσουν την αντίσταση και τη δυσαρέσκεια που φουντώνει. Έτσι ανέβασαν την ακροδεξιά στην Ευρώπη.

Είναι ψέμα ότι τα κλειστά σύνορα προστατεύουν τις δουλειές, τις συντάξεις, την παιδεία και την υγεία γιατί τάχα κινδυνεύουν από τους πρόσφυγες. Αυτοί που τα τσακίζουν είναι τα αφεντικά και οι κυβερνήσεις, αυτοί απολύουν, αυτοί κόβουν μισθούς και συντάξεις. Είναι ρατσιστικό ψέμα ότι δεν χωράνε στην Ευρώπη επειδή έχουν άλλη θρησκεία και πολιτισμό. Η ισλαμοφοβία είναι η πολιτική του ιμπεριαλισμού και των επεμβάσεων σε χώρες της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Αφρικής.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες φέρνουν πλούτο και είναι κομμάτι της εργατικής τάξης που μπορεί να δώσει αγώνες μαζί με όλους για μια καλύτερη ζωή. Οι αγώνες των μεταναστών κόντρα στο ρατσισμό, το φασισμό και την εκμετάλλευση από την Μανωλάδα μέχρι τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά είναι η καλύτερη απόδειξη.
Απαιτούμε από την κυβέρνηση να μην εφαρμόσει τα νέα ρατσιστικά μέτρα και να σπάσει τη συμφωνία του αίσχους ΕΕ-Τουρκίας. Για ανοιχτά σύνορα στους πρόσφυγες, άσυλο και στέγη μέσα στις πόλεις, ένταξη στα σχολεία, τις γειτονιές μας!

Καλούμε όλους και όλες σε ένα μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο και συναυλία στο Σύνταγμα, μπροστά στη Βουλή, το Σάββατο 15 Σεπτέμβρη και συνεχίζουμε στο Κερατσίνι, στις 18 Σεπτέμβρη, στην επέτειο των πέντε χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ταυτόχρονα, συντονίζουμε τα βήματά μας πανευρωπαϊκά με τη Διεθνή Συνάντηση κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού, στην Αθήνα, στις 13 Οκτώβρη.
Μετά τη μεγάλη ανοιχτή σύσκεψη, που έγινε στις 27 Ιούνη με μαζική συμμετοχή προχωράμε! Τον Ιούλη οργανώνουμε παντού τοπικές εκδηλώσεις.

Καλούμε τα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, τις δημοτικές κινήσεις, τις κοινότητες μεταναστών, τις κινήσεις Αντιστασιακών, τις συλλογικότητες στις γειτονιές, τις κινήσεις υπεράσπισης δικαιωμάτων, τω γυναικών, της LGTBQI+ κοινότητας, των αναπήρων, των ανθρώπων των Γραμμάτων και των Τεχνών να ενωθούμε και να δώσουμε μαζί τη μάχη για να τσακίσουμε το φασισμό και να τελειώνουμε με το ρατσισμό».

To παραπάνω κάλεσμα προέρχεται από την ΚΕΕΡΦΑ (Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή)

http://www.antiracismfascism.org/

 

  • Ο όρος φασισμός προέρχεται από την ιταλική λέξη fascismο (ΕΤΥΜ fascismo <fascia «δέσμη, δεμάτι» <λατ.fascis, πληθ. fasces). Το fascis (η λέξη απαντάται συνήθως στον πληθυντικό fasces) ήταν αρχαίο ρωμαϊκό έμβλημα εξουσίας που απεικόνιζε ράβδους δεμένες γύρω από έναν πέλεκυ, συμβόλιζε την εξουσία των δικαστών και την «ισχύ διά της ενώσεως»: μία μόνο ράβδος σπάζει εύκολα, ενώ μια δέσμη πολύ δύσκολα. Το έμβλημα αυτό έγινε σύμβολο του φασισμού. Η αντιστοιχία του εμβλήματος με τους φασίστες της δεκαετίας του ‘20 εντοπίζεται στο γεγονός ότι οι πρώτες ομάδες φασιστών που σχηματίστηκαν στην Ιταλία ονομάστηκαν «fascio di combattimento», δηλαδή ομάδες-δέσμες μάχης.
    Φασισμός είναι το πολιτικοκοινωνικό σύστημα της άκρας δεξιάς με έντονα αυταρχικό και εθνικιστικό χαρακτήρα, που καταργεί τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία και βασίζεται στον μονοκομματισμό και στον ολοκληρωτισμό.

 

(*) Ο Robert O. Paxton είναι επίτιμος καθηγητής των Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Columbia και συγγραφέας του βιβλίου «Ανατομία του φασισμού».

  • Η βασική φωτογραφία είναι από το ντοκιμαντέρ του 1965 του Μιχαήλ Ρομ, «Ο αληθινός φασισμός».
eirini aivaliwtouΣτις 15 Σεπτεμβρίου το μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα
Περισσότερα

Καμεράτα: Κύριε Τσίπρα, έχουμε 4 χρόνια που παίζουμε απλήρωτοι και ανασφάλιστοι… Δεν αντέχουμε άλλο…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Οι Μουσικοί της Ορχήστρας Καμεράτα του Συλλόγου των Φίλων της Μουσικής, αυτοί που αποτελούν το «ελληνικό θαύμα», σύμφωνα με την Neue Zurchner Zeitung και το «αντίδοτο εναντίον της ελληνικής κρίσης», όπως έγραψαν οι εφημερίδες Die Welt και Daily Telegraph, παίζουν 4 χρόνια απλήρωτοι και ανασφάλιστοι.

Η Καμεράτα από τον Μάιο του 2015 δεν έχει Διοικητικό Συμβούλιο, έχει όμως Καλλιτεχνικό Διευθυντή και – αυτή τη στιγμή – οκτώ (8) μόνιμα μέλη. Αυτή η ομάδα στο Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2017 έφερε 7.800 εισιτήρια. Αυτή η ομάδα είναι η μία και μοναδική ελληνική ορχήστρα που διαπρέπει διεθνώς τη στιγμή που είναι στην πατρίδα της ο φτωχός συγγενής…

 

Από τη συνέντευξη Τύπου που έδωσαν οι μόνιμοι μουσικοί της Ορχήστρας Καμεράτα. Αριστερά ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Γιώργος Πέτρου και οι μουσικοί: Αθανάσιος Μαρτζούκος, Αγγελική Φαναριώτη, Ηλίας Σακαλάκ, Κάρμεν -Οτίλια Αλίτσεϊ, Christopher Humphrys και Σέρτζιου Ναστάσα.

 

Την Τρίτη 10 Ιουλίου 2018 οι μόνιμοι μουσικοί της Ορχήστρας Καμεράτα, Σέρτζιου Ναστάσα, Αθανάσιος Μαρτζούκος, Κάρμεν Οτίλια Αλίτσεϊ, Laurentiu Octavian Matasaru, Αγγελική Φαναριώτη, Christopher Humphrys, Luise Ramos Stahl και Ηλίας Σακαλάκ έστειλαν Ανοιχτή Επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα εκθέτοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν από τα τελευταία χρόνια.

***

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Καθώς γνωρίζουμε την ευαισθησία σας για τον πολύπαθο χώρο του πολιτισμού στην Ελλάδα, αλλά και για τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων, εμείς, οι Μουσικοί της Ορχήστρας Καμεράτα του Συλλόγου των Φίλων της Μουσικής, μπροστά στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί εδώ και τέσσερα χρόνια και θέτει εμπόδια στη λειτουργία και επιβίωση της πολυβραβευμένης μας ορχήστρας, απευθύνουμε ύστατη έκκληση σε εσάς προσωπικά, προκειμένου να βρεθεί άμεση, οριστική και βιώσιμη λύση στο πρόβλημά μας.
Η Καμεράτα λειτουργεί τα τελευταία χρόνια χωρίς Διοικητικό Συμβούλιο.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα:
-Αδυναμία καταβολής επιχορήγησης από το Yπουργείο Πολιτισμού και χορηγίας από ιδιώτες
-Μη καταβολή ενσήμων στο ΙΚΑ
-Βιβλιάριο υγείας του Ι.Κ.Α. δίχως κάλυψη και ισχύ
-Δεδουλευμένοι μισθοί ετών που δεν έχουν καταβληθεί
-Σοβαρότατες άλλες εργασιακές επιπλοκές
Η Καμεράτα, που διανύει το 27ο χρόνο της ζωής της, έχοντας γράψει ιστορία στη μουσική ζωή του τόπου αλλά και στη διεθνή και ευρωπαϊκή μουσική σκηνή, κινδυνεύει να μην μπορέσει να γιορτάσει τα 28α της γενέθλια!
Εμείς, που σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή στηρίξαμε με προσωπικό, οικογενειακό και καλλιτεχνικό κόστος τη λειτουργία της Ορχήστρας όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης.
Δεν αντέχουμε άλλο και ζητάμε τη βοήθειά σας για να μην κλείσει ένας Μουσικός Οργανισμός που τίμησε την Ελλάδα και γνωρίζει σήμερα την απαξίωση!
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Βοηθήστε το «ελληνικό θαύμα» (Neue Zurchner Zeitung) και το «αντίδοτο εναντίον της ελληνικής κρίσης» (Die Welt, Daily Telegraph) να επιβιώσει!
Σας παρακαλούμε θερμά στη διαμεσολάβησή σας.
Κάθε μέρα που περνά οδηγούμαστε από την απόγνωση στον καλλιτεχνικό και εργασιακό μας θάνατο!
Σας ευχαριστούμε θερμά!

***

Την παραπάνω επιστολή οι οκτώ μόνιμοι της Ορχήστρας Καμεράτα την κοινοποίησαν στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Νικόλαο Βούτση, στην Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού Λυδία Κονιόρδου, στον Υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και στον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κωνσταντίνο Γαβρόγλου.

 

***

Ο Γιώργος Πέτρου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Ορχήστρας Καμεράτα.

 

Την Τρίτη 10 Ιουλίου 2018, ο Γιώργος Πέτρου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Ορχήστρας και οι μουσικοί του έδωσαν συνέντευξη Τύπου και αναφέρθηκαν στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Καμεράτα. Η Ορχήστρα φιλοξενήθηκε στο γραφείο της προέδρου της Ένωσης Συντακτών, Μαρίας Αντωνιάδου.

 

***

 

Στη συνέντευξη έγινε ερώτηση σχετικά με ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού της 6ης Ιουλίου 2018 ότι «σχεδιάζεται να ενταχθεί η Καμεράτα ως μουσικό σχήμα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» ενώ παράλληλα «πρόθεση του υπουργείου είναι η χρηματοδότηση του Μεγάρου προκειμένου να διασωθεί η Ορχήστρα».

-Ωστόσο, σύμφωνα με την απάντηση που δόθηκε, ούτε οι μουσικοί, αλλά ούτε και ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής ο κ. Νίκος Θεοχαράκης δεν είχαν σχετική ενημέρωση και γι’ αυτό ήταν επιφυλακτικοί ως προς το νομικό ή πολιτικό τρόπο που θα επιτευχθεί αυτό. Ο κ. Θεοχαράκης μάλιστα δήλωσε ότι έχει συμφωνήσει με το Υπουργείο στη διάσωση της Ορχήστρας αλλά με δύο προϋποθέσεις: Πρώτον ότι θα γίνει εκκαθάριση και θα έχουν πληρωθούν όλα τα χρέη και δεύτερον, ότι η χρηματοδότησή της δεν θα προέρχεται από τον τακτικό προϋπολογισμό του Μεγάρου αλλά θα δημιουργηθεί ξεχωριστό κονδύλι.

 

Από αριστερά: Αγγελική Φαναριώτη, Ηλίας Σακαλάκ, Κάρμεν – Οτίλια Αλίτσεϊ, Christopher Humphrys και Σέρτζιου Ναστάσα .«Ζητάμε να συγκροτηθεί άμεσα Διοικητικό Συμβούλιο για να ξέρουμε αν θα ζούμε την επόμενη μέρα και να γίνει εκκαθάριση των οφειλών», είπε ο Ηλίας Σακαλάκ, εκπροσωπώντας τους εναπομείναντες μουσικούς της Καμεράτας.

 

 

Σχετικά με τον διαχειριστικό έλεγχο που έχει διατάξει από τον περασμένο Ιούλιο το υπουργείο Πολιτισμού για τα οικονομικά της Καμεράτας ερωτήθηκαν οι μουσικοί «γιατί οι ορκωτοί λογιστές αδυνατούν να βρουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία προκειμένου να ολοκληρωθεί ο έλεγχος».

-Από την πλευρά τους οι εργαζόμενοι απάντησαν ότι «στην τελευταία συνεδρίαση που έγινε στο Υπουργείο Πολιτισμού, στις 18 Απριλίου 2018, για το θέμα της Ορχήστρας, ο ελεγκτής τόνισε πως δύσκολα θα μπορούσε να μάθει πόσα χρωστάει ο Οργανισμός στους μουσικούς, επειδή δεν υπάρχουν πουθενά στοιχεία των πληρωμών».

 

***

Κλείνοντας να θυμίσω όσα αναφέρθηκαν στη συνέντευξη Τύπου για την Καμεράτα, την Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής η οποία είναι γνωστή διεθνώς με την επωνυμία Armonia Atenea.

Η Ορχήστρα ιδρύθηκε το 1991 από τον Σύλλογο «Οι Φίλοι της Μουσικής» με πρωτοβουλία του Χρήστου Λαμπράκη και εποπτεύεται από το Υπουργείο Πολιτισμού βάσει του ιδρυτικού της νόμου.

Καλλιτεχνικός διευθυντής της ορχήστρας, σήμερα, είναι ο βραβευμένος με Εcho Klassik αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου, ενώ προηγούμενοι καλλιτεχνικοί διευθυντές της υπήρξαν οι διαπρεπείς αρχιμουσικοί Αλέξανδρος Μυράτ, Sir Neville Marriner και Christopher Warren-Green.

Διάσημοι μαέστροι και σολίστ έχουν συνεργαστεί με την ορχήστρα: Mstislav Rostropovitch, Yehudi Menuhin, Martha Argerich, Mischa Maisky, Paul Badura-Skoda, Λεωνίδας Καβάκος, Salvatore Accardo, Augustin Dumay, Joshua Bell, Radu Lupu, Maria Joao Pires, Stephen Kovacevic, Michel Beroff, Kim Kashkashian, Yuri Bashmet, Renaud Capucon, Gautier Capucon, Δημήτρης Σγούρος, Helmuth Rilling, Thomas Hengelbrock, Christopher Hogwood, Heinrich Schiff, Fabio Biondi, Dimitry Sinkovsky, Vivica Genaux, Julia Lezneva, Max Emmanuel Cencic, Xavier Sabata, Karina Gauvin, Franco Fagioli, Ann Hallenberg κ.α.

 

 

 

Εκτός του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών όπου εδρεύει, έχει εμφανιστεί σε μερικές από τις σπουδαιότερες αίθουσες συναυλιών, όπως στη Musikverein και Theater An Der Wien της Βιέννης, στο Theatre de Champs-Elysees και Salle Pleyel του Παρισιού, στο Queen Elisabeth Hall και Wigmore Ηall του Λονδίνου, στη Βασιλική Όπερα των Βερσαλλιών, στην Konzertgebouw του Άμστερνταμ, στην αίθουσα Τσαϊκόφσκι της Μόσχας, στο Arsenal του Μετς, στο Palau de la Musica της Βαρκελώνης, στις όπερες της Καρλσρούης, του Vichy, της Λοζάνης, του Βισμπάντεν, του Μονπελιέ, της Καρλσρούης, καθώς και σε πολλά φεστιβάλ όπως του Salzburg, Klara Festival των Βρυξελλών, το διεθνές φεστιβάλ Handel της Χάλλε, της Βουδαπέστης, της Κρακοβίας, το φεστιβάλ George Enescu- Βουκουρεστίου κ.α.

 

***

 

Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, αποτελεί σήμερα έναν από τους πιο δραστήριους φορείς του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Η πολυσχιδής και πλούσια δραστηριότητά της καθώς και η φήμη της εντός, αλλά και εκτός Ελλάδας, την τοποθετούν όχι μόνο ανάμεσα στους σημαντικότερους πυλώνες της καλλιτεχνικής ζωής της χώρας μας, αλλά την κάνουν να ξεχωρίζει ως ίσως ο πλέον διακεκριμένος πρεσβευτής της μουσικής παραγωγής της Ελλάδας στο εξωτερικό.

 

Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, είναι ο πλέον διακεκριμένος πρεσβευτής της μουσικής παραγωγής της Ελλάδας στο εξωτερικό.

 

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα

Από το 1995 μέχρι το 2009 η ορχήστρα παρουσίασε μεταξύ άλλων ένα σημαντικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα υπό την διεύθυνση του αρχιμουσικού Αλέξανδρου Μυράτ με πάμπολλες συναυλίες στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας.

Από το 2009, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου, η ορχήστρα απέκτησε μια ειδίκευση στις ιστορικές πρακτικές ερμηνείας με όργανα εποχής κάτι που αποτελεί την πιο σύγχρονη κατάκτηση του διεθνούς μουσικού στερεώματος. Έκτοτε, κατόρθωσε σε ελάχιστο χρόνο να τοποθετηθεί ανάμεσα στα σημαντικότερα αντίστοιχα σύνολα του κόσμου. Κατά πολλούς κριτικούς μάλιστα, οι μουσικοί της Ορχήστρας διακρίνονται ως ερμηνευτές αναφοράς στη μουσική του 18ου αιώνα και μάλιστα στη μουσική του G. F. Handel.

 

***

 

Το 2012 η παραγωγή της όπερας Alessandro του Χέντελ, η οποία μεταδόθηκε απευθείας στο μουσικό τηλεοπτικό κανάλι Mezzo, ψηφίστηκε από τους ακροατές ως η καλύτερη παραγωγή όπερας.

Τον Ιανουάριο του 2014 η Καμεράτα εμφανίστηκε στο περίφημο Palais de Bozar στις Βρυξέλλες, ανοίγοντας τις εκδηλώσεις για την ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα.

Τον Αύγουστο του 2014 εμφανίστηκε με μεγάλη επιτυχία στο περίφημο φεστιβάλ Proms του BBC στο Λονδίνο, ως το πρώτο ελληνικό μουσικό σύνολο που μετακλήθηκε από τον θεσμό αυτό. Η συναυλία αυτή μεταδόθηκε ζωντανά διεθνώς.

Τον Μάιο του 2016 έγινε η πρώτη ελληνική ορχήστρα που εμφανίστηκε στο σημαντικότερο ίσως διεθνές φεστιβάλ, αυτό του Σάλτσμπουργκ. Η εμφάνισή της αυτή μεταδόθηκε επίσης ζωντανά σε όλη την Ευρώπη.

Παράλληλα έχει αναπτύξει μεγάλη δραστηριότητα στον τομέα της όπερας/μουσικού θεάτρου. Από το 2009 έχει ανεβάσει πάνω από 10 όπερες, σε δικές της σκηνικές παραγωγές ή σε συμπαραγωγή με φορείς όπως το ΜΜΑ, το Φεστιβάλ Αθηνών, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και σε συνεργασία με κορυφαίους σκηνοθέτες και δημιουργούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η Καμεράτα έχει πρωτοστατήσει στην αναβίωση της ελληνικής οπερέτας, όντας το πρώτο σύνολο που παρουσίασε ελληνική οπερέτα μέσα από μια σύγχρονη μουσικολογική προσέγγιση και από νέες κριτικές εκδόσεις που χρηματοδότησε η ίδια, όπως ο «Βαπτιστικός» και το «Πικ Νικ» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη.

 

Από την πρόσφατη παραγωγή της Ορχήστρας Καμεράτα το μιούζικαλ «Company» που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο στις 8 και 9 Ιουλίου 2018.

 

Τέλος η Καμεράτα υπήρξε η πρώτη ελληνική ορχήστρα που ανέβασε συνεχείς παραγωγές συμφωνικού μιούζικαλ με τεράστια επιτυχία, δημιουργώντας στην ουσία ένα νέο είδος για τα ελληνικά δεδομένα: «Kiss me Kate» το 2015, «West Side Story» το 2016, «Sweeney Todd» το 2017 και στις 8 και 9 Ιουλίου 2018 το «Company».

Συνολικά, παρουσιάστηκαν από το 2009 ως σήμερα (εντός και εκτός Ελλάδας) 15 σκηνικές παραγωγές οι οποίες δημιούργησαν ένα νέο κοινό το οποίο εξασφαλίζει την πληρότητα των εμφανίσεων της Ορχήστρας σε πολύ υψηλό ποσοστό άνω του 75%.

***

 

Για τη δισκογραφική δραστηριότητα της ορχήστρας, πρέπει να αναφερθεί ότι αποτελεί το μόνο μουσικό σύνολο της χώρας μας με σημαντική διεθνή δισκογραφία έχοντας ηχογραφήσει για τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες δισκογραφικές εταιρείες όπως η Deutsche Gramophone, DECCA, MDG, Sony κ.ά. H πλούσια δισκογραφική δραστηριότητα της ορχήστρας, (πάνω από 10 τίτλοι μέσα σε 4 χρόνια) περιλαμβάνει ερμηνείες που θεωρούνται εκτελέσεις αναφοράς από τον διεθνή ειδικό Τύπο και έχουν αποσπάσει όλες τις μεγαλύτερες διεθνείς διακρίσεις: Diapason d’Or (5 φορές), Gramophone-editor’s choice (2 φορές), BBC – recording of the month, CHOC – Classica, Preis der Deutsche Schalplatten Kritik, καθώς και το βραβείο για την καλύτερη ηχογράφηση όπερας της χρονιάς (Opera Awards) από το βρετανικό OPERA.

Χορηγίες μέχρι το 2013

Για την πορεία αυτή χορηγοί της Ορχήστρας υπήρξαν κατά καιρούς και μέχρι το 2013 το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, η Εταιρεία Παπαστράτος, η Eurobank, το Κοινωφελές Ίδρυμα Ωνάση, ο κ. Δημήτριος Δασκαλόπουλος, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και ο Σύλλογος Φίλων της Μουσικής.

***

 

Ανεπίτρεπτο γεγονός

 

Στην ενημέρωση που έκαναν οι μουσικοί της Ορχήστρας τόνισαν και τα παρακάτω:

«Το 2015 το σύνολο των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσικού και Εκπαιδευτικού Οργανισμού Ελλάδος, δηλαδή της διοίκησης της ορχήστρας, παραιτήθηκε και μέχρι σήμερα δεν έχει διορισθεί νέο από την παρούσα κυβέρνηση αλλά ούτε και από την προηγούμενη.

Παρόλο το ανεπίτρεπτο αυτό γεγονός, με την υπερπροσπάθεια των μουσικών της και υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του κυρίου Γιώργου Πέτρου, η ορχήστρα συνεχίζει τις εμφανίσεις της στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έτσι έχει δημιουργηθεί το παράδοξο, η μία και μοναδική ελληνική ορχήστρα που διαπρέπει διεθνώς να είναι στην πατρίδα της ο φτωχός συγγενής σε σχέση με τα άλλα κρατικά μουσικά σύνολα.

Τα προβλήματα που συσσωρεύτηκαν από το 2013, οπότε έληξε η τελευταία ιδιωτική χορηγία, και μέχρι σήμερα, κατέστησαν τη λειτουργία της ορχήστρας προβληματική και σας διαβεβαιώνουμε ότι σύντομα αυτή δεν θα έχει πλέον μέλλον.

Η απουσία Διοικητικού Συμβουλίου έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία της οποιασδήποτε κρατικής και ιδιωτικής επιχορήγησης, και όχι μόνον. Αναλυτικά σας αναφέρουμε ότι από τον Απρίλιο του 2015 λόγω της μη καταβολής εκ μέρους της ορχήστρας των ασφαλιστικών εισφορών των μουσικών της, δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική και συνταξιοδοτική κάλυψη εμείς και τα παιδιά μας.

 

Η συνέντευξη Τύπου στο γραφείο της Προέδρου της Ένωσης Συντακτών.

 

 

Το μεγαλύτερο μέρος των δεδουλευμένων μισθών δεν έχουν καταβληθεί εξαθλιώνοντάς μας και φέρνοντας μας πολλές φορές στη θέση να μην μπορούμε να μεταβούμε ούτε στο χώρο εργασίας μας λόγω έλλειψης χρημάτων.
Όπως καταλαβαίνετε το προσωπικό αυτό πρόβλημά μας έχει αντίκτυπο και στα μέλη των οικογενειών μας που έτσι και αλλιώς βάλλονται, όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες από την χρόνια πλέον οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας.

Παρά το γεγονός ότι η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού που είναι γνώστης της πλήρους κατάστασης και των προβλημάτων, διαβεβαιώνει ότι θα υπάρξει λύση στο χρόνιο πρόβλημά μας.
Όμως μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο αναλυτικό σχέδιο και χρονοδιάγραμμα υλοποίησής του. Το αδιέξοδο παραμένει».

 

***

 

Για το παραπάνω αδιέξοδο ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχει μεγάλο κύμα συμπαράστασης μέσα από εκατοντάδες μηνύματα. Κλείνοντας αναφέρω μόνο ένα από αυτά που το υπογράφει ο δάσκαλος, ο μουσικός με τις τόσες παγκόσμιες διακρίσεις, ο Γιώργος Φακανάς. Ο υποψήφιος για Grammy μπασίστας σημείωσε στη σελίδα του στο face book: «Δεν νομίζω να έχει υπάρξει στη χώρα μας άλλο τέτοιο ορχηστρικό σύνολο, με τόσο ανοιχτούς ορίζοντες και ανοιχτή αγκαλιά για μουσικές και μουσικούς όλου του ρεπερτοριακού φάσματος! Αποτελεί πολιτιστική οπισθοδρόμηση ακόμα και η πιθανότητα παύσης των εργασιών της Καμεράτας… Πρέπει κάτι να γίνει»…

Παναγιώτης ΜήλαςΚαμεράτα: Κύριε Τσίπρα, έχουμε 4 χρόνια που παίζουμε απλήρωτοι και ανασφάλιστοι… Δεν αντέχουμε άλλο…
Περισσότερα

Ο Νίκος Γκάτσος «περνά» τον Ατλαντικό με προορισμό την ιστορική βιβλιοθήκη του Harvard

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Το 1972 ο Νίκος Γκάτσος έγραψε τους παρακάτω στίχους. Τίτλος: «Δεν είχες όνομα». Το μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις, το τραγούδησε η Νάνα Μούσχουρη.
***
Δεν είχες όνομα

Δεν είχες όνομα
Στα κρύα πέλαγα
Που σε καρτέραγα
Βράδυ πρωί

Δεν είχες όνομα
Στα νεκρολίμανα
Που σε περίμενα
Σαν τη ζωή

Δεν είχες όνομα
Κι όλα τα σάρωσες
Στεριές και θάλασσες
Κι ωκεανούς

Δεν είχες όνομα
Κι όλα τα γκρέμισες
Συντρίμμια γέμισες
Τους ουρανούς

***

Νίκος Γκάτσος και Μάνος Χατζιδάκις. Οι δύο αχώριστοι συνεργάτες.

 

Μιλάει για τα κρύα πέλαγα και τα νεκρολίμανα. Εκεί που πάντα αναζητούσε τον πατέρα του που τον έχασε μόλις στα πέντε του χρόνια όταν ο Γεώργιος Γκάτσος πήρε το δρόμο για την Αμερική ως μετανάστης. Το ταξίδι αυτό δεν ολοκληρώθηκε. Στη μέση του Ατλαντικού πέθανε ο πατέρας του Νίκου και τον πέταξαν στα κρύα νερά του ωκεανού…
Τον ίδιο ωκεανό θα… διασχίσει φέτος ο Νίκος Γκάτσος. Συγκεκριμένα το αρχείο του ποιητή θα περάσει τον Ατλαντικό και μετά θα πάρει τον δρόμο για τη βιβλιοθήκη Houghton του Πανεπιστημίου Harvard. Εκεί θα στεγαστεί αυτό το πολύτιμο αρχείο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

Το ιστορικό Sanders Theater που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Harvard. Εδώ θα γίνει η συναυλία με τα έργα του Νίκου Γκάτσου στις 14 Οκτωβρίου.

 

Μάλιστα για να γιορτάσει το Harvard αυτή τη μεγάλη επιτυχία του, θα διοργανώσει μεγάλη εκδήλωση στο Θέατρο Sanders του Πανεπιστημίου την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018. Τίτλος της συναυλίας: «The Gatsos I Loved: A Concert». Θα ακουστούν τραγούδια του Γκάτσου σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη και Σταύρου Ξαρχάκου. Περισσότερες λεπτομέρειες για τους ερμηνευτές που θα πάρουν μέρος αλλά και για τα εισιτήρια, θα ανακοινωθούν μέσα στο καλοκαίρι.
Το Sanders Theatre ολοκληρώθηκε του 1875 και τα εγκαίνια έγιναν το 1876. Έχει 1.166 θέσεις. Εκτός από συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις ο χώρος χρησιμοποιήθηκε και για ειδικές βραδιές με διάσημους ομιλητές. Από τη σκηνή του Sanders μίλησε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Θεόδωρος Ρούσβελτ, ο Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο ηγέτης του Αφροαμερικανικού Κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των έγχρωμων ανθρώπων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

***

 

Η Βιβλιοθήκη Houghton του Harvard διαθέτει το μεγαλύτερο αρχείο σπάνιων βιβλίων και χειρογράφων.
«Φέραμε το αρχείο του Νίκου Γκάτσου στη Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ και εξασφαλίσαμε το σύνολο της δουλειάς του. Έτσι οι επόμενες γενιές θα μπορούν να το ερευνήσουν και να το μελετήσουν. Θα είναι διαθέσιμο σε σπουδαστές και καθηγητές από όλο τον κόσμο», είπε η Ρήα Λέσατζ, βιβλιοθηκάριος Ελληνικών Σπουδών και συντονίστρια Κλασικών Σπουδών. Η κυρία Λέσατζ μαζί με τη Λέσλι Μόρις, επιμελήτρια της Έδρας «Γκορ Βιντάλ» για τα Μοντέρνα Βιβλία και Χειρόγραφα της Βιβλιοθήκης Χιούτον του Χάρβαρντ, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μπορέσει να γίνει δυνατή η απόκτηση του αρχείου.

 

Χειρόγραφο του Νίκου Γκάτσου από το ποίημά του «Αμοργός».

 

«Η δουλειά του Νίκου Γκάτσου αγγίζει μεγάλο μέρος των ανθρωπιστικών σπουδών. Η Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ πήρε μια τόσο σημαντική πρωτοβουλία και το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών είναι έτοιμο να βοηθήσει τις μελλοντικές πρωτοβουλίες της Βιβλιοθήκης στη διατήρηση της κληρονομιάς του Γκάτσου», δήλωσε ο Γκρέγκορυ Νέητζυ, διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στην Ουάσινκτον, προσθέτοντας ότι η απόκτηση του Αρχείου Γκάτσου είναι πολύ σημαντική για την προώθηση της υπόθεσης του Ελληνισμού.

***

Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1911 στην Ασέα της Αρκαδίας και πέθανε στις 12 Μαΐου του 1992 στην Αθήνα. Ήταν ποιητής, μεταφραστής και στιχουργός.
Οι γονείς του, ο Γεώργιος Γκάτσος και η Βασιλική Βασιλοπούλου, ήταν αγρότες. Σε ηλικία πέντε ετών ο Νίκος έμεινε ορφανός όταν ο πατέρας του, ταξιδεύοντας μαζί με τους πρώτους μετανάστες για την Αμερική, πέθανε στο πλοίο και τον πέταξαν στον Ατλαντικό.
Ο Νίκος τέλειωσε το Δημοτικό στην Ασέα και το Γυμνάσιο στην Τρίπολη, όπου γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έτσι, όταν το 1930 πήγε στην Αθήνα για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ήξερε αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά. Επίσης είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό και το δημοτικό τραγούδι ενώ παράλληλα παρακολουθούσε τις νεωτεριστικές τάσεις στην ποίηση της Ευρώπης.

Στην Αθήνα εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του και την αδερφή του και άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του, μικρά σε έκταση και με κλασικό ύφος, στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931-32) και «Ρυθμός» (1933). Την ίδια περίοδο δημοσίευσε κριτικά σημειώματα στα περιοδικά «Μακεδονικές Ημέρες», «Ρυθμός» και «Τα Νέα Γράμματα».

***

Το μοναδικό βιβλίο που εξέδωσε όσο ζούσε είναι η ποιητική σύνθεση «Αμοργός» (Αετός, 1943), η οποία θεωρείται κορυφαία δημιουργία του ελληνικού υπερρεαλισμού με επίδραση στους νεότερους ποιητές, σημαδεύοντας τη σύγχρονη ελληνική ποίηση. Έκτοτε δημοσίευσε τρία ακόμη ποιήματα: το «Ελεγείο» (1946, στο περιοδικό «Φιλολογικά Χρονικά») και το «Ο ιππότης κι ο θάνατος» (1947, στο περιοδικό «Μικρό Τετράδιο»), που από το 1969 και μετά περιέχονται στο βιβλίο «Αμοργός», και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963, στο περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος»), αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη.

***

Φάκελος αλληλογραφίας μεταξύ Χατζιδάκι και Γκάτσου. Ο συνθέτης ζούσε τότε στη Νέα Υόρκη και ο ποιητής στην οδό Σπετσών 101, στην Κυψέλη.

 

Το «Αρχείο Γκάτσου» συμπεριλαμβάνει μια πλούσια συλλογή από χειρόγραφα, δακτυλογραφημένα κείμενα, σημειωματάρια, αλληλογραφία, βιβλία, φωτογραφίες και μουσικές ηχογραφήσεις. Οι χρήστες του αρχείου θα μπορούν επίσης να βρουν:

•Δεκαοκτώ γράμματα του Οδυσσέα Ελύτη (που το καθένα από αυτά κυμαίνεται από 3 έως 25 σελίδες)
•Καρτ Ποστάλ, που επί πενήντα χρόνια του έστελνε η καλή του φίλη και διάσημη τραγουδίστρια Νάνα Μούσχουρη
•Εξώφυλλα δίσκων υπογραμμένα από τους συνθέτες
•Κασέτες με την επιγραφή «τραγούδια εν εξελίξει»
•Το σενάριο της ταινίας του Ηλία Καζάν «Αμέρικα, Αμέρικα» (με σχολιασμό από τον Καζάν)
•Σχολιασμένα δακτυλογραφημένα κείμενα των Γιώργου Σεφέρη, Άρτσιμπαλντ ΜακΛίς, Ντέσμοντ Ο’ Γκρέιντυ και Τσαρλς Χάντεμαν.

***

Για την απόκτηση του Αρχείου Νίκου Γκάτσου θετική συνδρομή είχε και ο Παναγιώτης Ρόιλος, καθηγητής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Έδρας «Γιώργου Σεφέρη» και καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Επίσης ο απόφοιτος του μεταπτυχιακού τμήματος Εθνομουσικολογίας του Χάρβαρντ Παναγιώτης Ληγκ τόνισε: «Αυτή η συλλογή θα γίνει μια τρομερή πηγή, όχι μόνο για τους φιλολόγους και τους ιστορικούς, αλλά εξίσου για τους μουσικούς και μουσικολόγους».

 

Μία από τις αίθουσες της Βιβλιοθήκης Houghton του Πανεπιστημίου του Harvard όπου θα στεγαστεί το πλήρες Αρχείο του Νίκου Γκάτσου.

 

Πρόσθεσε δε: «Ο Γκάτσος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς και τραγουδοποιούς του 20ου αιώνα και οι συνεργασίες του με τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ου αιώνα βοήθησε να καθορίσει την πορεία της ελληνικής λαϊκής μουσικής με το πάντρεμα του φολκλορικού και της αβάντ γκάρντ. Η ευκαιρία να ερευνήσει κανείς, όχι μόνο τις σημειώσεις και τα κείμενα του Γκάτσου, αλλά και τα ηχητικά αρχεία των προσχεδίων των τραγουδιών και ανολοκλήρωτων συνθέσεων σίγουρα θα αποδειχθούν ανεκτίμητη σε μελλοντικές μουσικολογικές υποτροφίες και θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τη δουλειά αυτού του πρωτοπόρου τραγουδοποιού».

***

 

Ο Γκάτσος υπήρξε μεταφραστής, κυρίως για θεατρικά έργα. Ήταν εκείνος που έκανε γνωστούς στην Ελλάδα τη δουλειά του Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα, του Άρκιμπαλντ ΜακΛης, του Ευγένιου Ο’ Νηλ και του Αύγουστου Στρίνμπεργκ. Τα ποιήματα και οι στίχοι του Γκάτσου έχουν μεταφρασθεί στα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Δανικά, τα Ισπανικά, τα Ιταλικά, τα Καταλωνικά, τα Κορεατικά, τα Σουηδικά, τα Τουρκικά και τα Φιλανδικά. Το 1987, βραβεύθηκε με το Βραβείο της Πόλης της Αθήνας για το σύνολο του έργου του και το 1991 αναγνωρίσθηκε ως Αναπληρωματικό Μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης για τη συνεισφορά του στην προώθηση της Ισπανικής Λογοτεχνίας στην Ελλάδα.

Πηγή: future.library.harvard.edu

Παναγιώτης ΜήλαςΟ Νίκος Γκάτσος «περνά» τον Ατλαντικό με προορισμό την ιστορική βιβλιοθήκη του Harvard
Περισσότερα

Μουσικές και αφηγήσεις με την αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη στον Ταΰγετο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Καλοκαιράκι έφτασε, έστω και βροχερό. Ευκαιρία να αναζωογονηθούμε είτε μέσα είτε έξω από την πόλη. Η αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη ανάμεσα σε έρευνες για τα προγράμματα του χειμώνα, παραμύθια πολλά και βέβαια ξεκούραση, θα «τρέξει» κι ένα καλοκαιρινό σεμινάριο στον Ταΰγετο της Μεσσηνίας με θέμα «Ρυθμολογία και μουσικότητα στην προφορική αφήγηση». Το σεμινάριο στηρίζεται στη δική της μέθοδο για την Τεχνική της Έντεχνης Προφορικής Αφήγησης.

Παραμυθένιος ο τόπος, εκπληκτική η ατμόσφαιρα και γεμάτη εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Συναυλίες υψηλού επιπέδου, ανάμεσα στα δέντρα και τα τρεχούμενα νερά, όπου όλοι γίνονται μια παρέα.

Οι λέξεις είναι ήχοι. Ο όποιος συνδυασμός τους δημιουργεί μια «παρτιτούρα». Ο έντεχνος προφορικός αφηγηματικός λόγος εμπεριέχει μουσικότητα.

Ως κοινωνοί του έντεχνου προφορικού λόγου, ο τρόπος που μεταφέρουμε λέξεις = ήχους / νότες, κατά την εκφορά τους στην αφήγηση και μέσα από τα ηχεία του σώματός μας δημιουργεί διαφορετικούς κραδασμούς ανάλογα με την ψυχοσωματική μας κατάσταση, τη σωστή αναγνώριση – εκφορά των λέξεων, τη λειτουργική απ-εύθυνση ανάλογα με το ακροατήριο και τη συνθήκη. Κατά συνέπεια, ο αφηγητής πρέπει να ξέρει να χρησιμοποιεί συνειδητά αυτήν τη γνώση μετατοπίζοντας τη φωνή στα κατάλληλα ηχεία, αλλάζοντας τόνο και χροιά, αναγνωρίζοντας σωστά πώς θα εκφέρει το λόγο και το τραγούδι κατά περίπτωση.

Το συγκεκριμένο βιωματικό εργαστήριο στηρίζεται στην αλληλεπίδραση προχωρημένων και αρχαρίων μαθητευομένων ώστε να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα ηχεία του σώματος, τον τόνο της φωνής μας, τη σωστή αφηγηματική αντιμετώπιση των διαφορετικών αφηγημάτων, τα μελίσματα και τα τραγουδίσματα κατά την αφήγηση.

«Θα εργαστούμε πάνω σε προτάσεις της συντονίστριας, αλλά και των συμμετεχόντων ενώ ο ανοιχτός φυσικός χώρος θα μας προσφέρει μεγαλύτερη δυνατότητα αφηγηματικών και σωματικών πειραματισμών, ενώ κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης είναι πιθανές αλληλεπιδράσεις με άλλα εργαστήρια καθώς και ανοιχτές παρουσιάσεις στο κοινό της διοργάνωσης», μας εξηγεί η αφηγήτρια.

 

Πληροφορίες

Ρυθμολογία και μουσικότητα στην προφορική αφήγηση

Με τη μέθοδο της Σάσα Βούλγαρη στην Τεχνική της Έντεχνης Προφορικής Αφήγησης.

Ημερομηνίες: 1 – 4 Αυγούστου 2018

Κόστος: 120 ευρώ και 100 ευρώ (για παλαιότερους μαθητές, φοιτητές / ανέργους).

Συμμετοχές – Κρατήσεις: Σάσα Βούλγαρη, 6972 261037,

sassa_v@otenet.grFacebook/ Sassa Voulgari, Storyteller – Σάσα Βούλγαρη, Αφηγήτρια

Διαμονή: (από 15 ευρώ ανά βραδιά)

http://www.synaxis.gr/diamoni/katalymata.html

Info: http://www.synaxis.gr/https://www.facebook.com/mousikisinaksi/

Σάσα Βούλγαρη:

Υποψήφια 2014 & 2015, της SCBWI – Greece για το Διεθνές Βραβείο Astrid Lindgren Memorial Award, το μεγαλύτερο βραβείο παιδικής λογοτεχνίας στον κόσμο.

Πρωτοπόρος της νεο – αφήγησης στην Ελλάδα, από το 1993, έχει αφηγηθεί σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό κι έχει δημιουργήσει πολλά πρωτότυπα προγράμματα. Έγινε γνωστή από τις αφηγήσεις της στην τηλεόραση (ΕΤ1 – 1998: Ψέματα κι αλήθεια έτσι λεν τα παραμύθια») και τις σταθερές της εμφανίσεις σε μεγάλα Μουσεία και Πολιτιστικά Ιδρύματα της Ελλάδας (Κυκλαδικής, Μπενάκη, Γουλανδρή, Θεοχαράκη, Εθνική Λυρική Σκηνή, Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών κ.α.).

Με σπουδές Ψυχολογίας και Παιδαγωγικών, έχει αναπτύξει τη δική της μέθοδο εκπαίδευσης στην τεχνική της αφήγησης και στη δημιουργική γραφή, που εφαρμόζεται σε πολλά και διαφορετικά επαγγελματικά πεδία. Το πρόσφατο ενδιαφέρον της έχει στραφεί στη μετα-μόρφωση της πανάρχαιας τέχνης της έντεχνης προφορικής αφήγησης σε σύγχρονο μοντέλο εκπαίδευσης, φιλοσοφίας, αυτογνωσίας, με καινοτόμες εφαρμογές. Έχει συντονίσει Επιμορφώσεις σε Πανεπιστήμια, Εκπαιδευτικά και Πολιτιστικά Κέντρα κ.α.

Από το 2010 συνεργάζεται σταθερά με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε πολλούς τομείς με ευφάνταστες προτάσεις τόσο στην επιμόρφωση ενηλίκων, όσο και σε προγράμματα αφήγησης για όλες τις ηλικίες.

eirini aivaliwtouΜουσικές και αφηγήσεις με την αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη στον Ταΰγετο
Περισσότερα

Ο Καμύ και το ποδόσφαιρο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

«Έχοντας δοκιμάσει αμέτρητες εμπειρίες, μπορώ να πω με σιγουριά ότι όσα ξέρω σχετικά με την ανθρώπινη ηθική το οφείλω στο ποδόσφαιρο». Αλμπέρ Καμύ

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος, εξυψώνει το ποδόσφαιρο σε μάθημα ζωής. Ο Γάλλος διανοούμενος είχε καλύψει τη θέση του τερματοφύλακα για τη «Racing Universitaire d’ Alger» (RUA). Στο εφηβικό. Μάλιστα, οι αναφορές των αγώνων τον θέλουν να αγωνίζεται με πάθος και γενναιότητα. Σταμάτησε λόγω ασθενείας, αλλά κατάφερε να «ακούσει» την καρδιά του αθλήματος.

Σ’ όλο το έργο του, ο Καμύ φανερώνει το απωθημένο που είχε να γίνει ένας ποδοσφαιριστής. Οι φιλοσοφικοί στοχασμοί του ταυτίζονται με την ψυχολογία του τερματοφύλακα, αλλά και τη σαφέστατη απογοήτευση του ανενεργού παίκτη που είναι ανήμπορος να συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα, όπως ακριβώς κι ο ίδιος. Αναγκάστηκε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 17 ετών μόλις. Αυτό του κόστισε, όπως φαίνεται από τα «Σημειωματάριά» του. «Πώς είναι οι Κυριακές ενός ποδοσφαιριστή που δεν μπορεί να παίξει», γράφει. «Πλήττει τις Κυριακές από τότε που του απαγορεύτηκαν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες. Σέρνεται στους δρόμους, κλωτσάει τα χαλίκια προσπαθώντας να τα στείλει κατευθείαν στους υπονόμους». Χαρακτηριστικό είναι και το απόσπασμα από την «Πανούκλα», όπου o αγωνιστικός χώρος έχει μετατραπεί σε χώρο υποδοχής των αρρώστων και κάποιοι ποδοσφαιριστές βοηθούν τη δύσκολη κατάσταση, χωρίς να ξεχνούν τη δίψα τους να αγωνιστούν ξανά. Ο ίδιος ξεκίνησε να αγωνίζεται από παιδική ηλικία, ενώ σημασία έχει ο λόγος για τον οποίο διάλεξε τη θέση κάτω από τα γκολπόστ: Η αυστηρή γιαγιά του, που ήλεγχε τα παπούτσια του ύστερα από κάθε αγώνα και απαιτούσε να βρίσκονται σε άριστη κατάσταση, πράγμα από δύσκολο έως ακατόρθωτο, εκτός αν είσαι τερματοφύλακας, όπως έξυπνα σκέφτηκε ο νεαρός Αλμπέρ.

Τα αποφθέγματά του γύρω από το ποδόσφαιρο είναι χαρακτηριστικά και μνημονεύονται συχνά από ανθρώπους που θέλουν να αντικρούσουν όλους εκείνους που θεωρούν το άθλημα ως «βάρβαρο» ή «σπορ των ημιμαθών». Γνωστό είναι και το περιστατικό σύμφωνα με το οποίο στενός του φίλος τον ρώτησε τι θα προτιμούσε, το θέατρο ή το ποδόσφαιρο για να λάβει την αφοπλιστική απάντηση του συγγραφέα: «Ποδόσφαιρο, χωρίς ενδοιασμό». Είχε διδαχθεί από τα χρόνια του στο πανεπιστήμιο του Αλγερίου, όχι μόνο μελετώντας στις αίθουσες και τα βιβλία, αλλά και υπερασπιζόμενος την εστία της Racing Universitaire d’ Alger. Ένιωθε τον ηρωισμό του τερματοφύλακα και αντιλαμβανόταν συνάμα αξίες και κώδικες ηθικής μέσα από την άθληση. Έδωσε δείγματα ενός ανθρώπου που ζούσε και φιλοσοφούσε σε κάθε έκφανση της ζωής του.

Στις 6 Ιουνίου 1932 τελειώνει άδοξα στα 18 του μόλις χρόνια η σταδιοδρομία ενός σπουδαίου ταλέντου, όταν διαγνώστηκε με φυματίωση. Γεννημένος στην Αλγερία, ο Αλμπέρ Καμύ έπαιζε τερματοφύλακας στη σχολική ομάδα όταν τον εντόπισε ο μεγαλύτερος σύλλογος της Αλγερίας, η RUA («Racing Universitaire d’ Alger») και τον πήρε στις ακαδημίες της. Στα 17 του ήταν ήδη βασικός και είχαν αρχίσει να έρχονται να τον βλέπουν σκάουτς από τη Μασσαλία. Στα 18 του όμως η φυματίωση του κόβει την καριέρα, εμπεδώνοντας την πίστη του στο παράλογο που τον συνόδευε από την αρχή της ζωής του και του χάρισε ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957.

«Το παράλογο της ύπαρξης είχε τρεις επιπτώσεις στη ζωή μου: την επανάστασή μου, την ελευθερία μου και το πάθος μου».

Ο Καμύ έχασε τον πατέρα του πριν κλείσει ένα χρόνο ζωής. Ο Λουσιέν Καμύ πέθανε το 1914 στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τότε ξεκινά η ζωή του Αλμπέρ ως «ξένος». Μεγάλωσε ως «Πιέ Νουάρ» (μαυροπόδαρος, όπως μειωτικά χαρακτηρίζουν οι Γάλλοι όσους προέρχονται από τη Βόρεια Αφρική), με μια κουφή μητέρα και έναν κωφάλαλο αδερφό. Τότε ανέπτυξε το πάθος για το ποδόσφαιρο. Στις αλάνες του Αλγερίου με τους πρωταγωνιστές της ζωής και της στιγμής.

«Τα λίγα πράγματα που γνωρίζω για την ηθική, τα έμαθα σε ποδοσφαιρικά γήπεδα και θεατρικές σκηνές, αυτά είναι τα πραγματικά μου πανεπιστήμια».

Αυτό δήλωσε στο περιοδικό του RUA το 1950. Το ποδόσφαιρο για τον Καμύ είχε μια εσωτερική τάξη σε έναν παράλογο κόσμο. Αντίθετα με την υποκρισία των ελιτίστικων σπορ, το ποδόσφαιρο έβαζε τις βάσεις του στις αλάνες. Οι κανόνες του είναι απλοί και εύκολα κατανοητοί. Αυτή η απλότητα είναι που το κάνει μαζικό και δημοφιλές. Μακριά από πολιτικές που δημιουργούν πολύπλοκα συστήματα, όπου οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και ξεχνιούνται γρήγορα, το ποδόσφαιρο είναι αφοπλιστικά πειθαρχημένο. Το γήπεδο είναι το ίδιο για όλους, η μπάλα κοινή και εκείνο που κάνει κάποιον να ξεχωρίσει είναι το ταλέντο και η σκληρή δουλειά. Η τάξη στο παράλογο.

«Το 1940 προσπάθησα να ξαναπαίξω ποδόσφαιρο στη Γαλλία. Πριν από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, η γλώσσα μου κρεμόταν όπως εκείνων των σκυλιών των Καμπίλ που βλέπεις στις 2 το μεσημέρι στο Τίζι Ούζου».

Ως τερματοφύλακας δε, δήλωνε πως «το ποδόσφαιρο μου έμαθε κάτι πολύ χρήσιμο στη ζωή. Ότι η μπάλα σπανίως πηγαίνει εκεί που την περιμένεις».

Το Τίζι Ούζου είναι ένα χωριό στην καρδιά της ερήμου. Από εκεί το 1953 το ζεύγος Ζιντάν ξεκίνησε για να πάει στη Μασσαλία ως Πιέ Νουάρ. Σαράντα πέντε χρόνια μετά, το παράλογο ολοκληρώθηκε με το παιδί αυτών των Καμπίλ να γίνεται ο εθνικός ήρωας και σπουδαιότερος αθλητής της Γαλλίας. Λάθος, δεν ολοκληρώθηκε τότε. Ο Καμύ έλεγε για το θάνατό του:

«Είχα μονάχα ευχηθεί ότι την ημέρα της εκτέλεσής μου θα υπήρχε ένα τεράστιο πλήθος θεατών και ότι θα με υποδέχονταν με κραυγές απέχθειας».

Τελικός Μουντιάλ 2006, με μια κουτουλιά ένας άλλος Γάλλο-Αλγερινός ολοκληρώνει την πράξη.

***

Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1913 στο χωριό Μοντοβί της Αλγερίας και μεγάλωσε στο Αλγέρι. Το 1940 εγκαταστάθηκε οριστικά στη Γαλλία. Υπήρξε πεζογράφος, δραματουργός, δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος. Το 1957 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας «για το σημαντικό λογοτεχνικό έργο του, που με διορατική σοβαρότητα φωτίζει τα προβλήματα της ανθρώπινης συνείδησης του καιρού μας».

Στις 4 Ιανουαρίου 1960, στην κωμόπολη Βιλμπλεβέν (Ιόν, Βουργουνδία), ένα σπορ αυτοκίνητο, μάρκας Facel-Vega, καρφώθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα σ’ έναν πλάτανο. Στη θέση του συνοδηγού καθόταν ο Αλμπέρ Καμύ που ανασύρθηκε νεκρός. «Δεν υπάρχει τίποτα πιο σκανδαλώδες από τον θάνατο ενός παιδιού και τίποτα πιο παράλογο από τον θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα» είχε πει ο ίδιος σε ανύποπτο χρόνο. Τάφηκε στο αγαπημένο του Λουρμαρέν (Βοκλίζ), εκεί όπου ο ήλιος τού θύμιζε την Αλγερία. Στην ελληνική γλώσσα, ο κύριος όγκος των έργων του κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

***

Ενώ μαίνεται ακόμα ο πόλεμος στην Αλγερία, ο Αλμπέρ Καμύ, στην «Ομιλία στη Σουηδία» (10 Δεκεμβρίου 1957), γυμνός μπρος στους προβολείς της αιφνίδιας δημοσιότητας που του χαρίζει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, στρέφεται προς την τέχνη του και καταθέτει «τη διπλή υποχρέωση που προσδίδει αξία στο έργο του: να ταχθεί στην υπηρεσία της αλήθειας και της ελευθερίας». Έχοντας συνείδηση ότι ανήκει σε μια γενιά που δεν έχει προορισμό να ξαναφτιάξει τον κόσμο αλλά «να τον εμποδίσει να χαλάσει» μπρος στην καταστροφική πορεία της Ιστορίας, θα αναρωτηθεί τέσσερις μέρες μετά στη «Διάλεξή» του στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, κατά πόσον η τέχνη αποτελεί «απατηλή πολυτέλεια» και θα απαντήσει:
«… Κάθε καλλιτέχνης ναυτολογείται στη γαλέρα της εποχής του. […] Δημιουργώ, στις μέρες μας, σημαίνει δημιουργώ επικινδύνως. […] Το ζητούμενο είναι να μάθουμε πώς μπορεί να παραμείνει εφικτή η αλλόκοτη ελευθερία της δημιουργίας εν μέσω της αστυνόμευσης τόσων ιδεολογιών (πόσες θρησκείες, πόση μοναξιά!)».

  • Στη φωτογραφία με την ομάδα του («Racing Universitaire d’ Alger»), κάτω με την τραγιάσκα.
eirini aivaliwtouΟ Καμύ και το ποδόσφαιρο
Περισσότερα