Animal stories

Τι λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας για τα κατοικίδια ζώα και τον Covid-19

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα καλό νέο φέρνει στους ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, αφού όπως επισημαίνει δεν υπάρχει μέχρι στιγμής καμία ένδειξη ότι τα κατοικίδια ζώα όπως τα σκυλιά ή οι γάτες μπορούν να μολυνθούν από τον κορονοϊό.

Όπως και οι προηγούμενοι ιοί SARS, ο Covid-19 μεταδίδεται κυρίως μέσω σταγονιδίων από το φτέρνισμα, το βήχα, το σάλιο ή την εκπνοή.

Μπορεί τα κατοικίδια να παράγουν σταγονίδια αρκετά εύκολα, αλλά υπάρχουν σημαντικοί φραγμοί ώστε ο ιός να μη μεταδίδεται από ανθρώπους σε ζώα και αντίστροφα.

 

 

«Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα ζώα συντροφιάς, δηλαδή κατοικίδια ζώα όπως τα σκυλιά ή οι γάτες, μπορούν να μολυνθούν από τον νέο κορονοϊό», λέει ο ΠΟΥ.

Βέβαια, σημειώνεται ότι σύμφωνα με τον ΠΟΥ, υπάρχει ένας κίνδυνος τα ζώα να μεταφέρουν τον θανατηφόρο ιό. Αυτός είναι να λειτουργήσει το σώμα τους ως «επιφάνεια», η οποία θα μεταφέρει τον ιό από τον έναν άνθρωπο στον άλλο.

Πάντως, μέχρι σήμερα οι άνθρωποι δεν αντιμετώπιζαν με μεγάλη ψυχραιμία την περίπτωση μεταδοτικότητας του ιού από ανθρώπους στα ζώα και το αντίθετο.

Σε αυτό το πλαίσιο, στην Κίνα τοπικοί αξιωματούχοι ενός χωριού στην επαρχία Zhejiang ζήτησαν από τους κατοίκους να απομονώσουν τα ζώα και να σκοτώσουν τα αδέσποτα. Ένα άλλο χωριό της χώρας σκότωσε τα ζώα για να περιορίσει την εξάπλωση του ιού.

Αυτό συνέβαινε αφού εκτιμάται ότι ο κορονοϊός προήλθε από νεκρά ζώα σε μια αγορά στη Γουχάν, η οποία τελικά εξαπλώθηκε στους ανθρώπους.

Όμως, όπως φαίνεται, τα ζωντανά ζώα φαίνεται να είναι ασφαλή.

Παρόλο που ένας σκύλος στο Χονγκ Κονγκ βρέθηκε «ασθενώς θετικός» στον κορονοϊό και μπήκε σε καραντίνα, ο ΠΟΥ θεωρεί ότι είναι οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων και όχι αυτά που κινδυνεύουν.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤι λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας για τα κατοικίδια ζώα και τον Covid-19
Περισσότερα

Πέτρος Γάλλιας: «Ζώντας με τον Έρωτα!»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

«Έρως ανίκατε μάχαν». Έρωτας ακαταμάχητος είναι ο πιστός σύντροφος ενός ανθρώπου που χαίρει άπειρης εκτίμησης στον καλλιτεχνικό χώρο, του χορογράφου, ηθοποιού και χορευτή Πέτρου Γάλλια. Ένας σύντροφος πανέμορφος που με τη γοητεία του έχει πάρει τα μυαλά όλων των φίλων του -διαδικτυακών και μη.

Αυτό το πλάσμα είναι η λύτρωση του τέλειου χορού, είναι η αγαλλίαση της ζωής, είναι μια γεύση παραδείσου, που με το χιονένιο του θρόισμα κυκλώνει την κάθε μέρα του αγαπημένου Πέτρου Γάλλια.

Ο «Έρωτας», γιατί πώς αλλιώς θα τον έλεγαν, είναι ένας κομψός, μυώδης σκύλος με πανέξυπνη έκφραση και ολογάλανα μάτια. Μονίμως χαρούμενος, ενθουσιώδης και παιχνιδιάρης, είναι δραστήριος, κοινωνικός, τρυφερός, ευαίσθητος και αφοσιωμένος. Επιπλέον του αρέσει και το πιάνο…

Το λευκό με μαύρες βούλες τρίχωμά του αποτελεί σήμα κατατεθέν της φυλής που λέγεται Δαλματίας και την καθιστά μοναδική. Ίχνη του σκύλου Δαλματίας βρέθηκαν σε ελληνικές επιγραφές και σε αιγυπτιακά ανάγλυφα, γι’ αυτό πρόκειται χωρίς αμφιβολία για μια αρχαία φυλή. Το Μεσαίωνα, η φυλή χρησιμοποιήθηκε ως κυνηγόσκυλο, και έγινε εξαιρετικά δημοφιλής ως σκύλος μεταφοράς το 1800. Κατά τη διάρκεια της Ιστορίας, ο Δαλματίας έχει χρησιμοποιηθεί για διάφορους σκοπούς -ως συνοδός στο πυροσβεστικό σώμα αλλά και ως προστάτης αμαξών με άλογα. Μπορούμε επίσης να τον αναγνωρίσουμε σε πίνακες και εκκλησιαστικά χρονικά από τον 16ο ως τον 18ο αιώνα.

Ο Έρωτας γεννήθηκε στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίστηκαν ένα ωραίο μεσημέρι, στο Κόβεν Γκάρντεν, με τον Πέτρο. Κι όπως μάς εξομολογείται ο “ευτυχής μπαμπάς”, «ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Υπέκυψα…».

“Είναι πολύ καταφερτζής. Παρορμητικός. Και επίμονος. Στα χάδια. Και πολύ ευγενικός. Είναι πρίγκιπας”, συμπληρώνει με συγκίνηση.

 

 

Πέτρο, ποιος είναι ο συγκάτοικός σου;

*Ο συγκάτοικός μου είναι ο μικρός αλητάκος, ο Έρωτας.

Πότε και πώς γνωριστήκατε;

*Ο Έρωτας γεννήθηκε στο Λονδίνο. Είναι το έκτο παιδί της γέννας. Έχει έναν ακόμα αδερφό και τέσσερις αδερφές. Είμαι φίλος με το Νικόλα που έχει τη μαμά του. Έτσι τον είχα δει σε φωτογραφίες και βιντεάκια, από όταν γεννήθηκε. Είχαν περάσει δύο χρόνια από όταν είχε «φύγει» ο πρώτος μου σκυλάκος, ο Ρωμαίος. Είχα πονέσει τόσο πολύ που είχα πει «ποτέ ξανά». Ο Νικόλας όμως, επέμενε να μου χαρίσει αυτό το μικρό κουκλί με τα γαλάζια μάτια, γιατί όπως έλεγε, το είχε στείλει ο Ρωμαίος για να έχω παρεάκι. Ύστερα από δική του επιμονή, συναντηθήκαμε, πρώτη φορά, στο Λονδίνο – ήμουν και εγώ εκεί γιατί δίδασκα σε ένα σεμινάριο – δύο μήνες μετά τη γέννησή του. Ένα μεσημέρι, λοιπόν, δώσαμε ραντεβού με τον Νικόλα και τον μικρό, στο Κόβεν Γκάρντεν. Όταν τον είδα από μακριά να έρχεται, μπομπιράκος, χοροπηδηχτός, κούταβος, κουνάμενος λιγάμενος, ναζιάρης, έμεινα… Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Υπέκυψα…

 

 

Σε ποια φυλή ανήκει;

*Είναι Δαλματίας. Με καφέ βούλες και γαλάζια μάτια.

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από το όνομά του;

*Ναι! Έψαχνα όνομα κάμποσες μέρες. Για την ακρίβεια είχα επιστρατεύσει όλη την παρέα – και τους μαθητές μου – να λένε ιδέες. Τι Ρίτσαρντ, τι Έντουαρντ, τι Έντι, τι Χάουαρντ, τι Ολίβιε… Όλα λονδρέζικα… Τίποτε. Δεν ανταποκρινόταν σε κανένα. Μια μέρα που παίζαμε στο πάρκο, κυλιόταν στο γρασίδι, έκανε τρέλες, νάζια, παλαβομάρες, και του λέω: εσύ δεν είσαι σκυλάκι, εσύ είσαι έρωτας! Ε, αυτό ήταν. Γύρισε αμέσως το κεφάλι του και με κοίταξε κατάματα. Κατάλαβα ότι είχε διαλέξει το όνομά του. Έρωτας…

 

 

Τι ηλικία έχει τώρα;

*Είναι τεσσάρων χρονών.

Είχες και παλαιότερα άλλα κατοικίδια;

*Ναι. Είχα τον πρώτο μου μεγάλο έρωτα, τον Ρωμαίο. Ήταν και εκείνος Δαλματίας. Ένα συγκλονιστικό σκυλάκι. Έπαιζε μαζί μου, πρωταγωνιστούσε – σε παραστάσεις. Σε περιοδείες. Ακόμα και στο Μέγαρο Μουσικής.

 

 

Τι τίτλο θα έδινες στη συγκατοίκησή σας;

*«Ζώντας με τον Έρωτα!».

Πώς συμπεριφέρεται σε φίλους, επισκέπτες ή άλλα ζώα;

*Είναι πολύ φιλικός με όλους. Ή σχεδόν όλους. Και είναι πολύ χαδιάρης. Όταν σε γνωρίσει σηκώνεται στα δυο του πόδια, ακουμπάει με το πόδι του το σώμα σου και περιμένει να τον χαϊδέψεις. Μετά κάθεται κάπου κοντά και παρακολουθεί τις συζητήσεις. Κάποτε τις σχολιάζει… με διάφορους ήχους, επιδοκιμασίας ή βαρεμάρας… Ή έρχεται και σε ακουμπάει με το πόδι του. Ή το κεφάλι του. Που σημαίνει, έλα αφήστε τώρα τα χαζά και κάντε κάτι πιο όμορφο, ασχοληθείτε μαζί μου… Και με τα άλλα ζώα είναι φιλικός. Τα πάει καλά και με τα γατάκια. Τα κάνει χάζι όταν παίζουν, όταν κυνηγιούνται και τρέχουν. Αλλά δεν του αρέσουν οι φωνές. Όταν ένα σκυλάκι αρχίζει να του γαβγίζει στην αρχή δεν αντιδρά. Μετά χαλιέται. Γυρίζει και φεύγει.

 

 

Τι λένε οι φίλοι σου γι’ αυτόν;

*Λένε ότι είναι…. Έρωτας! Νομίζω ότι και οι φίλοι μου είναι ερωτευμένοι μαζί του. Είναι πολύ καταφερτζής. Παρορμητικός. Και επίμονος. Στα χάδια. Και πολύ ευγενικός. Είναι πρίγκιπας.

Έχει ιδιοτροπίες;

*Μμ, δεν θα έλεγα ότι έχει ιδιοτροπίες. Έχει συνήθειες. Πράγματα που του αρέσουν πολύ και άλλα που τα αποφεύγει… Τρελαίνεται για ταξίδια. Του αρέσει να εξερευνά καινούργιες γειτονιές. Νέες πόλεις. Νέα πάρκα. Είναι σουρτούκος. Αλλά και σπιτόγατος. Του αρέσει πολύ η θάλασσα. Και ο ήλιος. Μπορεί να κάθεται συνεχώς ξάπλα στον ήλιο. Α ναι! Είναι και κουτσομπόλης. Κάθεται με τις ώρες και κοιτάζει τον δρόμο από το μπαλκόνι. Του αρέσει να βλέπει τον κόσμο να περνάει. Όταν κάθομαι στο πιάνο έρχεται και κάθεται δίπλα μου με το πηγούνι του στα πόδια μου. Κάθεται έτσι όση ώρα παίζω πιάνο…

 

 

Σου κάνει εκπλήξεις;

*Χα χα χα χα… κάθε στιγμή μαζί του είναι και μια έκπληξη!

Πώς θα τον χαρακτήριζες ως προσωπικότητα;

*Είναι πολύ τρυφερός. Αλλά και πολύ «αξιοπρεπής». Όταν θέλει κάτι και του πεις «όχι», σηκώνει το κεφάλι και φεύγει με αξιοπρέπεια. Χωρίς να γίνεται επαίτης… Όταν σηκώνει το κεφάλι, λιώνω… Τον λατρεύω.

 

 

Κοιμάστε και μαζί;

*Όχι. Δεν ανεβαίνει ποτέ σε κρεβάτια, καναπέδες, πολυθρόνες κ.λπ. Τον έχω μάθει έτσι, γιατί έχω θέμα με τις τρίχες και τη σκόνη… Αλλά κάθε μέρα περνάμε μαζί χρόνο στα… πατώματα. Παίζουμε. Πειραζόμαστε.

Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στο σπίτι και σε περιμένει;

*Νιώθω πολύ τυχερός. Και ευγνώμων. Είναι ευχή να σε υποδέχεται η ΑΓΑΠΗ προσωποποιημένη. Με το που ανοίγεις την πόρτα σου να αντικρίζεις αυτή τη φατσούλα. Αυτό το πλασματάκι που σου δείχνει με τον πιο όμορφο και ενθουσιώδη τρόπο το πόσο χαίρεται που σε βλέπει. Και το πόσο του έλειψες…

 

 

Όταν έχεις κακή διάθεση, πώς αντιδρά;

*Εξαρτάται… Συνήθως έρχεται και κουρνιάζει δίπλα μου και με κοιτάζει στα μάτια για να καταλάβει τι έχω. ‘Η για να βοηθήσει… Άλλες φορές πάει στο χαλάκι του. Μου δίνει τον χώρο μου, αλλά με παρακολουθεί από εκεί με μάτια άοκνα…

“Οι σκύλοι είναι η επαφή μας με τον παράδεισο. Δεν ξέρουν ούτε κακία ούτε φθόνο ούτε δυσφορία”, σύμφωνα με τον Τσέχο συγγραφέα Μίλαν Κούντερα. Πώς θα το σχολίαζες;

*Μμ, ναι κάτι τέτοιο θα έλεγα και εγώ. Οι σκύλοι, τα ζώα γενικότερα θα έλεγα, είναι ό,τι μας απέμεινε από τον Παράδεισο!

 

 

Ποια υπόσχεση θα ήθελες να του δώσεις;

*Θα ήθελα να είμαι άξιος της αγάπης του. Να μπορώ να του δίνω όση αγάπη θέλει. Να περνάμε μαζί όσο περισσότερο χρόνο γίνεται. Να κάνουμε μαζί πολλά ταξίδια που τόσο του αρέσουν. Πολλές χαζομάρες. Να γελάμε. Να είναι χαρούμενος.

Πώς οραματίζεσαι το κοινό σας μέλλον;

*Με πολλά ταξίδια. Πολλές αλητείες. Πολλές σκανδαλιές. Και πολλές πολλές πολλές αγκαλίτσες – αγαπίτσες. Που και οι δυο τις ευχαριστιόμαστε τόσο πολύ. Είμαστε και οι δύο αγκαλίτσες! Και εύχομαι όταν θα έρθει η ώρα του αποχωρισμού, να γίνει ήρεμα και χωρίς πόνο. Για εκείνον. Γιατί για μένα ξέρω… Το έχω ζήσει. Θα είναι αβάσταχτο…

 

 

Μία συμβουλή για τους νέους “γονείς” σκύλων;

*Να αφουγκράζονται τα φιλαράκια τους και να καταλάβουν ότι έχουν να κάνουν με αυτόνομες προσωπικότητες. Με πλάσματα που έχουν άποψη, θέλω, ανάγκες, προτιμήσεις. Και να τα σέβονται. Και να τους αφιερώνουν χρόνο. Καθαρό δικό τους χρόνο. Τα ζώα δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία. Είναι πλάσματα ζωντανά. Να θέτουν όρια βέβαια, αλλά και να τους δίνουν το χώρο τους. Και να τα αγαπάνε. Απέραντα…

 

 

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα όπου κι έκανε τις πρώτες του μουσικές και χορευτικές σπουδές. Παρακολούθησε μαθήματα χορού στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και σε σεμινάρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1993 αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου.
Ως ηθοποιός και χορευτής συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, τη Μαρία Χορς, το Θίασο Πορφύρα της Ειρήνης Παπά, το Μιχάλη Κακογιάννη, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τα Χορικά της Ζουζούς Νικολούδη, το Χοροθέατρο Ροές, το Θέατρο Τέχνης κ.ά. Το 1994 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Τέλος Εποχής» του Αντώνη Κόκκινου.
Έχει χορογραφήσει ή σκηνοθετήσει: 96 Θεατρικά Έργα, 41 Όπερες και Οπερέτες, 35 Χοροθεατρικά Έργα, 4 μικτά θεάματα, 3 Κουκλοθέατρα, 10 Έργα με Παιδιά και 8 με Εφήβους, πολλές ποιητικές και μουσικές βραδιές και αφιερώματα, μεταξύ άλλων, για την Fujiwara Opera του Τόκιο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Θέατρο (Κεντρική, Πειραματική, Παιδική Σκηνή), την Εθνική Λυρική Σκηνή (Κεντρική, Παιδική Σκηνή), την Όπερα Δωματίου Αθηνών, το Φεστιβάλ Αθηνών, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου, Κέρκυρας, Κοζάνης, Κρήτης και Ρούμελης.
Από το 1997 διδάσκει σε σεμινάρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ελεύθερα ή ενταγμένα σε Ευρωπαϊκά προγράμματα. Μεταξύ άλλων, στο Εργαστήρι Ηθοποιών του Εθνικού Θεάτρου (1999-2001), στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιόνιου Πανεπιστήμιου (2008), στο Όπερα Στούντιο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (2009) και στη Θερινή Ακαδημία Όπερας (Όπερα Δωματίου Κέρκυρας / τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιόνιου Πανεπιστήμιου / ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας (2012), στο Centro Sociale di Salerno στο πλαίσιο του προγράμματος “CFP D e per il progetto Quelli che la Danza/ Ra.i.d. Festival” (2014), Dance Days 4 Χανιά (2014), στο Μεταπτυχιακό Τμήμα των Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου / Ναύπλιο (2016, 2017, 2018, 2019, 2020).
Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις του Χοροθεατρικού Ομίλου του Κολεγίου Αθηνών (1997-2001) και του Μουσικού Ομίλου του Αρσάκειου Τοσίτσειου Ιδρύματος Αθηνών (2006).
Για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας έχει σκηνοθετήσει: την όπερα του Τζιακίνο Ροσίνι,”La Cambiale di matrimonio” (2008 – στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Εδαφικής Συνεργασίας Ελλάδα – Ιταλία 2007 – 2013 / “La bottega delle voci – opera dei Giovani”), “Το Καμπιέλο” του Γκολντόνι (2012), τις “ασκήσεις ετοιμότητας” (2013 – “in readiness” στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού προγράμματος La bottega delle voci – centro di produzione teatrale II”), τις βραδιές “κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό” (2012 – 2014), τις βραδιές “υπό το φως των κεριών” (2012-2014), τις μουσικές βραδιές “στην Πανσέληνο”(Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβριος 2012, 2013, 2014), το έργο του Μπρεχτ “Η Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της” (2014) και τη μαύρη κωμωδία “Λευκή δαντέλα” (2015).
Το 1993 ίδρυσε το Χοροθέατρο Ήρος Άγγελος για το οποίο έχει σκηνοθετήσει και χορογραφήσει τα έργα: Τα Ερωτικά (1993), Εξέδυσάν Με (1995), Λίλιθ (1996), Σαλώμη (1998), Εν Πλω (1999), Έκτοτε (1999), Φαίδρα (2000), Φαίδρα (Νέα εκδοχή-2003), Solitude (2004), Εδουάρδος Β ́ (2005), Εδουάρδος Β ́ (Νέα εκδοχή-2006), A.Y.O.R.: Με δική σου ευθύνη (work in progress -2007), ασκήσεις ετοιμότητας I (2008), ασκήσεις ετοιμότητας II (2008), ασκήσεις ετοιμότητας III (2008), ασκήσεις ετοιμότητας IV (2008), ασκήσεις ετοιμότητας V (2009), ασκήσεις ετοιμότητας V (2010), μνήμες στο νερό (2010), the forbidden city (2011), ασκήσεις ετοιμότητας V (Νέα εκδοχή-2011), ασκήσεις ετοιμότητας VI (2012), ασκήσεις ετοιμότητας VΙI (2013), ασκήσεις ετοιμότητας (Νέα εκδοχή-2014), ρωμαίος + (2014), corpus poeticus I (2015), Αντίνοος (2015), Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν (2015), Δες, τα χέρια μου είναι άστρα, είναι πουλιά, είναι θηλιά, είναι αγκαλιά… (2016), Ηρακλής (2016), Άκου έν’ όνειρο, ψυχή μου (2017), Eφωνάξαν ως τ’ αστέρια του Ιονίου τα νησιά (2017), Οδυσσέας Ι – Νόστος (2018), Ορέστης (2018).
Το 2017 σκηνοθέτησε την όπερα του Σπυρίδωνα Ξύνδα “Ο Υποψήφιος” μια παραγωγή της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κερκύρας σε συνεργασία με την Χορωδία Κέρκυρας και το μουσικό τμήμα του Ιόνιου Πανεπιστήμιου.
Το 2018 σκηνοθέτησε το έργο “Dust in the wind” με φοιτητές του Ιόνιου Πανεπιστήμιου μια παραγωγή του Συλλόγου “Στήριξη”, την Οπερέτα “Οι Απάχηδες των Αθηνών” του Νίκου Χατζηαποστόλου με την Δημοτική Χορωδία Κέρκυρας “San Giacomo” και την όπερα με παιδιά “Μια πολιτεία χτίζουμε” του Paul Hindemith για την Φιλαρμονική Εταιρία Κερκύρας και το παιδικό τμήμα της Χορωδίας Κέρκυρας.
Το 2019 σκηνοθέτησε την οπερέτα του Νίκου Χατζιαποστόλου “Ο Βαπτιστικός” μια παραγωγή της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κέρκυρας σε συνεργασία με την Δημοτική Χορωδία Κέρκυρας “San Giacomo”. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς σκηνοθέτησε τη σουίτα μπαλέτου “Ζορμπάς” του Μίκη Θεοδωράκη, πρώτη φορά σε θεατρική μορφή, για την Φιλαρμονική Εταιρία Μάντζαρος και τη Δημοτική Χορωδία Κέρκυρας “San Giacomo”. Ακόμα, σκηνοθέτησε για τον Πολιτιστικό Όμιλο Κανονίου, την μουσική βραδιά “στο σεληνόφως” καθώς και το δρώμενο “Η Αυτοκράτειρα και ο δάσκαλος. Μια συνάντηση” στον Κήπο των Μουσών του Αχίλλειου για το Πολιτιστικό Σωματείο “Αλμπέρτ Κοέν”. Τον Δεκέμβριο του 2019 σκηνοθέτησε την οπερέτα του Αλέξανδρου Γκρεκ “Μυριέλλα” μια παραγωγή της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κερκύρας σε συνεργασία με την Χορωδία Κέρκυρας.
Ακόμα έχει σκηνοθετήσει για τον Γυμναστικό Όμιλο Κέρκυρας τις παραστάσεις: “Όμορφη και παράξενη πατρίδα”(2019) και “Μεσόγειος” (2020)
Το φθινόπωρο του 2020 θα χορογραφήσει για την Όπερα Της Πράγας, την όπερα “Κάρμεν” του Μπιζέ σε σκηνοθεσία του Γκρίσα Αζαγκάροφ.
Είναι μέλος και από το 2011 πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού CID της UNESCO. Υπήρξε Αντιπρόεδρος της Γνωμοδοτικής Επιτροπής για τις Σχολές Χορού, μέλος της Επιτροπής Τιμητικών Συντάξεων του Υπουργείου Πολιτισμού και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού. Είναι ιδρυτικό μέλος και από το 2002, πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων. Από το 2012 έως το 2015 ήταν Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠέτρος Γάλλιας: «Ζώντας με τον Έρωτα!»
Περισσότερα

Τι είναι αυτό που κάνει τη γιαγιά ενός ελέφαντα τόσο σημαντική;

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Για πολλούς από εμάς, η γιαγιά είναι η ενσάρκωση της σοφίας, της φροντίδας, της προστασίας και της άνεσης.

Αντίθετα, στον κόσμο των ζώων, η μητέρα της μαμάς ή του μπαμπά ενός ζώου δεν παίζει ρόλο στην ανατροφή της νέας γενιάς.

Αυτό είναι επειδή τα ζώα δεν ζουν συνήθως τόσο πολύ και δεν είναι όλα με μια οικογένεια στενά δεμένη, όπως κάνουν οι άνθρωποι.

Υπάρχει ωστόσο ένα ζώο, στην κοινωνία του οποίου η γιαγιά διαδραματίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Αυτό είναι ο ελέφαντας.

Πάνω από 40 χρόνια, ο καθηγητής Phyllis Lee συλλέγει δεδομένα σχετικά με 800 διαφορετικούς ελέφαντες στο εθνικό πάρκο Amboseli στην Κένυα (θυμηθείτε ότι αυτά τα ζώα μπορούν να ζήσουν όσο και ένας άνθρωπος). Ανακάλυψε ότι η επιβίωση ενός μωρού εξαρτάται από την παρουσία της γιαγιάς του.

Οι ελέφαντες ζουν σε μεγάλες οικογένειες που απαρτίζονται από μέλη με διάφορες ηλικίες.

Τι είναι αυτό που κάνει τη γιαγιά ενός ελέφαντα τόσο σημαντική;

Το μεγαλύτερο σε ηλικία θηλυκό θεωρείται πάντα η κεφαλή της οικογένειας μεταξύ των ελεφάντων. Αυτή οδηγεί το κοπάδι σε νερό και τροφή και φροντίζει τα μέλη της οικογένειάς της όταν συναντήσουν άλλη οικογένεια.

Οι ελέφαντες γεννούν πιο συχνά όταν υπάρχει μια γιαγιά στην οικογένεια. Είναι η γιαγιά ιδίως που προστατεύει το μωρό ελέφαντα, προσέχοντας το και απομακρύνοντας τυχόν εμπόδια που μπορεί να εμφανιστούν στο δρόμο του.

Οι ηλικιωμένοι θηλυκοί ελέφαντες δεν ανταγωνίζονται με τους άλλους για την τροφή όπως συχνά συμβαίνει με τα άλλα ζώα, και αφήνουν τα μικρά να φάνε πρώτα.

Ο καθηγητής Lee λέει ότι οι ελέφαντες είναι εξαιρετικά ευφυή ζώα και απαιτούνται πολλά χρόνια μελέτης για να τους κατανοήσουμε πλήρως.

Έτσι, εάν είστε αρκετά τυχεροί να έχετε μια γιαγιά, να θυμάστε ότι έχετε πολύ περισσότερα κοινά με ελέφαντες από ό,τι μπορεί να έχετε σκεφτεί αρχικά.

 

 

Τα μεγαλύτερα χερσαία ζώα

Οι ελέφαντες είναι μεγάλα θηλαστικά της οικογένειας των Ελεφαντιδών και της τάξεως των Προβοσκιδοειδών. Παραδοσιακώς, αναγνωρίζονται δύο είδη, ο αφρικανικός ελέφαντας (Loxodonta africana – Λοξόδοντα η αφρικανή) και ο ασιατικός ελέφαντας (Elephas maximus – Ελέφας ο μάξιμος), αν και ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι οι αφρικανικοί ελέφαντες της σαβάνας και οι αφρικανικοί ελέφαντες των δασών αποτελούν ξεχωριστά είδη (L. africana – Λ. αφρικανή και L. cyclotis – Λ. κύκλωτις αντιστοίχως).

Οι ελέφαντες είναι διάσπαρτοι σε όλη την υποσαχάρια Αφρική, τη νότια Ασία και τη νοτιοανατολική Ασία. Οι Ελεφαντίδες είναι η μόνη επιζώσα οικογένεια της τάξεως των Προβοσκιδοειδών· άλλες, τώρα εξαφανισμένες, οικογένειες της τάξεως περιλαμβάνουν τα μαμούθ και τους μαστόδοντες. Οι αρσενικοί αφρικανικοί ελέφαντες είναι τα μεγαλύτερα επιζώντα χερσαία ζώα και μπορούν να φτάσουν σε ύψος τα 4 μέτρα και σε βάρος τα 7.000 χιλιόγραμμα.

Όλοι οι ελέφαντες έχουν πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εκ των οποίων το πλέον αξιοσημείωτο είναι μία μεγάλη προβοσκίδα, χρησιμοποιούμενη για πολλούς σκοπούς, ιδιαίτερα στην αναπνοή, στην ανύψωση του νερού και στη σύλληψη αντικειμένων. Οι κοπτήρες τους αναπτύσσονται σε χαυλιόδοντες, οι οποίοι εξυπηρετούν ως όπλα και ως εργαλεία για τη μετακίνηση αντικειμένων και το σκάψιμο. Τα μεγάλα πτερύγια των αυτιών των ελεφάντων βοηθούν στον έλεγχο της θερμοκρασίας του σώματός τους. Τα πόδια τους, που μοιάζουν με κίονες, μπορούν να φέρουν το μεγάλο τους βάρος. Οι αφρικανικοί ελέφαντες έχουν μεγαλύτερα αυτιά και κοίλη ράχη, ενώ οι ασιατικοί ελέφαντες έχουν μικρότερα αυτιά και κυρτή ή επίπεδη ράχη.

Οι ελέφαντες είναι χορτοφάγοι και μπορούν να βρεθούν σε διάφορα ενδιαιτήματα όπως οι σαβάνες, τα δάση, οι έρημοι και τα τενάγη. Προτιμούν να μένουν κοντά σε νερό. Θεωρούνται ότι είναι βασικά είδη λόγω της επιδράσεώς τους στα περιβάλλοντά τους. Τα άλλα ζώα τείνουν να κρατούν αποστάσεις και οι θηρευτές όπως τα λιοντάρια, οι τίγρεις, οι ύαινες και οι άγριοι σκύλοι συνήθως στοχεύουν μόνο τους νεαρούς ελέφαντες.

 

 

Οι οικογενειακές ομάδες

Τα θηλυκά τείνουν να ζουν σε οικογενειακές ομάδες, οι οποίες μπορούν να αποτελούνται από ένα θηλυκό με τα μικρά της ή αρκετά συγγενικά θηλυκά με τα μικρά τους. Οι ομάδες έχουν επικεφαλής ένα άτομο, συνήθως το γηραιότερο θηλυκό. Οι ελέφαντες έχουν μία κοινωνία σχάσεως-συντήξεως στην οποία πολλαπλές οικογενειακές ομάδες ενώνονται για να κοινωνικοποιηθούν. Τα αρσενικά αφήνουν τις οικογενειακές τους ομάδες όταν φτάνουν στην εφηβεία και μπορεί να ζήσουν μόνα ή με άλλα αρσενικά. Τα ενήλικα αρσενικά κυρίως αλληλεπιδρούν με τις οικογενειακές ομάδες, όταν ψάχνουν ζευγάρι και εισέρχονται σε μία κατάσταση αυξημένης τεστοστερόνης και επιθετικότητας γνωστή ως μαστ, η οποία τους βοηθά να αποκτήσουν κυριότητα και αναπαραγωγική επιτυχία.

Τα μικρά είναι το κέντρο της προσοχής στις οικογενειακές ομάδες τους και βασίζονται στις μητέρες μέχρι το τρίτο έτος της ηλικίας τους. Οι ελέφαντες μπορούν να ζήσουν έως και 80 χρόνια στη φύση. Επικοινωνούν με αγγίγματα, οπτικά, οσμές και ήχους· οι ελέφαντες χρησιμοποιούν υποήχους και σεισμική επικοινωνία για μεγάλες αποστάσεις. Η νοημοσύνη των ελεφάντων έχει συγκριθεί με αυτή των πρωτευόντων και των κητωδών. Φαίνεται να έχουν αυτοεπίγνωση και δείχνουν ενσυναίσθηση για ετοιμοθάνατα ή νεκρά άτομα του είδους τους.

Το εμπόριο ελεφαντόδοντου

Οι αφρικανικοί ελέφαντες κατατάσσονται ως εύτρωτο είδος από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN), ενώ ο ασιατικός ταξινομείται ως κινδυνεύον. Μία από τις μεγαλύτερες απειλές των πληθυσμών των ελεφάντων είναι το εμπόριο ελεφαντοδόντου, καθώς τα ζώα θηρεύονται λαθραίως για τους χαυλιόδοντές τους. Άλλες απειλές για τους αγρίους ελέφαντες περιλαμβάνουν την καταστροφή των ενδιαιτημάτων και τις συγκρούσεις με τους τοπικούς πληθυσμούς.

Οι ελέφαντες χρησιμοποιούνται ως ζώα εργασίας στην Ασία. Στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν στον πόλεμο· σήμερα, συχνά εκτίθενται σε ζωολογικούς κήπους και σε τσίρκα. Οι ελέφαντες είναι εξαιρετικά αναγνωρίσιμοι και εμφανίζονται στην τέχνη, τη λαογραφία, τη θρησκεία, τη λογοτεχνία και τον λαϊκό πολιτισμό.

Η «μνήμη ελέφαντα»

Επιστημονικές έρευνες επιβεβαιώνουν τη λαϊκή ρήση, που θέλει τους ελέφαντες να διατηρούν εύκολα στη μνήμη αρκετά πράγματα ταυτόχρονα. Η «μνήμη ελέφαντα», σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι τόσο ισχυρή που επιτρέπει στα θηλυκά ζώα να θυμούνται το πού βρίσκονται μέχρι και 30 μέλη της οικογένειάς τους, όταν τα ίδια δεν είναι παρόντα.

Μπορεί να μην είναι δίπλα τους, αλλά οι θηλυκοί ελέφαντες θυμούνται πάντα πού άφησαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Σε αυτό τους βοηθά η δυνατή τους όσφρηση, αλλά και ο νοητός χάρτης που δημιουργούν και στον οποίο καταγράφουν τις περιοχές στις οποίες, πιθανότατα, έχουν οδηγηθεί οι υπόλοιποι ελέφαντες.

Σύμφωνα με τις έρευνες που πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο St Αndrews της Σκωτίας, οι θηλυκοί ελέφαντες έχουν τη δυνατότητα να θυμούνται τις περιοχές όπου βρίσκονται τουλάχιστον άλλοι 17 συγγενείς ελέφαντες ταυτόχρονα ίσως ακόμη και 30.

Όταν, για παράδειγμα, σταματούν κάπου για να αναζητήσουν τροφή, ξέρουν ποιοι από τους άλλους ελέφαντες της οικογένειας προηγούνται, ποιοι μένουν πίσω και ποιοι ταξιδεύουν σε χωριστές ομάδες. «Για εμάς, τους ανθρώπους, είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθούμε ταυτόχρονα τα δύο ή τρία παιδιά μας σε ένα εμπορικό κέντρο με πολύ κόσμο. Φανταστείτε να προσπαθούσαμε να κάνουμε το ίδιο με 30 παιδιά», επισήμανε ο καθηγητής Ρίτσαρντ Μπιρν.

Το πείραμα των Σκωτσέζων

Ο ίδιος και οι συνεργάτες του εξέτασαν την ικανότητα των αφρικανικών ελεφάντων να θυμούνται πού πήγε το κάθε μέλος της οικογένειας, παρακολουθώντας τη συμπεριφορά τους ενώ μύριζαν ούρα. Οι ελέφαντες δεν φημίζονται για τη δυνατή όρασή τους, αλλά έχουν άριστη όσφρηση και είναι σε θέση να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον από τα ούρα που αφήνουν στο έδαφος.

Οι ερευνητές πήραν δείγματα ούρων κάποιων ελεφάντων από το έδαφος και τα τοποθέτησαν σε μια περιοχή απ’ όπου αναμενόταν να περάσει ένα κοπάδι. Τα δείγματα ούρων ανήκαν σε μέλη του συγκεκριμένου κοπαδιού. Παρατήρησαν λοιπόν πως τα ζώα αντέδρασαν με έκπληξη, όταν αναγνώρισαν στο έδαφος την οσμή ενός ελέφαντα, μέλους της οικογένειας, ο οποίος όμως βρισκόταν πίσω τους. Οι ελέφαντες επίσης αντέδρασαν όταν μύρισαν τα ούρα κάποιου μέλους της οικογένειας το οποίο βρισκόταν μακριά και όχι στην ίδια περιοχή με αυτούς. Αντίθετα, έδειξαν αδιαφορία για δείγματα ούρων ελεφάντων που δεν ανήκαν στην ομάδα τους. «Η παρατήρησή μας έδειξε επίσης πως οι θηλυκοί ελέφαντες είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να παρακολουθούν τα μέλη της οικογένειας με τα οποία συνταξιδεύουν».

Οι επιστήμονες, όμως, κατέληξαν και σε ένα άλλο συμπέρασμα: «Οι ελέφαντες, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, δεν κρατούν στη μνήμη τους πράγματα για μεγάλες περιόδους ή για πάντα. Ό,τι δεν χρειάζεται στην καθημερινότητά τους διαγράφεται από τη μνήμη», επισήμανε ο καθηγητής Μπιρν. Οι παρατηρήσεις των επιστημόνων πραγματοποιήθηκαν στο Εθνικό Πάρκο Αμποσέλι της Κένυας. Η έρευνά τους δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Βiology Letters.

Με μια ματιά

● ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ζουν συνήθως γύρω στα 70 με 80 χρόνια

● ΚΑΤΑ ΤΗ γέννησή τους ζυγίζουν περίπου 120 κιλά.

● Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ελέφαντας που εντοπίστηκε ποτέ ήταν ένας αρσενικός αφρικανικός, που σκοτώθηκε από κυνηγούς στην Αγκόλα το 1956. Είχε ύψος 4,2 μέτρα και βάρος 12 τόνους.

● ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ οι ελέφαντες αποτελούν σύμβολα σοφίας.

● ΕΚΤΟΣ από τη μνήμη τους, φημίζονται και για την εξυπνάδα τους.

● Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ του αφρικανικού ελέφαντα έχει περιοριστεί σήμερα, κυρίως λόγω του κυνηγιού. Κάποτε οι εκπρόσωποι του είδους υπολογίζονταν σε εκατομμύρια, σήμερα όμως δεν ξεπερνούν τις 690.000.

● Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ είναι προστατευόμενο είδος, διεθνώς.

Ετυμολογία

Η λέξη “ελέφαντας” προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ἐλέφας (γενική ἐλέφαντος ), πιθανώς από μη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, όπως η Φοινικική. Η λέξη μαρτυρείται στην Μυκηναϊκή ελληνική ως e-re-pa και e-re-pa-to στη συλλαβική γραφή Γραμμική Β. Όπως στη μηκυναϊκή ελληνική, ο Όμηρος χρησιμοποίησε τη λέξη για να εννοήσει το ελεφαντόδοντο, αλλά μετά τον καιρό του Ηροδότου, αναφέρεται εξίσου και στο ζώο. Η λέξη πέρασε μέσω της λατινικής σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες (αγγλ. elephant, γαλλ. éléphant κλπ.). Στα Σουαχίλι οι ελέφαντες είναι γνωστοί ως Ndovu ή Tembo. Στα Σανσκριτικά οι ελέφαντες ονομάζονται hastin, ενώ στα Χίντι είναι γνωστοί ως hāthī (हाथी). Λοξόδοντα, η γενική ονομασία για τους αφρικανικούς ελέφαντες, είναι ελληνική.

Ταξινόμηση, είδη και υποείδη

Οι ελέφαντες ανήκουν στην οικογένεια των Ελεφαντιδών, τη μόνη οικογένεια της τάξεως των Προβοσκιδοειδών που έχει απομείνει. Οι στενότεροι σωζόμενοι συγγενείς τους είναι Σειρηνοειδή (ντουγκόνγκ και μανάτοι) και οι ύρακες, με τους οποίους αποτελούν τον κλάδο Paenungulata της υπερτάξεως Αφροθήρια. Οι ελέφαντες και τα σειρηνοειδή ομαδοποιούνται επιπλέον στον κλάδο Τηθυθήρια. Παραδοσιακώς, αναγνωρίζονται δύο είδη ελεφάντων· ο αφρικανικός ελέφαντας (Loxodonta africana – Λοξόδοντα η αφρικανή) της υποσαχάριας Αφρικής και ο ασιατικός ελέφαντας (Elephas maximus – Ελέφας ο μέγιστος) της νότιας και νοτιοανατολικής Ασίας. Οι αφρικανικοί ελέφαντες έχουν μεγαλύτερα αυτιά, κοίλη ράχη, πιο ζαρωμένο δέρμα, επικλινή κοιλιά και δύο δακτυλόμορφες προεκτάσεις στην άκρη της προβοσκίδας. Οι ασιατικοί ελέφαντες έχουν μικρότερα αυτιά, κυρτή ή επίπεδη ράχη, πιο λείο δέρμα, οριζόντια κοιλιά που σε ορισμένες περιπτώσεις κρεμά στη μέση και μία προέκταση στην άκρη της προβοσκίδας.

Προβοσκίδα

Το πιο χρήσιμο εργαλείο στον ελέφαντα είναι η προβοσκίδα, που είναι πιο ευέλικτη ακόμα και από τα ανθρώπινα χέρια. Είναι πολύ δυνατή και χρήσιμη για τη συλλογή τροφής και νερού και με αυτή μπορεί να ξεριζώνει θάμνους και μικρά δέντρα και να κόβει κλαδιά. Η άκρη της δε είναι τόσο επιδέξια που μπορεί να μαζεύει και τα πιο μικροσκοπικά αντικείμενα από το έδαφος. Επίσης η προβοσκίδα απορροφά σκόνη και λάσπη, ψεκάζοντάς τη στο σώμα του ελέφαντα και προστατεύοντάς τον από τη ζέστη και τον καυτό ήλιο, ενώ αποτελεί και ένα ισχυρό αμυντικό όπλο αφού λειτουργεί σαν πανίσχυρο ρόπαλο εναντίον των εχθρών του.

Άλλα χαρακτηριστικά

Χαρακτηριστικό στον ελέφαντα εκτός από την προβοσκίδα, είναι και οι χαυλιόδοντές του. Μεγάλοι κοπτήρες που φυτρώνουν στην άνω γνάθο και χρησιμοποιούνται ως όπλο και βοηθητικό εργαλείο. Κάθε χαυλιόδοντας στα ενήλικα αρσενικά φθάνει το μήκος των 3 μέτρων και βάρος από 25-50 κιλά, ενώ στα θηλυκά δεν ξεπερνά τα 10 κιλά. Στο παρελθόν το κυνήγι του ελέφαντα για τους πολύτιμους χαυλιόδοντές του, το ονομαστό ελεφαντόδοντο, γινόταν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό που ήταν αιτία το είδος να απειληθεί με εξαφάνιση και χρειάστηκε την επέμβαση των αρχών για την προστασία του, με τη δημιουργία μεγάλων πάρκων.

Σήμερα πάντως και με την παρέμβαση πολλών οικολογικών οργανώσεων, το κυνήγι του ελέφαντα έχει σχεδόν σταματήσει. Σε μερικούς ελέφαντες στις περιοχές της Ζάμπια και της Μοζαμβίκης οι χαυλιόδοντες απουσιάζουν εντελώς και κάποιοι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτό έγινε από τη φύση ώστε να προστατευτεί το είδος από τους κυνηγούς.

Αισθήσεις και εγκέφαλος

Ο ελέφαντας έχει μικρά μάτια, η όρασή του δεν είναι καλή και δύσκολα μπορεί να διακρίνει ένα αντικείμενο σε απόσταση 50 μέτρων, όμως η όσφρησή του είναι πολύ ανεπτυγμένη. Παρά το τεράστιο κεφάλι που διαθέτει, ο εγκέφαλός του είναι πολύ μικρός, 4 μόνο φορές βαρύτερος από αυτόν του ανθρώπου. Είναι πανέξυπνο και συναισθηματικό ζώο, με πολύ καλή μνήμη, που τη χρησιμοποιεί κυρίως για τον προσανατολισμό του, ενώ η ευφυΐα του θεωρείται πως είναι αντίστοιχη των δελφινιών.

Εκπαίδευση

Εκπαιδεύεται σχετικά εύκολα και εξημερώνεται, οι πρώτοι δε εξημερωμένοι ελέφαντες θεωρούνται αυτοί στην Ινδία στους προ Χριστού αιώνες που χρησιμοποιήθηκαν στις μάχες. Ακόμη και σήμερα οι ελέφαντες στις περιοχές της Ινδίας και της Μαλαισίας χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά βαριών αντικειμένων, στις παρελάσεις και τις μεγάλες γιορτές και παγκοσμίως σε διάφορα τσίρκα για επιδείξεις.

 

Γιαγιά ελέφαντα

 

Κοινωνική ζωή, ανεύρεση τροφής και αναπαραγωγή

Οι ελέφαντες ζουν σε κοπάδια των 15-30 ατόμων και μετακινούνται συνεχώς μέρα και νύχτα για την αναζήτηση τροφής και νερού. Είναι ιδιαίτερα κοινωνικά ζώα και η αγέλη τους συνήθως αποτελείται από ένα ηλικιωμένο θηλυκό, από τη νεότερη ώριμη κόρη και από διάφορες ηλικίες και των δύο φύλων. Το γηραιότερο θηλυκό εποπτεύει τις διάφορες δραστηριότητες.

Παρά το τεράστιο μέγεθός τους και το μεγάλο βάρος τους διανύουν συνήθως 10 χιλιόμετρα σε μία ώρα, ενώ όταν βρεθούν σε κατάσταση πανικού φτάνουν και τα 40 χιλιόμετρα την ώρα.

Ο ελέφαντας δεν μπορεί να αναπαραχθεί πριν από τη συμπλήρωση των 15 χρόνων και η κυοφορία του θηλυκού κρατάει 22-23 μήνες. Το ύψος του νεογνού φτάνει τα 90 εκατοστά και το βάρος τα 120 κιλά. Η διάρκεια ζωής του φτάνει κατά μέσον όρο τα 70 χρόνια.

  • Πηγές πληροφοριών: [upworthy], tanea, ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤι είναι αυτό που κάνει τη γιαγιά ενός ελέφαντα τόσο σημαντική;
Περισσότερα

Το Σπρίνγκερ Σπάνιελ – διασώστης, που εντοπίζει και σώζει τραυματισμένα κοάλα στην Αυστραλία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι πυροσβέστες είναι οι «ήρωες» στις φονικές πυρκαγιές της Αυστραλίας, καθώς δίνουν μάχη σώμα με σώμα με τις φλόγες, ενώ προσπαθούν να σώσουν όσα περισσότερα ζώα μπορούν.

 

 

Μαζί τους έχουν και μια πολύτιμη συνεργάτιδα, την τετράποδη Taylor. Το αγγλικό Σπρίνγκερ Σπάνιελ, το οποίο εντοπίζει και σώζει τραυματισμένα κοάλα στην Αυστραλία.

Η Taylor είναι μια σκυλίτσα, η οποία είναι ειδικά εκπαιδευμένη και η βοήθειά της είναι σημαντική και πολύτιμη.

Μόλις ακούσει την εντολή: «Κοάλα, βρες το!», ψάχνει και βρίσκει τα τραυματισμένα κοάλα, από την οσμή της γούνας ή των περιττωμάτων τους.

 

 

Μάλιστα παίρνει και την… «ανταμοιβή» της, αφού κάθε φορά που εντοπίζει ένα κοάλα, επιβραβεύεται με ένα μπαλάκι του τένις ή κάποια λιχουδιά.

Οι πυρκαγιές στην Αυστραλία έχουν κοστίζει τη ζωή 29 ανθρώπων και η καμένη έκταση είναι ίση σε έκταση με την Ιρλανδία, ενώ εκτιμάται πως έχουν καεί ένα δισεκατομμύριο ζώα.

 

 

How does Taylor find Koalas? 🐨 🌱 It’s difficult to get footage of her actually surveying burnt locations due to the dangerous nature of the area (and the fact that all our attention is focused on finding injured animals), so here is a set up to give an insight into how she searches and what she does when she finds what she is looking for!- She will prioritise finding live koalas and show a strong indication and sit when she detects one up a tree.- In the absence of live koalas or in high wind Taylor will drop directly in front of the freshest scats in the area.👉 Obedience is important!!In the video you will see Taylor’s ability to ignore other animals and focus on the task at hand. (Our flock of chickens is acting as wildlife today).- One long bip on the whistle = ‘SIT’.- Several short bips = ‘COME’- 2 short bips = change direction- ‘HEEL’ = walk beside me.The bumper Ryan throws out is also replicating something fast moving past her face and she should sit immediately unless asked to retrieve it. If at any stage she here’s the whistle on her way to retrieve the bumper, she needs to respond to the whistle.What does she get in return? A whole lot of praise, her favourite treats but above all else, a ball!! (Note for media enquires: a link to the full HD version of any of these clips can be sent out via email ryan@tateanimals.com)

Δημοσιεύτηκε από TATE Animal Training Enterprises στις Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο Σπρίνγκερ Σπάνιελ – διασώστης, που εντοπίζει και σώζει τραυματισμένα κοάλα στην Αυστραλία
Περισσότερα

Susanna Tamaro: “Το να έχεις μάτια και να έχεις βλέμμα δεν είναι το ίδιο πράγμα”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

…Πόσες φορές, ενώ το θορυβώδες κοινό παρέλαυνε από μπροστά της, δεν της είχαν ξανάρθει στο μυαλό τα λόγια του Ανθρώπου: “Το να έχεις μάτια και να έχεις βλέμμα δεν είναι το ίδιο πράγμα”. “Τι θες να πεις;”

“Τα μάτια είναι δεμένα με τα χέρια, ενώ το βλέμμα είναι δεμένο με την καρδιά. Το βλέμμα δεν γνωρίζει αποστάσεις, ούτε φραγμούς. Τα μάτια αντίθετα μετράνε το καθετί. Αν βρουν έναν άδειο χώρο, χτίζουν αμέσως έναν τοίχο”.

“Και πώς θα μπορέσω να τα ξεχωρίσω;”. “Η καρδιά επικοινωνεί απευθείας με την καρδιά, δεν έχει ανάγκη τα χείλη”, ήταν η απάντηση του Ανθρώπου.

Πόσες καρδιές είχε συναντήσει εκείνα τα χρόνια; Εκτός από τη φορά που είδε φευγαλέα εκείνη την πιτσιρίκα, καμία. Αισθανόταν πως τα μάτια που είχαν ακουμπήσει πάνω στη γούνα της την είχαν φθείρει κυριολεκτικά. Τις μέρες που δεν είχαν παράσταση, μια βαθιά εξάντληση κυρίευε κάθε ίνα του κορμιού της. Τι είχαν γίνει όλες οι φιλοδοξίες της για τη ζωή της;

Είχε αφήσει τη γη της και είχε κατευθυνθεί προς την Ανατολή, σε αναζήτηση ενός σπουδαιότερου πεπρωμένου, αλλά το μεγαλείο της μοίρας της μετριόταν τώρα πια στα λιγοστά μέτρα του κλουβιού της. Τον πρώτο καιρό βημάτιζε μπρος και πίσω, μέρα και νύχτα, χωρίς ποτέ να σταματά, διανύοντας χιλιόμετρα ολόκληρα δίχως να κινείται. Τέσσερα βήματα μπροστά, μεταβολή, τέσσερα βήματα πίσω. “Όλες το ίδιο κάναμε!” της είχαν πει οι άλλες τίγρεις. “Αλλά θα δεις ότι θα ηρεμήσεις κι εσύ. Ω, ναι, θα ηρεμήσεις”. Είχαν δίκιο.

Τώρα ήταν ήρεμη και καθόταν όλη την ώρα κουλουριασμένη σε μια γωνιά του κλουβιού. Αλλά η ηρεμία της δεν διέφερε πολύ από αυτή του ωκεανού, στα πιο μυστικά βάθη του οποίου υποβόσκει η τρομακτική δύναμη ενός κύματος ικανού να καταστρέψει τα πάντα.

Πού είχε κάνει λάθος; Κι έπειτα, εκείνη είχε κάνει λάθος ή η μοίρα της είχε αποκλίνει; Η θυσία του Ανθρώπου ήταν παντελώς μάταιη. Έτσι κι αλλιώς, ό,τι ήταν να γίνει, έγινε. Εκείνη είχε αιχμαλωτιστεί κι εκείνος είχε πεθάνει. Αν τουλάχιστον είχε δεχτεί τα χρήματα, θα ήταν ακόμα ζωντανός κι εκείνη δεν θα ήταν πάλι μόνη στον κόσμο.

Αλλά θα μπορούσε να γυρίσει σε κάποιον που είχε εκχωρήσει τη ζωή της για μια χούφτα χρήματα; Δεν θα ήταν ακόμα πιο απεγνωσμένα μόνη της, γιατί, εκτός απ’ την αιχμαλωσία, θα έπρεπε να υπομείνει και την τρομερή μοναξιά της προδοσίας; Υπάρχει άραγε πιο ισχυρό δηλητήριο;

Εσύ προσφέρεσαι με όλη σου την αθωότητα στον άλλο και ο άλλος δείχνει να ανταποδίδει, αλλά τα σχέδιά του είναι διαφορετικά. Έχει έναν σκοπό πίσω απ’ τις πράξεις του και, όταν το αντιλαμβάνεσαι, είναι πάντα πολύ αργά. Η τίγρης είχε βυθιστεί σε αυτές τις σκέψεις, όταν μια φωνή αντήχησε μέσα στην καρδιά της. “Είσαι θλιμμένη τίγρη;”

Ανασηκώθηκε αμέσως, κοιτάζοντας γύρω της. Δεν έμοιαζε να είναι κανείς εκεί. Μόνο όταν σηκώθηκε στα πόδια της πλησιάζοντας στα κάγκελα του ρυμουλκού, είδε ένα παιδί που την κοίταζε από κάτω προς τα πάνω.

“Εσύ είσαι που μιλάς;” ρώτησε. “Ναι”, απάντησε το παιδί. “Δεν σε έχω ξαναδεί ποτέ άλλοτε”. “Πράγματι, έφτασα χθες”.

Η Τίγρη αισθάνθηκε έναν χείμαρρο λέξεων να ανεβαίνει στην καρδιά της. “Από πού έρχεσαι; Είσαι μόνος σου;”. “Είμαι με την οικογένειά μου”, αποκρίθηκε ο μικρός. “Είμαστε ακροβάτες και ερχόμαστε από μια χώρα πέρα απ’ την Τάιγκα”.

Η Τάιγκα! Και μόνο στο άκουσμα εκείνης της λέξης, η Τίγρη ένιωσε να ηλεκτρίζεται. Πόσο καιρό είχαν να πατήσουν τα πόδια της στο χιόνι, στον πάγο, στα φουσκωμένα απ’ το νερό βρύα! Τσιμέντο και πριονίδι, πριονίδι και τσιμέντο, αυτά ήταν εδώ και πολλά χρόνια ο νόμος της ζωής της. Πόσο καιρό είχε να δει πραγματικά τ’ Αστέρια, πόσο καιρό το χιόνι δεν έμπαινε στροβιλιζόμενο στα ρουθούνια της! Πόσο καιρό τώρα δεν πάγωναν τα μουστάκια της!

“Κι εγώ από εκεί έρχομαι!” αναφώνησε τότε, με μια καινούργια ενέργεια. “Το ξέρω”, απάντησε το παιδί, “το γράφει εδώ κάτω, γι’ αυτό σου το λέω”. Έπειτα, με ελαφρύ βήμα, εξαφανίστηκε προς την κατεύθυνση της μεγάλης τέντας.

Εκείνη τη νύχτα, ύστερα από πολύ καιρό, η Τίγρη ονειρεύτηκε τον Άνθρωπο. Δεν έλεγε ούτε έκανε τίποτα το ιδιαίτερο. Καθόταν απλώς δίπλα στη σόμπα, όπως έκανε συχνά στη διάρκεια του χειμώνα. Το φως που αναδιδόταν απ’ το σώμα του έμεινε για ώρα στα μάτια της Τίγρης. Πλέον ήταν ξύπνια και το έβλεπε ή, μάλλον, το ένιωθε βαθιά μέσα στην καρδιά της.

Από πού ερχόταν εκείνο το φως; Έμοιαζε με το φως της αυγής, αλλά ήταν πιο φωτεινό από την πιο φωτεινή αυγή.

***

Απόσπασμα από το βιβλίο της Susanna Tamaro “Η Τίγρη που θέλησε να γίνει ακροβάτης” από τις εκδόσεις Διόπτρα

 

  • Πίνακας: Paul Wright
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουSusanna Tamaro: “Το να έχεις μάτια και να έχεις βλέμμα δεν είναι το ίδιο πράγμα”
Περισσότερα

Κακοποίηση ζώων και αντρική βία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κακοποίηση ζώων και αντρική βία

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η γυναίκα μου γράφει αστυνομικά και, όπως κάθε συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, έχει στο προσκεφάλι της το αυτοβιογραφικό βιβλίο του ειδικού ερευνητή τού FBI Τζον Ντάγκλας, «Στο μυαλό των σίριαλ-κίλερς. Η ψυχολογία στην υπηρεσία της δίωξης εγκλήματος» (στα ελληνικά κυκλοφορεί, σε μετάφραση Έφης Φρυδά, από τις Εκδόσεις Μελάνι: 469 σελίδες, α΄ έκδ. 2004).

Είναι το βιβλίο στο οποίο βασίζεται η εξαιρετική σειρά «Mindhunter» του Netflix, την οποία έχουν δει και στην Ελλάδα πάρα πολλοί τηλεθεατές. Και είναι το πρώτο βιβλίο στον τομέα του που περιγράφει βήμα βήμα το πώς φτιάχτηκε, από το τίποτα σχεδόν, ένας νέος κλάδος της επιστήμης της ψυχολογίας, πώς γεννήθηκαν οι πρώτοι profilers της Δίωξης, πώς εντοπίστηκαν, συνελήφθησαν και ομολόγησαν ορισμένοι με βάση κάποια στοιχεία μόνο και χωρίς μαρτυρίες κλπ. κλπ. Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, και μία μαρτυρία από πρώτο χέρι.

Παρακολουθώντας τις έρευνες της ομάδας αυτής τού FBI καθώς παίρνει συνεντεύξεις από καθ’ έξιν ή κατά συρροήν δολοφόνους που έχουν συλληφθεί και βρίσκονται πια στη φυλακή, βλέπουμε εκτός όλων των άλλων πώς «λειτουργεί» το μυαλό τους, τι φαντασιώνονταν, και τι ήθελαν (και τι απολάμβαναν) όταν έκαναν αυτά που έκαναν και, μαζί με τους ειδικούς ντετέκτιβ, μαθαίνουμε και τι κοινά χαρακτηριστικά είχαν. Γιατί σχεδόν όλοι είχαν μερικές πολύ πολύ χαρακτηριστικές ομοιότητες, όλες εντοπισμένες στην παιδική τους ηλικία. Δεν μιλάμε εδώ για φτώχεια, ή για παιδική κακοποίηση, ή για γονείς με ψυχοπαθολογία κ.ο.κ., για τις συνθήκες δηλαδή που ίσως έπαιξαν κάποιο ρόλο στο να γίνουν ό,τι έγιναν, αλλά για πράγματα που, σαν παιδιά, έκαναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι για μία σειρά από λόγους — δεν χρειάζεται να πούμε εδώ ποιοι ήταν αυτοί οι λόγοι.

Λοιπόν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τρία κοινά χαρακτηριστικά, και μάλιστα και τα τρία μαζί. Και ήταν τα εξής: (1) νυχτερινή ενούρηση σε ηλικία που κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται, (2) πυρομανία και (3) κακοποίηση ζώων. Ξαναλέμε ότι αυτά τα τρία πήγαιναν μαζί: στο παρελθόν, ένας serial killer υπήρξε ένα παιδί (ένα αγόρι, για την ακρίβεια — δεν έχουμε γυναίκες serial killer) που κάπου στα δέκα του χρόνια έβρεχε εξακολουθητικά τις νύχτες το κρεβάτι του, ΚΑΙ του άρεσε να βάζει φωτιές (όχι να προκαλεί πυρκαγιές σε δάση: απλώς να «παίζει» με τη φωτιά), ΚΑΙ απολάμβανε τον βασανισμό ζώων.

Προσοχή: φυσικά δεν ισχύει το αντίστροφο. Οι serial killer έχουν μεν αυτά τα χαρακτηριστικά, αλλά ένα παιδί που επίσης έχει και τα τρία αυτά προβλήματα δεν πρόκειται βέβαια να γίνει δολοφόνος. Για την ακρίβεια, υπάρχουν πολύ λίγοι serial killer στον κόσμο ούτως ή άλλως. Μπορεί τα βιβλία και οι ταινίες με καθ’ έξιν δολοφόνους να είναι πάρα πολλά (γιατί υπάρχει μεγάλο κοινό), μπορεί όλοι μας να ξέρουμε καλά μία, δύο ή και περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις τεράτων που αντλούν ηδονή από τον βιασμό, τον βασανισμό και τη δολοφονία γυναικών (όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά…), και φυσικά δεν υπάρχει κανείς μας που να μη γνωρίζει τον Χάνιμπαλ Λέκτερ (απροπό, ο δημιουργός του, ο σπουδαίος συγγραφέας Τόμας Χάρις, ήταν τακτικός ακροατής των διαλέξεων του Τζον Ντάγκλας στο Κουάντικο, στην Ακαδημία τού FBI), αλλά στην πραγματικότητα οι serial killer είναι ένα στατιστικώς ασήμαντο ποσοστό των ποινικών εγκληματιών. Είναι πολύ λίγοι, και ποτέ δεν θα γίνουν περισσότεροι. Είναι μια χούφτα όλη κι όλη δυστυχείς άνθρωποι, που «γεννήθηκαν» (;) ή «δημιουργήθηκαν» (;) για να σκορπίσουν πόνο και δυστυχία…

Από την άλλη όμως, το βιβλίο του Ντάγκλας κυκλοφόρησε πριν από 25 χρόνια και μιλά για τη δεκαετία τού ’70. Έκτοτε, έχουν αλλάξει κάποια δεδομένα ή μάλλον: έκτοτε προστέθηκε πολλή έρευνα στον τομέα της ψυχοπαθολογίας των εγκληματιών γενικώς, και όχι μόνο των κατά συρροήν δολοφόνων. Το προβληματικό όμως στοιχείο εδώ είναι ότι και πάλι οι ερευνητές διακρίνουν τα ίδια πάνω-κάτω μοτίβα κυρίως σε ανθρώπους (πάντα και μόνο σε άντρες, εννοείται) που ασκούν βία απέναντι σε γυναίκες (αλλά και σε γκέι). Δεν μιλούν μόνο για βιαστές και «δράκους», αλλά και για καλούς κατά τα άλλα συζύγους που, μία ωραία πρωία, μπορεί να σπάσουν στο ξύλο τη γυναίκα τους — και να τους αρέσει τόσο αυτό, που να το επαναλάβουν με την πρώτη ευκαιρία (την οποία «ευκαιρία», βέβαια, επινοούν ως γνωστόν πάντα οι ίδιοι, από μόνοι τους — ανεξαιρέτως).

Δεν ξέρουμε τι λένε οι εν λόγω ψυχολόγοι και ψυχίατροι για τη νυχτερινή ενούρηση ή για τα παιχνίδια με τα σπίρτα και τα στουπιά. Αλλά η συστηματική αναλγησία έναντι των ζώων σε παιδική και εφηβική ηλικία (γατιών και σκυλιών κυρίως, γιατί είναι τα πιο πρόσφορα καθώς υπάρχουν παντού, αλλά συχνά και πουλιών και άλλων μικρών αγριμιών), τα βασανιστήρια και η δολοφονία δηλαδή ανυπεράσπιστων ζώων, θεωρείται πλέον προδρομική κατάσταση μίας βίας ανδρικού τύπου που ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον βουλώσει ένα μάτι, σπάσει μερικά πλευρά, σκίσει δυο χείλια. (Προς Θεού, δεν μιλάμε εδώ για βιασμούς και γυναικοκτονίες, προφανώς).

Δεν νομίζουμε πως είναι φυσιολογικό να βγάζει ένα παιδί τα μάτια ενός σκύλου, να ρίχνει οινόπνευμα και να καίει μια αδέσποτη γάτα, και να το απολαμβάνει αυτό. Τέτοιες συμπεριφορές χρειάζονται προσοχή και μέριμνα. Φροντίδα από επαγγελματίες που ξέρουν. Γιατί δεν κάνει τέτοια πράγματα ένας ευτυχής άνθρωπος.

  • Πηγή: www.liberal.gr
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΚακοποίηση ζώων και αντρική βία
Περισσότερα

Αποτύπωμα φρίκης για τα κοάλα της Αυστραλίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τον γύρο του κόσμου κάνει η φωτογραφία ενός 22χρονου από την Αυστραλία που ρίσκαρε τη ζωή του για να σώσει τα κοάλα της περιοχής του, την ώρα που συγκλονίζει η είδηση για τον θάνατο μισό δισεκατομμυρίου ζώων από τις φωτιές.

Τα κοάλα της νότιας Αυστραλίας εξοντώθηκαν σε ευρεία κλίμακα στις αρχές του 20ου αιώνα λόγω της γούνας τους. Ωστόσο ο πληθυσμός του είδους τις τελευταίες δεκαετίες ανανεώθηκε σε κάποιο βαθμό. Σήμερα τα κοάλα είναι σχεδόν απειλούμενο είδος. Οι μεγάλες πυρκαγιές όμως που μαίνονται στην Αυστραλία από τον Σεπτέμβριο του 2019 επέφεραν στα ντροπαλά και πράα αυτά ζώα ένα ανυπολόγιστο πλήγμα.

Μόνο στην περιοχή του Πορτ Μάκαρι, οι ειδικοί θεωρούν ότι περισσότερα από 350 κοάλα χάθηκαν στην πυρκαγιά, από τα οποία κάποια κάηκαν ζωντανά.

 

 

Ο Patrick Boyle μοιράστηκε μια φωτογραφία στο Instagram που απεικονίζει τον ίδιο να έχει στην αγκαλιά του ένα κοάλα που κινδύνευε από τις φλόγες στο East Gippsland.

“Βρήκα ένα κοάλα και το πήγα κατευθείαν στο καταφύγιο της άγριας φύσης”, είπε σε ειδησεογραφικό ιστότοπο της Νέας Ζηλανδίας. “Βρήκα πάνω από 10 που ήταν νεκρά και άλλα πέντε που είναι ζωντανά και υγιή προς το παρόν”, συμπλήρωσε.

Ο 22χρονος Patrick δήλωσε επίσης πως είναι “από τους τελευταίους ανθρώπους που θα περίμενε κανείς να βοηθήσει αυτά τα ζώα” και πρόσθεσε πως οι πολίτες αναλαμβάνουν πραγματική δράση.

Όσο για την απόφασή του να μείνει πίσω μετά το πέρασμα της φωτιάς από την πόλη του, είπε ότι δεν ήταν δύσκολη. “Καθένας κάνει ό,τι μπορεί για τον άλλον, συμπλήρωσε χαρακτηριστικά.

 

 

Ταυτόχρονα, έκκληση για βοήθεια απευθύνει το πάρκο άγριας ζωής Kangaroo Island στην Αυστραλία καθώς χθες δεκάδες κοάλα και άλλα ζώα έφτασαν σοβαρά τραυματισμένα στις εγκαταστάσεις τους. Σε μια από τις καταστροφικότερες μέρες, με τις πυρκαγιές να σαρώνουν μεγάλο τμήμα της χώρας, κάτοικοι έσπευδαν στο πάρκο μεταφέροντας κοάλα στην αγκαλιά τους ή μέσα σε κιβώτια.

Πολλά από τα μαρσιποφόρα υπέφεραν από σοβαρά εγκαύματα ή αφυδάτωση. Το Kangaroo Island, το μικρό νησί της Αυστραλίας, πέρασε δραματικές στιγμές καθώς οι φωτιές αναζωπυρώθηκαν και απείλησαν με αφανισμό μεγάλο μέρος της πανίδας. Εκτιμάται πως ο μισός πληθυσμός των κοάλα στην περιοχή χάθηκε στις φλόγες.

 

Καμένα ζώα σε αγροτικές περιοχές

 

Χιλιάδες εκτάρια έχουν γίνει στάχτη και αυτή τη στιγμή τα κοάλα που φροντίζονται στο πάρκο είναι εκατοντάδες. Το πάρκο άγριων ζώων έχει δημιουργήσει μια καμπάνια μέσω GoFundMe για να βοηθήσει στη χρηματοδότηση της θεραπείας των ζώων.

«Τις τελευταίες μέρες έχουμε αρχίσει να λαμβάνουμε έναν μεγάλο αριθμό τραυματισμένων κοάλα, μαζί με άλλα είδη που επλήγησαν σημαντικά», αναφέρει η σελίδα. «Αντιμετωπίζουμε αυτά τα θύματα όσο καλύτερο μπορούμε για να προσφέρουμε ανακούφιση από τον πόνο, αντιβιοτικά, θεραπεία πληγών και βασικές απαιτήσεις διατροφής».

Ωστόσο οι δύσκολες μέρες δεν θα είναι οι τελευταίες εκτιμούν οι ειδικοί, που πιστεύουν πως το επόμενο διάστημα θα δεχθούν και άλλα ζώα που υποφέρουν από τραύματα και εγκαύματα.

 

 

Ο Guardian μεταδίδει πως αγρότες στο νησί πυροβολούσαν πολλά πρόβατα που τραυματίστηκαν σοβαρά από την πυρκαγιά, καθώς η μικρή κοινότητα προετοιμάζεται για πιο επικίνδυνες μέρες. Οι πυροσβέστες στο νησί μάχονται τις πυρκαγιές πριν από τα Χριστούγεννα, οι οποίες ξεκίνησαν στο δυτικό άκρο και έκαψαν το ένα τρίτο περίπου, σκοτώνοντας δύο ανθρώπους και καταστρέφοντας τις δύο κύριες βιομηχανίες, τον τουρισμό και τη γεωργία.

Συγκλονίζει βίντεο που δείχνει, δεξιά και αριστερά κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στην πόλη Batlow, χιλιάδες καμένα κουφάρια κοάλα, καγκουρό και προβάτων, από τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αυστραλία.

Ένα ανατριχιαστικό αποτύπωμα της φρίκης που ζει αυτές τις μέρες ολόκληρη η Αυστραλία, με τη συγκεκριμένη περιοχή της Νέας Νότιας Ουαλίας να έχει πληγεί περισσότερο από κάθε άλλη.

 

 

Οι δασικές πυρκαγιές πρωτοφανούς έκτασης και σφοδρότητας έχουν προκαλέσει τον θάνατο 24 ανθρώπων, με το νούμερο να αναμένεται, δυστυχώς, να αυξηθεί, ενώ υπολογίζεται ότι στις φωτιές έχουν χαθεί περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο ζώα!

Εκατοντάδες ιδιοκτησίες, επίσης, καταστράφηκαν και ένας άνθρωπος, πρόσφατα, έχασε τη ζωή του στην προσπάθειά του να σώσει το σπίτι ενός φίλου του…

Η θερμοκρασία, δε, σε πολλά σημεία αγγίζει τους 50 βαθμούς Κελσίου και όλοι εύχονται να βρέξει, προκειμένου να σταματήσει η κόλαση…

 

 

Ένα διψασμένο κοάλα, το οποίο βοήθησε μία ομάδα ποδηλατών, συγκίνησε την Αυστραλία. Αυτήν την περίοδο, πέρα από τις άνευ προηγουμένου πυρκαγιές, η Αυστραλία μαστίζεται και από κύμα καύσωνα, με τη θερμοκρασία να «αγγίζει» και να ξεπερνά τους 40 βαθμούς Κελσίου. Καταβεβλημένο από τη ζέστη, το κοάλα βγήκε στον δρόμο όπου συνάντησε μία ομάδα ποδηλατών. Μέρος της ομάδας ήταν και η Anna Heusler, η οποία προσέφερε στο συμπαθέστατο ζώο λίγο νερό.

«Σταμάτησα με το ποδήλατό μου και περπάτησε προς το μέρος μου, λίγο γρήγορα για κοάλα, και καθώς του έδινα να πιει νερό από τα μπουκάλια μας, ανέβηκε στο ποδήλατο», περιέγραψε η ίδια μιλώντας στο 7News. «Κανείς μας δεν έχει ξαναδεί κάτι τέτοιο», τόνισε. Η Heusler ανέβασε εικόνες από τη συγκινητική στιγμή στο Instagram. Το διψασμένο κοάλα, το οποίο ευτυχώς δεν είχε εγκαύματα από τις πυρκαγιές της περιοχής, επέστρεψε με τη βοήθεια των ποδηλατών προσεκτικά πίσω στα δέντρα.

Οι μεγάλες πυρκαγιές που πλήττουν την Αδελαΐδα έχουν κάψει 25.000 εκτάρια γης αφήνοντας χωρίς νερό και τροφή τα κοάλα, ενώ στην περιοχή επικρατούν και υψηλές θερμοκρασίες. Η Jane Brister που εργάζεται ως διασώστρια σε κέντρο για κοάλα εξήγησε ότι σε αυτό πλέον βρίσκονται 46 ζώα. Όπως σημείωσε, υπό κανονικές συνθήκες το κέντρο δεν φροντίζει τόσο μεγάλο αριθμό κοάλα ταυτόχρονα. Σύμφωνα με την ίδια, η αύξηση του αριθμού των φιλοξενούμενων ζώων οφείλεται στις πυρκαγιές.

«Ένα μεγάλο πρόβλημα που παρατηρούμε τώρα είναι ότι τα κοάλα έρχονται πεινασμένα… δεν υπάρχει φαγητό», είπε η Brister τονίζοντας ότι το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο καθώς σε πολλές περιπτώσεις τα ζώα εντοπίζονται ύστερα από αρκετές μέρες. Τα κοάλα τρώνε φύλλα ευκαλύπτου, αλλά χιλιάδες δέντρα έχουν καεί από τις πυρκαγιές στην Αυστραλία.

Εν τω μεταξύ πέθανε ο Lewis το κοάλα, το μαρσιποφόρο που διέσωσε μια γυναίκα μέσα από τις φλόγες την περασμένη εβδομάδα στην Αυστραλία.

Η κτηνίατρος του Νοσοκομείου για Κοάλα στην περιοχή Port Macquarie αποφάσισε να κάνει ευθανασία στο ζώο μετά τη διαπίστωση πως δεν πρόκειται να αναρρώσει ποτέ από τα εγκαύματά του.

 

 

«Προσφάτως αναφέραμε πως τα εγκαύματα ενδεχομένως να χειροτερέψουν πριν προλάβουν να καλυτερέψουν. Στην περίπτωση του Lewis, τα εγκαύματα χειροτέρεψαν και δυστυχώς δεν υπήρχε το ενδεχόμενο ανάρρωσης», αναφέρεται στην ανακοίνωση του νοσοκομείου. Η ίδια συμπλήρωσε: «Ο νούμερο ένα στόχος μας είναι να ζουν όσο το δυνατόν καλύτερα τα ζώα. Σκεπτόμενοι με αυτό τον τρόπο, λάβαμε τη συγκεκριμένη απόφαση». Ο Lewis φαίνεται πως ήταν περίπου 14 ετών, σύμφωνα με το δημοσίευμα του CNNi.

 

 

Μαρσιποφόρο φυτοφάγο ζώο

Το κοάλα (Φασκόλαρκτος ο στακτόχρους – Phascolarctos cinereus) είναι μαρσιποφόρο φυτοφάγο ζώο που ζει στην Αυστραλία, μόνος εκπρόσωπος της οικογένειας φασκολαρκτίδες.

Το κοάλα απαντάται σε ολόκληρη την ανατολική ακτή της Αυστραλίας, από την Αδελαΐδα μέχρι το νότιο τμήμα της χερσονήσου Κέιπ Γιορκ, και στην ενδοχώρα σε βάθος που εξαρτάται από την παρουσία βροχών που μπορούν να συντηρήσουν δάση ευκαλύπτου, τα φύλλα του οποίου αποτελούν και την αποκλειστική τροφή του. Τα κοάλα της νότιας Αυστραλίας εξοντώθηκαν σε μεγάλη κλίμακα στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά ο πληθυσμός του είδους ανανεώθηκε σε κάποιο βαθμό. Σήμερα τα κοάλα είναι σχεδόν απειλούμενο είδος.

 

 

Ονομασία

Η λέξη κοάλα προέρχεται από τη λέξη γκούλα της διαλέκτου Νταρούκ. Άλλη ονομασία που δόθηκε στο ζώο από τους πρώτους Ευρωπαίους αποίκους, ήταν «η ντόπια αρκούδα». Καμιά φορά καλείται και σήμερα «αρκούδα κοάλα» παρότι δεν έχει σχέση με το είδος των αρκτιδών, που είναι ζώα πλακουντοφόρα. Η επιστημονική ονομασία του κοάλα προέρχεται από την ελληνική λέξη «φάσκολος» που σημαίνει «σάκος, μάρσιπος», και από τη λέξη «άρκτος» που σημαίνει «αρκούδα». Το επίθετο “cinereus” προέρχεται από τη λατινική και σημαίνει «στακτόχρους».

 

 

Χαρακτηριστικά

Το κοάλα μοιάζει πολύ στην εμφάνιση με τον φασκωλόμυ (γουόμπατ), που είναι ο πιο κοντινός του συγγενής, αλλά έχει παχύτερο κι απαλότερο τρίχωμα, πολύ μεγαλύτερα αυτιά, και μακρύτερα άκρα, τα οποία έχουν πέντε δάχτυλα το καθένα με μεγάλα, κοφτερά νύχια για να το βοηθούν στο σκαρφάλωμα. Το χρώμα του ποικίλλει από ασημένιο σε καφέ. Είναι εύκολα αναγνωρίσιμο από το δυνατό, κοντό σώμα και το μεγάλο κεφάλι του με στρογγυλά, τριχωτά αυτιά και τη μεγάλη, σε σχήμα κουταλιού, μύτη του. Το βάρος ποικίλλει: ένα μεγάλο νότιο αρσενικό μπορεί να ζυγίζει 14 κιλά, ενώ ένα μικρό βόρειο θηλυκό μπορεί να ζυγίζει 5 κιλά. Το ύψος τους διαφέρει ανά περιοχή. Στις νότιες περιοχές είναι ψηλότερα και είναι κατά μέσο όρο 78 εκατοστά για τα αρσενικά και 72 εκατοστά για τα θηλυκά.

Το κοάλα έχει ασυνήθιστα μικρό εγκέφαλο, με 40% της κρανιακής κοιλότητας να καταλαμβάνεται από υγρό. Είναι το μόνο ζώο στη γη με τόσο ελαττωμένο εγκέφαλο.

Σε γενικές γραμμές είναι ζώο σιωπηλό, αλλά τα αρσενικά μπορούν να παράγουν κατά την εποχή του ζευγαρώματος ένα πολύ ηχηρό κάλεσμα που ακούγεται μέχρι ένα χιλιόμετρο μακριά. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη διάρκεια ζωής των κοάλα, πάντως σε αιχμαλωσία φτάνουν την ηλικία των 15 ετών.

 

 

Κύκλος ζωής

Τα θηλυκά φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 2-3 ετών. Εάν είναι υγιές, το θηλυκό μπορεί να γεννήσει ένα μικρό κάθε χρόνο επί 12 χρόνια. Η κύηση διαρκεί 35 μέρες και τα δίδυμα είναι σπάνια. Το ζευγάρωμα γίνεται μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου, που είναι το καλοκαίρι του νοτίου ημισφαιρίου.

Το μικρό κοάλα, που καλείται joey, είναι τυφλό και δεν έχει τρίχωμα και αυτιά. Κατά τη γέννησή του έχει το μέγεθος φασολιού. Αμέσως σκαρφαλώνει μέχρι το μάρσιπο της μητέρας του, μπαίνει μέσα και προσκολλάται σε μια από τις δύο θηλές. Μένει κρυμμένο στο μάρσιπο για έξι μήνες, κατά τους οποίους τρέφεται μόνο με γάλα, και τότε αναπτύσσονται τα αυτιά, τα μάτια και η γούνα του. Τότε αρχίζει να εξερευνά έξω από τον μάρσιπο. Στις 30 εβδομάδες αρχίζει να τρώει το υδαρό έκκριμα της μητέρας του, που λέγεται «χυλός». Θα μείνει με τη μητέρα του για έξι ακόμα μήνες, καβαλώντας την πλάτη της, και τρώγοντας τόσο γάλα όσο και φύλλα, μέχρι να συμπληρώσει 12 μήνες. Με το συμπλήρωμα του έτους τα νεαρά θηλυκά φεύγουν σε γειτονικές περιοχές. Τα αρσενικά μένουν συχνά στην περιοχή της μητέρας τους, μέχρι τα δύο ή τρία χρόνια τους.

Τα κοάλα μπορεί να ζήσουν από 13 μέχρι 18 χρόνια στην άγρια φύση. Ενώ τα θηλυκά κοάλα συνήθως ζουν τόσο, τα αρσενικά πεθαίνουν πιο σύντομα λόγω των ριψοκίνδυνων ζωών τους. Τα κοάλα συνήθως επιβιώνουν από τις πτώσεις από τα δέντρα στα οποία σκαρφαλώνουν πάλι αμέσως, όμως οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εξαιτίας των πτώσεων είναι συχνό φαινόμενο ειδικά σε άπειρα νεαρά κοάλα αλλά και σε αρσενικά που παλεύουν. Γύρω στα έξι χρόνια τους, τα δόντια τους αρχίζουν να φθίνουν και η ικανότητα μάσησης μειώνεται με αποτέλεσμα τα φύματα των δοντιών να αποτριβούν εντελώς και το ζώο να καταλήγει να πεθάνει από ασιτία.

 

 

Διατροφή και Συμπεριφορά

Το κοάλα τρέφεται σχεδόν εξ ολοκλήρου με φύλλα ευκαλύπτων. Αυτό είναι πιθανό να είναι μια εξελικτική προσαρμογή που εκμεταλλεύεται μια ειδάλλως ασυμπλήρωτη οικολογική θέση, δεδομένου ότι τα φύλλα ευκαλύπτων είναι χαμηλά στην πρωτεΐνη, υψηλά σε εύπεπτες ουσίες, και περιέχουν φαινολικές και τερπενιωνές ενώσεις που είναι τοξικές στα περισσότερα είδη.

Το κοάλα έχει ένα πολύ χαμηλό μεταβολισμό για θηλαστικό (που απαιτεί ενέργεια) και στηρίζεται ακίνητο για περίπου 19 ώρες ημερησίως, κοιμισμένο το μεγαλύτερο μέρος εκείνου του χρόνου. Το κοάλα ξοδεύει περίπου 3 με 5 ώρες των ωρών που δραστηριοποιείται τρώγοντας. Τρώει οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, αλλά συνήθως τη νύχτα. Ένα μέσο κοάλα τρώει 500 γραμμάρια φύλλα ευκαλύπτου κάθε ημέρα, μασώντας τα στα ισχυρά σαγόνια του σε μια πολύ λεπτή κόλλα πριν τα καταπιεί. Το συκώτι απενεργοποιεί τα τοξικά συστατικά έτοιμα για την έκκριση, και το οπίσθιο έντερο διευρύνεται πολύ για να εξαγάγει το μέγιστο ποσό θρεπτικής ουσίας από τη διατροφή κακής ποιότητας. Ένα μεγάλο μέρος αυτού γίνεται μέσω της βακτηριακής ζύμωσης: όταν τα μικρά απογαλακτίζονται, η μητέρα περνά κατ’ ασυνήθιστο τρόπο τα μαλακά περιττώματα, αποκαλούμενα «παπ», τα οποία είναι πλούσια σε αυτά τα βακτηρίδια, περνώντας κατά συνέπεια αυτές τις ουσιαστικές χωνευτικές ενισχύσεις στον απόγονό της. Το κοάλα θα φάει τα φύλλα ενός ευρέος φάσματος ευκαλύπτων, και περιστασιακά ακόμη και μερικών εξωτικών ειδών. Πολλοί παράγοντες καθορίζουν ποιο είδος από τα 800 είδη ευκαλύπτων θα φάει το κοάλα. Μεταξύ των δέντρων των αγαπημένων ειδών τους, εντούτοις, ο σημαντικότερος παράγοντας που καθορίζει ποια μεμονωμένα δέντρα το κοάλα θα επιλέξει είναι η συγκέντρωση μιας ομάδας φαινολικών τοξινών.

 

 

Κατάσταση προστασίας

Κατά τις αρχές του 20ού αιώνα το κοάλα κυνηγήθηκε μέχρι εξαφάνισης, κυρίως για τη γούνα του. Στα πρόσφατα χρόνια, κάποιες αποικίες χτυπήθηκαν σοβαρά από ασθένειες, ιδιαίτερα από τα χλαμύδια. Τα κοάλα χρειάζονται μεγάλες και υγιείς δασώδεις περιοχές, και ταξιδεύουν μεγάλες αποστάσεις μέσω των διαδρόμων των δέντρων, σε αναζήτηση νέων περιοχών και συντρόφων. Ο ολοένα αυξανόμενος ανθρώπινος πληθυσμός στις παράκτιες περιοχές συνεχίζει να κόβει τους διαδρόμους αυτούς με την αγροτική και οικιστική ανάπτυξη, τη δασοπονία και την κατασκευή δρόμων, αφήνοντας τις αποικίες των κοάλα σε όλο και θαμνώδεις περιοχές που όλο και μειώνονται.

Τα κοάλα ζουν σε 4 αυστραλιανές πολιτείες. Υπό την πολιτειακή νομοθεσία, το είδος χαρακτηρίζεται ως «τρωτό» στη βιοπεριοχή του νοτιοανατολικού Κουίνσλαντ και στη Νέα Νότια Ουαλία και «σπάνιο» στη Νότια Αυστραλία. Η εθνική κατάσταση του είδους τελεί υπό αναθεώρηση. H IUCN κατατάσσει το είδος στα σχεδόν απειλούμενα.

Αποτυπώματα

Το κοάλα είναι από τα λίγα θηλαστικά (εκτός των πρωτευόντων) που έχουν δακτυλικά αποτυπώματα. Μάλιστα, τα αποτυπώματά του μοιάζουν τόσο πολύ με τα ανθρώπινα, που ακόμα και με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο είναι δύσκολο να τα ξεχωρίσουμε.

Αυτό που είναι εκπληκτικό είναι ότι τα σημάδια στα χέρια των κοάλα φαίνεται να έχουν εξελιχθεί ανεξάρτητα. Στο εξελικτικό δέντρο της ζωής, τα πρωτεύοντα και τα μαρσιποφόρα, πρόγονοι των σύγχρονων κοάλα εξελίχθηκαν διαφορετικά πριν από 70.000.000.

Ωστόσο πιστεύεται ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα των κοάλα αναπτύχθηκαν πιο πρόσφατα, επειδή οι περισσότεροι από τους στενούς συγγενείς τους (όπως τα wombats και τα καγκουρό) δεν έχουν.

Ο λόγος για τον οποίο έχουμε δακτυλικών αποτυπώματα, είναι και το μοναδικό κοινό της εξέλιξής μας με τα κοάλα: Το σκαρφάλωμα. Όπως εξηγούν οι ερευνητές, τα δακτυλικά αποτυπώματα είναι «μια προσαρμογή στο γράπωμα, η οποία παράγει πολλαπλές μηχανικές αλλαγές στο δέρμα».

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑποτύπωμα φρίκης για τα κοάλα της Αυστραλίας
Περισσότερα

Τι πρέπει να κάνετε για να προστατεύσετε ένα ζώο που έχει καταπιεί φόλα…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Εκατοντάδες σκύλοι και γάτες χάνουν τη ζωή τους άδικα κάθε χρόνο στην Ελλάδα, επειδή κάποιοι «συνάνθρωποί μας» θεωρούν ότι τους ενοχλούν και αποφασίζουν να σκορπίσουν το θάνατο, μοιράζοντας φόλες.

Ο όρος «φόλα» αναφέρεται σε ένα σύνολο μεθόδων και τοξικών ουσιών που χρησιμοποιούνται για τη δηλητηρίαση κατοικίδιων και αδέσποτων ζώων.

Οι φόλες συνήθως τοποθετούνται κατά τη διάρκεια της νύχτας, μέσα σε κομμάτια φαγητού που θα θελήσουν να φάνε τα ζώα. Πολλές φορές, βέβαια, οι δράστες αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν απίστευτα ισχυρά δηλητήρια, τα οποία σκορπίζουν γύρω από δένδρα ή σε γωνίες σπιτιών και αρκεί μια μικρή επαφή με το ζώο για να το βλάψουν.

Αν το κατοικίδιό σας ή κάποιος αδέσποτος φίλος σας φάει φόλα, τα κυριότερα συμπτώματα που μπορεί να παρουσιάσει είναι:

-Έντονος εμετός, υπερβολική σιελόρροια, σπασμοί, αστάθεια και δύσοσμη διάρροια.

Αν αντιληφθείτε κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε άμεσα στον κτηνίατρό σας και ενημερώστε τον για το τι μπορεί να προκάλεσε τη δηλητηρίαση.

Ο κτηνίατρος θα σας καθοδηγήσει τι είδους εμετικό πρέπει να δώσετε στο ζώο με πολλή προσοχή (απομορφίνη, αλάτι, μουστάρδα, μαγειρική σόδα), προκειμένου να αποβάλει το δηλητήριο.

Σύμφωνα με την κτηνίατρο Ράνια Μιχαήλ, όλες οι κινήσεις πρέπει να γίνουν άμεσα, γιατί, αν περάσουν 4 ώρες από τη στιγμή που το ζώο φάει τη φόλα και δεν έχει προκληθεί εμετός, τότε το δηλητήριο θα απορροφηθεί από το αίμα.

Μόλις το ζώο κάνει εμετό, αμέσως πρέπει να γίνει μια ένεση ατροπίνης (0,2 mm στο κιλό ζώου), την οποία κάθε φιλόζωος ιδιοκτήτης ζώου θα πρέπει να έχει προκαταβολικά στο σπίτι του για την άμεση αντιμετώπιση της φόλας.

Όσο πιο γρήγορα μεταφέρετε το ζώο στον κτηνίατρο για να του χορηγηθεί ορός, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι πιθανότητες επιβίωσής του.

Αφού κάνετε ό,τι μπορείτε για να σώσετε το ζώο, κάντε άμεση καταγγελία μαζί με κάποιον άλλο μάρτυρα, στην αστυνομία και να επιμείνετε να καταγραφεί το γεγονός. Ακόμα αναφέρετε το γεγονός και στον τοπικό δήμο και πιέστε τους να λάβουν μέτρα.

Σύμφωνα με το νόμο 3170/2003, η οποιασδήποτε μορφής κακοποίηση ή εγκατάλειψη ζώου τιμωρείται με πρόστιμο μέχρι και 1.500 ευρώ ή και ποινή εξάμηνης φυλάκισης.

 

  • Πίνακας: Dog at Rest, 1650, Gerrit Dou (Dutch, 1613–1675). Courtesy Museum of Fine Arts, Boston
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤι πρέπει να κάνετε για να προστατεύσετε ένα ζώο που έχει καταπιεί φόλα…
Περισσότερα

Το κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων, η ιστορία του και τα ηθικά σοκ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων, που μερικές φορές ονομάζεται και κίνημα της απελευθέρωσης των ζώων, κίνημα της ατομικότητας των ζώων ή κίνημα υπεράσπισης των ζώων, είναι ένα κοινωνικό κίνημα που επιδιώκει ένα τέλος στην άκαμπτη ηθική και νομική διάκριση μεταξύ ανθρώπινων και μη-ανθρώπινων ζώων, αλλά και στη θεώρηση των ζώων ως ιδιοκτησία. Επιδιώκει ακόμη την παύση της χρήσης των ζώων στις βιομηχανίες έρευνας, τροφίμων, ένδυσης και ψυχαγωγίας.

Είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα κοινωνικών κινημάτων που δημιουργήθηκε και διατηρείται σε μεγάλο βαθμό ακαδημαϊκά, από φιλοσόφους.

 

 

Όροι και παρατάξεις

Αν και όλοι οι απελευθερωτές των ζώων πιστεύουν ότι τα μεμονωμένα συμφέροντα των μη-ανθρώπινων ζώων αξίζουν αναγνώριση και προστασία, το κίνημα μπορεί να χωριστεί σε δύο γενικά στρατόπεδα.

Οι συνήγοροι των δικαιωμάτων των ζώων (animal rights advocates) ή αλλιώς οι απελευθερωτές των δικαιωμάτων των ζώων (animal rights liberationists), πιστεύουν ότι αυτά τα βασικά συμφέροντα παρέχουν κάποιου είδους ηθικά δικαιώματα στα ζώα, ή/και θα έπρεπε να αποφέρουν νομικά δικαιώματα σε αυτά· βλ. για παράδειγμα το έργο του Τομ Ρίγκαν (Tom Regan). Οι ωφελιμιστές συνήγοροι των δικαιωμάτων των ζώων, από την άλλη πλευρά (utilitarian animal rights liberationists), δεν θεωρούν ότι τα ζώα κατέχουν ηθικά δικαιώματα, αλλά πιστεύουν, σε ωφελιμιστικό επίπεδο, ότι αφού τα ζώα διαθέτουν την ικανότητα να πονούν, τότε ο πόνος τους θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη σε κάθε φιλοσοφία της ηθικής (σημ.: ο ωφελιμισμός στην απλούστερη μορφή του υποστηρίζει ότι βασίζουμε τις ηθικές μας αποφάσεις στη μέγιστη δυνατή ικανοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων). Έτσι, υποστηρίζουν ότι το να εξαιρεθούν τα ζώα από αυτή τη θεώρηση αποτελεί μια μορφή διάκρισης που την ονομάζουν ειδισμό ή σπισισμό (speciesism)· βλ. για παράδειγμα το έργο του Πίτερ Σίνγκερ (Peter Singer).

Παρά τις διαφοροποιήσεις αυτές, οι όροι “απελευθέρωση των ζώων” και “δικαιώματα των ζώων” γενικά χρησιμοποιούνται κατ’ εναλλαγή.

Θα μπορούσαμε επίσης να κάνουμε το διαχωρισμό ανάμεσα στη μεταρρυθμιστική (reformist) ή mainstream παράταξη και τη ριζοσπαστική (radical abolitionist) ή παράταξη άμεσης δράσης (direct action). Η mainstream παράταξη έχει σε μεγάλο βαθμό μετατραπεί σε επάγγελμα και επικεντρώνεται στην προσέλκυση δωρεών και την απόκτηση εκπροσώπησης στα ΜΜΕ. Αυτή η εστίαση στην κινητοποίηση πόρων που αναζητείται μέσω της εναρμόνισης με κυρίαρχα πολιτιστικά πλαίσια οδηγεί σε συμβιβασμό με τους εκάστοτε στόχους. Οι παράγοντες του μεταρρυθμιστικού κινήματος θεωρούν πως το πρόβλημα είναι η κακομεταχείριση των μη-ανθρώπινων ζώων, οραματίζονται μια λύση που περιλαμβάνει κοινωνική μεταρρύθμιση και αναλαμβάνουν πλαίσια δράσης που εμπεριέχουν ηθικά σοκ. Έχει παρατηρηθεί ότι η δύναμη του κινήματος για τα δικαιώματα των ζώων στις ΗΠΑ είναι επικεντρωμένη γύρω από Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις που προτιμούν μετριοπαθείς στόχους κοινωνικής μεταρρύθμισης και τείνουν να είναι ισομορφικές.

Η ριζοσπαστική παράταξη θεωρεί πως το πρόβλημα είναι η χρήση των μη-ανθρώπινων ζώων, οραματίζεται μια λύση που επεκτείνεται στον βιγκανισμό και αναλαμβάνει πλαίσια δράσης που εμπεριέχουν μια λογική και θεωρητική εστίαση. Ο Γκάρι Φραντσιόνε (Gary Francione), ηγέτης της ριζοσπαστικής παράταξης, διαμόρφωσε την προσέγγισή του σε απάντηση της εστίασης του παραδοσιακού κινήματος στη μεταρρύθμιση πολιτικής. Τα μέλη αυτής της παράταξης θεωρούν τη μεταρρύθμιση πολιτικής αντιπαραγωγική και χρησιμοποιούν ως όπλα πειθούς τη μη-βίαιη εκπαίδευση και την ηθική επιχειρηματολογία. Βλέπουν την προώθηση του βιγκανισμού ως ένα μέσο χαμηλού κόστους ευκαιρίας (opportunity cost) για τη δημιουργία μιας αντισπισιστικής κουλτούρας και την απόθεση οικονομικής απειλής στο αγροτικό-κτηνοτροφικό βιομηχανικό σύμπλεγμα.

Η παράταξη άμεσης ή μαχητικής δράσης χρησιμοποιεί ως όπλα πειθούς την καταστροφή ιδιοκτησίας, τις απελευθερώσεις, τον εκφοβισμό και την άμεση βία, και οραματίζεται μια λύση του προβλήματος χρήσης των ζώων που εστιάζει στην αλλαγή της κοινωνίας διαμέσου της βίας και του φόβου. Οι παράγοντες των δικαιωμάτων των ζώων συχνά απορρίπτουν αυτή την παράταξη, τονίζοντας πως η βία αποτελεί αντιπαραγωγική τακτική και ενθαρρύνει την καταστολή (όπως π.χ. το νόμο Animal Enterprise Terrorism Act στις ΗΠΑ), ενώ θέτει κάποιες οικονομικές ή πολιτικές προκλήσεις στα υφιστάμενα συστήματα.

Μικρότερες παρατάξεις περιλαμβάνουν ομάδες που επικεντρώνονται γύρω από τη θρησκευτική προσέγγιση θεωριών για τα δικαιώματα των ζώων, καθώς και τους βιγκαναρχικούς (veganarchists), των οποίων η προσέγγιση χαρακτηρίζεται από μια κριτική στον καπιταλισμό με την αιτιολογία ότι έχει οδηγήσει στη μαζική εκμετάλλευση μη ανθρώπων, ανθρώπων και περιβάλλοντος.

Οι ερευνητές επισημαίνουν πως όλος αυτός ο κατακερματισμός είναι συχνό φαινόμενο στα κοινωνικά κινήματα και τα βοηθά στο να διατηρούνται υγιή.

 

 

Ιστορικό

Το Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων έχει τις ρίζες του στο κίνημα για την προστασία των ζώων την εποχή της Βικτοριανής Αγγλίας, το οποίο δημιουργήθηκε από αριστοκράτες ηθικολόγους σε απάντηση της κακομεταχείρισης αστικών αλόγων και αδέσποτων σκύλων. Άλλες αρχικές επιρροές αποτέλεσαν μεταξύ άλλων: το μυθιστόρημα του Άπτον Σίνκλερ (Upton Sinclair) Η Ζούγκλα (1906), που τράβηξε την προσοχή στις μυστικές δραστηριότητες των σφαγείων· οι συνθήκες του Χένρι Σολτ (Henry Salt) πάνω στα δικαιώματα των μη-ανθρώπινων ζώων, εμπνευσμένες από αμπολισιονιστικά επιχειρήματα που αναγνώριζαν την προσωπικότητα των ανθρώπων που θεωρούνταν ιδιοκτησία· και το Alcott House of New England, μια κοινότητα που κατοικούσε στον Υπόγειο Σιδηρόδρομο (Underground Railroad) των ΗΠΑ και απαιτούσε από τους ενοίκους της να ακολουθούν βίγκαν διατροφή.

Το σύγχρονο κίνημα

Το σύγχρονο κίνημα θεωρείται πως εγκαθιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από μια ομάδα μεταπτυχιακών φοιτητών φιλοσοφικής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που πλέον είναι γνωστοί ως η “Ομάδα της Οξφόρδης”. Ηγέτες της ομάδας αποτελούσαν οι Ρόσαλιντ (Rosalind) και Στάνλεϊ Γκόντλοβιτς (Stanley Godlovitch), απόφοιτοι της φιλοσοφικής που είχαν πρόσφατα γίνει χορτοφάγοι. Τα αδέλφια Γκόντλοβιτς συνάντησαν τους Τζον Χάρις (John Harris) και Ντέιβιντ Γουντ (David Wood), επίσης απόφοιτους της φιλοσοφικής, οι οποίοι γρήγορα πείστηκαν από τα επιχειρήματα υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων κι έγιναν και αυτοί χορτοφάγοι. Η ομάδα άρχισε να θέτει ενεργά το ζήτημα σε διαπρεπείς ηθικούς φιλοσόφους της Οξφόρδης, όπως ο καθηγητής Ρίτσαρντ Χέαρ (Richard Hare), τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και κατά τη διάρκεια διαλέξεων. Η προσέγγισή τους δε βασιζόταν στο συναισθηματισμό («καλοσύνη προς τα κουτά ζώα»), αλλά στα ηθικά δικαιώματα των ζώων. Σύντομα ανέπτυξαν (και δανείστηκαν) μια γκάμα ισχυρών επιχειρημάτων προς υποστήριξη των απόψεών τους, σε βαθμό που ο κλινικός ψυχολόγος της Οξφόρφης Ρίτσαρντ Ράιντερ (Richard Ryder), ο οποίος θα γινόταν γρήγορα μέλος της ομάδας, γράφει ότι «σπάνια κάποιος σκοπός διαθέτει τόσο λογικά επιχειρήματα και και είναι τόσο καλά διανοητικά εξοπλισμένος».

Το 1965, ένα άρθρο της συγγραφέως Μπρίτζιτ Μπρόφι (Brigit Brophy) στους Sunday Times αποτέλεσε καθοριστικό σημείο στο να ανάψει η σπίθα του κινήματος. Η Μπρόφι έγραψε:

«Η σχέση του Homo Sapiens (ανθρώπου) με τα άλλα ζώα είναι μια σχέση συνεχούς και αδιάλειπτης εκμετάλλευσης. Χρησιμοποιούμε την εργασία τους· τα τρώμε και τα φοράμε. Τα εκμεταλλευόμαστε προς τέρψη των προκαταλήψεών μας: ενώ στο παρελθόν συνηθίζαμε να τα θυσιάζουμε στους θεούς μας και να χρησιμοποιούμε τα εντόσθιά τους για να προβλέψουμε το μέλλον, τώρα τα θυσιάζουμε στο βωμό της επιστήμης και πειραματιζόμαστε στα όργανά τους με την ελπίδα – ή από καθαρή τύχη – να μπορέσουμε να δούμε λίγο πιο ξεκάθαρα στο παρόν».

Οι φιλόσοφοι ανακάλυψαν αυτό το άρθρο και εμπνεύστηκαν από τη σθεναρή μη συναισθηματική πολιτική του. Την ίδια περίπου στιγμή, ο Ράιντερ συνέταξε τρεις επιστολές στην Daily Telegraph, σε απάντηση των επιχειρημάτων της Μπρόφι. Η Μπρόφι διάβασε τις επιστολές του Ράιντερ και τον έφερε σε επαφή με τα αδέλφια Γκόντλοβιτς και τον Τζον Χάρις, οι οποίοι είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν την έκδοση ενός βιβλίου πάνω στο θέμα, που ήταν εν μέρει εμπνευσμένο και από την πολεμική της Μπρόφι. Οι φιλόσοφοι είχαν επίσης συναντήσει την Μπρόφι σχετικά με την πιθανότητα έκδοσης μιας συλλογής δοκιμίων πάνω στο ζήτημα. Πίστευαν αρχικά ότι ένα βιβλίο με συνεισφορές των Μπρόφι, Ρουθ Χάρισον (Ruth Harrison), Μορίν Ντάφι (Maureen Duffy) και άλλων γνωστών συγγραφέων θα κινούσε το ενδιαφέρον των εκδοτών, αλλά όταν η αρχική πρόταση απορρίφθηκε από τον πρώτο εκδότη που προσέγγισαν, ο Γκιλς Γκόρντον (Giles Gordon) του Victor Gollancz πρότεινε πως η έκδοση θα ήταν πιο εφικτή αν το έργο περιελάμβανε δικά τους γραπτά. Αυτή ήταν η ιδέα πίσω από το «Ζώα, Άνθρωποι και Ηθική».

Το 1970, ο Ράιντερ επινόησε τον όρο «σπισισμός» (ή «ειδισμός» στα ελληνικά) (speciesism) που τον πρωτοχρησιμοποίησε σε ένα αυτοεκδιδόμενο φυλλάδιο για να περιγράψει την ανάθεση αξίας στα συμφέροντα των όντων βάσει της ιδιότητάς τους να ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο είδος. Ο Ράιντερ στη συνέχεια συνεισέφερε στο έργο Ζώα, Άνθρωποι και Ηθική: Μια Έρευνα για την Κακομεταχείριση των Μη-ανθρώπινων Ζώων (1972), που επιμελήθηκαν τα αδέλφια Γκόντλοβιτς και ο Τζον Χάρις, και που απέκτησε ιδιαίτερα ισχυρή επιρροή. Εξίσου ισχυρή επιρροή απέκτησε και το δοκίμιο της Ρόσαλιντ Γκόντλοβιτς «Ζώο και Ηθική», που εκδόθηκε το ίδιο έτος.

Ήταν σε μια κριτική του Ζώα, Άνθρωποι και Ηθική για το New York Review of Books όπου ο Αυστραλός φιλόσοφος Πίτερ Σίνγκερ πρωτοδιατύπωσε τα κεντρικά του επιχειρήματα με βάση τον ωφελιμισμό και αντλώντας αντιστοιχίες ανάμεσα στην απελευθέρωση των γυναικών και την απελευθέρωση των ζώων. Από την κριτική αυτή γεννήθηκε το έργο “Η Απελευθέρωση των Ζώων”, που εκδόθηκε το 1975, και από πολλούς θεωρείται η “βίβλος” του κινήματος.

Άλλα βιβλία που θεωρούνται σημαντικά περιλαμβάνουν το Η Υπόθεση για τα Δικαιώματα των Ζώων (1983) του φιλόσοφου Τομ Ρίγκαν· το Φτιαγμένοι από Ζώα: Οι Ηθικές Επιπτώσεις του Δαρβινισμού (1990) του Τζέιμς Ρέιτσελς (James Rachels)· το Ζώα, Ιδιοκτησία και Νόμος (1995) του φοιτητή της νομικής Γκάρι Φραντσιόνε (Gary Francione)· το Τραντάζοντας το Κλουβί: Προς τα Νομικά Δικαιώματα των Ζώων (2000) του επίσης φοιτητή της νομικής Στίβεν Μ. Γουάιζ (Steven M. Wise) και το Δικαιώματα των Ζώων και Ηθική Φιλοσοφία (2005) του Τζούλιαν Χ. Φράνκλιν (Julian H. Franklin).

 

 

Το φύλο, η τάξη και άλλοι παράγοντες

Το κίνημα αποτελείται κατά κύριο λόγο από λευκές γυναίκες της ανώτερης και μεσαίας τάξης, κάτι που οφείλεται στις σχέσεις του με το Βικτοριανό κίνημα για την προστασία των ζώων, καθώς και τα αμερικάνικα φεμινιστικά και περιβαλλοντικά κινήματα. Ως εκ τούτου, συνδέεται γενικά στην κοινωνική σφαίρα με τις γυναίκες, τη θηλυκότητα και τη θηλυπρέπεια. Η δημόσια εντύπωση για το κίνημα επηρεάζεται από σεξιστικές αξιολογήσεις· όσοι βρίσκονται εκτός του κινήματος τείνουν να θεωρούν τους ακτιβιστές παράλογους λόγω του υπερβολικά φορτισμένου συναισθηματισμού τους. Γνωρίζοντάς το, οι ακτιβιστές έχουν στρατηγικά ενσωματώσει άντρες σε θέσεις ηγεσίας και θεωρητικής ανάπτυξης, με σκοπό να νομιμοποιήσουν το συνολικό κίνημα και να αντιταχθούν σε δημοφιλείς απόψεις σχετικά με την υπεροχή του συναισθήματος στα κινήματα για τα δικαιώματα των ζώων. Η τακτική αυτή βασίζεται στη διαδεδομένη πεποίθηση ότι οι άντρες αποτελούν ορθολογικά άτομα που δεν ενδίδουν στο συναίσθημα, και ακολουθεί μια γενικότερη τάση στον κοινωνικό ακτιβισμό που επιχειρεί να διαρρήξει τις παραδοσιακές συνδέσεις με τη θηλυκότητα και τις ιδιωτικές σφαίρες δίνοντας έμφαση στον ορθολογισμό, τα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη.

Σε μια γνωστή περίπτωση, άτομα που είχαν στοχοποιηθεί από τον αντικυνηγετικό ακτιβισμό χρησιμοποίησαν δείκτες βασιζόμενους στην κοινωνική τάξη και το φύλο για να αξιολογήσουν τους ισχυρισμούς των ακτιβιστών. Οι κυνηγοί συσχέτισαν τον παραλογισμό με τη θηλυκότητα και την απειρία στο κυνήγι και την άγρια φύση με υπαλληλικές θέσεις, κι έτσι απέρριψαν τις κατηγορίες. Αντιθέτως, οι κυνηγοί πλαισίωσαν την έννοια του κυνηγιού, που το ονόμασαν διαχείριση της άγριας πανίδας, με ορθολογικούς, επιστημονικούς και αλτρουιστικούς όρους, νομιμοποιώντας το ως προστατευτικό μέτρο.

Κάποιοι σημειώνουν ότι η σύσταση του κινήματος μπορεί να αποθαρρύνει την κινητοποίηση συγκεκριμένων δημογραφικών στοιχείων. Μια ανάλυση περιεχομένου σε εξώφυλλα περιοδικών από επιφανείς οργανισμούς για τα δικαιώματα των ζώων (PeTA και VegNews) αποκάλυψε ότι τα περισσότερα από τα μέλη που παρουσιάζονταν ήταν λευκά, θηλυκά και αδύνατα. Με αυτό, και με δεδομένη τη σύσταση του κινήματος που χαρακτηρίζεται κυρίως από λευκές αδύνατες γυναίκες, έχει παρατηρηθεί ότι τα επικοινωνιακά μέσα των οργανισμών αυτών φαίνεται να αποτυπώνουν τον τύπο του ιδανικού ακτιβιστή, κι έτσι προσελκύουν αδύνατες λευκές γυναίκες, ενώ αποτρέπουν άλλους. Επίσης τακτικές που επικεντρώνονται στη φυλή, το φύλο και το σωματότυπο μπορεί επίσης να συνεισφέρουν στην αποτροπή εν δυνάμει μελών του κινήματος. Παράδειγμα αποτελούν κάποιες τακτικές που οικειοποιούνται γλωσσικά και οπτικά στοιχεία από το δουλεμπόριο Αφρικανών και το Ολοκαύτωμα κι έχουν στιγματιστεί από μη λευκές κοινότητες. Ακόμη, το κίνημα διατηρεί κάποια ρατσιστικά στερεότυπα σχετικά με την προδιάθεση μη λευκών ατόμων να ασκήσουν βία σε ζώα· τα στερεότυπα αυτά αναδύθηκαν στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία έπειτα από την κατάργηση της δουλείας, όπου η κοινωνία και ο ίδιος ο νόμος θεωρούσαν πως οι μη λευκοί διέθεταν μια έμφυτη τάση προς την κακομεταχείριση των ζώων.

Επιπλέον η σεξουαλικοποίηση της «ιδανικής» γυναίκας χρησιμοποιείται συχνά ως τακτική κινητοποίησης, αλλά μπορεί να αποβεί αντιπαραγωγική, αφού αποξενώνει τις γυναίκες που δεν διαθέτουν τους «ιδανικούς» σωματότυπους. Το σωματικό μέγεθος αποτελεί συνηθισμένη τακτική για την απεικόνιση του βιγκανισμού ως έναν υγιή και θετικό τρόπο ζωής, κι έτσι ευθυγραμμίζεται με τη δημοφιλή συσχέτιση της παχυσαρκίας με την ηθική αποτυχία. Οι τακτικές αυτές ίσως συνεισφέρουν στην ανισότητα των φύλων, αφού οι μη ρεαλιστικές και σεξουαλικοποιημένες απεικονίσεις των γυναικών συνδέονται με την κοινωνική τους υποτίμηση. Η έλλειψη ποικιλίας στην αντιπροσώπευση μπορεί να μειώνει την αξιοπιστία και την εμβέλεια του κινήματος, καθώς μέλη περιθωριοποιημένων ομάδων είναι πιο πιθανό να κινητοποιηθούν όταν εκπροσωπούνται στο κίνημα. Ένα κίνημα χωρίς αποκλεισμούς, με ισχυρή αλληλεγγύη, θα μείωνε το ρίσκο που συνδέεται με τη συμμετοχή (π.χ. κοινωνικό στιγματισμό, έλλειψη εναλλακτικών, νομική δίωξη), βοηθώντας έτσι στην αύξηση και τη διατήρηση της συμμετοχικότητας.

 

 

Τρέχουσα κατάσταση του κινήματος

Το κίνημα φαίνεται ότι έχει πάψει πλέον να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990, ενδυναμώθηκε με την απορρόφηση πλήθους ακαδημαϊκών και επαγγελματιών που που περιελάμβαναν δικηγόρους, ιατρούς, ψυχολόγους, κτηνιάτρους και πρώην ζωοτόμους, ενώ πλέον αποτελεί κοινό θέμα μελέτης σε φιλοσοφικά τμήματα της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Μαθήματα πάνω στους νόμους για τα ζώα διδάσκονται σε 92 από τις 180 νομικές σχολές των ΗΠΑ και το κίνημα έχει κερδίσει την υποστήριξη επιφανών ακαδημαϊκών της νομικής, συμπεριλαμβανομένων των Άλαν Ντέρσοβιτς (Alan Dershowitz) και Λόρενς Τράιμπ (Laurence Tribe) του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Ο νόμος για τα δικαιώματα των ζώων έχει επίσης εμπλουτισθεί με νέα κεφάλαια από διάφορους δικηγορικούς συλλόγους, ενώ εντός του Αμερικανικού Δικηγορικού Συλλόγου προτείνονται συχνά ψηφίσματα που αφορούν τα δικαιώματα των ζώων.

Ο Μάικλ Σοκαράς (Michael Socarras) της δικηγορικής εταιρείας Greenberg Traurig δήλωσε στην Ένωση Αμερικανικών Κολεγίων Ιατρικής: «Παρατηρείται μια πολύ σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο πολλοί άνθρωποι στις νομικές σχολές αλλά και επαγγελματίες δικηγόροι σκέφτονται για τα ζώα. Η αλλαγή αυτή δεν έχει φτάσει ακόμη στην κοινή γνώμη. Παρ’ όλα αυτά, [στις ΗΠΑ] η κοινωνική αλλαγή μπορεί και πρέπει να προκύψει μέσα από τα δικαστήρια, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν λειτουργούν ως δημοκρατικοί θεσμοί. Γι’ αυτό το λόγο, η εξέλιξη της κοσμοθεωρίας των ελίτ νομικών είναι εξαιρετικά σημαντική…».

Φιλοσοφικοί και νομικοί στόχοι

Το κίνημα έχει ως στόχο να συμπεριλάβει τα ζώα στην κοινωνία της Ηθικής θέτοντας τα βασικά συμφέροντα των μη-ανθρώπινων ζώων ισότιμα με αυτά των ανθρώπων. Ένα τέτοιο βασικό συμφέρον θα ήταν, για παράδειγμα, να μην εξαναγκάζεται κάποιος στον πόνο για λογαριασμό κάποιου άλλου ατόμου, ανθρώπινου ή μη. Τελικός στόχος είναι τα ζώα να μην ανήκουν πλέον στη σφαίρα της ιδιοκτησίας, αλλά να τους αποδοθεί προσωπικότητα, δηλαδή να τους απονεμηθούν νομικά δικαιώματα ώστε να προστατεύονται τα βασικά συμφέροντά τους.

«Ποιοι είμαστε εμείς που έχουμε θέσει τους εαυτούς μας σε αυτό το βάθρο και πιστεύουμε πως μπορούμε να πάρουμε από τους άλλους τα πάντα – συμπεριλαμβανομένης και της ζωής τους – απλώς και μόνο επειδή το θέλουμε; Δεν θα έπρεπε να σταματήσουμε και να σκεφτούμε για ένα λεπτό ότι ίσως να είναι και αυτοί σαν κι εμάς; Άλλα έθνη, άλλα άτομα, άλλες κουλτούρες. Απλώς άλλοι. Όχι υπάνθρωποι, αλλά απλώς διαφορετικοί από τους ανθρώπους».

Οι απελευθερωτές υποστηρίζουν ότι μπροστά στο νόμο τα ζώα έχουν αξία μόνο σχετικά με τη χρησιμότητα ή το όφελος που αποφέρουν στον ιδιοκτήτη τους, ενώ δεν έχουν καμία απολύτως εγγενή αξία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, το κράτος και οι ομοσπονδιακοί νόμοι διαμορφώνουν τους κανόνες που διέπουν τη χρήση των ζώων μόνο βάσει της θέσης τους ως ιδιοκτησία. Οι απελευθερωτές επισημαίνουν ότι οι νόμοι του Τέξας για τη Βιαιότητα στα Ζώα (Texas Animal Cruelty Laws) εφαρμόζονται μόνο σε κατοικίδια που ζουν υπό την κηδεμονία ανθρώπων και εξαιρούν τα πτηνά, τα ελάφια, τα κουνέλια, τους σκίουρους και άλλα άγρια ζώα που δεν κατέχονται από ανθρώπους, ενώ αγνοούν ότι η δικαιοδοσία για τέτοια πλάσματα ανήκει στους διορισμένους από την πολιτεία υπεύθυνους για την άγρια ζωή.

Ο Νόμος για την Ευημερία των Ζώων (Animal Welfare Act) στις ΗΠΑ εξαιρεί «τα καταστήματα κατοικίδιων ζώων,… τις πολιτειακές και κρατικές πανηγύρεις, τις επιδείξεις με ζώα, τα ροντέο, τις εκθέσεις καθαρόαιμων σκύλων και γατών και κάθε πανηγύρι ή έκθεση που έχει ως στόχο να προωθήσει τις κτηνοτροφικές τέχνες και επιστήμες». Δε γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός ότι τέτοιες δραστηριότητες υπάγονται στη δικαιοδοσία των σχετικών με την κτηνοτροφία πολιτειακών υπηρεσιών. Το Υπουργείο Γεωργίας δίνει την επιπρόσθετη ερμηνεία ότι ο Νόμος εξαιρεί ακόμη τα ψυχρόαιμα ζώα, αλλά και τα θερμόαιμα ζώα που «δε χρησιμοποιούνται για έρευνα, εκπαίδευση, πειράματα,… εκθετικούς σκοπούς ή ως κατοικίδια, [και] τα αγροτικά ζώα που δε χρησιμοποιούνται για φαγητό, μαλλί ή παραγωγικούς σκοπούς».

Το βασισμένο στο Σιάτλ Great Ape Project (GAP), που ιδρύθηκε από τον Πίτερ Σίνγκερ, αποτελεί μια εκστρατεία ώστε να υιοθετήσουν τα Ηνωμένα Έθνη τη Διακήρυξη των Μεγάλων Πιθήκων (Declaration on Great Apes) η οποία θέτει χιμπαντζήδες, μπονόμπο, γορίλες και ουρακοτάγκους ως μέλη μιας «ισότιμης κοινωνίας» με τα ανθρώπινα όντα. Η διακήρυξη αυτή επιθυμεί να επεκτείνει και στους μη-ανθρώπινους πιθήκους την προστασία τριών βασικών συμφερόντων: το δικαίωμα στη ζωή, την προστασία της ατομικής ελευθερίας και την απαγόρευση των βασανιστηρίων.

 

 

Νομικές αλλαγές που επέφερε το κίνημα

Όσον αφορά την εκστρατεία για την παύση θεώρησης των ζώων ως ιδιοκτησία, το κίνημα είχε αρκετές επιτυχίες σε πολλές χώρες. Το 1992 η Ελβετία αναθεώρησε το σύνταγμά της ώστε τα ζώα να αναγνωρίζονται ως όντα και όχι ως αντικείμενα. Ωστόσο, το 1999 το ελβετικό σύνταγμα γράφτηκε ολοκληρωτικά από την αρχή. Μια δεκαετία αργότερα, η Γερμανία απόδωσε δικαιώματα στα ζώα με μια αναθεώρηση του συντάγματός της το 2002, κι έγινε έτσι η πρώτη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έπραξε κάτι τέτοιο. Ο γερμανικός Αστικός Κώδικας είχε αναθεωρηθεί αντίστοιχα το 1997. Η αναθεώρηση αυτή, όμως, δεν έχει αποφέρει μέχρι στιγμής μεγάλο αντίκτυπο στην πρακτική του γερμανικού νόμου.

Η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του κινήματος για τα δικαιώματα των ζώων ήταν η παραχώρηση βασικών δικαιωμάτων σε πέντε είδη ανθρωπίδων στη Νέα Ζηλανδία το 1999. Πλέον απαγορεύεται η χρήση αυτών των ειδών στην έρευνα, τον πειραματισμό και τη διδασκαλία. Άλλες κυβερνήσεις, όπως η βρετανική το 1986, είχαν επίσης υλοποιήσει την απαγόρευση τέτοιων πειραμάτων. Ορισμένες άλλες χώρες έχουν ομοίως απαγορεύσει ή περιορίσει σημαντικά τη χρήση μη-ανθρώπινων ανθρωπίδων στην έρευνα. Ακόμη, στις 17 Μαΐου 2013, η Ινδία διακήρυξε ότι όλα τα κητοειδή αποτελούν «μη-ανθρώπινα πρόσωπα».

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει ένας νόμος για την ευημερία των ζώων (Animal Welfare Act) που εισήχθη το 1966. Ο νόμος αυτός προστατεύει τα ζώα κατά τη διαδικασία της έρευνας, της μεταφοράς και της πώλησης. Σε γενικές γραμμές, τα ζώα προστατεύονται από κάθε είδος βασανισμού, αμέλειας ή φόνου. Έκτοτε έχουν γίνει αρκετές αναθεωρήσεις για τον εκσυγχρονισμό του. Για να κατηγορηθεί κάποιος για κακοποίηση ζώου απαιτείται σύλληψη και δίκη. Πέρα από τον γενικό αυτό νόμο που καλύπτει το σύνολο των Ηνωμένων Πολιτειών, υπάρχουν επιμέρους νόμοι για την προστασία των ζώων που διαφοροποιούνται ανάλογα με την πολιτεία. Αν και υπάρχουν πολιτικές και βαριές συνέπειες, οι νόμοι αυτοί δεν επιβάλλονται με την ίδια πυγμή και αμεσότητα όπως αντίστοιχοι για το κοινό έγκλημα.

 

 

Στρατηγική και ρεπερτόριο τακτικών

Τα νέα μέσα επικοινωνίας, όπως το Διαδίκτυο και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, έχουν χρησιμοποιηθεί ευρύτατα από συντελεστές του κινήματος για τα δικαιώματα των ζώων και τους πολέμιούς τους. Ριζοσπαστικές παρατάξεις του κινήματος βασίζονται σε ιστοσελίδες, ιστολόγια (blogs), podcasts, βίντεο και online forums ώστε να προβάλλουν τον βίγκαν τρόπο ζωής και να συμμετάσχουν σε άλλες προσπάθειες κινητοποίησης, υπερβαίνοντας έτσι τον αποκλεισμό που υπόκεινται από τις κυρίαρχες παρατάξεις του χώρου. Η χρήση του Διαδικτύου έχει επιτρέψει στο κίνημα των δικαιωμάτων των ζώων να εξαπλωθεί σε διακρατικό επίπεδο. Για παράδειγμα, η θεωρία και το ρεπερτόριο επιχειρημάτων του Κινήματος των Δικαιωμάτων των Ζώων της Κωνσταντινούπολης αντλούν από αντίστοιχες διαφόρων άλλων χωρών που έχουν εξαπλωθεί μέσω του Διαδικτύου. Το Διαδίκτυο χρησιμοποιείται επίσης από τους ακτιβιστές για την οικοδόμηση κοινότητας και την αποφυγή στιγματισμού, και μπορεί να είναι ένα προτιμώμενο μέσο ακτιβισμού για τα περιθωριοποιημένα μέλη, όπως τα παχύσαρκα άτομα.

Το 2001, το Stop Huntingdon Animal Cruelty (SHAC), μια ομάδα για τα δικαιώματα των ζώων που ιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με στόχο τον τερματισμό των πρακτικών ζωοτομίας από το Huntingdon Life Sciences (HLS), δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της ονόματα στόχων που συνδέονταν με το HLS, τοποθετώντας την εκστρατεία ενάντια στην HLS σε μια καθολικά προσβάσιμη κεντρική πηγή πληροφοριών που επέτρεπε αυξημένη υποστήριξη και συμμετοχή με μειούμενο κόστος ευκαιρίας. Το SHAC.net κατέγραφε στόχους για «κατονομασία και διαπόμπευση», απέστελλε μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας για δράση και διευκόλυνε τη γραπτή και ψηφιακή επικοινωνία μεταξύ ακτιβιστών και στόχων. Όταν αργότερα η βρετανική κυβέρνηση εμπόδισε την ομάδα SHAC να δημοσιεύει αναφορές του ALF στην ιστοσελίδα της, ένας ακτιβιστής δημιούργησε τον ιστότοπο Bite Back, ο οποίος ήταν καταχωρισμένος στις ΗΠΑ κι έτσι επέτρεπε στο ALF να δημοσιεύει αναφορές χωρίς αντίποινα. Πολέμιοι του κινήματος έχουν επίσης χρησιμοποιήσει ICT· αξιωματικοί επιβολής του νόμου έχουν παρακολουθήσει ακτιβιστές της SHAC και έχουν αποδεχτεί στιγμιότυπα ηλεκτρονικών επικοινωνιών ως απόδειξη σε δικαστήρια. Ο Dylan Barr, ο οποίος απέκτησε πρόσβαση σε θυρίδες ηλεκτρονικής αλληλογραφίας της Washington Mutual Bank και 5.000 email, προκάλεσε ζημιές αξίας $5.000 και καταδικάστηκε για εκβιασμό.

Τα ICT έχουν διευκολύνει τις προσπάθειες ακτιβιστών για μυστική παρακολούθηση, μέσω της χρήσης καμερών, Διαδικτύου και τηλεόρασης για τη συλλογή και διάδοση αποδείξεων σε περιπτώσεις κακοποίησης μη-ανθρώπινων ζώων, με στόχο την προσέλκυση δημοσιότητας και την ευαισθητοποίηση πάνω στο κίνημα.

Μυστική παρακολούθηση

Το 1981 ο Άλεξ Πατσέκο (Alex Pacheco) εξέθεσε την παράνομη έρευνα σε μακάκους που διεξήγαγε το εργαστήριο του Έντουαρντ Τάουμπ (Edward Taub) στο Silver Spring του Μέριλαντ. Η αστυνομία έκανε επιδρομή στις ερευνητικές εγκαταστάσεις σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, γεγονός που προσέλκυσε δημοσιότητα στους ισχυρισμούς των πολέμιων της ζωοτομής. Στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1990 οι Μάικ Ηάσκισον (Mike Huskisson) και Μέλοντι Μακ Ντόναλντ (Melody McDonald) βιντεοσκόπησαν τον Βίλχελμ Φέλντμπεργκ (Wilhelm Feldberg) να πραγματοποιεί παράνομη έρευνα· το ενοχοποιητικό βίντεο δημοσιεύτηκε και το εργαστήριο του Φέλντμπεργκ έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες. Η ομάδα SHAC ιδρύθηκε όταν η Ζούι Μπρόουτον (Zoe Broughton) διεξήγαγε μυστική παρακολούθηση σε ζωοτόμους και ανακάλυψε στοιχεία κακοποίησης μη-ανθρώπινων ζώων. Βίντεο και φωτογραφίες από μυστικές παρακολουθήσεις κυκλοφορούν συχνά τόσο εκτός όσο και εντός Διαδικτύου και χρησιμοποιούνται για την πρόκληση ηθικού σοκ που θα κινητοποιήσει τους θεατές να συμμετάσχουν στο κίνημα. Μέλη της ριζοσπαστικής παράταξης, ιδιαίτερα αυτοί στο στρατόπεδο του Φραντσιόνε, υποστηρίζουν ότι οι γραφικές απεικονίσεις του πόνου που ανακαλύπτεται κατά τις μυστικές παρακολουθήσεις εστιάζουν στη θεραπεία, και όχι στη χρήση, και πως αυτή η εστίαση, ενώ είναι χρήσιμη στην εξασφάλιση της κοινωνικής μεταρρύθμισης, είναι ωστόσο αντιπαραγωγική για τη γενικότερη κατάργηση της εκμετάλλευσης των ζώων.

Μποϊκοτάζ

Οι απελευθερωτές των ζώων συνήθως μποϊκοτάρουν βιομηχανίες που χρησιμοποιούν ζώα. Η σημαντικότερη από αυτές είναι η βιομηχανική κτηνοτροφία, η οποία παράγει την πλειονότητα του κρέατος, των γαλακτοκομικών προϊόντων και αβγών στις βιομηχανικές χώρες. Η μεταφορά των αγροτικών ζώων για σφαγή, η οποία συχνά απαιτεί αυτά να εξάγονται ζωντανά, έχει αποτελέσει τα τελευταία χρόνια ένα σημαντικό ζήτημα για τις ομάδες υποστήριξης των δικαιωμάτων των ζώων, ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σκανδιναβία.

Η συντριπτική πλειονότητα των υπερμάχων των δικαιωμάτων των ζώων υιοθετούν χορτοφαγική ή βίγκαν διατροφή. Μπορεί επίσης να αποφύγουν ρούχα που είναι κατασκευασμένα από δέρματα ζώων, όπως τα δερμάτινα παπούτσια, και δεν χρησιμοποιούν προϊόντα που είναι γνωστό ότι περιέχουν ζωικά παράγωγα. Ακόμη αποφεύγονται όσο είναι δυνατόν προϊόντα που περιέχουν συστατικά που έχουν δοκιμαστεί σε ζώα. Αρκετά κοινά είναι τα μποϊκοτάζ σε επίπεδο εταιρείας. Για παράδειγμα, η εταιρεία Procter & Gamble δοκιμάζει πολλά από τα προϊόντα της σε ζώα, με αποτέλεσμα πολλοί υποστηρικτές των δικαιωμάτων των ζώων να μποϊκοτάρουν εξ ολοκλήρου τα προϊόντα της εταιρείας, είτε έχουν δοκιμαστεί σε ζώα είτε όχι.

Υπάρχει μια αυξανόμενη τάση στο αμερικανικό κίνημα για την αφιέρωση όλων των πόρων στην προβολή της χορτοφαγίας. Τα 9.8 δισεκατομμύρια ζώων που θανατώνονται κάθε έτος στις ΗΠΑ για τροφή υπερβαίνουν κατά πολύ τον αριθμό των ζώων που χρησιμοποιούνται με άλλους τρόπους. Ομάδες όπως οι Vegan Outreach και Compassion Over Killing αφιερώνουν το χρόνο τους για να εκθέτουν πρακτικές της βιομηχανικής κτηνοτροφίας με τη δημοσίευση πληροφοριών για τους καταναλωτές και με την οργάνωση μυστικών ερευνών.

 

 

Ηθικά σοκ

Το ηθικό σοκ είναι μια τακτική κατά την οποία η προσοχή του στόχου εστιάζεται σε μια συγκεκριμένη εκδοχή μιας κατάστασης με σκοπό τη δημιουργία κατακραυγής και τελικά την ενθάρρυνση των στόχων για συμμετοχή στην υποστήριξη ενός κινήματος ή ισχυρισμού. Στο Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων τα ηθικά σοκ συχνά χρησιμοποιούνται με τη μορφή γραφικών απεικονίσεων που περιγράφουν λεπτομερώς την κακοποίηση μη-ανθρώπινων ζώων. Το Farm Animal Rights Movement (FARM), ένας δημοφιλής οργανισμός για τα δικαιώματα των ζώων, έχει χρησιμοποιήσει ηθικά σοκ σε μια καμπάνια της κατά την οποία προσφερόταν σε περαστικούς αμοιβή ενός δολαρίου με αντάλλαγμα την παρακολούθηση ενός γραφικού βίντεο που απεικόνιζε τον πόνο μη-ανθρώπινων ζώων. Τα μη-ανθρώπινα ζώα που απεικονίζονται σε ηθικά σοκ συχνά εμφανίζουν κοινά χαρακτηριστικά με ανθρώπινα μωρά (π.χ. μεγάλα κεφάλια και μάτια, κλάμα ή κλαψούρισμα, μικρά, θηλαστικά). Υπάρχει μια συνεχιζόμενη διαμάχη στο Κίνημα σχετικά με την αποτελεσματικότητα των ηθικών σοκ. Έχει βρεθεί ότι πολλοί ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων συμμετέχουν στο κίνημα αφότου έχουν εκτεθεί σε ηθικά σοκ, και ότι τα ηθικά σοκ που εφαρμόζονται σε αγνώστους είναι πιο πιθανό να τους κινητοποιήσουν απ’ ό,τι τα ήδη υπάρχοντα κοινωνικά δίκτυα. Παρ’ όλα αυτά, κάποιες έρευνες δείχνουν και το αντίθετο. Από την άλλη πλευρά, ηθικά σοκ που στοχοποιούν τη γενικότερη δημόσια σφαίρα (π.χ. αυτά που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές του βιγκανισμού) είναι λιγότερο πιθανό να έχουν αποτέλεσμα από αυτές που έχουν πιο απομακρυσμένους και λιγότερο ορατούς στόχους (π.χ. τους ζωοτόμους).

Άμεση δράση

Μια φωτιά, που αποδόθηκε στην Oxford Arson Squad, προκάλεσε ζημιές αξίας £500.000 στο λεμβοστάσιο του Londbridges, Oxfordshire, στις 4 Ιουλίου 2005.
Το κίνημα υιοθετεί πληθώρα προσεγγίσεων και έχει δημιουργηθεί ένα βαθύ σχίσμα όσον αφορά τη χρήση άμεσης δράσης και βίας, με πολύ λίγους ακτιβιστές και συγγραφείς να υποστηρίζουν δημόσια αυτή τη μορφή δράσης. Οι περισσότερες ομάδες απορρίπτουν τη βία κατά προσώπων, τον εκφοβισμό, τις απειλές και την καταστροφή περιουσίας: για παράδειγμα, η Βρετανική Ένωση για την Κατάργηση της Ζωοτομής (British Union for the Abolition of Vivisection, BUAV) και η Animal Aid. Αυτές οι ομάδες επικεντρώνονται στην εκπαίδευση και την έρευνα, καθώς επίσης και στη διενέργεια μυστικών ερευνών σε εγκαταστάσεις όπου γίνονται δοκιμές σε ζώα. Υπάρχουν κάποια στοιχεία σχετικά με τη συνεργασία της BUAV και της ALF: Για παράδειγμα, η BUAV δώριζε χώρο για τα γραφεία της ALF στο Λονδίνο κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Άλλες ομάδες δεν καταδικάζουν την καταστροφή περιουσίας ή τον εκφοβισμό, αλλά δεν συμμετέχουν οι ίδιες σε τέτοιου είδους ενέργειες. Αντιθέτως, επικεντρώνονται στην εκπαίδευση, την έρευνα, τη διεξαγωγή εκστρατειών στα ΜΜΕ και τις μυστικές έρευνες σε ύποπτες εγκαταστάσεις: για παράδειγμα το People for the Ethical Treatment of Animals (PETA).

Μια τρίτη κατηγορία ακτιβιστών λειτουργεί χρησιμοποιώντας το μοντέλο της ακέφαλης αντίστασης (leaderless resistance), κατά το οποίο εργάζονται σε μυστικά κύτταρα (covert ή clandestine cells) που αποτελούνται από μικρό αριθμό έμπιστων φίλων, ή από ένα άτομο που ενεργεί μόνο του. Τα κύτταρα αυτά συμμετέχουν στην άμεση δράση: για παράδειγμα, πραγματοποιώντας επιδρομές για απελευθέρωση ζώων από εργαστήρια και αγροκτήματα, χρησιμοποιώντας ονόματα όπως το Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων (Animal Liberation Front, ALF), ή χρησιμοποιώντας μποϊκοτάζ και στόχευση οποιουδήποτε ατόμου ή επιχείρησης συνδέεται με το αμφιλεγόμενο εργαστήριο πειραμάτων σε ζώα Huntingdon Life Sciences (HLS), χρησιμοποιώντας κάποιο όνομα καμπάνιας όπως το Stop Huntingdon Animal Cruelty (SHAC). Εμπρησμοί, καταστροφή περιουσίας και βανδαλισμοί έχουν συνδεθεί με διάφορες ομάδες για τα δικαιώματα των ζώων.

Ακτιβιστές, οι οποίοι έχουν πραγματοποιήσει ή απειλούν για πράξεις φυσικής βίας, έχουν ενεργήσει χρησιμοποιώντας τα ονόματα: Animal Rights Militia (ARM), Justice Department, Revolutionary Cells-Animal Liberation brigade (RCALB), Hunt Retribution Squad (HRS) και Militant Forces Against Huntingdon Life Sciences (MFAH).

Ορισμένοι ακτιβιστές έχουν αποπειραθεί εκβιασμό και άλλες παράνομες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η εκστρατεία εκφοβισμού για το κλείσιμο της φάρμας Darley Oaks, κατά την οποία έγινε χρήση hate mail, κακόβουλων τηλεφωνημάτων, απειλών για βόμβες, επιθέσεις εμπρησμών και καταστροφή περιουσίας, με αποκορύφωμα την κλοπή του πτώματος της Γκλάντις Χάμοντ (Gladys Hammond), πεθεράς των ιδιοκτητών, από έναν τάφο στο Σταφορντσάιρ. Πάνω από χίλιες επιθέσεις του ALF μέσα σε ένα χρόνο μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο προκάλεσαν υλικές ζημιές αξίας £2.6 εκατομμυρίων, γεγονός που ώθησε κάποιους ειδικούς να ισχυριστούν ότι τα δικαιώματα των ζώων βρίσκονται τώρα στην κορυφή της λίστας των αιτιών για την πρόκληση βίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Υπάρχει, επίσης, ένας αυξανόμενος αριθμός «ανοικτών διασώσεων», στις οποίες οι απελευθερωτές εισχωρούν σε επιχειρήσεις ώστε να απομακρύνουν ζώα, χωρίς προσπάθεια απόκρυψης της ταυτότητάς τους. Οι ανοικτές διασώσεις συχνά πραγματοποιούνται από αφοσιωμένα άτομα που είναι πρόθυμα να φυλακιστούν αν γίνουν διώξεις, αλλά μέχρι στιγμής κανένας αγροκτήμονας δεν θέλησε να ασκήσει μήνυση.

Πολλές από τις ιδέες που χρησιμοποιούνται από εκείνους που ασκούν άμεση δράση αναπτύχθηκαν από Βρετανούς ακτιβιστές.

 

 

Στοχοποιώντας ερευνητές

Ακτιβιστές έχουν βάλει στο στόχαστρο μεμονωμένους ερευνητές και έχουν εμφανιστεί στις οικίες τους στη μέση της νύχτας, απειλώντας τις οικογένειες και τα παιδιά τους.

Κατά συντριπτική πλειοψηφία, όμως, το κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων είναι ειρηνικό, και κρούσματα βίας έχουν χρησιμοποιηθεί σε προσπάθειες αμαύρωσης του συνόλου του κινήματος.

Ποινικοποίηση των μεθόδων άμεσης δράσης

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ χαρακτηρίζει τις underground ομάδες Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων και Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Γης ως τρομοκρατικές οργανώσεις.

Στις 13 Νοεμβρίου του 2003, ένα επεισόδιο της σειράς “60 Minutes” του CBS News κατήγγειλε ότι οι «οικο-τρομοκράτες» (eco-terrorists), ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για να αναφερθεί στο Μέτωπο για την Απελευθέρωση των Ζώων και το Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Γης, θεωρούνται από το FBI ως «η μεγαλύτερη εθνική τρομοκρατική απειλή.»

Ο Τζον Λιούις (John Lewis), Αναπληρωτής Βοηθός Διευθυντής της Αντιτρομοκρατικής πτέρυγας του FBI, αναφέρει σε μια συνέντευξη του επεισοδίου ότι οι ομάδες αυτές «έχουν προκαλέσει ζημιές αξίας μεγαλύτερης των 100 εκατομμυρίων δολαρίων σε εθνικό επίπεδο» και ότι «βρίσκονται σε εξέλιξη περισσότερες από 150 έρευνες για οικο-τρομοκρατικά εγκλήματα».

Ο Animal Enterprise Terrorism Act, ο νόμος που επιτρέπει στις ομοσπονδιακές αρχές να «βοηθήσουν στην παρεμπόδιση, την καλύτερη διερεύνηση και δίωξη μεμονωμένων ατόμων που επιδιώκουν να σταματήσουν τη βιοϊατρική έρευνα μέσα από πράξεις εκφοβισμού, παρενόχλησης και βίας», υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ το 2006. Έχει επίσης αναφερθεί πως επιφέρει «μια ανατριχιαστική επίδραση» στην ελευθερία του λόγου.

 

 

Δραστηριότητα μεταξύ κινημάτων

Ριζοσπαστικές παρατάξεις για τα δικαιώματα των ζώων αναγνωρίζουν τις διάφορες αδικίες απέναντι σε άλλες ομάδες, δίνοντας έτσι έμφαση στη διασύνδεση ανάμεσα στη διάκριση μεταξύ ανθρώπων και μη-ανθρώπινων ζώων. Στο Διαδίκτυο έχει αρχίσει να αναδύεται ένας διατομεακός προσανατολισμός, τόσο σε ιστοσελίδες όσο και σε κοινωνικά δίκτυα, καθώς και σε δραστηριότητες εκτός διαδικτύου. Στην Τουρκία, ομάδες για τα δικαιώματα των ζώων συχνά συμμετέχουν και σε άλλα κοινωνικά κινήματα, ευθυγραμμίζοντας διαδικτυακές και μη εκστρατείες. Κατά τις διαδηλώσεις στο Πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης το 2013, που ξεκίνησαν ως ένα περιβαλλοντικό κίνημα ενάντια σε προσπάθειες αστικής ανάπτυξης, συμμετείχαν ομάδες από ποικίλα κοινωνικά κινήματα. Ανάμεσά τους υπήρχαν και ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων που είδαν τις διαμαρτυρίες ως μια ευκαιρία για να εκφράσουν τις ανησυχίες τους σχετικά με τον σπισισμό. Η συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις άλλαξε την εντύπωση πολλών παρατηρητών που μέχρι τότε θεωρούσαν τους ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων ως ελιτιστές. Αυτό ενίσχυσε τη νομιμοποίηση και επέτρεψε την επέκταση του δικτύου· το κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων στην Κωνσταντινούπολη αποτελείται από παράγοντες που συμμετέχουν σε πολλαπλά κινήματα, όπως το φεμινιστικό, το LGBT+ και το αντιμιλιταριστικό, και αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ κινημάτων έχει οδηγήσει σε αυξανόμενη κάλυψη του βιγκανισμού και των δικαιωμάτων των ζώων από αριστερίζουσες ιστοσελίδες πληροφόρησης στην Τουρκία.

Αντι-κινηματικές ενέργειες

Η εναντίωση στο Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων έρχεται κυρίως από εταιρικούς και κυβερνητικούς παράγοντες. Τα ΜΜΕ, οι αγροτικές επιχειρήσεις και οι βιομηχανίες βιοϊατρικής συχνά παρουσιάζουν τους ακτιβιστές με αρνητικές αποχρώσεις, χαρακτηρίζοντας το κίνημα ως μισάνθρωπο, σκανδαλοθηρικό και επικίνδυνο για τις επιστημονικές προσπάθειες και την ευζωία των ανθρώπων εξαιτίας των υψηλών επιπέδων εμπάθειας των ακτιβιστών για τα μη-ανθρώπινα ζώα. Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν επίσης συχνά τα μη-ανθρώπινα ζώα ως αντικείμενα. Μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν πάρει νομικά μέτρα για να εμποδίσουν τους διαδηλωτές από τη στοχοποίησή τους.

Συχνά γίνεται αντιπαραβολή της ριζοσπαστικής παράταξης του Κινήματος για τα Δικαιώματα των Ζώων με τους επικρατούντες μεταρρυθμιστικούς οργανισμούς του κινήματος οι οποίοι θεωρούν τη ριζοσπαστική υπεράσπιση ως ιδεαλιστική και σχισματική. Αυτοί οι οργανισμοί για τα δικαιώματα των μη-ανθρώπινων ζώων που προσανατολίζονται στη μεταρρύθμιση χρησιμοποιούν τους πόρους τους για να αντιπαρατεθούν στους ριζοσπαστικούς ισχυρισμούς.

Ένα άλλο παράδειγμα βλέπουμε στο δημοψήφισμα της Ελβετίας το 1998, στο οποίο οι ισχυρισμοί των πολέμιων της ζωοτομής ότι η έρευνα στα ζώα θα πρέπει να απαγορευτεί αντικρούστηκε με επιχειρήματα που κινητοποίησαν ακόμα περισσότερο την κοινή γνώμη. Οι πολέμιοι της ζωοτομής παρουσίαζαν την έρευνα στα ζώα ως μέσο για τη διευκόλυνση της γενετικής τροποποίησης τροφίμων με την ελπίδα ότι θα προκαλέσουν το γενικό φόβο, αλλά οι ισχυρισμοί τους ανατράπηκαν από επιστήμονες και ερευνητές οι οποίοι παρουσίασαν τη ζωοτομή ως ιατρικά απαραίτητη για την εξασφάλιση της ανθρώπινης ευζωίας.

 

 

-Πηγή πληροφοριών: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

  • Οι πίνακες ζωγραφικής είναι του Φιλανδού καλλιτέχνη Samuli Heimonen. Μέσα από τα σουρεαλιστικά έργα ζωγραφικής του, διερευνά τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρωπότητας, χρησιμοποιώντας τη μεταφορά και την αγάπη του για τα ζώα και τη φύση ως έναν τρόπο έκφρασης.
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων, η ιστορία του και τα ηθικά σοκ
Περισσότερα

«Γάτα» – Billy MacKinnon

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Billy MacKinnon είναι Σκοτσέζος σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και κινηματογραφιστής και συντάκτης. Έχει γράψει ή επιμεληθεί την παραγωγή τεσσάρων διεθνών ταινιών μεγάλου μήκους, και έχει συμμετάσχει στην επεξεργασία σεναρίου πολύ περισσότερων, μεταξύ των οποίων και της ταινίας “The Piano” της Jane Campion (Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Κανών). Έχει εργαστεί ως ποιητής/τραγουδοποιός για παραστάσεις θεατρικών/χορευτικών ομάδων στη Ζυρίχη, το Βερολίνο και τη Σεούλ. Η ποιητική του συλλογή «A Street in Athens» κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Biblioteque». Ζει σήμερα στην Αθήνα και το Βερολίνο.

Γάτα

Κάθε μπαρ
θα έπρεπε να έχει μια γάτα
μια μικρή μαύρη γάτα
όπως αυτή εδώ
για τους παλικαράδες
στιβαρούς
μέσα στα μαύρα μπλουζάκια τους
και γένια και μπιχλιμπίδια
και κάρτες και σκληρά ποτά
και βαρύτητα
στο φαίνεσθαι
και αυστηρά πρωτόκολλα
του είμαι και δείχνω ζόρικος.

 

*

Για κάθε μπαρ
μια μικρή κεραμιδόγατα
γύρω από τις μπότες και την καρέκλα και τα πόδια του τραπεζιού
και χέρια που ξεφεύγουν ντροπαλά.

*

Μια μικρή μαύρη γάτα
σαν αυτή εδώ
μήνυμα
αγγελιοφόρος
από έναν εντελώς άλλο κόσμο.

*

Σε κάθε μπαρ
μια γάτα
και τρυφερότητα που ζητήθηκε
και δόθηκε
σε ανταπόδοση
φέρνει παρηγοριά
στα κρυφά
παρηγορεί την καρδιά.

 

 

 

Παναγιώτης Μήλας«Γάτα» – Billy MacKinnon
Περισσότερα