Animal stories

Καταγγείλτε το παστούρωμα και προστατεύστε τα ζώα των νησιών από τους βασανισμούς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αν και βίαιη, βάρβαρη και ντροπιαστική για τη χώρα μας, η πρακτική του παστουρώματος συνηθίζεται ακόμη στις Κυκλάδες και σε μικρότερη έκταση σε άλλα νησιά (Ρόδο, Κρήτη, Κέρκυρα κ.α.) και στην ηπειρωτική Ελλάδα (π.χ. Λακωνία). Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει αλλάξει ελάχιστα για χιλιάδες παραγωγικά ζώα και ιπποειδή στις Κυκλάδες. Βελτίωση έχει παρατηρηθεί σε μεγάλα νησιά, όπως η Νάξος, αλλά σε μικρότερα, όπως η Κίμωλος και η Φολέγανδρος, στη συντριπτική τους πλειονότητα τα ζώα αυτά -ως και 98%, σύμφωνα με τα φιλοζωικά σωματεία- ζουν παστουρωμένα, χωρίς κατάλυμα και προφύλαξη από τις καιρικές συνθήκες, απροστάτευτα, κάποιες φορές χωρίς καθαρό και δροσερό νερό, αλλά και κατάλληλη τροφή.

Σύμφωνα με την Πανελλήνια Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία, το έγκλημα αυτό γίνεται με τη σιωπή και συνενοχή των τοπικών κοινωνιών αλλά και την αδιαφορία και αδράνεια κτηνιατρικών υπηρεσιών, αστυνομικών αρχών και δημοτικών λειτουργών. Από τη μέχρι τώρα εμπειρία της, η ΠΦΠΟ έχει διαπιστώσει ότι στην πλειονότητά τους οι αστυνομικοί διστάζουν να πράξουν τα προβλεπόμενα από τον νόμο ώστε να μην έρθουν αντιμέτωποι με τις τοπικές κοινωνίες, ενώ υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι θεωρούν φυσιολογική αυτή την ιδιαίτερα εκτεταμένη και συχνή κακοποίηση των ζώων και δεν ανταποκρίνονται στις καταγγελίες, απεναντίας αποθαρρύνουν τους καταγγέλλοντες. Και, όπως είναι αναμενόμενο, υπάρχει αντίδραση των τοπικών κοινωνιών, επειδή η πρακτική αυτή κληρονομήθηκε από προηγούμενες γενιές και θεωρείται κανονική, αλλά και επειδή βολεύει τους ιδιοκτήτες των ζώων ώστε να απαλλάσσονται από την επιτήρησή τους.

 

 

«Ας δέσει ο οποιοσδήποτε για μία μόνο μέρα και όχι για όλη του τη ζωή τα πόδια του μεταξύ τους, ή το κεφάλι του με τα πόδια, να μην μπορεί να αντιδράσει, να κινηθεί, να αναζητήσει τροφή, νερό, να προστατευθεί, για να καταλάβει και συναισθανθεί τη μαρτυρική ζωή αυτών των πλασμάτων και πόσο απάνθρωπο είναι αυτό που τους κάνουν», επισημαίνουν η ΠΦΠΟ και άλλες φιλοζωικές οργανώσεις.

Οι ίδιες δέχονται ότι «η αλλαγή νοοτροπίας και κουλτούρας θα χρειαστεί χρόνο, καθώς η πρακτική του παστουρώματος εφαρμόζεται πολλά χρόνια σε κάποια μέρη της Ελλάδας και, ειδικά στις Κυκλάδες, θεωρείται παράδοση. Είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε πρόταση για ενέργειες και δράσεις που θα οδηγήσουν στην εξάλειψη της πρακτικής αυτής», τονίζουν.

Το παστούρωμα (ή μπαστούρωμα ή περδούκλωμα ή περδούκλι) είναι το δέσιμο των ποδιών ενός οικόσιτου ζώου μεταξύ τους. Συνήθως ένα μπροστινό και ένα πίσω της ίδιας πλευράς ή τα πόδια ανά δύο δεμένα (αποκαλείται διπλή παστούρα). Ακόμα πιο βάρβαρη πρακτική είναι το δέσιμο των ποδιών του ζώου με το κεφάλι, κάτι που γίνεται με τα βοοειδή. Το παστούρωμα αποτελεί βαρύτατη μορφή κακοποίησης καθώς τα ζώα δένονται από πολύ μικρές ηλικίες (σ.σ. οι κτηνοτρόφοι δένουν τα πόδια των ζώων εκτροφής αμέσως μετά τον απογαλακτισμό τους) και περνούν όλη τους τη ζωή έχοντας μεγάλες δυσκολίες στην παραμικρή τους κίνηση. Το τεράστιο αυτό… βασανιστήριο ζώων που έχει κινητοποιήσει όλους τους αρμόδιους φιλοζωικούς συλλόγους και ακόμα και τις Εισαγγελικές Αρχές που έχουν υποθέσεις που… τρέχουν, συναντάται κυρίως σε νησιά. Υπάρχουν βίντεο που έχουν αναρτήσει φιλόζωοι που είναι ευαίσθητοι με παρόμοιοι θέματα, όπως και άπειρες καταγγελίες.

Υπάρχουν και περιπτώσεις ζώων που έχουν σπάσει τα πόδια τους στην προσπάθεια να περπατήσουν καλύτερα ή να τρέξουν ή να πηδήξουν όπως έχει συμβεί με κατσίκια. Τα ζώα φυσικά και έχουν μεγάλο θέμα κίνησης με όλο αυτό και δεν μπορούν ούτε να ξαπλώσουν ούτε να χαλαρώσουν ή να ηρεμήσουν. Από το παστούρωμα μπορούν να προκληθούν και πολλοί άλλοι χρόνιοι τραυματισμοί και να επιφέρουν ακόμα και θάνατο. Ο βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι επειδή υπάρχουν κυνικοί, άκαρδοι και απάνθρωποι ιδιοκτήτες που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να περιφράξουν σωστά τον χώρο που έχουν τα ζώα τους ή δεν τα επιτηρούν ή δεν έχουν καν τον σωστό χώρο. Υπάρχει ακόμα και η δικαιολογία ότι μπορεί να προκληθούν ατυχήματα με πεζούς ή οχήματα ή και τα ίδια τα ζώα εάν βγουν στον δρόμο ή βρεθούν αλλού.

Όμως αυτό που ισχύει από πλευράς Νόμου είναι το εξής: οι ιδιοκτήτες των ζώων είναι υποχρεωμένοι βάσει του Ν. 4039/12 και Ν. 4235/14 αλλά και της ηθικής να παρέχουν στα ζώα τους σωστές συνθήκες διαβίωσης. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα έπρεπε να διατηρούν ζώα. Επίσης, με κάποια εξαίρεση τη Λακωνία εκτός από κάποια νησιά δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα η σκληρή μέθοδος του παστουρώματος.

Ακόμα και για ένα μικρό διάστημα το δέσιμο σε έναν φράχτη ή κάπου για το ζώο μπορεί να είναι αποδεκτό αλλά όχι το παστούρωμα και για όλη τη ζωή ενός προβάτου, αλόγου ή άλλου ζώου. Η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία με φωτογραφίες και υλικό που είχε στείλει στις αρμόδιες Αρχές και την Εισαγγελία αλλά και στον Τύπο είχε καταγγείλει το θέμα, αναφέροντας ότι σε περίπτωση που οι ιδιοκτήτες δεν συμμορφωθούν με τις συστάσεις των αρμόδιων αρχών, δεν λύσουν τα ζώα τους και δεν τα φέρουν σε συνθήκες ευζωίας, ζητούν τις αυτεπάγγελτες ενέργειες του κοινού για την ποινική δίωξη των ιδιοκτητών, σύμφωνα με το άρθρο 16 του Ν. 4039/12.

Διαβάστε τη νέα εγκύκλιο του νόμου που απαγορεύει το παστούρωμα (Πηγή: Ippothesis)

Ύστερα από όλα αυτά αντιλαμβάνεστε το πόσο μαρτυρική είναι η ζωή αυτών των ζώων. Λέμε λοιπόν… τέλος στο παστούρωμα και ένα μεγάλο όχι στον βασανισμό των ζώων. Στην Ελλάδα του 2018 δεν νοείται οι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων να φέρονται έτσι στα ζώα.

 

 

  • Παρακολουθήστε τα βίντεο της καμπάνιας:

 

 

 

eirini aivaliwtouΚαταγγείλτε το παστούρωμα και προστατεύστε τα ζώα των νησιών από τους βασανισμούς
Περισσότερα

Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Ντροπιαστική κηλίδα για την Αγιά η θανάτωση 40 αδέσποτων της πόλης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Σάββατο 25 Αυγούστου 2018, από το Μεταξοχώρι Αγιάς ο τραγουδοποιός Θανάσης Παπακωνσταντίνου έστειλε την παρακάτω επιστολή στην εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας με αφορμή τη θανάτωση 40 αδέσποτων στην Αγιά.

***

«Φέτος, ύστερα από περίπου δύο χρόνια αγρανάπαυση, είχα, σε συνεργασία με τον Σωκράτη Μάλαμα, ένα επίπονο αλλά και ωραίο συναυλιακό καλοκαίρι. Προχθές λοιπόν, επέστρεφα μ από σαράντα μέρες στο σπίτι μου και έπιασα τον εαυτό μου να λαχταρά, τόσο τα αγαπημένα πρόσωπα, όσο και τον όμορφο τόπο της Αγιάς, που επέλεξα να ζω τα τελευταία χρόνια.

Δυστυχώς όμως, έμαθα για τη βάναυση θανάτωση των αδέσποτων της πόλης και τη θέση της λαχτάρας πήρε η θλίψη κι η οργή. Αυτή η ενέργεια – είτε προέρχεται από διαταραγμένους ψυχικά, είτε από σκληρούς και ανελέητους ανθρώπους – αποτελεί μια ντροπιαστική κηλίδα για την Αγιά, που δεν θα σβήσει τόσο εύκολα, όπως μπορεί να υποθέτουν μερικοί.

 

Όλοι εκείνοι οι συνάνθρωποι, που αντιλαμβάνονται ότι δεν είμαστε το μοναδικό ον που έχει δικαίωμα στη ζωή, πως ό,τι υπάρχει γύρω μας είναι φτιαγμένο από τα ίδια πρωταρχικά υλικά που οδήγησαν – με άλλους συνδυασμούς – και στο ανθρώπινο είδος, που χρησιμοποιούν τη γνώση και τη συνείδηση για να κατανοήσουν την ύπαρξη κι όχι για να σκορπίσουν τον πόνο και το θάνατο, θα βγάλουν την Αγιά από την καρδιά τους και τις επιθυμίες τους.

Είναι μεγάλη ανάγκη, όποιος γνωρίζει κάτι για το έγκλημα της θανάτωσης των ζώων να μιλήσει, να ξεπλύνει την ντροπή που διαχέεται – άδικα – σ’ όλους τους κατοίκους της περιοχής. Να μη διστάσει, νομίζοντας πως είναι καταδότης. Αντίθετα, θα είναι ένας άξιος άνθρωπος, που μπορεί να εξιλεώσει μια ολόκληρη πόλη.
Αν οι φταίχτες μείνουν ατιμώρητοι, ελπίζω να συναντήσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους τις τύψεις, να τις έχουν παρέα για το υπόλοιπο του βίου τους».

  • Το κείμενο και η φωτογραφία είναι από τη σελίδα του καλλιτέχνη στο F/B
Παναγιώτης ΜήλαςΘανάσης Παπακωνσταντίνου: Ντροπιαστική κηλίδα για την Αγιά η θανάτωση 40 αδέσποτων της πόλης
Περισσότερα

Μιχάλης Γκανάς, Το σκυλί

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το ’να σκυλί το σκότωσαν
τ’ άλλο το πήραν οι γειτόνοι.
Βγαίνει τις νύχτες
και κοιτάει το φεγγάρι,
μυρίζει στις μολόχες
που του ’ριχνες ψωμί.
Ύστερα βρίσκει τον τορό
κ’ έρχεται με μουσούδα
όλο δροσιές στο μνήμα σου.
Κάθεται στα πισινά κι ακούει
τ’ άλλο σκυλί που αλυχτάει κάποιο διαβάτη.

Από τη Συλλογή «Μαύρα Λιθάρια» (1980).

  • Πίνακας: Νικηφόρος Λύτρας, Σκύλος
eirini aivaliwtouΜιχάλης Γκανάς, Το σκυλί
Περισσότερα

Νόμος 4235/2014: Επιτρέπεται να ποτίζουμε και να ταΐζουμε αδέσποτα ζώα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο νόμος 4235/2014 άρθρο 46 παράγραφος ε αναφέρει: «10. Την ευθύνη για την επίβλεψη και τη φροντίδα των επανεντασσόμενων αδέσποτων ζώων έχουν, από κοινού, οι Δήμοι, οι οποίοι μάλιστα δύνανται να δημιουργήσουν και σημεία παροχής τροφής και νερού για τα ζώα αυτά, καθώς και τα συνεργαζόμενα με αυτούς φιλοζωικά σωματεία και ενώσεις. Δεν απαγορεύεται η παροχή τροφής και νερού σε αδέσποτα ζώα συντροφιάς από φιλόζωους πολίτες, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι κανόνες καθαριότητας και υγιεινής».

Πίνακας: Margaret Keane

  • Η Margaret Keane γνώρισε μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του ’60 φιλοτεχνώντας κατά κύριο λόγο πορτρέτα παιδιών με αφύσικα μεγάλα μάτια, και επηρέασε ένα ολόκληρο μεταγενέστερο καλλιτεχνικό και εικονογραφικό κίνημα που ξεκίνησε από το high kitsch κι έφτασε στην τέχνη των κόμικς και τον σχετικά πρόσφατο Ποπ Σουρεαλισμό.
eirini aivaliwtouΝόμος 4235/2014: Επιτρέπεται να ποτίζουμε και να ταΐζουμε αδέσποτα ζώα
Περισσότερα

Η ιστορία με το κριάρι. Του Μαρκ Τουέιν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ιστορία με το κριάρι

Εκείνο τον καιρό τα παιδιά μου ’λεγαν πότε πότε ότι έπρεπε να παρακαλέσω κάποιον Τζιμ Μακ Μπλέην να μου διηγηθεί τη συναρπαστική ιστορία με το κριάρι του παππού του – αλλά πάντα πρόσθεταν ότι δεν έπρεπε ν’ αναφέρω το θέμα αν ο Τζιμ δεν ήταν μεθυσμένος εκείνη την ώρα -όχι πολύ δηλαδή, απλώς όσο χρειάζεται για να ’ρθει στο κέφι και να νιώθει άνετα. Μου το ’λεγαν συνέχεια, μέχρι που άρχισε να με τρώει η περιέργεια. Έγινα η σκιά του Μπλέην. Αλλά μάταια, γιατί τα παιδιά όλο και κάποια αντίρρηση είχαν για την κατάστασή του. Συχνά μέθαγε αρκετά, ποτέ όμως ικανοποιητικά. Ποτέ δεν είχα ξαναπαρακολουθήσει άνθρωπο με τόσο αμείωτο ενδιαφέρον, με τέτοια ανήσυχη αγωνία. Ποτέ δεν είχα λαχταρήσει τόσο να δω έναν άνθρωπο να γίνεται σκνίπα. Επιτέ­λους, ένα βράδι, έτρεξα βιαστικά στην καλύβα του, γιατί είχα μάθει ότι αυτή τη φορά η κατάστασή του ήταν τέτοια, που ακόμα κι οι πιο σχολαστικοί την έβρισκαν άψογη -ήταν ήρεμα, γαλήνια, συμμετρικά με­θυσμένος- ούτε ένας λόξιγκας δεν έσπαγε τη φωνή του, ούτε ένα σύννεφο στο μυαλό του δε σκοτείνιαζε τη μνήμη του. Μπαίνοντας τον είδα να κάθεται πάνω σ’ ένα άδειο βαρέλι από μπαρούτι, μ’ ένα πήλινο τσιμπούκι στο ένα χέρι και το άλλο σηκωμένο για να επι­βάλει την ησυχία. Το πρόσωπό του ήταν κόκκινο, ολο­στρόγγυλο και πολύ σοβαρό. Ο λαιμός του ήταν γυ­μνός και τα μαλλιά του ανάκατα. Στην εμφάνιση και την αμφίεση ήταν ένας αντιπροσωπευτικός τύπος χρυσοθήρα τής εποχής. Πάνω στο τραπέζι ήταν στημένο ένα κερί και στο θαμπό του φως ξεχώρισα «τα παιδιά» καθισμένα εδώ κι εκεί σε ράντζα, κιβώτια, βαρέλια από μπαρούτι κλπ.

 

«Σσσ!» είπαν. «Μη μιλάτε, αρχίζει».

 

Βρήκα αμέσως κάθισμα κι ο Μπλέην είπε:

 

«Δε φαντάζομαι να ξανάρθουν ποτέ κείνες οι μέρες. Εγώ πάντως τέτοιο βαρβάτο κριάρι δεν έχω ξαναδεί. Ο παππούς το ’φερε απ’ το Ιλινόις -τ’ αγόρασε από κά­ποιον Γέητς -Μπιλ Γέητς- μπορεί και να τον έχετε ακουστά. Ο πατέρας του ήταν ψάλτης -Βαπτιστής- κι ήταν και κομπιναδόρος, μεγάλη μάρκα. Έπρεπε να ση­κωθείς πολύ νωρίς για να τον πιάσεις στον ύπνο το γέρο Γέητς. Εκείνος ήταν που ’βαλε τους Γκρην να δι­πλαρώσουν τον παππούλη μου όταν ξεκίνησε για δυτικά. Ο Σεθ Γκρην ήταν ο καλύτερος του χωριού. Παντρεύ­τηκε μια Γουίλκερσον -τη Σάρα Γουίλκερσον- κα­λόβολο πλάσμα ήταν, και το καμάρι του Στόνταρντ, έτσι λέγαν όσοι την ξέρανε. Έπαιρνε το σακί με το αλεύρι κι έκανε μια και το φόρτωνε στον ώμο σα να ’ταν πούπουλο. Κι ήτανε και χρυσοχέρα! Κι ανεξάρτη­τη! Άκου να δεις: Ήρθε ο Σάιλ Χώκινς κι άρχισε να τη γυρνοβολάει, κι εκείνη του λέει ότι δε με νοιάζουν τα λεφτά σου, πάντως εγώ χωριό με σένα δεν κάνω. Βλέπεις, ο Σάιλ Χώκινς -έ, λοιπόν όχι, δεν ήταν ο Σάιλ Χώκινς- ήταν ένας αλητάμπουρας, ο Φίλκινς – μου διαφεύγει το μικρό του. Αλλά ήτανε μεγάλος μασκαράς. Ένα βράδυ, σουρωμένος, μπαίνει στον εσπερινό κι αρχίζει να φωνάζει «Ζήτω ο Νίξον» -νόμιζε πώς ήταν προεκλογική συγκέντρωση. Και σηκώνεται ο γέρο Φέργκιουσον, έξαλλος, και τον πετάει από το παράθυρο και πέφτει πάνω στη Μις Τζέφερσον, καρφωτός στο κεφάλι τής ήρθε, τής δύστυχης. Καλή ψυχή -είχε γυά­λινο μάτι και το δάνειζε στη γριά Γουάγκνερ, όταν της έρχονταν επισκέψεις, γιατί εκείνη δεν είχε. Αλλά της έπεφτε μικρό, κι όταν ξεχνιόταν η Μις Γουάγκνερ, στριφογύριζε στην κόχη και κοίταζε προς τα πάνω ή στα πλάγια, κι από δω κι από κει. Και τ’ άλλο μάτι στυλωμένο να κοιτάζει ίσια μπροστά σαν κανοκιάλι. Τούς μεγάλους δεν τους ένοιαζε, αλλά τα παιδιά μπή­γανε τα κλάματα μόλις την έβλεπαν, ήταν ανατριχιαστικό. Παιδευόταν να το στερεώσει με μπαμπάκι -αλλά δε γινόταν- έφευγε το μπαμπάκι και περίσσευε από τη μια μεριά και την έβλεπαν τα παιδιά και πάθαιναν σπα­σμούς. Της έπεφτε συνέχεια, και σε κοίταζε με κείνη την άδεια τρύπα και σ’ έφερνε σε δύσκολη θέση, γιατί εκείνη πού να καταλάβει πότε της έλειπε, τέτοια τύφλα που ’χε από κείνη τη μεριά. Κι έτσι κάποιος τη σκούν­ταγε και της έλεγε, «Το μάτι σας έχει χαλαρώσει κά­πως, αγαπητή δεσποινίς Γουάγκνερ» -κι έπειτα όλοι κάθονταν και περίμεναν να το ξανασφηνώσει στη θέση του- το μπρος πίσω συνήθως, κι ήταν πράσινο σα βά­τραχος, γιατ’ ήτανε και ντροπαλή και τα ’χανε εύκολα μπροστά σε κόσμο. Έτσι κι αλλιώς βέβαια δεν πείραζε που ήτανε το μπρος πίσω, γιατί το δικό της το μάτι ήτανε γαλανό και το γυάλινο ήτανε κίτρινο μπροστά, κι έτσι απ’ όπου και να το ’βαζε δεν ταίριαζε έτσι κι αλ­λιώς. Άσσος στην τράκα, η γριά Γουάγκνερ. Όποτε είχε κόσμο στο σπίτι, δανειζόταν το ξύλινο πόδι της Μις Χίγκινς για να μπορεί να περπατάει. Ήταν πολύ πιο κοντό απ’ τ’ άλλο της το ξερό, αλλά εκείνην δεν την ένοιαζε. Έλεγε ότι δεν τ’ άντεχε τα δεκανίκια όταν είχε κόσμο, γιατ’ ήταν χασομέρι. Όταν είχε κόσμο, λέει, κι έπρεπε να γίνουν ένα σωρό δουλειές, ήθελε να σηκώνεται και να τις ξεπετάει στα γρήγορα, μόνη της. Ήτανε και φαλακρή σα λαμπόγυαλο και δανειζόταν την περούκα της Μις Τζέηκοπς -η Μις Τζέηκοπς ήταν, η γυναίκα του νεκροθάφτη- μια παλιοβρώμα ήταν κι όταν κάποιος αρρώσταινε πήγαινε και θρονιαζόταν στο σπίτι του και τον περίμενε. Και το τομάρι ο άντρας της κα­θόταν όλη μέρα στη σκιά σ’ ένα φέρετρο που λογά­ριαζε ότι θα ταίριαζε στον υποψήφιο. Κι αν χασομέραγε ο πελάτης και δεν ήταν σίγουρος, έπαιρνε σάν­τουιτς και μια κουβέρτα και κοιμότανε μέσα στο φέρε­τρο τη νύχτα. Έτσι την πάτησε μια φορά, με παγωνιά, κάπου τρεις βδομάδες, να κάθεται να περιμένει μπροστά στο σπίτι του γέρο Ρόμπινς. Και μετά, δυο χρόνια ολόκληρα του ’χε κόψει την καλημέρα του γέρου, γιατί του την έσκασε. Έπαθε κρυοπαγήματα στο ένα πόδι κι έχασε κι ένα σκασμό λεφτά γιατί ο γέρο Ρόμπινς έγινε περδίκι. Λοιπόν, όταν ξαναρρώστησε ο Ρόμπινς, ο Τζέηκοπς σκέφτηκε να τα φτιάξει πάλι μαζί του και πέρασε ένα χέρι βερνίκι το ίδιο φέρετρο και το πήρε και πήγε να τόνε δει. Αλλά δεν ήταν και τόσο απλό να τόνε ρίξεις το γέρο Ρόμπινς. Του είπε να μπει μέσα και φαινόταν ετοιμοθάνατος κι αγόρασε το φέρετρο δέκα δολάρια κι ο Τζέηκοπς είπε ότι θα του τα ’δινε πίσω κι άλλα εικοσπέντε από πάνω αν ο Ρόμπινς το δοκίμαζε και δεν το ’βρίσκε του γούστου του. Κι έπειτα ο Ρόμπινς πέθανε, και στην κηδεία σπάει το καπάκι και πετάγεται πάνω τυλιγμένος στο σάβανο και λέει στον παπά τέρμα η παράσταση γιατί εγώ τέτοιο φέρετρο δεν το αντέχω. Βλέπετε είχε ξαναπάθει νεκροφάνεια μια φορά στα νιάτα του, κι έτσι σκέφτηκε να το παίξει μονά ζυγά. Έκανε το λογαριασμό του κι αν ξαναγύριζε, ήταν λεφτά στην τσέπη του, κι αν όχι, εκείνος δε θα ’χανε δεκάρα. Και, μα το Θεό, έκανε μήνυση στο Τζέη­κοπς και κέρδισε και τη δίκη. Κι έστησε το φέρετρο στο σαλόνι κι έλεγε ότι τώρα δε βιαζόταν. Κι ο Τζέη­κοπς έβγαζε αφρούς απ’ το κακό του. Ξανάφυγε για την Ιντιάνα, μετά από λίγο -πήγε στη Γουέλσβιλ- απ’ τη Γουέλσβιλ ήταν κι οι Χόγκαντορν. Εξαιρετική οικογέ­νεια. Από το Μαίρηλαντ, γενιές ολόκληρες. Δεν έχω δει άνθρωπο ν’ ανακατεύει τα ποτά του και να βλαστη­μάει καλύτερα από το γέρο Χόγκαντορν. Η δεύτερη γυναίκα του ήταν η Χήρα Μπίλινγκς – πρώην Μπέκυ Μάρτιν. Η μάνα της ήταν η πρώτη γυναίκα του Ντάνλαπ. Η μεγαλύτερη κόρη, η Μαρία, παντρεύτηκε έναν ιεραπόστολο και πέθανε σα χριστιανή -τη φάγανε οι άγριοι. και κείνον τόνε φάγανε, το δύστυχο -τον κά­νανε βραστό. Δεν ήταν έθιμο, έτσι λένε, αλλά εξήγησαν στους φίλους του που πήγανε να πάρουνε τα πράγματά του, ότι τούς είχαν δοκιμάσει μ’ ένα σωρό τρόπους τούς Ιεραπόστολους και ποτέ δεν τούς γίνονταν νόστιμοι -κι οι συγγενείς του συγχίστηκαν που χαράμισε τη ζωή του για ένα ηλίθιο πείραμα, τρόπος του λέγειν. Αλλά να ξέρετε, τίποτα δεν πάει ποτέ χαμένο. Όλα που δεν καταλαβαίνουνε οι άνθρωποι και δε βλέπουνε το λόγο, όλα φανερώνονται όταν επιμένεις και τα σκαλίσεις λι­γάκι. Και το κρέας εκείνου του ιεραπόστολου, ούτε κι αυτός δεν το ’ξερε, προσηλύτισε μέχρι και τον τελευ­ταίο κανίβαλο που δοκίμασε τη σούπα. Μόνο αυτό τούς έπεισε. Λοιπόν, μη μου λέτε εμένα ότι τον έβρασαν τυ­χαία. Τίποτα δε γίνεται τυχαία. Όταν ο μπάρμπας μου ο Λεμ είχε ανέβει σε μια σκαλωσιά μια φορά κι έσκυβε απέξω, θα ξέρναγε ή μεθυσμένος θα ’ταν, δεν ξέρω, ένας Ιρλανδέζος μ’ ένα τσουβάλι τούβλα έπεσε πάνω του από το τρίτο πάτωμα και τού ’σπάσε τη ραχοκοκα­λιά σε δυο μεριές. Κι είπαν ότι ήταν ατύχημα. Σιγά το ατύχημα. Δεν ήξερε ούτε πώς βρέθηκε εκεί, αλλά βρέ­θηκε εκεί για έναν καλό λόγο. Αν δεν ήταν εκεί, ο Ιρλανδός θα ’χε γίνει κομματάκια. Και κανένας δε μου το βγάζει από το μυαλό. Ήταν κι ο σκύλος του εκεί, του μπάρμπα Λεμ. Γιατί δεν έπεσε πάνω στο σκύλο ο Ιρλανδός; Γιατί ο σκύλος θα τον είχε δει και θα ’χε φύγει. Γι’ αυτό δεν έπεσε πάνω στο σκύλο. Δε μπορείς να βασίζεσαι σ’ ένα σκύλο για να εκτελεί τις βουλές της Θείας Πρόνοιας. Ακούστε που σας λέω, ήταν στημένη υπόθεση. Ατυχήματα δεν υπάρχουν, παιδιά. Ο σκύλος του μπάρμπα Λεμ –θα ’πρεπε να τόνε βλέπατε εκείνο το σκύλο. Τσοπανόσκυλο ήταν -ή μάλλον μισό τσοπανόσκυλο, μισό μπουλντόγκ- θαυμάσιο ζώο. Ήταν του πάστορα Χάγκαρ πριν τον πάρει ο μπάρμπα Λεμ. Χάγκαρ απ’ τους Χάγκαρ της Ρηζέρβ. Μεγάλο σόι. Η μάνα του ήταν Γουώτσον. Μια από τίς αδερφές του παντρεύτηκε έναν Γουήλερ. Εγκαταστάθηκαν στο Μόργκαν και τον έφαγε η μηχανή σε μια ταπητουργία, και σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα τον έβγαλε χαλί από την άλλη. Η χήρα του το αγόρασε εκείνο το κομμάτι κι οι άνθρωποι ήρθαν από εκατό μίλια μακριά για να πάνε στην κηδεία. Ήταν δεκατέσσερα μέτρα ολόκληρα το κομμάτι, κι εκείνη δεν τους άφηνε να τον τυλίξουν, αλλά τον φύτεψε έτσι όπως ήταν -σ’ όλο το μήκος. Η εκκλησία δεν ήταν και πολύ μεγάλη κι η μια άκρη του φέρετρου περίσσευε από το παράθυρο.

 

Δεν τον έθαψαν, τον φύτεψαν στημένο έτσι – σά μνημείο – και κάρφωσαν και μια ταμπέλα που έγραφε – έγραφε – έγραφε – εις μ-ν-ή-μ-η-ν δεκατεσσάρων μ-έ-τ-ρ-ω-ν χα…λιού – με τα λ-εί-ψ-α-ν-α του Γ-ου-ί-λ-ι-α-μ Γου-ή-»

 

Εδώ και λίγη ώρα ο Τζιμ Μπλέην είχε αρχίσει να χα­σμουριέται ολοένα και πιο συχνά -το κεφάλι του έπεσε μπροστά, μια, δυο, τρεις φορές- μέχρι που ακούμπησε στο στήθος του και βυθίστηκε σ’ ένα γαλήνιο κι ατάραχο ύπνο. Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλα των παιδιών -κόντευαν να πνιγούν προσπαθώντας να κρατήσουν τα γέλια τους. Από την αρχή γέλαγαν, μόλο που εγώ δεν το είχα προσέξει. Κατάλαβα ότι «μου την είχαν σκά­σει». Έμαθα τότε πώς η ιδιομορφία του Τζιμ Μπλέην ήταν ότι όποτε έφτανε σ’ ένα ορισμένο στάδιο μέθης, καμιά ανθρώπινη δύναμη δε μπορούσε να τον εμποδίσει ν’ αρχίσει να διηγείται τη θαυμάσια περιπέτεια που τού είχε συμβεί κάποτε με το κριάρι του παππού του -κι η πρώτη φράση του σχετικά με το κριάρι ήταν κι η μο­ναδική που είχε ακούσει ποτέ άνθρωπος. Πάντα πήδαγε από το ένα θέμα στο άλλο, ασταμάτητα, μέχρι που δεν άντεχε άλλο στο ουίσκι και τον έπαιρνε ο ύπνος. Τι ήταν εκείνο που είχε συμβεί σ’ αυτόν και το κριάρι του παππού του, είναι ένα σκοτεινό μυστήριο, γιατί μέχρι σήμερα κανένας δεν το ’χει μάθει.

 

Εικόνα: Χάλκινο έλασμα με παράσταση από την Οδύσσεια (άνδρας με κριάρι), 540-530, Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών

eirini aivaliwtouΗ ιστορία με το κριάρι. Του Μαρκ Τουέιν
Περισσότερα

Παράπλευρη απώλεια. Διήγημα του Μιχάλη Μακρόπουλου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το οδικό δίκτυο δε θα έπαυε να είναι οι φλέβες και οι αρτηρίες της καθημερινότητάς μου, ακόμα κι αν αποφάσιζα να μην πιάσω ποτέ στη ζωή μου τιμόνι ή έστω να κάνω ως και ένα μοναδικό ταξίδι. Οι δρόμοι εξασφαλίζουν τη μεταφορά όλων των φαγώσιμων που ’ναι πάνω στο τραπέζι μου, και καθενός πράγματος που με περιστοιχίζει και με ορίζει· χάρη σ’ αυτούς ο άρρωστος φτάνει γρήγορα στο νοσοκομείο και σώζεται, χάρη σ’ αυτούς υπήρξε η Ρώμη, χάρη στο δρόμο που μ’ ενώνει μ’ έναν μακρινό αγαπημένο μου άνθρωπο θα χτυπήσει μια γιορτινή μέρα το κουδούνι. Και τα ταξίδια μ’ αρέσουν κι ας μη μου πολυαρέσει το αυτοκίνητο· μ’ αρέσει το κύλισμα του δρόμου μπρος στις ρόδες κι αποκάτω τους, τούτο το ξετύλιγμα μιας γκρίζας κορδέλας που με δένει με τον προορισμό μου –μιας κορδέλας λεκιασμένης από κομματιασμένες αλεπούδες, γάτες, σκύλους, σκαντζόχοιρους, κουνάβια. Μπροστά στ’ αστραφτερό άπλωμα της θάλασσας απ’ άκρου εις άκρον, σ’ ένα τέτοιο ταξίδι στο δρόμο από Πρέβεζα προς Ηγουμενίτσα, είδα στο πλάι του δρόμου μια χελώνα χτυπημένη από αμάξι μα ζωντανή ακόμα. Κουβαλούσε το θάνατο στην πλάτη της, κει που το αμάξι της είχε τσακίσει το καβούκι και μέσα φαινόταν ματωμένη σάρκα – όμως ακόμα ήταν ζωντανή και πάλευε να φτάσει στην άκρη του δρόμου. Από κείνα τα κουρέλια στην άσφαλτο, που κάποτε υπήρξαν ζώα, τούτη δω η χελώνα με συντάραξε ακόμα πιο πολύ. Χάρη στη θωράκισή της, τη βραδύτητά της, την προσήλωσή της, το γέρικο ζαρωμένο της λαιμό, μια χελώνα μου φαίνεται άχρονη, και τούτο το κόκκινο κρεάτινο βαθούλωμα στο σκληρό της καβούκι ήταν σαν ολέθρια, ακατανόητη πληγή που της είχε καταφέρει ο δικός μου ανθρώπινος χρόνος. Υπάρχει λογική και μια αιτία στο θάνατο ενός ζώου χτυπημένου από τ’ όπλο ενός κυνηγού, αλλά η τσακισμένη χελώνα ήταν απλώς μια παράπλευρη απώλεια –μόνο και μόνο γιατί πρέπει να υπάρχει ο δρόμος που φεύγει κάτω απ’ τις ρόδες του αμαξιού μου, ενώ στον καθρέφτη βλέπω πίσω το ζώο να χάνεται μες στα χόρτα στο πλάι, για να πεθάνει.

  • Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.
  • Φωτογραφία: Mike Palmer, Tortoise
eirini aivaliwtouΠαράπλευρη απώλεια. Διήγημα του Μιχάλη Μακρόπουλου
Περισσότερα

«Ιστορία ορνιθώνος», Εμμανουήλ Ροΐδης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είμαι, πιστεύω, ο μόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόμαζαν ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν. Όσον συναναστρέφομαι τα ζώα, τόσον μάλλον πείθομαι, ότι δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και των ανθρώπων καμμία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά μόνον ότι τα πράγματα, κατά τα οποία διαφέρομεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν.
Το κυρίως διακρίνον αυτά από ημάς είνε ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να μιμηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία. Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού η οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είνε μικρά’ δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τί θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέμους, αλλά μόνον μονομαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αμέσως και προσωπικώς, περί της νομής λ. χ. πολυχλόου τινός λειμώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός ομοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας. Και αυτούς τους οικογενειακούς δεσμούς περιώρισαν εις μόνους τους αναγκαίους και τους μη οχληρούς. Έχουσι μεν πατέρα και μητέρα, ούτε θείους όμως ούτε εξαδέλφους ούτε πάππους ούτε εγγόνους, και το κυριώτερον ούτε πενθερούς ούτε πενθεράς.
Ζώντα κατά το ευαγγελικόν παράγγελμα με ό,τι στείλη εις αυτά η πρόνοια του Θεού, δεν υπόκεινται εις την υποχρέωσιν να συντάξωσι διαθήκην και αγνοούσιν ότι υπάρχουσιν εις τον κόσμον συμβολαιογράφοι, όπως και δήμιοι, δικαστήρια, ιατροί, ειρκταί, στρατώνες, νοσοκομεία, πτωχοκομεία και οικονομικά μαγειρεία. Ταύτα λέγων ουδόλως εννοώ ν’ αμφισβητήσω των πραγμάτων τούτων την χρησιμότητα και την ανάγκην, αλλά να είπω ότι δύσκολον είνε να μακαρίσωμεν τον άνθρωπον δι’ όσα κατέστησεν αναγκαία η κακή ποιότης του σώματος και της ψυχής του, ή να θεωρήσωμεν ως μικρόν πλεονέκτημα των ζώων το να δύνανται να τρώγουν χωρίς μαγείρους, να ενδύωνται χωρίς ράπτας, να νυμφεύωνται χωρίς παπά, να γεννώνται άνευ της βοηθείας μαμμής και ν’ αποθνήσκουν άνευ της συμπράξεως τον ιατρού ή του δημίου.
Τα ανωτέρω αρκούσι, πιστεύομεν, ν’ αποδείξωσι πόσον απατώνται οι θεωρούντες άλογα τα ζώα. Αληθές είνε, ότι πλησιάζει να εκλείψη η γενεά των φιλοσόφων θεωρούντων αυτά ως είδος μηχανών, κινουμένων υπό μυστηριώδους τινός δυνάμεως, καθ’ ον περίπου τρόπον κινεί ο ατμός τας μηχανάς των ατμόπλοιων ή, στρέφει ο άνεμος τας πτέρυγας των ανεμομύλων. Την δύναμιν ταύτην ωνόμασαν ένστικτον, κατά την συνήθειαν των σοφών ν’ αρκώνται να βαπτίζωσιν όσα δεν δύνανται να εξηγήσωσι, και εθεώρουν αυτήν ως ουδέν έχουσαν κοινόν προς την ψυχήν και την διάνοιαν των ανθρώπων και εκ τούτου ανεπίδεκτον αθανασίας. Η γνώμη αύτη απηρχαιώθη πριν ή γηράση, πολλοί όμως απομένουσιν ακόμη οι στέργοντες μεν να παραδεχθώσιν ότι έχουσι και τα ζώα ψυχήν, αλλά πεισματικώς ισχυριζόμενοι ότι τα πάθη, και τα αισθήματα της ζωικής ταύτης ψυχής ουδέν έχουσι κοινόν προς τα της ανθρωπίνης. Προς πλήρη απόδειξιν ότι και κατά τουτο απατώνται, ότι όχι μόνον εν συνόλω και χονδρικώς, αλλά και εις αυτάς τας λεπτότατας του αισθήματος αποχρώσεις ομοιάζουσι πολλάκις ως δίδυμοι αδελφαί αι ψυχαί των ζώων και των ανθρώπων, νομίζω αρκούσαν την κατωτέρω εκ του ορνιθώνος μου ιστορίαν. Εις τον ορνιθώνα ή μάλλον την αυλήν του αγροτικού εν Χίω πύργου, όπου έμενα το θέρος πριν το κρημνίση ο σεισμός, συνέζη χαριτωμένον και αγαπημένον ανδρόγυνον, αποτελούμενον εκ πετειναρίου και ορνιθούλας, του είδους το οποίον ονομάζουν λειόπτερον οι ορνιθολόγαι και αγνοώ πως οι ορνιθοτρόφοι. Διακριτικά αυτού σημεία είνε το μικρόν μάλλον ανάστημα, το λευκόν χρώμα, η μεταξίνη των πτερών απαλότης, η χάρις και η ευκινησία. Όταν εκούρνιαζαν κρύπτοντα την κεφαλήν των, ενόμιζε τις ότι βλέπει δυο βώλους χιόνος και τα ανορθωμένα πτερά των ωμοίαζον όταν έσειεν ο άνεμος νιφάδας.
Μόνος ο αγαπών τα ζώα και τερπόμενος εις την λεπτομερή παρατήρησιν, ουχί μόνον των γενών και των ειδών ως ο επιστήμων, αλλά και των ατόμων, κατορθώνει διά του χρόνου να διακρίνη εις την φυσιογνωμίαν και τας εξής αυτών παραλλαγάς, εκ των οποίων δύναται ασφαλώς να εικασθή εκάστου ζώου, όπως και εκάστου ανθρώπου, ο ηθικός χαρακτήρ. Ούτω λ. χ. η λευκή ορνιθούλα μου ήτο τύπος καλής συζύγου και οικοκυράς τιμίας, σεμνής, πάντοτε καθαράς και καλοκτενισμένης, άνευ όμως πολυτελείας ή περισσής φιλαρέσκειας. Ο πετεινός απ’ εναντίας ήτο τύπος λιμοκοντόρου, δανδή, καλλωπιστού, λέοντος, λεβέντη ή όπως άλλως ονομάζονται κατά καιρούς και τόπους οι αγαπώντες να κορδώνωνται, να καμαρώνωνται και να λαμβάνωσιν ήθος καρδιοσφάκτου και κατακτητού. Πλην της συμπεριφοράς και αυτός ο τόνος της φωνής του τον έκαμνε να ομοιάζη λιγωμένον τενορίνον.
Και τοιούτος όμως ων έζη καλά με την όρνιθά του, την επεριποιείτο, την συνώδευεν εις τον περίπατον, και κατά την ώραν του δείπνου την άφινε να πρωτοφάγη. Εις την τοιαύτην διαγωγήν του συνετέλει κατά πολύ και η έμφυτος συνήθεια των πετεινών και των ορνίθων να μη σμίγωσιν, ως οι σκύλοι, με άλλας του γένους των φυλάς παρά μόνον εν ελλείψει ομοφύλων, άλλη δε λειόπτερη κόττα δεν υπήρχεν εις την αυλήν εκείνην καμμία.
Το έμφυτον όμως τούτο φυλετικόν αίσθημα δεν ήτο, ως φαίνεται, ικανώς ανεπτυγμένον, ώστε να υπερνικήση τας εφόδους του διεστραμμένου του πετεινού μου ατομικού χαρακτήρος. Πολλά σημεία μ’ έκαμναν από τίνων ημερών να υποπτεύω, ότι το αχρείον πετεινάρι, του οποίου εθαύμαζα την συζυγικήν πίστιν, ήρχιζε να κυνηγά μίαν μικράν όρνιθα, η οποία δεν ήτο βεβαίως ομόγυλος του, αλλ’ ανήκεν εις άλλην κάπως συγγενή φυλήν την λεγομένην περιβολάρικην. Δεν ήτο μεν όσον η σύζυγος του εύμορφη, αλλά εύχαρις, ζωηρά, πλουμιστή ως πέρδικα και από το πρωί υαλιστή και συγυρισμένη επεριπάτει με κεφαλήν υψηλά, εσείετο ως σεισούρα και πολύ περισσότερο παρά φρόνιμη κόττα ωμοίαζε κοκότα.
Ο άστατος εγλυκοσάλιαζε κατ’ αρχάς με κάποιαν συστολήν, αλλά βαθμηδόν κατήντησε να μη φοβήται τίποτε και να μη εντρέπεται κανένα.
Ηκολούθει την πλουμισμένην εις όλας τας γωνίας, εξελαρυγγίζετο εκφωνών τους ωραιότερους του σκοπούς και εσκάλιζε το χώμα διά να εύρη σκουλήκια διά την αγαπημένην του. Την εξέθεσε τόσον πολύ, ώστε έπαυσαν να την συναναστρέφονται όσαι όρνιθες εφρόντιζαν διά την υπόληψίν των.
Η εγκαταλειφθείσα σύζυγος θα υπέφερε βεβαίως πολύ, αλλ’ η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια αυτής της επέβαλλαν να κρύπτη την λύπην της. Δεν ηδυνάμην να μη την θαυμάσω όταν την έβλεπα να βηματίζη εις την αυλήν πάντοτε μόνη και να περνά πλησίον του απίστου και της ερωμένης του, υποκρινομένη ότι μόνη δεν βλέπει όσα εβλεπον όλοι. Πολλάκις μ’ ήλθεν όρεξις να τουφεκίσω απ’το παράθυρον την αμαρτωλήν όρνιθα διά ν’απαλλάξω την ενάρετον από τα βάσανα της εγκαταλείψεως και της ζηλείας, αλλά μ’ επρόλαβεν η θεία δίκη.
Από το πολύ ίσως τσιμποφίλημα εξύπνησεν ένα πρωί η παραλυμένη κόττα με ορνιθοκόρυζαν ή, ως την λέγουν οι Χίοι, τσίφναν, κακήν αρριώστειαν δι’ όλα τα πτερωτά. Λησμονήσας τας παρεκτροπάς αυτής εξ ελέους προς τα βάσανα της διέταξα την υπηρέτριαν να κάμη ό,τι ημπορεί διά να την σώση. Αληθές είνε ότι πρό τινων ημερών είχα όρεξιν να τουφεκίσω την μοιχαλίδα, αλλ’ εις ταύτα δεν υπάρχει αντίφασις καμμία. Οι καλοί άνθρωποι, μετά των οποίων έχω την αξίωσιν να συγκαταλέγωμαι, είνε ικανοί να πράξωσι τα πάντα εν τω βρασμώ της οργής των κατά των αχρείων, αλλά δεν δύνανται να βλέπουν να υποφέρη κανένας.
Η χειρούργισσα έκαμε την εγχείρησιν της τσίφνας καθ’ όλους τους κανόνας της τέχνης, εξαιρέσασα διά βελόνης τον φράσσοντα την αναπνοήν υμένα ή λεπάκι, καυτηριάσασα την πληγήν δι’ όξους και αλείψασα έπειτα αυτήν διά μίγματος μέλιτος και βουτύρου.
Ουδέν όμως ωφέλησε και η αμαρτωλή εξέπνευσε το εσπέρας εντελώς όμως ιατρευμένη, ως ελεγεν ο ιατρός τον Μολιέρου, οσάκις συνέβαινεν ο ασθενής του ν’ αποθάνη.
Την επιούσαν ευρέθη ο άπιστος πετεινός χήρος της ερωμένης του και μαλωμένος με την νόμιμον σύζυγόν του. Η θέσις του ήτο αληθώς αξιολύπητος.
Κατά την ώραν του προγεύματος ήλθε να κλωθογυρίση περί την άσπρην όρνιθα, μετά δειλίας όμως και συστολής, ως σύζυγος αισθανόμενος ότι έχει όλα τα άδικα και μη βέβαιος αν θα συγχωρηθώσιν. Εκείνη εκαμώνετο ότι δεν τον βλέπει. Κατά το γεύμα ήλθε να λάβη την πρώτην παρά την πλευράν της συνήθη θέσιν του, έτι μάλλον ταπεινός και ζαρωμένος, αλλά και πάλιν έμεινε ψυχρά τρώγουσα με μεγάλην όρεξιν τα πίτυρα και το σιτάρι και υποκρινομένη ότι δεν εννοεί την όρεξιν συμφιλιώσεως του μετανοούντος.

Πάντα ταύτα όμως ήσαν κωμωδία, της οποίας εύκολον ήτο να μαντεύση τις την ευτυχή λύσιν. Προ της δύσεως τω όντι του ηλίου ετελείωσεν η παράστασις της κωμωδίας και εισήλθον μαζί εις το αυτό διαμέρισμα του ορνιθώνος. Φαίνεται ότι είχαν πολλά να ειπούν, διότι όταν εξήλθε την επιούσαν εφαίνετο η ορνιθούλα πολύ μεν ευχαριστημένη, αλλά και κάπως κουρασμένη.
Μετά την ανωτέρω αψευδή διήγησιν δύναμαι να ερωτήσω τους υποτιμητάς του πνεύματος των ζώων, ποίαν άλλην αξιοπρεπεστέραν της όρνιθας ταύτης διαγωγήν θα ηδύνατο πολύπειρος μήτηρ να συμβουλεύση την θυγατέρα της εις ομοίαν περίστασιν να τηρήση;

Δημοσίευση: «Σκριπ» 1 Ιανουαρίου 1897.

Εμμανουήλ Ροΐδης (1836 –1904)
ΣΥΡΙΑΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
Ιστορία ορνιθώνος

  • Πίνακας: Mary Ann Rogers
eirini aivaliwtou«Ιστορία ορνιθώνος», Εμμανουήλ Ροΐδης
Περισσότερα

«Το μαύρο πρόβατο» (La pecora nera) – Ίταλο Καλβίνο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Το μαύρο πρόβατο» (La pecora nera) είναι ένα μικρό διήγημα-αλληγορία του Ιταλού πεζογράφου και δημοσιογράφου Ίταλο Καλβίνο (1923-1985). Γράφτηκε στην Ιταλία στα τέλη της φασιστικής περιόδου, εκδόθηκε οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το 1993, στη συλλογή διηγημάτων Λίγο πριν πεις «Εμπρός» (Prima che tu dica «Pronto», ed. Mondadori).

«Υπήρχε μια χώρα όπου όλοι ήταν κλέφτες.

Τη νύχτα κάθε κάτοικος έβγαινε με αντικλείδια κι ένα φανάρι και πήγαινε να διαρρήξει το σπίτι ενός γείτονα. Επέστρεφε την αυγή φορτωμένος κι έβρισκε το σπίτι του διαρρηγμένο. Κι έτσι όλοι ζούσαν αρμονικά και χωρίς προβλήματα, αφού ο ένας έκλεβε τον άλλον, κι αυτός έναν άλλον ακόμα και ούτω καθεξής, μέχρι να έρθει η σειρά του τελευταίου που έκλεβε τον πρώτο.

Το εμπόριο σε εκείνη τη χώρα ασκείτο με τη μορφή της απάτης, τόσο από την πλευρά εκείνου που πουλούσε όσο και από την πλευρά εκείνου που αγόραζε. Η κυβέρνηση ήταν μια εταιρία που εγκληματούσε σε βάρος των πολιτών, και οι πολίτες, από τη μεριά τους, νοιάζονταν μόνο να εξαπατούν την κυβέρνηση. Έτσι η ζωή συνεχιζόταν χωρίς δυσκολίες, και δεν υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί.

Τότε, κανείς δεν ξέρει πώς, βρέθηκε στη χώρα ένας τίμιος άνθρωπος. Τη νύχτα, αντί να βγαίνει με τον σάκο και το φανάρι, έμενε στο σπίτι του να καπνίζει και να διαβάζει μυθιστορήματα. Έρχονταν οι κλέφτες, έβλεπαν το φως αναμμένο και δεν ανέβαιναν.

Αυτή η κατάσταση διήρκεσε για λίγο· μετά έπρεπε να τον κάνουν να καταλάβει ότι εάν ήθελε να ζει χωρίς να κάνει τίποτα, αυτός δεν ήταν λόγος να μην αφήνει τους άλλους να κλέβουν. Για κάθε νύχτα που αυτός περνούσε στο σπίτι του, μία οικογένεια δεν έτρωγε την επόμενη ημέρα.

Μπροστά σε αυτά τα επιχειρήματα, ο τίμιος άνθρωπος δεν μπορούσε να εναντιωθεί. Άρχισε κι αυτός να βγαίνει το βράδυ και να γυρίζει την αυγή, όμως, να κλέψει δεν πήγαινε. Τίμιος ήταν, δεν υπήρχε τίποτα να κάνει. Πήγαινε μέχρι τη γέφυρα κι έμενε να κοιτάζει το νερό να περνάει από κάτω. Επέστρεφε στο σπίτι του και το έβρισκε διαρρηγμένο.

Σε λιγότερο από μία εβδομάδα, ο τίμιος άνθρωπος βρέθηκε απένταρος, χωρίς να έχει τίποτα να φάει, με το σπίτι άδειο. Όμως, μέχρι εδώ, μικρό το κακό, γιατί η ευθύνη ήταν δική του. Το πρόβλημα ήταν ότι με αυτόν τον τρόπο που έπραττε δημιουργείτο ένα χάος. Γιατί άφηνε τους άλλους να του κλέβουν τα πάντα, ενώ αυτός δεν έκλεβε κανέναν· έτσι, υπήρχε πάντα κάποιος που επιστρέφοντας την αυγή στο σπίτι του το έβρισκε άθικτο γιατί ήταν το σπίτι που έπρεπε να διαρρήξει αυτός.

Γεγονός είναι ότι μετά από λίγο, εκείνοι που δεν έπεφταν θύματα κλοπής βρέθηκαν να είναι πιο πλούσιοι από άλλους και να μη θέλουν πλέον να κλέβουν. Κι αυτοί που πήγαιναν να κλέψουν το σπίτι του τίμιου ανθρώπου, το έβρισκαν πάντα άδειο· έτσι γίνονταν φτωχοί. Εν τω μεταξύ, εκείνοι που έγιναν πλούσιοι απέκτησαν κι αυτοί τη συνήθεια να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα να κοιτάζουν το νερό που περνούσε από κάτω. Αυτό μεγάλωσε το χάος, γιατί υπήρξαν πολλοί άλλοι που έγιναν φτωχοί.

Τότε, οι πλούσιοι είδαν ότι, με το να πηγαίνουν τη νύχτα στη γέφυρα, θα γίνονταν φτωχοί μετά από λίγο. Και σκέφτηκαν: «Να πληρώσουμε τους φτωχούς να πηγαίνουν να κλέβουν για λογαριασμό μας». Έκαναν τα συμβόλαια, ορίστηκαν οι μισθοί, τα ποσοστά· φυσικά, πάντα κλέφτες ήταν, και προσπαθούσαν να εξαπατήσουν οι μεν τους δε. Όμως -όπως συνήθως συμβαίνει- οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Υπήρχαν πλούσιοι τόσο πλούσιοι που δεν είχαν πια ανάγκη να κλέβουν και να βάζουν άλλους να κλέβουν για να συνεχίζουν να είναι πλούσιοι. Όμως, εάν σταματούσαν να κλέβουν, θα γίνονταν φτωχοί γιατί οι φτωχοί τούς έκλεβαν. Πλήρωσαν, λοιπόν, τους πιο φτωχούς από τους φτωχούς για να προφυλάσσουν την περιουσία τους από τους άλλους φτωχούς, κι έτσι ίδρυσαν την αστυνομία και δημιούργησαν τις φυλακές.

Με αυτόν τον τρόπο, λίγα μόλις χρόνια μετά την άφιξη του τίμιου ανθρώπου, κανείς δεν μιλούσε πια για κλοπές, αλλά μόνο για πλούσιους ή φτωχούς, παρότι ήταν πάντα όλοι κλέφτες. Τίμιος υπήρξε μόνο εκείνος ο ένας που πέθανε σύντομα. Από πείνα».

Μετάφραση: Μαρία Π. Βαγγέλη

Ο Ίταλο Καλβίνο (1923-1985) γεννήθηκε στην Κούβα, αλλά σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στην Ιταλία. Το 1943 προσχωρεί στους παρτιζάνους της ιταλικής αντίστασης. Πρωτοεμφανίστηκε στα ιταλικά γράμματα το 1947 με το μυθιστόρημα «Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές» με θέμα την Αντίσταση, θέμα που πραγματεύεται και στο επόμενο βιβλίο του, μια συλλογή από διηγήματα με γενικό τίτλο «Τελευταίο έρχεται το κοράκι». Ακολουθεί η τριλογία που τον έκανε διάσημο, τρία σύντομα μυθιστορήματα που συνθέτουν τον κύκλο «Οι πρόγονοί μας: Ο διχασμένος υποκόμης», «Ο αναρριχώμενος βαρόνος» και «Ο ανύπαρκτος ιππότης». Ακολουθεί, το 1956, μια συλλογή ιταλικών λαϊκών παραμυθιών που μετέγραψε ο συγγραφέας με τον τίτλο «Ιταλικοί μύθοι», ενώ δυο χρόνια αργότερα εκδίδει τα «Διηγήματα», συλλογή που περιέχει και την πολύ γνωστή ενότητα διηγημάτων «Οι δύσκολοι έρωτες». Ακολουθούν δύο σύντομα μυθιστορήματα, το «Μαρκοβάλντο ή οι εποχές στην πόλη» και το «Η μέρα ενός εκλογικού αντιπροσώπου» (1963) που ολοκληρώνουν τη «νεορεαλιστική» του φάση. Το 1965 και το 1967 εκδίδει δύο συλλογές «φανταστικών» διηγημάτων με τίτλους «Τα κοσμοκωμικά» και «Ταυ με μηδέν», ενώ το 1969 εκπλήσσει όλο τον κόσμο με το «Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων». Ακολουθούν τα έργα «Οι αόρατες πόλεις» (1972), «Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης» (1979) και «Πάλομαρ» (1983). Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα έργα «Κάτω απ’ τον ιαγουάρο ήλιο», «Σχετικά με το παραμύθι» (δοκίμιο), «Αμερικανικά μαθήματα» (δοκίμιο), «Ο δρόμος του Σαν Τζιοβάνι», «Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς» (δοκίμιο) και «Πριν να πεις «εμπρός».

  • Πίνακας: Jan Bedijs Tom (1813-1894)
eirini aivaliwtou«Το μαύρο πρόβατο» (La pecora nera) – Ίταλο Καλβίνο
Περισσότερα

Ψήφισμα εναντίον της θανάτωσης και της ευθανασίας των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα και στην Ε.Ε.

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Παρακαλούμε βοηθήστε να αποτρέψετε την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει την οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέρ των μαζικών δολοφονιών αδέσποτων ζώων και την εγκατάσταση σε όλη την ελληνική επικράτεια καταφυγίων θανάτωσης (Killing Shelters) με την υπογραφή αυτού του ψηφίσματος!

Ο αυξανόμενος αριθμός εγκαταλελειμμένων κατοικίδιων ζώων (κυρίως σκύλων και γάτων) έχει γίνει «πρόβλημα» σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλαδας και των Βαλκανίων. Όλο και περισσότερο αντιμετωπίζουμε τρομακτικές ειδήσεις και εικόνες ζώων που έχουν δηλητηριαστεί ή άλλως σκοτωθεί και ζώα που έχουν υποστεί τρομερή κακοποίηση. Οι ακτιβιστές για την προστασία των ζώων προσπαθούν εδώ και πολλά χρόνια να βελτιώσουν την κατάσταση των αδέσποτων και έχουν καταβάλει μεγάλες προσωπικές και οικονομικές προσπάθειες για να το κάνουν. Στις πληγείσες χώρες η νομική προστασία των κατοικίδιων ζώων είτε λείπει, είτε είναι ανεπαρκής, είτε σπάνια εφαρμόζεται.

Τον τελευταίο καιρό σε ολόκληρο τον κόσμο και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες τα αδέσποτα ζώα έχουν κριθεί υπεύθυνα για τη διάδοση της λύσσας και άλλων ασθενειών. Σε ορισμένες χώρες, έχουν ήδη γίνει μαζικές δολοφονίες σκύλων και γάτων σε πτήση υπό την προϋπόθεση αυτή.

Τον Μάιο του 2008, η Ευρωπαϊκή Ένωση δημοσίευσε το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με μια νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI)). Εκτός από άλλες πτυχές, η στρατηγική αυτή προβλέπει ισχυρή εξάρτηση από το «Σχέδιο κατευθυντήριων γραμμών για τον έλεγχο του πληθυσμού αδέσποτων σκύλων» της Παγκόσμιας Οργάνωσης για την Υγεία των Ζώων (OIE) που διατυπώθηκε από την Επιτροπή Προτύπων για την Υγεία των Χερσαίων Ζώων (Έκθεση Οκτώβριος 2008). Όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ είναι επίσης μέλη του ΔΓΕ.

Η λύση του προβλήματος των αδέσποτων σκύλων σύμφωνα με το ΔΓΕ

Το σχέδιο κατευθυντήριων γραμμών του OIE έχει ήδη αποδεχθεί μεθόδους που χρησιμοποιούνται από διάφορες μη ευρωπαϊκές χώρες. Οι κατευθυντήριες γραμμές του ΟΙΕ επικεντρώνονται σε οικονομικές πτυχές. Καθορίζουν σαφώς τις μεθόδους που απαιτούνται για την εφαρμογή της συγκράτησης της λύσσας που συνδέεται με το αδέσποτο πρόβλημα. Το OIE, των οποίων οι κυριότεροι επίτροποι προέρχονται από χώρες που έχουν προβλήματα με αδέσποτα, υποστηρίζουν φυσικά την άμεση εξάλειψη του προβλήματος. Η ταχύτερη λύση για την επίλυση του αδέσποτου προβλήματος σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΓΕ είναι η ευθανασία των ζώων – ειδικά όσον αφορά το νομισματικό κόστος, την υποδομή και την «ακαταλληλότητα» των ζώων.

Οι «ανθρώπινες» μέθοδοι που έγιναν αποδεκτές από το ΔΓΕ για την εξάλειψη των αδέσποτων πληθυσμών κυμαίνονται από την εισαγωγή ενός αιχμηρού μπουλονιού στο κεφάλι, ακολουθούμενου από τη γέννηση πριν από την αφαίμαξη – έως το θάνατο σε θαλάμους αερίων ή με ηλεκτροπληξία.

Σύμφωνα με το ΔΓΕ, η ευθύνη για την απόφαση σχετικά με την τύχη των αδέσποτων που ζουν σε μια συγκεκριμένη περιοχή μεταφέρεται μόνο από τις τοπικές αρχές. Οι κτηνίατροι και οι οργανώσεις προστασίας των ζώων υποβαθμίζονται σε «gophers» των τοπικών αρχών και των πολιτικών τους.

Αυτό το τρομακτικό έγγραφο του ΟΙΕ δεν σημαίνει μόνο μια ποινή θανάτου για τα αδέσποτα σκυλιά παγκοσμίως, αλλά και η πλειοψηφία των εκπροσώπων της ΕΕ, σύμφωνα με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας τους σχετικά με το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI)) «.

Όμως, επειδή η ΕΕ υπέβαλε αίτηση για ένταξη στο ΔΓΕ και επειδή όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι επίσης μέλη του ΔΓΕ, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος η Ευρώπη να τα σκοτώσει μέσα σε καταφύγια, εφαρμόζοντας ταυτόχρονα μαζικές δολοφονίες αδέσποτων ζώων από τον υπάρχοντα εχθροζωικό νόμο. Αυτό δυστυχώς εφαρμόζεται σε όλες τις Βαλκανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Τέτοιες δολοφονίες δεν θα εκτελούνται μόνο σε περιόδους οξείας λύσσας σε ορισμένες περιοχές. Μπορούν να διεξαχθούν επίσης σε περιπτώσεις όπου τα ανθρώπινα όντα αισθάνονται ενοχλημένα ή παρενοχλούνται από περιττώματα και θόρυβο ή όταν τα ζώα φοβούνται ότι είναι η αιτία της παρεμπόδισης της κυκλοφορίας. Ένας σκύλος μπορεί να ευθανατωθει εάν λέγεται ότι είναι επικίνδυνος ή αν μια πόλη ή ένας δήμος δεν έχει επαρκείς οικονομικούς πόρους για εμβολιασμούς ή στειρώσεις, ή για να κρατήσει τα ζώα σε καταφύγιο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όλοι γνωρίζουμε τι μπορεί να συμβεί αν οι τοπικές αρχές είναι οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων (βλ. Π.χ. Ελλάδα, Ρουμανία, Σερβία, Τουρκία κ.λπ.)!

Αντί να σταματήσει η μαζική αναπαραγωγή κατοικίδιων ζώων, η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή και η μαζική εισαγωγή γατών και κουταβιών, το ΔΓΕ επιτρέπει σε τέτοιους «εκτροφείς» να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους ατιμώρητα. Το ΟΙΕ επιθυμεί μόνο οι εκτροφείς και οι έμποροι σκύλων να ενθαρρυνθούν να σχηματίσουν ή να ενταχθούν σε μια κατάλληλη ένωση. Η ευθανασία των ζώων συντροφιάς μας γίνεται μια λύση για ένα ανθρωπογενές πρόβλημα που οι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να λύσουν. Για να εξαλειφθεί το αδέσποτο «πρόβλημα», οι άνθρωποι πρέπει να αναπτύξουν συμπόνια ή ευθύνη. Αλλά στην πραγματικότητα οι άνθρωποι θα ενθαρρύνονται να ενεργούν ανεύθυνα αν τους δοθεί το δικαίωμα να σκοτώσουν τα κατοικίδια ζώα.

Το δικαίωμα στην εξάσκηση της ευθανασίας προκειμένου να εξαλειφθεί ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε από μόνο του, καθιστά τα πράγματα εύκολα για τους πολιτικούς και αποτρέπει την αναγκαιότητα διδασκαλίας των πολιτών τους για τη θεραπεία των ζώων με σεβασμό. Τα υψηλά πρότυπα για την καλή μεταχείριση των ζώων στην Ευρώπη και οι δεκαετίες προσπαθειών για την επίτευξη καλύτερης καλής μεταχείρισης των ζώων από πολλά άτομα δεν θα χάνουν τίποτα. Η βαρβαρότητα των ανθρώπων προς τα ζώα συντροφιάς τους θα είναι άλλη μια συνέπεια.

Ορισμένες χώρες, όπου υπάρχει σήμερα μια αποτελεσματική διαβίωση των ζώων, θα πρέπει να συνηθίσουν τη νομιμοποιημένη και αυθαίρετη θανάτωση των κατοικίδιων ζώων τους από τη δικτατορία των τοπικών αρχών. Κατά τον ίδιο τρόπο τα ζώα θα αντιμετωπίζονται όλο και περισσότερο ως αναλώσιμα από ανεύθυνους ανθρώπους.

Όσον αφορά τα ζώα που έχουν υποστεί κακοποίηση, μαζικούς δηλητηριασμούς και εγκατάλειψη, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε για τη νομοθεσία που νομιμοποιεί τη δολοφονία ζώων συντροφιάς και αδέσποτων ζώων. Στόχος του εν λόγω ψηφίσματος είναι να αποφευχθεί η εφαρμογή μιας τέτοιας εχθρικής προς τα ζώα νομοθεσίας και να διασφαλιστεί η βελτίωση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ζώων συντροφιάς (Στρασβούργο, 13.XI.1987).

Αυτό το ψήφισμα υποστηρίζει μια νομοθεσία που προστατεύει τα αδέσποτα ζώα στην Ευρώπη και δεν τα παραδίδει για να ευθανατωθούν από τις τοπικές αρχές της Ελλάδας.

Ευχαριστούμε όλους εκείνους που υπογράφουν αυτό το ψήφισμα και αγωνίζονται για να βοηθήσουν την αδέσποτη ζωή στην Ελλάδα.

Γραπτή δήλωση σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων, σύμφωνα με το άρθρο 116 του Κανονισμού των βουλευτών Alain Hutchinson, David Hammerstein και Neil Parish σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//NONSGML+WDECL+P6-DCL-2009-0012+0+DOC+PDF+V0//EN&language=EN

Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με μια νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI))

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2008-0235+0+DOC+XML+V0//EN

Παγκόσμιος Οργανισμός για την Υγεία των Ζώων (OIE) · «Σχέδιο κατευθυντηρίων γραμμών ελέγχου πληθυσμού των αδέσποτων σκύλων και των χερσαίων ζώων». Πρότυπα Υγείας Έκθεση της Επιτροπής Οκτώβρης 2008

 

https://www.aphis.usda.gov/aphis/ourfocus/importexport

 

Υγεία των ζώων: η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία

 

https://ec.europa.eu/food/animals/health_en

 

Γραπτές παρατηρήσεις της Κοινότητας σχετικά με τον Κώδικα Υγείας των Χερσαίων Ζώων του ΔΓΕ μετά τη συνάντηση της Επιτροπής Τυποποίησης για τα Χερσαία Ζώα τον Οκτώβριο του 2008 και πριν από την επόμενη συνεδρίασή του τον Μάρτιο του 2009.

 

https://ec.europa.eu/food/safety/international_affairs_en

 

Η νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων – Η πρόοδος της στρατηγικής

 

https://ec.europa.eu/food/animals/health_en#principles

 

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΕ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Παρίσι, 2-6 Μαρτίου 2009

 

https://www.oie.int/doc/ged/D5948.PDF

©Οι ευθανασίες δεν αποτελούν λύση, αλλά… λύσσα απέναντι στη ζωή…

ΓΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΕΔΩ

©Οι ευθανασιες δεν αποτελουν λυση, αλλα… λυσσα απεναντι στη ζωη…Οσον αφορα τις ευθανασιες, δεν ειναι ευκολη λυση….

Δημοσιεύτηκε από ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ στις Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ-ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Προς την Ελληνική Κυβέρνηση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο σύνολο των εκπροσώπων του των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης

 

Ψήφισμα σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων στην Ευρώπη

Σύμφωνα με τη γραπτή δήλωση των Alain Hutchinson, David Hammerstein και Neil Parish σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων ζώων καθώς και με γνώση της ισχύουσας Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ζώων συντροφιάς (CETS αριθ. 125), και έχοντας πλήρη επίγνωση του άρθρου 116 του Κανονισμού του, ζητάμε από την Ελληνική Κυβέρνηση, τον Πρωθυπουργό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Επιτροπή και το Συμβούλιο και τον Πρόεδρό του:

  1. Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν υπάρχει ενιαίο ή ειδικό κείμενο σχετικά με την προστασία των κατοικίδιων ζώων και των αδέσποτων ζώων που ισχύει για όλα τα κράτη – μέλη,

Β. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς είναι ελλιπής και δεν έχει υπογραφεί από όλα τα κράτη – μέλη,

Γ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι σε πολλά κράτη – μέλη εξακολουθούν να υπάρχουν περιπτώσεις κακομεταχείρισης ζώων συντροφιάς και αδέσποτων ή εγκαταλελειμμένων ζώων, όπως και μαζικές εξοντώσεις σε όλη την Ελλάδα.

  1. να εισαγάγουν μέτρα ώστε τα κράτη – μέλη να επιβάλλουν αυστηρές ποινές σε άτομα που εγκαταλείπουν, κακοποιούν ή δηλητηριάζουν ένα κατοικίδιο ζώο ή αδέσποτο ζώο και να αναθέσουν στα κράτη – μέλη τη θέσπιση συστήματος διαχείρισης σε εθνικό επίπεδο για τη περισυλλογή, τη στείρωση και τον εμβολιασμό τους.

 

  1. να καλέσει όλα τα κράτη – μέλη να υπογράψουν την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς και να εγκρίνουν τα νέα μέτρα ·

3. να κυρώσουν τα κράτη – μέλη που δεν συμμορφώνονται με την προαναφερόμενη σύμβαση και τα νέα μέτρα που πρέπει να ληφθούν ·

 

  1. να διαβιβάσει την παρούσα δήλωση μαζί με τα ονόματα των υπογραφόντων στα κοινοβούλια των κρατών – μελών, στο Συμβούλιο και στην Επιτροπή.

Πάνω από αυτή τη γραπτή δήλωση σχετικά με την καλή διαβίωση των κατοικίδιων ζώων και των αδέσποτων ζώων και γνωρίζοντας το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 22ας Μαΐου 2008 σχετικά με μια νέα στρατηγική για την υγεία των ζώων για την Ευρωπαϊκή Ένωση 2007-2013 (2007/2260 (INI))

ισχυριζόμαστε

1) η εφαρμογή αυτών των μέτρων δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να πραγματοποιηθεί με πλήρη ή μερική υιοθέτηση ή σύμφωνα με το συνιστώμενο «πρόγραμμα ευθανασίας» του Παγκόσμιου Οργανισμού για την Υγεία των Ζώων (OIE) (που ονομάζεται: «STRAY DOG POPULATION CONTROL» την Επιτροπή Προτύπων για την Υγεία των Χερσαίων Ζώων (Έκθεση Οκτώβριος 2008) και αναθεωρήθηκε τον Μάρτιο του 2009).

2) Να μην εγκρίνει ή να εγκρίνει την εφαρμογή θανάτων ή θανάτωσης μέσα σε καταφύγια ή καταυλισμούς υποδοχής όπου σκοτώνονται τα ζώα, καθώς και δράσεις θανάτωσης απέναντι σε αδέσποτα ζώα και ελεύθερα περιαγώδη ζώα συν τη δολοφονία ζώων συντροφιάς και αδέσποτων ζώων σε καταφύγια ή καταυλισμούς έπειτα από ορισμένο χρονικό διάστημα 15 ημερών.

3) να απαγορεύσει τη θανάτωση ζώων συντροφιάς και κατοικίδιων ζώων στον τομέα των μη εδώδιμων τροφίμων σύμφωνα με το πρότυπο του ΔΓΕ, όπως η χρήση μεθόδων αιχμαλωτισμού με βίδες και εξώθηση, εκτόξευση αερίων, εκτόξευση ή κλαμπ και επιπλέον δηλητηρίαση, θανάτωση, σύρμα και άλλες επώδυνες απάνθρωπες μεθόδους.

4) να απαγορεύσει τη θανάτωση ζώων συντροφιάς και κατοικίδιων ζώων στον τομέα των μη εδώδιμων ειδών με κυνήγι ·

5) για την απαγόρευση όλων των δραστηριοτήτων των κυνηγών ζώων

6) ΔΕΝ να παραδώσει τη διαιτησία σχετικά με τη θανάτωση κατοικίδιων ζώων και αδέσποτων ζώων στις τοπικές διοικητικές αρχές των νομών, των δήμων, αλλά να χρησιμοποιήσει για τέτοιες περιπτώσεις εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό όπως οι κτηνίατροι:

7) να περισυλλέγουν τα αδέσποτα μόνο για τους σκοπούς του εμβολιασμού, της στείρωσης, της επανατοποθέτησης ή της υιοθεσίας τους σε νέους κηδεμόνες

8) την απαγόρευση της περισυλλογής των αδέσποτων με σκοπό την παράδοση ή την πώληση σε ερευνητικά ή / και πειραματικά εργαστήρια,

9) για τη θέσπιση ολοκληρωμένων προγραμμάτων εμβολιασμού και στείρωσης,

10) να ορίσει μέτρα παρακολούθησης για τον έλεγχο των εκτροφέων κατοικίδιων ζώων και άλλων ζώων στον τομέα που δεν προορίζεται για τη διατροφή ·

11) την εφαρμογή καθολικά έγκυρων κατευθυντήριων γραμμών για τις ενώσεις κτηνοτρόφων ·

12) να απαγορεύσει την αναπαραγωγή κατοικίδιων ζώων και άλλων κατοικίδιων ζώων (σκύλοι, γάτες, κουνέλια, ινδικά χοιρίδια, χάμστερ, αρουραίοι κ.λπ.) με καθαρό εμπορικό και κερδοσκοπικό σκοπό ·

13) για την απαγόρευση της εκτροφής ή της πώλησης κατοικίδιων ζώων και κατοικιδίων ζώων των εκτροφέων που δεν είναι οργανωμένοι από τις κοινοτικές οργανώσεις που έχουν αποδεχθεί (απαιτεί αριθ. 11)) και οι οποίοι φυλάσσουν / εκτρέφουν τα ζώα καταχρηστικά.

14) για την απαγόρευση μαζικών παραγωγών ζώων, π.χ. οι λεγόμενες κουταβοπαραγωγές (puppy mills)

15) να απαγορεύσει την εισαγωγή κουταβιών (σκύλων) και γατών (γατών)

16) να υποστηρίξει τα καταφύγια ζώων και τις οργανώσεις για την καλή διαβίωση των ζώων σε δράσεις καλής διαβίωσης των ζώων όπως προγράμματα στείρωσης ή εκπαιδευτική διαφήμιση στο πλαίσιο της ιθαγένειας ·

17) να εφαρμόσουν την καλή μεταχείριση των ζώων ως θέμα στα σχολεία,

18) τη θέσπιση εκπαιδευτικών προγραμμάτων σχετικά με την υπεύθυνη ιδιοκτησία κατοικίδιων ζώων για τη διασφάλιση υπεύθυνου και προσεκτικού χειρισμού των ζώων,

19) να παραιτηθεί από την προσχώρηση ως μέλος του ΔΓΕ, να διασφαλίσει την ανεξαρτησία και την αυτονομία της Ελλάδας και της ΕΕ από οποιεσδήποτε ομάδες συμφερόντων και να εξασφαλίσει στο μέλλον υψηλό επίπεδο προστασίας των ζώων στην Ελλάδα και στην ΕΕ.

Σας ευχαριστούμε που εξετάσατε τις αξιώσεις μας!

Με εκτίμηση,

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ-ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

 

Ψηφίστε ΕΔΩ

eirini aivaliwtouΨήφισμα εναντίον της θανάτωσης και της ευθανασίας των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα και στην Ε.Ε.
Περισσότερα