Ουρές

Λόρδος Μπάιρον: «Επιτάφιος για ένα Σκύλο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

O Μπάιρον έγραψε τον «Επιτάφιο για ένα Σκύλο» το 1808. Αφορούσε τον Boatswain, το δικό του σκύλο (φυλή της Νέας Γης), που είχε πεθάνει από λύσσα. Ο ποιητής τον φρόντισε με στοργή, χωρίς να φοβάται την αρρώστια. Χωρίς καμιά προφύλαξη άγγιζε το στόμα του, γεμάτο από αφρούς.

Οι στίχοι της εισαγωγής θεωρούνταν κι αυτοί του Μπάιρον, ανήκουν όμως στο φίλο και κληρονόμο του Τζον Χόμπχαουζ. Ο ποιητής είχε αποφασίσει να χρησιμοποιήσει μόνο τους δύο τελευταίους. Πράγματι, διαβάζοντάς τους αποκομμένους, αναγνωρίζει κανείς τη γνωμική αυτοτέλεια που θα είχαν ως επιτάφιο επίγραμμα. Στη διαθήκη του, το 1811, η επιθυμία του εκφράζει τις γνωστές διαθέσεις του ρομαντισμού, αφοσίωση, θυσία, αίσθημα του υψηλού. Διατυπώνει την επιθυμία να ταφεί με το σκύλο και τον υπηρέτη του Τζο Μάρεϊ. Μετά το θάνατό του (Μεσολόγγι, 1824), ο ένας απ’ τους τρεις σκύλους που συνόδεψαν τη σορό του στην Αγγλία ήταν απόγονος του άτυχου Boatswain και τον κληροδότησε στον Χόμπχαουζ, μαζί με όλα τα υπάρχοντά του.

Προσωπογραφία του Byron από τον Thomas Phillips, 1813

Ο «Επιτάφιος», χωρίς τη μουσική και τους συνειρμούς της ομοιοκαταληξίας, ακούγεται μοντέρνος. Οι ηθικές αποστροφές («η αγάπη είναι λαγνεία, η φιλία απάτη»), όσο και η ανθρωπογνωσία του, δεν δείχνουν κουρασμένες. Ο Boatswain (φυλή της Νέας Γης) πέθανε από λύσσα. «Ο ποιητής τον φρόντισε με στοργή, χωρίς να φοβάται την αρρώστια. Χωρίς καμιά προφύλαξη άγγιζε το στόμα του, γεμάτο από αφρούς. Στη διαθήκη του, το 1811, διατυπώνει την επιθυμία να ταφεί με το σκύλο και τον υπηρέτη του Τζο Μάρεϊ».

Σε αρκετά ελεύθερη απόδοση το κείμενο είναι αυτό: «Εδώ/ κείτονται τα Λείψανα κάποιου/ που διέθετε Ομορφιά χωρίς Ματαιοδοξία,/ Δύναμη χωρίς Θράσος,/ Τόλμη χωρίς Σκληρότητα/ και τις ανθρώπινες αρετές χωρίς τα Ελαττώματα./ Ο Έπαινος αυτός, που αν αφορούσε ανθρώπινη τέφρα/ θα ήταν άσκοπη Κολακεία,/ είναι δίκαιος φόρος τιμής στη Μνήμη τού/ Boatswain, σκύλου/ που γεννήθηκε στη Νέα Γη, το Μάιο του 1803./ Πέθανε στο Αββαείο του Νιούστεντ, 18 Νοεμβρίου του 1808».

Χωρίς κενό, ακολουθεί το κείμενο του Μπάιρον: «Όταν κάποιος υπερήφανος/ Γιος του Ανθρώπου επιστρέφει στο χώμα,/ άγνωστος στη Δόξα, αλλά δικαιωμένος απ’ τη Γέννησή του,/ ο γλύπτης εξαντλεί το μεγαλείο της θλίψης/ και οι υδρίες είναι μαρτυρία για εκείνους που αναπαύονται/ κάτω απ’ αυτές./ Όταν όλα έχουν τελειώσει,/ στον Τάφο διαβάζεις/ όχι αυτό που υπήρξε ο νεκρός, αλλά την ιδανική του εικόνα:/ ο δύστυχος Σκύλος όμως, ο πιστότερος φίλος στη ζωή,/ πρώτος να καλωσορίσει, πρώτος απ’ όλους να υπερασπιστεί,/ που η τίμια καρδιά του ακόμα στον Κύριό του ανήκει,/ που μόνο γι’ αυτόν παλεύει, ζει, αναπνέει,/ πεθαίνει άδοξος, με την αξία του αφανή./ Στον ουρανό τού αρνούνται την Ψυχή που είχε στη γη,/ ενώ ο άνθρωπος, έντομο ματαιόδοξο, ελπίζει στη συγχώρεση,/ έχοντας εξασφαλίσει το μονοπώλιο του ουρανού./ Άνθρωπε εσύ! αδύναμε ένοικε μιας ώρας,/ ευτελισμένε απ’ τη δουλεία, απ’ την εξουσία διεφθαρμένε/ η αγάπη σου είναι λαγνεία, η φιλία σου απάτη,/ η γλώσσα σου υποκριτική, μιλάς με ψέματα!/ Από τη φύση σου αχρείος, κατ’ όνομα εξευγενισμένος,/ κάθε ζώο ευγενές σε κάνει από ντροπή να κοκκινίζεις./ Να προσπεράσεις, εσύ που ίσως δεις την υδρία,/ δεν είναι φόρος τιμής για κάποιον/ που θα μπορούσες να θρηνήσεις./ Αυτές οι πέτρες δείχνουν τα λείψανα ενός φίλου./ Έναν μονάχα ήξερα, και βρίσκεται εδώ».

  • Η ιστορία είναι από το βιβλίο του Κώστα Μαυρουδή «Η αθανασία των σκύλων» (Εκδόσεις Πόλις 2013), που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 2014 και το Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας 2014 του περιοδικού «Ο Αναγνώστης».
  • Στο βιβλίο, που περιλαμβάνει 70 μικρές ιστορίες για την «αθανασία» του πιο πιστού φίλου του ανθρώπου, η συγκεκριμένη φέρει την αρίθμηση «60» (σελ. 182).

***

Ο Μπάιρον ανακοίνωσε το θάνατο του Μπόουσον στο φίλο του Φράνσις Χόντσον ως εξής: «Ο Μπόουσον είναι νεκρός! – κατέληξε, σε κατάσταση τρέλας στις 18 του μήνα, αφού υπέφερε πολύ, διατηρώντας μέχρι τέλους την τρυφερότητα του χαρακτήρα του και δεν προσπάθησε να κάνει κακό σε κανένα που ήταν κοντά του. Τώρα τα έχασα όλα εξόν από τον γερο-Μάραιη».

 

Το μνημείο του «Boatswain»

 

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΥΛΟ (1)

Κοντά σε αυτό το Σημείο

κείτονται τα Λείψανα κάποιου

που είχε Ομορφιά χωρίς Ματαιοδοξία,

Δύναμη χωρίς Θράσος,

Τόλμη χωρίς Σκληρότητα

και όλες τις Αρετές του Ανθρώπου χωρίς τα Ελαττώματά του.

Ο Έπαινος αυτός, που θα μπορούσε να είναι μια ανούσια Κολακεία

αν αναγραφόταν πάνω από ανθρώπινες στάχτες,

δεν είναι παρά ένας δίκαιος φόρος τιμής στη Μνήμη του

ΜΠΟΟΥΣΟΝ (2), ενός ΣΚΥΛΟΥ,

που γεννήθηκε στη Νέα Γη, τον Μάιο, 1803

και πέθανε στο Αββαείο του Νιούστεντ, στις 18 Νοεμβρίου, 1808.

Όταν κάποιος περήφανος Γιος του Ανθρώπου επιστρέφει στη γη,

άγνωστος στη Δόξα, αλλά δικαιωμένος από τη Γέννησή του,

η τέχνη του γλύπτη εξαντλεί τη μεγαλοπρέπεια της θλίψης

και οι χιλιοτραγουδισμένες υδρίες μαρτυρούν για εκείνους που αναπαύονται

από κάτω.

Όταν όλα έχουν τελειώσει, πάνω στο Μνήμα βλέπει κανείς

όχι αυτό που ήταν, αλλά αυτό που θα ‘πρεπε να είναι:

Αλλά ο φουκαράς ο Σκύλος, ο πιο πιστός φίλος στη ζωή,

πρώτος να καλωσορίσει, πρώτος απ’ όλους να υπερασπιστεί,

που η άδολη καρδιά του ανήκει ακόμα στον Κύριό του,

που μοχθεί, παλεύει, ζει, αναπνέει μόνο γι’ αυτόν,

πέφτει χωρίς δόξα, χωρίς να αναγνωριστεί όλη η αξία του –

και αμφισβητείται στον Ουρανό η Ψυχή που είχε στη γη:

ενώ ο άνθρωπος, ματαιόδοξο έντομο! ελπίζει να συγχωρεθεί

και απαιτεί για τον εαυτό του τη μοναδική αποκλειστικότητα του Ουρανού.

Ω άνθρωπε! εσύ, αδύναμε ένοικε μιας ώρας,

εξευτελισμένος από τη δουλεία, ή διεφθαρμένος από την εξουσία

-η αγάπη σου είναι λαγνεία, η φιλία σου όλη μια απάτη,

η γλώσσα σου υποκρισία, τα λόγια σου ένα ψέμα!

Από τη φύση σου αχρείος, εξευγενισμένος μόνο κατ’ όνομα,

κάθε ευγενικό ζώο μπορεί να σε κάνει να κοκκινίσεις από ντροπή.

Εσύ, που τυχόν θα δεις αυτήν την απλή υδρία,

προσπέρνα – δεν τιμάει κάποιον που θα ‘θελες να θρηνήσεις.

Για να σημαδέψει τα λείψανα ενός φίλου αυτές οι πέτρες έχουν υψωθεί·

δεν γνώριζα παρά μονάχα έναν – και βρίσκεται εδώ.

 

Το κείμενο στο μνημείο

 

Epitaph Το a Dog

Near this spot

Are deposited the Remains of one

Who possessed Beauty without Vanity,

Strength without Insolence,

Courage without Ferocity,

And all the virtues of Man without his Vices.

This Praise, which would be unmeaning Flattery

If inscribed over human Ashes,

Is but a just tribute to the Memory of

BOATSWAIN, a DOG,

who was born at Newfoundland, May, 1803,

and died in Newstead Abbey, Nov. 18, 1808.

When some proud son of Man returns to Earth,

Unknown by Glory, but upheld by Birth,

The sculptor’s art exhausts the pomp of woe,

And stories urns record that rests below.

When all is done, upon the Tomb is seen,

Not what he was, but what he should have been.

But the poor Dog, in life the firmest friend,

The first to welcome, foremost to defend,

Whose honest heart is still his Master’s own,

Who labours, fights, lives, breathes for him alone,

Unhonoured falls, unnoticed all his worth,

Denied in heaven the Soul he held on earth –

While man, vain insect! hopes to be forgiven,

And claims himself a sole exclusive heaven.

Oh man! thou feeble tenant of an hour,

Debased by slavery, or corrupt by power –

Who knows thee well must quit thee with disgust,

Degraded mass of animated dust!

Thy love is lust, thy friendship all a cheat,

Thy smiles hypocrisy, thy words deceit!

By nature vile, ennoble but by name,

Each kindred brute might bid thee blush for shame.

Ye, who perchance behold this simple urn,

Pass on – it honours none you wish to mourn.

Το mark a friend’s remains these stones arise;

Ι never knew but one – and here he lies.

1. Στη μνήμη του Άντυ, που «έφυγε» στις 7 Φεβρουαρίου, 2010.

2. Boatswain, ο Λοστρόμος, στα αγγλικά.

***

– Αρχική εικόνα: Clifton Tomson, «Boatswain», 1808

 

eirini aivaliwtouΛόρδος Μπάιρον: «Επιτάφιος για ένα Σκύλο»
Περισσότερα

Αποδείξεις αγάπης από τη γάτα σας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αναρωτιέστε αν η γατούλα σας σας αγαπάει; Ιδού μερικά σημάδια στη συμπεριφοράς της που σας αποδείχνουν ότι έχετε την πρώτη θέση στην καρδιά της.

  • 1. Σας ακολουθεί (παντού)

Ακούτε τον ήχο από τα τέσσερα πόδια στο πάτωμα όταν σηκώνεστε από τον καναπέ. Σχεδόν μπουρδουκλώνεστε επειδή είναι συνέχεια μέσα στα πόδια σας. Δεν έχετε χρησιμοποιήσει την τουαλέτα μόνοι σας εδώ και χρόνια. Όλα αυτά είναι σημάδια ότι είστε αρκετά τυχεροί να έχετε μια γάτα που δεν θέλει να φύγει από το πλευρό σας. Ναι, σας αγαπά πολύ!

  • 2. Γυρίζει ανάσκελα

Η κοιλιά της γάτας είναι το πιο ευαίσθητο σημείο της. Δείχνοντάς σας την κοιλιά της, η γάτα σας δείχνει ότι νιώθει τόσο άνετα μαζί σας για να αφήνει αφύλακτη την πιο ευάλωτη περιοχή της. Σας επιτρέπει κιόλας να τρίβετε την κοιλιά της; Τέλεια! Αυτή είναι η απόλυτη ένδειξη εμπιστοσύνης. Όμως προσοχή: Δεν είναι απίθανο να σας επιτεθεί την ώρα που της χαϊδεύετε την κοιλιά. Μην το πάρετε προσωπικά, σας αγαπά αλλά είναι και ιδιότροπη!

  • 3. Σας φέρνει «δωράκια» (συχνά πεθαμένα!)

Αν και αυτά τα δώρα δεν είναι πάντα ευχάριστα (ή, ναι, είναι εντελώς αηδιαστικά), μην τιμωρήσετε τη γάτα σας. Είναι ένα σημάδι της εκτίμησής της για εσάς. Όταν η γάτα σας σέρνει το άψυχο κουφάρι ενός μικρού ζώου στο κομοδίνο σας, μπορεί να είναι δύσκολο να το πάρετε ως κομπλιμέντο, αλλά αυτό σημαίνει κατηγορηματικά ότι σας είναι απόλυτα αφοσιωμένη και σας σκέφτεται ως μέλος της οικογένειας. Όπως όλα τα δώρα, είναι η σκέψη που μετράει, σωστά;

  • 4. Σας κουτουλάει και τρίβει το κεφάλι της πάνω σας

Όταν δείτε τη γάτα σας να έρχεται σε σας με το κεφάλι, ετοιμαστείτε για κουτουλιά! Αυτή η κίνηση είναι σαν μια αγκαλιά από τη γάτα σας και είναι ένας τρόπος να αναμίξει μυρωδιές μαζί σας για να δυναμώσει το δεσμό σας. Αντίστοιχη είναι και η κίνηση να τρίβει το κεφάλι της πάνω σας. Σας σημαδεύει έτσι ως δικό της άνθρωπο.

  • 5. Σας επισκέπτεται τη νύχτα για αγκαλίτσες

Η γάτας σας είναι ένα μυστικοπαθές πλάσμα και συχνά δεν θα θέλει να δείξει την αγάπη της για τον άνθρωπο της σε κανέναν, ακόμη και εσάς. Για αυτό συχνά μπορεί να έρθει στην αγκαλιά σας μόνο όταν είστε κοιμισμένοι. Μπορεί να σας τρέχουν τα σάλια και τα μαλλιά σας να είναι ανακατεμένα, αλλά η γάτα σας βρίσκει αυτήν την ευκαιρία να εκφράσει την αγάπη της με τους δικούς της όρους.

  • 6. Ανοιγοκλείνει αργά τα βλέφαρα

Οι γάτες κάνουν πολλές συζητήσεις με τα μάτια τους και ένας πολύ ιδιαίτερος τρόπος για να λένε «σ’ αγαπώ» είναι μέσα από ένα αργό πετάρισμα των βλεφάρων. Όταν μια γάτα είναι ευτυχισμένη μαζί σας, μπορεί απλά να σας κοιτάξει ​​και σιγά σιγά να κλείσει και να ανοίξει τα μάτια της. Έτσι σας λέει: «Γεια σου φίλε, σ’ αγαπώ, και νιώθω αρκετά άνετα γύρω σου ώστε να μην επαγρυπνώ». Αυτό είναι βασικά μια πρόταση γάμου από μια γάτα και η καλύτερη απάντηση είναι ένα αμοιβαίο αργό πετάρισμα των βλεφάρων από σας!

  • 7. Ζύμωμα

Μια θεωρία υποστηρίζει ότι οι ενήλικες γάτες έχουν συνδέσει το ζύμωμα με την άνεση της μητρικής αγκαλιάς (τα γατάκια ζυμώνουν για να τονώσουν την παραγωγή γάλακτος της μητέρας τους), έτσι ώστε όταν μια γάτα ζυμώνει στην αγκαλιά σας, αυτό δείχνει ότι είναι χαλαρή και άνετη με την οικογένειά της. Αν αυτό δεν είναι η αγάπη, τι είναι;

  • 8. Βρίσκεται πάντα στον ίδιο χώρο με σας

Οι γάτες θα δείξουν εχθρότητα ή δυσφορία, ιδιαίτερα με τους ξένους, φεύγοντας από έναν χώρο. Η γάτα σας μπορεί να μην είναι υπερβολικά στοργική, αλλά αν είναι πάντα στον ίδιο χώρο με σας, ακόμα κι αν δεν φαίνεται να σας δίνει καμία προσοχή – τότε έχετε την αγάπη της. Με απλά λόγια, δεν είναι όλες οι γάτες για αγκαλιά. Αυτό μπορεί συχνά παρερμηνευθεί ως επιφυλακτικότητα ή αδιαφορία, αλλά μερικές φορές μια γάτα είναι ευτυχισμένη όταν είναι κοντά σας, λίγο μακριά στον καναπέ, στα πόδια του κρεβατιού σας, ή σε μια διπλανή καρέκλα στο σαλόνι. Αυτό φανερώνει ότι σας αγαπά με τον δικό της τρόπο. Εμπιστευτείτε μας.

  • Εικόνα: Julius Adam II (1852-1913, German)
eirini aivaliwtouΑποδείξεις αγάπης από τη γάτα σας
Περισσότερα

«Η ιστορία μιας μικρής γάτας» – Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Σε μία γειτονιά με ανθρώπους, σχολεία, καφετέριες, μουσεία, εκεί ζούσε και ένα μικρό γατάκι. Το χρώμα του ήταν μαύρο, τα ματάκια του ανοιχτά μπλε. Η μαμά του είχε χαθεί – ίσως και να την πάτησε κάποιο αυτοκίνητο. Ποιος ξέρει; Πρόλαβε όμως να τη ζήσει λίγες εβδομάδες. Όταν γεννήθηκε, κρύφτηκε μέσα στην αγκαλιά της μαμάς του και από το στήθος της, ρούφηξε τις πρώτες εκείνες σταγόνες από γάλα. Από τα μισόκλειστα ματάκια του έβλεπε θολά έναν κόσμο περίεργο, άκουγε φασαρία, φωνές, γέλια κουνώντας τα μικροσκοπικά του αυτάκια. Η μαμά του το κουβάλαγε με το στόμα της μέσα σε έναν κήπο και το έκρυβε εκεί για να μη δει κανείς και κινδυνεύσει. Και εκείνο στηριζόταν στα αδύναμα ποδαράκια του και μάθαινε να περπατάει σιγά σιγά.

Και τώρα, έμεινε μόνη της. Είχε μεγαλώσει, ήταν πια μία μεγάλη γάτα που έτρεχε, σκαρφάλωνε, έπαιζε με ποντίκια και έψαχνε σε κάδους να βρει τροφή. Είχε μάθει πια να είναι προσεκτική στους δρόμους, μία μέρα ένα αυτοκίνητο κόντεψε να τη σκοτώσει. Είχε ανακαλύψει κρυψώνες για να κρύβεται εκεί όταν έπιανε δυνατή βροχή. Πολλές φορές ερχόταν αντιμέτωπη με την κακία των ανθρώπων και τη σκληρότητά τους. Ένας μία φορά την κλώτσησε με δύναμη επειδή τον πλησίασε και νιαούρισε. Ευτυχώς, δε χτύπησε σοβαρά. Άλλες πάλι ερχόταν αντιμέτωπη με τα χάδια και τις αγκαλιές. Περνούσε πολλές φορές μπροστά από σχολεία και τα μικρά παιδάκια όταν την έβλεπαν φώναζαν από χαρά και έτρεχαν να της τραβήξουν την ουρά. Και εκείνη νιαούριζε με θυμό επειδή ένοιωθε να την πονάνε και ήθελε να τρέξει μακριά.

Το ταξίδι της μέσα στη ζωή είχε πολλές δυσκολίες, άγχη, τρέξιμο. Η αναζήτησή της για φαγητό ήταν πια μία ρουτίνα της καθημερινότητας. Πολλές φορές στεκόταν έξω από κανένα παράθυρο και νιαούριζε – μάλλον ήλπιζε σε κανένα ψαροκόκαλο ή κομμάτι κρέας. Πολλές φορές πετύχαινε ευαίσθητους ανθρώπους που της πρόσφεραν λίγο από το υστέρημά τους, άλλες πάλι την περίμενε ακόμα και ένας κουβάς με κρύο νερό. Είχε αποτυπωθεί στο κορμάκι της μικρής αυτής γάτας και η σκληρότητα εκείνη των ανθρώπων που τη χτύπησαν ή την πάγωσαν. Και έτσι, ξεκίνησε να μαθαίνει τη ζωή μέσα από τα όμορφα και τα άσχημα που της συνέβαιναν.

Μία μέρα, νιαούριζε δυνατά κάτω από ένα παράθυρο. Θυμόταν ότι εκεί έμενε μία καλή κυρία που της είχε δώσει φαγητό και κάποιες άλλες φορές. Την είδα να βγαίνει και να τινάζει κάτι ρούχα και της φώναξε. Εκείνη της πέταξε ένα κομμάτι κρέας. Και τη στιγμή που τρέχει να το περιποιηθεί με τα δόντια της… ξαφνικά, γύρω από αυτή μαζεύτηκαν ένα τσούρμο από γάτες άγριες και πεινασμένες. Εκείνη σε μία στιγμή αφού γούρλωσε τα μάτια της και μάζεψε το σώμα της, τινάχτηκε με δύναμη, κρατώντας το κομμάτι κρέας στα δόντια της. Ήταν αποφασισμένη να μην αφήσει καμία άλλη γάτα να της αρπάξει την τροφή της. Και τρέχοντας με δύναμη, κρύφτηκε μέσα σε κάτι δέντρα, αφήνοντας τις υπόλοιπες να νιαουρίζουν και να την κυνηγάνε. Εκείνη αφού κοίταξε πίσω της, πήρε μία βαθιά ανάσα γιατί διαπίστωσε ότι τους είχε ξεφύγει. Και έτσι, αποσύρθηκε σε μία γωνιά και βυθίστηκε στην απόλαυση εκείνου του κομματιού κρέατος που περιποιήθηκαν με δύναμη τα κοφτερά της δόντια. Εκείνη την ημέρα, η ζωή της είχε διδάξει ένα σημαντικό μάθημα: να μην παραιτείται από αυτά που θέλει.

Εκείνο το βράδυ είχε κοιμηθεί στον κήπο μίας πολυκατοικίας. Ξύπνησε εκείνο το πρωί και αφού τεντώθηκε, κλήθηκε να αντιμετωπίσει μία ακόμα δύσκολη ημέρα. Ο καιρός φαινόταν άσχημος ήδη από το ξημέρωμα, ο ουρανός φαινόταν έτοιμος να τρέξει. Η γατούλα βγήκε να σεργιανίσει ακόμα μία ημέρα μέσα στο μυστήριο της πόλης. Ξαφνικά, μέσα στο ταξίδι του στην πόλη, βρέθηκε σε μία γειτονιά που φαινόταν να έχει έντονη κοινωνική ζωή. Αυτοκίνητα στους δρόμους, παιδάκια να τρέχουν, ζευγάρια στα παγκάκια, φωτισμός έντονος. Ξαφνικά, έφτασε ως τη μύτη του η έντονη οσμή μίας μακαρονάδας. Προσπαθώντας να ακολουθήσει τη μύτη και το ένστικτό της, βρέθηκε μπροστά από ένα πολυτελές εστιατόριο. Κόσμος μπαινόβγαινε βιαστικά και γρήγορα, οι σερβιτόροι έτρεχαν σαν τρελοί πηγαινοφέρνοντας παραγγελίες. Η γατούλα δε δίστασε, μπήκε από εκείνη την πόρτα που είδε να μπαίνουν και τόσοι άλλοι άνθρωποι. Βρέθηκε μπροστά σε έναν τεράστιο χώρο, γεμάτο τραπέζια με πιάτα από φαγητά και ανθρώπους που έτρωγαν. Φωνές, καπνοί, φασαρίες. Εκείνο προχώρησε θαρραλέα μέσα στο χώρο ελπίζοντας πως κάποιος θα του ρίξει ένα κομμάτι φαγητό. Για καλή της τύχη πρόλαβε να αρπάξει ένα κομματάκι κρέας πριν ο υπεύθυνος τη δει και τη διώξει με θυμό από το ρεστοράν. Εκείνη το άρπαξε και το κράτησε στο δόντια της προσπαθώντας να βρει ένα ήρεμο και απομονωμένο μέρος για να το απολαύσει με την ησυχία της. Δεν προλαβαίνει να ακονίσει τα δόντια για να απολαύσει το φαγητό του και ξάφνου! γύρω της εμφανίζονται τέσσερις μεγάλοι γάτοι οι οποίοι την περικυκλώνουν, ένας μάλιστα προσπαθεί να της αρπάξει το φαγητό. Δεν προλαβαίνουν να την αρπάξουν, αφού εκείνη εξαφανίζεται μεμιάς από τα μάτια τους, βγάζοντας από μέσα της όσο περισσότερη αδρεναλίνη μπορούσε. Βρίσκει ξανά ένα μοναχικό μέρος και έναν κήπο για να μπορέσει να χαρεί έναν ήρεμο ύπνο. Δυστυχώς, οι ατυχίες δεν είχαν τελειωμό και ο ουρανός σκοτείνιασε διότι ερχόταν βροχή. Και πάλι, το γατάκι έπρεπε να βρει ένα ζεστό και μαλακό μέρος. Καταφέρνει να βρει ένα υπόστρωμα σε μία πολυκατοικία και αποκοιμιέται. Το επόμενο πρωί ανοίγει τα μάτια της και βρίσκεται μέσα σε μία ζεστή αγκαλιά, ένα παιδί το είχε αγκαλιάσει με αγάπη και τρυφερότητα. Δίπλα στην πόρτα της πολυκατοικίας υπήρχε και ένα πιάτο με φαγητό. Αρκετό φαγητό. Έτρεξε με χαρά και άρχισε να τρώει με ενθουσιασμό.

Είχε μάθει να το αγαπούν. Είχε μάθει πως και μετά από μία κακοκαιρία, μπορεί να βγει ο ήλιος ξανά.

•••

* Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι 23 ετών και είναι Δημοσιογράφος. Είναι αρθρογράφος σε πολλά και αξιόλογα sites (Κλόουν, Λόγιος Ερμής, Babyads, Antivirus) και επίσης είναι συνεργάτης και αρθρογράφος στο E Psychology, που είναι το πιο έγκυρο site Ψυχολογίας στην Ελλάδα. Γνωρίζει Αγγλικά, Γαλλικά και έχει πιστοποίηση γνώσεων σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η αγάπη της για τον αθλητισμό την οδήγησε στο να ασχοληθεί 11 χρόνια με το Taekwondo και να αποκτήσει μαύρη ζώνη. Η Φιλοσοφία και η Ψυχολογία είναι τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της και θα προσπαθεί πάντα μέσα από την πένα για τη διερεύνηση της αλήθειας ως ένας σκεπτόμενος και ελεύθερος άνθρωπος.

– Πίνακας: Maria Pavlova

eirini aivaliwtou«Η ιστορία μιας μικρής γάτας» – Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη
Περισσότερα

Οι θεές γάτες και οι προκαταλήψεις των ανθρώπων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Οι γάτες πλησίασαν τους ανθρώπους ως κατοικίδια ζώα από την εποχή της αρχαίας Αιγύπτου. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρευαν τη γάτα ως θεά του σπιτιού. Τα μικρά οικόσιτα αιλουροειδή προστάτευαν τους αγρούς και τις κατοικίες από μολύνσεις που προκαλούσαν διάφορα βλαβερά ζώα, όπως τα ποντίκια. Μερικές φορές οι άνθρωποι τις θεωρούσαν μικρά πολεμικά θηλυκά λιοντάρια.

Πιθανότατα οι πρώτες εξημερωμένες γάτες να είχαν σώσει τους Αιγυπτίους από ασθένειες εξαιτίας της παρουσίας τρωκτικών και η θεά-γάτα Μπαστ (Bast), ως προστάτιδα, να προέκυψε από το γενικότερο θαυμασμό για τις γάτες. Η Μπαστ ήταν κόρη του θεού ήλιου (Ρα) και διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Υπάρχουν υποθέσεις ότι οι γάτες που κατοικούν στα νησιά της Κένυας στο Αρχιπέλαγος Λαμού, είναι πιθανότατα οι τελευταίοι απευθείας απόγονοι των γατών που ζούσαν στην αρχαία Αίγυπτο.

Σε πολλές θρησκείες στην αρχαιότητα υπήρχε η δοξασία ότι οι γάτες είναι εμπνευσμένες ψυχές, σύντροφοι ή οδηγοί για τους ανθρώπους και ότι είναι παντογνώστες αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν τις ληφθείσες αποφάσεις των ανθρώπων, επειδή δεν έχουν φωνή. Στην Ιαπωνία, η Μανέκι Νέκο (Maneki Neko) είναι μια γάτα που συμβολίζει την καλή τύχη. Ενώ για το Ισλάμ δεν αποτελεί ιερό ζώο, ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν ότι ο Προφήτης Μωάμεθ είχε μια αγαπημένη γάτα, με το όνομα Μουέζα. Λέγεται ότι η αγάπη του για τα ζώα αυτά ήταν τόσο μεγάλη, ώστε «θα προτιμούσε να έμενε χωρίς το μανδύα του παρά να ενοχλούσε μια γάτα που θα κοιμόταν επάνω σε αυτόν».

Υπάρχουν επίσης και προλήψεις σε πολλούς πολιτισμούς για τα ζώα αυτά. Μία από αυτές είναι η πρόληψη ότι αν κάποιος δει μια μαύρη γάτα να περνά μπροστά του, τότε αυτός θα έχει κακοτυχία. Το 2007 φιλοζωικές οργανώσεις στην Ιταλία ανακήρυξαν την 17η Νοεμβρίου ως ημέρα της μαύρης γάτας, προσπαθώντας να δώσουν τέλος σε αυτήν την προκατάληψη. Επίσης, ιδιαίτερα το Μεσαίωνα πίστευαν ότι οι γάτες είναι μάγισσες ή χρησιμοποιούνται για την ενδυνάμωση των μαγικών δυνάμεων και ικανοτήτων για μάγια. Για το λόγο αυτό κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους εξοντώθηκαν συστηματικά πολλές γάτες. Η εξολόθρευσή τους οδήγησε στον πολλαπλασιασμό των αρουραίων και συνακόλουθα σε μεγάλη επιδημία πανώλης (Μαύρος Θάνατος). Η εν λόγω επιδημία μεταδόθηκε από ψύλλους που είχαν μολύνει τους αρουραίους.

    • Πίνακας: Andre Beaulieu, Princess Cat
eirini aivaliwtouΟι θεές γάτες και οι προκαταλήψεις των ανθρώπων
Περισσότερα

Ένα νέο γατάκι στο σπίτι – Τι οφείλετε να προσέξετε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Όταν το νέο γατάκι έρχεται στο σπίτι είναι μια στιγμή ευτυχίας, αλλά θα πρέπει να δώσετε μεγάλη προσοχή στο πώς θα το προσεγγίσετε. Πολλές απορίες και αμφιβολίες θα δημιουργηθούν, ιδιαίτερα εάν είναι η πρώτη φορά που υποδέχεστε ένα γατάκι. Είναι σημαντικό να προετοιμάσετε και ένα κατάλληλο περιβάλλον ώστε να συνηθίσει το γατάκι το καινούργιο του σπίτι καθώς επίσης θα πρέπει να φροντίσετε για τις μελλοντικές του ανάγκες όπως είναι η υγεία, η διατροφή και η εκπαίδευσή του. Γι’ αυτό, μερικές μικρές συμβουλές θα σας φανούν χρήσιμες.

Οι γάτες θεωρούνται συνήθως ανεξάρτητες, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν χρειάζονται φροντίδα. Ποιος είναι λοιπόν ο καταλληλότερος τρόπος να καλωσορίσετε ένα γατάκι;

Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να κατανοήσετε πως η στιγμή που ένα γατάκι μπαίνει στο νέο του σπίτι είναι ιδιαίτερη, διότι όλα τριγύρω του είναι άγνωστα και ανεξερεύνητα. Γι’ αυτό το λόγο, θα χρειαστεί λίγες μέρες να εξερευνήσει το νέο του χώρο και να εμπιστευτεί τους ανθρώπους τριγύρω του. Στην αρχή, για να νιώθει ασφάλεια, χρειάζεται ένα συγκεκριμένο μέρος αποκλειστικά για τον εαυτό του, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί τι συμβαίνει γύρω του. Με αυτόν τον τρόπο, θα έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση στο νέο του περιβάλλον.Τα γατάκια έχουν ανάγκη από πολλές ώρες ύπνου. Οι γάτες είναι πρωταθλήτριες στον ύπνο καθώς περνάνε τα 2/3 της ζωής τους κοιμισμένες. Αφήστε το κατοικίδιό σας να απολαύσει τον ύπνο του και μην το ξυπνάτε επειδή θέλετε να παίξετε μαζί του.

Ασφάλεια

Για να κάνετε το γατάκι σας να νιώσει ασφαλές όσο το δυνατόν γρηγορότερα, οφείλετε να διαμορφώσετε τη δική προσωπική γωνιά, όπου θα υπάρχει το κρεβατάκι του για να ξεκουράζεται, η τροφή και το νερό του και, το σημαντικότερο, η τουαλέτα του με την κατάλληλη άμμο. Το γατάκι σύντομα θα συνηθίσει την τουαλέτα του και θα πηγαίνει εκεί όποτε του δημιουργείται η ανάγκη. Είναι σημαντικό να καθαρίζετε την άμμο μία φορά την ημέρα και να την αλλάζετε τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.
Δώστε χρόνο στο γατάκι σας να μάθει σωστά τους χώρους του σπιτιού. Να μάθει πού μπορεί να παίζει, πού μπορεί να τρώει, τον χώρο της ξεκούρασης και της καθαριότητας.
Ποτέ μην αφήνετε το γατάκι σας να κοιμάται σε γυμνό πάτωμα, διότι είναι πολύ κρύο γι’ αυτό. Για να ξεκουραστεί, μπορείτε να τοποθετήσετε δίπλα του ένα ρολόι. Η απόλυτη ησυχία θα το τρομάξει, συνεπώς οι χτύποι του ρολογιού θα το βοηθήσουν να νιώσει συντροφιά και ασφάλεια.

Δέσμευση

Αποκτώντας ένα γατάκι, σημαίνει πως πραγματοποιείτε μια ιδιαίτερα σημαντική και μακροχρόνια δέσμευση, καθώς ο μέσος όρος ζωής μιας γάτας είναι 14 χρόνια. Κάθε προσπάθεια που θα κάνετε για το γατάκι σας, θα επιβραβευθεί με όλη την αγάπη που μπορεί να σας δώσει, και ανεξάρτητα απ’ ό,τι λέγεται, αυτό είναι σημαντικό.

 

 

 

Διασκέδαση

Οι γάτες είναι πολύ δραστήρια και περίεργα πλάσματα, γι’ αυτό πρέπει να βεβαιωθείτε πως υπάρχει κάτι μέσα στο σπίτι που να μπορεί να της κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον. Για να αποφύγετε τις υλικές ζημιές σε αντικείμενα και έπιπλα, πρέπει να φροντίσετε το γατάκι σας να περνάει καλά και να διασκεδάζει σύμφωνα με το ταμπεραμέντο του. Τα παιχνίδια για κατοικίδια είναι μια λύση, παρ’ όλα αυτά θα είναι καλό να τα αλλάζετε συχνά ώστε να κεντρίζεται το ενδιαφέρον της μικρής γάτας. Ποτέ να μη χρησιμοποιείτε τα χέρια σας ως παιχνίδι, διότι το γατάκι θα μάθει και θα επιτίθεται σε αυτά.

Καθαριότητα

Η γάτα είναι ένα πολύ καθαρό ζώο και αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο της στον εαυτό της και στην προσωπική της καθαριότητα. Συνιστάται να ΜΗΝ την καθαρίζετε με στεγνό σαμπουάν ή άλλα χημικά καθαριστικά, καθώς δεν είναι καθόλου ευχάριστο γι’ αυτή και μπορεί να αποδειχθούν και επιβλαβή. Εάν η γάτα σας νιώσει το τρίχωμα της βρώμικο, θα το γλείφει και θα το χωνέψει χάρη στο πεπτικό της σύστημα. Εάν θέλετε να βοηθήσετε τη γάτα σας να καθαριστεί, χρησιμοποιήστε ένα μαλακό πανί ελαφρώς βρεγμένο.

Κτηνίατρος

Κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της συγκατοίκησης, προτείνεται να πάτε στον κτηνίατρο σας για ένα γενικό έλεγχο και για τα απαραίτητα εμβόλια όπως αυτά για τη λύσσα και τα χλαμύδια. Αυτή η επίσκεψη, θα μπορέσει να βοηθήσει και στην εκπαίδευση του γατιού, αφού θα ξεκινήσει να συνηθίζει κι άλλους ανθρώπους και θα μάθει πώς να συμπεριφέρεται με αυτούς.

Φαγητό

Η διατροφή παίζει έναν από τους σημαντικότερους ρόλους ώστε να έρθετε κοντά με τη γάτα σας τις πρώτες μέρες στο νέο σπίτι. Είναι σημαντικό, να επιλέξετε μια τροφή υψηλής ποιότητας, αλλά τον πρώτο καιρό να αφήσετε το γατάκι σας να τρώει τη τροφή που είχε συνηθίσει. Η αλλαγή της τροφής θα πρέπει να γίνεται σταδιακά και με την καθοδήγηση του κτηνιάτρου σας. Ένα μικρό γατάκι και μια ενήλικη γάτα έχουν διαφορετικές διατροφικές ανάγκες. Τα γατάκια συνήθως πεινάνε περισσότερο και χρειάζεται να τρώνε αρκετές φορές την ημέρα.

  • Πίνακες: Frederick Krantz
eirini aivaliwtouΈνα νέο γατάκι στο σπίτι – Τι οφείλετε να προσέξετε…
Περισσότερα

Γάτα του Αιγαίου. Η μοναδική αυτόχθονη φυλή της Ελλάδας πρωτοεμφανίστηκε στις Κυκλάδες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Γράφει ο Βασίλης Δημάκος

Εκπαιδευόμενος Κριτής FIFE

 

Όλοι μας έχουμε θαυμάσει στα ελληνικά νησιά αυτές τις φουντωτές γατούλες που ενώ κάνουν παρέα και ζουν μαζί με τις υπόλοιπες γάτες των νησιών, έχουν κάτι διαφορετικό που τις κάνει να ξεχωρίζουν. Ποιος δεν τις έχει δει άλλωστε να ποζάρουν πάνω σε κυκλαδίτικες στέγες και σε ασβεστωμένα πεζούλια! Αυτό είναι και το βασικό χαρακτηριστικό τους, ότι είναι απόλυτα ξεχωριστές και με τίποτα δεν γίνεται να τις μπερδέψεις με μια κοινή ευρωπαϊκή γάτα.

 

 

 

Μορφολογία

Το σώμα τους είναι μεσαίου μεγέθους, δυνατό και μυώδες χωρίς ίχνος λίπους. Έχουν δυνατά πόδια αλλά λίγο πιο κοντά σε αναλογία με το υπόλοιπο σώμα τους. Η ουρά τους είναι μεσαίου μήκους φουντωτή και ευθύγραμμη. Μεσαίου μεγέθους είναι και το κεφάλι τους και σε απόλυτη αρμονία, ελαφρώς πλαγιαστά είναι τοποθετημένα τα στρογγυλωπά μάτια, τα μεσαίου μεγέθους αυτιά τους με την ευρεία βάση καταλήγοντας σε μια γλυκιά μυτούλα με δυνατό σαγόνι.

 

 

 

Χρώματα

 

Όσον αφορά τα χρώματά τους, είναι επιτρεπτοί όλοι οι χρωματισμοί. Έτσι μπορούμε να δούμε γάτες Αιγαίου μονόχρωμες, δίχρωμες, τρίχρωμες όπως και με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, με ραβδώσεις ή με στίγματα. Ο μοναδικός χρωματισμός που δεν είναι επιτρέπεται είναι ο Color Point, δηλαδή ο χρωματισμός με τα πιο σκούρα άκρα (μύτη, αυτιά, πόδια, ουρά). Τέλος και στα μάτια είναι επιτρεπτά όλα τα χρώματα ακόμα και τα διαφορετικού χρώματος μάτια.

 

 

 

 

Χαρακτήρας

Ο χαρακτήρας μιας γάτας Αιγαίου είναι ήπιος αλλά με πολύ έντονη προσωπικότητα. Είναι ιδιαίτερα κοινωνικές και φιλικές, αρκεί να λάβουν ένα χάδι. Είναι γάτες ανεξάρτητες και έχουν μάθει να επιβιώνουν στους δύσκολους χειμώνες της απομόνωσης των ελληνικών νησιών. Κάνουν εύκολα φιλίες με άλλες γάτες αλλά και με ανθρώπους μοιράζοντας απλόχερα την αγέρωχη χάρη και κορμοστασιά τους, τα γουργουρητά και τα νάζια τους. Είναι ο χαρακτήρας τους που τις έκανε να έχουν άψογες σχέσεις με τους ψαράδες των νησιών, μια σχέση δούναι και λαβείν. Δεν φοβούνται το νερό και λατρεύουν τα ψάρια.

 

Υγεία – Φροντίδα

 

Η Γάτα Αιγαίου είναι μια «φυσική» φυλή που έχει αναπαραχθεί μόνη της χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου, έτσι πρόκειται για απόλυτα υγιή φυλή.

Ο ιδρυτής της Λέσχης της Γάτας του Αιγαίου, Θεόδωρος Φραγκογιός.

Όσον αφορά την περιποίησή της ένα απλό καθημερινό χτένισμα θα αφαιρέσει τις νεκρές τρίχες από το σώμα της γάτας κάνοντάς το να δείχνει λαμπερό και μεταξένιο τονίζοντας ακόμα περισσότερο το φουντωτό περιλαίμιο-κολάρο της γάτας.

Αναγνώριση φυλής

 

Αξίζει να σημειώσουμε την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία 20 χρόνια προκειμένου να αναγνωριστεί επισήμως και διεθνώς η μοναδική ελληνική φυλή γάτας. Προσπάθεια που συντονίζει ο ιδρυτής της Λέσχης της Γάτας του Αιγαίου, Θεόδωρος Φραγκογιός. Είναι ένας δρόμος πολύ δύσκολος και μακρύς και λόγω της συγγένειας με την τουρκική γάτα Βαν αυτό το έργο γίνεται ακόμα δυσκολότερο. Θα πρέπει να δημιουργηθεί βάση δεδομένων για το γενεολόγιο της Γάτας του Αιγαίου και να υπάρξει συγκεκριμένος αριθμός γενεών ώστε πλέον να δημιουργηθεί η πρώτη επίσημα καθαρόαιμη Γάτα του Αιγαίου χωρίς καμία πρόσμιξη και με γνωστό το γενεαλογικό της δέντρο (pedigree).

Ευχόμαστε αυτή η προσπάθεια να γίνει πραγματικότητα!

 

Παναγιώτης ΜήλαςΓάτα του Αιγαίου. Η μοναδική αυτόχθονη φυλή της Ελλάδας πρωτοεμφανίστηκε στις Κυκλάδες
Περισσότερα

Τάι, ο φοβικός γίγαντας που αγάπησε τον Χάρη και την Έφη…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το σύμπαν κινείται στους ρυθμούς του και καλά κάνει. Το δικό μου σύμπαν, έχει προς το παρόν κάνει μία παύση. Με ανακουφίζει να μοιράζομαι. Θα ‘θελα να μοιραστώ την ιστορία μου με τον Τάι. Όποιος δε βαριέται, ορίστε.

Πήρα τον Τάι από ένα εκτροφείο Κάνε Κόρσο στη Νέα Μάκρη. Μου έδειξαν τρία κουτάβια και με άφησαν να επιλέξω ένα από αυτά. Τα δύο ήταν κάτι πανέμορφα κοινωνικά κουταβάκια γεμάτα όρεξη για χάδια και παιχνίδια. Ο τρίτος ήταν ο εκλεκτός μου. Ένας φοβισμένος μπούφος, με τα σάλια να του κρέμονται ως το πάτωμα. Πλησίασε διστακτικά τη μάντρα. Είχε χαμηλωμένο το χοντροκέφαλό του και μου ’ριχνε κάτι κλεφτές φοβισμένες ματιές. Έσκυψα να τον χαϊδέψω και το χέρι μου γέμισε τρίχες.

 

 

«Ωραία. Είναι φοβίτσας, σαλιάρης και μαδάει! Αποκλείεται να διαλέξει αυτόν!». Σκέφτηκε η Έφη.

Τα μάτια, λέει ο λαός, είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Και τα ‘δα τα μάτια του! Πρόλαβα και τα ‘δα, κι ας τα ‘κρυβε επιμελώς αυτός ο μούστρουχος. Είχαν αυτή την καλοσύνη που μόνο μερικά και όχι όλα τα μάτια έχουν. Και μια θλίψη. Βαθιά, απόκοσμη θλίψη. Τον αγάπησα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Τον ερωτεύτηκα.

Γρήγορα ανακαλύψαμε ότι ο Τάι ήταν φοβικός. Πραγματικά φοβικός, όχι αυτό που λένε «θέλει το χρόνο του». Ο Τάι δεν ήθελε το χρόνο του. Ήθελε εμένα και την Έφη. Τελεία. Και δεχόταν χάδια από κάνα δυο δικούς μας, ύστερα από χρόνια προσπάθειας και υπομονής. Ακόμα και τώρα στα τελευταία, με το που μπαίναμε στο ασανσέρ να βγούμε βόλτα, ο Τάι άρχιζε να τρέμει. Κυριολεκτικά να τρέμει. Ρίγος. Κάθε φορά έσκυβα και τον χάιδευα. Κάθε φορά. Προσπαθούσα να του αποσπάσω τη σκέψη από τον απροσδιόριστο φόβο που τον κυρίευε. Επί ματαίω. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στην πόρτα του ασανσέρ και κάθε ικμάδα της ύπαρξής του σε εγρήγορση μην τυχόν και μας επιτεθούν τίποτα εξωγήινοι.

Τα πρώτα δύο χρόνια αφιερώσαμε άπειρο χρόνο για εκπαίδευση, δική μας κυρίως, και έπειτα του Τάι. Προσπαθήσαμε με χίλιους, πραγματικά με χίλιους τρόπους να τον κοινωνικοποιήσουμε. Μάθαμε την Καισαριανή παρέα. Εκείνη την περίοδο υπέφερα από φοβερές κρίσεις πανικού και οι βόλτες με τον Τάι με βοηθούσαν. Στην πραγματικότητα σταμάτησα να εστιάζω στο μεγάλο και ωραίο Εαυτό μου και άρχισα να νοιάζομαι για κάποιον που με είχε πραγματική ανάγκη. Ο Τάι με χρειαζόταν. Όταν βγαίναμε σε κεντρικά πεζοδρόμια ο Τάι με έσερνε στην κυριολεξία σε μέρη ήσυχα. Πάθαινε πανικό με τον κόσμο. Κόσμο κάθε είδους. Γυναίκες, αγόρια, παιδιά, παππούδες. Δεν είχε προτίμηση σε κανέναν. Ήταν ένας γίγαντας 50 κιλών που έτρεμε σαν ψάρι έξω από το νερό, στη θέα και μόνο του δίποδου είδους μας, του Ανθρώπου. Ντρεπόμουν στην αρχή. Μας βλέπανε που παλεύαμε να ισορροπήσουμε και ρωτάγανε. Όλο ρωτάγανε. «Γιατί φοβάται;», «Μήπως το δέρνετε;», «Έχει φάει ξύλο όταν ήταν μικρός;». Άντε να τους εξηγήσεις όλους αυτούς.

 

 

Σιγά σιγά βρήκαμε τα πατήματά μας. Τον δέχτηκα όπως ήταν. Σταμάτησα να τον πιέζω. Ξεκινήσαμε τις μοναχικές βόλτες μακριά από τα δίποδα και τους θορύβους που τόσο τον τρόμαζαν.

Όταν γυρίζαμε σπίτι ο Τάι μεταμορφωνόταν. Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ ένα πράμα. Έφευγε όλο το στρες και γινόταν ένας απίθανος, παιχνιδιάρης, γλυκός, στοργικός, τρελιάρης σκύλος. Του παραδόθηκα άνευ όρων. Του ανήκαν όλα. Το σπίτι, το αυτοκίνητο, τα ρούχα μας. Όλα είχαν τις γαϊδουρότριχές του και βρωμούσαν αυτήν την υπέροχη, μοναδική μυρωδιά του. Αυτή που μου λείπει και θα μου λείπει και θα μου λείπει ρε γαμώτο. Μου λείπεις ρε βλάκα. Μου λείπεις. Νόμιζα ότι με είχες ανάγκη εσύ αλλά τελικά εγώ σε είχα πιο μεγάλη ανάγκη ρε φιλαράκο. Νιώθαμε ασφαλείς μαζί σου. Ήσουν πάντα εκεί για εμάς, χωρίς γκρίνιες, χωρίς να μας κρίνεις. Με την ίδια χαρά και λαχτάρα κάθε φορά που μας έβλεπες κι ας είχε περάσει μονάχα μισή ώρα.
Εν αναμονή της μικρής μας κόρης λοιπόν, φίλοι και οικογένεια άρχισαν να ρωτάνε: «Τι θα γίνει με τον Τάι;», «Θα ζηλέψει», «Πρέπει να προσέχεις», «Παιδί και φοβικό σκυλί ποτέ μαζί». Δίκιο είχαν δεν τους αδικώ. Κι εγώ κάπως τα σκεφτόμουν αυτά. Προβληματιζόμουν πώς θα το πάρεις, πώς θα αντιδρούσες. Στην πραγματικότητα όμως δε σε φοβόμουν ούτε λεπτό. Ότι θα τα κατάφερνες. Και θα την αγαπούσες τη μικρή όπως αγάπησες κι εμάς.

Αλλά την έδωσες τη λύση, μόνος σου. Μας κούνησες μαντίλι, ρε μπαγάσα. Μάλλον δεν άντεχες τη μοιρασιά… Είχες ένα μοναδικό χάρισμα. Μου χάριζες στιγμές απόλυτης ευτυχίας. Σε ευχαριστώ. Σε αγαπώ.

 

 

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που μας βοήθησαν αυτά τα 5 χρόνια. Για να σας άφησε ο Τάι να τον πλησιάσετε, είστε σίγουρα ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί. Οι εκπαιδευτές του: Θέο Κουτσόπουλος, Χρήστος Κιούσσης, Άκης Κόντας, Ελευθερία Μήτρου και Στέλλα Σακαλή, που δεν παραπονέθηκες ποτέ για το θόρυβο! Σας ευγνωμονούμε.

Χάρης Τζωρτζάκης

  • To κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο χρονολόγιο του ηθοποιού Χάρη Τζωρτζάκη στο F/b
eirini aivaliwtouΤάι, ο φοβικός γίγαντας που αγάπησε τον Χάρη και την Έφη…
Περισσότερα

Jean-Honoré Fragonard. Οι γάτες και ο ερωτισμός την εποχή του ροκοκό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ (γαλλ. Jean-Honoré Fragonard, 5 Απριλίου 1732, Γκρας – 22 Αυγούστου 1806, Παρίσι) ήταν Γάλλος ζωγράφος της εποχής του ροκοκό.

Στην ηλικία των έξι ετών ο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ εγκαταλείπει τη γενέτειρά του, για να εγκατασταθεί μαζί με την οικογένειά του στο Παρίσι, όπου θα περάσει ολόκληρη σχεδόν την υπόλοιπη ζωή του. Ήδη από πολύ μικρός λάτρευε τη ζωγραφική και οι γονείς του, βλέποντάς το αυτό, τον έστειλαν σε ηλικία 14 ετών στο καλλιτεχνικό εργαστήρι του Φρανσουά Μπουσέ. Το 1752 κερδίζει το Βραβείο της Ρώμης και έτσι λαμβάνει μια βασιλική υποτροφία για να σπουδάσει στη Γαλλική Ακαδημία στη Ρώμη. Τα αισθησιακά και ερωτικά θέματα τα οποία ζωγράφιζε ο Φραγκονάρ μάγεψαν τους μεγαλοαστούς και τους αριστοκράτες και γρήγορα απέκτησε μεγάλη απήχηση στη Γαλλία.

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, αν και σε δυσμένεια λόγω των αριστοκρατών πατρόνων του, πήρε μια θέση συντηρητή στο Λούβρο με τη μεσολάβηση του Ζακ Λουί Νταβίντ. Την έχασε όμως το 1797 (κατ’ άλλους το 1805) και το 1806 πέθανε στην αφάνεια.

 

 

Όταν το 1776 ο ζωγράφος Jean-Honore Fragonard (1732-1806) αποτύπωσε την έμπνευσή του στον καμβά «Η κοπέλα που διαβάζει», κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο ο πίνακας αυτός θα γινόταν κάποτε το πιο δημοφιλές κέντημα στην Ελλάδα!

Ο Jean-Honore Fragonard είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του Rococo την περίοδο του Διαφωτισμού στη Γαλλία.

Τα έργα του, ερωτικά και αρκετά τολμηρά για την εποχή, απέκτησαν θαυμαστές και χορηγούς μέλη της αριστοκρατίας.

Οι εικόνες του γλαφυρές, με πολλούς συμβολισμούς και υπονοούμενα. Τα πρόσωπα με έντονα αποτυπωμένες εκφράσεις λένε τη δική τους ιστορία με μία μόνο ματιά.

Η μόδα της εποχής στα ρούχα καταγράφεται μέσα από τα πινέλα του με κάθε λεπτομέρεια. Η λεπτή δαντέλα, τα φουρό, οι πιέτες, τα χρώματα, τα αξεσουάρ και τα χτενίσματα αντρών και γυναικών, όλα είναι ολοκάθαρα αποτυπωμένα. Οι πίνακές του μέχρι και σήμερα διδάσκονται στις μεγάλες σχολές μόδας του κόσμου.

Η σχέση του με τον ερωτισμό είναι έκδηλη σε πολλά από τα έργα του. Το ίδιο και η πρόθεσή του να κλείνει το μάτι στον θεατή.

Οι κρυφοί εραστές και τα κλεφτά φιλιά δεν φαίνονται τόσο παράξενα, αν σκεφτεί κανείς πως ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του ήταν μια παντρεμένη γυναίκα.

 

 

 

Παρ’ όλες τις πολλές αναλύσεις που έχουν γίνει πάνω στον πίνακά του «Ο σύρτης» (Le verrou), κανείς δεν έχει μπορέσει μέχρι στιγμής να δώσει μια εξήγηση στη σκηνή που απεικονίζει ο πίνακας. Πρόκειται για έναν βιασμό, ή για μια ερωτική σκηνή.

Η φήμη του σαν ζωγράφου ελαφρών και ανέμελων ερωτικών σκηνών τον συνόδευσε όχι μόνο στους αιώνες που ακολούθησαν αλλά και επέσυρε την περιφρόνηση πολλών για την τέχνη του. Άλλωστε, αν και εργάσθηκε για την ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ’, Μαντάμ ντι Μπαρί, η κυριότερη πελατεία του ήταν πλούσιοι ιδιώτες. Μόνο που η πελατεία του άφησε το κομψό και χαριτωμένο κεφαλάκι της στην γκιλοτίνα της Γαλλικής Επανάστασης.

 

 

Λέγεται πως κάποτε ο βαρόνος ντε Σεν Ζυλιέν θέλησε να παραγγείλει έναν πίνακα και απευθύνθηκε σε ένα ζωγράφο σοβαρών θεμάτων της εποχής του. Του ζήτησε να ζωγραφίσει την ερωμένη του ενώ έκανε κούνια. Την κούνια θα την έσπρωχνε κάποιος επίσκοπος και απαραίτητη προϋπόθεση για την εκτέλεση του έργου ήταν να φαίνονται τα καταπληκτικά πόδια της. «Εμένα» του είπε «θα με τοποθετήσετε έτσι ώστε να μπορώ να βλέπω καλά τα πόδια αυτού του όμορφου πλάσματος». Ο σοβαρός ζωγράφος αποχώρησε, αλλά του σύστησε τον καταλληλότερο. Τον Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ. Αυτή είναι η ιστορία της γέννησης του πιο διάσημου έργου του, της «Αιώρας».

Ο Φραγκονάρ, ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της ροκοκό ζωγραφικής, απεικόνισε όχι μόνο την ανεμελιά και τη χάρη των ερωτικών συνευρέσεων αλλά και τις απολαύσεις ενός ολόκληρου αιώνα, του 17ου. Και επειδή ο χρόνος δούλεψε σαν μηχανή στην υπηρεσία της τέχνης, σήμερα συζητάμε για έναν όχι μόνο διαπρεπή εκπρόσωπο της εποχής του αλλά για έναν μέγα ζωγράφο, δεινό σχεδιαστή και λαμπρό χαράκτη.

Ο Φραγκονάρ σπούδασε στο Παρίσι και στην Ιταλία και άρχισε τη σταδιοδρομία του ζωγραφίζοντας ιστορικά και μυθολογικά θέματα. Τα εγκατέλειψε γρήγορα και έγινε περιζήτητος γιατί αποτύπωνε με τη μοναδική του τέχνη τον απερίφραστο αισθησιασμό της ζωής. Με τη Γαλλική Επανάσταση έφτασε το τέλος της τέχνης του. Ήταν η σειρά του Νταβίντ και του ιδεώδους της Επαναστατικής Αρετής. Ο Φραγκονάρ με τη βοήθεια και μεσολάβηση του Νταβίντ δούλεψε για να εξοικονομήσει τα προς το ζην στην Υπηρεσία Μουσείων. Πέθανε λησμονημένος το 1805. Σήμερα τα έργα του είναι ανεκτίμητης αξίας.

Ιδιαίτερη είναι η αγάπη του και για τα μικρά χαριτωμένα αιλουροειδή, τις γάτες που συντρόφευαν κοπέλες της αριστοκρατίας και παιδιά.

Μερικούς από αυτούς τους πίνακες σας παρουσιάζουμε παρακάτω:

 

 

 

eirini aivaliwtouJean-Honoré Fragonard. Οι γάτες και ο ερωτισμός την εποχή του ροκοκό
Περισσότερα

Η γάτα και το σύμπαν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ένας άνθρωπος είπε στο Σύμπαν:

«Κύριε, υπάρχω!»

«Έξοχα», απάντησε το Σύμπαν,
«αναζητώ κάποιον για να φροντίζει τις γάτες μου»…

Henry Beard

∼·∼
* Eικόνα: Fernando Castillo (Mexican, 1882-1940) – The Black Cat, c. 1929
eirini aivaliwtouΗ γάτα και το σύμπαν
Περισσότερα

«Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου» – Χίρο Αρικάουα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Απόσπασμα

Είμαι ένας γάτος. Προς το παρόν δεν έχω όνομα. Στη χώρα μας έχουμε έναν
διάσημο γάτο που έκανε κάποτε αυτήν ακριβώς τη δήλωση.
Δεν έχω ιδέα πόσο σπουδαίος ήταν ο συγκεκριμένος γάτος, αλλά
τουλάχιστον όσον αφορά το ζήτημα του ονόματος, ο νικητής είμαι γω. Δεν
έχει καμία σημασία αν μου αρέσει ή δεν μου αρέσει το όνομά μου, αφού
κάνει μπαμ ότι δεν ταιριάζει στο φύλο μου, μιας και είμαι γένους
αρσενικού. Μου το έδωσαν πριν από περίπου πέντε χρόνια – την εποχή της
ενηλικίωσής μου.
Εκείνη την εποχή κοιμόμουν στο καπό ενός ασημί βαν στο πάρκιγκ μιας
πολυκατοικίας. Γιατί εκεί; Επειδή κανείς δεν μ’ έδιωχνε αποκεί. Οι
άνθρωποι είναι στην ουσία πελώριοι πίθηκοι που περπατάνε στα δυο πόδια,
αλλά καμιά φορά είναι μεγάλοι κόπανοι. Αφήνουν τα αυτοκίνητά τους
εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης, αλλά μην τυχόν και δουν πάνω σ’
αυτά κάνα αποτύπωμα από γατίσια πατουσάκια, τα παίρνουν στο κρανίο!
Τέλος πάντων, το καπό εκείνου του ασημί βαν ήταν το αγαπημένο μου
λημέρι για ύπνο. Ακόμα και τον χειμώνα, ο ήλιος το έκανε ζεστό και
χουχουλιαστό, ιδανικό για έναν μεσημεριανό υπνάκο.
Έμεινα εκεί μέχρι την άνοιξη, που σημαίνει ότι είχα βγει ζωντανός κι
από τις τέσσερις εποχές του χρόνου. Μια μέρα, εκεί που ήμουν
κουλουριασμένος και κοιμόμουν του καλού καιρού, ξαφνικά ένιωσα ένα
ζεστό, έντονο βλέμμα πάνω μου. Άνοιξα τα βλέφαρά μου μια χαραμάδα και
είδα έναν ψηλόλιγνο νεαρό να με κοιτάζει με μισόκλειστα μάτια έτσι όπως
ήμουν ξάπλα.
«Εδώ κοιμάσαι πάντα;» ρώτησε.
Ξέρω γω, ναι. Έχεις κάνα πρόβλημα;
«Είσαι σκέτη γλύκα, το ξέρεις;»
Έτσι λένε.
«Δεν σε πειράζει να σε χαϊδέψω, ε;»
Ευχαριστώ, να μου λείπει. Του ’κανα μια ελπίζω διακριτικά απειλητική
κίνηση ότι θα του ρίξω νυχιά.
«Νευράκια, νευράκια;» είπε κάνοντας μια γκριμάτσα.
Μπα, εσένα θα σ’ άρεσε εκεί που κοιμάσαι να περάσει κάποιος και ν’
αρχίσει να σε χαϊδολογάει όπου βρει; «Να υποθέσω ότι θες ένα δωράκι για
να κάτσεις να σε χαϊδέψουν;» Γρήγορο πιστόλι ο τύπος. Καλά τα λέει. Όλο
και κάτι θα θέλω σε αντάλλαγμα για τη διατάραξη του ύπνου μου. Άκουσα
ένα θρόισμα και σήκωσα το κεφάλι. Το χέρι του τύπου είχε εξαφανιστεί
μέσα σε μια πλαστική σακούλα.
«Δεν βλέπω να ’χω αγοράσει κάτι κατάλληλο για γάτα».
Μη σκας, φιλαράκι. Οι αιλουροειδείς επαίτες δεν το παίζουν δύσκολοι. Τα
αποξηραμένα χτένια φαίνονται νόστιμα.
Μύρισα το σακουλάκι που εξείχε απ’ την πλαστική σακούλα και ο τύπος με
χάιδεψε στο κεφάλι μ’ ένα στραβό χαμόγελο.
Όπα, όπα, μην παίρνουμε θάρρος!
«Δεν κάνει για σένα, γατάκι» είπε. «Άσε που είναι και πολύ πικάντικο».
Πολύ πικάντικο, έτσι λες; Νομίζεις ότι ένα πεινασμένο αδέσποτο σαν
εμένα χολοσκάει για την υγεία του; Να βάλω κάτι στο στομάχι μου και
σβέλτα – αυτή είναι η προτεραιότητά μου.
Επιτέλους, ο τύπος έβγαλε μια λεπτή φέτα τηγανητό κοτόπουλο από ένα
σάντουιτς, αφαίρεσε το κουρκούτι, έβαλε τη σάρκα στην παλάμη του και
την άπλωσε προς το μέρος μου.
Περιμένεις να το φάω απ’ το χέρι σου; Νομίζεις ότι θα πιάσουμε φιλίες
μ’ αυτόν τον τρόπο; Δεν είμαι και τόσο εύκολος. Απ’ την άλλη, δεν μου
προσφέρουν συχνά φρέσκο κρέας – κι αυτό φαίνεται πεντανόστιμο· επομένως,
ίσως ήρθε η ώρα για έναν μικρό συμβιβασμό.
Καθώς καταβρόχθιζα το κοτόπουλο, ένιωσα δυο ανθρώπινα δάχτυλα να
γλιστρούν κάτω απ’ το πιγούνι μου και να φτάνουν στο πίσω μέρος των
αυτιών μου. Με έξυσε απαλά. Εντάξει, επιτρέπω σ’ έναν άνθρωπο που με
ταΐζει να με αγγίξει για ένα δευτερόλεπτο, αλλά ο τύπος αυτός είχε
πραγματικά τον τρόπο του. Αν μου έδινε μια δυο λιχουδιές ακόμα, θα τον
άφηνα μέχρι και το πιγούνι να μου ξύσει. Έτριψα το μάγουλό μου στο χέρι
του.
Ο τύπος χαμογέλασε, έβγαλε το κρέας απ’ το δεύτερο μισό του σάντουιτς,
αφαίρεσε το κουρκούτι και άπλωσε το χέρι του. Ήθελα να του πω ότι δεν
με χάλαγε ούτε το κουρκούτι. Θα με χόρταινε ακόμα περισσότερο.
Τον άφησα να με χαϊδέψει κανονικά, ανταποδίδοντάς του έτσι τη χάρη για
το φαγητό που μου έδωσε, αλλά έφτανε πια.
Πάνω που έκανα να σηκώσω ένα από τα μπροστινά πόδια μου για να τον
στείλω στο καλό, ο τύπος είπε: «Καλά, τα λέμε».
Τράβηξε το χέρι του, έκανε μεταβολή και άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά
της πολυκατοικίας.
Έτσι γνωριστήκαμε. Πέρασε λίγος καιρός μέχρι να με βαφτίσει.
Από κείνη τη στιγμή, έβρισκα κροκέτες για γάτες κάτω από το ασημί βαν
κάθε βράδυ. Μια ανθρώπινη χούφτα κροκέτες –πλήρες γεύμα για μια γάτα–
αφημένες ακριβώς δίπλα στο πίσω λάστιχο.
Αν ήμουν εκεί την ώρα που ερχόταν ν’ αφήσει φαγητό, κοίταζε να μου
πάρει κανένα χάδι, αλλά όταν δεν ήμουν εκεί, άφηνε ταπεινά το δωράκι
του και εξαφανιζόταν.
Κάποιες φορές με προλάβαινε καμιά άλλη γάτα, ή μπορεί ο τύπος να
έλειπε, και τότε περίμενα μάταια μέχρι το πρωί τις κροκέτες μου. Αλλά,
σε γενικές γραμμές, βασιζόμουν πάνω του για το πλήρες γεύμα της ημέρας.
Οι άνθρωποι είναι άστατοι, επομένως δεν βασίζομαι πάνω τους εκατό τα
εκατό. Μια αδέσποτη γάτα πρέπει να αναπτύξει την ικανότητα να χτίσει
ένα περίπλοκο δίκτυο διασυνδέσεων για να επιβιώσει στους δρόμους.
Δύο γνωστοί που καταλαβαινόμασταν − αυτό είχαμε γίνει μεταξύ μας. Αλλά
όταν αρχίσαμε να χτίζουμε μια ζεστή σχέση, μπήκε στη μέση η μοίρα και
άλλαξε τα πάντα… Και τα ’κανε όλα κόλαση.
Διέσχιζα τον δρόμο ένα βράδυ, όταν ξαφνικά με τύφλωσαν οι προβολείς
ενός αυτοκινήτου. Έκανα να φύγω απ’ τη μέση μ’ ένα σάλτο, όταν
ακούστηκε μια διαπεραστική κόρνα. Και τότε πήγαν όλα στραβά. Επειδή
ξαφνιάστηκα με την κόρνα, το σάλτο μου άργησε ένα κλάσμα του
δευτερολέπτου και –μπαμ!– το αυτοκίνητο έπεσε πάνω μου και με
εκσφενδόνισε.
Κατέληξα σε κάτι θάμνους στην άκρη του δρόμου. Ο πόνος που διέτρεξε το
σώμα μου ήταν τελείως πρωτόγνωρος. Αλλά ήμουν ζωντανός.
Προσπάθησα να σηκωθώ βρίζοντας, μάλιστα έβγαλα και μια κραυγή. Άου!
Άου! Το πίσω δεξί μου πόδι πονούσε αφάνταστα.
Σωριάστηκα κάτω και διπλώθηκα στα δύο για να γλείψω την πληγή, και τότε
το είδα – Θεέ μου! Ένα κόκαλο εξείχε!
Πληγές από δαγκωματιές κι από κοψίματα τα περιποιούμαι μια χαρά με τη
γλώσσα, αλλά τούτο δω με ξεπερνούσε. Μέσα απ’ τον φριχτό πόνο, το
κόκαλο που ξεπρόβαλλε από το πόδι μου έκανε την παρουσία του κάτι
παραπάνω από αισθητή.
Τι πρέπει να κάνω; Τι μπορώ να κάνω;
Βοήθεια! Μα τι βλακείες λέω; Κανείς δεν βοηθάει ένα αδέσποτο.
Τότε θυμήθηκα τον τύπο που ερχόταν κάθε βράδυ και μου άφηνε κροκέτες.
Ίσως αυτός θα μπορούσε να με βοηθήσει. Πώς μου πέρασε τούτη η σκέψη απ’
το μυαλό, δεν ξέρω – πάντα κρατούσαμε τις αποστάσεις μας, πέρα από
κανένα χαδάκι, που το δεχόμουν για να τον ευχαριστήσω για τα δωράκια
του. Αλλά δεν είχα να χάσω και τίποτα.
Ξεκίνησα να διασχίζω το πεζοδρόμιο, σέρνοντας το πίσω δεξί μου πόδι με
το κόκαλο να εξέχει. Κάμποσες φορές το σώμα μου έπαψε να με υπακούει,
σαν να ήθελε να μου πει: Δεν αντέχω άλλο, δεν παλεύεται ο πόνος. Ούτε…
βήμα… παραπάνω.
Μέχρι να φτάσω στο ασημί βαν, είχε αρχίσει να χαράζει.
Πραγματικά δεν μπορούσα να κάνω ούτε βήμα παραπάνω. Πάει, σκέφτηκα,
αυτό ήταν.
Φώναξα με όλη μου τη δύναμη.
Άου… Άουουουου!
Φώναξα ξανά και ξανά, ώσπου η φωνή μου έσπασε. Με πέθαινε στον πόνο
ακόμα κι αυτό, για να πω την αλήθεια.
Και ξαφνικά άκουσα κάποιον να κατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας.
Σήκωσα το κεφάλι και είδα ότι ήταν αυτός.
«Καλά το κατάλαβα ότι ήσουν εσύ».
Όταν με είδε από κοντά, χλώμιασε.
«Τι έπαθες; Σε χτύπησε αμάξι;»
Δεν μ’ αρέσει που το παραδέχομαι, αλλά τα είχα θαλασσώσει.
«Πονάει; Έτσι φαίνεται».
Φτάνουν οι εκνευριστικές ερωτήσεις. Δεν το λυπάσαι καθόλου το λαβωμένο
γατάκι; «Ακουγόταν απόγνωση στα ουρλιαχτά σου, αυτό με ξύπνησε. Εμένα
δεν φώναζες, γατάκι;» Ναι, ναι, και βέβαια εσένα φώναζα! Κι εσύ ήρθες
με το πάσο σου.
«Σκέφτηκες ότι ίσως μπορώ να σε βοηθήσω, ε;» Έτσι φαίνεται, Σέρλοκ.
Ξαφνικά ο τύπος άρχισε να ρουφάει τη μύτη του. Αυτός τώρα γιατί
έκλαιγε; «Είμαι περήφανος για σένα που με θυμήθηκες».
Οι γάτες δεν κλαίνε όπως οι άνθρωποι. Αλλά –μ’ έναν μαγικό τρόπο–
καταλάβαινα γιατί έκλαιγε.
Άρα θα κάνεις κάτι, ε; Δεν αντέχω άλλο τον πόνο.
«Ησύχασε, ησύχασε. Όλα θα πάνε καλά, γατάκι».
Ο τύπος με έβαλε απαλά σ’ ένα χαρτόκουτο όπου είχε στρώσει μια χνουδάτη
πετσέτα κι αποκεί στο μπροστινό κάθισμα του ασημί βαν.
Πήγαμε στο κτηνιατρείο. Δεν έχω χειρότερο, οπότε προτιμώ να μην το
συζητήσω περαιτέρω.
Κατέληξα να μένω με τον τύπο μέχρι να γιάνω. Ζούσε μόνος του και το
διαμέρισμά του ήταν καθαρό και τακτοποιημένο. Μου έβαλε ένα δοχείο με
άμμο στον χώρο της γκαρνταρόμπας δίπλα στο μπάνιο, καθώς και μπολ με
φαγητό και νερό στην κουζίνα.
Αν και δεν μου φαίνεται, είμαι ένα αρκετά έξυπνο γατί με καλούς τρόπους
κι έμαθα να χρησιμοποιώ την τουαλέτα αμέσως χωρίς ποτέ να λερώσω το
πάτωμα. Πες μου να μην ξύνω τα νύχια μου σε συγκεκριμένα σημεία και θα
συγκρατηθώ. Οι τοίχοι και οι κάσες από τις πόρτες ήταν απαγορευμένα
σημεία, οπότε χρησιμοποιούσα τα έπιπλα και το χαλί για το ακόνισμα των
νυχιών μου, αφού ποτέ δεν μου είπε ξεκάθαρα ότι αυτά αποτελούσαν
απαγορευμένες ζώνες. (Παραδέχομαι ότι φάνηκε λίγο δυσαρεστημένος στην
αρχή, αλλά είμαι απ’ τα γατιά που τα πιάνουν αυτά στον αέρα, που
οσμίζονται τι είναι πέρα για πέρα απαγορευμένο και τι δεν είναι. Τα
έπιπλα και το χαλί δεν ήταν πέρα για πέρα εκτός συζήτησης, αυτό θέλω να
πω.) Νομίζω ότι πέρασαν περίπου δύο μήνες για να βγουν τα ράμματα και
να δέσει το κόκαλο. Εκείνο το διάστημα έμαθα το όνομα του τύπου:
Σατόρου Μιγιαουάκι.
Ο Σατόρου με φώναζε με διάφορα ονόματα, όπως «Ψιτ» ή «Γατάκι» ή «κύριε
Γάτε», ανάλογα με τα κέφια του. Πράγμα κατανοητό, αφού δεν είχα όνομα
εκείνη την εποχή.
Όμως ακόμα κι αν είχα κάποιο όνομα, ο Σατόρου δεν μίλαγε τη γλώσσα μου,
επομένως δεν θα κατάφερνα να του το πω. Είναι κάπως άβολο που οι
άνθρωποι καταλαβαίνονται μόνο μεταξύ τους. Το ξέρατε ότι τα ζώα είναι
πολύ περισσότερο πολύγλωσσα; Όποτε ήθελα να βγω έξω, ο Σατόρου έσμιγε
τα φρύδια και προσπαθούσε να με πείσει ότι δεν πρέπει.
«Αν βγεις έξω, μπορεί να μην ξαναγυρίσεις ποτέ. Κάνε υπομονή, γατάκι.
Περίμενε να γίνεις τελείως καλά. Δεν θες να έχεις ράμματα στο πόδι μια
ζωή, έτσι δεν είναι;» Στο μεταξύ είχα αρχίσει πια να περπατάω λίγο, αν
και πονούσα ακόμη, αλλά βλέποντας πόσο ανησυχούσε ο Σατόρου, υπέμεινα
τον κατ’ οίκον περιορισμό εκείνους τους δύο μήνες και σκέφτηκα ότι είχε
και τα καλά του. Δεν είχε νόημα να σέρνω το ένα μου πόδι αν έμπλεκα σε
καβγά με καμιά άλλη γάτα.
Έτσι, έκατσα στ’ αυγά μου μέχρι να επουλωθεί επιτέλους η πληγή μου.
Ο Σατόρου με σταματούσε πάντα στην εξώπορτα μ’ ένα ανήσυχο βλέμμα, αλλά
τώρα στεκόμουν εκεί και νιαούριζα για να μ’ αφήσει να βγω έξω. Σ’
ευχαριστώ για όλα όσα έκανες. Θα σου είμαι ευγνώμων για μια ζωή. Σου
εύχομαι παντοτινή ευτυχία, ακόμα κι αν δεν μου ξαναφήσεις λιχουδιές
κάτω απ’ το ασημί βαν.
Ο Σατόρου δεν φαινόταν τόσο ανήσυχος όσο θλιμμένος. Ακριβώς έτσι
έδειχνε και για τα έπιπλα και το χαλί. Δεν είναι τελείως απαγορευμένο,
αλλά και πάλι… Τέτοια έκφραση είχε πάρει.
«Εξακολουθείς να προτιμάς να ζεις έξω;»
Για στάσου – κόψε το κλαψιάρικο ύφος. Θα με κάνεις κι εμένα σε λίγο να
λυπάμαι που φεύγω.
Και ξαφνικά, απ’ το πουθενά, είπε: «Άκου, γάτε, σκεφτόμουν μήπως θα
’θελες να γίνεις ο γάτος μου».
Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι υπήρχε τέτοια πιθανότητα. Καθώς ήμουν
αδέσποτο ως το κόκαλο, δεν μου είχε περάσει ποτέ απ’ το μυαλό η
πιθανότητα να γίνω το κατοικίδιο κάποιου.
Είχα σκεφτεί να τον αφήσω να με φροντίζει μέχρι να γίνω καλά, αλλά
πάντα είχα κατά νου να φύγω μόλις επουλωνόταν η πληγή. Να το πω αλλιώς.
Νόμιζα ότι θα ήμουν αναγκασμένος να φύγω.
Εφόσον θα έφευγα που θα έφευγα, ήταν πολύ πιο αξιοπρεπές να σηκωθώ να
φύγω μόνος μου παρά να με διώξει ο άλλος. Οι γάτες είναι περήφανα
πλάσματα εξάλλου.
Αν ήθελες να γίνω το κατοικίδιό σου, ε, έπρεπε να το είχες πει
νωρίτερα.
Ξεγλίστρησα απ’ την πόρτα που είχε ανοίξει απρόθυμα ο Σατόρου. Ύστερα
γύρισα και του έκανα «νιάου».
Έλα, πάμε.
Αν και άνθρωπος, ο Σατόρου είχε ενστικτώδη αίσθηση της γατίσιας γλώσσας
και φάνηκε να καταλαβαίνει τι έλεγα. Έδειξε σαστισμένος για μια στιγμή,
αλλά με ακολούθησε ως έξω.
Ήταν μια φωτεινή νύχτα γεμάτη αστέρια, και η πόλη ήταν ήσυχη κι ωραία.
Πήδηξα στο καπό του ασημί βαν, ενθουσιασμένος που είχα ανακτήσει την
ικανότητα να κάνω άλματα, και ξαναπήδηξα κάτω, όπου άρχισα να κυλιέμαι
και να τρίβομαι.
Πέρασε ένα αυτοκίνητο κι αυτό έκανε την ουρά μου να τιναχτεί όρθια,
καθώς ο φόβος μην ξαναχτυπήσω ήταν πια βαθιά ριζωμένος μέσα μου. Πριν
το καταλάβω, βρέθηκα να κρύβομαι πίσω απ’ τα παντελόνια του Σατόρου, κι
εκείνος με κοίταξε χαμογελώντας.
Έκανα έναν γύρο τη γειτονιά με τον Σατόρου πριν επιστρέψω στην
πολυκατοικία. Έξω απ’ την πόρτα με τη σκάλα που οδηγούσε στο διαμέρισμα
του δευτέρου ορόφου, νιαούρισα. Άνοιξέ μου.
Σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα τον Σατόρου και είδα ότι χαμογελούσε, αλλά
και πάλι με το ίδιο θλιμμένο ύφος.
«Ώστε θέλεις να γυρίσεις πίσω, κύριε Γάτε;» Μάλιστα. Ναι. Οπότε, άνοιξέ
μου.
«Άρα θα γίνεις ο γάτος μου;»
Εντάξει. Αλλά να πηγαίνουμε και καμιά βόλτα πού και πού.
Κι έτσι έγινα ο γάτος του Σατόρου.

-Πρώτη δημοσίευση: Διάστιχο – https://diastixo.gr/

Χίρο Αρικάουα

«Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου»

Εκδόσεις «Μίνωας»

Ένας αδέσποτος γάτος ζει σε ένα πάρκιγκ στο σύγχρονο Τόκιο. Για τίποτα στον κόσμο δεν θα αντάλλασσε την ελευθερία του με την άνεση ενός διαμερίσματος. Την ημέρα, όμως, που τον χτυπά ένα αυτοκίνητο καταφεύγει στη βοήθεια του νεαρού Σατόρου, που τον φροντίζει, του προσφέρει τη ζεστασιά ενός σπιτικού και του δίνει το όνομα Νάνα.

Πέντε χρόνια αργότερα ο Σατόρου ξεκινά ένα ταξίδι με το βαν του, σχεδιάζοντας να επισκεφτεί τρεις παλιούς παιδικούς του φίλους.

Στο πλευρό του βρίσκεται ο Νάνα, που είναι χαρούμενος γι’ αυτή την εμπειρία παρόλο που δεν γνωρίζει τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού· ο Σατόρου δεν θέλει να του τον αποκαλύψει.

Με φόντο την εναλλαγή των εποχών στην Ιαπωνία, η ιστορία του Νάνα χαρτογραφεί τα συναισθήματα που προκαλούν οι αναπάντεχες λοξοδρομήσεις της ζωής, εξυμνώντας την αξία της φιλίας και της συντροφικότητας.

Ένα αλληγορικό μυθιστόρημα που έχει συγκινήσει εκατομμύρια αναγνώστες σε ολόκληρο τον κόσμο δείχνει πώς μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας οι πράξεις αγάπης, μεγάλες αλλά και μικρές.

Το «Χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου» της Χίρο Αρικάουα, εξελίσσεται ήδη σε αναπάντεχη διεθνή επιτυχία, καθώς στην Ιαπωνία με την κυκλοφορία του βρέθηκε στην κορυφή των πωλήσεων, ενώ στην Αγγλία την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του ξεπέρασε τα 5.000 αντίτυπα.
Πρόκειται για μια συγκινητική ιστορία στην οποία χαρτογραφούνται τα συναισθήματα που προκαλούν οι αναπάντεχες λοξοδρομήσεις της ζωής, ενώ παράλληλα η συγγραφέας μάς δείχνει πώς πράξεις αγάπης, μεγάλες και μικρές, μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας προς το καλύτερο.

  • Μετάφραση: Αλεξάνδρα Κονταξάκη.

 

  • Η Χίρο Αρικάουα γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1972 στο Κόουτσι της Ιαπωνίας. Γνώρισε επιτυχία με το πρώτο της μυθιστόρημα The Salt Town (2004), αποσπώντας το βραβείο Dengeki Novel, το οποίο απονέμεται σε πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς στην Ιαπωνία. Μεγάλη επιτυχία, επίσης, γνωρίζουν τα μυθιστορήματα της σειράς The Library Wars, τα οποία έχουν γυριστεί σε ταινίες κινουμένων σχεδίων και live action.
eirini aivaliwtou«Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου» – Χίρο Αρικάουα
Περισσότερα