CATαφύγιο

Η γηραιότερη γάτα στον κόσμο είναι 31 χρονών και έχει ακόμα αρκετές ζωές απόθεμα!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αυτός ο τιγρέ γάτος, ο οποίος είναι υποψήφιος για τον τίτλο της γηραιότερης γάτας στον κόσμο, μόλις γιόρτασε τα 31α γενέθλιά του (ισοδύναμα με 141 ανθρώπινα χρόνια). Το όνομά του είναι Nutmeg και επέλεξε τους ανθρώπους του ύστερα από μία επίσκεψή του στην αυλή τους περίπου 26 χρόνια πριν.

 

 

Οι στοργικοί ιδιοκτήτες του, η Liz και ο Ian Finlay, υιοθέτησαν τον αδέσποτο γάτο το 1990. Όταν τον πήγαν τότε στον κτηνίατρο για τη θεραπεία του αποστήματος που είχε στον λαιμό, έμαθαν πως ήταν τουλάχιστον 5 ετών. Αυτό κάνει τον Nutmeg τη γηραιότερη γάτα στον κόσμο, αλλά για να πληρούν τις προϋποθέσεις για το βραβείο Guinness Records, οι ιδιοκτήτες πρέπει να δείξουν τα έγγραφα που αποδεικνύουν την ηλικία του και αυτό είναι αρκετά δύσκολο, αλλά ψάχνουν να τα βρουν.

 

 

Πέρυσι, ο Nutmeg έπασχε από ένα πολύ σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, αλλά τώρα είναι μία χαρά, κάνοντας τους γύρω του να αναρωτιούνται πόσες ζωές έχει αυτή η γάτα. Όπως μας είπαν οι ιδιοκτήτες του: «Δεν είναι αυτός η γάτα μας, εμείς είμαστε οι άνθρωποί του και ποτέ δεν μας επιτρέπει να το ξεχάσουμε αυτό. Ίσως αυτό είναι το μυστικό του για τη μακρά και ευτυχισμένη ζωή του».

 

 

  • Credits: Bored Panda
  • Πηγή: www.newsbuzzer.eu

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ γηραιότερη γάτα στον κόσμο είναι 31 χρονών και έχει ακόμα αρκετές ζωές απόθεμα!
Περισσότερα

Πολύβιος Δημητρακόπουλος, Ο Γάτος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Βρε ζούδι καψερό, που νιαουρίζεις
κι ούλο το χρόνο κοπανάς τα ίδια,
και πας ούλες τσι ρούγες και γυρίζεις
πάνου τση γειτονιάς τα κεραμίδια,
πες μου, μωρέ, αιστάνεσαι θυμό,
όντας αρχίζει εκείνος ο καβγάς,
κι έτσι έχεις και συ κρυφόν καημό,
την ώρα που τσι γάτες κυνηγάς;
Χτυπάει η καρδιά σου; Σου ’ρχεται ζαλάδα;
Σου πιάνετ’ η φωνή; Σου ’ρχονται γέλια;
Και τι τση λες, μωρέ, αφ’ την καμινάδα,
όντας περνάει με την ουρά στα σκέλια;
Κι όντας, καληώρα, παύουνε οι μουρμούρες,
και πάει με το καλό το πανηγύρι,
τση λες και χωρατά; τση κόβεις κούρες;
τση κάνεις κάποτε το νοικοκύρη;…
Άκου, μωρέ, μια συμβουλή από μένα,
κι αν ίσως στη στιγμή δεν πιάκει τόπο,
να’ ρθεις μ’ ούλα τα νύχια σου ανοιγμένα
μόμολο να με κάνεις των ανθρώπω!
Την ώρα που τση λες τα ’στήματά σου,
νιάου-νιάου, και την παίρνεις το ξοπίσω,
και κείνη φεύγει και τση σκούζεις: «-Στάσου,
στάσου, μωρή, δυο λόγια να σ’ ορίσω!»,
αν τύχει κι έτσι δα την ξεγελάσεις
και τη ζυγώσεις κάνοντας το φίλο,
την ώρα σου, βρε γάτο μου, μη χάσεις,
και βούτα τη, και δος τση ένα ξύλο!
Και ποδοκύλησέ τη μες στα χώματα,
και πάρ ’τση τον αέρα με την πρώτη –
να ιδείς, σου ξανακάνει πια καμώματα,
όντας εσύ τση κάνεις τον ιππότη;…
Τ’ άκουσες, μωρέ γάτο;… Τώρα τράβα
και φκιάσ’ τση ούλες τούτες τσι φερσίες –
κι αν δεν την έχεις δούλα σου και σκλάβα,
ναρθείς και να μου δώκεις δυο φτυσίες!

Ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864 – 28 Ιουλίου 1922) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης. Ήταν γνωστός επίσης με το γαλλικό φιλολογικό ψευδώνυμο Αρκάς (Πολ Αρκάς).

Γεννήθηκε το 1864, στον μικρό και μη αναγνωρισμένο τότε επίσημα οικισμό της Κυπαρισσίας, που εξελίχθηκε στο σημερινό χωριό Τερψιθέα της Μεσσηνίας. Λόγω της μη επίσημης αναφοράς του οικισμού παλαιότερες πηγές αναφέρουν ως τόπο γέννησής του την Κυπαρισσία. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κυπαρισσία κατατάχθηκε στο στρατό προκειμένου ν’ ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, κατά επιθυμία του πατέρα του.

Το 1882, ενώ υπηρετεί ως λοχίας στη φρουρά του Ναυπλίου, γράφει την πρώτη του κωμωδία την οποία δύο χρόνια αργότερα ανέβασε σε θεατρική σκηνή, που όμως δεν ολοκληρώθηκε λόγω πυρκαγιάς που ξέσπασε στη σκηνή κατά τη δεύτερη πράξη του έργου, χωρίς όμως να συμβεί ατύχημα. Το απρόοπτο αυτό γεγονός που χαρακτηρίστηκε από τους θεατρικούς κύκλους της εποχής ως καλός οιωνός ενεθάρρυναν τον συγγραφέα να επιδοθεί στο θέατρο και να παραιτηθεί από το στρατό.

Έτσι τον αμέσως επόμενο χρόνο, στις 19 Ιουλίου του 1895 πραγματοποιείται, στην Αθήνα, στο θέατρο Αθήναιον, η πρεμιέρα του πρώτου και σπουδαίου θεατρικού του έργου “Η Μάρκελλα”, ένα τετράπρακτο δράμα, υπό τον θίασο Δ. Κοτοπούλη, για το οποίο όλος ο τότε αθηναϊκός Τύπος εξέφρασε “ευμενέστατα σχόλια”. Με τις παραστάσεις αυτού του έργου, που παρακολούθησαν οι Βασιλείς και πολιτικοί ξεκίνησε ουσιαστικά η μεγάλη θεατρική συγγραφή του Π. Δημητρακόπουλου μέχρι τον Απρίλιο του 1922 που έγραψε το τελευταίο του έργο “Το Κριτήριον”, που ανεβάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, καθ’ ον χρόνο ο ίδιος χαροπάλευε.

Η εργογραφία του περιλαμβάνει πάνω από εκατό έργα. Μεταξύ των δημιουργιών του συγκαταλέγονται τραγωδίες, κωμωδίες, οπερέτες, καθώς και επιθεωρήσεις, όπου ήταν μάλιστα ένας από τους πρώτος συγγραφείς του τελευταίου αυτού είδους στην Ελλάδα. Ως συγγραφέας μυθιστοριογράφος έγραψε πολλά έργα σε μερικά των οποίων φέρεται με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο “Πωλ Αρκάς” (Paul Arcas).

Ως δημοσιογράφος εργάστηκε στις περισσότερες εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του. Ο ίδιος εξέδωσε το εβδομαδιαίο περιοδικό «Πρωτεύουσα». Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ενώ διατέλεσε και αντιπρόεδρος της δύο φορές.

Πέθανε στην Αθήνα το 1922.

Ενδεικτική εργογραφία

Θεατρικά Έργα

Δράματα/Τραγωδίες
Η Μαρκέλλα (δράμα)
Το πρώτο του σοβαρό έργο. Παρουσιάστηκε στο θέατρο «Αθήναιον» από το θίασο Κοτοπούλη.
Η αιώνια γυναίκα, (δράμα)
Ο Βελισάριος (τραγωδία)
Η Βουλγάρα, (δράμα).
Ο γελωτοποιός του βασιλέως , (τραγωδία).
Η Διδώ, (τραγωδία).
Ειρήνη η Αθηναία, (τραγωδία).
Ο Ίκαρος, (δράμα).
Ο Ιωάννης Κωλέττης, (δράμα).
Ο κουρσάρος, (δράμα).
Ο Θεός κελεύει, (τραγωδία).
Η Μέλισσα, (δράμα)
Οι Μυλόπετρες, (δράμα)
Το Ψωμί, (δράμα).
Κωμωδίες
Η ανάσταση του Λαζάρου
Αντίο Γλαρέντζα
Ενοικιάζεται
Οι ζωντοχήρες
Τα κουλουβάχατα
Ο λουλουδόκοσμος
Επιθεωρήσεις
Εδώ κι εκεί
Το καμπαρέ
Ο κινηματογράφος
Η μαντάμ Μαίρη
Τα Παναθήναια
Η ρωμιοπούλα
Όπερες
Πειρατής (μουσική: Θ. Σακελλαρίδη)
Διδώ (μουσική: Διονυσίου Λαυράγκα)
Οπερέτες
Σία κι αράξαμε (μουσική: Θ. Σακελλαρίδη)
Η κρητικοπούλα (μουσική: Σπ. Σαμάρα)
Η πριγκίπισσα της Σασσόνος (μουσική: Σπ. Σαμάρα)
Μυθιστορήματα
Τα άνθη της λεμονιάς
Ο αυτόχειρας
Η δούκισσα της Πλακεντίας
Μάγδα η Εβραία
Το μυστικό του Βοσπόρου
Η Ραλλού
Τζένη Θεοτόκη
Η χρυσωμένη λάσπη
Η ζωή του θανάτου (πνευματιστικό μυθιστόρημα)
Ποιήματα
Εξωτικά τραγούδια
Σατιρικό
Μελέτες
Το μυστικό της ζωής (ψυχοφυσιολογική)
Αι δύο διαθήκαι: Η χρυσή διαθήκη και Η σιδηρά διαθήκη (κοινωνιολογικές)
Μεταφράσεις
Κωμωδίες του Αριστοφάνη
Αετιδέας του Εντμόν Ροστάν
Ίων του Ευριπίδη

  • Εικόνα: Benjamin LEVY – Dapper Man with Cat
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠολύβιος Δημητρακόπουλος, Ο Γάτος
Περισσότερα

Μυρτιώτισσα – Στο γάτο μου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σ’ αντάμωσα στο εξοχικό σοκάκι,
μια μέρα θλιβερή και παγωμένη’
ήσουν του δρόμου αδέσποτο γατάκι,
—δυο κόκαλα σε τρίχα μαδημένη.

Κι εγώ, που σεργιανούσα εκεί μονάχη,
με την καρδιά βαριά, γεμάτη πόνο,
έσκυψα και σού χάιδεψα τη ράχη,
κι ευτύς εσύ ξοπίσω μου ήρθες μόνο.

Σε κράτησα, φτωχούλι’ να σε θρέψω
και να σε γιάνω μού ήταν ο σκοπός μου,
μα δεν μπορούσα ωστόσο να πιστέψω,
ο μέγας πως θα γίνεις σύντροφός μου.

Σε λίγο, του σπιτιού ήσουν το στολίδι,
τί γούνα εξαίσια, πάλλευκη εφορούσες!
Στο καλοκαιρινό μου το ταξίδι,
πάντοτε εσύ πιστά μ’ ακολουθούσες.

Μού ζέσταινες την κρύα την κάμαρά μου,
κι ως μ’ έβλεπες να γέρνω στο γραφείο,
ακινητούσες πάνω απ’ τα χαρτιά μου,
έτσι, καθώς να σφράγιζες μνημείο.

Εγώ, για εσύ προστάτευες εμένα;
Στης φαντασίας μ’ ακλούθαγες τούς τόπους,
κι ίσως να σού έχω κάποτε ειπωμένα
ό,τι ποτέ δεν είπα στους ανθρώπους.

Συντρόφι της ερμιάς μου εσύ, κι ω μόνη
τής άχαρης ζωής μου πολυτέλεια,
πού τώρα εξαφανίζεται και λιώνει,
της εμορφιάς σου εκείνης η εντέλεια;

Σε σκότωσε ένας άνθρωπος, όϊμένα!
κι εκειά τα χέρια που σε σημαδεύαν
με το ντουφέκι, ο Θεός τά ‘χει πλασμένα
όμοια μ’αυτά τα δυό που σε θωπεύαν!

Η τύψη έχει φωλιάσει στην ψυχή μου,
γιατί ο φονιάς σου — αδέρφι μου κι εκείνος.
Μα εσύ, αγαθό κι ευγενικό γατί μου,
συχώρεσε τ’ ανθρώπινο το κτήνος!

Τα γόνατά μου εμένα έχουν κρατήσει
τη ζέστα τού κορμιού σου και τα χάδια,
κι έχουν τα πόδια τα λαφριά σου αφήσει
μες στη ζωή μου, τ’ άσπρα τους σημάδια…

Τα Δώρα της Αγάπης (1932)

  • Εικόνα:
    Dancer with a Cat – Ron Monsma
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜυρτιώτισσα – Στο γάτο μου
Περισσότερα

Ζυράννα Ζατέλη, «Τετράδια ονείρων»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από το βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη «Τετράδια ονείρων», όπου «αποκαλύπτει τις μύχιες εικόνες που δημιούργησαν το μαγικό της σύμπαν», επιλέγουμε ένα ακόμη όνειρό της με πρωταγωνίστρια (ή… guest star) το αγαπημένο της κατοικίδιο.

Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2001 (Αθήνα)

Κάτι κοκκινομάλλικα γαλανομάτικα κοριτσάκια… Για το ένα σκέφτηκα πως θα μπορούσε να είναι κόρη του κτίστη Κίμωνα (στους Λύκους) με την «εικόνα» της καρδιάς του, την άπαρτη Ιουλία! Ένα κρυφό εξώγαμο δηλαδή μέσα σ’ εκείνην την πανσπερμία. Κάτι ψίχουλα επίσης στο χώμα, πετρούλες, ζωάκια… Α, θυμήθηκα πως είχα αφήσει τις τρεις γάτες μου κάπου για να κάνω ένα ταξίδι, να τις φροντίζει ο Ορέστης. Κι όταν πήγα να τις πάρω, τις βρήκα κρεμασμένες! Στην αρχή μού κόπηκε η ανάσα, αλλά τότε κατάλαβα πως οι γάτες αιωρούνταν απλώς σε κάτι κλαδιά, έπαιζαν – τι λαχτάρα σκέφτηκαν να μου κάνουν τα αφιλότιμα! Τις πήρα και γυρίσαμε σπίτι, κι όπως τις έβλεπα να ανεβαίνουν αέρινα τις σκάλες, εμπνεύστηκα λέει τον τίτλο του επόμενου βιβλίου μου: Είσοδος στην άβυσσο με πάτημα γάτας.

[ΥΓ. Μαΐου 2017 – Τότε ακόμα δεν είχα τις τρεις γάτες μου, μα φαίνεται προϋπήρχαν. Γάτες και να μην προϋπάρχουν;…]

//Από το βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη «Τετράδια ονείρων», εκδόσεις Καστανιώτη, 2017.

Πηγή : Andro.gr

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΖυράννα Ζατέλη, «Τετράδια ονείρων»
Περισσότερα

Φρίκη και πάλι στην Κρήτη – Τύφλωσαν, βασάνισαν και σκότωσαν γάτες στο Ακρωτήρι Χανίων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αποτρόπαιη ήταν η εικόνα που αντίκρισαν διερχόμενοι από δρόμο στο Ακρωτήρι.

Δεν το χωρά ανθρώπου νους, αυτό που συνέβη τη νύχτα στο Ακρωτήρι στα Χανιά.

Κάποιος ή κάποιοι βασάνισαν και σκότωσαν πέντε γάτες, ενώ στη συνέχεια τοποθέτησαν τα πτώματά τους στη σειρά, στη μέση του δρόμου από τα Καθιανά προς το Αρώνι.

Την απίστευτης βαρβαρότητας εικόνα αντίκρισαν διερχόμενοι οι οποίοι και ενημέρωσαν τις αστυνομικές αρχές.

Να σημειωθεί πως τα άτυχα ζωάκια είχαν βασανιστεί καθώς τους είχαν βγάλει τα μάτια!

 

 

Επικοινωνία με τον Γενικό Αστυνομικό Περιφερειακό Διευθυντή Κρήτης κ. Ρουτζάκη είχε η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νατάσα Μπομπολάκη σχετικά με το φρικιαστικό έγκλημα με τις γάτες.

Ο κ. Ρουτζάκης ήδη είχε δώσει εντολή στο αρμόδιο τμήμα να επιληφθεί ενδελεχώς της υπόθεσης, ώστε να ανευρεθεί ο επικίνδυνος αυτός υπάνθρωπος που έβγαλε τα μάτια από τις 5 γάτες και τις έθεσε σε κοινή θέα.

Η κα Μπομπολάκη ζήτησε να προβεί η αστυνομία συγκεκριμένες ενέργειες, οι οποίες εκτιμάται ότι μπορεί να οδηγήσουν στον δράστη ή τους δράστες.

Ο κ. Ρουτζάκης στην τηλεφωνική επικοινωνία έθεσε το αυτονόητο, ότι τα άτομα αυτά είναι άκρως επικίνδυνα και για τα ζώα και για τους ανθρώπους.

Ας μην αναρωτιόμαστε για τις αποτρόπαιες δολοφονίες ανθρώπων. Πίσω από μια τέτοια δολοφονία κρύβεται και μια αποτρόπαιη δολοφονία ή κακοποίηση ζώου, που έχει αποκρυφτεί.

Τεράστια ευθύνη έχει η απούσα για το μέγεθος του φαινομένου πολιτεία αλλά και οι γονείς και κάποιες φορές και οι δάσκαλοι που εντοπίζουν την παραβατική συμπεριφορά των παιδιών ενάντια σε ζώα και στην καλύτερη περίπτωση την κρύβουν και στη χειρότερη την επιδοκιμάζουν συγχαίροντας τα παιδιά για τη “λεβεντιά” τους.

  • Πηγή: pfpo.gr
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΦρίκη και πάλι στην Κρήτη – Τύφλωσαν, βασάνισαν και σκότωσαν γάτες στο Ακρωτήρι Χανίων
Περισσότερα

Γιατί δεν πρέπει να φοράμε κουδουνάκι στη γάτα μας….

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν όμορφο να περνούν ένα κολάρο στη γάτα τους με ένα ή και περισσότερα κουδουνάκια, είτε για να να δείχνουν πιο χαριτωμένες αισθητικά ή με τη δικαιολογία ότι θέλουν να τις ακούν σε όποιον χώρο του σπιτιού κι αν βρίσκονται.

Πόσο ευχάριστο όμως είναι αυτό για το ζώο μας;
Είναι διαφορετικό πράγμα η γάτα να φοράει κολάρο με σήμανση στοιχείων ιδιοκτήτη, ώστε να μπορέσει να επιστρέψει με ασφάλεια σπίτι της σε περίπτωση που χαθεί και διαφορετικό να ακούει έναν ήχο ακριβώς κάτω από τα αυτιά της κάθε μέρα, όλη μέρα, σε κάθε της κίνηση και κάθε της βήμα.
Η ακοή της γάτας είναι οξεία και περίπου 50 φορές ισχυρότερη από εκείνη του ανθρώπου. Έχοντας λοιπόν ένα κουδουνάκι τόσο κοντά στο κεφάλι της, είναι λογικό το ζώο να βρίσκεται σε έναν διαρκή εκνευρισμό ή σύγχυση.
Μπορεί να μην το έχετε παρατηρήσει, αλλά αφαιρώντας τα κουδουνάκια από το κολάρο της γάτας σας θα της χαρίσετε μια ήρεμη ζωή και θα δείτε και αισθητή διαφορά στη συμπεριφορά της προς το καλύτερο.
Υπάρχουν ταμπελάκια σήμανσης ιδιοκτήτη που δεν είναι μεταλλικά και δεν χτυπούν πάνω στην αγκράφα του λουριού, έτσι ο θόρυβος και η ενόχληση μειώνονται ακόμη περισσότερο.
Για χαρούμενες και πιο ήρεμες γατούλες αφαιρούμε το κουδουνάκι και δεν σφίγγουμε πολύ το λουρί στο λαιμό τους.

  • Εικόνα: Cat with Bell, Shotei Takahashi, Style: Shin-hanga
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓιατί δεν πρέπει να φοράμε κουδουνάκι στη γάτα μας….
Περισσότερα

Μοχάμεντ Αλγιαλέλ: Ο Σύρος ήρωας που σώζει παιδιά και γάτες στο εμπόλεμο Χαλέπι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το ηρωικό του έργο συνεχίζει ο Μοχάμεντ Αλγιαλέλ, ή αλλιώς ο Σύρος cat man στο Χαλέπι.

Συγκεκριμένα, η ιστορία του Μοχάμεντ είχε γίνει viral πριν από τρία χρόνια μέσα από ένα ρεπορτάζ του BBC.

 

 

Κι αυτό γιατί ο cat man του Χαλέπι ρίσκαρε τη ζωή του προκειμένου να προστατεύσει και να φροντίσει τις γάτες της πόλης από τους βομβαρδισμούς των ανταρτών.

Ωστόσο μετά το ρεπορτάζ, το καταφύγιο ζώων που είχε στήσει όπου δεκάδες ζωάκια βρήκαν καταφύγιο, βομβαρδίστηκε, με αποτέλεσμα περίπου 180 γάτες να εξαφανιστούν ή να βρουν τραγικό θάνατο.

 

 

Ζώντας τον εφιάλτη

Ο Μοχάμεντ κατάφερε να επιζήσει από τους βομβαρδισμούς, ωστόσο εγκλωβίστηκε μαζί με άλλους αμάχους στην ανατολική πλευρά της πόλης, στην καρδιά του πολέμου.

Παρά τις σκηνές φρίκης και απελπισίας που έβλεπε και βίωνε καθημερινά, ο cat man του Χαλέπι δεν σταμάτησε λεπτό να περιθάλπει γάτες που έβρισκε στον δρόμο, αλλά και να διασώζει ανθρώπους από τα ερείπια απεγκλωβίζοντάς τους και μεταφέροντάς τους στα νοσοκομεία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Daily Mail, ο Μοχάμεντ Αλγιαλέλ μετά την καταστροφή του καταφύγιού του πέρασε μαζί με 6 γάτες στην Τουρκία.

Ωστόσο, σύντομα ένιωσε να τον καλεί το καθήκον και επέστρεψε και πάλι στο Χαλέπι.

Εκεί ίδρυσε ξανά ένα νέο καταφύγιο ζώων, πιο μεγάλο και πιο οργανωμένο από το προηγούμενο στο χωριό Kafr Naha, δυτικά του Χαλέπι.

Γύρισε στην πατρίδα του για να βοηθήσει δεκάδες παιδιά και ζώα.

Με τη βοήθεια του crowdfunding κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετές δωρεές φιλόζωων από όλο τον κόσμο για να συνεχίσει τη δράση του.

Το νέο καταφύγιο, εκτός από χώρους φιλοξενίας των ζώων, περιλαμβάνει κτηνιατρική κλινική, ίδρυμα για ορφανά παιδιά και ένα νηπιαγωγείο.

Όσο για το ποιοι είναι οι βοηθοί του, η απάντηση είναι… τα παιδιά, καθώς ο ίδιος θεωρεί πως φροντίζοντας αβοήθητα ζωάκια τα παιδιά μαθαίνουν τη σημασία της καλοσύνης και επουλώνουν ευκολότερα τα δικά τους τραύματα από τον πόλεμο.

«Τα παιδιά και τα ζώα είναι οι μεγαλύτεροι ηττημένοι στον πόλεμο της Συρίας», λέει ο Mohammad.

 

 

Σύμφωνα με τα διεθνή μέσα, στο καταφύγιο πλέον έχουν βρει στέγη και θαλπωρή 105 παιδιά, 85 από τα οποία είναι «ορφανά» (αυτός ο όρος χρησιμοποιείται στη Συρία όχι μόνο για όσα έχουν χάσει και τους δύο γονείς τους αλλά και για εκείνα που έχουν χάσει τον «αρχηγό» της οικογένειας).

Η κατάσταση δεν έχει σταθεροποιηθεί ακόμα στην περιοχή, αλλά ο Μοχάμεντ δεν θα μπορούσε να φανταστεί να εγκαταλείψει τους προστατευόμενούς του.

«Ξαναχτίζουμε τις κοινότητές μας και ρόλος μου σε αυτό είναι να ξαναχτίσω το καταφύγιο για τις γάτες. Η φιλία μεταξύ ζώων είναι εκπληκτική και θα μπορούσαμε να διδαχθούμε πολλά από αυτά. Θα μείνω μαζί τους ό,τι κι αν συμβεί», είχε αναφέρει ο ίδιος.

 

 

∼∼

 

Δείτε το ρεπορτάζ που του είχε κάνει το 2016 το BBC:

 

 

  • Διαβάστε παρακάτω τη συνέντευξή του στην Ελληνίδα αρχιτεκτόνισσα, Μελίσσα Παπαθανασίου

Από τη Συρία με Αγάπη – Συνέντευξη με τον «Cat Man Aleppo»
Μελίσσα Παπαθανασίου, Αρχιτέκτονας – Πηγή: www.huffingtonpost.gr

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜοχάμεντ Αλγιαλέλ: Ο Σύρος ήρωας που σώζει παιδιά και γάτες στο εμπόλεμο Χαλέπι
Περισσότερα

Τι θέλουν οι γάτες από τη ζωή τους και τη δική μας;

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τι είναι γάτα; Την απάντηση την ξέρουν ακόμα και τα μικρά παιδιά. Παρ’ όλα αυτά, οι γάτες, ένα από τα πιο οικεία σε εμάς ζώα, παραμένουν ανείπωτα μυστηριώδεις. Ποια είναι η χρησιμότητά τους; Τι θέλουν από τη ζωή τους;

Οι γάτες περνούν το 85% της ημέρας τους σε απόλυτη αδράνεια. Το φαγητό, το ποτό, το κυνήγι, η «φυσική ανάγκη» και το ζευγάρωμα αναλώνουν μόλις το 4% του χρόνου τους. Ένα ακόμα 10% φεύγει σε τσάρκες. Όλη την υπόλοιπη ημέρα, οι γάτες κοιμούνται ή, απλά, κάθονται.

Λένε πως πρόκειται για το τελευταίο κατοικίδιο που εξημερώθηκε, από τους αρχαίους Αιγύπτιους, πριν από 3.500 χρόνια περίπου. Στην πραγματικότητα όμως, οι γάτες είναι αυτές που μας εξημέρωσαν, με τον δικό τους ρυθμό και για τους δικούς τους λόγους.

Σήμερα, μόλις το ένα τέταρτο των Αμερικανών «ιδιοκτητών» γάτας δηλώνουν ότι είχαν σκοπό να υιοθετήσουν μία· στο 75% των περιπτώσεων, η γάτα ήταν αυτή που τους υιοθέτησε. Επιπλέον, μελέτες δείχνουν ότι ο αριθμός των ατόμων που ισχυρίζονται πως έχουν γάτα είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό των γατών.

Όταν η γάτα σας εξαφανίζεται για λίγο, δεν είναι επειδή έχει πάει να κυνηγήσει· συνήθως τριγυρνά στη γειτονιά για να απολαύσει ένα ακόμα δωρεάν γεύμα ή έναν υπνάκο σε κανένα περβάζι, στο σπίτι κάποιου από τους πολλούς και λατρεμένους «ιδιοκτήτες» της.

Οι διατροφικές ανάγκες των γατών ισούνται με πέντε ποντίκια την ημέρα. Αν δώσεις σε μια γάτα απεριόριστη τροφή, εκείνη θα καταναλώσει σε κάθε γεύμα ποσότητα ίση με το μέγεθος ενός ποντικού. Τρώει η γάτα σας πέντε φορές την ημέρα; Φυσικά όχι: γευματίζει αλλού άλλη ώρα.

Ένα από τα πράγματα για τα οποία φημίζονται οι γάτες είναι ότι πρόκειται για ζώα καθαρά, καθώς υποτίθεται ότι φροντίζουν να καλύπτουν τα περιττώματα τους. Πράγματι το κάνουν – αλλά μόνο τις μισές φορές περίπου. Τις υπόλοιπες μισές, αφήνουν πίσω τους σωρούς από ακαθαρσίες στα όρια της χωροκράτειάς τους, σαν ένα είδος δύσοσμης ταμπέλας με την ένδειξη «Μην πλησιάζετε».

Το γάλα, οι γατοτροφές και η κεντρική θέρμανση στα σπίτια είναι όλα βλαβερά για τις γάτες. Το γάλα τούς προκαλεί διάρροια, οι γατοτροφές σαπίζουν τα ούλα τους, και η κεντρική θέρμανση τις κάνει να μαδούν όλο το χρόνο. Έπειτα, γλείφονται και καταπίνουν τις τρίχες τους, με αποτέλεσμα να φρακάρει το πεπτικό τους σύστημα.

 

Detail, Cat Hunting a Mouse, Shibata Zeshin (1807 – 1891, Japanese)

 

Στις ΗΠΑ ζουν περίπου 75 εκατομμύρια γάτες, οι οποίες ευθύνονται για το θάνατο 1 δισεκατομμυρίου πουλιών και 5 δισεκατομμυρίων τρωκτικών ετησίως. Μέχρι και τον 17ο αιώνα, οι προτεστάντες πουριτανοί διασκέδαζαν παραγεμίζοντας με ζωντανές γάτες ψάθινα ομοιώματα του πάπα, τα οποία στη συνέχεια πυρπολούσαν. Τα παραγόμενα ηχητικά εφέ μπορεί να τους ευχαριστούσαν, δεν συνέβαινε όμως το ίδιο και με τις γάτες, οι οποίες έχουν τόσο οξεία ακοή ώστε μπορούν να ακούσουν ακόμα και το πέταγμα των νυχτερίδων.

Οι γάτες μπορούν να λειτουργήσουν και στα τυφλά, με μοναδικά εφόδιο τα μουστάκια τους.

Σε αντίθεση με τους σκύλους, μπορούν να κινήσουν μεμονωμένα δάχτυλα στην πατούσα τους, έχοντας ήδη έτοιμη τη λαβή τους πριν γραπώσουν το θήραμά τους.

Η έρευνα αποδεικνύει περίτρανα αυτό που κάθε ιδιοκτήτης γάτας γνωρίζει καλά: αν εξαιρέσουμε τους ανθρώπους, οι γάτες έχουν τις περισσότερες προσωπικότητες από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα στον πλανήτη. Και ω, ναι· είναι πανέξυπνες· όταν τους κάνει κέφι.

Κυκλοφορούν άφθονες, εξακριβωμένες ιστορίες για γάτες τις οποίες οι ιδιοκτήτες τους εγκατέλειψαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους, και αυτές ξαναβρήκαν το δρόμο του γυρισμού, ξέρουν οι γάτες να διαβάζουν χάρτες; Δεν αποκλείεται. Σίγουρα πάντως καταλαβαίνουν την ώρα, όπως έδειξαν πρόσφατα πειράματα. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρευαν τις γάτες σαν ιερά ζώα: ο φόνος γάτας, από πρόθεση ή όχι, αποτελούσε κακούργημα. Όταν πέθαινε μια γάτα, ο ιδιοκτήτης της ξύριζε τα φρύδια του. Ποιανού ιδέα ήταν αυτή; Μιας γάτας ασφαλώς· οι γάτες δεν έχουν φρύδια.

Οι περισσότερες γάτες κουβαλούν επάνω τους ένα παράσιτο που θεωρείται υπεύθυνο για μακροχρόνιες, μη αναστρέψιμες βλάβες στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το Toxoplasma gondii (τοξόπλασμα) μπορεί να μετατρέψει τους άντρες σε κακοντυμένα μονόχνοτα πλάσματα και τις γυναίκες σε ασυγκράτητες γατούλες του σεξ. Οι μισοί Βρετανοί έχουν ήδη προσβληθεί από το παράσιτο…

Τζον Λόυντ & Τζον Μίτσινσον – Το βιβλίο της ολικής άγνοιας για τον κόσμο των ζώων. Εκδόσεις Πατάκη

Πηγή: Αντικλείδι, https://antikleidi.com

  • Αρχική εικόνα: The hunter, Vivian Sophie

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤι θέλουν οι γάτες από τη ζωή τους και τη δική μας;
Περισσότερα

Ο… Σύρος γάτος πρόσφυγας της Ειδομένης ζει πλέον ξέγνοιαστος και ασφαλής στη Σουηδία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στην πόλη Άσκερσουντ (Askersund) της Σουηδίας, με τις λιγοστές χιλιάδες κατοίκους, ένας γάτος διαφορετικός από τους άλλους κλέβει την παράσταση όταν αποφασίζει να αφήσει για λίγο τη θαλπωρή του σπιτιού του και να σουλατσάρει ανέμελος στους γύρω δρόμους.

Ο γάτος με το στιλπνό άσπρο και καφετί τρίχωμα και τα πράσινα μάτια είναι γνωστός στη γειτονιά ως ο γάτος πρόσφυγας. Μάλιστα, πολλοί είναι αυτοί που τον φωνάζουν με το όνομά του, Ταμπούς (Tabush), για να πάρουν ως …απάντηση ένα βαθύ νιαούρισμα ή ένα μακρόσυρτο γουργούρισμα.

Όλοι όσοι πέρασαν από τον άτυπο προσφυγικό καταυλισμό της Ειδομένης έχουν ακόμα νωπή στο μυαλό τους την εικόνα του Ταμπούς στην αγκαλιά της 22χρονης (τότε) Εσρά από τη Δαμασκό της Συρίας, η οποία, μαζί με τους γονείς της προσπαθούσαν να φτάσουν στη Σουηδία, όπου ήδη ζούσε ο αδελφός της νεαρής Σύριας.

 

 

«Δεν μπορούσαμε να τον αφήσουμε. Είναι μέλος της οικογένειάς μας. Πώς θα μπορούσαμε να τον αφήσουμε πίσω;», αναρωτιόταν η Εσρά, όταν τον Μάρτιο του 2016, μιλούσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για το ταξίδι τους σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, μακριά από τον αχό του πολέμου.

Τρία και πλέον χρόνια έχουν περάσει από τότε και η Εσρά, η οποία πλέον έχει αποκτήσει τη δική της οικογένεια, οι γονείς της και ο Ταμπούς ζουν πλέον στη Σουηδία και, όπως λέει η νεαρή Σύρια, ο Ταμπούς όχι μόνο άντεξε το μακρύ ταξίδι με τις πολλές δυσκολίες αλλά έχει εναρμονιστεί πλήρως στο νέο του περιβάλλον!

«Ο Ταμπούς ζει στο Άσκερσουντ με τους γονείς μου κι εγώ τους επισκέπτομαι κάθε δύο εβδομάδες. Τρώει και κοιμάται στο σπίτι, αλλά το καλοκαίρι τού αρέσει να βγαίνει βόλτες και να παίζει με τις άλλες γάτες. Όλοι στη γειτονιά τον γνωρίζουν με το όνομά του και τον αγαπούν πολύ. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που αποφάσισα να μην τον πάρω μαζί μου στην Ουψάλα, όπου ζω εγώ. Σε μια μεγάλη πόλη (σ.σ. την τέταρτη μεγαλύτερη της Σουηδίας) δεν θα μπορεί να βγαίνει έξω και θα αισθάνεται μοναξιά», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Εσρά, η οποία δεν κρύβει την τεράστια αδυναμία της για τον γάτο της.

Στην Ειδομένη, ο Ταμπούς, που σήμερα …κόβει βόλτες στις γειτονιές του Άσκερσουντ, ήταν ένας μάλλον φοβισμένος γάτος, αφού το ταξίδι από τη Συρία -ιδιαίτερα έως την Τουρκία- ήταν εξαιρετικά δύσκολο, με αποτέλεσμα να μένει κολλημένος στο μάρσιπο, με τον οποίο συνήθιζε να τον μεταφέρει η Εσρά.

Ακόμα και όταν η πόρτα της μικρής σκηνής που είχε στήσει η οικογένεια πλάι στις ράγες του σιδηρόδρομου, στον άτυπο προσφυγικό καταυλισμό, ήταν ανοιχτή, ο Ταμπούς δεν έβγαινε ποτέ έξω καθώς το πολύβουο πλήθος τον τρόμαζε. Σήμερα τίποτα δεν θυμίζει εκείνο τον γάτο, που πλέον απολαμβάνει τη θαλπωρή ενός σπιτικού -αυτού που έχουν στήσει οι γονείς της νεαρής Σύριας.

 

 

Ο Ταμπούς δεν ήταν ο μόνος γάτος πρόσφυγας που πέρασε από την Ειδομένη ή τους άλλους προσφυγικούς καταυλισμούς στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη, ωστόσο η ιστορία του θα «ταξιδεύει» πάντα μέσα από το Διαδίκτυο για να μας θυμίζει το δέσιμο των ανθρώπων με τους τετράποδους φίλους τους. Ιδιαίτερα σε μέρες όπως η 8η Αυγούστου, που από το 2002 έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Γάτας, με στόχο την ευαισθητοποίηση του κόσμου για την προστασία τους.

Οι Ρώσοι έχουν καθιερώσει Εθνική Ημέρα Γάτας την 1η Μαρτίου και οι Αμερικανοί γιορτάζουν τόσο την Εθνική όσο και την Παγκόσμια Ημέρα Γάτας στις 29 Οκτωβρίου. Οι δε Ιάπωνες «κατακλύζουν» το Διαδίκτυο με φωτογραφίες και βίντεο από γάτες στις 22 Φεβρουαρίου, σε μια άτυπη …”γατογιορτή”, που έχουν καθιερώσει.

Σοφία Παπαδοπούλου
Πηγή πληροφοριών: analitis.gr

  • Αρχική εικόνα: Ο Ταμπούς με την Εσρά στην Ειδομένη. Φωτογραφία Vadim Ghirda Associated Press
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ… Σύρος γάτος πρόσφυγας της Ειδομένης ζει πλέον ξέγνοιαστος και ασφαλής στη Σουηδία
Περισσότερα

“Λούλης ο γόης” – Διήγημα του Στρατή Μυριβήλη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αγαπώ πολύ τις γάτες, τις ωραίες γάτες. Συνεννοούμαι κάπως μαζί τους και νομίζω πως κι αυτές μ’ αγαπούν. Παρακολούθησα ως τώρα με αληθινό θαυμασμό και πολύ ενδιαφέρον, κάμποσες απ’ αυτές. Φανταζόμουνα λοιπόν πως κάτι ξέρω απ’ την ψυχολογία κι από τα γούστα αυτών των τρισχαριτωμένων πλασμάτων, που κάθε κίνησή τους, είναι μια σύνθεση από αρμονία και χάρη και κάθε εγωισμός τους εκδηλώνεται με ένα αξιολάτρευτο καπρίτσιο. Δε βαριέστε, είναι μερικές μέρες τώρα, που ένας γάτος ήρθε να με διδάξει πως, όσο για τη γατίσια αισθητική, δεν ένιωθα τα τρία κακά της μοίρας μου.

Ο γάτος αυτός είναι ένας ολόασπρος ομορφόγατος, άρτι αφιχθείς εξ Αιγύπτου μαζί με την κυρία του. Είναι ένα αιλουροειδές αληθινά ωραίο. Σε μια έκθεση γάτων θα έπαιρνε το πρώτο βραβείο και …μισή οκά φρέσκα εντόσθια. Είναι μεγαλόσωμος, με άφθονη ολόασπρη τρίχωση, χωρίς τον παραμικρό λεκέ. Σαν κάθεται στο βυσσινί μαξιλάρι του, κουλουριασμένος, μοιάζει μ’ ένα βώλο φρέσκο, απάτητο χιόνι. Η ουρά του είναι ολόκληρο λοφίο Ουσσάρου βιεννέζικης οπερέτας, όρθιο, φουντωτό και πεντακάθαρο. Μουστακαλής, παλικαράς και ασίκης. Ένας λεβεντόγατος τέλος πάντων, ρωμαλέος και καμαρωτός σαν εύζωνος της φρουράς του Αγνώστου μέσα στις χιονάτες του φουστανέλες.
Ακούει στο όνομα Λούλης. Τρόπος του λέγειν, δηλαδή, γιατί δεν ακούει καθόλου. Είναι δε κιόλας το μοναδικό του ελάττωμα. Τον φωνάζεις, τον προσκαλείς ή τον διώχνεις, αυτός πέρα βρέχει. Κάθεται και σε κοιτάζει μονάχα με τα έξοχα μάτια του, που σε βλέπουν με αδιαφορία κατάματα. Είναι δυο ολόχρυσα φωσφορικά μάτια, αληθινά συγκινητικά. Σε κοιτάζει από περιωπής, όμως ούτε έρχεται σαν τον καλείς, ούτε φεύγει σαν τον διώχνεις. Πολλές φορές υποπτεύομαι πως δεν είναι καθόλου κουφός, μόνο είναι φοβερά ακατάδεχτος και δε θέλει να δίνει θάρρος σ’ όποιον – όποιον. Παράλληλα, όμως έχει ένα μεγάλο προτέρημα. Μιλιά δε βγάζει από το στόμα του.
Ίσως γι’ αυτό τα μάτια του είναι τόσο εκφραστικά, όπως όλων των κουφών.

Σαν είναι λιακάδα, πηγαίνει και χουζουρεύει στο παραπέτο της ταράτσας. Παίρνει πόζα σαν κινηματογραφικός αστέρας μπροστά σε φωτογράφους και βλέπει ρομαντικά κατά το Λυκαβηττό. Κάπου-κάπου βγάζει τη γλώσσα του, που είναι ολοζώντανο ροδόφυλλο, και σιάχνει την ερμίνα του με αβρότατες κινήσεις. Βγαίνουν οι γειτόνοι και οι γειτόνισσες και τον καμαρώνουν. “Δείτε το Λούλη”, λένε, και θαυμάζουν μπροστά στην τελειότητα της ομορφιάς του. “Κούκλο μου” τον προσφωνούν τα δουλικά της αντικρινής πολυκατοικίας. Αυτός δέχεται τη λατρεία των ανθρώπων, σαν θεότητα που της οφείλεται ο φόρος αυτής της λατρείας. Τον βλέπεις και καταλαβαίνεις αμέσως γιατί οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρευαν αυτά τα ζώα. Ο Λούλης, το δίχως άλλο, θα βαστάει η ράτσα του από κείνους τους ιερούς γάτους, που βρίσκουν ακόμα κι ακόμα οι αρχαιολόγοι στην κοιλάδα των νεκρών Φαραώ, μπαλσαμωμένους αριστοτεχνικά, με την κοιλιά παραγεμισμένη αρχαίους παπύρους με στίχους της Σαπφούς και του Ανακρέοντα.

Πρέπει να πω ακόμα πως η αυλή του σπιτιού μου εκτιμάται πάρα πολύ απ’ το γατολόι της γειτονιάς. Τα χρόνια της κατοχής είναι αλήθεια πως είχαν εξαφανιστεί όλες. Πρώτα εξαφανίστηκαν τα ποντίκια. Από πείνα, επειδή οι άνθρωποι έφαγαν όλα τα ψίχουλα. Κατόπι ήρθε η στρατιά της αυτοκρατορίας του Μουσολίνι και τις έφαγε κι αυτές. Τις μετέβαλε σε μοσχοβολιστή γκιουβετσάδα, πριν προφτάσουν ν’ αποθάνουν από ασιτία μαζί με τους ιδιοκτήτες τους. Τώρα όμως πλήθυναν πάλι ως η άμμος της θαλάσσης και στεφανώνουν με τη χάρη τους όλες τις μάντρες και τα παραπέτα των μεσότοιχων. Έτσι η αυλή ξανάγινε εντευκτήριο του γατόκοσμου της γειτονιάς, και κάθε νύχτα τη μεταβάλλουν εις “ιδιαίτερο διαμέρισμα δι’ οικογενείας”. Όσο μεγαλώνει το φεγγάρι της Αθήνας, τόσο ανάβει η ερωτική μάχη. Θρήνοι και κοπετοί ολλύντων και ολλυμένων σκίζουν τον αέρα σ’ αυτές τις αισθηματικές συμπλοκές, κραυγές και επιθαλάμια. Τα μάτια τους φωσφορίζουν μέσα στη νύχτα, αναμμένες λαμπάδες του υμεναίου. Κάποτε κατρακυλάνε δεματιαστά από τη σιδερένια σκάλα της υπηρεσίας δίχως να λύσουν την περίπτυξή τους. Κατρακυλούν με πάταγο και οιμωγή, εκτελούντες από την ανάποδη το δημοτικό στίχο “στη σκάλα π’ ανεβαίνεις ν’ ανέβαινα και γω” κλπ.
Το αποτέλεσμα απ’ αυτές τις ολονυχτίες δεν αργεί να φανεί, κ’ έτσι κάθε λίγο και λιγάκι κάποια γάτα γεννοβολάει μέσα στις κασσόνες, που είναι κάτω απ’ τη σιδερόσκαλα ή μέσα στο κοφίνι του πλυσταριού.

Φανταζόμουνα λοιπόν, μόλις εγκατεστάθηκε στα σύνορά μας ο ωραίος Λούλης, πως όλο το θηλυκό γατολόι της γειτονιάς θα χάσει το μυαλό μπροστά στα ολόχρυσα μάτια του, πως θα το πιάσει ομαδική κρίση ερωτικού παραληρήματος μπροστά στο λοφίο της ουράς του. Ένας τέτοιος γόης, λέγαμε, θα εκτοπίσει με την πρώτη όλους τους ερωτικούς αλήτες, και προπάντων εκείνον τον αισχρό Γιακουμή, που είναι ένας γάτος άσχημος και ισχνός σαν καμουτσί. Δεν κάνει καμιάν άλλη δουλειά από εραστής και περπατά ακροβατικά πάνω στην κόψη της μάντρας, με τη μαδημένη ουρά του οριζόντια τεντωμένη, σαν μακρύ νευρικό δάχτυλο που όλο τινάζεται σπασμωδικά. Ελέγαμε πως όλα τα θηλυκά θα του ριχτούν μόλις τον δουν, θα του μαδήσουν το χιονάτο γουναρικό για να του αποσπάσουν από ένα ξεσκίδι αναμνηστικό και θα στήσουν μεγάλο πόλεμο αναμεταξύ τους, ποιο θα καταχτήσει τον πρίγκιπα του Νείλου. Ε, εδώ είναι που κατάλαβα πόσο η αισθητική μας είναι διαφορετική από την αισθητική του γένους των γάτων. Το αποτέλεσμα είταν όλως διόλου αντίθετο, από κείνο που περιμέναμε. Καμιά γάτα δε γύρισε να ρίξει μια ματιά προς τον μεγαλοπρεπή πασσά, με όλες τις γούνες του, με όλα τα μουστάκια του, με όλες τις μεταξωτές φούντες και τις βεργολυγεράδες του. Και όμως είταν πραγματικά ένα ωραίο θέαμα, όταν ο Λούλης άρχισε να επιδείχνει τα κάλλη του.

Κοίταζε με περιφρόνηση όλους τους άρρενες που είχαν στήσει άγρυπνους διπλοσκοπούς στα γείσα και στις καμινάδες, περπατούσε μαλακά πάνω στα βελουδένια πασουμάκια του, αναφουφούλιαζε τα πολυτελή γουναρικά του και ύψωνε το άσπρο τρόπαιο της ουράς του, κοιτάζοντας τις γάτες με τα ολόχρυσα μάτια του ακαταμάχητου αρσενικού. Και κείνες, ένα πλήθος σιχαμένες ψωρόγατες του λούμπεν προλεταριάτου των κεραμιδιών, με φανερά σημάδια από τον κατατρεγμό των δουλικών πάνω στην κακοπαθημένη προβιά τους, όλες, όλες, απέστρεψαν το πρόσωπον από τον παρελαύνοντα μερακλήν, χασμουργήθηκαν επιδειχτικά και έκαναν πως χτενίζονται. Μου φάνησε μάλιστα πως μερικές εμειδίασαν ειρωνικά. (Αν προσέξετε, θα δείτε πως οι γάτες έχουν κάποτε ένα είδος μειδιάματος στη μουρίτσα).

Ο Λούλης τις κοίταξε έκπληχτος. Στάθηκε ακίνητος και απορούσε. Ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί ένα τέτοιο μασκαραλίκι από τις Αθηναίες πληβείες. Άνοιξε τα μάτια του ολοστρόγγυλα και κοίταζε. “Φαίνεται, σκέφτηκε, οι κακομοίρες δεν τολμούν να φανταστούν για τον εαυτό τους τόση ευτυχία, πώς γίνεται δηλαδή να κατέλθω μέχρι της τριμμένης φτωχής γούνας των και να ξεπέσω ως το χαμηλό κοινωνικό τους επίπεδο…”.

Αυτά λέω να σκέφτηκε, και λοιπόν πήρε την απόφαση να δείξει εμπράκτως την καταδεχτικότητά του. Κούνησε χαιρετιστήρια τον θύσανο της ουράς του σα λάβαρο του έρωτα και έκανε να πλησιάσει τη Σπανή, με καταφανείς τρυφερές διαθέσεις. Σπανή δε εστί η πιο γρουσούζα γάτα της γειτονιάς, που απέκτησε το εκφραστικό της όνομα ύστερα από ένα οδυνηρό κατάβρεγμα με ζεματιστό νερό, με το οποίο την περιέλουσε υπηρέτρια που πολλά έπαθε από τα αφεντικά της για την κλεπτομανία του τετραπόδου.

Η Σπανή διαιστάνθηκε τον επερχόμενον Αιγύπτιον πρίγκιπα. Άνοιξε πρώτα το ένα μάτι της με περιέργεια, κατόπι άνοιξε και το άλλο με έκφραση προσβεβλημένης πατρικίας, και όταν ο Λούλης, απλοϊκός και αγαθός μέσα στην αυταρέσκειά του, τηνε πλησίασε ακόμη περισσότερο, η Σπανή τινάχτηκε ξαφνικά σαν ελατήριο ξαμολυμένο, τον άρπαξε με τα νύχια μεσ’ από τα περήφανα μουστάκια του και ούρλιαξε κατά μουτρά του όλες τις χυδαιότατες βρισιές που θα μπορούσε να ξεστομίσει μια γάτα κακής ανατροφής.

Οι άλλοι αρσενικοί έκαναν πως δεν αντιλήφθηκαν καν τη σκηνή. Κείνος ο Γιακουμής προσποιότανε πως μύριζε με τη μουντζούρικη μουσούδα του τον αέρα και μόνο το ένα αυτί του, που κινήθηκε, έδειχνε πως παρακολουθούσε το δράμα με την άκρη του ματιού του. Η ουρά του διέγραψε ένα τόξο δεξιά, δύο αριστερά. Ο Λούλης αποτραβήχτηκε περισσότερο έκπληχτος παρά τρομαγμένος. Δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους του. Και όμως η ίδια υποδοχή τον περίμενε με όλες τις γάτες της αυλής του, μόλις δοκίμαζε να τους εκμυστηρευτεί τα τρυφερά όνειρά του. Αδύνατο να ανεχθεί καμιά τους μηδέ το πιο αθώο φλερτ του πρίγκιπα.

Ο Λούλης ωστόσο δεν παύει γι’ αυτό να είναι ένας γάτος πολύ εύρωστος, εξαιρετικά καλοθρεμμένος και με πληθωρική υγεία στα λυγερά μέλη του. Ήρθε από την Αίγυπτο φέροντας κάτω από τα γουναρικά του όλη τη φλόγα της ερήμου και δεν εννοούσε να παραδεχτεί τον εξευτελισμό. Μεταχειρίστηκε λοιπόν στο τέλος τα μεγάλα μέσα. Άφησε τα υψηλά δώματα χτες βράδυ, κατέβηκε πάνοπλος στην αυλή μας και επεχείρησε την αρπαγή των Σαβίνων. Δίχως να μιλά, χωρίς ν’ ακούει, τυφλωμένος απ’ το μεθύσι του ενστίκτου, χίμηξε πάνω στα θήλεα με τα νύχια και με τα δόντια, επιχειρώντας να εκφράσει δια βιαίας προσαγωγής τα καταπλημμυρούντα την καρδίαν του αισθήματα. Τότε δη τότε! Η αυλή μας, που ως τώρα είταν για το γατόκοσμο χώρος συνεντεύξεων και δημοτικόν μαιευτήριον, έγινε με μιάς πεδίο φοβερής μάχης. Όλη η χύδην γατολογιά της γειτονιάς, αρσενικοί και θηλυκιές, ρίχτηκαν του Αιγύπτιου αριστοκράτη με αληθινή μανία. Φωνές, σκληριές, ξεφωνητά και θρήνος. Νόμιζε κανείς πως ολόκληρη χορωδία λυρικού θεάτρου είχε μεταπηδήσει από τη σκηνή στην αυλή μας. Ο θόρυβος είταν τέτοιος μέσα στη νύχτα, που ξύπνησαν όλοι οι γειτόνοι, μισάνοιξαν τα παραθυρόφυλλά και φώναζαν “ψιτι” και βλαστημούσαν. Ο μόνος ευτυχής που δεν άκουγε τον ορυμαγδό είταν ο ίδιος ο αίτιος του φοβερού συλλαλητηρίου.

Λοιπόν. Αυτή η ιστορία βαστάει ενάμισυ μήνα τώρα. Αρχίζει συνήθως μετά τα μεσάνυχτα και τελειώνει τα χαράματα. Όλον αυτόν τον καιρό ο ωραίος Λούλης αγωνίζεται τον άγριον κι’ απελπισμένον αγώνα του να καταχτήσει την καρδιά μιας απ’ αυτές τις σουρουλουλούδες, και δεν καταφέρνει τίποτα. Όλες τον αποφεύγουν, όλες τρέχουν να σωθούν, όπου φύγει-φύγει, με ουρανομήκεις κραυγές αποτροπιασμού. Και όσοι απ’ τους γειτόνους, ακολουθώντας τους κανόνες υγιεινής, επιμένουν να κοιμούνται με ανοιχτό παράθυρο για να πλευριτωθούν με καθαρό αέρα, όλοι αναγκάστηκαν στο τέλος να κλείσουν τα παντζούρια τους, γιατί στις στιγμές του υπερτάτου κινδύνου, αυτές οι καταδιωκόμενες μέγαιρες, δεν δίσταζαν να τρυπώνουν μέσα στις κρεβατοκάμαρες, γυρεύοντας τη σωτηρία τους από τις εκδηλώσεις του Λούλη κάτω από τα κρεβάτια και τις πολυθρόνες.

Δεν ξέρω, αν τούτη την εποχή, που καμιά οργάνωση δεν προστατεύει τους ανθρώπους, δρα ακόμα εκείνη η συμπαθητική “Εταιρεία των φίλων των Ζώων” που μας καλούσε μια φορά το χρόνο στην αίθουσα του Παρνασσού ν’ ακούσουμε ρήτορες να μας μιλούν για τους “σιωπηλούς φίλους μας”, και κατόπι πηγαίναμε σπίτι να φάμε τα παϊδάκια ενός αθώου αμνού. Και ακόμα αν δρα η οργάνωση δεν ξέρω ως πού φτάνει η μέριμνα των μελών της. Γιατί θα ήθελα να επικαλεστώ τη συμπονετική επέμβασή της στην περίπτωση που διηγήθηκα. Όχι τόσο για τα ανυπόταχτα θήλεα που κυνηγιούνται, όσο για κείνο τον άμοιρο Λούλη.
Για τον ωραίο Αιγύπτιο με τα χιονόλευκα μπουρνούζια και τα εκστατικά μάτια, που δεν κοιμάται ο τάλας, από αγάπη, ού μην αλλά και δεν αφήνει ούτε τους άλλους να κοιμηθούν.

ΛΟΥΛΗΣ Ο ΓΟΗΣ

Στρατής Μυριβήλης
Το βυσσινί βιβλίο
Βιβλιοπωλείο της Εστίας.

Είμασταν νέοι τότες, σαν άρχισε ο πόλεμος. Πολύ νέοι. Μόλις είχαμε τελειώσει το Γυμνάσιο και κάναμε το πρώτο μας έτος στο Πανεπιστήμιο. Πήγαμε και γραφτήκαμε εθελοντές όλη η παρέα μου. Δεκαοχτώ ως είκοσι-εικοσιδυό χρονώ τα αγόρια. Ο Τούρκος κρατούσε ακόμα σκλαβωμένα τα νησιά μας στο Αιγαίο και μας φλόγιζε ο πόθος να χτυπηθούμε μαζί του. Μόλις προφτάσαμε να γυμναστούμε δεκεπέντε μέρες και γυρέψαμε να μας στείλουν στη μάχη. […] (Από την έκδοση)

Περιεχόμενα

– Φυλάκιο Βήτα δύο
– Η Νενέλα που τη θάψανε ζωντανή
– Το πρώτο αμάρτημα
– Τρίπτυχο
Ι. Αμμία
ΙΙ. Νιλουφέρ
ΙΙΙ. Η Πριγκιπέσσα
– Ο “Παπανικολής”
– Ο Μανωλάκης γυρεύει το Θεό
– Η καρδιά του Πέφκου
– Ο Μελέτης
– Στον Ανεμόμυλο της Περιβόλας
– Τα Παιδιά
– Λούλης ο Γόης

Στρατής Μυριβήλης
1892 – 1969

Από τους σημαντικότερους πεζογράφους μας, ο Στράτης Μυριβήλης ανήκει στη γενιά του ’30, αν και μεγαλύτερης ηλικίας. Γεννήθηκε ως Ευστράτιος Σταματόπουλος στις 30 Ιουνίου 1892 στην τουρκοκρατούμενη Συκαμιά της Λέσβου. Μέτριος μαθητής στο δημοτικό, αποφοιτά το 1909 από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Από τα μαθητικά του χρόνια έρχεται σε επαφή με σημαντικά κείμενα του δημοτικισμού, που διαμορφώνουν τη λογοτεχνική και γλωσσική του συνείδηση. Κείμενά του δημοσιεύονται ήδη σε περιοδικά της Σμύρνης και της Μυτιλήνης.

Το 1912 τον βρίσκουμε να φοιτά στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, εργαζόμενος συγχρόνως ως δημοσιογράφος. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς διακόπτει τις σπουδές του και κατατάσσεται ως εθελοντής στο στρατό. Λαμβάνει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τραυματίζεται στη μάχη του Κιλκίς το 1913 και επιστρέφει στην Αθήνα. Η Λέσβος είναι ήδη απελευθερωμένη από τον τουρκικό ζυγό και ο Μυριβήλης αποφασίζει να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το 1915 κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο του, τη συλλογή διηγημάτων «Κόκκινες Ιστορίες».

Το 1917, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στρατεύεται εκ νέου και λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία. Εκεί αρχίζει να γράφει το αριστούργημά του «Η Ζωή εν Τάφω». Το 1920 παντρεύεται την προσφυγοπούλα Ελένη Δημητρίου και αποκτούν τρία παιδιά. Λαμβάνει μέρος και στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά την καταστροφή επιστρέφει δια μέσου Θράκης στη Μυτιλήνη. Θα παραμείνει στο νησί ως το 1932, οπότε επιστρέφει στην Αθήνα. Κύρια επαγγελματική του απασχόληση όλο αυτό το διάστημα παραμένει η δημοσιογραφία.

Το 1924 δημοσιεύει σε πρώτη έκδοση το «Η Ζωή εν Τάφω», το οποίο θα γίνει γνωστό και θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη δεύτερη έκδοσή του το 1930, όταν θα λάβει την οριστική μορφή του. Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό μυθιστόρημα με τη μορφή ημερολογίου, επικό, ρεαλιστικό, αλλά και λυρικό. Κεντρικό πρόσωπο, ο φοιτητής – λοχίας Αντώνης Κωστούλας, που καταγράφει στο ημερολόγιό του, όχι την ηρωική, αλλά τη φρικτή πραγματικότητα του πολέμου.

Ακολούθησε ένα ακόμη σπουδαίο μυθιστόρημά του, «Η Δασκάλα με τα χρυσά μάτια» (1933), που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη από τον Κώστα Αριστόπουλο το 1978. Η ατμόσφαιρα του πολέμου είναι κι εδώ παρούσα, καθώς ο ήρωας επιστρέφει από τον πόλεμο στη Μυτιλήνη, όπου βασανίζεται ανάμεσα στο σεβασμό προς τη μνήμη του σκοτωμένου φίλου του και στον έρωτα που αισθάνεται για τη χήρα εκείνου.

Το 1938 ο Μυριβήλης διορίζεται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής, ενώ από το 1946 έως το 1950 είναι διευθυντής προγράμματος στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Το 1958 εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Εξακολουθεί με εντατικούς ρυθμούς τη λογοτεχνική του παραγωγή με μια σειρά από διηγήματα, τα οποία συγκέντρωνε σε βιβλία, χαρακτηρίζοντάς τα κάθε φορά και με διαφορετικό χρώμα: «Το πράσινο βιβλίο» (1935), «Το γαλάζιο βιβλίο» (1939), «Το κόκκινο βιβλίο» (1952) και «Το βυσσινί βιβλίο» (1959).

Ένα από τα διηγήματα του «Γαλάζιου Βιβλίου» το επεξεργάστηκε περισσότερο για να προκύψει η θαυμάσια νουβέλα «Βασίλης ο Αρβανίτης» (1943). Είναι η ιστορία ενός λαϊκού ανθρώπου, γεμάτου ομορφιά και ζωική ορμή, που περιφρονεί τις κοινωνικές συμβάσεις. Ξεπερνά, όμως, το όριο και φθάνει στην «ύβρη» και μαζί στην καταστροφή. Με αρκετή καθυστέρηση, ο Μυριβήλης μας δίνει ένα ακόμη μυθιστόρημα το 1949, την «Παναγιά τη Γοργόνα», την ιστορία μερικών προσφύγων που εγκαθίστανται σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Μυτιλήνης.

Ο Στρατής Μυριβήλης τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας το 1949 και προτάθηκε τρεις φορές για το Νόμπελ. Η αγάπη για τη ζωή, για τον άνθρωπο και το φυσικό του περιβάλλον θα παραμείνει ο συνεκτικός ιστός της σκέψης του και ολόκληρου του έργου του. Η αντιπολεμική θεματολογία, το λυρικό και ποιητικό ύφος, η καλοδουλεμένη γλώσσα ενός μεγάλου τεχνίτη του λόγου, κατατάσσουν τον Μυριβήλη ανάμεσα στους μεγάλους συγγραφείς μας. Πέθανε στις 19 Ιουλίου 1969, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, σε ηλικία 78 ετών. Τα βιβλία του Στράτη Μυριβήλη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «ΕΣΤΙΑ».

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Λούλης ο γόης” – Διήγημα του Στρατή Μυριβήλη
Περισσότερα