CATαφύγιο

Ανεξιχνίαστες οι εκφράσεις και τα συναισθήματα της γάτας για τους περισσότερους ανθρώπους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Παρά το γεγονός ότι οι γάτες αποτελούν ίσως το δημοφιλέστερο κατοικίδιο του πλανήτη, πολλοί λίγοι είναι αυτοί που μπορούν τελικά να κατανοήσουν τις κινήσεις και τις «εκφράσεις» τους, υποστηρίζει έρευνα.

Σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποίησε η μεταδιδακτορική ερευνήτρια Lauren Dawson στο τμήμα Βιοεπιστήμης για τα ζώα του πανεπιστημίου Guelph, οι γάτες είναι πολύ δημοφιλή κατοικίδια. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 200 εκατομμύρια, αριθμός που ξεπερνά κατά πολύ τους σκύλους που ζουν ως κατοικίδια.

Οι γάτες ζουν στο 38% των νοικοκυριών στον Καναδά, ενώ το ίδιο ποσοστό φτάνει το 25,4% στην Αμερική και το 25% στην Ευρώπη. Τα δημοφιλή αιλουροειδή αποτελούν μία τέλεια πηγή διασκέδασης με περισσότερα από δύο εκατομμύρια βίντεο με γάτες να υπάρχουν στο YouTube.

Ακόμα διάσημες γάτες όπως σαν την Grumpy Cat και την Lil’ Bub έχουν εκατομμύρια ακολούθους στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα.

Παρά τη δημοφιλία τους, το να καταφέρει κανείς να «διαβάσει» τα συναισθήματά τους, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τη μία στιγμή μπορεί να αναζητούν την τρυφερότητα και το χάδι και την αμέσως επόμενη στιγμή μπορούν να σου επιτεθούν χωρίς προειδοποίηση, κάτι που οδηγεί στην ερώτηση αν τελικά οι γάτες είναι αψυχολόγητες ή απλά παρεξηγημένα ζώα;

Μπορεί να μοιάζουν μυστηριώδεις αλλά η συμπεριφορά τους μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τα συναισθήματά τους. Η στάση του σώματός του, τα κεφάλια τους, τα αυτιά τους και οι ουρές τους τα μαρτυρούν όλα.

Μία αγχωμένη και φοβισμένη γάτα μπορεί να μαζευτεί στο έδαφος, να κυρτώσει την πλάτη της, να χαμηλώσει το κεφάλι της και να φέρει τα αυτιά της σε μία ευθεία. Οι τρομαγμένες ή αγχωμένες γάτες μπορούν να οπισθοχωρήσουν ώστε να αποφύγουν τον «κίνδυνο», να κρυφτούν, ν’ ανατριχιάσουν, να γρυλίσουν, να κάνουν τον χαρακτηριστικό ήχο «χου», να φτύσουν ή να δαγκώσουν, σημειώνει η ερευνήτρια.

 

 

Αντίθετα, μια χαρούμενη γάτα μπορεί να προσεγγίσει με σηκωμένη ουρά, με το σώμα και το κεφάλι σε μια ουδέτερη θέση και τα αυτιά της προς τα εμπρός. Όταν ξεκουράζεται μπορεί να μαζέψει τις πατούσες της προς τα μέσα ή να βρίσκεται ξαπλωμένη με τα πόδια τεντωμένα. Οι εκφράσεις του προσώπου μίας γάτας μπορεί να αποτελούν έναν δείκτη για το πώς νιώθουν οι γάτες.

Ερευνητές βρήκαν ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν τις εκφράσεις τους όταν υποφέρουν από κάποιο πόνο. Παρόλα αυτά, η πλήρης γκάμα των εκφράσεων των γατιών, ακόμα και αυτές που χρησιμοποιούν σε ευχάριστες καταστάσεις, δεν έχει ακόμα ερευνηθεί εις βάθος.

 

 

Κατά τη διαδικτυακή έρευνα της Lauren Dawson, οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν ένα σύντομο βίντεο με γάτες σε διάφορες καταστάσεις. Οι θετικές καταστάσεις αφορούσαν γάτες οι οποίες πλησίαζαν τους ιδιοκτήτες τους για να δεχτούν μία λιχουδιά. Οι αρνητικές, έδειχναν γάτες οι οποίες προσπαθούσαν να αποφύγουν άγνωστα άτομα.

Τα βίντεο επιλέχθηκαν προσεκτικά με γνώμονα συμπεριφορικά κριτήρια και ήταν επεξεργασμένα έτσι ώστε να φαίνεται μόνο το πρόσωπο της κάθε γάτας ενώ οποιαδήποτε στοιχείο που είχε να κάνει με γλώσσα του σώματος ή ήχος είχε αφαιρεθεί.

Περισσότεροι από 6.300 άνθρωποι από όλον τον κόσμο από 85 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα, έκριναν βλέποντας το συγκεκριμένο βίντεο, αν τον κάθε ζώο είχε θετικά ή αρνητικά συναισθήματα. Κατά προσέγγιση, οι συμμετέχοντες «πέτυχαν» τη σωστή έκφραση του ζώου κατά ένα ποσοστό 59%.

Παρά το γεγονός ότι το αποτέλεσμα φαίνεται λίγο «καλύτερο» από το αν είχαν οι συμμετέχοντες είχαν απλά «μαντέψει», υποδεικνύει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να «διαβάσουν» τις εκφράσεις του δημοφιλούς αιλουροειδούς.

 

 

Οι γητευτές των γατιών

Μπορεί οι περισσότεροι να μην τα καταφέρνουν να διαβάσουν τις εκφράσεις των γατιών αλλά ένα μικρό ποσοστό των συμμετεχόντων (13%) ήταν αρκετά επιδέξιοι, πετυχαίνοντας σκορ 15 πόντων -ή και περισσότερο – στα 20. Τα άτομα αυτά στο συγκεκριμένο γκρουπ των συμμετεχόντων ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό γυναίκες παρά άνδρες. Αυτό δεν προκαλεί εντύπωση δεδομένου ότι η έρευνα έδειξε ότι οι γυναίκες είναι γενικά καλύτερες στο να μεταφράζουν μη λεκτικές συναισθηματικές εκφράσεις, με το ίδιο να ισχύει και στην περίπτωση των ανθρωπίνων μωρών και των σκύλων.

Οι «γητευτές» των γατιών επίσης έχουν την τάση να είναι άνθρωποι των οποίων το επάγγελμα έχει να κάνει με ζώα, π.χ. κτηνίατροι. Άνθρωποι σε σχετικά επαγγέλματα συναντούν έναν μεγάλο αριθμό γατιών σε καθημερινή βάση και θα πρέπει να «μεταφράζουν» τη συμπεριφορά τους ώστε να μπορούν να αναγνωρίζουν την ασθένεια και να αποφεύγουν φυσικά τους τραυματισμούς.

 

 

Ωστόσο, οι ιδιοκτήτες γατιών δεν είναι καλύτεροι στο να διαβάζουν τις εκφράσεις των ζώων τους συγκριτικά με εκείνους που δεν είχαν ποτέ γάτα συμπεραίνει η ερευνήτρια. Όπως εξηγεί, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι μαθαίνουν τις «ιδιαιτερότητες» του κατοικιδίου τους μέσα από τη διάδρασή τους, αλλά δεν μπορούν να μαντέψουν όταν έρχονται αντιμέτωποι με μία σειρά αντιδράσεων από γάτες που δεν τους είναι οικείες.

Όπως σημειώνει τέλος στην έρευνά της η Lauren Dawson, η ικανότητα να «διαβάζει» και να «μεταφράζει» κανείς τις εκφράσεις του ζώου μπορεί να βοηθήσει στο να κατανοούμε το αν οι γάτες δέχονται σωστή φροντίδα. Οι εκφράσεις μπορούν να φανερώσουν εάν το ζώο πονάει και κατά συνέπεια εάν χρειάζεται θεραπεία. Μπορεί οι περισσότεροι να μην το καταφέρνουν, ωστόσο υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να «διαβάζουν» καλά. Αυτό, σημαίνει ότι η μετάφραση των γατίσιων εκφράσεων είναι μία δεξιότητα που μπορεί να βελτιωθεί με άσκηση και εμπειρία.

  • Με πληροφορίες από Popular Science. Πηγή: www.lifo.gr
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑνεξιχνίαστες οι εκφράσεις και τα συναισθήματα της γάτας για τους περισσότερους ανθρώπους
Περισσότερα

Χριστόφορος Κατσαδιώτης – Μια γάτα του από το “ημερολόγιο ονείρων”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

(…) “Είχα και δύο γάτους στη ζωή μου. Τον πρώτο δεν τον θυμάμαι, ήμουν μικρός. Τον τελευταίο όμως, που έχει πεθάνει 20 χρόνια, ακόμη τον σκέφτομαι… Μεγάλος έρωτας με αυτόν τον γάτο, έφυγε μια φορά και γύρισε ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο. Πριν όμως είχα φύγει εγώ και μάλλον μου τη φύλαγε… Όταν γύρισα από ένα ταξίδι, αρκετών μηνών και γύρισα πίσω, έκανε πως δεν με αναγνώριζε… μου κράταγε μούτρα… Ακόμη τον βλέπω στον ύπνο μου, εκείνη τη στιγμή που τον ξανά αντικρίζω, ήρθε σε μαύρα χάλια… Πια δεν ξέρω τι είναι αλήθεια και τι όνειρο με αυτόν τον γάτο… Πάντως μια που λέω για όνειρα… κρατάω ημερολόγιο ονείρων”. Απόσπασμα από τη συνέντευξη του εικαστικού Χριστόφορου Κατσαδιώτη στο catisart.gr.

Βλέποντας στο υπέροχο αυτό χαρακτικό έργο του Χριστόφορου με τίτλο “Ψάρι” μια γάτα, αισθάνομαι όπως στα όνειρα που βλέπουμε, μα όταν ξυπνάμε δεν θυμόμαστε ακριβώς, σαν εκείνες τις αναμνήσεις ονείρων, που δεν θα θέλαμε να ξεχαστούν. Ίσως, μάλιστα, να είναι εκείνος ο γάτος με τον οποίο είχε ζήσει και πότε πότε να έρχεται ακόμη στα όνειρά του, γεγονός που σημαίνει ότι ο σπουδαίος μας εικαστικός ακούει το ένστικτό του και την εσωτερική του φωνή…

 

 

Ο Χριστόφορος Κατσαδιώτης είναι Έλληνας χαράκτης και γεννήθηκε (24 Νοεμβρίου 1971) στην Αθήνα. Για 15 χρόνια εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, την τηλεόραση και στον περιοδικό Τύπο. Σπούδασε χαρακτική στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2009-2014), με καθηγητές τους Ξενοφώντα Σαχίνη και Μανόλη Γιανναδάκη. Έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Γαλλία, Πολωνία κ.α. Χαρακτικά του έργα έχουν χρησιμοποιηθεί από τους εκδοτικούς οίκους Gutenberg, Διάττων, Μανδραγόρας, Πολύτροπον, Κέδρος, Μελάνι και Μπαρτζουλιάνος, ενώ έχει βραβευθεί για το έργο του -2011 Βραβείο Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης , πρόγραμμα LLP- Erasmus. -2012 Βραβείο 1ης Μπιενάλε Ελλήνων Σπουδαστών Χαρακτών Ex-Libris, Κρήτη. -2017 Βραβείο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Animation – “12th Athens Animfest” (“Carousel”[1]-Animation χαρακτικής). Από το 2013 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και παράλληλα αρθρογραφεί στον ελληνικό τύπο για τα εικαστικά δρώμενα εκεί. Tο 2015, τα θέατρα Eurydice, Zérο και Théâtre du Cristal του Παρισιού, χρησιμοποίησαν χαρακτικά του έργα για την προβολή των παραστάσεων τους. Εξειδικεύεται κυρίως στην οξυγραφία, η οποία είναι η γραφή με οξέα πάνω σε μεταλλική πλάκα (μήτρα), και στην συνέχεια τυπώνεται στο χαρτί, με την χρήση πρέσας https://vimeo.com/340849370. Το 2017 υπήρξε υποψήφιος για την θέση καθηγητή, στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή ή του Επίκουρου Καθηγητή στον Τομέα Χαρακτικής του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών της Α.Σ.Κ.Τ., διαδικασία κατά την οποία δεν εξελέγη κανένας εκ των υποψηφίων, λόγο εσωτερικών θεμάτων της σχολής. Είναι μέλος της Ένωσης Χαρακτών και του Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών Ελλάδος. Κατοικεί και εργάζεται στο Παρίσι και στην Αθήνα.

Χαρακτική – ραφή – Animation Ακολουθεί μια δική του διαδικασία – τεχνική, μετά το τύπωμα της μήτρας στο χαρτί. Μια αναγέννηση μέσα από την καταστροφή, μια ανασύνθεση του ίδιου θέματος, τεμαχίζοντας τα αντίτυπα και τοποθετώντας τα ξανά, σε μια νέα αφήγηση της εικόνας. Δημιουργεί ένα παζλ σταθεροποιώντας τα χάρτινα κομμάτια ράβοντάς τα, κάθε κομματάκι με το αντίστοιχο χρώμα κλωστής, ώστε να μην είναι ορατό. Η εξέλιξη αυτή, καθιστά τα έργα του μοναδικά, δηλαδή να μην υπάρχει αντίτυπο, παρότι προέρχονται από μίτρες. Με την ίδια λογική, ψηφιοποιεί τα τυπωμένα κομμάτια χαρτιού και δημιουργεί μικρού μήκους animation.

  • Αρχική εικόνα: Ψάρι – Οξυγραφία 2010, Χριστόφορος Κατσαδιώτης, 10,3Χ14,2 εκ. (λεπτομέρεια)
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΧριστόφορος Κατσαδιώτης – Μια γάτα του από το “ημερολόγιο ονείρων”
Περισσότερα

Χαρίζεται η… «Χειρότερη Γάτα του Κόσμου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κέντρο διάσωσης ζώων στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ, δημοσίευσε αγγελία για την υιοθεσία μιας γάτας, με μια διάθεση πρωτοφανούς και απόλυτης ειλικρίνειας.

Η αγγελία, που αναρτήθηκε στο λογαριασμό του κέντρου «Mitchel County Animal Rescue», στο Facebook, έχει τίτλο «Η Χειρότερη Γάτα του Κόσμου» και υπότιτλο την φράση: «Νομίζαμε πως η Περντίτα ήταν άρρωστη. Φαίνεται πως είναι απλά ελεεινός χαρακτήρας».

 

 

 

Και το κείμενο αναφέρει στη συνέχεια τα εξής:

«Γνωρίστε την Περντίτα. Δεν είναι για αδύναμους χαρακτήρες. Της αρέσει να σε κοιτάζει μέσα στα μάτια μέχρι να σε κάνει να πιστέψεις πως δεν θα είσαι ποτέ ξανά χαρούμενος. Είναι μουλωχτή και στήνει καρτέρι σε σκοτεινές γωνίες, ενώ θέλει να κάνει διαρκώς κουμάντο στο σπίτι όπου μένει. Όσον αφορά τον κακό της χαρακτήρα την ίδια άποψη έχει και ο κτηνίατρος».

«Απεχθάνεται γατάκια, σκύλους, παιδιά και αγκαλιές και θέλει να κάνει παρέα μόνο με ιδιότροπους και ακοινώνητους ανθρώπους, που δεν θέλουν κανένα δίπλα τους. Είναι στειρωμένη και εμβολιασμένη. Τη χαρίζουμε».

Όσο για τη διευθύντρια του κέντρου, Μπρίτανι Τέιλορ, μιλώντας στο ABC, είπε απλά πως η Περντίτα είναι «άθλια».

«Προσποιείται πως θέλει χάδια. Μόλις πας να την πάρεις αγκαλιά, αντιδράει αμέσως, αρχίζει να νιαουρίζει και σε γρατζουνάει αλύπητα. Μία σε θέλει, μία σε διώχνει».

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΧαρίζεται η… «Χειρότερη Γάτα του Κόσμου»
Περισσότερα

Αν οι κυρίες με τις γάτες ήταν προσωπογραφίες της Αναγέννησης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η αγάπη μας για τις φωτογραφίες με γάτες δεν θα ικανοποιηθεί ποτέ. Επειδή όμως την αγάπη αυτή τη μοιραζόμαστε με πολλούς καλλιτέχνες παγκοσμίως, ανακαλύψαμε και σας παρουσιάζουμε μια ακόμη σειρά φωτογραφιών με όμορφες κυρίες και μικρά αιλουροειδή. Αυτή τη φορά πρόκειται για υπέροχες αναγεννησιακές προσωπογραφίες.

Μετακινηθείτε προς τα κάτω, και ετοιμαστείτε να μεταπηδήσετε σε μια άλλη χρονική περίοδο.

Καλλιτέχνες: Cathy Blampey, Liat Aharoni, Zaneta Frenn, Михаил Мартиросян, Anton Nozdrevatyh, Mark, Simona Nálepková, Julia Wimmerlin, Lia Mstislavskaya, clenovyysirop, Aida Redzepagic, Rosie Prosser, ettone, Daniella Figotina, Cathy Blampey, Anna Pozarycka, Oksana Mikhaylova, Mara Saiz.

 

 

 

  • Πηγή: 500px Blog
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑν οι κυρίες με τις γάτες ήταν προσωπογραφίες της Αναγέννησης
Περισσότερα

Όταν οι λέξεις δεν στρώνουν κάποια γάτα περνά παραπονεμένη – Του Γιάννη Πάσχου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ένας κύριος, γνωστός επιχειρηματίας με πολλές διασυνδέσεις στην περιοχή, είχε παραγγείλει ψάρια. Μια γάτα τριγύριζε το τραπέζι του νιαουρίζοντας ασταμάτητα. Έκανε ένα ελεγχόμενο ξουτ αλλά αυτή, επίμονη, ορέγονταν το φαγητό του. Τέντωσε το πόδι διακριτικά και προσπάθησε να την κλωτσήσει. Αντ’ αυτού, χτύπησε την άκρη του τραπεζιού ρίχνοντας το μπουκάλι με το κρασί πάνω του και σαν επιστέγασμα, ήρθε και η παρατήρηση ενός νέου σε ηλικία σερβιτόρου που μόλις είχε πιάσει δουλειά: δεν κλωτσάμε τα ζώα κύριε. Η παρατήρησή του ακούστηκε στον χώρο και τα διπλανά τραπέζια γύρισαν προς το μέρος του κυρίου που έτρωγε τα ψάρια. Αυτός φάνηκε να προσβλήθηκε, σηκώθηκε και είπε περιπαιχτικά, αυτά για τις γάτες και άδειασε επιδεικτικά το πιάτο με το φαγητό, τη σαλάτα και τα ορεκτικά στο ξύλινο πάτωμα της παραθαλάσσιας ταβέρνας. Μας κοίταξε όλους με περιφρονητικό βλέμμα, πέταξε εκατό ευρώ (ποσό υπερδιπλάσιο του λογαριασμού) κι έφυγε αργά-αργά. Κανείς από το προσωπικό του μαγαζιού, ούτε κάποιος από εμάς, τους πελάτες, τόλμησε να του πει κάτι για την προκλητική συμπεριφορά του.

Γύρισα σπίτι τσαντισμένος από την ανοχή που είχα δείξει. Άνοιξα τα χαρτιά μου και κάθησα να γράψω κάτι για το γεγονός, να το καυτηριάσω, να αναδείξω αυτή την άκρως αντικοινωνική συμπεριφορά.

Από τις πρώτες όμως λέξεις ένιωσα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Το κείμενο δεν έστρωνε και οι λέξεις λες και ήταν ζωντανές, με απέφευγαν, αρνούνταν να εξυπηρετήσουν θεωρητικές αναλύσεις, αρνούνταν να γίνουν τροφή για αναγνώστες εθισμένους στην πλήρη απραξία, πεπεισμένες πως γι’ ακόμη μια φορά θα τις χρησιμοποιούσα μόνο για ίδιον όφελος.

  • [Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

– Φωτογραφία: Abyssinian cat by Mark Rogers

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΌταν οι λέξεις δεν στρώνουν κάποια γάτα περνά παραπονεμένη – Του Γιάννη Πάσχου
Περισσότερα

Η γάτα του κυρίου Γρηγόρη – Της Παυλίνας Παμπούδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια φορά ήταν μια κοκκινωπή γάτα ονόματι Τζίλντα κι ένας κοκκινωπός κύριος ονόματι Γρηγόρης. Ζούσαν μαζί σ’ ένα άσπρο σπίτι, στο 11 της οδού Ορλώφ, χωρίς να γίνεται οπωσδήποτε σαφές ποιος ανήκε σε ποιον.

Η συμβίωσή τους πήγαινε πολύ καλά, γιατί τα κοινά σημεία τους ήταν αρκετά (είχαν κι οι δυο μουστάκια, κι οι δυο συνήθιζαν να κρύβουν τις βρωμιές τους, άρεσαν και στους δυο τα ψάρια, μαδούσαν κι οι δυο).

Ένα κυριακάτικο πρωινό, ο κύριος Γρηγόρης και η Τζίλντα βρίσκονταν καθισμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο, βυθισμένοι μακάρια στις σκέψεις τους. Συγκεκριμένα, ο κ. Γρηγόρης έκανε γατίσιες σκέψεις (σκεφτόταν το ψάρι που έβραζε στην κουζίνα) και η Τζίλντα έκανε ανθρώπινες σκέψεις (σκεφτόταν τη συμπαντική αρμονία).

Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι. Η Τζίλντα πετάχτηκε αμέσως κι έτρεξε μακριά να κρυφτεί, γιατί δεν έχανε ευκαιρία να ασκεί τους μυώνες, τα αντανακλαστικά της και την έκτη της αίσθηση. Ο κ. Γρηγόρης, σαν πιο δυσκίνητος και αργόστροφος, χρειάστηκε αρκετά δευτερόλεπτα για να καταφέρει να βγάλει την αντιληπτική του ικανότητα από την ψαρόσουπα και να την κατευθύνει προς τον εξωτερικό κόσμο.

Το κουδούνι ξαναχτύπησε.

Ο κ. Γρηγόρης ξεκίνησε κακόκεφα προς την πόρτα, σέρνοντας τις παντόφλες του, που δεν ήθελαν καθόλου να μετακινηθούν. Άνοιξε χωρίς να ρωτήσει «Ποιος είναι;» και το μετάνιωσε ακαριαία.

Απ’ έξω στεκόταν ένας μυρμηγκοφάγος. Ένας νεαρός μυρμηγκοφάγος, ενενήντα πόντους ψηλός, με μαύρο, γυαλιστερό πέτσινο και ρωμαλέα προβοσκίδα. Πίσω του, αντί για την άθλια οδό Ορλώφ με τα σκουπίδια και τις λακκούβες, απλωνόταν μια υπέροχη απέραντη έρημος, κάτω από ένα λαμπερό μπλε σαξ ουρανό.

Έμειναν μια στιγμή να κοιτάζονται, εξίσου ξαφνιασμένοι κι οι δυο. Πρώτος συνήλθε ο μυρμηγκοφάγος και τόβαλε στα πόδια.

Ο κ. Γρηγόρης έκλεισε την πόρτα με μια κλοτσιά. Αμέσως, το κουδούνι ξαναχτύπησε.

«Ποιος είναι;» ρώτησε αυτή τη φορά ο κ. Γρηγόρης με τρεμάμενη φωνή.

«Εγώ!» ακούστηκε απ’ έξω.

Ο κ. Γρηγόρης, καθησυχασμένος, άνοιξε.

Μια από τις πολύ συνηθισμένες στην έρημο δυνατές αμμοθύελλες χίμηξε μέσα και σάρωσε το δωμάτιο.

Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι απόγινε ο κ. Γρηγόρης και τα έπιπλά του. Η Τζίλντα, πάντως, μετά από κάποιο διάστημα, εθεάθη να περιφέρεται στα σκουπίδια της οδού Ορλώφ.

Ηθικά διδάγματα

1): Αν δεν ρωτήσεις «Ποιος είναι;» μην ανοίξεις.

2): Αν ρωτήσεις και σου απαντήσει κάποιος «Εγώ!» μην ανοίξεις με κανέναν τρόπο – οι εγωτικοί είναι επικίνδυνοι τύποι και σίγουρα θα σε ισοπεδώσουν.

3): Μόνο αν είσαι γάτα γλιτώνεις (γενικά).

  • Αρχική εικόνα: Man with cat – Painting by mihaela ioana atomei (Romania)
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ γάτα του κυρίου Γρηγόρη – Της Παυλίνας Παμπούδη
Περισσότερα

Ο γάτος Oscar του οίκου ευγηρίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το 2005 υιοθετήθηκε ένας γάτος, ονόματι Oscar, από έναν οίκο ευγηρίας στην Providence (πρωτεύουσα της πολιτείας Rhode Island των ΗΠΑ). Ο γάτος αυτός σε γενικές γραμμές έκοβε βόλτες ήσυχα κι αδιάφορα χωρίς να περνάει τον χρόνο του με κόσμο. Αποδείχτηκε ωστόσο ότι μπορούσε να καταλάβει όταν κάποιος ηλικιωμένος διένυε τις τελευταίες του ώρες, και πάντα πήγαινε από μόνος του και κούρνιαζε κουλουριασμένος δίπλα στον άνθρωπο ώστε αυτός να μην πεθάνει μόνος του.

Δεν έπεσε έξω ούτε μία φορά, σε σημείο που το προσωπικό του οίκου ευγηρίας ήξεραν ότι όταν ο Oscar πήγαινε δίπλα σε κάποιον νοσηλευόμενο, ήταν ώρα να ειδοποιήσουν τους συγγενείς. Μάλιστα, αν το προσωπικό έκλεινε τον Oscar έξω από το δωμάτιο ενός ετοιμοθάνατου νοσηλευόμενου, ο Oscar γρατζουνούσε με μανία την πόρτα και τους τοίχους προσπαθώντας να μπει μέσα. Μια μέρα οι νοσοκόμες προσπάθησαν να τον βάλουν στο κρεβάτι ενός ηλικιωμένου που νόμιζαν ότι ήταν στα τελευταία του, αλλά ο Oscar δεν καθόταν με τίποτα. Νόμιζαν ότι πλέον “χάθηκε” η ικανότητα του Oscar, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι είχαν κάνει λάθος οι γιατροί και ο ηλικιωμένος δεν πέθαινε.

Το προσωπικό του οίκου ευγηρίας είχε φοβηθεί μήπως οι συγγενείς των νοσηλευόμενων θυμώσουν και θεωρήσουν τον Oscar ως έναν χνουδωτό Μαύρο Θεριστή. Οι συγγενείς ωστόσο εξέφρασαν ότι ένιωθαν όμορφα ξέροντας ότι οι άνθρωποί τους δεν ήταν μόνοι τους στις τελευταίες τους στιγμές, αλλά αντιθέτως είχαν μια γλυκιά παρουσία δίπλα τους μέχρι να “φύγουν” από τον κόσμο.

– Πηγή: Humans of Kalamata

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ γάτος Oscar του οίκου ευγηρίας
Περισσότερα

Γάτα βρέθηκε ζωντανή σε μηχανή αυτοκινήτου ύστερα από ταξίδι 200 χιλιομέτρων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μια γάτα φαίνεται να ταξίδεψε περίπου 200 χιλιόμετρα, από το Μπέρμιγχαμ στο Λονδίνο, μέσα στον χώρο της μηχανής ενός αυτοκινήτου και επιβίωσε χωρίς μάλιστα να φέρει την παραμικρή γρατσουνιά.

Σύμφωνα με οργάνωση προστασίας ζώων και όπως αναφέρει το BBC, το αιλουροειδές ήταν «γλυκό», «φιλικό» και καλά στην υγεία του, αν και είχε παγιδευτεί για 200 χιλιόμετρα στον κινητήρα του οχήματος.

 

 

Προσπάθεια για την ανεύρεση του κηδεμόνα

Αν και εκτιμάται ότι φιλοξενείτο σε κάποιο σπίτι, η γάτα δεν είχε κάποιο τσιπ που να υποδεικνύει από πού ακριβώς ξεκίνησε το ταξίδι της.

Η γάτα έγινε αντιληπτή όταν περαστικοί την άκουσαν να νιαουρίζει, με τον οδηγό να σταματά στο ανατολικό Λονδίνο προκειμένου να ελέγξει το όχημα, εντοπίζοντας έτσι το μικρό αιλουροειδές μέσα στο καπό.

Πλέον γίνονται προσπάθειες – κυρίως μέσω τον ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης – για να εντοπιστεί ο κηδεμόνας της γάτας.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓάτα βρέθηκε ζωντανή σε μηχανή αυτοκινήτου ύστερα από ταξίδι 200 χιλιομέτρων
Περισσότερα

Οι γάτες του Emilio Sánchez Solá

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Emilio Sánchez Solá ήταν Ισπανός ζωγράφος. Γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1869 και πέθανε στη Γρανάδα το 1949. O Emilio Sánchez Solá ειδικεύτηκε σε ελαιογραφίες που απεικόνιζαν αστεία και παιγνιώδη θέματα. Από τα αγαπημένα του θέματα ήταν οι οικογενειακές σκηνές, τα παιδιά της χορωδία και οι γάτες.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟι γάτες του Emilio Sánchez Solá
Περισσότερα

Νίκος Δήμου – Το δώρο της Πίπση (1972)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πρέπει τώρα να σας πω την ιστορία μιας γάτας. Δεν ήταν όμορφη, ούτε χαδιάρα. Ήταν ίσως η πιο άσκημη και άκομψη γάτα που έχω γνωρίσει. Μονοκόμματη και τραχιά σαν μπουλντόγκ. Δεν ήταν καν δική μου. Όμως μου έκανε ένα θαυμάσιο χριστουγεννιάτικο δώρο.

Ζούσα τότε σε προάστιο της Αθήνας. Το σπίτι, μονοκατοικία παλιά και άβολη, ήταν απομονωμένο σε ένα ύψωμα. Πίσω του το δάσος. (Τώρα έχει γίνει πολυκατοικίες!)

Το παλιό κτίσμα είχε μείνει καιρό ακατοίκητο. Ανήκε σε ένα γέροντα γιατρό, που ζούσε εκεί ολομόναχος. Είχε πεθάνει πάνω από ένα χρόνο.

Για αρκετούς μήνες, αφού μετακόμισα, έβλεπα μία γριά και άσκημη γάτα που τριγύριζε συστηματικά το σπίτι. Βέβαια γάτες εκεί υπήρχαν πολλές. Όμως αυτή ήταν αλλιώτικη. Ούτε πλησίαζε πολύ ούτε απομακρυνόταν. Βρισκόταν πάντα σε ίδια απόσταση από το σπίτι, σαν να ήταν δεμένη με ένα αόρατο σκοινί. Στηνόταν απέναντι και κοιτούσε συνεχώς τα παράθυρα, με μάτια κουρασμένα, κοκκινισμένα ενώ έβγαζε ένα χαμηλόφωνο μακρόσυρτο ήχο – κάτι ανάμεσα ουρλιαχτό και παράπονο.

Φερόταν σαν άγρια γάτα – αλλά δεν έμοιαζε άγρια. Όταν στηνότανε απέναντι στο παράθυρο της άνοιγα να μπει αλλά αυτή στεκόταν εκεί στην ίδια πάντα απόσταση. Αν πλησίαζα, οπισθοχωρούσε, χωρίς να τρομάζει και να εξαφανίζεται. Έτρωγε το φαγητό που της έδινα, με τον όρο ότι πάντα θα σεβόμουνα την προκαθορισμένη απόσταση. Αν στεκόμουν κοντά στο πιάτο, προτιμούσε να μείνει νηστική.

Το αίνιγμα λύθηκε όταν μίλησα με την κόρη του παλιού ιδιοκτήτη. Ήταν η γάτα του! Η μοναδική του συντροφιά! Την έλεγαν Πίπση κι ο γέροντας την υπεραγαπούσε. Μόνο που την είχε τόσα χρόνια, που κανείς δεν φανταζόταν ότι ζούσε ακόμα. Όταν πέθανε ο γιατρός, δεν τη βρήκαν στο σπίτι. Το κλείδωσαν – κι ούτε που τη σκέφτηκαν. Κι εκείνη, πήρε τα βουνά και έγινε άγρια.

Δηλαδή, το σπίτι που έμενα ήταν το δικό της! Έκανα ό,τι μπορούσα να την πείσω να επιστρέψει – μάταια. Δεν εμπιστευόταν κανένα. Η χαϊδεμένη και καλομαθημένη, που γριά βρέθηκε στο δρόμο, επέζησε – αλλά δεν πίστευε πια σε τίποτα.

Μέχρι που ήρθαν Χριστούγεννα, παραμονές και ξαφνικά ακούω ένα άλλο νιάου και βλέπω την Πίπση με τη μύτη κολλημένη στο τζάμι. Ανοίγω το παράθυρο και – δεν πιστεύω τα μάτια μου – μπαίνει στο σπίτι. Πρώτη φορά μπαίνει στο σπίτι, μυρίζει δεξιά-αριστερά με μεγάλη προσοχή, ψάχνει – και τελικά έρχεται εκεί που καθόμουνα, νιαουρίζει παρακλητικά και πηδάει στην αγκαλιά μου. Η Πίπση – που τηρούσε πάντα την απόσταση ασφαλείας, τα τρία μέτρα!

Είχε έρθει για να γεννήσει. Μέσα στην αγκαλιά μου πάλευε τρεις ώρες και έκανε τέσσερα μικρά γούνινα. Κάθισε δύο μήνες στο σπίτι, τα μεγάλωσε, τα ανάθρεψε – και μία μέρα τα πήρε και εξαφανίστηκαν. Δεν την ξαναείδαμε ποτέ. Ούτε αυτά.

Δεν τα πήρε όλα όμως. Έμεινε ένα, το γλυκύτερο, που αργότερα έγινε η γάτα της ζωής μου. Το καλλίτερο Χριστουγεννιάτικο Δώρο.

***

  • Πηγή: Από Palmografos.com – Έξη Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες – Του Νίκου Δήμου

***

– Πίνακας: Benno KÖGL (1892-1973)

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΝίκος Δήμου – Το δώρο της Πίπση (1972)
Περισσότερα