Cat-postal

Μαύρη γάτα σε χαρακτικό του Ανδρέα Βουρλούμη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Ανδρέας Βουρλούμης γεννήθηκε στην Πάτρα, στις 29 Ιουλίου 1910, το μικρότερο από τα τρία παιδιά του Παναγή Α. Βουρλούμη εμπόρου και υπουργού του Ε. Βενιζέλου. Το 1918 η οικογένεια μετοίκησε στην Αθήνα. Σε ηλικία δώδεκα ετών ο Βουρλούμης πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον Βέλγο οικοδιδάσκαλο Αντουάν Πικ. Στα δεκατρία του ήδη φιλοτεχνούσε τις πρώτες του ελαιογραφίες. Σπούδασε Χημεία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο (1928-1932) αλλά δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για τη ζωγραφική.

Στα 1933-1934 διέμεινε στο Παρίσι, όπου πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική και παρακολούθησε μαθήματα Χαρακτικής με τον Δημήτρη Γαλάνη, ενώ κατά τις καθημερινές του επισκέψεις στα Μουσεία ήρθε σε επαφή με την ευρωπαική παράδοση. Επέστρεψε στην Ελλάδα έχοντας αποφασίσει ότι η ζωγραφική θα αποτελούσε την κύρια απασχόλησή του. Το 1938 νοίκιασε το ατελιέ του Αγήνορα Αστεριάδη στο Παγκράτι. Στη δεκαετία του 1940 μελέτησε τη βυζαντινή ζωγραφική και πήρε μαθήματα από τον Φώτη Κόντογλου. Ταυτόχρονα, ασχολήθηκε με τη βυζαντινή μουσική και την ελληνική λαική παράδοση.

Το 1948 συμμετείχε στη ίδρυση της ομάδας «Αρμός» και έλαβε μέρος στις εκθέσεις της ομάδας το 1949 και το 1952. Η πρώτη του ατομική έκθεση παρουσιάστηκε στη Γκαλερί «Μόνικα Πέην» το 1954. Η μεγάλη αναδρομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη το 1990 και, το 1999 -ένα μήνα μετά το θάνατό του στο Μουσείο Μπενάκη. Πέθανε στις 7 Αυγούστου 1999.

Ατομικές Εκθέσεις

1954 «Μόνικα Πέην»
1960 «Ζυγός»
1961 «Ζουμπουλάκη»
1963 ΑΤΙ
1981, 1994 «Ωρα»
1988, 1994 «Αίθουσα Σκουφά»
1990 Εθνική Πινακοθήκη (αναδρομική)
1999 Μουσείο Μπενάκη (αναδρομική)
2004 ΜΙΕΤ
2005 ΜΙΕΤ Πάτρας
2007, 2012 «Άστρα»
2017 Ιστορικό -Λαογραφικό
Μουσείο Αίγινας

Ομαδικές Εκθέσεις

1939,1940, 1948, 1952, 1957,
1960, 1967, 1975, Πανελλήνιες
1949, 1952 «Αρμάος»
1955 Μπιενάλε Αλεξάνδρειας
1977 «Τέχνη» Θεσσαλονίκη
2000, 2008 Δημοτική
Πινακοθήκη Πάτρας
2002 ΜΙΕΤ
2006 Alpha Bank, Ναύπλιο
2008 ΜΙΕΤ, Πάτρας
2009 Πινακοθήκη Λήμνο

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜαύρη γάτα σε χαρακτικό του Ανδρέα Βουρλούμη
Περισσότερα

Η Ευρώπη αλλιώς: Μια παλιά ιστορία εκδίκησης με το Σπίτι της Γάτας στη Ρίγα της Λετονίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η γάτα-γλυπτό στη στέγη

Μνημείο μιας πολιτισμένης παλιάς ιστορίας εκδίκησης, με χιούμορ και ειρωνεία, χωρίς ανθρωποφαγία…

 

 

– Το Σπίτι της Γάτας (Kaķu nams, Meistaru Iela 10). Για φιλόζωους και όχι μόνο. Το κίτρινο κτήριο είναι διάσημο λόγω ενός μικρού αγάλματος στη στέγη, μιας γάτας που έχει πάρει στάση… ανακούφισης. Η ιστορία του είναι μία από τις πιο παράξενες στην Ευρώπη. Ο μύθος λέει πως όλα ξεκίνησαν στις αρχές του 20ου αιώνα επειδή ο Λετονός πλούσιος έμπορος ιδιοκτήτης του -ονόματι Λούντβιτζ- δεν είχε δικαίωμα να συμμετέχει στη συντεχνία που στεγαζόταν εκεί, καθώς σε αυτήν γίνονταν μέλη μόνο Γερμανοί. Επομένως και να στήσει την επιχείρησή του. Θέλοντας να διαμαρτυρηθεί, τοποθέτησε το άγαλμα, και κατόπιν έγινε δεκτός. Η δικαίωση κάθε γατόφιλου και χαρακτηριστικό της πόλης καθώς οι Λετονοί αγαπούν τα θαυμάσια αυτά μικρά αιλουροειδή.

  • H γάτα της στέγης πωλείται και σε σουβενίρ – μινιατούρα.

 

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ Ευρώπη αλλιώς: Μια παλιά ιστορία εκδίκησης με το Σπίτι της Γάτας στη Ρίγα της Λετονίας
Περισσότερα

Οι γάτες της Suzanne Valadon

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Σουζάν Βαλαντόν (Suzanne Valadon, 1865-1938) ήταν διάσημο μοντέλο των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων, μητέρα του Ουτριλό, ερωμένη του Ερίκ Σατί αλλά και η ίδια σημαντική ζωγράφος.

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της ως μπαλαρίνα. Αργότερα εργάστηκε ως μοντέλο διαφόρων ζωγράφων, μεταξύ των οποίων και οι Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ και Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στην Εθνική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Γαλλίας. Κόρη μιας φτωχής πλύστρας, ξεκίνησε να δουλέψει σε τσίρκο αλλά η καριέρα της έληξε άδοξα ύστερα από ένα ατύχημα. Έτσι, έγινε μοντέλο ζωγράφων.

 

Τέλος, ασχολήθηκε με επιτυχία με τη ζωγραφική, παρά το γεγονός ότι η τεχνική της ήταν επηρεασμένη από εκείνη του Πωλ Γκωγκέν. Έμαθε την τέχνη ποζάροντας σε σπουδαίους ζωγράφους και παρατηρώντας τις τεχνικές τους. Από τους πρώτους που τη ζωγράφισαν ήταν ο Λωτρέκ, που της έκανε μάλιστα και μαθήματα ζωγραφικής. Η Βαλαντόν ήταν γυναίκα που ζούσε με μποέμ και καλλιτεχνικό τρόπο. Σύχναζε σε ταβέρνες και μπαρ και έτσι την απαθανάτισε ο Λωτρέκ.

Η Βαλαντόν θεωρείται σημαντική ζωγράφος και έγινε στενή φίλη του Εντγκάρ Ντεγκά.

 

Το 1909 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Αντρέ Ουτέρ. Τα έργα της είναι κυρίως γυμνά, προσωπογραφίες και νεκρές φύσεις. Πίνακές της υπάρχουν στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού, και σε διάφορες πινακοθήκες γαλλικών επαρχιακών πόλεων. Κατά καιρούς πήρε μέρος σε διάφορες εκθέσεις.

Αγαπούσε τις γάτες της, όπως τον Raminou και απαθανάτισε πολλές από αυτές στους πίνακές της.

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟι γάτες της Suzanne Valadon
Περισσότερα

Οι γάτες των ταχυδρομείων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Οι γάτες διορίστηκαν αρχικά από τα Βρετανικά Ταχυδρομεία για να πιάνουν τα τρωκτικά τον Σεπτέμβριο του 1868, αν και αναμφισβήτητα υπήρχαν γάτες στα ταχυδρομεία και πριν. Τρεις γάτες εργάστηκαν στο Γραφείο του Λονδίνου, με μισθό ενός shilling την εβδομάδα. Τους δόθηκε διορία 6 μηνών από τον Γραμματέα του Ταχυδρομείου για να μειώσουν το πρόβλημα των ποντικών ή θα διέκοπταν τη συνεργασία.

Ευτυχώς, οι γάτες έκαναν «το καθήκον τους πολύ αποτελεσματικά» και το 1873 έλαβαν αύξηση. Η επίσημη χρησιμοποίηση των γατών εξαπλώθηκε σύντομα και σε άλλα ταχυδρομεία, με το κόστος συντήρησής τους να ποικίλλει.

Ογδόντα χρόνια αργότερα, το 1952, υπήρξε δημόσια αγανάκτηση για το γεγονός ότι οι γάτες των Ταχυδρομείων δεν είχαν λάβει αύξηση από το 1873! Την επόμενη χρονιά τέθηκε το ερώτημα στη Βουλή των Κοινοτήτων.

 

Επιστολή που ζητά αύξηση των δαπανών για τη γάτα του ταχυδρομείου, 1912. (POST 121/206)

 

Η πιο δημοφιλής γάτα των Ταχυδρομείων ονομάστηκε Tibs the Post Office και γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1950. Έζησε στη λέσχη αναψυχής του κεντρικού καταστήματος των ταχυδρομείων, στο υπόγειο του κτηρίου. Παρά τα αυξημένα της καθήκοντα κατά τη διάρκεια των δεκατεσσάρων χρόνων υπηρεσίας της, βρήκε χρόνο να εμφανιστεί σε ένα πάρτι «γάτων και κινηματογραφικών αστέρων» και το πορτρέτο της έχει συμπεριληφθεί στο Cockney Cats του 1953. Η Tibs εργάστηκε επιμελώς μέχρι το τέλος της, το Νοέμβριο του 1964.

 

Τα πρακτικά σχετικά με την πληρωμή των ταχυδρομικών γατών, Μάρτιος 1953.

 

Η τελευταία γάτα της Post Office, Blackie, πέθανε τον Ιούνιο του 1984, από τότε δεν υπήρξαν άλλες γάτες που να απασχολήθηκαν στην έδρα του Post Office.

 

Η νεκρολογία της Tibs, της γάτας του ταχυδρομείου, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Post Office.

 

  • Αρχική εικόνα: Ασπρόμαυρη φωτογραφία της Tibs, της επίσημης γάτας του κεντρικού ταχυδρομείου του Λονδίνου
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟι γάτες των ταχυδρομείων
Περισσότερα

Οι γάτες του Smithsonian American Art Museum

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το Μουσείο Σμιθσόνιαν στην Ουάσινγκτον βρίσκεται στη λίστα των είκοσι μεγαλύτερων μουσείων του κόσμου. Ανάμεσα στα έργα τέχνης των συλλογών του υπάρχουν πίνακες και χαρακτικά με γάτες. Δείτε μερικά από αυτά:

 

Gertrude Abercrombie, Λευκή γάτα, 1935-1938, Smithsonian American Art Museum

 

Lawrence Lebduska, Άτιτλο (Cat), 1965, Smithsonian American Art Museum

 

Franklin C. Watkins, Νεκρή φύση με γάτα, 1961, Smithsonian American Art Museum

 

Howard Taft Lorenz, Οικογένεια, 1938, Smithsonian American Art Museum

 

Frances Foy, Άνδρας που διαβάζει (Portrait of Gustaf Dalstrom), 1932, Smithsonian American Art Museum

 


Will Barnet, Πέμπτη Εποχή, 1977, Smithsonian American Art Museum

 

Henry Wolf, Κορίτσι με γάτα, 1902, Smithsonian American Art Museum

 

 

Arthur W. Hall, Arabella, 1932, Smithsonian American Art Museum

 

Το Σμιθσόνειο Ινστιτούτο (ΣΙ), ή Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν (ή και λανθασμένα Σμισθόνιαν), είναι ένα ίδρυμα ερευνών των ΗΠΑ που ιδρύθηκε, με νομοθετική πράξη του Κογκρέσου, στις 10 Αυγούστου του 1846, με βασικό σκοπό “την αύξηση και διάδοση της γνώσης” κυρίως μέσα από μουσειακά εκθέματα, φυσικής ιστορίας, μνημεία πολιτισμού και σχετικές έρευνες. Το εν λόγω ίδρυμα, τελώντας υπό την αιγίδα και οικονομική υποστήριξη του κράτους, ως ανεξάρτητος πολιτειακός οργανισμός, κατά την έννοια “Εθνικού Μουσείου των ΗΠΑ” συγκροτείται από μια μεγάλη ομάδα 19 βασικών μουσείων και 169 θυγατρικών, εννέα ερευνητικών κέντρων και ένα ζωολογικό κήπο, γεγονός που το έχουν καταστήσει όχι μόνο ιδιαίτερα γνωστό παγκοσμίως, αλλά και το μεγαλύτερο συγκρότημα του είδους του στον κόσμο.
Το Σμιθσόνειο Ινστιτούτο προήλθε από κληροδότημα δωρεά του Άγγλου χημικού και μεταλλειολόγου Τζέιμς Σμίθσον (1765-1869), προς τιμή του οποίου φέρει το όνομα και έχει έδρα στον ομώνυμο πύργο στην Ουάσιγκτον με περιφερειακά κέντρα εντός και εκτός των ΗΠΑ (Αριζόνα, Βιρτζίνια Μέριλαντ, Νέα Υόρκη, Παναμά κ.ά). Τα εκθέματα του συγκροτήματος υπολογίζονται σε 137 εκατομμύρια ενώ οι επισκέπτες στους χώρους του ανέρχονται περίπου σε 30 εκατομμύρια ετησίως. Απασχολεί περίπου 9.000 άτομα ενώ η χρηματοδότησή του προέρχεται κυρίως από εταιρικές εισφορές, δωρεές, συνδρομές μελών, κρατική επιχορήγηση, αδειοδοτήσεις, εκπόνηση και προβολή επιστημονικών προγραμμάτων, πωλήσεις αντιγράφων και εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών.
Στο 17μελές Διοικητικό του Συμβούλιο συμμετέχει ο εκάστοτε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, ο εκάστοτε Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, τρεις γερουσιαστές, τρία μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, και εννέα μη κυβερνητικά μέλη οι οποίοι εκλέγουν και διορίζουν τον εκάστοτε Γενικό Γραμματέα (Πρύτανη) του Ιδρύματος. Πρώτος Γραμματέας του ΣΙ ήταν ο Αμερικανός φυσικός Τζόζεφ Χένρι (γνωστός από την ανακάλυψη της αυτεπαγωγής), ο οποίος ήταν και ο μακροβιότερος στην ιστορία του ιδρύματος.

Στα σημαντικότερα τμήματα του ΣΙ περιλαμβάνονται:
• Τα Αρχεία Αμερικανικής Τέχνης
• Το Εθνικό Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης
• Το Εθνικό Μουσείο Αμερικανών Ινδιάνων
• Το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας και Τεχνολογίας
• Το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας
• Το Εθνικό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης
• Το Εθνικό Μουσείο Ταχυδρομείων
• Το Εθνικό Μουσείο του Β’ Π.Π.
• Το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών και Σχεδίου Κούπερ – Χιούιτ
• Το Μουσείο και Πάρκο Γλυπτικής Χίρσον
• Η Υπηρεσία Διεθνών Ανταλλαγών
• Η Υπηρεσία Ανταλλαγών Επιστημονικών Πληροφοριών
• Το Κέντρο Τεχνών του Θεάματος Τ,Φ, Κένεντυ
• Το Εθνικό Μουσείο Αεροναυπηγικής και Διαστήματος
• Το Συμβούλιο Εθνικού Μουσείου των Ενόπλων Δυνάμεων
• Η Εθνική Πινακοθήκη
• Η Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών
• Η Πινακοθήκη Φρήρ
• Η Πινακοθήκη Άρθουρ Σάκλερ
• Ο Εθνικός Ζωολογικός Κήπος
• Το Ακτινολογικό Βιολογικό Εργαστήριο
• Το Σμιθσόνειο Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο
• Το Σμιθσόνειο Ινστιτούτο Τροπικών Ερευνών
• Το Ειδικό Κέντρο Ερευνητών Γούντροου Γουίλσον κ.ά.

  • Aρχική εικόνα: Will Barnet, Η μπλε κλωστή, 1984, Smithsonian American Art Museum
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟι γάτες του Smithsonian American Art Museum
Περισσότερα

Η γάτα και το σύμπαν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ένας άνθρωπος είπε στο Σύμπαν:

“Κύριε, υπάρχω!”

“Έξοχα”, απάντησε το Σύμπαν,
“αναζητώ κάποιον για να φροντίζει τις γάτες μου”…

Henry Beard

∼·∼
* Eικόνα: Fernando Castillo (Mexican, 1882-1940) – The Black Cat, c. 1929
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ γάτα και το σύμπαν
Περισσότερα

Γκιμαράες Ρόζα. Γιατί ο Βραζιλιάνος συγγραφέας αγαπούσε τις γάτες…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Οι ιστορίες όχι μόνο αυτονομούνται από τον αφηγητή τους, αλλά και τον διαμορφώνουν: το να αφηγείσαι σημαίνει να αντιστέκεσαι».
Γκιμαράες Ρόζα (Bραζιλιάνος ποιητής, συγγραφέας και διπλωμάτης)

  • Στη φωτογραφία ο João Guimarães Rosa με τη γάτα του. Αγαπούσε τις γάτες γιατί πίστευε ότι ήταν πιο αφοσιωμένες στους κηδεμόνες τους από τους σκύλους, οι οποίοι του έμοιαζαν με ορισμένους διπλωμάτες, που τσακίζουν τη μέση τους μπροστά σε οποιαδήποτε εξουσία.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓκιμαράες Ρόζα. Γιατί ο Βραζιλιάνος συγγραφέας αγαπούσε τις γάτες…
Περισσότερα

Ο Ολλανδός ζωγράφος Kenne Grégoire και οι γάτες…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση… Η ρήση αυτή βρίσκει πλήρη εφαρμογή στο έργο του Kenne Grégoire. Ο Ολλανδός ζωγράφος γνωρίζει πολύ καλά την αξία των χρωμάτων την οποία μεταφέρει στους πίνακές του, ανοίγοντας την “παλέτα” του σε μία πανδαισία εκφράσεων, εικόνων και αποχρώσεων. Ανεξάντλητα τα εκφραστικά όρια του χρωστήρα του, αποτυπώνουν τα παιχνίδια των προσώπων και του φωτός, το μυστικισμό της ομορφιάς και της παρακμής.

Στο ζωγραφικό έργο του Kenne Grégoire μπορεί να βρούμε νεκρές φύσεις, αλλά και κτήρια, τοπία, ζώα (με έμφαση στις αγαπημένες του γάτες) και θεατρικές σκηνές από την Commedia dell’Arte. Υπάρχει ομορφιά, αλλά και θλίψη, φθορά και φθορά. Η ζωγραφική είναι ο απόλυτα αναποτελεσματικός τρόπος να συλλάβει τις ιδέες και τα συναισθήματά του. Αυτό ακριβώς κάνει την τέχνη του Kenne Grégoire τόσο ενδιαφέρουσα.

Ο Kenne Gregoire (Teteringen, 1951) προέρχεται από οικογένεια καλλιτεχνών, είναι γιος του γλύπτη Paul Grégoire και νεότερος αδελφός της ζωγράφου Hélène Grégoire και του γλύπτη Pépé Grégoire. Σπούδασε στο Άμστερνταμ στο Rijksacademie voor Beeldende Kunsten. Στην ακαδημία, ο Otto B. de Kat από το Haarlem ήταν ο σπουδαιότερος δάσκαλος του Kenne. Ο Otto B. de Kat δίδαξε στον Kenne τις τεχνικές πίσω από τη σύνθεση και τη χρήση του χρώματος. Παρόλο που ο Kenne Gregoire χρησιμοποιεί κυρίως τεχνικές του 17ου αιώνα, προσεγγίζει το έργο του σε ένα μη παραδοσιακό θέμα όπου τα θέματα των έργων του παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Η μεγαλύτερη πρόκλησή του είναι να ζωγραφίσει μια ψευδαίσθηση όπου τα αντικείμενα στον καμβά είναι τρισδιάστατα. Όπως ένα συρτάρι, ένα ντουλάπι ή ένα τραπέζι με διάφορα αντικείμενα όπου το καθένα αντιπροσωπεύει μια μνήμη. Ο θεατής παρασύρεται και το μάτι παραπλανάται, οι προοπτικές διαταράσσονται. Η πρόθεσή του είναι να αφήσει στο θεατή τον υπαινιγμό ότι βλέπει έναν ψεύτικο κόσμο που προέρχεται από τη φαντασία του καλλιτέχνη.

Οι αντιθέσεις στη ζωγραφική του απεικονίζονται με θεατρικά ντυμένους ανθρώπους που εκφράζουν τη μοναξιά, την αμφιβολία και την επιθυμία. Είτε πρόκειται για μια ζωντανή μουσική είτε για μια σκηνή από την Commedia dell’Arte, σε όλες τις συνθέσεις του μπορεί κανείς να βρει αποσύνθεση και ωριμότητα. Το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι να δημιουργήσει μια όμορφη εικόνα…

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ Ολλανδός ζωγράφος Kenne Grégoire και οι γάτες…
Περισσότερα

«Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης». Με ένα «κλικ» εδώ θα απολαύσετε την έκθεση στο Museum of Art

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι φίλοι μας, τα τετράποδα αιλουροειδή, εδώ και αιώνες εξάπτουν την περιέργειά μας: κακολογούνται από τους δεισιδαίμονες, λατρεύονταν από τους Αρχαίους Αιγύπτιους, ποιήματα τους έγραφαν –και συνεχίζουν να τους γράφουν– οι ποιητές, έγιναν βιβλία. Τώρα, είναι το θέμα μιας έκθεσης εικονικής πραγματικότητας!

 

 

 

Μπορείτε να την επισκεφθείτε χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθείτε. Το Universal Museum of Art, ένα μουσείο εικονικής πραγματικότητας με έδρα το Παρίσι, συνεργάστηκε με το RMN (Réunion des Musées Nationaux-Grand Palais) για να ετοιμάσουν την έκθεση «Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης».

Ένα χρονικό της παρουσίας της γάτας στην ιστορία της τέχνης, μια αφήγηση του συμβολισμού τους όπως αυτός εξελίχθηκε ανάλογα με τις αλλαγές των συναισθημάτων μας απέναντί τους.

Σε πολλά έργα εμφανίζονται σε πρώτο πλάνο, σε άλλα περνούν στο «παρασκήνιο». Είναι όμως το σημείο στο οποίο εστιάζει η εικονική έκθεση: τις απαντούμε σε ποικιλία έργων, από την αφίσα του Steinlen για το καμπαρέ του Rodolphe Salis έως ιερές απεικονίσεις τους από την Αρχαία Αίγυπτο.

 

 

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα τα ευφυή αιλουροειδή, που εξημερώθηκαν για να συντροφεύσουν τον άνθρωπο στην ιστορία της ζωής, εξακολουθούν να κερδίζουν το θαυμασμό και την αγάπη εκείνων, που αναγνωρίζουν τις γάτες ως πλάσματα σοφά και ανεξάρτητα, η διακριτική παρουσία των οποίων λειτουργεί συχνά κατευναστικά μέσα στο χώρο.

Αυτή η «σοφία» της γάτας, σε συνδυασμό με την ικανότητά της να είναι παρούσα και ταυτοχρόνως απούσα, ενέπνευσε και εμπνέει τους καλλιτέχνες αιώνες τώρα, σε βαθμό που εκείνοι δεν θα μπορούσαν παρά να αφιερώσουν μέρος των έργων τους στα συμπαθή τετράποδα.

 

***

 

ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ» ΕΔΩ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ

 

***

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης». Με ένα «κλικ» εδώ θα απολαύσετε την έκθεση στο Museum of Art
Περισσότερα

Η Suki, που ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Θεωρείται ότι οι γάτες αποστρέφονται το νερό. Υπάρχουν όμως μερικές που σπάνε τα στερεότυπα. Όπως αυτή που σας παρουσιάζουμε παρακάτω. Μια γάτα που αγαπά την ύπαιθρο, αισθάνεται σαν στο σπίτι της σε άγριο περιβάλλον, εξερευνά τη φύση -συμπεριλαμβανομένων των λιμνών και των ποταμών. Είναι μια γάτα που ανήκει στη φυλή της Βεγγάλης και ονομάζεται Suki. Οι δημοφιλείς σελίδες της στο Instagram και στο Facebook είναι γεμάτες από πανέμορφα πλάνα της. Η κηδεμόνας της, φωτογράφος Martina Gutfreund, την έχει απαθανατίσει στην καναδική περιφέρεια, σε ερήμους, παραλίες, βουνά, καταρράκτες, γέφυρες, βράχους και δάση, μονοπάτια, φαράγγια κι επικίνδυνους γκρεμούς. Πότε με πουλόβερ, πότε με αδιάβροχο, σε χιόνια, με βροχές, ανάμεσα σε λουλούδια της άνοιξης ή σε φθινοπωρινά τοπία. Οι φωτογραφίες αυτές απεικονίζουν τις ομορφιές του Καναδά αλλά και την απεριόριστη ομορφιά της Suki.

 

Η Suki, με τα χαρακτηριστικά σημάδια της “άγριας γάτας” της Βεγγάλης, είναι σαφώς μια φωτογενής σύντροφος και ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση, στο πλευρό της φωτογράφου Martina Gutfreund. Είναι ήρεμη και ετοιμοπόλεμη, ανεξάρτητα αν ταξιδεύει στον ειδικό σάκο με φινιστρίνι για γάτες, σε τζιπ, σε τροχόσπιτο, σε βάρκα ή αν απολαμβάνει τη θέα μιας λίμνης πάνω σε ένα βράχο. Η γη ή το νερό, δεν έχουν καμία διαφορά για τη Suki. Το περιπετειώδες αιλουροειδές μάλιστα αισθάνεται βασίλισσα του κόσμου όταν στέκεται στην πλώρη ενός σκάφους.

 

Η Suki είναι εκπαιδευμένη στο λουρί, αγαπά τις βόλτες με το αυτοκίνητο, μένει σε κάμπινγκ και ασκείται με το κανό, αγαπά το νερό και την πεζοπορία και κάνει σχεδόν όλα όσα μπορεί να κάνει κι ένας σκύλος. Με τον τρόπο της αποδεικνύει πως οι γάτες είναι ικανές για πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε αν τους δοθεί η ευκαιρία.

***

Οι γάτες της Βεγγάλης έχουν μια γοητευτικά άγρια εμφάνιση, όπως μεγάλα στρογγυλά σημεία σαν της λεοπάρδαλης και άσπρη κοιλιά. Η φυλή διαθέτει επίσης χαρακτηριστικά μάσκας και έχει σημάδια και στα μπροστινά της πόδια.
Η γάτα της Βεγγάλης έχει συνήθως καφέ στίγματα ή στίγματα που μοιάζουν με νιφάδες χιονιού, αν και υπάρχουν και άλλα χρώματα στιγμάτων. Ύστερα από τρεις γενιές από την αρχική διασταύρωση, η φυλή απέκτησε μια ήπια ιδιοσυγκρασία οικόσιτης γάτα. Η γάτα εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1983 και τα πρώτα γατάκια εκτός από τα πολύ ωραία στίγματα είχαν κληρονομήσει και τα προτερήματα και ελαττώματα της λεοπάρδαλης και ήταν αρκετά νευρικά. Έπειτα από τέσσερις και παραπάνω διασταυρώσεις, απέκτησαν την ηρεμία της οικόσιτης γάτας μαζί με το λαμπερό τρίχωμα της λεοπάρδαλης. Βέβαια παραμένουν μεγάλες γάτες, από 5 έως και 10 κιλά, ενίοτε και περισσότερο. Πολλές φορές οι απόγονοί τους, αρσενικά ή θηλυκά, είναι στείρα και είναι δυσκολότερη η αναπαραγωγή.
Η γάτα Βεγγάλης είναι μια μοναδική φυλή διάστικτης οικόσιτης γάτας, που προήλθε από διασταυρώσεις της οικιακής γάτας με τη γάτα Αβησσυνίας, την αμερικανική κοντότριχη, τη Βιρμανίας, την Αιγυπτιακή Μάου και την ασιατική λεοπάρδαλη. Πρόκειται για την πρώτη γάτα υβριδικής διασταύρωσης.

Η οικόσιτη Βεγγάλης έχει κληρονομήσει το εξωτικό και εντυπωσιακό «άγριο» διάστικτο σχέδιο της ασιατικής λεοπάρδαλης, που απαντάται σε πολλά άγρια αιλουροειδή στην κεντρική Ασία. Αυτή η όμορφη φυλή είναι πολύ τρυφερή και φιλική, διατηρώντας παράλληλα τη μοναδικότητα των άγριων προγόνων της.
Η φυλή οφείλει την ύπαρξή της κυρίως στην Jean Sudgen, η οποία διασταύρωσε μια μαύρη κοντότριχη οικόσιτη γάτα με μια θηλυκή ασιατική λεοπάρδαλη το 1963. Αργότερα, το 1975, η Jean Sungen απέκτησε οκτώ υβρίδια θηλυκού γένους από το γενετιστή Dr. Willard Centerwell, ο οποίος συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα εκτροφής όπου ασιατικές λεοπαρδάλεις διασταυρωνόταν με οικόσιτες γάτες ως μέρος μιας μελέτης σχετικά με την λευχαιμία των αιλουροειδών. Αυτή ήταν η αρχή της συναρπαστικής και εξωτικής φυλής της γάτας Βεγγάλης. Τελικά, το 1984, αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γάτας η οικόσιτη γάτα Βεγγάλης με τη μορφή που έχει σήμερα.

 

 

Η κατοικίδια γάτα Βεγγάλης πρέπει να απέχει τουλάχιστον τέσσερις γενεές από την ασιατική λεοπάρδαλη. Σε πολλές χώρες απαγορεύεται η κατοχή γατών που απέχουν λιγότερο από τέσσερις γενεές από την ασιατική λεοπάρδαλη, λόγω μεγάλου ποσοστού «άγριου αίματος».Πρόκειται για μια μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους κοντότριχη εξωτική φυλή. Οι γάτες Βεγγάλης διαφοροποιούνται όσον αφορά το μέγεθος, με τις αρσενικές να ζυγίζουν περίπου επτά με δέκα κιλά, και τις θηλυκές να είναι λίγο μικρότερες, στα πέντε με έξι κιλά. Είναι πολύ μυώδεις γάτες, με μακρύ κορμό, που τις κάνει να φαίνονται μεγαλύτερες από ό,τι πραγματικά είναι. Επίσης είναι πολύ στιβαρές και έχουν όψη πολύ γερής και ανθεκτικής γάτας.

Πρόκειται για τη μοναδική φυλή οικόσιτης γάτας που δεν έχει τρίχωμα, αλλά πέλος, που είναι απρόσμενα απαλό στην αφή. Οι περισσότερες εμφανίζουν ή είναι φορείς ενός γονιδίου που κάνει την τρίχα να φαίνεται χρυσή, κι αυτό τους δίνει μια ξεχωριστή αίγλη.
Το κεφάλι συμπληρώνει την άγρια όψη τους, με το πρόσωπο να έχει έκφραση μη εξημερωμένης γάτας, τα αυτιά να είναι μικρά και στρογγυλεμένα, τα σημάδια στο μέτωπο και τα ζυγωματικά να είναι έντονα και οι βάσεις των μουστακιών να είναι προτεταμένες.

Στις περισσότερες χώρες γίνονται αποδεκτοί έξι χρωματισμοί των γατών Βεγγάλης: Black Spotted, Black Marbled, Seal Sepia/Mink Marbled, Seal Sepia/Mink Spotted, Snow Spotted με γαλάζια ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια, και Snow Marble με γαλάζια ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια. Υπάρχουν μεγάλες διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε αυτούς τους χρωματισμούς, παρ’ όλα αυτά ο πιο δημοφιλής είναι ο Black Spotted, καθώς ομοιάζει περισσότερο με αυτόν της ασιατικής λεοπάρδαλης. Συνήθως τα μάτια στις γάτες αυτού του χρωματισμού είναι πράσινα ή χρυσά, ενώ στις ποικιλίες με χρωματισμό Snow συναντάμε μπλε ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια.

 

 

Οι γάτες Βεγγάλης μπορεί να είναι πολύ έξυπνες και ζωηρές. Πρόκειται για πολύ δραστήριες γάτες, πάντα έτοιμες για παιχνίδι. Επίσης είναι πολύ ομιλητικές, ευφυείς, τρυφερές, κι ανθρωποκεντρικές γάτες, που αποζητούν την ανθρώπινη επαφή και αποδοχή. Οι ιδιοκτήτες γατών Βεγγάλης αναφέρουν ότι η συμπεριφορά τους μοιάζει πολύ με αυτή των σκύλων, καθώς τους ακολουθούν από δωμάτιο σε δωμάτιο και τους επιφυλάσσουν ένα θερμό καλωσόρισμα κάθε φορά που επιστρέφουν στο σπίτι.

 

 

Ένα επίσης πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των γατών αυτής της φυλής είναι ότι λατρεύουν το νερό. Μπορούν να παίζουν για ώρες με μια βρύση που στάζει, και γοητεύουν μεγάλους και μικρούς με την παιχνιδιάρικη διάθεσή τους όποτε βρίσκονται κοντά, ή μέσα στο νερό.
Συμβιώνουν πολύ καλά με παιδιά και άλλα ζώα. Αυτές οι όμορφες, επιβλητικές γάτες θα φωτίσουν κάθε σπίτι με την παρουσία τους και θα γίνουν πιστοί κι αφοσιωμένοι σύντροφοι για μια ζωή.

 

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ Suki, που ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση…
Περισσότερα